Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή πέρασε σε μια εντελώς νέα, δραματική φάση το περασμένο Σάββατο, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να εξαπολύουν ένα συντονισμένο κύμα αεροπορικών επιδρομών εναντίον του Ιράν. Αυτό που ξεκίνησε ως μια ακόμη κλιμάκωση της έντασης, εξελίχθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου πλήγμα στην καρδιά του ιρανικού καθεστώτος, με την επιβεβαιωμένη εξόντωση του Ανώτατου Ηγέτη Ayatollah Ali Khamenei.
Σε μια επιχείρηση που κράτησε την ανάσα ολόκληρου του πλανήτη, τα ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη, αξιοποιώντας πληροφορίες ακριβείας της CIA, ισοπέδωσαν το κυβερνητικό συγκρότημα και την οικία του Khamenei στην Τεχεράνη. Τουλάχιστον 40 βόμβες έπεσαν στο στόχο, μετατρέποντας το συγκρότημα σε ερείπια. Το χτύπημα δεν ήταν απλώς συμβολικό. Ήταν βαθιά προσωπικό, κι είχε στόχο να αποκεφαλίσει το ιρανικό κράτος. Μαζί με τον Khamenei, στον ίδιο βομβαρδισμό σκοτώθηκαν στενά συγγενικά του πρόσωπα: η κόρη του, ο γαμπρός του και ένας εγγονός του, σύμφωνα με επίσημα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, βυθίζοντας τη χώρα στο πένθος αλλά και στην οργή.
Όμως τα συμφέροντα της δημοκρατικής Δύσης, δικαιολογούν πάντα τον θάνατο αμάχων κι έτσι κανείς δεν έχει ασχοληθεί με την δολοφονία των αμάχων, αφού είχαν την «εγκληματική δραστηριότητα» να είναι συγγενείς του Ιρανού ηγέτη.
Η επιχείρηση δεν σταμάτησε εκεί. Η επίθεση αποδεκάτισε την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία του Ιράν, που βρισκόταν σε σύσκεψη εκείνη την ώρα. Ανάμεσα στους νεκρούς συγκαταλέγονται ο διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης Mohammad Pakpour, ο υπουργός Άμυνας Aziz Nasirzadeh και ο πρόεδρος του Στρατιωτικού Συμβουλίου, Ali Shamkhani. Αναφορές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κάνουν λόγο και για τον θάνατο του πρώην προέδρου του Ιράν, Mahmoud Ahmadinejad, στο σπίτι του.
Η ακρίβεια του πλήγματος, που άλλαξε την ώρα εκτέλεσης την τελευταία στιγμή για να συμπέσει με τη σύσκεψη, αποδεικνύει την εις βάθος διείσδυση των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο εσωτερικό του καθεστώτος.
Ο πρόεδρος Trump, παρακολουθώντας την εξέλιξη της επιχείρησης από το Mar-a-Lago, δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας για τους στόχους του. Μιλώντας για “μαζικές και συνεχιζόμενες” στρατιωτικές επιχειρήσεις, δεν περιορίστηκε στην καταστροφή των πυραύλων, αλλά κάλεσε ανοιχτά τον ιρανικό λαό σε εξέγερση, ζητώντας του να “πάρει πίσω τη χώρα του” και αφήνοντας αιχμές για το ποιον θα ήθελε να δει στην ηγεσία μετά την πτώχευση του καθεστώτος.
Η κίνηση αυτή, σηματοδοτεί την πλήρη κατάρρευση της διπλωματικής οδού. Η αποτυχία του τρίτου γύρου διαπραγματεύσεων με την Τεχεράνη δεν ήταν απλώς μια διπλωματική ήττα, αλλά η αφορμή για τη μετάβαση στη λύση της βίας . Οι αναλυτές κάνουν λόγο για μια καλά σχεδιασμένη παγίδα, όπου οι συνομιλίες λειτούργησαν ως “προπέτασμα καπνού” για να κερδηθεί χρόνος και να ολοκληρωθεί η στρατιωτική προετοιμασία, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης δύο αεροπλανοφόρων στην περιοχή .
Όμως τα συμφέροντα της δημοκρατικής Δύσης, δικαιολογούν πάντα την απάτη και την ατιμία και έτσι κανείς δεν έχει ασχοληθεί με το ότι η αμερικανική πλευρά, για δεύτερη φορά, χτυπά ύπουλα το Ιράν, πριν καταλήξουν οι συνομιλίες.
