ΑΡΧΕΙΑ ΕΠΣΤΑΪΝ – ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ (ΝΔ) ΣΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Στα νέα αρχεία του Epstein που βγήκαν στη φόρα τις τελευταίες ημέρες και έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο και τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, πολύ προσεκτικά παραλείπονται 13 αρχεία, που αναφέρονται στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και στην συμφωνία που έκαναν το Αμερικανικό Εβραϊκό Συμβούλιο με την Ελληνική Κυβέρνηση και τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά για διώξεις και καταπολέμηση ενός νομίμου κοινοβουλευτικού κόμματος με έντονο λαϊκό έρεισμα εκείνη την εποχή στην ελληνική κοινωνία.

Εντός αυτών των αρχείων υπάρχουν αλήθειες που ακόμα η ανθρωπότητα δεν έχει προλάβει να επεξεργαστεί πλήρως, με μακάβρια περιστατικά που συμπεριλαμβάνουν βρέφη αλλά και κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών και ανθρώπων. Επίσης αναφέρεται από το 2017 μια «εικονική πανδημία», εμβόλια και στοιχεία για την οικονομική κρίση που χτύπησε την Ελλάδα.

Στα 13 έγγραφα που υπάρχουν αναφορές στον Λαϊκό Σύνδεσμο Χρυσή Αυγή και τον Ιδρυτή της Νικόλαο Μιχαλολιάκο, αναφέρονται η μεγάλη άνοδος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και η ευρεία αποδοχή της από την Ελληνική κοινωνία η οποία έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που την έφερε σε πολύ δυσχερή θέση οικονομικά με ανεργία που ξεπερνά το 25% (50% σε νέους), αλλά και η αίσθηση ανασφάλειας.

Ο David Harris ενημερώνει τον αγαπητό του Jeffrey Epstein πως λίγο πριν τις διώξεις και την αναστολή χρηματοδότησης του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή αυγή, που έγινε με ψηφοφορία στην Βουλή, συναντήθηκε με τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ απέναντι στο Αμερικανικό Εβραϊκό Συμβούλιο, να καταπολεμήσει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ! 

Από την αρχή των αναφορών που δεχόταν ο παιδόφιλος Epstein, μέχρι και την σύλληψη του, συχνό θέμα ήταν η παρακολούθηση των «φιλικών» ΜΜΕ και των άρθρων «λάσπης» που έγραφαν για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ τακτικά. Όλα αυτά δείχνουν μια συνεχή και λυσσαλέα προσπάθεια καταπολέμησης ενός νόμιμου πολιτικού κόμματος που έφτασε να είναι τρίτο σε δύναμη κοινοβουλευτικά.

Κατ’ εντολή λοιπόν οι ποινικές διώξεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και η αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης της που είχαν ως συνέπεια με μια «ρύθμιση» στα όρια του στατιστικού λάθους, να μείνει εκτός βουλής.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να κλείσουν τα στόματα αυτών που έλεγαν πως η παγκόσμια προσπάθεια καταπολέμησης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ήταν μια συνωμοσιολογική εμμονή που δεν είχε απολύτως καμία ρεαλιστική βάση.

Επίσης, ήρθε η ώρα να δούνε όλοι όσοι δεν στάθηκαν μαζί με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ σε αυτήν την «μάχη»,  με ποιανού τελικά το μέρος ήταν. 

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ο Οργουελικός εφιάλτης ξεκινά από την Ισπανία του τουρκόφιλου Σάντσεθ…

 

Το Telegram μόλις έστειλε αυτό το μήνυμα σε όλους τους χρήστες στην Ισπανία

Η χώρα οδεύει προς λογοκρισία που θα την ζήλευε και η Βόρεια Κορέα.

Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ προωθεί νέους επικίνδυνους κανονισμούς που απειλούν τις ελευθερίες σας στο Διαδίκτυο. Αυτά τα μέτρα, που ανακοινώθηκαν χθες, θα μπορούσαν να μετατρέψουν την Ισπανία σε κράτος επιτήρησης με το πρόσχημα της «προστασίας».

Εδώ εξηγούμε γιατί αποτελούν κόκκινο σήμα συναγερμού για την ελευθερία της έκφρασης και την ιδιωτικότητα:

1. Απαγόρευση των κοινωνικών δικτύων για παιδιά κάτω των 16 ετών με υποχρεωτική επαλήθευση ηλικίας: Δεν πρόκειται μόνο για παιδιά – απαιτεί από τις πλατφόρμες να χρησιμοποιούν αυστηρούς ελέγχους, όπως η απαίτηση ταυτότητας ή βιομετρικών στοιχείων.

Κίνδυνος: Δημιουργία προηγούμενου για την παρακολούθηση της ταυτότητας ΚΑΘΕ χρήστη, διαβρώνοντας την ανωνυμία και ανοίγοντας δρόμους σε μαζική συλλογή δεδομένων. Αυτό που ξεκινά με ανηλίκους θα μπορούσε να επεκταθεί σε όλους, καταπνίγοντας την ανοιχτή συζήτηση.

