Εμείς τα… «Καμένα Χαρτιά»

Για καμία πολιτική σκοπιμότητα, με πρόσχημα δήθεν να πάρουμε περισσότερους ψήφους και να «σώσουμε» την Ελλάδα, δεν έχουμε ούτε την δυνατότητα ούτε την θέληση να ξεχάσουμε τον ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΜΑΣ και να διαγράψουμε την ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Έναν Εθνικισμό με χαρακτήρα Λαϊκό, Αντικαπιταλιστικό, Φυλετικό (το ὅμαιμον του Ηροδότου) και μία Ιστορία, για την οποία είμαστε υπερήφανοι! Όσοι αναζητούν βουλευτικές έδρες έναντι πάσης θυσίας, απλά βρίσκονται πολύ μακριά από αυτό που ήταν, είναι και θα είναι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Πολλοί σήμερα θεωρούν την Χρυσή Αυγή μία «χαμένη υπόθεση». Είναι όμως; Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε όλους τους δήθεν πατριώτες, που έλεγαν επί έτη πολλά ότι είμαστε «καμένα χαρτιά». Eναντίον μας έχει στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός προπαγάνδας, με την βοήθεια ασφαλώς και δήθεν «δικών μας», ο οποίος διαδίδει από όλα τα μέσα και με όλους τους τόνους, ότι η Χρυσή Αυγή «τελείωσε». Αιχμή της προπαγάνδας τους είναι και σήμερα ότι η Χρυσή Αυγή «δεν υπάρχει». Δεν είναι η πρώτη φορά. Πρωταγωνιστής της πολεμικής εναντίον μας, ο μάρτυρας κατηγορίας στην δίκη μας, Ψαρράς, που έγραφε:

6-6-2020 Δημήτρης Ψαρράς: «Xωρισμένη στα τρία η Χρυσή Αυγή, οδηγείται με βεβαιότητα στην πλήρη διάλυση»
17-7-2019 STAR, Δελτίο Ειδήσεων: «Διαλύεται η Χρυσή Αυγή, άφαντος ο Κασιδιάρης»
22-1-2019 Δημήτρης Ψαρράς: «Η Χρυσή Αυγή θα διαλυθεί χωρίς τον Αρχηγό της… Χωρίς αυτόν η Χρυσή Αυγή δεν θα χάσει μόνο τον ηγέτη της αλλά και τον πολιτικό προσανατολισμό της.»

Όμως, «όσο χειρότερα πάνε τα πράγματα, τόσο το καλύτερο για μας» και θα πάνε χειρότερα… Ο Αγώνας μας θα είναι δύσκολος και πολλά τα στοιχεία από μία ανάλυση λογική, τα οποία δείχνουν ότι εμπόδια, τα οποία φαντάζουν ανυπέρβλητα θα σταθούν στο διάβα μας. Πρώτο απ’ όλα τα εμπόδια: η συντριπτική προπαγάνδα ενός ολόκληρου Συστήματος και κοντά σε αυτήν η πίκρα και η απογοήτευση. Μια δίκαιη πίκρα πολλών Αγωνιστών του Κινήματος, που είδαν να προδίδονται τα όνειρά τους από ανθρώπους στους οποίους είχαν πιστέψει. Σε όλους αυτούς πρέπει να δώσουμε και πάλι ένα ΟΡΑΜΑ. Δυστυχώς, όμως, επικρατεί σε ολόκληρο τον Λαό μας ένα πνεύμα παθητικότητας και υποταγής! Πρέπει να γίνουμε εμείς η φωνή της Εθνικής Συνειδήσεως, που θα ξυπνήσει έναν ολόκληρο Λαό. Ενάντια σε όλα αυτά υπάρχει και ένα θετικό. Μία ολόκληρη κατάσταση που έρχεται, κατάσταση δύσκολη. Και ήταν το έτος 2000 όταν έγραφα:

«Ήδη έχει φανεί στον ορίζοντα η κατεύθυνση προς την οποία βαδίζει ο κόσμος. Η παγκόσμιος οικονομία είναι το ζητούμενον της εποχής, ζητούμενον που θα αποτελέσει την καταστροφή κάθε εθνικής και φυλετικής ταυτότητος και την δραματική υποβάθμιση της πολιτικής στην δημόσια ζωή… Μέσα σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο που έρχεται, η Ελλάς με την άρχουσα τάξη που δυστυχώς διαθέτει δεν ήταν δυνατόν παρά να αποτελεί μία ελεεινή μικρογραφία της όλης εξελίξεως … Ο Λαός πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι εμείς οι Εθνικιστές είμαστε η μοναδική εγγύηση και ελπίδα για την μεγάλη ανατροπή και εάν κάποτε ο Λένιν έλεγε ότι «όσο χειρότερα πάνε τα πράγματα, τόσο το καλύτερο για μας», αυτό σίγουρα στις ημέρες μας αφορά μόνον εμάς, αφορά τις δυνάμεις ενός λαϊκού επαναστατικού εθνικιστικού κινήματος.»
ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ, Αθήναι 2000

