Μητσοτάκης, «επιστημονική φαντασία» και πολιτική μνήμη

  

● Είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Σπάρτη: «Θα ακούσετε πολλές υποσχέσεις και σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Τα ακούσαμε πριν χρόνια και είδατε πού καταλήξαμε. Ένα πράγμα δεν θα θέσω σε κίνδυνο, τη δημοσιονομική σταθερότητα της χώρας. Δεν πρέπει να αφήσουμε χρέη στα παιδιά μας».

● Σε ό,τι αφορά την επιστημονική φαντασία, που ειρωνεύεται ο Μητσοτάκης, ας λάβει μια απάντηση: βγαλμένο από μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας είναι να έχεις ως πρόσχημα τον κορονοϊό, να κλειδαμπαρώνεις τους πολίτες στα σπίτια τους, να ζητάς από τη γιαγιά γραπτή βεβαίωση ότι πάει να πετάξει τα σκουπίδια κι εσύ να κάνεις ποδηλατάδες με παρέα στην Πάρνηθα και τσιμπούσι με ακόμα μεγαλύτερη παρέα στους Φούρνους Ικαρίας.

● Επιστημονική φαντασία και μάλιστα χιουμοριστικού τύπου είναι να μιλάς για χρέη που δεν θα αφήσεις στα «παιδιά σου» (τα βιολογικά παιδιά σου είναι ήδη ζάπλουτα και αμερικανοσπουδαγμένα). Όμως, επειδή ως «παιδιά σου» εννοούσες τα παιδιά των υπόλοιπων Ελλήνων, ας σου θυμίσει κάποιος ότι ήδη τα έχεις φεσώσει με περίπου μισό δισ. ευρώ, δανεικά κι αγύριστα της Ν.Δ. από τις τράπεζες. Δεν παραπέμπει σε νουβέλα επιστημονικής φαντασίας να μιλάει για χρέη ο πρόεδρος της καταχρεωμένης νουδού;

● Και μια τζούρα μητσοτακισμού από το παρελθόν. Σαν σήμερα το 1992 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο πατήρ του Κυριάκου δηλαδή, δήλωνε: «Ας λογικευτούμε. Υπάρχουν κοινά συμφέροντα στο Αιγαίο. Η θάλασσα του Αιγαίου είναι κατά κύριο λόγο ελληνική, αλλά δεν είναι μόνο ελληνική». Αυτά δεν τα δήλωνε ως Τούρκος πολιτικός αλλά ως Έλλην πρωθυπουργός! Ενθυμούμενοι τις αντιλήψεις του πατρός στα Ελληνοτουρκικά μπορούμε να καταλάβουμε πού θα πάει το πράγμα επί των ημερών του υιού…

π

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Για τις «μετανοούσες Μαγδαληνές»

  

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε κάποιους πρώην «συναγωνιστές», που σήμερα μετά βδελυγμίας αρνούνται να τους αποκαλούν… φασίστες και η άρνησή τους αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από μία ταπεινή και «πλάγια» ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

Πράγματι, κάθε είδους «εθνικιστές» διαθέτει η χώρα αυτή και είναι χρήσιμοι για το Σύστημα να υπάρχουν έτσι ώστε να περιορίζονται οι ΑΛΗΘΙΝΟΙ Εθνικιστές. Έτσι έχουμε «εθνικιστές» που είναι και φιλελεύθεροι και υπέρ της παγκοσμιοποίησης και αντιρατσιστές και αντιφασίστες, και ακόμη και υπέρ των Μνημονίων και της δουλείας του Έθνους μας στους παγκόσμιους τοκογλύφους. ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΧΕ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΟΤΕ ΣΧΕΣΗ.

Προπαντός μας προκαλούν αηδία όλοι αυτοί οι φασουλήδες, που αρχίζουν να δείχνουν την πολιτική ταυτότητα δηλώνοντας τι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, δηλώνοντας ότι δεν είναι φασίστες, δεν είναι Χρυσαυγίτες, δεν είναι ρατσιστές, δεν είναι και εθνικιστές ακόμη δηλώνουν προσφάτως. ΗΘΙΚΑ a priori ηττημένοι έναντι ποιών; Των ιστορικά χρεωκοπημένων αριστερών γιατί ως γνωστόν τα καθεστώτα τα Εθνικιστικά έπεσαν με πόλεμο και δεν κατέρρευσαν από μόνα τους σαν χάρτινοι πύργοι όπως συνέβη και το ζήσαμε με τα καθεστώτα του (αν)ύπαρκτου σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη. Όλοι αυτοί οι «δηλωσίες» δεν μπορούν να έχουν σχέση μαζί μας.