2. Προσωπική και ποινική ευθύνη για τα στελέχη της πλατφόρμας: Εάν το «παράνομο, μισητό ή επιβλαβές» περιεχόμενο δεν αφαιρεθεί γρήγορα, οι υπεύθυνοι θα μπορούσαν να οδηγηθούν στη φυλακή.

Κίνδυνος: Αυτό θα επιβάλει υπερβολική λογοκρισία—οι πλατφόρμες θα σβήσουν οτιδήποτε είναι ελάχιστα αμφιλεγόμενο για να αποφύγουν τους κινδύνους, φιμώνοντας την πολιτική διαφωνία, τη δημοσιογραφία και τις καθημερινές απόψεις. Η φωνή σας θα μπορούσε να είναι η επόμενη αν αψηφήσετε το status quo.

3. Ποινικοποίηση της αλγοριθμικής ενίσχυσης: Η ενίσχυση «επιβλαβούς» περιεχομένου μέσω αλγορίθμων καθίσταται έγκλημα.

Κίνδυνος: Οι κυβερνήσεις θα υπαγορεύουν τι βλέπετε, θάβοντας τις αντίθετες απόψεις και δημιουργώντας κρατικά ελεγχόμενους «θαλάμους». Ελεύθερη εξερεύνηση ιδεών; Λείπει—αντικαταστάθηκε από επιμελημένη προπαγάνδα.

4. Παρακολούθηση της «πόλωσης»: Οι πλατφόρμες πρέπει να παρακολουθούν και να αναφέρουν πώς αναρτήσεις χρηστών «τροφοδοτούν τη διαίρεση».

Κίνδυνος: Οι ασαφείς ορισμοί του «μίσους» θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν την κριτική κατά της κυβέρνησης ως διχαστική, οδηγώντας σε κλεισίματα ή πρόστιμα. Αυτό μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για την καταστολή της αντιπολίτευσης.

Αυτά δεν είναι μέτρα ασφαλείας. Είναι βήματα προς τον απόλυτο έλεγχο. Έχουμε ξαναδεί αυτό το σενάριο—κυβερνήσεις που οπλίζουν την «ασφάλεια» για να λογοκρίνουν τους επικριτές τους. Στο Telegram, δίνουμε προτεραιότητα στο απόρρητο και την ελευθερία σας: ισχυρή κρυπτογράφηση, χωρίς κερκόπορτες και αντίσταση στην υπερβολή.

ΠΗΓΗ: www.olympia.gr

Ανακοίνωση ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι ούτε ατυχήματα ούτε «κακές στιγμές». Είναι πολιτικές συνέπειες.

Το αιματηρό επεισόδιο στη Χίο μεταξύ Λιμενικών και διακινητών από την Τουρκία αλλά και η προκλητική παρουσία των Γκρίζων Λύκων στη Θράκη, συνθέτουν την ίδια θλιβερή εικόνα.Ένα υπόδουλο κράτος χωρίς βούληση να υπερασπιστεί τα σύνορα του, τον Λαό του και την  εθνική συνοχή του.

Η Τουρκία, εδώ και χρόνια, επιδιώκει τη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση της Ελλάδας. Εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό, ενθαρρύνει εθνικιστικές και αλυτρωτικές κινήσεις στη Θράκη και στοχεύει στη σταδιακή «Κοσοβοποίηση» μιας ευαίσθητης περιοχής της Πατρίδας μας. Και αντί να βρει απέναντί αντίσταση, βρίσκει ανοχή. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα παρουσιάζεται διεθνώς ως χώρα «ανοιχτών συνόρων», επιδομάτων και μόνιμης φιλοξενίας. Το μήνυμα αυτό δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι εθνικό έγκλημα και πολιτική απάτη. Ο Λαός μας δεν αντέχει άλλο να θρέφει αφροασιατικούς πληθυσμούς την ώρα που 

οι Έλληνες εργαζόμενοι φτωχοποιούνται,

οι νέοι ξενιτεύονται,

η ύπαιθρος ερημώνει,

και η κοινωνική συνοχή διαλύεται.

Η αλήθεια που δεν λέγεται είναι απλή.Αυτή η πολιτική δεν γίνεται από ανθρωπισμό. Γίνεται για να εξυπηρετεί τα φτηνά, αναλώσιμα εργατικά χέρια στις φάμπρικες, στις αποθήκες και στα εργοτάξια των καπιταλιστών. Γίνεται για να συμπιέζονται οι μισθοί των Ελλήνων, να διαλύεται η συλλογική διεκδίκηση και να μετατρέπεται η εργασία σε εμπόρευμα χωρίς αξία. Γίνεται για μετατραπεί η Ευρώπη σε απέραντο χωνευτήρι ανθρώπων, όπου θα κυριαρχεί ο άνθρωπος χωρίς ρίζες άρα και χωρίς αντίσταση στην αλλοτρίωση. 

Και μέσα σε όλα αυτά γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα.

