Υπουργός Υγείας, πρώην πωλητής νανογιλέκων

Μιλάμε για κομπογιαννίτες στην Ελλάδα, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός διόρισε υπουργό ΥΓΕΙΑΣ ένα παρατράγουδο που πουλούσε νανογιλέκα

Παναγιώτης Λιάκος

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη σε ιδιωτικό ιατρείο έριξε φως και στις παράνομες μεθόδους που χρησιμοποιούν μερικοί αλμπάνηδες για να τα κονομήσουν. Επίσης κατέδειξε το μέγεθος των κεφαλαίων που διακινούνται στον χώρο της παραϋγείας. Ο κομπογιαννιτισμός είναι χρυσοφόρος. Και μπορεί να σε ανεβάσει και κοινωνικά, όχι μόνο οικονομικά. Δεν πρέπει να μας φαντάζει, λοιπόν, παράξενο και αντιφατικό ότι μιλάμε για κομπογιαννίτες στην Ελλάδα, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός διόρισε υπουργό ΥΓΕΙΑΣ (!) ένα παρατράγουδο που πουλούσε νανογιλέκα και τα ντελάλιζε στην εκπομπή του.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πουλούσε από τηλεοράσεως νανογιλέκα και, μεταξύ άλλων, έλεγε ότι φορώντας τα «σου περνάνε ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΝΟΙ και όλη η κούραση». Κι αυτοί οι πόνοι μπορεί να είναι από άσκηση ή από ΠΑΘΗΣΗ! Στο βίντεο* που τα τάζει όλα τούτα ο Άδωνις, λέει τα ακόλουθα:

«Βλέπετε εδώ; Εδώ το φορώ το μαύρο μέσα. Εγώ όλη την ημέρα, εγώ το φοράω το Nanobionic. Ξέρετε γιατί; Γιατί όταν το φοράς, μετά από λίγες μέρες -εγώ το είδα στον εαυτό μου-, σου περνάνε ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΝΟΙ και όλη η κούραση. Εμένα η κούραση λοιπόν όταν γυρίσω από την άσκηση, σε άλλους ανθρώπους λόγω ηλικίας, σε άλλους γιατί έχουν κάποια ΠΑΘΗΣΗ, δεν έχει σημασία. Πάντως εμένα με έκανε να αισθάνομαι πάρα πολύ ωραία και το φοράω όπου είμαι, 5-6 ώρες την ημέρα, το φοράω οπωσδήποτε.

Τώρα, το γιλέκο αυτό… το βλέπετε που το φοράω μέσα; Είναι, ρε παιδάκι μου,. και design, είναι ωραίο. Είναι σαν να φοράς γιλέκο από ράφτη, τόσο ωραίο, τόσο ωραία φτιαγμένο είναι. Αυτό το γιλέκο -βγάζω το σακάκι να το δείτε-, αυτό το γιλέκο, το οποίο το θεωρώ καταπληκτικό, δηλαδή εμένα με έχει βολέψει πάρα πολύ, αυτό το γιλέκο είναι φτιαγμένο από αυτό το ειδικό υλικό της εταιρίας Nanobionic. (…) Εχει κάτσει αυτή η ελληνική εταιρία, έχει πάρει και την πατέντα, την οποία θα σας τη δείξω σε λίγο για τους άπιστους Θωμάδες, έχει πάρει και την πατέντα από τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας και έχουν φτιάξει αυτό το υλικό, το οποίο έχει κάποιες ιδιότητες που θα μας εξηγήσει μετά ο κύριος εδώ από την εταιρία Nanobionic. Δείχνω μόνο το υλικό για να καταλάβετε. Φέρε λίγο τον φακό εδώ.

Αν έχετε εσείς στο σπίτι σας, στην γκαρνταρόμπα σας, ένα οποιοδήποτε ρούχο που μπορείτε να βάλετε το νερό πάνω και να δείξει το νερό αυτή τη συμπεριφορά που σας δείχνω τώρα -το βλέπετε;-, το πιο αδιάβροχο να έχετε, πλαστικό να είναι, το πιο αδιάβροχο, κάθεται το νερό έτσι πάνω; Αυτό γιατί σας το δείχνω; Γιατί θέλω να καταλάβετε ότι αυτό το υλικό το οποίο έχουν φτιάξει εδώ, για να μπορεί το νερό να κάνει αυτή την κίνηση που βλέπετε τώρα εσείς στην οθόνη σας, κάτι το ιδιαίτερο έχει. Δεν είναι σαν κι αυτό που έχετε στη ντουλάπα σας, είναι κάτι άλλο. Αυτό σας λέω τόση ώρα.

Λοιπόν, αυτό το γιλέκο πωλείται κανονικά 179 ευρώ. 179 ευρώ. Τώρα κάντε Google και μπείτε στο site της εταιρίας Nanobionic, γράφει γιλέκο 179. Χάρη στη δύναμη της τηλεόρασης και χάρη στην καλή διάθεση της εταιρίας, ερχόμαστε για άλλη μια εκπομπή και σας λέμε: αυτό το γιλέκο τώρα, με αυτό το καταπληκτικό προϊόν που εγώ σας λέω, εγώ το φοράω γιατί μ’ αρέσει και με κάνει να αισθάνομαι ωραία, θα το πάρετε 60 ευρώ λιγότερα. Δηλαδή αντί για 179 ευρώ, θα το πάρετε με 119».

