Arditi - Aeonic Flame

 

Μέγας Αλέξανδρος, ομοφυλοφιλία, «διαφορετικότητα» και Αρχαίες Πηγές

Συνέντευξη στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” έδωσε πρόσφατα ο καθηγητής του Ελληνικού Πολιτισμού του Κέμπριτζ Δρ. Πωλ Κάρτλεντζ. Στις δηλώσεις του λέει ότι η πρώτη σύζυγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου η Ρωξάνη ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί όταν ο Αλέξανδρος πέθανε. Παρ’ όλα αυτά στον υπότιτλο του άρθρου διαβάζουμε τα εξής χαρακτηριστικά: “Ο Βρετανός ακαδημαϊκός θεωρεί (πιθανή) μία ομοφυλοφιλική σχέση του Αλέξανδρου με τον Ηφαιστίωνα, ωστόσο τονίζει ότι “ουδεμία αρχαία πηγή αναφέρει ρητώς ότι ήταν εραστές”

Αφού λοιπόν καμία αρχαία πηγή δεν αναφέρει ότι ήταν ομοφυλόφιλος από που αυτός το θεωρεί πιθανόν; Όμως αρχαίες πηγές υπάρχουν, και συγκριμένα ο Αρριανός που ξεκαθαρίζει το θέμα γράφοντας ότι ο Μέγας Αλέξανδρος θεωρεί αισχρή την ομοφυλοφιλία. 

Διαχρονική απάντηση στα γελοία ψεύδη που ξεκινάν από το Netflix και φτάνουν έως τους έκφυλους σχολιαστές των social media, το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του περιοδικού “ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ” μέσα από τα Ιστορικά κείμενα και συγκεκριμένα τον Αρριανό και τον Πλούταρχο:

Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, τόσο στα “Ηθικά” όσο και εις τους “Βίους Παραλλήλους” ήταν λιτός και ενάρετος. Προτιμούσε δε, την συντροφιά των στρατηγών του από των γυναικών. Μία νύχτα μάλιστα του έφεραν οι υπασπισταί του στην σκηνή του μία ωραία γυναίκα. Τότε ο Αλέξανδρος την ερώτησε: “Διατί αυτή την ώρα;” “Έπρεπε να περιμένω να κοιμηθεί ο άνδρας μου” απήντησε εκείνη. Ο Αλέξανδρος τότε την έδιωξε και επέπληξε τους αξιωματικούς του λέγοντας ότι εξαιτίας τους παραλίγο να διαπράξει μοιχεία.

Αγαπούσε τον Ηφαιστίωνα με πάθος, αλλά η αγάπη αυτή δεν είχε τίποτε το πονηρό και βρώμικο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Αντίθετα, όταν ο Θεόδωρος ο Ταραντίνος του δώρισε δύο πολύ όμορφους εφήβους, τον απέπεμψε με σκληρό τρόπο και ρώτησε τους φίλους του ποια ψυχική ποταπότητα έχει δείξει για να του γίνει μία τέτοια πρόταση;

Αυτό σαν μία απάντηση σε κάποιους που θέλουν να καλύψουν την αισχρότητα τους με δήθεν ιστορικές αναφορές περί σχέσεων των Μεγάλων Ανδρών του Ελληνισμού με την… διαφορετικότητα.

Αυτά σίγουρα δεν τα γνωρίζουν οι ανιστόρητοι εξυπνάκηδες του διαδικτύου. Δεν τα γνωρίζει ούτε ο καθηγητής του Ελληνικού Πολιτισμού του Κέμπριτζ Δρ. Πωλ Κάρτλεντζ, που θεωρεί «πιθανή» την «διαφορετικότητα»(…) του Μεγάλου Μακεδόνα;

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ο εφιάλτης της κυβέρνησης: «Αν η ΝΔ πέσει κάτω από 25% θα παραπεμφθεί ο Μητσοτάκης στο Ειδικό Δικαστήριο!»

Ο γνωστός αναλυτής Ανδρέας Δρυμιώτης περιγράφοντας τον απόλυτο «εφιάλτη» για το Μαξίμου στις ερχόμενες κάλπες, μίλησε για παραπομπή του Κ.Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για την συνωμοσία των παρακολουθήσεων μέσω Predator.

Σύμφωνα με τον (σ.σ.: φιλοκυβερνητικό…) αναλυτή, ο οποίος μίλησε το Blue Sky αν το κυβερνών κόμμα καταγράψει χαμηλές πτήσεις της τάξης του 25% ή και χαμηλότερα, η αντιπολίτευση θα αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Βουλής με 225 έδρες, διότι ακόμα και να έρθει πρώτο κόμμα δεν θα λάβει το bonus των 30 εδρών.

Με αυτόν τον συσχετισμό δυνάμεων, ο δρόμος για την παραπομπή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για την πολιτική συνωμοσία (με έντονο το στοιχείο της κατασκοπείας) θα είναι ορθάνοιχτος και περίπου μονόδρομος για την αντιπολίτευση.

@dnews.gr

Δρυμιώτης: Με 25% ο Μητσοτάκης κινδυνεύει να πάει στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές Διαβάστε περισσότερα στο Dnews! dnewsgr news nea ellada νεα ελλαδα greece greeknews

♬ πρωτότυπος ήχος – Dnews.gr – Dnews.gr

Βέβαια, υποστήριξε ότι «η αντιπολίτευση δεν διαθέτει κοινό κυβερνητικό πλάνο, παρά μόνο τη στρατηγική εμμονή για την πολιτική εξόντωση του πρωθυπουργού» αλλά αυτό μένει να φανεί.

Είναι γεγονός ότι για να φτάνει να λέει ο, ιδιαίτερα φίλα προσκείμενος στην κυβέρνηση και στον Κ.Μητσοτάκη, πολιτικός αναλυτής ότι υπάρχει περίπτωση να πέσει κάτω από το 25% και να επιχειρεί να συσπειρώσει το ακροατήριο της κυβέρνησης, αυτό δείχνει μια ανησυχία στο Μαξίμου.

Όχι τόσο για τους «πολιτικούς» αντιπάλους, αλλά για τους επιχειρηματικούς αντιπάλους που «έχουν ορκιστεί να τον βάλουν στην φυλακή».

Καθαρά μπίζνες…

ΠΗΓΗ: www.defencenet.gr 

Πολιτικοί απατεώνες ευαγγελίζονται τη σωτηρία του ελληνικού λαού!

"Νὰ πᾶνε οἱ κλέφτες φυλακή!" 