Γιατί η Νέα Δημοκρατία αγοράζει όπλα;

Για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες τρίτων ή για να υπερασπίζεται τα σύνορά της, όταν αποδεικνύεται ότι αυτά παραβιάζονται καθημερινά ακόμη και με ψαρόβαρκες; Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγξει ποιος μπαίνει,δεν μπορεί να μιλά για κυριαρχία.

Η δική μας θέση είναι καθαρή και εθνικοκοινωνικά δίκαιη.

Κλείσιμο και αυστηρή φύλαξη των συνόρων, ώστε να σταματήσει η παράνομη είσοδος.

Απέλαση όλων των παράτυπων μεταναστών, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο αλλά χωρίς προσχήματα.

Μηδενική ανοχή στην Τουρκία.

Επιβολή ουσιαστικών οικονομικών και φορολογικών κυρώσεων στην Τουρκία, ξεκινώντας από τα τουρκικά προϊόντα, καθώς αποτελεί την κύρια δίοδο των μεταναστευτικών ροών.

Προτεραιότητα στον Έλληνα εργαζόμενο, στην εργασία με αξιοπρέπεια και όχι στη φτηνή εκμετάλλευση.

Η Πατρίδα μας δεν χρειάζεται άλλα προσχήματα!

Χρειάζεται σύνορα, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Ό,τι ζούμε σήμερα δεν είναι μονόδρομος.

Είναι επιλογή.

Και οι επιλογές αυτές έχουν υπεύθυνους.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το πολιτικό ναυάγιο των Ιμίων

Ήταν μία στρατηγική συντριβή χωρίς μάχη. Πρώτη φορά η Ελλάδα αποδέχθηκε εμπράκτως ότι η κυριαρχία της μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

«Ευχαριστώ τους Αμερικανούς»! Υπάρχουν φράσεις που δεν είναι απλώς ατυχείς, αλλά ιστορικές ομολογίες ήττας.

Η φράση του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, 30 χρόνια πριν, από το βήμα της Βουλής, μετά την κρίση των Ιμίων, ήταν μία δημόσια παραδοχή πολιτικής ανεπάρκειας. Η τότε κυβέρνηση αναγνώρισε, με τη φράση αυτή, ότι δεν μπορούσε να δώσει λύση και έτσι προχώρησε σε… απευθείας ανάθεσή της!

Τα Ίμια ήταν μία στρατηγική συντριβή χωρίς μάχη. Πρώτη φορά η Ελλάδα αποδέχθηκε εμπράκτως ότι η κυριαρχία της μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση. Και το έκανε από φόβο! Η χυδαία παραποίηση της πραγματικότητας με το ψευτοδίλημμα «Τι θέλετε να κάνουμε; Πόλεμο;» αποπειράθηκε να γίνει το άλλοθι της τότε κυβέρνησης. Κανείς όμως δεν απαιτούσε πόλεμο, παρά απλώς στοιχειώδη κρατική αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και ενεργοποίηση της αποτρεπτικής ισχύος της πατρίδας μας.

Αντί γι’ αυτά, είδαμε ένα κράτος παραλυμένο, μία κυβέρνηση σε πανικό και μία ηγεσία που έψαχνε εναγωνίως σωσίβιο σωτηρίας στην Ουάσινγκτον. Δεν υπήρξαν ούτε ενιαίο σχέδιο αποφάσεων ούτε πολιτική πυγμή. Υπήρξαν μόνο σύγχυση, αναποφασιστικότητα και μετακύλιση ευθυνών. Ένοπλες Δυνάμεις υπήρχαν. Πολιτική βούληση δεν υπήρχε. Η αποδοχή του εξευτελιστικού «no ships, no flags, no troops» εξίσωσε τον νόμιμο κυρίαρχο με τον εισβολέα και από εκείνη τη νύχτα γεννήθηκαν οι «γκρίζες ζώνες». Όχι ως νομική πραγματικότητα, αλλά ως πολιτικό τετελεσμένο που επέβαλε η Τουρκία και αποδέχθηκε σιωπηρά η Ελλάδα.

Αυτή ήταν και η βαριά κληρονομιά των Ιμίων: Η θεσμοποίηση της υποχωρητικότητας! Και δυστυχώς καμία μεταγενέστερη κυβέρνηση δεν τόλμησε να ανατρέψει αυτό το προηγούμενο. Αντί να αποκαταστήσουν την αποτρεπτική αξιοπιστία της πατρίδας, όλες κινήθηκαν και κινούνται στη λογική της διαχείρισης του προβλήματος. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για το τουρκικό αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Η Άγκυρα δεν ξύπνησε ένα πρωί με επεκτατικές φαντασιώσεις, που έτσι κι αλλιώς αυτές είναι κυρίαρχες στη νοοτροπία και την Ιστορία των Τούρκων. Τις συγκεκριμένες φαντασιώσεις της στο Αιγαίο τις έχτισε μεθοδικά, βήμα βήμα, πάνω στην ελλαδίτικη ατολμία και τη μόνιμη αναζήτηση «ήρεμων νερών». Κάθε υπέρπτηση, κάθε NAVTEX, κάθε αμφισβήτηση κυριαρχίας μας είναι απότοκα εκείνης της νύχτας.