Και τα πράγματα, πράγματι έγιναν χειρότερα μετά το 2000 και καλύτερα για εμάς. Έτσι, βρεθήκαμε από το πολιτικό τίποτε στο προσκήνιο και έγινε η Χρυσή Αυγή ο εφιάλτης όχι μόνον του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου, αλλά και ολόκληρου του κόσμου!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΒΟΛΑ ΚΑΙ ΑΠΩΘΗΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Μέρος 1

«Η έρευνα των Ινδοευρωπαϊκών ριζών του πολιτισμού της Ευρώπης δεν έχει απλώς μιαν ιστορική ή αρχαιοδιφική αξία. Είναι η έρευνα τού τι σχετίζεται με εμάς και τι μας είναι ξένο, τού τι πρέπει να γίνει παραδεκτό και τι πρέπει να απορριφθεί. Είναι ο καθορισμός των κριτηρίων εν σχέσει προς τα οποία όλα τα πολιτιστικά ρεύματα δεν δύνανται να καταστούν αποδεκτά αδιακρίτως, αλλά χρήζουν μιας επιλογής εχούσης κατά νουν την πνευματική μορφή της Ευρωπαϊκής ανθρωπότητος. Αυτό είναι το καθήκον του οποίου η εκπλήρωσις απαιτείται από εμάς λόγω της σημερινής ανάγκης με σκοπό να παρασχεθεί ένας μοναδικός μύθος για τον Ευρωπαϊκό εθνικισμό του αύριο και πέραν των ορίων της Ευρώπης για ολόκληρο την λευκή φυλή. Είναι το σημείο απ’ όπου διανοίγονται οι ορίζοντες μιας νέας ευρωπαϊκής παραδόσεως, μιας παραδόσεως εντός της οποίας έχει θέση μία νέα ευρωπαϊκή θρησκευτική προοπτική με Βόρειες ρίζες, μία «ευλάβεια βορείου είδους». Από το μεταθανατίως εκδοθέν βιβλίο του Αντριάνο Ρομουάλντι «Οι Ινδοευρωπαίοι. Καταβολές και μεταναστεύσεις.» Πάδοβα, 1978, εκδόσεις Ar.

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Με την αρχομένη δια του παρόντος κειμένου σειράν άρθρων θα αποπειραθούμε, όσον είναι δυνατόν, να συνεισφέρουμε κατά τι στην διάλυση των ποικίλων συγκεχυμένων, εν μέρει αλληλοεπικαλυπτομένων και εν μέρει αντιθετικών, αστηρίκτων εν πολλοίς απόψεων περί το φυλετικό ζήτημα. Επί σαράντα περίπου έτη ο εθνικιστικός χώρος και οι εγγύς προς αυτόν ποικίλης ιδεολογικοπολιτικής υφής ομάδες κατέστησαν δέκτες ή και κοινωνοί σωρείας συναφών υπερβολών, αστηρίκτων ανοησιών, εγωπαθών μεγαλοστομιών, εκλεκτικώς κλεψιτύπων γνωστικών δανείων με αντικείμενο το φυλετικόν ζήτημα στο σύνολόν του αλλά και ιδιαιτέρως το μέρος του το κατατριβόμενο με τον Ελληνισμό. Ένα φάσμα ψευδοδιανοουμένων ή και παρανοούντων διανοουμένων υπερέβησαν πλειστάκις εαυτούς με ιησουιτικό ζήλο ώστε να πείσουν τους αποδέκτες τους, ότι δήθεν είναι φορείς της αποκαλυφθείσης φυλογνωσικής αληθείας. Ιδιαιτέρως δε ενέχει σημαντική βαρύτητα  η από τεσσάρων περίπου δεκαετιών αυξομειουμένη αντιπαράθεση μεταξύ των διαβοήτων αυτοχθονιστών με τους «αντιπάλους» ή και μάλλον εχθρούς τους ινδοευρωπαϊστές και απολογητές της «από βορά καθόδου» (ενίοτε εξικνουμένους έως τα ακρόρια μιας Γκυντεριανής νορδικής καθαρολογίας).

Κατά το πρόσφατο παρελθόν σε μία σειρά άρθρων στην εβδομαδιαία εθνικιστική εφημερίδα «Εμπρός», έγινε προσπάθεια συγκεντρώσεως μερικών  απαραιτήτων περιληπτικών στοιχείων τα οποία αφεώρουν το κρίσιμο «Ινδο- Ευρωπαϊκό ζήτημα». Εν προκειμένω, επανερχόμεθα ομοίως απαισιόδοξοι όσον αφορά στην δεκτικότητα και στο ενδιαφέρον του κοινού, ευελπιστούμε όμως ότι η σύναψη του θέματος με το δυσθεώρητο κύρος του διδασκάλου Έβολα δύναται να λειτουργήσει επιρρωτικώς προς την κατεύθυνση της αναζητήσεως αυτής. Αυτό καθεαυτό το «Ινδοευρωπαϊκό ζήτημα», όπως και όλες εν γένει οι συμπαρομαρτούσες πτυχές της  Φυλογνωσίας και της Φυσικής Ανθρωπολογίας γενικότερον, αποτελούν ισχυρά θεμέλια άρα και απολύτως απαραίτητα εφόδια μίας αρτίας εθνικιστικής κοσμοθεωρήσεως.