"...Ὅμώς, δὲ χρωστάει ἡ Νέα Δημοκρατία μόνον καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ. Καὶ ὁ ἑνιαῖος Συνασπισμὸς εἶχε πάρει τότε δάνεια τὰ ὁποῖα εἶναι κάτι λιγότερο ἀπὸ 10 ἑκατομμύρια. Πράγματι, γιὰ ἕνα δάνειο 6 ἑκατομμυρίων ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ τὸ ὁποῖο εἶχε λάβει εἶχε βάλει ὑποθήκη τὸ κτήριο τῆς Κουμουνδούρου τὸ ὁποῖο βεβαίως σὲ καμία περίπτωση δὲν ἄξιζε 6 ἑκατομμύρια εὐρώ. Ἑπομένως, θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει κανονικὰ ἐξεταστικὴ ἐπιτροπὴ γιὰ τὰ οἰκονομικὰ ὅλων τῶν κομμάτων. 

Ἂς μὴν ἀναφερθῶ στὸ ΚΚΕ. Εἶναι γνὼστὴ ἡ ἱστορία του Ψευτοθόδωρου, ἑνὸς γραφικοῦ τύπου ὁ ὁποῖος εἶχε πουλήσει σὲ ἕναν ἀφελῆ ἐπαρχιώτη τὴν Ἀκρόπολη. Ἔτσι καὶ τὸ ΚΚΕ πούλησε ὄχι σὲ ἀφελῆ ἐπαρχιώτη, ἀλλὰ σὲ off shore ἑταιρεία μὶὰ δημόσια συχνότητα, γιὰ τὴν ὁποία δὲν εἶχε δώσει οὔτε μὶὰ δεκάρα, καὶ ἡ ὁποία δὲν τοῦ ἀνῆκε. Καὶ τὸ ἔθεσε τὸ θέμα ἐδῶ ὁ συναγωνιστὴς Βουλευτὴς Λαγὸς στὴ Βουλή. Ἀπάντηση δὲν πῆρε. Ὅπως δὲν ἔχουμε πάρει ἀπάντηση γιὰ ὅλες τὶς συναλλαγὲς πὸὺ ἔχουν γίνει στὸ θολὸ τοπίο ὅλων αὐτῶν τῶν τσοντοκάναλων, τὰ ὁποῖα λυμαίνονται τὴ δημόσια ζῶὴ τῆς χώρας. 

Τί γίνεται στὴν περίπτωση τοῦ ΠΑΣΟΚ πὸὺ παίρνει πὸλὺ λιγότερα χρήματα καὶ χρωστάει σχὲδὸν 150 ἑκατομμύρια; Στὸ ΠΑΣΟΚ μήπως θὰ ἔχουμε καμιὰ συγχώνευση καὶ καμιὰ διαγραφὴ χρεῶν, ὅπως γίνεται μὲ τὶς ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες; Ὅμώς, τότε θὰ πρέπει νὰ ὑποβιβαστεῖ τὸ ΠΑΣΟΚ στὴν Γ΄ Ἐθνὶκὴ ὅπως προβλέπει ὁ νόμος. 

Κάτι πὸλὺ σάπιο ὑπάρχει στὸ βασίλειο τῆς Δανιμαρκίας καὶ σχετικὰ μὲ τὰ χρέη τῶν κομμάτων, πὸὺ δὲν πρόκειται νὰ ξεπληρωθοῦν ὅσες ἐξεταστικὲς κι ἂν γίνουν, ἐὰν δὲν ἀποφασίσει κάποιος νὰ ἀποδώσει ἀληθινὴ δικαιοσύνη σὲ αὐτὸν τὸν τόπο καὶ φυσικὰ μὲ τὸ μέγα σκάνδαλο τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως, μὲ τὶς παράλληλες δουλίτσες, ἐργολαβίες, ἐξοπλιστικὰ κ.λπ. πὸὺ ὁδήγησαν σὲ αὐτὸ τὸ ὑπέρογκο χρέος. 

Ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ θὰ πολεμήσει μὲ παρρησία γιὰ νὰ ἀποδοθεῖ δικαιοσύνη σὲ αὐτὸν τὸν τόπο, νὰ πᾶνε οἱ κλέφτες φυλακή!" 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ Γ.Γ. ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΜΕ! 

ΠΗΓΗ

Ενέδρα θανάτου στην Πεύκη: Ήμασταν στα 2011 και οι εθνικές εκλογές πλησίαζαν…

Ήταν Μάιος του 2011 και όλοι περίμεναν εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες γνώριζα και δεν δημοσίευε κανένα ΜΜΕ έδιναν ποσοστό εισόδου στην βουλή στην Χρυσή Αυγή. Είχα μπει κυριολεκτικά στο στόχαστρο.

Κάθε Τετάρτη απόγευμα είχα ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο. Έφευγα από την κατοικία μου στην Άνω Πεύκη περνούσα από την διπλανή περιοχή, το Ηλιακό Χωριό, και μέσω της Εθνικής οδού πήγαινα στα γραφεία μας στον Σταθμό Λαρίσης. Μία Τετάρτη του Μαΐου του 2011 δεν θα περνούσα από το Ηλιακό Χωριό γιατί είχα μια συνάντηση στο Μαρούσι και από εκεί θα έφευγα για το κέντρο. Εκείνη την Τετάρτη, λοιπόν, έγινε η συμπλοκή της Πεύκης μεταξύ αστυνομικών και τρομοκρατών, οι οποίοι είχαν στήσει ενέδρα στην περιοχή.

Και έγινε ακριβώς την ώρα που κάθε Τετάρτη περνούσα από το σημείο αυτό για εντελώς τυχαίους λόγους. Ένας σχεδόν τρελός δημιούργησε πρόβλημα σε ένα καφενείο της περιοχής και ο ιδιοκτήτης του κάλεσε την Αστυνομία. Οι δυο νεαροί αστυνομικοί, οι οποίοι έσπευσαν στο συμβάν, είδαν δύο ύποπτα άτομα στον διπλανό δρόμο και δίπλα τους μία μοτοσικλέτα. Δίνουν τον αριθμό της στο κέντρο και πληροφορούνται ότι είναι κλεμμένη.

Το επόμενο βήμα τους είναι φυσικά να ελέγξουν τους ύποπτους. Όταν, όμως, πλησιάζουν δέχονται τους πρώτους πυροβολισμούς. Από την ανταλλαγή των πυρών τραυματίζεται, ευτυχώς όχι σοβαρά ο ένας αστυνομικός και συλλαμβάνεται ο ένας τρομοκράτης. Ο άλλος διαφεύγει πυροβολώντας. Εκείνες ακριβώς τις ώρες όλοι μιλούν για ενέδρα και υπόθεση τρομοκρατίας.