Με τις πομπώδεις επικλήσεις μας του Διεθνούς Δικαίου η Άγκυρα γελά. Γιατί ξέρει καλά ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν επιβάλλεται από μόνο του, αλλά απαιτεί ισχύ, αποφασιστικότητα, σαφή στρατηγική, και ότι χωρίς αποτροπή είναι απλώς ευχή. Η Ελλάδα πάσχει διαχρονικά από την έλλειψη ενός συγκροτημένου εθνικού σχεδίου αντιμετώπισης κρίσεων ή, αν διαθέτει, αρνείται να το εφαρμόσει όταν έρθει η ώρα. Κυριαρχούν ο φόβος του πολιτικού κόστους, η μικροπολιτική λογική ή η ψευδαίσθηση ότι θα μας σώσουν οι «σύμμαχοι»!

Το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» αποτέλεσε την επιτομή μιας νοοτροπίας υποτέλειας. Ήταν η επίσημη παραδοχή ότι η Ελλάδα παραιτήθηκε από την πρωτοβουλία των κινήσεών της και αποδέχθηκε έναν ρόλο παθητικού παρατηρητή των εξελίξεων, στα ίδια της τα σύνορα. Τα Ίμια δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι ζοφερό παρόν. Αποτυπώνονται σε κάθε τουρκική πρόκληση που μένει αναπάντητη, σε κάθε «διάλογο» χωρίς προϋποθέσεις, σε κάθε κυβέρνηση που «μπερδεύει» τη σύνεση με τη δειλία. Και όσο αυτή η νοοτροπία δεν ανατρέπεται, η πατρίδα θα συνεχίσει να πληρώνει βαρύ το τίμημα εκείνης της νύχτας, κατά την οποία δεν χάθηκε απλώς έδαφος. Χάθηκαν στρατηγική, αυτοσεβασμός και πολιτική αξιοπιστία!

*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

4 Φεβρουαρίου 1843: ο θάνατος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης 1770-1843

«Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά. Ο ανεπανάληπτος μέγας πολέμαρχος του ιερού Αγώνα, ο θρυλικός κλέφτης, η εξοχότερη πολεμική φυσιογνωμία της νεότερης ιστορίας μας. Μετά την αποτυχία της ορλωφικής επανάστασης, η οικογένειά του αναγκάστηκε να φύγει από το χωριό της το Λιμποβίσι της Καρύταινας, της σημερινής Γορτυνίας, και να καταφύγει στη Μεσσηνία. Τότε γεννήθηκε ο Κολοκοτρώνης, κάτω από ένα δένδρο, στο Ραμαβούνι Μεσσηνίας, τη Δευτέρα του Πάσχα (5-4-1770). Πατέρας του ήταν ο θρυλικός κλέφτης Κωσταντής, που σκοτώθηκε το 1780 κατά την ηρωική έξοδο των Κολοκοτρωναίων από τον πύργο της Καστάνιτσας. Σκοτώθηκαν κι άλλοι πολλοί τότε από το σόι τους. Ο δεκάχρονος Θοδωρής γλίτωσε με τη μητέρα του Ζαμπιά, το γένος Κωτσάκη, και με το θείο του Αναγνώστη, που τους πήρε για προστασία.

Αργότερα, το 1785, εγκαταστάθηκαν κοντά στο Λιοντάρι. Μα την ίδια χρονιά ο Θοδωρής, δεκαπέντε χρονών παλικάρι, έγινε κλέφτης και μετά αρματωλός στην επαρχία Λιονταρίου. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με την παλικαριά, την αξιοσύνη του και την εξυπνάδα του γλίτωνε από όλες τις παγίδες που του έστηναν οι Τούρκοι, για να τον ξεκάμουν. Πατρογονικό ήταν το μίσος των Κολοκοτρωναίων προς τον κατακτητή. Ποτέ δεν είχαν συμβιβαστεί με την τυραννία, από την εποχή που ο Μωριάς έπεσε στους Τούρκους. Γιατί οι ρίζες των Κολοκοτρωναίων φτάνουν μέχρι και την Ενετοκρατία. Και μια και δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν, τον έκαμαν από δυο φορές αρματωλό στο Λιοντάρι και στην Καρύταινα και τον αναγνώρισαν δερβέναγα του Μοριά (1787). Τους μισθούς που έπαιρνε τότε, τους μοίραζε σ’ όλα τα καπετανάτα του Μωριά.