Περί του Ινδοευρωπαϊκού και του φυλετικού ζητήματος

Γιά την αρτιοτέρα δυνατή κατανόηση του φυλογνωσικού έργου του Ιουλίου Έβολα επισημαίνεται ότι τα έτη μεταξύ 1933 και 1943 υπήρξαν για αυτόν μία περίοδος κυριολεκτικώς αποκαλυπτικής δραστηριότητος. Επιπλέον ήσαν τα έτη των εκδόσεων της «Εξεγέρσεως ενάντια στον Σύγχρονο Κόσμο» (1934), του «Μυστηρίου του Γκράαλ και της γιβελινικής παραδόσεως της Αυτοκρατορίας» (1937), του «Δόγματος της Αφυπνήσεως» (1943), καθώς και των δοκιμίων περί τα φυλετικά ζητήματα («Τρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος»-1936, «Ο μύθος του αίματος»-1937 και 1942, «Σύνθεσις του δόγματος της φυλής»-1941 και γερμανική έκδοση 1943, καθώς και «Κατευθύνσεις για μια φυλετική εκπαίδευση»-1941).

Αυτά τα έτη ήσαν επίσης χαρακτηριστικά μιας σειράς συνεργασιών του βαρόνου Έβολα με πολυάριθμα περιοδικά και εφημερίδες, όπως οι διασημότερες «Κοριέρε Παγκάνο», «Ιλ Ρετζίμε Φασίστα», και «Λα Στάμπα». Τα μηνιαία έντυπα «Το Κράτος», «Φασιστική βιβλιογραφία» και «Ιταλική ζωή» αλλά και τα δεκαπενθήμερα ιδεολογικά περιοδικά «Αυγουστέα» και «Άμυνα της φυλής». Στα ανωτέρω πρέπει να προστεθούν βεβαίως πάμπολλα άρθρα του και σε γερμανόφωνα περιοδικά.

Σε εκείνα τα έτη ο μέγας παραδοσιοκράτης φιλόσοφος ανέπτυξε και συνεπλήρωσε οργανικώς μία δέσμη θέσεων περί των καταβολών και της αναπτύξεως των πολιτισμών ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως. Οι μελέτες και οι ποικίλες συνεισφορές που επηρέασαν την σκέψη του ποικίλουν κατά πολύ : Ανθρωπολογία, γλωσσολογία, αρχαιολογία, κρανιομετρία και σπουδή των ομάδων αίματος κοκ όπως και ποικίλα δεδομένα παρασχεθέντα από τους μύθους, τις τελετουργίες και διάφορα παραδοσιακά ιδρύματα. Το πολυσύνθετο και πολύμορφο σύνολο αυτών των προαναφερθέντων δεδομένων είχε μείζονα επίδραση στην ενοποίηση και εδραίωση της δέσμης αυτών των θέσεων. Η υιοθετηθείσα κατά την έρευνά του μέθοδος υπήρξε αυτή την οποία εξέθεσε σαφέστατα από την πρώτη έκδοση της «Εξεγέρσεως εναντίον στον σύγχρονο κόσμο» συνισταμένη πρωτίστως στο χαρακτηριστικό ότι «οτιδήποτε χρησιμοποιείται ως επιστημονική απόδειξη, εδώ είναι χρήσιμο μόνον ως μια βεβαία και θαμβή ένδειξη των τρόπων των περιστασιακών αιτίων, δυνάμεθα δε να είπωμεν ένδειξη μέσω της οποίας δύναται να εκδηλωθούν οι παραδοσιακές πραγματικότητες.»

Αποτέλεσμα αυτής της προσεγγίσεως στην οποίαν οδηγεί η «διακριτική» (μέσω επαλλήλων διακρίσεων) προσέγγιση του Έβολα συγκλίνουν και πολλές άλλες μελέτες περί του κλασικού κόσμου από σπουδαίους, εν πολλοίς αγνώστους στην πατρίδα μας (αλλά και στην σύγχρονο Ευρώπη), στοχαστές : Φραντς Αλτχάιμ, Αντρέ Πιγκανιόλ, Βάλτερ Φρήντριχ Γκούσταφ Χέρμαν Ότο, Καρλ Κερένυι και Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχόφεν. Επίσης οι πρώιμες θέσεις του Χέρμαν Βιρτ («Η εκκίνηση της ανθρωπότητος»), οι ανακαλύψεις του Ζωρζ Ντυμεζίλ στην πρώιμο νεότητά του (του οποίου την διδακτορική διατριβή αναφέρει ο Έβολα στην πρώτη έκδοση της «Εξεγέρσεως εναντίον στον σύγχρονο κόσμο») αλλά και οι ανακαλύψεις του μεγάλου συγκριτικού θρησκειολόγου Μιρτσέα Ελιάντε. Βεβαίως στην αυτή κατεύθυνση συγκλίνουν επίσης οι μελέτες περί των φυλών, των μεταναστεύσεών τους και των αμοιβαίων διαδραστικών τους επιρροών, μελέτες μάλιστα οι οποίες  εξεπήγασαν από διαφορετικά θεωρητικά πεδία και διενηργήθησαν από ερευνητές όπως ο Κόμης Αρτύρ Γκομπινώ, ο Καρλ Πένκα, ο Τέοντορ Φρήντριχ Βίλχελμ Πέσε, ο Ζωρζ Βασέ ντε λα Πουζ, ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεϊν, ο Γιοχάννες Χέρτελ, ο Λούντβιχ Φέρντιναντ Κλάους, ο Λούντβιχ Βίλζερ, ο Χανς Γκύντερ, και ο δύστηνος «εγκληματίας γνώμης» Ρόζενμπεργκ. Ανάλογο τροχιά προς την προαναφερθείσα συγκλίνουσα συνισταμένη εμφανίζει η παραδοσιοκρατία του Γκενόν και μέσω αυτής οι υπαινικτικές ιδέες του βραχμάνου Μπαλ Γκανγκάνταρ Τίλακ.