Πίσω από την επίσημη ρητορική περί “προληπτικών χτυπημάτων” και “εξουδετέρωσης πυρηνικών απειλών” η Ουάσινγκτον φαίνεται να εξυπηρετεί μια σειρά από σκοπούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς.
Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων έδωσε το πρόσχημα για την επιβολή της θέλησης των ΗΠΑ διά της βίας, πιέζοντας το Ιράν σε πλήρη υποταγή. Παράλληλα, η έναρξη μιας νέας πολεμικής περιπέτειας λειτουργεί ως ακροβατικό εντυπωσιασμού για να επισκιάσει τα σοβαρά εσωτερικά πολιτικά προβλήματα, όπως το σκάνδαλο Epstein, και να συσπειρώσει το εκλογικό σώμα ενόψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Αλλά και να τραβήξει το φως από το υπέρογκο χρέος των ΗΠΑ που ξεπέρασε τα 38 τρις και καλπάζει σαν αφηνιασμένο κοπάδι Mustangs.
Η Φινλανδία, μέσω του προέδρου της Alexander Stubb, προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ κινούνται πλέον εκτός του παραδοσιακού πλαισίου του διεθνούς δικαίου, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αλλά κανείς άλλος στην Ε.Ε. δεν έχει τολμήσει να διαφωνήσει και βεβαίως το πολιτικό εκτόπισμα του Stubb είναι έως αστείο.
Η κατάσταση είναι τουλάχιστον εκρηκτική. Η Αμερικανό-ισραηλινή ενέργεια δεν είναι απλώς μια κλιμάκωση· είναι το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας στην Μέση Ανατολή. Η Ιρανική απάντηση ήταν άμεση και μαζική, με πυραυλικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων σε όλο τον Κόλπο, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγείου του 5ου Στόλου στο Μπαχρέιν, και εναντίον του Ισραήλ. Εκρήξεις σημειώθηκαν στο Ισραήλ, την Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ και την Ιορδανία, καθώς τα συστήματα αεράμυνας των χωρών αυτών προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν τα ιρανικά βλήματα, μετατρέποντας ολόκληρη την περιοχή σε πεδίο μάχης. Το Ντουμπάι, το παγκόσμιο εμπορικό και τουριστικό κέντρο, βίωσε τον τρόμο με πέντε ισχυρές εκρήξεις, ενώ ένας άνθρωπος σκοτώθηκε στο Άμπου Ντάμπι, αποδεικνύοντας ότι κανείς δεν είναι πλέον ασφαλής .
Οι εξελίξεις αυτές καθιστούν την κατάσταση πολιτικά μη διαχειρίσιμη. Η δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού και πολιτικού ηγέτη του Ιράν, μαζί με μέλη της οικογένειάς του και μέρος της στρατιωτικής ηγεσίας, δεν είναι μια ενέργεια που μπορεί να αφήσει περιθώρια για διπλωματικούς ελιγμούς ή υπαναχωρήσεις. Είναι μια κραυγή πολέμου. Το Ιράν, παρά το τραύμα, απέδειξε ότι διατηρεί την δυνατότητα να πλήξει τους εχθρούς του σε όλη την Μέση Ανατολή, βάζοντας φωτιά σε μια ήδη εύφλεκτη περιοχή.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η σύγκρουση θα κλιμακωθεί, αλλά πόσο βαθιά και αιματηρή θα γίνει. Η στάση της διεθνούς κοινότητας είναι διχασμένη, με συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Γαλλία και η Ισπανία, να εκφράζουν ανοιχτά την ανησυχία τους σε αυτή την “επικίνδυνη και ηλίθια” ενέργεια, όπως την χαρακτήρισε ο Αμερικανός γερουσιαστής Tim Kaine.
Με την προκλητική συμμετοχή του σε έναν πόλεμο που τίποτε δεν τον δικαιολογεί για τις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος Trump de facto αποδεικνύει ότι δεν είναι αυτόφωτος.
Μετά τις επτά (!) επισκέψεις του στον Λευκό Οίκο φέτος και τον πόλεμο στο Ιράν, ο Πρωθυπουργός Netanyahu, de facto αποδεικνύει ότι έχει αναλάβει να αναπλάσει την Μέση Ανατολή, εξολοθρεύοντας όποιον βρίσκεται στον δρόμο του.
Το μέλλον της Μέσης Ανατολής είναι πιο αβέβαιο από ποτέ.