Κάποτε όμως οι Τούρκοι θέλησαν να ξεπαστρέψουν την κλεφτουριά. Ο Σoυλτάνος υποχρέωσε τον Πατριάρχη να εκδόσει αφοριστικό έγγραφο (1805), όχι μόνο για τους κλέφτες, μα και για όσους τους έκρυβαν και τους περιέθαλπαν. Και υποχρέωνε το έγγραφο τους Ρωμιούς σαν καλούς ραγιάδες να τους προδίδουν και να τους καταδιώκουν. Αλίμονο σ’ εκείνους που προσέφεραν προστασία στους επικηρυγμένους κλέφτες. Οι Τούρκοι σούβλιζαν ομαδικά τους γιατάκηδες. Έτσι τους έλεγαν, όσους παρείχαν άσυλο στους κλέφτες. Οι διωγμοί άρχισαν το Γενάρη του 1806. Έπεσε μεγάλος φόβος. Όλοι φοβούνταν το μαχαίρι του τυράννου και τις κατάρες του πατριαρχείου. Η κλεφτουριά δέχτηκε τέτοιο κτύπημα, που δεν μπόρεσε να ξανασηκώσει κεφάλι μέχρι το 1821.
Άλλοι χάθηκαν κι άλλοι κατέφυγαν στα Επτάνησα. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που κατέφυγε στη Ζάκυνθο τον Μάιο του 1806. Μα και πάλι δεν ησύχασε, μόνο με ένα καραβάκι και όπως αλλιώς μπορούσε πολεμούσε εναντίον των Τούρκων με το ξέσπασμα του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1807). Ύστερα υπηρέτησε στον Αγγλικό στρατό με το βαθμό του Ταγματάρχη. Κατάλοιπο της υπηρεσίας εκείνης ήταν η γνωστή σ’ εμάς εντυπωσιακή περικεφαλαία.

Στη Φιλική Εταιρεία κατηχήθηκε από τον Αναγνωσταρά στη Ζάκυνθο (1818). Εκείνη την εποχή έκανε τον ζωέμπορο και τον χασάπη, για να ζήσει την οικογένειά του, γιατί από το 1816 δεν ήταν πια αξιωματικός των Άγγλων, αφού οι τελευταίοι διέλυσαν τα Ελληνικά τάγματα μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Ο Κολοκοτρώνης είχε παντρευτεί είκοσι χρονών την Κατερίνα Καρούτσου, της οποίας τον πατέρα, πρόκριτο Λιονταρίου, είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι. Μ’ αυτήν είχε αποκτήσει τρεις γιους και δυο θυγατέρες. Ζούσε ακόμα κι η μάνα του η Ζαμπία. Και ούτε πείνασε η οκταμελής οικογένειά του, ούτε ο ίδιος έγινε βάρος σε κανέναν, αλλά εργαζόταν και εξοικονομούσε τίμια το ψωμί τους. Τώρα πια περίμενε την ώρα του σηκωμού.

Τον Γενάρη του 1821 από τη Ζάκυνθο πέρασε στην Καρδαμύλη της Μάνης, όπου φιλοξενήθηκε από τον πατρικό του φίλο Παν. Μούρτζινο. Συμφιλίωσε τους Μανιάτες και συνεργάστηκε με τον Νικηταρά, τον Παπαφλέσσα, τον Αναγνωσταρά και άλλους ενόψει της επανάστασης. Στο εξής η δράση του είναι έντονη και συνεχής. Συμμετείχε στην κατάληψη της Καλαμάτας (23 Μαρτίου) και στη συνέχεια πολιόρκησε την Τριπολιτσά, πιστεύοντας πως έπρεπε να πέσει στα χέρια των Ελλήνων η πρωτεύουσα του Μωριά, για να ορθοποδίσει ο αγώνας. Έτσι, παρά την αντίθετη γνώμη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και άλλων, ξεκίνησε με 300 περίπου εναντίον της Τρίπολης, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Παπαφλέσσας με τον Νικηταρά.

Η πρώτη μάχη του αγώνα δόθηκε από τον Κολοκοτρώνη έξω από την Καρύταινα (27 Μαρτίου), όπου σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν στον Αλφειό ποταμό 500 περίπου από τους Τούρκους, που τρέχανε για να σωθούν στην Τρίπολη. Αλλά στη συνέχεια οι Τούρκοι με γιουρούσια απωθούσαν τους Έλληνες, οι οποίοι σκόρπιζαν εδώ κι εκεί, μαθημένοι στον κλεφτοπόλεμο, χωρίς να πειθαρχούν. Ο Κολοκοτρώνης, ύστερα από πρόταση του Κανέλλου Δεληγιάννη, ανέλαβε να οργανώσει τα γύρω από την Τρίπολη στρατόπεδα, να εμπνεύσει πειθαρχία στα παλικάρια και να σκάψει λαγούμια. Αποτέλεσμα της στρατηγικής του Γέρου ήταν να κερδίσουν οι Έλληνες λαμπρή νίκη στο Βαλτέτσι (12-13 Μαΐου) και κατόπιν στα Δολιανά και στα Βέρβενα. Ο κλοιός γύρω από την Τρίπολη άρχισε να σφίγγει, οργανώθηκε και το στρατόπεδο των Τρικόρφων, έφτασε μετά και ο Δημήτριος Υψηλάντης και η Τρίπολη έπεσε στα χέρια των Ελλήνων στις 23 Σεπτεμβρίου. Εκεί φάνηκαν οι οργανωτικές και στρατηγικές ικανότητες του Κολοκοτρώνη.

«Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: Άϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν».