Βεβαίως στην απαρτίωση του Εβολιανού ερευνητικού έργου συνέτειναν πλειστάκις και κλασικές πηγές από διαφόρους πολιτισμούς, από τους ινδοευρωπαϊκούς έως τον αιγυπτιακό, περουβιανό και χαλδαϊκό πολιτισμό.  Αυτό το πολυσύνθετο και πολυεπίπεδο σύνολο των συστατικών της Εβολιανής ερεύνης εσχηματοποίησε την έκφραση ενός πλουσίου, πολυέδρου, περιτέχνου και πολυσυνθέτου δόγματος περί των καταβολών, εξόχως επικαίρου κατά την εποχή που εγεννήθη καθώς και ιδιαιτέρως πρωτοπόρου εις ό,τι αφορά τον πελώριο πλούτο των συνεισφορών.

Αυτοί που ανέβηκαν στο ικρίωμα για την Ένωση

  

Αφού οι νόμοι ανελευθερίας και υποκρισίας των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν κατάφεραν να λυγίσουν το φρόνημα των Ελλήνων της Κύπρου, οι Βρετανοί στήριζαν τις ελπίδες τους στο δέος του θανάτου. Στην αγχόνη, που την περίοδο 1955–1959 έπαψε να αποτελεί εργαλείο τιμωρίας κακούργων και εγκληματιών και έγινε σύμβολο, δεμένο με την αδάμαστη Ελληνική Ψυχή των Κυπρίων και με το αίμα των ηρώων τους. Των δικών μας ηρώων!

Εννιά παλληκάρια ανέβηκαν αγέρωχα στο ικρίωμα, στα σκαλοπάτια που τους οδηγούσαν στην Ελευθερία και στην Γη των γενναίων. Ήταν όλοι τους νέοι. Ο μικρότερος 18 μόλις χρονών. Ο μεγαλύτερος μόλις 24.

Ο Καραολής έφυγε με την οργή του νέου που του χαρίζουν την Αθανασία στερώντας του τη ζωή. Ο Δημητρίου με το παράπονο: «Λυπούμαι που δεν θα δω την Κύπρο μας ελεύθερη. Όμως δεν με φοβίζει ο θάνατος, γιατί η ζωή είναι περιττή μες τη σκλαβιά. Ζήτω η Λευτεριά». Ο Πατάτσος υμνώντας τον Κύριο. Ο Ζάκος ακούγοντας την Ηρωική πέμπτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Ο Μιχαήλ με την ισχυρή πεποίθηση ότι: «Τι είκοσι, τι πενήντα χρονών; Έτσι θα μείνω νέος κι αθάνατος». Ο Μαυρομάτης με ακλόνητη την πίστη στην εκδίκηση που θα έπαιρνε ο Αρχηγός του «Ζήτω ο Διγενής!» ήταν οι τελευταίες του λέξεις. Ο Παναγίδης με τεράστια, με Ολύμπια ψυχραιμία, περιμένοντας τους Άγγλους να φτιάξουν την αγχόνη που θα τον κρέμαγε. Ο Κουτσόφτας περήφανος «Δεν λυπούμαι γιατί θα εκτελεσθώ εν ονόματι της Ελευθερίας». Ο Παλληκαρίδης ανυπόμονος για να συναντήσει την Πανώρια Κόρη. Την Ελευθερία!

Εκεί όμως που γονατίζει ευλαβικά ο Έλληνας είναι εμπρός στο μεγαλείο της Μάνας! Της ηρωομάνας που δεν της δώσανε το νεκρό σώμα του γιου της. Του πατέρα που δεν δάκρυσε μπρος στον θάνατο του παιδιού του. Της αδερφής που δεν λύγισε.

Ανδρέας Δημητρίου & Μιχαήλ Καραολής

Ο Μιχαλάκης Καραολής μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου άνοιξαν τον κύκλο των εκτελέσεων στις 10 Μαΐου του 1956. Ο πρώτος, γεννήθηκε στο Παλαιχώρι και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Καταδικάσθηκε για φόνο Ελληνοκύπριου αστυνομικού, που δεν διέπραξε ο ίδιος, αλλά άλλο μέλος της «ομάδας εκτελέσεων» της ΕΟΚΑ. Με χαμόγελο δέχτηκε την καταδίκη του και με την φράση: «Είμαι αθώος». Με υπομονή δέχτηκε τα βασανιστήρια και τον ψυχολογικό πόλεμο. Ακόμα και όταν τον οδήγησαν στο νοσοκομείο συνέχισαν να τον βασανίζουν, αλλά αυτός δεν λιποψύχησε. Οι Άγγλοι λυσσασμένοι τον άκουγαν να τραγουδά το δικό του ποίημα:

Αίσχος άγγλοι π’ αγνοείτε
την Ελληνική καρδιά
που ζωή δεν λογαριάζει
για να βρει την Λευτεριά.

Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν
Μόνο πως πρέπει να ζουν
Ξέρουν και πως να πεθαίνουν
Την Πατρίδα να τιμούν.

Υπό αυτές τις συνθήκες ο αλύγιστος Αγωνιστής γράφει: «Είμαι καλά… Δεν πιστεύω να στεναχωρηθώ από την τροπήν που πήραν τα πράγματα. Θαρσείν χρη». Και: «Με απόλυτον ψυχικήν γαλήνη σας απευθύνω τον λόγο του υστάτου αποχαιρετισμού, χωρίς όμως να αποκρύπτω την πικρία που μου επροκάλεσεν η στέρηση μίας αποχαιρετιστηρίου επισκέψεως εκ μέρους των πλέον στενών συγγενών. Ελπίζω ότι όλοι θα κρατήσουν την ψυχραιμία τους και ότι το κουράγιο δεν θα λείψει… Παρηγορήστε την μητέρα μου και πέστε σ’ αυτήν ότι υστάτη μου και μόνη επιθυμία είναι να μην θρηνεί και να μην οδύρεται για μένα…» και αλλού: «Από τον εαυτό μου τι να λυπηθώ; Ον Θεοί φιλούσι νέος αποθνήσκει έλεγαν οι αρχαίοι».

Ο Ανδρέας Δημητρίου ήταν 22 χρονών. Καταγόταν από τον Άγιο Μάμα, της επαρχίας Λεμεσού. Είχε τελειώσει το Δημοτικό και εργαζόταν στο Τελωνείο Αμμοχώστου. Στις 30 Ιανουαρίου του 1956 καταδικάσθηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού γιατί πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Άγγλο πράκτορα της Intelligence Service, Taylor, στις 28 Νοεμβρίου του 1955.

Ως μελλοθάνατος έζησε στην αυστηρά απομόνωση μαζί με τον Καραολή. Τι σήμαινε όμως αυτό; Δυο κελιά που μόλις χωρούσαν τους αγωνιστές, το ένα δίπλα στο άλλο, απ’ όπου μπορούσαν να συνομιλούν μεγαλοφώνως. Στον μικρό διάδρομο μπροστά απ’ τα κελιά βρίσκονταν Άγγλοι στρατιώτες, οι οποίοι σκόπιμα βημάτιζαν από το ένα άκρο στο άλλο 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Κτυπούσαν τις αρβύλες τους, έσερναν τους υποκοπάνους των όπλων τους, έθεταν σε λειτουργία την αγχόνη, που επίτηδες βρισκόταν μόλις 10 μέτρα μακριά. Ο χώρος των κελιών περιστοιχιζόταν από υψηλό τοίχο και από πολυβολητές που φοβόντουσαν την απόδραση ή την απελευθέρωσή τους από την ΕΟΚΑ. Ο συνεχής θόρυβος, οι ειρωνείες, το δυνατό φως, η επίδειξη του σχοινιού της αγχόνης και ο υπόκωφος ήχος της, ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο για τη θραύση του ηθικού των κρατουμένων, που όμως απέτυχε να κλονίσει τους μελλοθάνατους Εθνικιστές.

Τα τελευταία του λόγια του Δημητρίου προς τη μάνα του ήταν: «Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα δώ την Κύπρο μας ελεύθερη. Καλά μου αδέλφια, αγαπημένη μάνα, μη λυπάστε που πεθαίνω, γιατί πεθαίνω άντρας. Σας εύχομαι να ζήσετε ελεύθεροι. Χωρίς θυσίες δεν κατακτιέται η λευτεριά. […] Ο Θάνατος δεν με φοβίζει γιατί η ζωή είναι περιττή μέσα στη σκλαβιά. Ζήτω οι αγωνιστές της λευτεριάς. Ζήτω η Λευτεριά. Γειά σας».