Ποιος ήταν, όμως, ο στόχος; Το γράφει την επόμενη ημέρα το πρωί στην ιστοσελίδα της εφημερίδας “ΤΟ ΒΗΜΑ” ο έμπειρος αστυνομικός συντάκτης Βασίλης Λαμπρόπουλος: Ένα από τα σενάρια που εξετάζεται από τους επιτελείς της Αντιτρομοκρατικής είναι στόχος των υπόπτων να ήταν ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής», Νίκος Μιχαλολιάκος, ο οποίος διαμένει σε κοντινή απόσταση από το σημείο της συμπλοκής και περνούσε από εκείνο το σημείο σε καθημερινή βάση…

Εκείνη την Τετάρτη σίγουρα δεν θα περνούσα από το σημείο αυτό. Είναι όμως βέβαιο πως θα περνούσα τις επόμενες ημέρες. Εάν δεν υπήρχε ο τρελός, εάν ήταν ήσυχος εκείνη την ημέρα και δεν ερχόταν η αστυνομία; Εάν οι αστυνομικοί δεν πρόσεχαν τους ύποπτους, εάν δεν ρωτούσαν το κέντρο για τον αριθμό της μοτοσικλέτας…;

Λίγες ώρες μετά τις ανταλλαγές πυροβολισμών, το όνομά μου ως στόχος της ενέδρας ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ από όλα τα ΜΜΕ. Η είδηση γρήγορα θάβεται! Όχι δωρεάν… διαφήμιση για τους «φασίστες» ακόμη και εάν θέλουν να τους σκοτώσουν. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Λαμπρόπουλος επιβεβαίωσε τότε σε δικό μου άνθρωπο ότι η ενέδρα είχε στόχο τον Μιχαλολιάκο…

Κάποιοι στη δίκη των τρομοκρατών έπεσαν στα πολύ μαλακά – Γιατί άραγε; Υπήρχε λόγος;

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com 

Η θρησκεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Με την έκφραση «η θρησκεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ο Γάλλος φιλόσοφος και δοκιμιογράφος Guillaume Faye, ορίζει τη σύγχρονη ιδεολογία που έχει αναδείξει τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε ένα κοσμικό και ανέγγιχτο δόγμα. Το δοκίμιο του, επιτίθεται στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ορίζοντας την ως ένα καθολικό και ουτοπικό δόγμα, που στοχεύει στην παγκόσμια ομογενοποίηση και την εξάλειψη της ιδιαιτερότητας των λαών. Κριτική του Οικουμενισμού, Εναντίωση στην Παγκοσμιοποίηση, Δικαίωμα στη Διαφορά, ειναι τα βασικά θέματα που ο Γάλλος φιλόσοφος αναλύει και καταρίπτει. Πάμε όμως να δούμε πως:

Χρονολογικά, η αμερικανική εκδοχή της ιδεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – η πρώτη που εμφανίστηκε με τη μορφή της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας – δίνει λιγότερο έμφαση στα πολιτικά δικαιώματα του πολίτη και περισσότερο στην επιδίωξη της ευτυχίας από τον άνθρωπο, στο δικαίωμα του ατόμου να αντιστέκεται σε οποιαδήποτε κυριαρχία που θα μπορούσε να εμποδίσει την «ελεύθερη βούλησή» του και την άνεσή του. Το Αμερικανικό Σύνταγμα αντικατοπτρίζει αυτήν την αντίληψη για το κράτος δικαίου: οι κυβερνήσεις έχουν ως κύριο λόγο ύπαρξης την εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο σκοπός που έχει ανατεθεί στους πολιτικούς, είναι να επιτρέπουν στους ανθρώπους να απολαμβάνουν την περιουσία τους με ασφάλεια. Μια πολιτική φιλοσοφία αυτού του τύπου, η οποία αντλεί άμεση έμπνευση από τους αγγλοσαξονικούς ωφελιμιστές και τα θέματα της Δεύτερης Πραγματείας του Locke, παρουσιάζει ήδη, όπως είναι εύκολο να φανταστεί κανείς, τα δογματικά θεμέλια του σύγχρονου δυτικού κράτους πρόνοιας, για το οποίο η διαχείριση του «κοινού καλού», έχει προτεραιότητα έναντι του πολιτικού καθορισμού του πεπρωμένου του έθνους. Υπό αυτή την έννοια, αν η Γαλλική Επανάσταση ήταν ο θεμελιωτής ενός έθνους, η Αμερικανική Επανάσταση ήταν ο θεμελιωτής μιας κοινωνίας, μια αποπολιτικοποιημένη περίπτωση στην οποία η καθημερινότητα – και όχι πλέον η ιστορία – γίνεται, όπως λέει ο Baudrillard, ένα «κοινωνικό πεπρωμένο».

Η φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει ως στόχο τη μετατροπή του εσωτερικού κόσμου σε αυτήν την κοινωνία. Ενώ η «Ρουσσωϊκή» αντίληψη περί του δικαίου της Γαλλικής Επανάστασης διακήρυττε έναν πολιτικό οικουμενισμό, ο οποίος επιδίωκε να πείσει άλλους λαούς να οργανωθούν πολιτικά υπό το αντιπροσωπευτικό καθεστώς του «κυρίαρχου έθνους», χωρίς να καταργεί το πολιτικό ή το ιστορικό, εκείνη η αμερικανική φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιθωριοποιεί αυτές τις διαστάσεις. Ο οικουμενισμός του διακαίου αυτού, κάθε άλλο παρά πολιτικός, προσλαμβάνει την όψη μιας κοινωνικής σταυροφορίας και καθορίζει για όλους τους ανθρώπους, πέρα ​​από τους πολιτισμούς τους, ένα εσωτερικό ιδανικό (ελεύθερη βούληση, ευτυχία) και αναθέτει σε όλες τις κυβερνήσεις στη γη το έργο της ικανοποίησής του, επομένως της εκπλήρωσης των υπαρξιακών αναγκών. Αυτός ο υπερβολικός ισχυρισμός, τον οποίο βρίσκουμε σήμερα επισημοποιημένο ως μια διεθνής νομική δέσμευση από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καταγγέλλει τη βαθιά βιβλική επιρροή που ασκήθηκε στους Αμερικανούς νομικούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν έμμεσα, ότι είναι οι θεματοφύλακες αυτού που ένας Αμερικανός κοινωνιολόγος έχει ονομάσει «τη Κιβωτό των Ελευθεριών του Κόσμου». Έτσι, στην αμερικανική αντίληψη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πέρα ​​από έναν δογματικό φυσικό νόμο, αποκαλύπτεται η έννοια της «θεϊκής εκλογής» των Αμερικανών, των οποίων το προνοητικό πεπρωμένο θα ήταν αυτό ενός νέου λαού του Ισραήλ. Δεν προκαλεί έκπληξη, υπό αυτές τις συνθήκες, το γεγονός ότι από τη στιγμή που απελευθερώθηκαν από την ανησυχία των ξένων πολέμων, οι ΗΠΑ – ξεκινώντας από την κυβέρνηση Carter – ανακάλυψαν, με φυσικό τρόπο, στην εκστρατεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έναν από τους κύριους άξονες της δράσης τους και της διεθνούς «αποστολής» τους.

Πρέπει να μιλάμε για «αποστολή» και όχι για πολιτική, στο βαθμό που η τελευταία προϋποθέτει μια εξουσία, για την οποία οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, βουτηγμένοι στη βιβλική επιστήμη, σε επανάσταση κατά του Βασιλιά της Αγγλίας, σκέφτηκαν μόνο να περιορίσουν τα «ιστορικά» προνόμια υπέρ μιας ρητά επιβεβαιωμένης λειτουργίας, που ήταν ταυτόχρονα οικονομική και θεολογική. Στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, που εκδόθηκε στις 4 Ιουλίου 1776 στη Φιλαδέλφεια, την «πόλη της αδελφικής αγάπης», βρίσκουμε αυτόν τον αποκαλυπτικό τύπο: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες, ότι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, ότι είναι προικισμένοι από τον Δημιουργό τους με ορισμένα αναφαίρετα Δικαιώματα, ότι αυτά είναι η Ζωή, η Ελευθερία και η επιδίωξη της Ευτυχίας· ότι οι Κυβερνήσεις των ανθρώπων έχουν συσταθεί για να διασφαλίσουν αυτά τα δικαιώματα».

Παράλληλα με την ιδεολογία της ευτυχίας, η αμερικανική εκδοχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φέρει μαζί της την έννοια, που διατυπώθηκε από τον Locke, τον Hobbes ή τον Rousseau, ότι το άτομο αποτελεί τη βασική μονάδα της ζωής. Αυτή η θεωρία, η οποία πλέον απορρίπτεται τόσο από την ηθολογία όσο και από τις κοινωνικές επιστήμες, πηγάζει, όπως έχουν δείξει οι Halbwachs και Baudrillard, από την πολιτική μεταφορά του χριστιανικού δόγματος της ατομικής σωτηρίας. Το συλλογικό και ιστορικό πεπρωμένο παραμερίζεται, καθίσταται προσωρινό, προς όφελος του υπαρξιακού πεπρωμένου του ατόμου. Ενώ η θρησκευτική πρακτική εξασφάλιζε μια υπερβατική πραγμάτωση αυτού του ατομικού πεπρωμένου, γλιτώνοντας εν τω μεταξύ την ανθρώπινη ιστορία με την εκκοσμίκευση του Χριστιανισμού, τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν που έγιναν τα όργανα της έμφυτης πραγμάτωσης αυτού του πεπρωμένου. Αλλά η σύγχρονη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – συνεχίζοντας τις αντιλήψεις του Locke – ισχυρίζεται επίσης ότι απελευθερώνει τον άνθρωπο από την εξάρτηση από τα πράγματα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να εγγυώνται την ευτυχία ως μια οικονομική και ψυχολογική ηρεμία, την απελευθέρωση από φυσιολογικούς και υλικούς περιορισμούς, όχι πλέον απλώς πολιτικούς. Αυτή η ολίσθηση προς μια ριζικά παθητική αντίληψη της κοινωνικής ύπαρξης, σηματοδοτεί παραδόξως τη διαστροφή κάθε πιθανού νομικού συστήματος. Η λειτουργία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι, στην πραγματικότητα, νομική. Αυτά διαδραματίζουν πρωταρχικό ρόλο στη νομιμοποίηση του δυτικού μερκαντιλιστικού συστήματος.

Όπως έχουμε δείξει προηγουμένως, ο δυτικός πολιτισμός, τον οποίο ακολούθησε με κάποια καθυστέρηση η σοβιετική κοινωνία, χαρακτηρίζεται από την ανεξέλεγκτη επέκταση των ορθολογικών και τεχνικών υποσυστημάτων της δραστηριότητας. Η συνοχή του συνόλου δεν διατηρείται πλέον μέσω πολιτικής κατεύθυνσης, αλλά, όπως τόνισε ο Max Weber, μέσω μιας αποκεντρωμένης αυτορρύθμισης ενός τεχνοκρατικού χαρακτήρα. Η κοινωνική συναίνεση στηρίζεται στην πρακτική και την αυθόρμητη προσκόλληση των ατόμων σε έναν τρόπο ζωής (η εταιρεία, το επαγγελματικό περιβάλλον, το αυτοκινητιστικό σύμπαν, το οικιακό κουκούλι, η σφαίρα του ελεύθερου χρόνου) στον οποίο είναι ψυχολογικά φυλακισμένα, μια προσκόλληση που συμβαίνει σε επίπεδο υποσυστημάτων και όχι σε επίπεδο της κοινωνίας στο σύνολό της. Για να νομιμοποιήσει την εξουσία του, το Σύστημα δεν χρειάζεται πλέον έναν πολιτικό λόγο που να επιβάλλει τη λαϊκή υποστήριξη, ούτε να κινητοποιεί εθνικούς μύθους. Εξ ου και η αποπολιτικοποίηση και η αποεθνικοποίηση της κοινωνίας των πολιτών, αυτό που ο Weber αποκαλεί την «εκκοσμίκευσή» της.

Επομένως, οι σύγχρονες ιδεολογίες του μερκαντιλιστικού συστήματος, βρίσκονται αναγκασμένες να αξιοποιήσουν τις δύο βασικές ιδεολογίες της ορθολογικότητας και της ατομικής οικονομικής ευτυχίας, σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αλλά πού βρίσκουν το κοινό έδαφος – ξεπερνώντας τις διαφορές τους – και το «καπέλο», που θα νομιμοποιήσει αυτές τις δύο ιδέες; Ακριβώς στην παγκόσμια φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία λειτουργεί ως η υπέρτατη και συνθετική νομιμοποίηση του μερκαντιλιστικού συστήματος. Αλλά η φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει και περαιτέρω χρήσεις: νομιμοποιεί την προοδευτική εξαφάνιση των εθνοπολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων, επικυρώνοντας την άνοδο του βιοτικού επιπέδου ως κρατικό ιδανικό και «αδιαμφισβήτητη επιτυχία» του Συστήματος. Αυτή είναι η έννοια, για παράδειγμα, των πρόσφατων διεθνών δεσμεύσεων σχετικά με τα «οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα». Ομοίως, τα θέματα που σχετίζονται με τα «δικαιώματα στη διαφορά», υπάρχουν μόνο για να εξουδετερώσουν την ιδέα της εθνοπολιτισμικής διαφοράς, περιθωριοποιώντας την ως ένα δικαίωμα δευτερεύον σε σχέση με μια λαογραφική-υποπολιτισμική διαφοροποίηση.

Αν η σύγχρονη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σηματοδοτεί το σημείο σύγκλισης όλων των ρευμάτων της εξισωτικής αντίληψης του κόσμου, αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή το Σύστημα χρειάζεται μια απόλυτη θεωρητική νομιμοποίηση. Αυτό συμβαίνει επίσης επειδή αυτό το θέμα, αποτελεί ένα ιστορικό στρώμα κοινό με το παρελθόν όλων αυτών των ιδεολογιών και επειδή ως τέτοιο τις φέρνει κοντά σε μια εποχή που το χρειάζονται ιδιαίτερα. Φιλελευθερισμοί και ορθολογισμοί της αγγλοσαξονικής ή γαλλικής παράδοσης, ρεφορμιστικοί σοσιαλισμοί, καντιανισμός, εγελιανισμός, μαρξισμός, κοινωνικός χριστιανισμός, όλα αυτά τα ρεύματα έχουν περάσει, στην «ιστορία της ιδεολογικής τους αφήγησης», μέσα από τον ορθολογικό ιδεαλισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη και ο καθολική παραδοσιοκρατία, η οποία σίγουρα δεν αρνείται τα θεμέλια του κανονικού «φυσικού δικαίου», μπορεί να βρεθεί μέσα σε αυτό. Εξ ου και η πνευματική ανάκληση, η θεωρητική αναδρομή της δυτικής διανόησης προς τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία, σύμφωνα με τις αντιλήψεις που φέρουν μαζί τους, αντιστοιχούν στις ανάγκες νομιμοποίησης ενός οικουμενικού, οικονομιστικού και μηχανιστικού πολιτισμού.

Σε μια εποχή που αυτός ο πολιτισμός, αμφισβητούμενος από όλες τις πλευρές εκτός από την ουσία του, δεν μπορεί να βρει μια πολιτική ιδεολογία για να νομιμοποιηθεί, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τα μόνα που μπορούν να επιτύχουν συναίνεση με τη μορφή ενός ελάχιστου κοινού ιδεολογικού παρονομαστή. Αυτή η απλοποίηση επιτείνεται περαιτέρω από την παραμόρφωση που προκαλούν τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης σε κάθε ομιλία. Εμφανίζεται λοιπόν ένα είδος ανθρωπιστικής χυδαιότητας, που διαδίδεται μέσω του τύπου, του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης κ.λπ. Μια πραγματική θρησκεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατακλύζει το Σύστημα, με τη μορφή μιας απλής, συναισθηματικής φιλοσοφίας. Είναι το κυκλοφορικό του σύστημα, η πνευματική του τροφή.

Υπό αυτή την έννοια, μόνο η φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν ικανή να ενώσει μια δυτική διανόηση που είχε κυριαρχηθεί, για δώδεκα χρόνια, από την κατάρρευση του θεωρητικού της λόγου και την κατάρρευση των κοινωνικών της μοντέλων. Το γεγονός ότι οι Μαρξιστές ή οι Σοσιαλιστές Επαναστάτες – των οποίων η οικογένεια σκέψης ισχυριζόταν ότι είχε ξεπεράσει το στάδιο του «μικροαστικού ιδεαλισμού» (Lenin) και του «φορμαλισμού» (Μarx) των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – καταφεύγουν στην υπεράσπισή τους, καταδεικνύει μια θεωρητική υποχώρηση της εξισωτικής σκέψης.

Αυτή η υποχώρηση, αυτή η ιδεολογική υποχώρηση, συμπίπτει επιπλέον με το πέρασμα του εξισωτισμού από μια ιδεολογική, σε μια αντι-ιδεολογική φάση: Η πρώτη, διαλεκτική και ιδεολογική με την αυστηρή έννοια, εγκαινιάστηκε τον δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνα και χαρακτηρίστηκε από πνευματική εφευρετικότητα και αυτοβελτίωση, όπου η διατύπωση των ιδεών προηγήθηκε της πολιτικής και κοινωνικής τους διαμόρφωσης. Στη δεύτερη, αντιιδεολογική, συνθετική και κυρίως κοινωνιολογική, η μαζική κοινωνική και συμπεριφορική διάχυση των ισότιμων μορφών ζωής και ο θρίαμβος του «τελευταίου ανθρώπου», απαιτούν μια υποχώρηση των επαναστατικών ιδεολογικών διατυπώσεων και μια επιστροφή στην ανθρωπιστική ευαισθησία, που χαρακτήριζε τη μυθική φάση του ισότιμου πολιτισμού. Τα κοινωνικά γεγονότα διέπουν στη συνέχεια τις ιδέες, οι οποίες απλοποιούνται και υιοθετούν τη μορφή που τους επιβάλλουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι σιδερένιοι κανόνες της παγκόσμιας δημοσιογραφίας. Η θριαμβευτική, εξισωτική ιδεολογία, παύει να είναι καινοτόμος και εφευρετική και τείνει να ομογενοποιείται και να τυποποιείται. Η φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως λόγος μιας πλανητικής αστικής τάξης και δικαιολόγηση του σχεδίου της, αποτελεί την αξονική μορφή αυτής της μαζικοποίησης των ιδεών.

Σημαντικές από αυτή την άποψη, είναι οι συγκλίνουσες τροχιές των χριστιανοκοινωνικών και μαρξιστικών ιδεολογιών, οι οποίες ξεκινώντας από την αντίθεση στον γενικό ανθρωπισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σήμερα καταλήγουν να τον τοποθετούν στο επίκεντρο των θέσεών τους. Ο Χριστιανισμός – ιδιαίτερα η Καθολική σχολή – πολέμησε επί μακρόν τη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι τόσο επί της ουσίας, όσο στο επίπεδο της διατύπωσής της, κατηγορώντας την ότι βασίζει τον «φυσικό νόμο» στην «ανθρώπινη υπερηφάνεια», σε βέβηλες αρχές και όχι πλέον σε μια ηθική που αποκάλυψε ο Θεός. Ο σύγχρονος Χριστιανισμός, ο οποίος αποκηρύσσει εν μέρει τη θρησκευτική πίστη και την κλασική θεολογία, δεν χρειάζεται, για να εκκοσμικευτεί, να καταφύγει σε άλλα θεμέλια, εκτός από το ίδιο το Ευαγγέλιο. Βρίσκει σε αυτό μια πολιτική ηθική, βασισμένη στο φυσικό δίκαιο και στην υπεροχή του ατόμου. Έτσι, τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του φαίνονται απολύτως παραδεκτά στην τρέχουσα διατύπωσή τους, πολύ περισσότερο από ότι στις αρχές του αιώνα.

Στη μαρξιστική παράδοση, η οποία έκανε διάκριση μεταξύ των «τυπικών ελευθεριών» (αστικής) και των «πραγματικών ελευθεριών» (σοσιαλιστικής), τα ανθρώπινα δικαιώματα απορρίφθηκαν ως μια έκφραση μιας ιστορικής φάσης που είχε ξεπεραστεί. Ο Marx εξαπολύει το περίφημο ανάθεμά του στο «Μανιφέστο» του Κομμουνιστικού Κόμματος: «Αλλά μην νομίζετε ότι μπορείτε να μας αντιπαρατεθείτε εξετάζοντας την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας μέσα από το πρίσμα των αστικών σας ιδεών, για την ελευθερία, τον πολιτισμό, το δίκαιο κ.λπ. Το δικαίωμά σας δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η βούληση της τάξης σας που έχει κατοχυρωθεί σε νόμο.» Οι σύγχρονοι μαρξιστές, πολύ λιγότερο επαναστατικοί από τους μεγάλους προγόνους τους και περισσότερο ενδιαφερόμενοι για τους ουμανιστικούς καλούς τρόπους, διστάζουν να ανανεώσουν αυτήν την καταδίκη του αστικού δικαίου, ως λόγο μιας οικονομικής νομιμοποίησης.

Η κριτική του «αστικού ανθρωπιστικού δικαίου» δεν είναι πλέον της μόδας, καθώς η επανάσταση θεωρείται ύποπτη για την αντίθεση της στην ευτυχία. Είναι η Σχολή της Φρανκφούρτης και ο πιο γνωστός εκπρόσωπός της, ο Max Horkheimer – ο οποίος ξεκίνησε μια απογοητευμένη και επώδυνη επιστροφή στον ανθρωπισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – που υιοθετούνται καθυστερημένα από ολόκληρη τη δυτική αριστερή διανόηση, ακόμη και από τους μη μαρξιστές. Το 1937, ως ο καλός ορθόδοξος μαρξιστής που ήταν ακόμα, ο Horkheimer δήλωσε: «Η ιδεαλιστική πίστη σε μια επίκληση στην ηθική συνείδηση, ​​που θα αποτελούσε μια αποφασιστική δύναμη στην ιστορία, είναι μια ελπίδα που παραμένει ξένη προς την υλιστική σκέψη». Το 1970, αφού σοκαρίστηκε από την σταλινική εμπειρία, ο ίδιος ο Horkheimer έγραψε: «Κάποτε ελπίζαμε στην επανάσταση, σήμερα ασχολούμαστε με πιο συγκεκριμένα πράγματα. Η επανάσταση θα οδηγούσε σε μια νέα μορφή τρομοκρατίας. Είναι πολύ καλύτερο, χωρίς να σταματήσει η πρόοδος, να διατηρήσουμε αυτό που μπορούμε να θεωρήσουμε θετικό, όπως η αυτονομία του ατόμου. Θα έπρεπε μάλλον να διατηρήσουμε, για παράδειγμα, αυτό που έχει ονομαστεί φιλελευθερισμός».

Ομοίως, για τον Horkheimer, ο οποίος ήταν σημαντικά ο πιο βαθυστόχαστος από τους μαρξιστές στοχαστές αυτού του αιώνα, ο ιστορικός υλισμός, ο αστικός φιλελευθερισμός και ο Χριστιανισμός, πρέπει να επανενωθούν, καθώς υποστηρίζουν τον ίδιο λόγο και υπερασπίζονται την ίδια θεμελιώδη ιδεολογική τριάδα: ατομικισμό, ευτυχία (ή σωτηρία), ορθολογισμό. Αυτή η συμφωνία για ένα ιδεολογικό ελάχιστο, είναι επομένως παράλληλη με την επιθυμία επέκτασης αυτής της ιδεολογίας σε ολόκληρο το δυτικό σύστημα, σε ολόκληρη την «αμερικανόσφαιρα». Μία μόνο κοινωνία, ένας μόνο πολιτισμός, ένα μόνο δόγμα.

ΠΗΓΗ

Ο Κωστής Παλαμάς, ο Φασισμός και ο Εθνικόφρων Σοσιαλισμός

Ο Φασισμός είνε το βάρβαρον όνομα της πατριδολατρίας, την οποίαν εξήρεν ο Πλάτων
Κωστής Παλαμάς (εφ. «Εμπρός», 18.11.1922)

Όλα δικά τους τα θέλουν οι μπολσεβίκοι. Θέλουν ακόμη και αριστερό τον Κωστή Παλαμά, ο οποίος αποκαλούσε τους κομμουνιστές «λύκους και δολοφόνους». Στην πραγματικότητα στην διάρκεια του μεσοπολέμου ο Κωστής Παλαμάς υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των εθνικιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Από το 1923 ακόμη έγραφε άρθρα υπέρ του εθνικόφρονος σοσιαλισμού όπως αποκαλούσε τον εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Γερμανίας.

Το άρθρο του Παλαμά με τον τίτλο «Εθνικόφρων Σοσιαλισμός», (εφ. «Εμπρός», 2.8.1923) εκφράζει πράγματι την συμπάθεια του Παλαμά προς ένα κίνημα το οποίο συνταίριαζε τότε σε «οξύμωρο σύμπλεγμα» δύο αντίρροπες πολιτικές κατευθύνσεις, την «πατριδολατρία» και τον «σοσιαλισμό».

Η προσοχή του ποιητή στρέφεται ειδικά στην προσωπικότητα του Χίτλερ, «όστις αντιτίθεται εις τον ορθόδοξον σοσιαλισμόν, τον πρεσβεύοντα την άρνησιν και καταφρόνησιν των πατρίδων». Ολόκληρο το άρθρο:

Εἰς τήν βαυαρικήν Γερμανίαν κατά τήν ὥραν ταύτην ἀναβράζει καί διατελεῖ εἰς ὀργασμόν ἐπικίνδυνον διά τήν τήρησιν ἐκεῖ τῆς κρατούσης τάξεως, ὁ λεγόμενος «Ἐθνικόφρων Σοσιαλισμός». Αἰσθάνομαι,συγκίνησιν ἰδιάζουσαν πρός τά ὀξύμωρα ταῦτα συμπλέγματα ὀνομάτων,δηλωτικά ὑμεναίων, ἀνταποκρινομένων πληρέστερον πρός τήν κατά βάθος πολυσύνθετον καί περίπλοκον φύσιν τῶν μεγάλων ἰδεῶν. Δοξάζω ὅτι καί τά περισσότερον ἀντίθετα καί ὡς ἀδιάλλακτα κρινόμενα φαινόμενα εἶνε ἐπιδεκτικά προσεγγίσεων καί συμφιλιώσεων τότε τό ἰδανικόν τό ὁποῖον,ἀπό τινός ἀπόψεως, οὐδέποτε πραγματοποιεῖται, – διότι τότε παύει νά εἶναι ἰδανικόν – δύναται ἐξ ἄλλου μέ τήν συναλλαγήν αὐτήν νά ἐκπληρώσῃ ἀποτελεσματικώτερον τόν προορισμόν του καί νά ἐφαρμοσθῇ συμφωνώτερον πρός τάς ἀπαιτήσεις τῆς ζωῆς, τῆς ὁποίας θεμελιώδες γνὠρισμα εἶναι ἡ πολλαπλότης. Εἶς μέγας ποιητής ὠνόμασε τήν Ἀφροδίτην τῆς Μήλου σύμβολον τοῦ ἰδανικοῦ,καθώς ἀνευρέθη μετά αἰῶνας,χωρίς χέρια, διότι λέγει, κάι ἡ ἰδέα στερεῖται χειρῶν : δέν ἐναγκαλίζεται τίποτε. Ἀλλά δέν πρέπει νά λησμονῶμεν ὅτι πρίν εἰς ἡμᾶς περιέλθη σύντομα,ἡ ἰδεώδης δι᾿ἡμᾶς Ἀφροδίτη,καθώς ἐξῆλθε τῶν χειρῶν τοῦ πλάστου της,εἶχε τάς χείρας της ἀρτίας,ὡραίας καί περιεπτύσσετο μέ αὐτάς κι᾿ἐκράτει. Διά νά ἐπανέλθω εἰς τό κύριον θέμα μου: τοῦ πατριδολάτριδος τούτου σοσιαλισμοῦ, ὅστις ἀνττίθεται εἰς τόν ὀρθόδοξον σοσιαλισμόν,τόν πρεσβεύεοντα τήν ἄρνησιν καί τήν καταφρόνησιν τῶν πατρίδων, -ὡς μεγαλοπράγμων ἱδρυτής ἀναγνωρίζεται ὁ αὐστριακός τήν ἐθνικότητα Ἀδόλφος Χίτλερ. Ὀλίγιστα ἔτη  ἔφθασαν διά νά ἀνέλθη εἰς τήν περιωπήν ταύτην ἀπό βίου ἀσήμου. Πρό τριῶν μόλις ἐτῶν ἀπηγγέλλετο τόν κοσμηματογράφον. Ἐπένετο.Ἐκέρδιζε μόλις ὅσα ἔφθαναν διά νά μή ἀποθάνη τῆς πείνης. Αλλά κάποιον πῦρ ἐσώψυχον τόν ὑπεστήριξε καί τόν ἐζωογόνει. Τό δαιμόνιον τῆς ῥητορικῆς. Τά πρῶτα του κηρύγματα παρεῖχεν ἐπί πληρωμῇ εἰς αἰθούσας ἀποκέντρων ζυθοπωλείων. 

Σήμερον εἶνε ἠγέτης κόμματος τό ὁποῖον ἀπό ἄκρους εἰς ἄκρον συγκλονίζει τήν Βαυαρίαν. Ὁ λόγος του γοητεύει. Τό δημοσιογραφικόν του ὄργανον ἔχει μεγάλην δύναμιν. Εἶνε ὁ μεταφυτευτής τοῦ φασισμοῦ καί διαρρυθμιστής τπου ἐπί τό γερμανικώτερον. Συνεχίζει τόν Μουσσολίνι. Ἐνθυμίζει τόν Παῦλον Δερουλάδι* τὀν μέγα Γάλλον πατριώτην τόν διάσημον Πρόεδρο τοῦ « Πατριωτικοῦ Συνδέσμου» καί κήρυκα τῆς ἀντεκδικήσεως, τῆς ἀνταποδόσεως. Παραβάλλεται ἀκόμη πρός κάποιον ἄλλον φημισμένον ὀμοεθνή του, τόν Λούεγγερ**, τόν ἱδρυτή τοῦ Χριστιανικοῦ σοσιαλιστικοῦ κόμματος. Δέν εἶναι ἁπλῶς μόνον ἀρχηγός τοῦ ἐθνικόφρωνος σοσιαλισμοῦ,εἶνε ἡ ψυχή του καί ἡ δύναμίς του ἡ κινητἠριος ! 

Ἀπό τῆς Αὑστρἰας μετοικίσας εἰς τήν Γερμανίαν ὑπηρέτισεν στόν Γερμανικό Στρατόν καί διεκρίθει κατά τόν πόλεμον διά τήν ἀνδρείαν του καί τήν ἐξαίρετον διαγωγἠν του. Μέ ὅλην τήν ταπεινή καταγωγήν του καί τήν πτωχείαν του ἐσπούδασεν, αὐτοδίδακτος, ἐμελέτησεν, ἀπέκτησε πλῆθος γνώσεων. Περατωθέντος τοῦ πολέμου  ἂφιέρωσεν ὅλας του τάς δυνάμεις εἰς τόν μέγα σκοπόν, τήν ἀνόρθωσιν τῆς ἐκπεσούσης, καθώς πιστεύει, πατρίδος του. Συνήρπασε τόν ἐργατικόν κόσμον μέ τήν ζέσιν τῆς εὐγλωττίας του,ἀλλά τό μυστήριον τῆς ἐπιτυχίας του ἔγκειται εἰς τό ὅτι ἐγεννήθη διά νά κυριαρχῇ. Κυβερνήτης. Οἱ “Καιροί τοῦ Λονδίνου ” τόν  ἀπεικόνιζον πρό τινός,εἰς χαρακτηρισμόν ὄχι πολύ συμπαθῆ, κοντόχονδρον, σκαιόν εἰς τά ἐκφράσεις του, ὂξύτατον,ὑβριστήν,καταφερόμενον ὑλακτοῦντα κατά τῶν δημοκρατικῶν,τῶν ἀλλοδαπῶν,τῶν ἑβραίων,τῶν κερδοσκόπων,τῶν πολιτευομένων. Στρέφεται ἡ ἐπίθεσίς του ἐν ταυτῷ κατά τῶν ἀστῶν, τῶν κεφαλαιούχων καί κατά τῶν μπολσεβικιστῶν ἐργατῶν. Κάτω ὁ ἀσυλλόγιστος μουχλιασμένος νοικοκύρης,κάτω ὁ τρομοκρατικός, ὁ ὁλέθριος κομμουνισμός.  

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ λόγος του γοητεύει. Διαλέγεται καθ᾿ἑκάστην δημόσια εἰς μίαν αἴθουσαν τῶν ἀναριθμήτων ζυθοπωλείων τοῦ Μονάχου. Πολύ πρό τῆς ταχθείσης ὥρας ἡ αἴθουσα ὑπερπλήρης. Οἱ ἀκροαταί του,στοιχεῖα ἑτερογενῆ ἐξ ὅλων τῶν τάξεων. Ἐργάται, χειρωνάκτες,βιομήχανοι, ἔμποροι,σπουδασταί, καθηγηταί, καλλιτέχναι, ἀξιωματοῦχοι, ἀξιωματικοί ἀπόστρατοι, γυναῖκες τοῦ λαοῦ, τοῦ ἐλαφροῦ κόσμου, τῆς καλῆς ἀστικῆς κοινωνίας,δεσποινίδες ὑπάλληλοι καταστημάτων. Στρατιά ὡργανωμένη νέων ἐθνικοφρόνων σοσιαλιστῶν, ἐκτελεῖ καθήκοντα ἀστυνομικά, ἐπιβλέπει τήν τάξιν, Κυκλοφορει ἡ μπῦρα, ὁ καπνός θολώνει τήν ἀτμόσφαιραν. Τήν αἴθουσαν διακοσμοῦν σημαίαι μέ λευκῶν σταυρῶν ἐμβλήματα καί διαγράμματα ἀνθρωπίνων κρανίων.Τέλος ἐμφανίζεται ὁ ῥήτωρ. Ἀνέρχεται τό βῆμα. Ραγδαῖα χειροκροτήματα τόν ὑποδέχονται. Ἡ φωνἠ του δέν εἶναι πολύ δυνατή ἀλλά εὔηχος καθαρώτατη  καί ἀπώτατοι καθήμενοι δέν χάνουν συλλαβήν. Ὁμιλεῖ τά γερμανικά καθαρά καί αὐτά χωρίς διαλεκτικόν τόνον εἰς τήν προφοράν του. Ἡ εὐγλωττεία του ἐξαιρετική. Ζυγιάζει τάς λέξεις, τάς τοποθετεῖ πρεπόντως. Δέν ἐπαναλαμβάνει, δέν πολιλλογεῖ. Τηρεῖ αὐστηράν ἀλληλουχίαν εἰς τάς περιόδους του. Αἱ φράσεις του συνοδευόμεναι μέ κινήματα ἔντονα τῆς δεξιᾶς χειρός, τινάζονται ὡς μύδροι,ἐξακοντίζονται πυροτεχνήματα. Σοβαρεύεται, εἰρωνεύεται, ἀρέσκεται εἰς τάς ἐπιδεικτικάς ἀντιθέσεις, εἶνε καυστικός, ἐπιγραμματικός, χαριτολόγος. Ὁ ἦχος τοῦ λόγου του διαδοχικῶς βροντώδης, θωπευτικός, αὐστηρός, περιγελαστικός.  Κατακτᾷ ταχέως τούς ἀκροατές του. Ὄχι σπανίως, τούς παρασύρει εἰς ἐνθουσιασμόν φρενητιώδη. Εἷς αὐτήκοος τῶν ρητορικῶν θριάμβων τοῦ Χίτλερ ἔγραφε προσφάτως εἰς ἕν τῶν ἐγκρίτων περιοδικῶν τῆς Εὐρώπης ὅτι διά νά ἀντιληφθῇ τις ὁποία δύναμις ἑδρεύει εἰς τόν ἀνθρώπινον λόγον θά ἔπρεπε νά ἴδῃ πώς οἱ βαυαροί τοῦ Μονάχου,οἱ ἐκ φύσεως εἰρηνικοί καί φλεγματικοί,ἀκροῶνται ἑνός λόγου τοῦ Χίτλερ. Οἱ παγετῶνες μεταβαλλονται εἰς ἡφαίστεια. Κάποτε διακόπτεται ὁ ρήτωρ, οἱ διακόπτοντες, ἀκίνδυνοι, παίζουν, εὐφυολογοῦν. Ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον ὁστις ἀποπειραθεῖ νά βάλῃ ἐμπόδια εἰς τόν δρόμον τοῦ ρήτορος, διακόπτων. Συλλαμβάνεται, ξυλοκοπείται, ἀποδιώκεται διά τῆς βίας. Ὅτε ὁ ρήτωρ κατέρχεται τοῦ βήματος συνοδεὐεται ἀπό χειροκροτήματα καί ζητοκραυγάς μέχρι τῆς ὁδοῦ. 

Εἰς τόν Ἀδόλφον Χίτλερ ἐπιφυλάσσεται ἡ μοῖρα τῶν οἰκοδόμων κυβερνητῶν ἤ θά παρέλθη ὡς μετέωρον καί ὡς ἄνθος τοῦ ἀγροῦ θά ἐξανθήση ἡ ἐπιβολή του ; Ὅ,τι κι.ἄν ἡ μοῖρα τοῦ ἐπιφυλάττει μάχεται ὑπέρ ἰδανικοῦ σοφώτατα διαρρυθμισμένου. Τό μέλλον ἴσως ἀνήκει εἰς τόν σοσιαλισμόν τόν ἀνορθοῦντα καί ἐνισχύοντα τήν ἰδέαν τῆς πατρίδος, χωρίς τήν ὁποίαν σωτηρίαν δέν ὑφίσταται. 

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com