Στη συνέχεια ήθελε να πάει στην Πάτρα, με την ελπίδα ότι οι έγκλειστοι στο κάστρο Τουρκαλβανοί θα παραδίδονταν, επειδή μόνο αυτόν εμπιστεύονταν. Όμως, οι άρχοντες της Αχαΐας έγραψαν να μην πάει, επειδή ανησυχούσαν από τις επιτυχίες των στρατιωτικών και ήθελαν να κάμουν κι εκείνοι κάτι. Ο Κολοκοτρώνης τελικά δεν πήγε, μια και απειλούσαν κιόλας, με αποτέλεσμα η Πάτρα να παραμείνει στα χέρια του εχθρού μέχρι το τέλος της επανάστασης. Έτσι φάνηκε η ανικανότητα των πολιτικών στα πεδία της μάχης και ο φθόνος, τον οποίο έτρεφαν προς τους στρατιωτικούς με τα λαμπρά κατορθώματά τους. Γιατί και την επόμενη χρονιά έτρεξε στην πολιορκία της Πάτρας, αλλά η κυβέρνηση που είχε προκύψει από την Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, αντί να τον ενισχύσουν με κάθε τρόπο, του δημιουργούσαν προβλήματα και υπονόμευαν τη στρατηγική του, μέχρι που έληξε άδοξα η πολιορκία της Πάτρας και ο Κολοκοτρώνης αποσύρθηκε προσωρινά στην Τρίπολη. Εν τω μεταξύ είχε καταλάβει την Ακροκόρινθο, χωρίς να νοιαστεί για όσα γίνονταν στην Επίδαυρο από τους πολιτικούς κατά την Α΄ Εθνοσυνέλευση, που ενδιαφέρονταν μόνο για τα αξιώματα και τις υψηλές θέσεις.

Εκεί όμως όπου ο Κολοκοτρώνης δοξάστηκε σώζοντας την επανάσταση από τη στρατιά του Δράμαλη, ήταν τα Δερβενάκια (26-28 Ιουλίου 1822, Εφάρμοσε τη στρατηγική της καμένης γης στο Άργος και ο Δράμαλης αποφάσισε να επιστρέψει στην Κόρινθο. Και όμως ο Κολοκοτρώνης δεν πίστεψε τον προδότη που ορκιζόταν πως ο Δράμαλης θα προχωρούσε για την Τρίπολη. Ο Γέρος μάζεψε τα παλικάρια, τους μίλησε και τα έκανε να χλιμιντράνε σαν άλογα. Ακολούθησε η λαμπρή νίκη στα Δερβενάκια, τη στιγμή που οι πολιτικοί τρομοκρατημένοι είχανε μπει στα καράβια, για να γλιτώσουν. Αυτή τη δόξα οι πολιτικοί την «αντάμειψαν» στη Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους, χαρίζοντας το βαθμό του στρατηγού σε 50 ακόμη ανθρώπους, για να μειώσουν τον Κολοκοτρώνη. Είναι φανερό πως ο Μαυροκορδάτος και οι άλλοι ανησύχησαν τόσο πολύ από τις συνεχείς επιτυχίες των στρατιωτικών και του Κολοκοτρώνη ιδιαίτερα, που δεν τους ενδιέφερε καλά καλά η πορεία του αγώνα όσο η προσωπική τους εξασφάλιση. Αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος (1824), ο οποίος τόσο ζημίωσε την επανάσταση. Ο Κολοκοτρώνης έχασε στον εμφύλιο το γιο του Πάνο (13-11-1824) και ο ίδιος, συντριμμένος από την απώλεια του γιου του, παραδόθηκε στους εχθρούς του, οι οποίοι τον φυλάκισαν στην Ύδρα (Φεβρ. 1825). Την εποχή εκείνη ξεμπάρκαραν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ στο Μωριά. Στη δύσκολη στιγμή ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε, γιατί δεν υπήρχε άλλος τόσο ικανός ν’ αντιμετωπίσει το φοβερό εχθρό, ο οποίος κατέστρεφε τον Μωριά και έσπερνε παντού τον πανικό. Ο λαός κοίταζε πώς να γλιτώσει, εγκαταλείποντας χωριά και πόλεις, και ο Κολοκοτρώνης πάσχιζε μέσα από πολλές δυσκολίες να μαζέψει παλικάρια και να συγκροτήσει στρατό. Αλλά δεν μπορούσε να κτυπήσει τον Ιμπραήμ και περιοριζόταν στην τακτική του κλεφτοπολέμου. Παράλληλα κοίταζε πώς να κρατήσει το ηθικό του πληθυσμού. Γιατί ο κόσμος υπέκυπτε και δήλωνε υποταγή στον Ιμπραήμ. Οπότε ο Γέρος έδωσε μάχη και κατά του προσκυνήματος με το καλό και με το άγριο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

«O Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου».