Θυμίζω τι συνέβη τον Ιανουάριο του 2011 στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηνών. Ο τότε δήμαρχος Καμίνης ήθελε συζήτηση ήθελε για τα γεγονότα στον Άγιο Παντελεήμονα. Σηκώνομαι να φύγω και απευθυνόμενος σε εμένα ο δήμαρχος με ερωτά «δεν θα καθίσετε στην συζήτηση;» Του απαντώ: «Να συζητήσετε με τους Πακιστανούς, που έκανε ψηφοφόρους ο Ραγκούσης και σας έβγαλαν δήμαρχο». Πετάγεται τότε ο Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ουρλιάζει «είναι φασίστας!». Γυρίζω προς το μέρος του, σηκώνω το δεξί μου χέρι ψηλά και του απαντώ: «Ναι, είμαι φασίστας, τι θέλεις; Πήρα 10 χιλιάδες ψήφους κι εσύ πήρες 5» Αυτό, φυσικά, προκαλεί στον καμένο νεομαρξιστή μια πραγματική υστερία και οι κραυγές περί φασισμού κορυφώνονται. Γυρνώ προς το μέρος του και για δεύτερη φορά τον «χαιρετώ» με το δεξί χέρι υψωμένο ψηλά.

Πρώτο θέμα σε φυλλάδες και δελτία των 8. Το αποτέλεσμα; 7% τον Μάιο του 2012. Αυτό ως απάντηση σε αυτούς που πιστεύουν ότι θα πετύχουν με…  δηλώσεις μετανοίας. Αυτή η ιστορία για όσους λένε ότι ήταν αποτυχία η πολιτική μου και ότι αυτοί κλαίγοντας ως μετανοούσες Μαγδαληνές θα επιτύχουν.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Της δικαιοσύνης ήλιε ανόητε…

Ο «απλά ένας άνθρωπος», ο πολίτης Δημήτριος Ποντίκας, περιγράφει μια κατάσταση:

«Βρέθηκα σε μία δικαστική αίθουσα σε κάποια πόλη της χώρας μας ως μάρτυρας κατηγορίας και παθών μαζί με δεκάδες άλλους ανθρώπους που κουβαλούσαν στα μάτια τους εκείνη τη γνώριμη έκφραση της ελληνικής πραγματικότητας, την κούραση, την αγανάκτηση και μια βαθιά αίσθηση ότι κάπου στη διαδρομή χάθηκε η λογική.

Απέναντί μας, μία σπείρα ανηλίκων. Δεν μιλάμε για μια παιδική αταξία ούτε για κάποιο σπασμένο τζάμι από απερισκεψία της στιγμής, αλλά για πάνω από πενήντα σπασμένα αυτοκίνητα, κλοπές, καταστροφές και ένα φορτηγό γεμάτο εμπορεύματα που εκλάπη, οδηγώντας τον ιδιοκτήτη του τελικά στο κλείσιμο της επιχείρησής του. Ύστερα από κάμποσες ώρες ήρθε η ετυμηγορία. Αθώοι, λόγω ηλικίας. Και εκεί, μέσα στο δικαστικό μέγαρο, δεν ένιωσες απλώς απογοήτευση, μα κάτι πιο βαρύ. Σαν να σου λέει το ίδιο το σύστημα κατάματα “η ζημιά σου δεν έχει τελικά ιδιαίτερη σημασία”.

Οι παθόντες έτρεχαν πέντε φορές σε δικαστήρια μέσα σε βάθος ετών, άφησαν τις δουλειές τους, πλήρωσαν εισιτήρια, έκλεισαν ξενοδοχεία, προσέλαβαν δικηγόρους, έχασαν μεροκάματα. Κανείς δεν το ήθελε, απλά αν δεν εμφανίζονταν, τους περίμεναν συνέπειες.

Όμως όταν ήρθε η ώρα της ουσίας, όταν ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί έστω στοιχειωδώς η αίσθηση του δικαίου, τότε ξαφνικά όλα εξατμίστηκαν μέσα σε μία λέξη, “ανήλικοι”.

Ναι, μια κοινωνία οφείλει να προστατεύει τα παιδιά της από τον ισόβιο στιγματισμό. Ναι, ένας δεκαπεντάχρονος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ακριβώς όπως ένας σκληρός εγκληματίας 40 ετών. Αυτό είναι στοιχείο ουσιαστικής ανθρωπιάς, αλλά άλλο είναι η ανθρωπιά και άλλο είναι η κοινωνική παράνοια.

Όταν μια οργανωμένη ομάδα διαλύει περιουσίες, οδηγεί ανθρώπους στην οικονομική καταστροφή και τελικά το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ουσιαστικά κανείς δεν φέρει πραγματική ευθύνη, τότε η κοινωνία αρχίζει να σαπίζει από μέσα.

Ο νομοταγής πολίτης βλέπει πλέον κάτι τρομακτικό, ότι ο μόνος που τιμωρείται σταθερά είναι ο ίδιος. Εκείνος που πληρώνει φόρους, εκείνος που εμφανίζεται υποχρεωτικά στο δικαστήριο, εκείνος που χάνει χρήματα και χρόνο, εκείνος που βλέπει την περιουσία του κατεστραμμένη, εκείνος που μένει χωρίς αποζημίωση, εκείνος που καλείται στο τέλος να “κατανοήσει”.

