Τo ΝΑΤΟ μεταξύ παραλογισμού, παραφροσύνης και αντιφάσεων

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019 | www.xrisiavgi.com

Η διήμερη σύνοδος αρχηγών κρατών του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο εξέπεμψε βασικά πολιτικά προβλήματα, πέραν βέβαια των «φιλοφρονήσεων» που αντηλλάγησαν μεταξύ Τραμπ, Μακρόν και Τρυντώ, μεταξύ Μακρόν και Ερντογάν και ούτω καθεξής. Γενικά όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των αρχηγών κρατών η κατάσταση θύμιζε την ασπρόμαυρη ελληνική ταινία με το γνωστό σλόγκαν «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα…».

Η Σύνοδος της 3ης και 4ης Δεκεμβρίου στο Λονδίνο έφερε στο φως την βαθιά πολιτική κρίση που υποβόσκει στους κόλπους της 70-χρονης Συμμαχίας εδώ και πολλά χρόνια. Τουτέστιν αγεφύρωτες διαφωνίες μεταξύ των μελών, διαφορετικές στρατιωτικές αντιλήψεις, συγκρούσεις αναφορικά με την κατανομή βαρών, πρόβλημα εξεύρεσης ενός κοινού εχθρού. Αυτό που είναι σημαντικό και ο αναγνώστης θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη είναι ότι, οι εσωτερικές αντιφάσεις σε αυτό το σιωνιστικό-ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα δεν μπορούν πλέον να συγκαλυφθούν όπως συνέβαινε επί εποχής Ψυχρού Πολέμου, τώρα επαναπροσδιορίζονται μαζικά και αυτός ο επαναπροσδιορισμός μπορεί να οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο.

Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει ή να συγκαλύψει τις πολιτικές, νομικές, ηθικές, οικονομικές και εν τέλει τις πνευματικές αντιφάσεις του. Από νομικής άποψης το ΝΑΤΟ μετά το 1990 ενεργεί εκτός των δικών του στόχων, σκοπών και αξιών και κατά παράβαση της ιδρυτικής του συνθήκης. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών ο οποίος πρέπει να είναι η κατευθυντήρια γραμμή του ΝΑΤΟ παραβιάζεται μονίμως τα τελευταία χρόνια, για παράδειγμα στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας που έγιναν χωρίς την εντολή του ΟΗΕ. Η κατάφωρη περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα του Χάρτη του ΟΗΕ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της υπαρκτής νομικής κρίσης στην Συμμαχία. (Κατά τα άλλα η κυβερνητική νομενκλατούρα της Ελλάδας θέλει να βασιστεί στο Διεθνές Δίκαιο και στην αλληλεγγύη της Συμμαχίας για να επιλύσει τις διαφορές της με την Τουρκία και να αποφύγει την στρατιωτική σύγκρουση).

Στην υποβόσκουσα κρίση στο ΝΑΤΟ υπάρχει και η ηθική παράμετρος. Οι πόλεμοι της Συμμαχίας στην Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Λιβύη, στην Συρία, σε πολλά κράτη της Αφρικής προκάλεσαν καταστροφές, θάνατο εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων, ανείπωτη ταλαιπωρία, χωρίς ποτέ να επιτευχθεί έστω ο προσχηματικός στόχος της Συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ ναι μεν νομιμοποίησε αυτούς τους πολέμους με την γνωστή συνταγή της «ελευθερίας», του σεβασμού των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», του τερματισμού εικαζομένων «γενοκτονιών», στην πραγματικότητα όμως οι πολίτες των νατοϊκών χωρών γνωρίζουν (;) ότι όλοι αυτοί οι πόλεμοι έγιναν για να επεκταθεί το ΝΑΤΟ, να εκμεταλλευτεί την αδυναμία της Ρωσίας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και να εξασφαλίσει τα παγκόσμια συμφέροντα του σιωνιστικού ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού.

Η πιο καλά κρυμμένη κρίση είναι η πνευματική κρίση του ΝΑΤΟ. Η Συμμαχία λειτουργεί χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας του κόσμου. Ο γενικός γραμματέας Στόλτενμπεργκ θυμίζει περισσότερο σοβιετικούς ηγέτες γαντζωμένους στον θώκο τους, παρά έναν άνθρωπο που μπορεί να αναλύσει αντικειμενικά την υπάρχουσα κατάσταση. Αναμασά συνεχώς τα ίδια, όπως «νέες απειλές», «χρειαζόμαστε νέα και καλύτερα όπλα», «πρέπει να αυξήσουμε τις στρατιωτικές δαπάνες». Η πνευματική κρίση της Συμμαχίας είναι αποτέλεσμα της έλλειψης κοινού ιδεολογικού και στρατιωτικού εχθρού, πλέον ουδείς νοήμων κατηγοριοποιεί την Ρωσία, την Κίνα ή την ιδεολογία του κομμουνισμού ως αντίπαλο. Οι λεγόμενες δυτικές αξίες όπως «ελευθερία», «δημοκρατία» και «ειρήνη» έχουν χάσει πλέον το νόημα τους, έχουν καταντήσει φληναφήματα που ουδείς τα λαμβάνει σοβαρά υπόψη. Με λίγα λόγια η πραγματικότητα έπαψε να έχει σημασία για το ΝΑΤΟ.

Η ισχυρότερη εναπομείνασα πυρηνική συμμαχία του κόσμου είναι ένα σιωνιστικό οικοδόμημα χτισμένο πάνω σε πνευματικά περιττώματα, είναι ένα οχυρό το οποίο φυλάσσεται από αρχηγούς εγκληματικής οργάνωσης, πρόκειται για έναν πολιτικό, νομικό, ηθικό και πνευματικό βόθρο. Η αντίστροφη μέτρηση για την διάλυση του ΝΑΤΟ έχει αρχίσει, μια διάλυση όμως που δεν συμφέρει στον σιωνιστικό ιμπεριαλισμό και μπορεί ως εκ τούτου να οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο.

Γ. Λιναρδής