Μόλις μια ημέρα πριν, κατά την διάρκεια των μεγαλειωδών συλλαλητηρίων υπέρ των παιδιών της ΕΟΚΑ, πέφτουν νεκροί 5 διαδηλωτές. Όχι από πυρά των κατοχικών δυνάμεων, αλλά στο κέντρο της Αθήνας κατ’ εντολή του «εθνάρχη» Καραμανλή…

Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ιστορίας

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr

Ο καπιταλισμός και η ιδεολογική παράνοια των ημερών

Ζούμε σε μία εποχή όπου οι λέξεις, οι έννοιες και οι Ιδέες έχουν χάσει την σημασία τους! Κυριολεκτικά έχει χάσει το σκυλί τον αφέντη του. Ποιος θα το περίμενε, επί παραδείγματι, ο πρώην γενικός γραμματέας της ΚΝΕ, ο Θεοδωρικάκος, να γίνει ο σκληρός υπουργός εσωτερικών μιας δεξιάς κυβερνήσεως, που χειροκροτεί τα ΜΑΤ για τις επεμβάσεις τους εναντίον αριστερών; Και ποιος το περίμενε από εκεί που πήγαινε νύχτα και έφευγε νύχτα από την Μάνη τώρα να τον γλείφουν οι «δεξιοί» Μανιάτες. Και να ήταν μόνον αυτό…

Μέσα στα πλαίσια, λοιπόν, της ιδεολογικής σαλάτας σε ένα κόμμα, στη ΝΔ, σε ένα τουρλουμπούκι ιδεών κυριολεκτικά, κυκλοφορούν τελευταία οι έννοιες εθνικός φιλελευθερισμός και προσφάτως εθνικός καπιταλισμός! Μα οι έννοιες Έθνος και φιλελευθερισμός είναι αντίθετες, αφού Έθνος σημαίνει κυριαρχία ενός φυλετικού και ιστορικού μεγέθους υπεράνω όλων και φιλελευθερισμός η κυριαρχία της οικονομίας υπεράνω όλων! Όσο για τον καπιταλισμό αποτελεί πολιτική επιλογή σαφέστατα εχθρική έναντι του Έθνους και πολύ περισσότερο του Εθνικισμού.

Εάν κάποτε οι κομμουνιστές φώναζαν πως «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα», τώρα είναι φανερό πως οι καπιταλιστές δεν έχουν πατρίδα και περιφέρονται σαν τα κοράκια από χώρα σε χώρα για να λεηλατούν λαούς!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η απάτη με την δήθεν αύξηση των επενδύσεων στην Ελλάδα

Τα αποτελέσματα για την ελληνική οικονομία αφού η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη διαχειρίστηκε ΕΣΠΑ, Ταμείο Ανάκαμψης και δαπάνες εποχής Covid είναι να έχουμε εξαγωγές που μόλις ξεπερνούν αυτές της… Λιθουανίας ή αλλιώς η απάτη με την δήθεν αύξηση των επενδύσεων!

Η προτελευταία μας θέση στις εξαγωγές στην Ευρώπη (αγαθών και υπηρεσιών όπως κυρίως ο τουρισμός και οι μεταφορές/ναυτιλία), είναι η πραγματική εικόνα της οικονομίας μας – όπως επίσης τα θηριώδη εξωτερικά μας ελλείμματα τα οποία κανείς δεν απαντά πως θα τιθασευτούν.

Αναφέρει ο ΟΟΣΑ ρεκόρ άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ) στην Ελλάδα στα 12,8 δις ή κατά 69% από το 2024 (7,6 δις) και θριαμβολογούν τα κυβερνητικά μέσα – λαϊκίστικα φυσικά, με στόχο την προπαγάνδα.

Η ανάλυση των στοιχείων του ΟΟΣΑ δείχνει ότι οι ΞΑΕ πραγματοποιήθηκαν κυρίως με απόκτηση μετοχικού κεφαλαίου ή απλά «αέρα». 

Γιατί; Για τους εξής λόγους:

(α) Η μεγαλύτερη «ξένη επένδυση», ύψους πάνω από 4 δις € ή άνω του 30% των συνολικών, προήλθε από την ανταλλαγή μετοχών της Metlen AE με τη βρετανική Metlen PLC – η οποία ασφαλώς δεν ήταν παραγωγική επένδυση, αφού δεν άλλαξε τίποτα στην εταιρεία, αλλά απλά μεταφέρθηκαν οι μετοχές της.

(β) Οι καθαρές επενδύσεις σε ακίνητα, λόγω της χρυσής βίζας και της ληστείας των σπιτιών των Ελλήνων από τα funds, ξεπέρασαν τα 2,75 δις € – οπότε ούτε εδώ υπάρχει παραγωγική επένδυση.

(γ) Ένα άλλο μέρος προήλθε από επενδύσεις σε Data Center (πχ Microsoft, Amazon) που δημιουργούν ελάχιστες νέες θέσεις εργασίας – απαιτούν δε μεγάλες ποσότητες υδάτων και ενέργειας που δεν έχουμε, αυξάνοντας τις τιμές, ενώ είναι καταστροφικά για το περιβάλλον.