Να τον χαίρεστε τον υπουργό σας, κ. Μητσοτάκη.

*Παρακολουθήστε την τηλεπώληση εδώ: 

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

14 Σεπτεμβρίου 1922: η καταστροφή της Σμύρνης και «Η μάστιγα της Ασίας»

Τον Αύγουστο του 1922 ο τουρκικός στρατός άρχισε να φθάνει στη Σμύρνη. Το μέτωπο είχε καταρρεύσει λίγες ημέρες νωρίτερα και πολλοί άντρες του ελληνικού στρατού αναζητούσαν καταφύγιο στα παράλια, λαβωμένοι και απογοητευμένοι. Από τους Τούρκους, πρώτοι μπήκαν στην πόλη οι τσέτες, δηλαδή οι άτακτοι Κούρδοι μαχητές που ακολουθούσαν το στρατό του Κεμάλ. Αμέσως άρχισαν τις θηριωδίες. Εκτέλεσαν όσους άντρες βρήκαν μπροστά τους και έκαναν πλιάτσικο στα σπίτια και άρπαζαν από τις γυναίκες χρυσαφικά και τιμαλφή. Έφτασαν στο σημείο να κόβουν τα δάχτυλα ή τα αφτιά για να πάρουν δαχτυλίδια και σκουλαρίκια….

Η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία, και διήρκεσε από τις 31 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου (με το παλαιό ημερολόγιο). Σήμερα η επέτειος αυτή στην πραγματικότητα Η φωτιά σήμανε το οριστικό τέλος της μακραίωνης παρουσίας του ελληνισμού στη Μικρά Ασία…

Είναι πραγματικά αδύνατο σε ένα μόνο κείμενο να χωρέσουν και να περιγραφούν επαρκώς όλα τα γεγονότα και οι μαρτυρίες γύρω από τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεότερης ελληνικής ιστορίας, που την διαμόρφωσε έκτοτε και καταλυτικά.

Τα βιβλία που έχουν γραφτεί, οι μαρτυρίες αυτόπτων επιζώντων είναι κάτι παραπάνω από συγκλονιστικά. Γεγονότα που όποιος δεν έζησε, με δυσκολία μπορεί πραγματικά να διανοηθεί.

Η τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922 δεν είναι όμως μόνο η αιματηρή μέρα αυτή της επετείου της Καταστροφής της Σμύρνης και της τελικής σφαγής του ελληνικού πληθυσμού. Δεν είναι καν ένα γεγονός μόνο των εβδομάδων της μικρασιατικής εκστρατείας, ούτε μόνο της επέλασης του κεμαλικού στρατού εκείνους τους μοιραίους μήνες του 1922. Χρόνια πλανώνται τα ερωτήματα και οι αναλύσεις για το “πώς χάσαμε τη Μικρά Ασία” ξεχνώντας μάλλον να αναρωτηθούμε… “την κερδίσαμε ποτέ;”.

Η Μικρασιατική καταστροφή, η σφαγή και γενοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων δεν ήρθε μόνο εξαιτίας του αδίστακτου Κεμάλ και των σοβιετικών και ευρωπαϊκών του συμμάχων, αλλά ήρθε και ως αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών της Ελλάδας στη διεθνή σκακιέρα μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ιστορικοί και αυτόπτες μάρτυρες της εποχής αναφέρουν χαρακτηριστικά πως η Μικρά Ασία πουλήθηκε…

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν με σχετική συντομία να ανατρέξουμε σε όλη τη σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στην ημέρα της τελικής καταστροφής.

Υπάρχει άφθονη βιβλιογραφία γύρω από εκείνη την εφιαλτική τραγωδία της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922, θα περιοριστούμε όμως στο συγκλονιστικό βιβλίο του Τζωρτζ Χόρτον “Η μάστιγα της Ασίας” γιατί ο συγγραφέας του ήταν Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη κατά την καταστροφή. Υπήρξε αυτόπτης μάρτυς. Το έργο του αποτελεί μιαν από τις πιο εμπεριστατωμένες αν όχι την πιο εμπεριστατωμένη έκθεση των γεγονότων, Και ο ίδιος δεν υπηρετούσε καμιά σκοπιμότητα…