Όταν ο πολίτης φύγει από μια δικαστική αίθουσα νιώθοντας περισσότερο μόνος, περισσότερο αβοήθητος και περισσότερο αόρατος από όταν μπήκε, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομικό, αλλά βαθιά υπαρξιακό για μια ολόκληρη κοινωνία που εθελοτυφλεί από κούφιες και κενού περιεχομένου έννοιες»…

Έτσι είναι, αγαπητοί. Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δείχνει κάποιες φορές ότι έχει μετεξελιχθεί σε δημοσιοϋπαλληλίκι, που θα έλεγε ο πολίτης. Προχθές, πάντως, αποφυλακίσθηκε ο «17 φορές ισόβια» Γιωτόπουλος. Προφανώς όχι λόγω ηλικίας…

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Καμία αντίδραση δεν υπήρξε για την αποφυλάκιση του αρχηγού της «17 Νοέμβρη» από τα κόμματα του λεγόμενου «Συνταγματικού Τόξου» και τους κονδυλοφόρους των ΜΜΕ, αντίθετα απ’ ό,τι συνέβη με την αποφυλάκιση του Ιδρυτού της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου, που είχαν «λυσσάξει», χαρακτηρίζοντας την «άδικη και προκλητική».

Μάλιστα, κόμματα της Αριστεράς ζήτησαν να μην ανακληθεί η αποφυλάκιση του αρχιτρομοκράτη Γιωτόπουλου, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, πως «η παραμονή του στην φυλακή υπηρετεί τη λογική της εκδίκησης του συστήματος» και πως «η δημοκρατία δεν εκδικείται».

Να σημειωθεί πως η «17 Νοέμβρη» δρούσε «ανενόχλητα» για περισσότερο από 25 χρόνια με την ανοχή και την συγκάλυψη του κλεφτοΠΑΣΟΚ (τουλάχιστον κατά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησής του).

Να θυμίσουμε, επίσης, σε όσους έχουν ξεχάσει, και στους νεότερους που πιθανόν δεν γνωρίζουν, πως επί διακυβέρνησης της συριζοσαπίλας (2015-2019), ο αρχιεκτελεστής της 17 Νοέμβρη, Δημήτρης Κουφοντίνας, έχαιρε ιδιαίτερης προνομιακής μεταχείρισης στις φυλακές, ενώ αριστεροί βουλευτές επισκέπτονταν συχνά τους φυλακισμένους τρομοκράτες-δολοφόνους και είχαν πολύωρες συζητήσεις μαζί τους.

Έτσι είναι, αγαπητοί. «Η δημοκρατία δεν εκδικείται» και το Σύνταγμα δεν λειτουργεί με όρους αντεκδίκησης απέναντι στους αριστερούς εγκληματίες. Η δημοκρατία και η δικαιοσύνη εκδικείται και τιμωρεί, υπέρ του δέοντος αυστηρά, μόνο τους «κακούς φασίστες».  

Η Βρετανική Αστυνομία άφησε 18χρονο να πεθάνει γιατί… υποψιαζόταν πως είναι ρατσιστής!

Φρικτές λεπτομέρειες της αντιρατσιστικής παράνοιας αποκαλύπτονται στην δίκη για την δολοφονία του 18χρονου φοιτητή Χένρι Νόβακ που δολοφονήθηκε από τον Ινδό μετανάστη Βίκρουμ Ντίγκβα στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας. Ο Νόβακ είχε βγει έξω για να γιορτάσει το τέλος του πρώτου εξαμήνου του με φίλους και περπατούσε στέλνοντας βίντεο Snapchat σε φίλους, όταν δέχτηκε επίθεση από δύο άνδρες που δεν γνώριζε. Βίντεο από το τηλέφωνό του θύματος, το οποίο κατασχέθηκε από την τσέπη του κατηγορουμένου, κατέγραψε ηχητικά τα ανατριχιαστικά γεγονότα.

Ο νεαρός Χένρι δέχτηκε τέσσερις μαχαιριές, συμπεριλαμβανομένου ενός θανατηφόρου τραύματος στο στήθος από λεπίδα 21 εκατοστών η οποία αργότερα αναγνωρίστηκε ως «τελετουργικό μαχαίρι» της θρησκείας του δράστη. Καθώς αιμορραγούσε στον δρόμο, η αστυνομία έφτασε στο σημείο και αμέσως πέρασε χειροπέδες στο ετοιμοθάνατο θύμα επειδή ο δολοφόνος ισχυρίστηκε πως δέχτηκε… λεκτική «ρατσιστική επίθεση»! Ως αποτέλεσμα, ο νεαρός Χένρι κατέρρευσε αναίσθητος μέσα σε μια λίμνη αίματος και μόνο τότε οι αστυνομικοί σκέφτηκαν να του παρέχουν πρώτες βοήθειες. Όμως, ήταν ήδη αργά, καθώς ο Χένρι άφησε την τελευταία του πνοή δεμένος στο έδαφος… Το υλικό από κάμερα σώματος ενός εκ των αστυνομικών δείχνει τον Βρετανό φοιτητή να παρακαλεί για βοήθεια και να μην μπορεί να αναπνεύσει, ενώ σε κανένα σημείο δεν καταγράφεται «ρατσιστική επίθεση».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com