Ο Κολοκοτρώνης στάθηκε στο πλευρό του Καποδίστρια όπως και πολλοί άλλοι τίμιοι αγωνιστές και πατριώτες (Νικηταράς, Πλαπούτας, Κανάρης κ.ά.π.). Κι όμως λίγο αργότερα κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά του θρόνου και της αντιβασιλείας, τον συνέλαβαν (Σεπτ. 1833) και τον φυλάκισαν στην Ακροναυπλία. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο με τον Πλαπούτα, που είχε θεωρηθεί συνένοχος. Την απόφαση δεν υπέγραψαν οι έντιμοι δικαστές Γεώργιος Τερτσέτης και Αναστάσιος Πολυζωίδης. Ο κόσμος αγανάκτησε στην είδηση και οι ξένοι δεν τόλμησαν να σκοτώσουν τους αγωνιστές. Η κατακραυγή του πλήθους των απλών Ελλήνων ανάγκασε τον βασιλιά Όθωνα – με το πρόσχημα του γιορτασμού της ενηλικίωσής του– να τους χορηγήσει αμνηστεία (Μάιος 1835). Ο Θ. Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε τ’ απομνημονεύματά του στον Γεώργιο Τερτσέτη. Ο ίδιος ήξερε να διαβάζει — αγαπούσε πολύ την ιστορία –, αλλά με δυσκολία έγραφε. Το έργο του διακρίνεται για το κοφτό ύφος και τη συντομία στην έκφραση και είναι πολύτιμη ιστορική πηγή, για πολλούς λόγους, αλλά και διότι όσους τον αδίκησαν και τον έβλαψαν τους κρίνει μεγαλόψυχα χωρίς κανένα πάθος και χωρίς μνησικακία. Γι’ αυτό πιστεύεται ότι είναι γραμμένο αμερόληπτα.

Ο Κολοκοτρώνης υπήρξε ο κορυφαίος του μεγάλου Αγώνα και η συμβολή του στην υπόθεση της ελευθερίας μοναδική και ασύγκριτη. Πέθανε στην Αθήνα στις 4 Φεβρουαρίου 1843 σε ηλικία 73 ετών από συμφόρηση. Τον έθαψαν στο Α΄ νεκροταφείο της Αθήνας. Τα οστά του σήμερα βρίσκονται στο Ηρώο της Τρίπολης, στο πεδίο του Άρεως.

Πηγές: Οδυσσέα Κουμαδωράκη, « Άργος το πολυδίψιον » Εκδόσεις Εκ Προοιμίου, Άργος 2007. Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου, Πρώτου Υπασπιστού του Θ. Κολοκοτρώνη. « Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών », Εν Αθήναις, εκ του τυπογραφείου Π. Δ. Σακελλαρίου 1888 και η ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

ΠΗΓΗ

Τζέφρι Έπσταϊν: Στα έγγραφα αποκαλύπτονται οι στενές σχέσεις με ελληνικές επιχειρηματικές και πολιτικές οικογένειες

Στα περισσότερα από 3 εκατομμύρια έγγραφα του νεκρού χρηματιστή Τζέφρι Έπσταϊν αυτό που προκαλεί μεγάλη εντύπωση είναι οι σχέσεις του με πολλές ελληνικές οικογένειες και μάλιστα στα σκοτεινά χρόνια των Μνημονίων.

Μέχρι τώρα έχουν εντοπιστεί 1.500 αναφορές για ελληνικά πρόσωπα και τεκταινόμενα.

Φυσικά δεν μπορεί να κατηγορηθεί κάποιος επειδή κάποτε έκανε παρέα με τον Έπσταϊν, ωστόσο πρόκειται για πτυχές και ζητήματα που πρέπει να διερευνηθούν ενδελεχώς, λόγω της γνώσης των αδικημάτων που διέπραξε ο νεκρός εκατομμυριούχος.

Τα συγκεκριμένα στοιχεία μέχρι στιγμής δεν παρουσιάζουν ποινικό ενδιαφέρον, αλλά η ελληνική Δικαιοσύνη οφείλει να ζητήσει με δικαστική συνδρομή ότι εμπλέκει με τον έναν ή άλλο τρόπο την Ελλάδα και ελληνικά πρόσωπα, προκειμένου να διερευνηθεί κάθε στοιχείο και πληροφορία που αναφέρεται στα αρχεία Έπσταϊν.

Το καλοκαίρι του 2012, η Πέγκι Σίγκαλ, η οποία είχε κατηγορηθεί ότι μεσολαβούσε σε αμερικανικά ΜΜΕ, ώστε να εξωραΐσει την εικόνα του Έπσταϊν, αλλά και να ρίξει λάσπη… στην Βιρτζίνια Τζιουφρέ, που έφερε στο φως της καταγγελίες, ζήτησε από τον Έπσταϊν να χρηματοδοτήσει τις μετακινήσεις της στην Τουρκία και την Ελλάδα.

H Σίγκαλ είχε βρεθεί στο επίκεντρο των αποκαλύψεων, καθώς, σύμφωνα με παλαιότερα αρχεία ο Έπσταϊν, της είχε ζητήσει να μεσολαβήσει στην Αριάνα Χάφινκτον της Huffington Post για να στρέψει την προσοχή των ΜΜΕ από τον ίδιο προς την Τζιουφρέ.

Με λίγα λόγια η Σίγκαλ έπαιζε τον ρόλο του «αγγελιοφόρου».

Ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιείται ένας αγγελιοφόρος είναι πολύ απλός: Τηλέφωνα και υπολογιστές παρακολουθούνται.