Γράφει, λοιπόν, ο Τζωρτζ Χόρτον: «Η τελευταία πράξη στο τρομερό δράμα της εξοντώσεως του χριστιανισμού μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η πυρπόληση της Σμύρνης από τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ. Η δολοφονία της Αρμένικης φυλής είχε συντελεστεί κατά τα έτη 1915 -1916 και οι πολυπληθείς και ακμάζουσες ελληνικές κοινότητες, με εξαίρεση εκείνης της Σμύρνης, είχαν καταστραφεί επίσης με θηριώδη τρόπο… Η καταστροφή της Σμύρνης έλαβε χώρα το 1922 και καμιά πράξη που διαπράχθηκε από την τουρκική φυλή σε όλη τη διάρκεια της κηλιδωμένης από αίμα ιστορίας της, δεν παρουσίασε κτηνωδέστερα και περισσότερο ακόλαστα χαρακτηριστικά ούτε ποικιλότερες από τις χειρότερες μορφές βασανιστηρίων που έχουν επιβληθεί σε βάρος αμάχων και αόπλων. Ήταν η πιο ταιριαστή ζοφερή και σατανική κατακλείδα στην όλη φρικτή τραγωδία».
Ο Χόρτον υποστηρίζει με βεβαιότητα ότι ήταν πολύ εύκολο στον Κεμάλ Ατατούρκ να επιβάλει την τάξη με τον πειθαρχικό στρατό του και να προλάβει τις θηριωδίες, τα έκτροπα και τους εμπρησμούς. Όμως, όπως γράφει: «Ο Μουσταφά Κεμάλ αποφάσισε τότε να επιφέρει μια πλήρη και ανεπανόρθωτη καταστροφή του Χριστιανισμού στη Μικρά Ασία. Carthago delenda est (Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί)• Το σχέδιο, όπως αποκαλύφθηκε από την εκτέλεσή του, ήταν να παραδοθεί η πόλη για μερικές μέρες στη σφαγή και την ακολασία».
Αυτό και έγινε. Πέντε ολόκληρες μέρες οι Τούρκοι έσφαζαν, βίαζαν, βασάνιζαν, κατάστρεφαν σπίτια και μαγαζιά και λεηλατούσαν περιουσίες. Τελικά παρέδωσαν την πόλη στις φλόγες που ολοκλήρωσαν το έργο της καταστροφής. Και δεν στράφηκαν μόνον εναντίον των Ελλήνων. Στράφηκαν και κατά των Αρμενίων. Απέκλεισαν την συνοικία τους. Δεν άφηναν κανένα να βγει ή να μπει σ’ αυτήν. Κι έσφαζαν όλους τους Αρμενίους που είχαν εγκλωβίσει μέσα της. Ακόμη κι εκείνοι που κατάφεραν να σωθούν προσωρινά, κρυμμένοι σε υπόγεια και καταπακτές, αναγκάστηκαν να βγουν στους δρόμους, όταν η φωτιά κύκλωσε τα σπίτια τους. Αυτό ήταν το τέλος τους.
Ο Χόρτον αναφέρει: «Τούρκοι στρατιώτες έβαλαν φωτιά στο καλοχτισμένο σύγχρονο ελληνικό και ευρωπαϊκό τμήμα της Σμύρνης βρέχοντας τους στενούς δρόμους με πετρέλαιο και άλλες εύφλεκτες ύλες».
«Τη νύχτα της 9ης Σεπτεμβρίου άρχισε η λεηλασία και η σφαγή. Πυροβολισμοί ακούγονταν όλη τη νύχτα σε διάφορα μέρη της πόλης και το άλλο πρωί Αμερικανοί υπήκοοι, άνδρες και γυναίκες, άρχισαν να αναφέρουν ότι είχαν δει πτώματα πεταμένα χάμω στους δρόμους».
«Καθώς οι λεηλασίες ξαπλώνονταν και οι σκοτωμοί αύξαιναν τα αμερικανικά ιδρύματα γέμισαν με ανθρώπους πανικόβλητους».
«Στο ημερολόγιό μου και με ημερομηνία 12 Σεπτεμβρίου 1922 βρήκα γραμμένα τα εξής:
Μερικοί Αμερικανοί είδαν εννιά κάρα φορτωμένα με πτώματα από την περιοχή που είναι γύρω στο Διοικητήριο και άλλοι πάλι είδαν τρία τέτοια φορτωμένα κάρα στην περιοχή του Αστυνομικού Τμήματος! Ο Χέπμπερν μέτρησε 35 πτώματα πάνω στο δρόμο που πήγαινε προς τον Παράδεισο, ένα μικρό χωριό κοντά στη Σμύρνη».
«Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος ήλθε στο Προξενείο λίγο πριν απ’ τον θάνατό του μαζί με τον Αρμένιο Αρχιεπίσκοπο. Ο Χρυσόστομος φορούσε μαύρα ράσα. Το πρόσωπό του ήταν ωχρό. Ήταν η τελευταία φορά που είδα το σεβάσμιο και εύγλωττο αυτόν άνδρα ζωντανό… Ούτε ο ίδιος ούτε και ο Αρμένιος επίσκοπος μου είπαν τίποτα για τον κίνδυνο της δικής τους ζωής, αλλά με ρώτησαν αν θα ήταν δυνατό να γίνει τίποτα για τη σωτηρία των κατοίκων της Σμύρνης.
Οι διηγήσεις ποικίλουν σχετικά με τον τρόπο που πέθανε ο Χρυσόστομος. Είναι όμως βέβαιο ότι θανατώθηκε από τον όχλο, στον οποίο τον παρέδωσε ο Νουρεντίν Πασάς. Βιαιοπράγησαν πάνω του, του ξερίζωσαν τη γενειάδα, τον χτύπησαν με ρόπαλα και μαχαίρια ωσότου πέθανε και ύστερα τον έσυραν σβαρνίζοντάς τον στους, δρόμους…
Του είχαν προσφέρει καταφύγιο στο Γαλλικό Προξενείο και διαφυγή με πλοίο του Γαλλικού Ναυτικού. Εκείνος όμως δε δέχτηκε, λέγοντας ότι το καθήκον του ήταν να μείνει κοντά στο ποίμνιό του».
«Οι Τούρκοι χόρταιναν ελεύθερα τα ακόλαστα φυλετικά και θρησκευτικά τους ένστικτα για σφαγές, βιασμούς και λεηλασίες σε απόσταση βολής λίθου από τα συμμαχικά και αμερικανικά πολεμικά, γιατί είχαν διαφωτιστεί αρκετά ώστε να πιστέψουν ότι αυτά δεν θα επέμβαιναν. Μια κοινή διαταγή από τους διοικητές των πολεμικών ή από ένα ή δύο απ’ αυτούς, μια ευτελής αβλαβής οβίδα που θα ριχνόταν πάνω από την τουρκική συνοικία θα είχε ξαναφέρει τους Τούρκους στα λογικά τους.
Κι αυτή η παρουσία των πολεμικών σκαφών στο λιμένα της Σμύρνης, το σωτήριο έτος 1922, που παρακολουθούσαν άπρακτα την τελευταία μεγάλη σκηνή της τραγωδίας των Χριστιανών της Τουρκίας ήταν το θλιβερότερο και σημαντικότερο χαρακτηριστικό της όλης εικόνας».
Τα θύματα εκείνης της σφαγής, Έλληνες και Αρμένιοι, υπολογίστηκαν σε 150.000. Από τη Σμύρνη έμεινε μόνο η τούρκικη συνοικία της, Αυτή η πανάρχαια και πανέμορφη ελληνική πόλη είχε ιδρυθεί το 3000 π.Χ. και είχε ανακαινιστεί από το Μέγα Αλέξανδρο. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά κέντρα της Μεσογείου. Έσφυζε από ζωή και κίνηση. Ευημερούσε. Και τώρα από τη μια στιγμή στην άλλη είχε μεταβληθεί σε μια πόλη νεκρή, Σ’ ένα απέραντο σωρό χαλασμάτων που κάπνιζαν. Όσοι κάτοικοί της γλίτωσαν από τη σφαγή κατέφυγαν κυνηγημένοι και εξαθλιωμένοι στην Ελλάδα. Ο Τζωρτζ Χόρτον στο βιβλίο του “Η κατάρα της Ασίας” κλείνει τη συγκλονιστική περιγραφή του για την καταστροφή της Σμύρνης με τη φράση; «Ένα από τα δυνατότερα αισθήματα που πήρα μαζί μου από τη Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος».
Ο Βρετανός ιστορικός και πολιτικός Κρις Γούντχαουζ προλογίζοντας το βιβλίο της Μ, Χαουζπιάν: “Η φωτιά της Σμύρνης” παρατηρεί: «Στις σελίδες αυτές περιγράφεται με σαφήνεια ένα μαζικό έγκλημα που μπορεί να συγκριθεί με εκείνο των Ναζί στη Βαρσοβία μια γενιά αργότερα».
Σχετικά με το ποιος έκαψε τη Σμύρνη δε χωράει καμιά αμφιβολία. Ο Χόρτον παραθέτει πληθώρα μαρτυριών αμερόληπτων προσώπων, όπως π.χ. της διευθύντριας του αμερικανικού σχολείου Intercollegiate Institute, κοντά στην αρμενική συνοικία, Μίννη Μίλλς:
«Μπορούσα να ιδώ καθαρά τους Τούρκους που μετέφεραν τα δοχεία πετρελαίου μέσα στα σπίτια, απ’ τα οποία σε κάθε περίπτωση, ξεπετιόντουσαν φλόγες κατόπι. Δε φαινόταν ούτε ένας Αρμένιος και τα μόνα πρόσωπα που μπορούσε να ιδεί κανείς ήταν Τούρκοι στρατιώτες του τακτικού στρατού με ωραίες στολές».
Επίσης παραθέτει τη μαρτυρία της γυναίκας ενός Αμερικανού ιεροκύρηκα, της κ, Κίγκ Μπίρτζ: «Ανέβηκα στον πύργο του Αμερικανικού Κολεγίου στο χωριό Παράδεισος και με ένα ζευγάρι κιάλια εκστρατείας μπόρεσα να ιδώ καθαρά Τούρκους στρατιώτες που έβαζαν φωτιά στα σπίτια. Μπόρεσα να ιδώ Τούρκους που παραμόνευαν στα χωράφια και πυροβολούσαν τους Χριστιανούς. Όταν επήγαινα με το αυτοκίνητό μου απ’ τον Παράδεισο στη Σμύρνη για να φύγω για την Αθήνα, σ’ όλο το μήκος του δρόμου υπήρχαν πτώματα ανθρώπων».

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Οι πολιτικές ιδέες του Μ. Καραγάτση

«Η δημοκρατία είναι το πιο αυταρχικό πολίτευμα, γιατί επιβάλλει στους πάντας τις ανεξέλεγκτες κι άτυπες παρορμήσεις του όχλου. Μ’ ένα δικτάτορα, κατά κάποιον τρόπο συζητείς λογικά, γιατί έχει πάντοτε μια δόση λογικής. Με τον όχλο, κάθε συζήτηση αποκλείεται. Μόνον να τον επηρεάσης μπορείς, αν είσαι δημαγωγός δηλαδή αν μεταχειρισθής επιχειρήματα χαμηλοτάτης ποιότητας, τα μόνα που ο όχλος μπορεί να κατανοήση. Ένας δικτάτωρ, αν βέβαια δεν είναι κτήνος, έχει κάποια γνώση και κάποιαν εκτίμηση προς τις προσωπικότητες της χώρας. Ο όχλος τις αγνοεί, κι ούτε παραδέχεται να κυβερνηθή από ανθρώπους που σκέπτονται. Η σκέψη για τον όχλο είναι αντιπαθής, ύποπτη κι επικίνδυνη. Εκείνο που τον επηρεάζει είναι τα ωραία λόγια κι η καταφερτζοσύνη. Η δημοκρατία κρατάει πεισματικά στο περιθώριο τις αξίες, εκτός αν αυτές καμουφλαρισθούν με τα χυδαία προσόντα που θαυμάζει ο όχλος.

Να! παράδειγμα ο κ. Τασάκος, νέος μεγάλης αξίας, που για να επιτύχει το σκοπό του διαβουκόλευε άλλοτε τον όχλο με εκδηλώσεις ψεύτικου ενδιαφέροντος. Ο κ. Τασάκος είναι πολιτικός, μα θα αποτύχη επειδή κάποτε ο όχλος θα διαισθανθή πως είναι άνθρωπος αξίας και θα τον παραμερίση. Η δημοκρατία βασίζεται στο θέλημα της πλειοψηφίας. Ποιάς πλειοψηφίας; Η πλειοψηφία του όχλου δεν δημιουργείται στην τύχη αλλά με βάση ορισμένες κοινές ομοιότητες των ατόμων που τον αποτελούν, κι οι πιο κοινές, οι πιο θεμελιώδεις ομοιότητες είναι η βλακεία κι η κακεντρέχεια. Συνεπώς δημοκρατία είναι το πολίτευμα εκείνο που η πλειοψηφία των ηλιθίων και κακεντρεχών εκλέγει κυβερνήτες του συνόλου κατ’ εικόνα και ομοίωσή της. Η δημοκρατία δεν αρκείται να παραμερίση τους νοήμονες κι αγαθούς από τη διαχείρηση των κοινών. Διαποτισμένη από αβυσσαλέο και φαρμακερό πλέγμα κατωτερότητας, κάνει το παν για να τους εξουθενώση…».

Το παραπάνω απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Κίτρινος Φάκελλος» του Μ. Καραγάτση, είναι το πιο αντιδημοκρατικό κείμενο της νεώτερης Ελληνικής λογοτεχνίας, γραμμένο μάλιστα από έναν συγγραφέα που τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης, πέραν των κλειστών λογοτεχνικών κύκλων. Θα ήταν αρκετό αυτό το απόσπασμα για να καταλάβουμε την θέση του Καραγάτση απέναντι στον κοινοβουλευτισμό. Ένας συγγραφέας που βάζει στο στόμα του ήρωά του αυτά τα λόγια, μόνο δημοκράτης δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Η πολιτική παίζει ένα μεγάλο ρόλο στο έργο του Καραγάτση. Χωρίς να έχει γράψει ούτε ένα πολιτικό έργο, αυτή υπάρχει παντού. Σ’ όλη την πνευματική του δημιουργία. Από την «Ιστορία των Ελλήνων» μέχρι το «Μεγαλο Συναξάρι». Ο τρόπος διακυβέρνησης μιας ομάδας ανθρώπων απασχολεί έντονα τον Καραγάτση. Φιλοσοφικά και πρακτικά. Η δημοκρατία τον απογοητεύει στην εφαρμογή της και λόγω των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων αλλά και λόγω της ανάγκης του για κάθε τι Ελληνικό.

«Τα χρόνια που μαθήτεψε ο Λάσκος στη Σχολή Δοκίμων, είναι χρόνια δόξας και ντροπής για την Ελλάδα. Χρόνια διχασμού. Το φθοροποιό μικρόβιο της πολιτικής φαρμακώνει όλες τις ψυχές. Εκεί όμως που κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά, είναι στις αυθόρμητες κι αγνές ακόμη ψυχές των εφήβων, τις έτοιμες να δοθούν σε μιάν ιδέα. Τον καιρό εκείνο, το Στέμμα πίστευε βέβαιη νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων, ενώ η κυβέρνηση Βενιζέλου πίστευε στο θρίαμβο της Συνεννοήσεως. Έτσι, η σύγκρουση Στέμματος και Κυβέρνησης ήταν μοιραία. Το Στέμμα θέλησε με κάθε τρόπο – έστω κι αντισυνταγματικό – να εμποδίσει την καταστροφική – κατά την πεποίθησή του – συμμαχία της Ελλάδας με την Αντάντ. Κι ο Βενιζέλος, παράσυραν μαζί τους μεγάλες μάζες λαού που φανατίσθηκαν στο έπακρο. Μ’ ένα λόγο, ήταν ο Διχασμός…

Ολ’ αυτά γίνηκαν σε ημέρες πολέμου. Ημέρες κρίσιμες για την κρατική κι εθνική επιβίωσή μας. Ο βαθιά διχασμένος λαός, δεν έβλεπε, μέσα στην κομματική τύφλωση της στιγμής, τον κίνδυνο που απειλούσε τη φυλή. Το κόμμα να κερδίσει! Κι η Ελλάδα ας πάει κατά διαβόλου…» (Απόσπασμα από το «Αίμα Χαμένο και Κερδισμένο»).

Τα λόγια αυτά λέγονται όχι σε καιρό ειρήνης, αλλά την εποχή που ο Ιμπραήμ έχει αποβιβασθεί στην Πελοπόννησο. Οι «Μαυροκορδάτοι κι οι Κωλέττηδες» όπως αποκαλεί κοροϊδευτικά όλους τους πολιτικάντηδες της εποχής ο Καραγάτσης, έχουν φυλακισμένο τον Κολοκοτρώνη στ’ Ανάπλι. Ο Μωρηάς είναι στην πραγματικότητα κατεχόμενος από τους Ρουμελιώτες που πληρωμένοι απ’ τους πολιτικούς με τα χρήματα του Δανείου, χρήματα που ήταν απαραίτητα για τον Απελευθερωτικό Αγώνα, έχουν φυλακίσει όλους τους καπεταναίους. Η δημοκρατία δείχνει το πρόσωπό της με την πρώτη εμφάνισή της στην νεώτερη Ελληνική Ιστορία. Η Διχόνοια κι ο Διχασμός εμφανίζονται μαζί της και την συντροφεύουν μέχρι σήμερα. Η τετραλογία του Καραγάτση για το ’21, είναι ένας ύμνος για τους καπεταναίους και τους αγνούς αγωνιστές και ένα κατηγορώ κατά της δημοκρατίας και των πολιτικάντηδων.

«Τι είναι αυτοί; είπε ο Χρίστος με περιφρόνηση. Εμείς πασκίζουμε να κάνουμε την Ελλάδα με το αίμα μας. Κι εκείνοι να την γκρεμίσουν με το σάλιο τους…». Αυτή είναι η απάντηση νεαρού καραβοκύρη στον πατέρα του όταν εκείνος τον προτρέπει να γίνει πολιτικός. Αλλά και σ’ αυτούς που παραβλέποντας τον καταστροφικό ρόλο της δημοκρατίας και των πολιτικών στην Νεώτερη Ελλάδα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτή είναι καθαρά Ελληνικό δημιούργημα και συνέχεια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ο Καραγάτσης απαντά: «Η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν η δικτατορία πενήντα χιλιάδων ομοτίμων πολιτών επί τριών εκατομμυρίων συμμάχων, μετοίκων και δούλων. Επί πενήντα χρόνια έτυχε οι 25.001 από αυτές τις πενήντα χιλιάδες να είναι άνθρωποι έξυπνοι. Βιολογικό φαινόμενο καταπληχτικό και ανεπανάληπτο στην ιστορία. Από την στιγμή που οι 25.001 έξυπνοι έγιναν 24.999, οι 25.001 ηλίθιοι έφεραν στην αρχή τον Κλέωνα, άνθρωπο στα μέτρα τους ακριβώς, κι η δημοκρατία ξαναβρήκε τον συνεπή εαυτό της.».

Στην «Ιστορία των Ελλήνων» η συμπάθειά του για τους τυράννους και περισσότερο τους Πεισιστρατίδες είναι εμφανής:

«Απ’ όλα αυτά γίνεται φανερό πως η τυραννία του Πεισίστρατου και των διαδόχων του ήταν μεγάλη εποχή για την ιστορία της Αθήνας. Το πλήθος – που τα αιτήματά του ικανοποιήθηκαν – υποστηρίζει το καθεστώς μ’ όλη του την ψυχή. Αλλά κι οι πλούσιοι – μολονότι το πλήθος ικανοποιήθηκε εις βάρος τους – δεν διαμαρτύρονται, επειδή οι ζημιές τους ισοζυγίστηκαν απ’ τη μεγάλη ανάπτυξη του εθνικού πλούτου. Η κυβέρνηση είναι τόσο μαλακή, δίκαιη και πατρική, ώστε κανείς δεν νιώθει τον εαυτό του καταπιεζόμενο. Η τάξη, η ασφάλεια, ο πλούτος κι η ουσιαστική ελευθερία βασιλεύουν στο ιοστεφές άστυ.».

Ας δούμε και πώς είδε ο Καραγάτσης την πτώση της τυραννίας και την επαναφορά ουσιαστικά την γέννηση – της δημοκρατίας: «Αυτό υπήρξε το τέλος της αθηναϊκής τυραννίας (510). Δεν ήταν η θέληση του λαού που την έριξε (οι φτωχοί την προτιμούσαν από την ολιγαρχία των πλουτοκρατών), αλλά μερικοί εξόριστοι αριστοκράτες βοηθημένοι από τις λόγχες των Σπαρτιατών. Το νέο καθεστώς είναι ολιγαρχικό κι οπωσδήποτε πολύ λιγότερο δημοκρατικό από την τυραννία των Πεισιστρατειδών. Μα η αριστοτεχνική προπαγάνδα θα δημιουργήση το θρύλο, τον τόσο αντίθετο από την πραγματικότητα. Προς αυτή την κατεύθυνση θα βοηθήση η προδοσία του Ιππία, που συμμάχησε με τον Δαρείο και πρόδωσε την πατρίδα του, με αποτέλεσμα ν’ αδικηθή η τυραννία στη μνήμη του αθηναϊκού λαού και να συνταυτισθεί το γκρέμισμά της με τη γέννηση της δημοκρατίας. Θα λησμονηθούν τα δύσοσμα ελατήρια της συνωμοσίας του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα, κι οι δυό ολέθριοι εραστές θ’ ανακηρυχτούν τυραννοκτόνοι, ανιδιοτελή θύματα της δημοκρατικής Ιδέας. Τι χαριτωμένη παραμόρφωση της Ιστορίας!».

Αυτή την παραμόρφωση της Ιστορίας την στηλιτεύει παντού ο Καραγάτσης. Είναι από τους λίγους αν όχι ο μοναδικός που γράφει μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, για έννοιες όπως Φυλή, Αίμα, Πόλεμος. Οι περιγραφές του για την κάθοδο των Αχαιών στην Ελληνική Χερσόνησο, δείχνουν μια λατρεία στην καθαρή Δύναμη των ξανθομάλληδων πολεμιστών και περιφρόνηση για την κακομοιριά των Φοινίκων εμπόρων. Η σημασία και ο ρόλος της φυλής και του καθαρού αίματος υπάρχει σε πολλά έργα του Καραγάτση. Οι ερμηνείες που δίνει στις περισσότερες πράξεις των ανθρώπων έχουν σχέση περισσότερο με την καταγωγή και την καθαρότητα η μη του αίματος, παρά με τις κοινωνικές συνθήκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι για το μυθιστόρημά του «Βασίλης Λάσκος», κάνει ολόκληρη εισαγωγή για τους Αρβανίτες, θεωρώντας σπουδαιότερο παράγοντα για την ζωή και τις πράξεις του ήρωά του, το Αρβανίτικο αίμα του.

Οι θέσεις του αυτές καθρεφτίζονται στο παρακάτω κείμενο, όπου μιλά ο αγαπημένος του ήρωας, ο Μάνος Τασάκος:

«Πρέπει να ξεκαθαρίσω αν είμαι άνθρωπος δυνατός ή αδύνατος. Στην πρώτη περίπτωση, η αντικειμενική ηθική δεν έχει σημασία για μένα. Οι δυνατοί, ακολουθώντας την προσταγή του βιολογικού νόμου, αρχηγεύουν στους αδύνατους και τους εκμεταλλεύονται για την ικανοποίηση κάθε πάθους τους προς δημιουργία ή απόλαυση. Μην ξεχνάμε πως η απόλαυση είναι στενά συνυφασμένη με τη δημιουργία, γιατί χωρίς την ψυχική ευφορία που τους προσφέρει, οι δυνατοί δεν θά ‘βρισκαν το δημιουργικό οίστρο. Ο διαχωρισμός της ανθρωπότητας σε δυνατούς δυνάστες κι αδύνατους δυναστευόμενους αποτελεί πραγματικότητα, απόρροια φυσικής επιταγής αδέκαστης. Κι η αντικειμενική ηθική είναι φενάκη επιβεβλημένη στους ηλίθιους αδύνατους από τους νοήμονες δυνατούς, και που επιτρέπει στους πρώτους να δέχωνται παθητικά τη δυνάστευση των δεύτερων. Ο νιτσεϊκός υπεράνθρωπος έχει το προνόμιο να χαίρεται τη ζωή ανεξέλεγκτα, και να μεταχειρίζεται το κοπάδι των υπανθρώπων χωρίς οίκτο, για την ικανοποίηση του πάθους του. Κατάντησα οπαδός του ροζεμπεργείου Φυρερμπριντσίπ; Γιατί όχι, αν πιστεύω στην αλήθεια του; Η φύση μ’ έπλασε αρχηγό, και στους αρχηγούς τα πάντα επιτρέπονται, για το καλό των αρχηγευομένων. Κάθε προσπάθεια έχει τα μοιραία της θύματα. Μα οι υπόλοιποι θα κερδίσουν οπωσδήποτε από το αρχηγικό μου επίτευγμα. Πρέπει να παραδεχθώ πως σαν δυνατός κι αρχηγός, οφείλω να είμαι και amoral, δηλαδή αδιάφορος προς την αντικειμενικήν ηθική, αλλά κι ανελέητος προς τους αδυνάτους που παραβιάζουν τους κανόνες της. Για όλους τους ανθρώπους δεν ισχύουν τα ίδια μέτρα και σταθμά, κι η δημιουργία δεν είναι προνόμιο του καθενός: η δημιουργία που αποβλέπει στην εξύψωση της ολότητας. Το ριζικό μ’ έταξε δημιουργό για το καλό του συνόλου. Αν, για να πετύχω το σκοπό μου, θ’ αναγκασθώ να πατήσω σε μερικά πτώματα, δεν θα διστάσω. Η ζωή είναι πόλεμος, και πόλεμος είναι η προσπάθεια να επιτευχθή κάποιο ηθικό αποτέλεσμα με μη ηθικά μέσα. Αν πιστεύω σ’ αυτό, κανένας δισταγμός συμβατικής ηθικής δεν πρέπει να μ’ εμποδίση. Γιατί αλλιώς δεν θα ήμουν αρχηγός, αλλά ένα νούμερο του τεράστιου, του ευεπηρέαστου και άβουλα κατευθυνόμενου κοπαδιού…».

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ήταν περιττή και η αφιέρωσή του: «Στους Έλληνες που δεν εψήφισαν ποτέ». Αυτοί που δεν εψήφισαν ποτέ, τον είχαν ήδη αναγνωρίσει.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Έφτιαξαν ιούς με τεχνητή νοημοσύνη που εξολοθρεύουν βακτήρια – Οι ανησυχίες

Για πρώτη φορά στην ιστορία της επιστήμης, ερευνητές χρησιμοποίησαν την Τεχνητή Νοημοσύνη για να σχεδιάσουν από το μηδέν εντελώς νέους ιούς, εξολοθρεύοντας επικίνδυνα βακτήρια που αντέχουν στα κοινά αντιβιοτικά - Οι κίνδυνοι

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η Tεχνητή Nοημοσύνη δεν γράφει απλώς κείμενα, αλλά συνθέτει το ίδιο το λογισμικό της ζωής. Επιστήμονες μόλις διέβησαν ένα ιστορικό κατώφλι, κατασκευάζοντας τους πρώτους ιούς που σχεδιάστηκαν εξ ολοκλήρου από αλγόριθμους AI.

Οι ιοί αυτοί είναι βακτηριοφάγοι, ειδικοί ιοί που προσβάλλουν αποκλειστικά βακτήρια και χρησιμοποιούνται παγκοσμίως κατά λοιμώξεων που επιμένουν. Σε εργαστηριακές δοκιμές ένα «κοκτέιλ» αυτών των AI σχεδιασμένων ιών εξολόθρευσε βακτήρια E.coli που παρουσίαζαν αντοχή στους φυσικούς βακτηριοφάγους.

Η εξέλιξη αυτή υπόσχεται να φέρει επανάσταση στην καταπολέμηση θανατηφόρων, ανθεκτικών λοιμώξεων, αλλά ταυτόχρονα εγείρει κρίσιμα ερωτήματα βιοασφάλειας που η ανθρωπότητα καλείται τώρα να αντιμετωπίσει.

Από τα γλωσσικά μοντέλα στο γενετικό υλικό

Ο Δρ Brian Hie  από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ χρησιμοποίησε γλωσσικά μοντέλα γονιδιώματος, το αντίστοιχο των AI chatbots για το DNA, για να σχεδιάσει λειτουργικά γονιδιώματα βακτηριοφάγων. Στη συνέχεια οι ιοί συντέθηκαν στο εργαστήριο και δοκιμάστηκαν ενάντια στο E.coli.

Η ικανότητα ταχείας σχεδίασης και προσαρμογής γονιδιωμάτων για συγκεκριμένα μικρόβια θα μπορούσε να μεταμορφώσει τη θεραπεία με βακτηριοφάγους και να διευρύνει τη βιοτεχνολογική «εργαλειοθήκη», όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science.

Πώς εκπαιδεύτηκε η τεχνητή νοημοσύνη

Για τον σχεδιασμό των ιών χρησιμοποιήθηκαν τα μοντέλα Evo1 και Evo2, τα οποία εκπαιδεύτηκαν σε δεδομένα 2 εκατομμυρίων βακτηριοφάγων. Για λόγους ασφαλείας, αποκλείστηκε σκόπιμα ο γενετικός κώδικας ιών που προσβάλλουν ανθρώπους, ζώα ή φυτά.

Από χιλιάδες προτάσεις της AI επιλέχθηκαν 300 για εργαστηριακή παραγωγή. Αν και μόλις 16 αποδείχθηκαν βιώσιμοι, το συνδυαστικό «κοκτέιλ» τους εξουδετέρωσε αποτελεσματικά δύο ανθεκτικά στελέχη του E. coli.

Οι ανησυχίες για τη βιοασφάλεια

Πέρα από τα οφέλη οι ερευνητές υπογράμμισαν ότι η εργασία εγείρει σοβαρά ζητήματα βιοασφάλειας και βιοπροστασίας, συνιστώντας σε όσους σχεδιάζουν γονιδιώματα να συμβουλεύονται ειδικούς ασφαλείας.

Σε συνοδευτικό άρθρο στο Science, το οποίο επικαλείται ο Guardian, οι Tom Inglesby και Moritz Hanke (Πανεπιστήμιο Johns Hopkins) προειδοποίησαν: «Η ικανότητα σύνθεσης ιικών γονιδιωμάτων, μέσω παραγωγικής AI, είναι πλέον πραγματικότητα, όμως το θεσμικό πλαίσιο για την ασφαλή διαχείρισή της απουσιάζει».

Τα όρια και οι πραγματικές απειλές

Παρά την επιτυχία οι ειδικοί σημειώνουν ότι οι βακτηριοφάγοι διαθέτουν εξαιρετικά μικρά και απλά γονιδιώματα. Ο καθηγητής Tom Ellis (Imperial College London) τόνισε ότι η δημιουργία πιο σύνθετων οργανισμών παραμένει δύσκολη, ενώ πρόσθεσε πως ο μεγαλύτερος άμεσος κίνδυνος δεν είναι η AI, αλλά η εργαστηριακή τροποποίηση υπαρχόντων επικίνδυνων παθογόνων.

Τέλος, η Δρ Filippa Lentzos (King’s College London) υπογράμμισε την ανάγκη για μια πολυεπίπεδη προστασία, που θα περιλαμβάνει αυστηρούς ελέγχους τόσο στην ανάπτυξη των μοντέλων AI όσο και στο στάδιο της εργαστηριακής σύνθεσης του DNA.

ΠΗΓΗ: www.tovima.gr