(δ) Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, με τις ιδιωτικοποιήσεις και με την εξαγορά μετοχών, απορρόφησε ένα επίσης μεγάλο μέρος – όπου ούτε εδώ μπορούμε να μιλάμε για πραγματικές επενδύσεις. Είναι δε απαράδεκτο να βαφτίζουμε το ξεπούλημα επένδυση!

(ε) Τέλος, ο κύριος όγκος των ΑΞΕ αφορούσε εξαγορές υφιστάμενων ελληνικών εταιρειών (όπως όταν το 2024 η Masdar απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο της ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή έναντι 3,2 δις € – ενώ εξαγόρασε το υπόλοιπο 30% το 2025 έναντι περίπου 700 εκ. € που αύξησαν ανάλογα τις ΑΞΕ), τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις δράσεις του Ταμείου Ανάκαμψης – ενώ οι πραγματικές επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό, αυξήθηκαν μόλις κατά 1,7%.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Νικόλαος Ντερτιλής: "Μόνο για την καρέκλα νοιάζονται τα κόμματα! Κατάλαβες, παιδί μου;"

  

Μια από τις σπάνιες (ίσως και η μοναδική εκτενής συνέντευξη μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού) του ανώτερου αξιωματικού της «Επαναστάσεως» που έδεσε τους πολιτικούς το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου, Νικόλαου Ντερτιλή, δημοσιεύτηκε προ δεκατριών ετών σε γνωστή εφημερίδα της λεγόμενης «λαϊκής δεξιάς». Στην χειμαρρώδη εξομολόγηση που είχε κάνει ο Ντερτιλής, μιλούσε με πολύ σκληρά λόγια κατά του καθεστώτος και διατράνωνε με μνημειώδη τρόπο την στρατιωτική υπόσχεση τιμής να «του καρφώσουν το αποφυλακιστήριο πάνω στο φέρετρο». Όπως έδειξαν οι εξελίξεις, ο στρατηγός του πραξικοπήματος φάνηκε συνεπής σε όσα είχε δημόσια ορκιστεί.

Παρατίθεται μέρος της μεγάλης σε έκταση συνέντευξης, με τις ερωταπαντήσεις, χωρίς περικοπές:

Κατηγορηθήκατε για έναν φόνο (για τη δολοφονία του φοιτητή Μυρογιάννη). Για έναν φόνο ο οποίος έγινε στο Πολυτεχνείο το 1973. Έτσι δεν είναι;
Κακοπαιγμένη θεατρική παράσταση με έναν μάρτυρα, μόνον, τραβηγμένη από τα μαλλιά.

Ποιο ήταν το κατηγορητήριο;
Το κατηγορητήριο ήταν για αυτό που λες εσύ. Λοιπόν, εδώ ο πρόεδρος του δικαστηρίου ελέγετο κ. Κουσουλός. Όπως είπε για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ο Ντερτιλής, αθώος. Όταν λοιπόν αυτοί το ακούσανε αυτό, βγάλανε το άλλο. Αρχικώς, είχαν βγάλει για έναν άλλον, τον οποίο βρήκε ο πατέρας του τον ένοχο, και το βουλώσανε. Κατόπιν αυτού, αυτοί τι θέλανε; Επειδή εγώ, τη νύχτα 20 προς 21, μ’ ακούς;

Βεβαίως σας ακούω.
Έκανα την επιχείρηση καταλήψεως των Αθηνών, χωρίς άλλες δυνάμεις. Χωρίς τα άρματα του Παττακού, τα τεθωρακισμένα τα δικά μου ήταν, όχι τεθωρακισμένα, ήταν τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Ε, αυτό δεν μου το συγχωρούσανε. Έπρεπε να με χώσουν μέσα. Οι πολιτικοί έχασαν την κουτάλα. Προσπαθούσαν με τον χειρότερο τρόπο και βρήκαν αυτόν. Το τι κάνουν και μεταξύ τους, το βλέπετε. Θέλει φιλοσοφία να καταλάβετε τας μεθόδους τους; Εγώ, όταν πήρα την εντολή από τον Παπαδόπουλο, έκανα αναγνωρίσεις τη νύχτα, με τα πολιτικά δηλαδή, για τους στόχους που είχα και κατήρτισα πλήρες σχέδιο. Τη μονάδα την είχα εκπαιδεύσει ο ίδιος επιμελώς, οι στρατιώτες ήταν αφοσιωμένοι σε μένα και οι στρατιωτικοί. Εγώ δεν είχα μυήσει κανέναν και απλώς ηρκέστην να δώσω την εντολή. Επροσέβαλα τους στόχους, ταυτοχρόνως όλους, δεν μπορούσε ο ένας να βοηθήσει τον άλλον, άλλους αφόπλισα, άλλους όχι. Αφού παρεδόθησαν και μετά, όσους εχρειαζόμουν, τους έθεσα υπό τας διαταγάς μου, κυρίως τις αστυνομικές δυνάμεις για να έχουν τα δρομολόγια ανοιχτά, να κινούμαι και σε άλλα σημεία, γιατί είχα την Αττική ολόκληρη μετά. Αυτοί εδώ, σκυλιάσανε βέβαια. Επομένως, να πεθάνει ο Ντερτιλής, να γίνει αέριο. Κατά τον χειρότερο τρόπο. Αλλά τους φτύνω, όπως είδες, και τους περιφρονώ. Τους έχω γραμμένους κάτω από τις μπότες μου τις παλιές.

Εννοείτε την τωρινή πολιτική κατάσταση;
Την τωρινή… εγώ δήλωσα το εξής. Από το 1974, το δήλωσα εγγράφως, μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν είναι παράνομες και δεν δέχομαι τις αποφάσεις τους.

Εάν σας δινόταν όπως τότε η ευκαιρία, η στρατιωτική δυνατότητα να επιχειρούσατε κάτι αντίστοιχο, όπως ειπώθηκε τότε, γιατί εσείς πήρατε μια διαταγή και την εκτελέσατε στο ακέραιο. Θα το ξανακάνατε υπό τις τότε συνθήκες;
Χίλιες φορές περισσότερο. Μα, εγώ δεν είμαι οπαδός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Καθόλου. Τα πολιτικά κόμματα τα θεωρώ καταστροφή της πατρίδος, αφού συνεκροτήθησαν. Οι Έλληνες δεν διοικούνται με αυτές τις φαυλότητες. Τα κόμματα δεν έχουν άλλον σκοπό, παρά πώς θα πάρει την καρέκλα ο ένας από τον άλλον. Τα άλλα δεν τους ενδιαφέρουν, παιδί μου. Η κουτάλα τούς ενδιαφέρει. Κατάλαβες; Το δημόσιο χρήμα.

Τι σκέφτεστε να κάνετε, στρατηγέ; Απ’ ό,τι ξέρω, εσείς δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να υποβάλετε μια αίτηση χάριτος.
Εγώ να υποβάλω χάρη; Καλύτερα να πεθάνω 151 φορές. Αυτοί θα δώσουν χάρη σε μένα; Τι λες, κύριε Χίο; Τι λες, παιδί μου;

Ξέρω ότι είναι θέση ζωής αυτό.
Μα εγώ μένω στη φυλακή για μια τιμή. Εγώ τα σέβομαι τα γαλόνια μου. Δεν είναι μόνο αυτό το ζήτημα, αλλά σε όλη την ιστορία μου. Σε όλη την ιστορία μου είναι αυτό. Στον πόλεμο και στην ειρήνη. Αλλά, άκουσε κύριε Χίο. Ενα πράγμα θα σου πω. Σου είπα, δεν είμαι πολιτικός, στρατιώτης παλαιός είμαι. Υπάρχει διαφορά, να το προσέξετε αυτό. Τα γαλόνια μας εμείς τα σεβόμεθα.

Μετανιώσατε για τίποτα στη ζωή σας, στρατηγέ;
Ποτέ και σε καμία περίπτωση. Ούτε λογοδοτώ σε κανέναν ούτε μετάνιωσα για τις πράξεις μου και, το σπουδαιότερο, δεν ζητάω από κανέναν συγγνώμη. Αγαπώ τους φίλους όταν είναι πραγματικοί φίλοι και συμπαρατάσσομαι με αυτούς σε μια περιπέτεια οποιαδήποτε.

Φίλους πολιτικούς έχετε;
Εγώ; Φίλους πολιτικούς; Πας όστις είναι πολιτικός ή ακόμα και πολιτευόμενος, δεν μπορεί να είναι φίλος δικός μου.

Συμπεριφερθήκατε ποτέ βίαια ή άσχημα;
Άκουσε. Σου είπα και πάλι. Για τα πεπραγμένα άλλων δεν είμαι υπεύθυνος, αλλά δεν το πιστεύω αυτό, ότι το καθεστώς το έκανε τη στιγμή κατά την οποία ο Παπαδόπουλος άδειαζε συνέχεια με αμνηστία τις φυλακές και επιπλέον έβγαζε έξω τον Παναγούλη. Και τον Παναγούλη δεν τον έκλεισαν φυλακή που ήταν έφεδρος αξιωματικός και ο Παπαδόπουλος δεν τον άφησε να μπει μέσα, τον έβγαλε με αμνηστία. Και με ειδική διατύπωση του διατάγματος, να μην προσβάλει την προσωπικότητά του. Ο Παπαδόπουλος ήταν αρχιεπίσκοπος, δεν ήταν δικτάτορας.

Άρα, ελπίζετε σε τι, εάν μου το επιτρέπετε;
Η δική μου αποστολή είναι η εξής. Να πεθάνω ως στρατιώτης. Και αυτό θα πει ότι πρέπει να πεθάνω στη φυλακή. Διότι, συγγνώμη, διότι εάν εγώ υπογράψω χαρτί για τη χάρη, είναι σαν να ζητάω συγγνώμη. Και εγώ συγγνώμη δεν ζητάω. Το κατάλαβες; Το αποφυλακιστήριό μου θα μου το καρφώσουν πάνω στο φέρετρο. Το κατάλαβες;

Μάλιστα
Έτσι μπράβο.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com