Οπότε είναι προτιμότερο να μεταφέρεται ένα μήνυμα προφορικά.

Η Σίγκαλ λοιπόν, πραγματοποιεί ένα ταξίδι στην Τουρκία και την Ελλάδα, προσκεκλημένη, όπως λέει, προσωπικών φίλων.

Στο πρώτο τμήμα του ταξιδιού, η Σίγκαλ είναι προσκεκλημένη της Καλλιόπης Καρέλλα, η οποία φαίνεται να γνωρίζει από παλιά την Γκισλέιν Μάξγουελ, κόρη του πράκτορα της Μοσάντ, Ρόμπερτ Μάξγουελ, η οποία εκτίει ποινή κάθειρξης 20 ετών για τη συμμετοχή της στο δίκτυο του Έπσταϊν.

Ακόμα και το ποιος ακριβώς ήταν ο πατέρας της Μάξγουελ και τι δουλειά έκανε, είναι σοβαρό ζήτημα από μόνο του.

Στο δεύτερο σκέλος του ταξιδιού της, ταξιδεύει στην Πάτμο, προσκεκλημένη του Γιώργου Βότη και της Όλγας Γερουλάνου Βότη.

Κατά την παραμονή της θα συναντήσει έναν «Έλληνα διπλωμάτη» με τον οποίο θα έχουν γεύμα στο σκάφος του Βότη.

Από τη συγκεκριμένη ανταλλαγή μηνυμάτων δεν προκύπτει καμία παράνομη ή έστω ανήθικη πράξη κανενός εμπλεκόμενου, επιβεβαιώνονται όμως οι πολύ στενές σχέσεις της Σίγκαλ με τον Έπσταϊν, τον οποίο καλεί να τις πληρώσει μετακινήσεις αρκετών χιλιάδων ευρώ.

Τα αρχεία περιλαμβάνουν, αρκετές πληροφορίες για προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις του Έπσταϊν με ελληνικές οικογένειες, αλλά και εταιρείες που παρείχαν ιδιωτικά αεροσκάφη και ελικόπτερα για τις μετακινήσεις του ίδιου και καλεσμένων του.

Στο email της Σίγκαλ αναφέρεται ρητά: «Η Όλγα θα βρει το ferry στην Πάτμο στις 16:50;», υποδηλώνοντας ενεργό ρόλο στην υποδοχή ή τη διοργάνωση της άφιξης.

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα, καθώς η κ. Γερουλάνου-Βότη, μια γυναίκα με βαρύ βιογραφικό σε σπουδές (Brown, Cambridge, Harvard) και διεθνή καριέρα στη μουσική βιομηχανία, εμφανίζεται να ανταλλάσσει πληροφορίες για τη μετακίνηση ενός καταδικασμένου παιδόφιλου, ενώ η ίδια ηγείτο ενός φορέα που εκπαιδεύει επαγγελματίες για την αντιμετώπιση της παιδικής βίας.

Η Πέγκι Σίγκαλ και η Όλγα Γερουλάνου-Βότη έχουν απαθανατιστεί σε κοσμικές εκδηλώσεις στην Πάτμο, επιβεβαιώνοντας τη στενή κοινωνική τους σχέση.

Η Όλγα Γερουλάνου-Βότη, θυγατέρα του διακεκριμένου γιατρού Στέφανου Γερουλάνου, διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με γόνους βασιλικών οίκων. Συμπρόεδρος στο Eliza Center είναι η Αλεξάνδρα Μιρζαγιάντζ, κόρη του Μιχαήλ Ντε Γκρες (Γλίξμπουργκ).

Στην επικοινωνία για το ταξίδι του 2012 περιλαμβάνεται και ο Μίλτος Μουζάκης, ιδρυτής της Magna Group AE, ενώ οι ερωτήσεις της Σίγκαλ για τις πληρωμές και τη μεταφορά των αποσκευών δείχνουν μια καλά οργανωμένη επιχείρηση φιλοξενίας.

Η αποκάλυψη ότι ο Έπστάιν χρησιμοποιούσε την Πάτμο ως ασφαλές καταφύγιο και τόπο κοινωνικής δικτύωσης με την ελληνική ελίτ, ακόμα και μετά τη δημόσια διαπόμπευσή του, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το επίπεδο της «ηθικής θωράκισης» των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα παιδιά.

Η Όλγα Γερουλάνου-Βότη είναι, μεταξύ άλλων, Γενική Γραμματέας του Eliza Center στη Νέα Υόρκη, το οποίο συνεργάζεται με το Σωματείο «ΕΛΙΖΑ» για την προστασία των κακοποιημένων παιδιών.

Η Όλγα Γερουλάνου-Βότη είναι πρώτη ξαδέρφη του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παύλου Γερουλάνου. 

Συγκεκριμένα, είναι κόρη του Πέτρου Γερουλάνου (θείου του Παύλου Γερουλάνου) και της Μαρίας-Νάντα Παπαδοπούλου. Ο πατέρας της, Πέτρος, και ο πατέρας του Παύλου Γερουλάνου, Μαρίνος Γερουλάνος, ήταν αδέρφια.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr