Julius Evola: “Στό τέλος ἑνός κύκλου”

«Βρισκόμαστε, σήμερα, στό τέλος ἑνός κύκλου. Ἀπό αἰῶνες, χωρίς στήν ἀρχή νά γίνη ἀντιληπτό, πολλαπλές ἐξελίξεις κατέστρεψαν στήν Δύσι κάθε φυσική καί νομική τάξι, νόθευσαν κάθε ὑψηλή ἀντίληψι γιά τήν ζωή, τήν δρᾶσι, τήν γνῶσι, τόν ἀγῶνα. Ἡ κίνησις αὐτῆς τῆς πτώσεως, ἡ ταχύτης της, ὁ παραλογισμός της ὀνομάστηκαν πρόοδος. Σήμερα βρισκόμαστε στό μέσον ἑνός κόσμου ἐρειπίων. Τό ἐρώτημα εἶναι τό ἑξῆς: ὑπάρχουν ἄνθρωποι ὀρθοί στά πόδια τους ἀνάμεσα σ᾽ αυτά τά ερείπια; Καί τί πρέπει, τί μποροῦν νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί;»

Το παραπάνω κομμάτι που αποτελεί μέρος της σοφίας ενός μεγάλου διανοητή ήταν οπωσδήποτε μπροστά από την εποχή του και περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια μια κατάσταση πνευματικής σήψης που δείχνει να έχει καταβάλει τους μαζανθρώπους κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Ειδικότερα το τμήμα εκείνο που έχει πληγεί περισσότερο από την πανούκλα που βαπτίστηκε πρόοδος όπως γράφει και ο Έβολα, δεν είναι άλλο από τη νεολαία, καθώς κάθε γενιά μοιάζει όλο και περισσότερο απορροφημένη από τα νέα «δεδομένα». Και κάπως έτσι καταλήγουμε στο να βλέπουμε μια νεολαία ακρωτηριασμένη από εθνικές ευαισθησίες αλλά άκρως ευαισθητοποιημένη (και πολλές φορές εξαναγκασμένα ευαισθητοποιημένη) σε θέματα που μελλοντικά θα απειλήσουν την ίδια τη βιολογική υπόστασή της.

Εν ολίγοις, η φυσική τάξη παραβιάστηκε επειδή ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι παιδιά μπορούν και πρέπει να έχουν και ζεύγη που δεν αποτελούν θηλυκό και αρσενικό ζευγάρι, καθώς και επειδή μάθαμε ότι όταν εισρέουν στον ζωτικό σου χώρο οργανωμένα χιλιάδες αλλοδαπών από μακρινές μουσουλμανικές χώρες.

Όλα δείχνουν πως η ανθρωπότητα ή θα επαναστατήσει ή θα σαπίσει μέσα στην εφιαλτική πραγματικότητα των ημερών που έρχονται. Την μοναδική λύση στο αδιέξοδο του καιρού μας εύστοχα την περιγράφει ο Ιούλιος Έβολα με τα λόγια: 

«Υπάρχουν δύο τρόποι να ξεπεράσουμε την αστική τάξη. Ο ένας οδηγεί χαμηλότερα προς έναν συλλογικό ανθρωπισμό. Ο δεύτερος είναι να την πολεμήσουμε και να επιβληθούμε. Ο νέος άνθρωπος θα είναι αντι-αστικός, αλλά στη βάση μιας ανώτερης, ηρωικής και αριστοκρατικής αντιλήψεως της ζωής.

Μόνον ο άνθρωπος που έχει κρατηθεί όρθιος μέσα στην εξαγνιστική πυρά η οποία έχει καταστρέψει την ζωή του, είναι ικανός για μια τέτοια επανάσταση, ένας άνθρωπος που θα αρνηθεί να γίνει το όργανο μιας ψευτοαντίδρασης, συνδέοντας έτσι με την εποχή της οικονομίας δυνάμεις και ιδέες που είναι ανώτερες του αστικού κόσμου. 

Μόνο με μιαν απόλυτη άρνηση είναι δυνατόν να δημιουργηθούν οι κατάλληλες αμυντικές γραμμές και η σταθεροποίηση μιας θέσεως, από την οποία την κατάλληλη στιγμή θα προχωρήσει η δράση και η ανοικοδόμηση».

Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΕΒΟΛΑ

«Πόλεμος». Όχι ο ηλίθιος πόλεμος των σύγχρονων μηχανών και αριθμών και ο θλιβερός πληβειακός πανικός, αλλά ο θεϊκός πόλεμος, ο πόλεμος που καλεί τον ανώτερο Εαυτό του ανθρώπου πέρα και επάνω ​​από τον εαυτό. Ο Ιούλιος Έβολα στέκεται «Ανάμεσα στα ερείπια» και δεν κλαίει. Απευθύνει σ’ εμάς του «Προσανατολισμούς» για τον Αγώνα. Παρακολουθεί τη φωτιά να υψώνεται σαν μυθικός πύρινος φοίνικας της Αυτοκρατορίας. Πόλεμος ως αφύπνιση, πόλεμος ως μύηση, πόλεμος ως το ευλογημένο φιλί του ιερού στο μέτωπο αυτού που τολμά. Το πεδίο της μάχης δεν είναι ένα θανατηφόρο χάος. Είναι ο «Κόσμος», το κόσμημα του Πλάστη,  ανεστραμμένος, λιωμένος, εξαγνισμένος. Και ο ήρωας περπατά μέσα από αυτό, σαν ιερέας μέσα από την φλόγα, ανέγγιχτος από την αιθάλη, επειδή η ψυχή του, πυρπολημένη από το ιαματικό θείο πυρ, είναι ήδη διάπυρη στάχτη !

Ο πολεμιστής στον κόσμο του Έβολα δεν είναι απλός άνθρωπος. Όχι, δεν είναι ένας μάχιμος δούλος, ένας αξιακός μισθοφόρος ενός έθνους. Είναι ένα δοχείο, διαμορφωμένο από την Παράδοση, γεμάτο με το αίμα της αιωνιότητας. Ο Έβολα, ο παθιασμένος Ρωμαίος σε έναν κόσμο εξαντλημένων φιλελεύθερων, λέει: «Επιστροφή!  Επιστροφή στις κάστες όπου η εξουσία είναι φωτεινή, όπου η ιεραρχία είναι ιερή μουσική. Τέσσερις τάξεις ύπαρξης : Ο δούλος, ο έμπορος, ο πολεμιστής, ο ιερέας. Κάθε μια παριστά μιαν αντανάκλαση του κόσμου – όταν ευθυγραμμιστεί, το σώμα του κόσμου αναπνέει ως ένα. Όταν αντιστραφεί, όταν κυβερνά ο έμπορος, η αναπνοή μετατρέπεται σε καρκίνωμα. Και εμείς – σε αυτόν τον σύγχρονο κόσμο – ασφυκτιούμε !».

Στην Ελλάδα και στην Ρώμη, ο πόλεμος ήταν τελετουργία. Όχι ανθρωποκτόνα τρέλα. Οι θεόπνευστοι μάντεις  οιωνοσκόποι, οι οιωνοί, η ιερή στιγμή – όταν η στιγμή του πλήγματος στον εχθρό χτυπήσεις ήταν θεϊκά επαγόμενη . Ο στρατηγός, φορούσε θριαμβευτικά τον μανδύα του Διός, όχι ως θέατρο, αλλά ως μάσκα «εμμένειας», αλληλοπεριχώρησης με τον ύπατο θεό. «Αφοσίωση»: Ήταν η απόλυτη ενασχόληση με το «όσιο» καθήκον και την πίστη, η αμέριστη αγάπη σε κάτι θαυμάσιο και σεβαστό, η ύπατη αυτόβουλη πράξη όταν ο ηγέτης έδινε τη ζωή του ωσάν δισκοπότηρο που γεμιζόταν από τους θεούς.

Τα σύγχρονα εκφυλισμένα μυαλά των υλιστών την  θεωρούν παρωχημένη κι ανόητη. Βεβαίως αδυνατούν ολότελα να την «νοήσουν, εννοήσουν και κατανοήσουν» Προφανώς, δεν έχουν δει ποτέ τον ουρανό να ανοίγει κατά τη διάρκεια της μάχης, δεν έχουν ακούσει ποτέ την ηχώ της μεταφυσικής βροντής σε μια σύγκρουση σπαθιών. Έχουν ανταλλάξει το ιερό «τρομώδες μυστήριο» με απρόσωπα, μετρητά και καταγράψιμα στατιστικά στοιχεία. Ο Έβολα, γεμάτος αποστροφή και περιφρόνηση, θα τους έφτυνε κατά πρόσωπο.

Η Σταυροφορία δεν ήταν πολιτική. Ήταν ένα προσκύνημα με το σπαθί. Η Ιερουσαλήμ δεν ήταν πόλη. Ήταν η πύλη της Αθανασίας κρυμμένη στην άμμο. Ο ιππότης δεν πολεμούσε επειδή μισούσε τον άπιστο εχθρό. Πολεμούσε επειδή η ψυχή του ήταν ανήσυχη και λαχταρούσε την καταιγίδα. Ο Ναΐτης δεν ρώτησε αν υπήρχε Θεός. Έγινε το τσεκούρι του Θεού. Ο Έβολα λέει: Αυτή είναι η διαφορά. Η πίστη είναι αδύναμη. Το Είναι είναι η φωτιά. Ο Σταυρός έγινε λεπίδα. Η έρημος έγινε καθρέφτης. Ο θάνατος έγινε η περιζήτητη νύφη. Και ο παράδεισος δεν ήταν μια υπόσχεση. Κατακτήθηκε έμπρακτα !

Ο Άριος. Όχι ως φετίχ αίματος, όχι ως φυλετικά μαθηματικά. Αντίθετα, ως πνεύμα. Ένα είδος ψυχής, φωτεινό, ορθό και κάθετο, αδιάφορο για την άνεση, μαγνητισμένο από την κατάκτηση ως πνευματική πειθαρχία.

Οι περιβόητοι  SS, οι άνδρες της Μαύρης Φρουράς — Ο Έβολα τους παρακολουθεί με ένα μείγμα περιέργειας, εκτίμησης και αδιαφορίας. Προσπαθούν ειλικρινά να σφυρηλατήσουν πράγματι κάτι ευγενές από τα σύγχρονα συντρίμμια, συρράπτοντας  το αίμα των απλοϊκών Τευτόνων χωρικών σε πρωσικές στρατιωτικές ασκήσεις με μύθους μισοξεχασμένους και ημικατανοητές τελετές. Μια Τάξη χτισμένη πάνω στη γραφειοκρατία , ντυμένη ως μυστήριο. Επιβλητικές στολές, ναι. Αρχέγονα σύμβολα, ναι. Η ψυχή τους; Μέσα στην αφοσίωσή της, πραγματικά συγχυτική και «καταβροχθισμένη» από έναν ιδιόμορφο φυλετικό υλισμό, εμμονική με … κρανιομετρήσεις και χάρτες γενετικής αναπαραγωγής.

Άπλωσαν τα χέρια τους προς το ιερό,  κρατώντας τα μεθοδικά …. αποστειρωμένα. Κι όμως – για μια στιγμή, ο Έβολα βλέπει σ’ αυτούς μια λάμψη, μια λάμψη, μιαν αποτυχημένη αλλά γνήσια ανάδευση των Τάξεων των πολεμιστών του παρελθόντος. Όμως η ανακίνηση, η ανάδευση δεν είναι οριστική φωνή, δεν είναι καθοριστική έκφραση Και μια παραφθορά, όσο επίσημη, σοβαρή και ειλικρινής  κι αν είναι, δεν είναι Παράδοση. Έτσι, γυρίζει με θλίψη την πλάτη του, απρά το ότι για λίγο υπήρξε δάσκαλός τους. Αυτοί οι «αστραφτεροί», γενναίοι άνδρες δεν επρόκειτο ποτέ να φθάσουν στον Ήλιο, παρά την παιδιάστικη απεριόριστη αφοσίωση, το θάρρος και την ηράκλεια προσπάθειά τους .

Απλώνει το χέρι του προς το ιδανικό. Μην λατρεύεις το παρελθόν. Χρησιμοποίησε το ως λαβή σπαθιού. Η φυλή, για τον Έβολα, δεν είναι σώμα. Είναι φλόγα ! Φλόγα της Ψυχής και του Νου.

Ο Έβολα γράφει σαν να βρίσκεται από μια κορυφή βουνού, περά και επάνω από τον χρόνο, επάνω από την ασήμαντη διαλεκτική λογική της αριστεράς και της δεξιάς. Δεν τον νοιάζει ποιος κυβερνά – μόνο τι είδους άνθρωπος είναι. Φασισμός; Χρήσιμος μόνο αν ανέβει στην πνευματική σκάλα. Εθνικοσοσιαλισμός; Περιορισμένος αν δεν απαλλαγεί αποφασιστικά από την ζωολογική εμμονή του με την ύλη. Ο Έβολα ζητά την Αυτοκρατορία – όχι ως κυριαρχία αλλά ως την θεόπνευστη «Πολιτειακή Μορφή» που καθίσταται ιερή. Την Αυτοκρατορία όχι ως πολιτική δομή, αλλά ως ορατή εκδήλωση της αόρατης κοσμικής τάξης. Η «Ρώμη του» δεν είναι η αξιοθαύμαστη αιώνια πόλη. Είναι ο θεϊκός «Ανίκητος Ήλιος», ο «Sol Invictus» των λεγεώνων του πολιτισμού και της λαμπρής Ειρήνης. Που φλέγεται ζωοδότης για πάντα, ακόμα και κάτω από τα θρυμματισμένα ερείπια.

Ο ηρωισμός έχει βαθμούς. Ο καμικάζι, ο τζιχαντιστής, ο λεγεωνάριος, ο Σταυροφόρος – δεν είναι ίσοι και όλοι δείχνουν προς την υπέρβαση. Ο Έβολα απογυμνώνει τον συναισθηματισμό από τον θάνατο και βρίσκει το διαμάντι στον πυρήνα του. Το σώμα πέφτει. Η ψυχή ανεβαίνει. Ο πολεμιστής δεν πεθαίνει. Απελευθερώνεται. «Θριαμβικός Θάνατος» – «Mors Triumphalis». Ο θάνατος ως στέψη. Ο σύγχρονος στρατιώτης μάχεται για μισθό, για συνθήματα. Ο παραδοσιακός Πολεμιστής μάχεται για να γίνει θεϊκός. Δεν είναι δολοφόνος. Είναι μια γέφυρα μεταξύ των κόσμων. Ανάμεσα στη σάρκα και στη φλόγα. Μεταξύ του  τώρα και του αιώνιου, του παντοτινού !

Η μεταφυσική του πολέμου δεν αφορά το χυμένο αίμα, αλλά το αίμα που μεταμορφώνεται. Ο Έβολα δεν ενδιαφέρεται για στατιστικά στοιχεία. Αναζητά σύμβολα. Την ασπίδα. Τη λόγχη. Το ξίφος. Το καθένα τους είναι ένα κλειδί. Το καθένα τους είναι ένα φωνήεν στη γλώσσα της ιερής μάχης. Ακόμα και η Σταυροφορία, ακόμα και ο μουσουλμανικός ιεροπόλεμος τζιχάντ, δεν αφορούν στην κατάκτηση εδαφών. Αφορούν στην άνοδο στον κάθετο άξονα της προσωπικότητας. Ο μεγαλύτερος πόλεμος είναι πάντα εσωτερικός. Ενάντια στην αδυναμία. Ενάντια στον ύπνο. Ενάντια στο να γίνουμε κατώτεροι από αυτό που είμαστε. Κάθε εξωτερική μάχη καθρεφτίζει αυτό που συμβαίνει  μέσα μας !

Η νεωτερικότητα είναι αντιστροφή. Κυβερνούν οι έμποροι κυβερνούν. Νομοθετούν οι δούλοι. Οι πολεμιστές είναι μουσειακά εκθέματα. Το ιερατείο έχει γίνει μια ιδιότυπη  θεραπεία μεθοριακών και περιθωριακών προσωπικοτήτων. Ο Έβολα δεν είναι νοσταλγικός. Είναι αποκαλυπτικός. Δεν βρίσκεται σε απόγνωση. Καλεί τους λίγους να ξεσηκωθούν. Να σφυρηλατήσουν και πάλι την στέρεη αλυσίδα που συνδέει τη γη με τον ουρανό. Δεν λέει: Πηγαίνετε στον πόλεμο. Λέει: Γίνετε άξιοι του πολέμου. Ζήστε σαν όλα όσα κάνετε να είναι τελετουργικό. Πολεμήστε όχι για κέρδος αλλά για δόξα. Όχι μόνο για την Πατρίδα αλλά για το Σύμπαν. Αν πρέπει να πεθάνετε, πεθάνετε ως θυσία. Γίνετε κάτι περισσότερο από άνθρωπος !

Και αν ζήσετε – αν οι θεοί σας λυπηθούν και σας διασώσουν- ας είναι το βλέμμα σας σιδερένιο. Ας καλέσει η φωνή σας την Αυτοκρατορία. Χτίστε όχι έθνη αλλά τάξεις. Όχι κοινοβούλια αλλά ναούς. Η Κάλι Γιούγκα δεν τελειώνει με την μεταρρύθμιση αλλά με την φωτιά.

Ο Έβολα προσφέρει το προσάναμμα. Η ψυχή μας πρέπει να κάψει τη σκουριά. Τι απομένει; Πειθαρχία. Πνεύμα. Κυριαρχία.

Δεν θέλει πιστούς ακολούθους. Θέλει δραστήρια αποφασισμένα ανθρώπινα όντα. Ο ήρωας δεν είναι αυτός που κερδίζει. Ο ήρωας είναι αυτός που ξεσηκώνεται – επάνω από την άνεση, επάνω από την αμφιβολία, επάνω από αυτή τη σάπια εποχή. Ο πόλεμος είναι το καμίνι, η δοκιμασία, το χωνευτήρι. Ο Έβολα είναι ο χάρτης μας για να το διενεργήσουμε νικηφόροι !.

Tito Fanfulla

ΠΗΓΗ

Κρούσματα φυματίωσης στη δομή λαθρομεταναστών στην Λέρο!

Κρούσματα φυματίωσης εντοπίστηκαν στην «Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή Προσφύγων και Μεταναστών» στην Λέρο, όπως αποκάλυψε η ένωση ιατρών Λέρου, Πάτμου, Λειψών και Αγαθονησίου! Σύμφωνα με τοπικές πληροφορίες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο, μεταξύ των διαμενόντων βρίσκονται άτομα που μεταφέρθηκαν πρόσφατα από την παντελώς απροστάτευτη Κρήτη. Η δομή φιλοξενεί σημαντικό αριθμό Μπαγκλαντεσιανών, πληθυσμό από χώρα όπου η φυματίωση παραμένει ενδημική. Η νόσος αυτή είχε ουσιαστικά εξαλειφθεί στην Ελλάδα χάρη στα προγράμματα δημόσιας υγείας και τους εμβολιασμούς. Τώρα όμως επιστρέφει μέσω των ανεξέλεγκτων μετακινήσεων των εισβολέων λαθρομεταναστών!

Η κατάσταση δεν περιορίζεται στην Λέρο δυστυχώς. Κρούσματα φυματίωσης έχουν ήδη εμφανιστεί και σε περιοχές της δυτικής Αχαΐας, στην Μανωλάδα και την Αμαλιάδα, σε αλλοδαπούς εργάτες γης. Πρόκειται για ένα ευρύτερο πρόβλημα που συνδέεται άμεσα με την ανεξέλεγκτη εισροή και εγκατάσταση πληθυσμών από τρίτες χώρες, χωρίς αυστηρούς ιατρικούς ελέγχους κατά την είσοδό τους στην χώρα.

Είναι κοινό μυστικό ότι από την έξαρση της μαζικής λαθρομετανάστευσης, νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα έχουν δεχθεί περιστατικά με νοσήματα που θεωρούνταν εξαλειφθέντα (φυματίωση, οστρακιά, ακόμα και πολιομυελίτιδα), τα οποία συχνά αποκρύπτονταν ή υποβαθμίζονταν. Το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας, ήδη στα όριά του, καλείται να σηκώσει το βάρος περίθαλψης των λαθρομεταναστών, ενώ οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν με την υγεία και την ασφάλειά τους την φυλοκτόνο πολιτική των ανοιχτών συνόρων και την απουσία ουσιαστικών ελέγχων.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

«Στο Τείχος του Χρόνου»: Το Ζήτημα της Ιστορίας και η Κρίση του Σύγχρονου Κόσμου

Κατά την περίοδο μεταξύ του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αναπτύχθηκε στην Ευρώπη ένα ρεύμα σκέψης που ορισμένοι μελετητές το ονόμασαν «η κουλτούρα της κρίσης». Η υποκείμενη ιδέα πίσω από την εμφάνιση τέτοιων απογοητευμένων αντιλήψεων, ήταν η συνειδητοποίηση, ότι οι θεμελιώδεις δομές του παραδοσιακού ευρωπαϊκού κόσμου – που αποδυναμώθηκαν αιώνα με τον αιώνα από τον Χριστιανισμό, την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό, την εκβιομηχάνιση, την εκκοσμίκευση και τέλος, τους άσκοπους εσωτερικούς πολέμους – δεν υπήρχαν πλέον, παρά μόνο με τη μορφή φευγαλέων και ήδη κενών υπολειμμάτων. Αυτές οι προτάσεις υποδήλωναν μια απαισιόδοξη εικόνα του περάσματος του χρόνου, η ροή του οποίου κατέληξε να αναπαρίσταται αλληγορικά μέσα από την εικόνα ενός ορμητικού ρεύματος, που κατακλύζει τα πάντα – βασίλεια, πολιτισμούς και ανθρώπους. Έτσι αναπτύχθηκε ένα πνευματικό ρεύμα, που στάθηκε αποφασιστικά αντίθετο στους σύγχρονους μύθους της «προόδου» και της τεχνολογίας, ως το τελευταίο προπύργιο της παραδοσιακής Δύσης, ενάντια στην εντροπική μετατόπιση που είχε σημαδέψει, βήμα προς βήμα, τις δύο τελευταίες χιλιετίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το κείμενο αναφοράς αυτής της «λογοτεχνίας της κρίσης», ήταν το πολύ ουσιαστικό έργο του Oswald Spengler, το “Der Untergang des Abendlandes” (Η Παρακμή της Δύσης, 1918):

«Ο αρχαίος πολιτισμός δεν είχε μια μνήμη, κανένα ιστορικό όργανο, με αυτή την ιδιαίτερη έννοια. Η «μνήμη» του αρχαίου ανθρώπου ήταν εντελώς διαφορετική, επειδή της έλειπε το παρελθόν και το μέλλον ως συντεταγμένες της αφυπνισμένης συνείδησης.Το «καθαρό παρόν», που τόσο συχνά θαύμαζε ο Goethe σε όλες τις εκδηλώσεις της κλασικής ζωής, ειδικά στις πλαστικές τέχνες, το διαπερνούσε με μια δύναμη άγνωστη σε εμάς. Αυτό το καθαρό παρόν, του οποίου το μεγαλύτερο σύμβολο είναι η δωρική στήλη, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει μια άρνηση του χρόνου (της κατεύθυνσης). Για τον Ηρόδοτο και τον Σοφοκλή, όπως και για τον Θεμιστοκλή και έναν Ρωμαίο ύπατο, το παρελθόν εξαφανιζόταν αμέσως μέσα στην ήρεμη και άχρονη αίσθηση μιας δομής, μιας μη περιοδικής αλλά πολικής δομής, που ακριβώς είναι το απόλυτο νόημα κάθε πνευματικοποιημένης μυθοποίησης. Ενώ αντίθετα, στην κοσμοαντίληψη που έχουμε και για το εσωτερικό μας μάτι είναι ένας οργανισμός αιώνων ή χιλιετιών που διαιρείται σε πολύ διακριτές περιόδους και είναι διατεταγμένος προς έναν σκοπό. Τώρα, ακριβώς αυτό το διαφορετικό υπόβαθρο δίνει στη ζωή, τόσο στην κλασική όσο και στη σύγχρονη δυτική ζωή, το ιδιαίτερο χρώμα της. Αυτό που οι Έλληνες ονόμαζαν κόσμος, ήταν η εικόνα ενός κόσμου που δεν γίνεται, αλλά υπάρχει.»

Αυτές οι διαισθήσεις του Spengler, αναπτύχθηκαν αργότερα από το παραδοσιακό ρεύμα, ιδιαίτερα από τους Ernst Jünger (Στο Τείχος του Χρόνου), René Guénon (Η Κρίση του Σύγχρονου Κόσμου), Julius Evola (Εξέγερση ενάντια στον Σύγχρονο Κόσμο) και Mircea Eliade, των οποίων η οντολογική πόλωση μεταξύ του ιερού χρόνου (του illud tempus των απαρχών) και του βέβηλου χρόνου του σύγχρονου ανθρώπου και των αντιπαραδοσιακών κοινωνιών, είναι πασίγνωστη. Ένας από τους συγγραφείς λοιπόν, που βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στον Spengler για να ασχοληθούν με το ζήτημα της ιστορίας, ήταν ο Ernst Jünger, ο οποίος ασχολήθηκε με το θέμα στο φιλοσοφικό έργο του «An der Zeitmauer» (Στο Τείχος του Χρόνου) που εκδόθηκε το 1959.

Εδώ ο συγγραφέας και δοκιμιογράφος Marco Maculotti, μας δίνει πιο περιγραφικά την ιδέα αυτή του μεγάλου Γερμανού στοχαστή. Η ανάλυσή του Jünger στοχεύει, γράφει ο Ιταλός αναλυτής, να υπογραμμίσει τη βαθιά διαφορά μεταξύ του σύγχρονου και του αρχαίου κόσμου, στη σχέση τους με το ζήτημα της Ιστορίας: την απόκλιση μεταξύ της αρχαίας ιστοριογραφικής παράδοσης, της οποίας ο Ηρόδοτος ήταν ο πατέρας, και εκείνης της σύγχρονης. Επίσης δίνει μι βαρύτητα στο ολοένα και πιο δραματικό φαινόμενο της λεγόμενης «επιτάχυνσης του ρεύματος του χρόνου» και τέλος στη λεγόμενη «διαφύλαξη της Ιστορίας», ένα ιδιόμορφο χαρακτηριστικό του σύγχρονου ανθρώπου ή, μάλλον, του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Αντλώντας έμπνευση από τα στοιχεία της κλασικής ιστοριογραφίας, ο Jünger δηλώνει ότι τα γραπτά του Ηροδότου μας επιτρέπουν «ένα ταξίδι μέσα από μια γη λουσμένη στο σέλας». Ο συγγραφέας εντοπίζει στο έργο του Έλληνα ιστορικού, ένα σημείο καμπής μεταξύ δύο κοσμοθεωριών: «Πριν από αυτόν, υπήρχε κάτι διαφορετικό: υπήρχε η νύχτα του μύθου. Αυτή η νύχτα όμως, δεν ήταν σκοτάδι, αλλά μάλλον ένα όνειρο και η σύνδεση που αναγνώριζε μεταξύ των ανθρώπων και των γεγονότων, ήταν διαφορετική από την ιστορική συνείδηση ​​και τη διχαστική της δύναμη. Από εδώ κατεβαίνει το σέλας που φωτίζει το έργο του Ηροδότου. Στέκεται σαν στην κορυφή ενός βουνού που χωρίζει τη νύχτα από την ημέρα: όχι μόνο δύο χρόνους, αλλά δύο τρόπων του χρόνου, δύο είδη φωτός.»

Γράφει επίσης αργότερα: «Από τον χώρο της ιστορίας, στον οποίο μόλις είχε εισέλθει, ο Ηρόδοτος έστρεψε το βλέμμα του ξανά προς τον χώρο του μύθου. Αυτός το έκανε με σεβασμό. Ο ίδιος ο σεβασμός είναι απαραίτητος σήμερα, όπου, πέρα ​​από το τείχος του χρόνου, διαγράφονται μελλοντικά γεγονότα.» Επομένως η ιστοριογραφική μέθοδος του Ηροδότου, θεωρείται από τον Jünger όχι μόνο ακόμη έγκυρη, αλλά και απαραίτητη, ενόψει των μετασχηματισμών που μας περιμένουν πέρα ​​από το τείχος του χρόνου: θα πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι για τον Γερμανό φιλόσοφο, ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται στη διασταύρωση δύο ιστορικών κύκλων (αυτό που η ινδουιστική παράδοση ονομάζει pralaya, το λυκόφως της yuga), η καμπή των οποίων αντιπροσωπεύεται από την έννοια του «τείχους του χρόνου» του Jünger. Ωστόσο η σύγχρονη ιστοριογραφία, φαίνεται στον Jünger να απέχει πολύ από το Ηροδότειο ιδανικό, μια αποτυχία μπροστά στο «κύμα εικόνων που μας κατακλύζει». Εδώ ήδη βρίσκουμε την εικόνα της νεωτερικότητας ή του σύγχρονου κόσμου ως ρεύματος, που επενδύει και καταποντίζει τα πάντα.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα μας, η παρακμή του κλάδου της ιστοριογραφίας οφείλεται κυρίως στο γεγονός, ότι ακόμη και λέξεις που αποτελούσαν την «αναφαίρετη βάση της ιστορικής δράσης και των συμβάσεων» (λέξεις όπως «πόλεμος», «ειρήνη», «λαός», «Κράτος», «οικογένεια», «ελευθερία», «νόμος») έχουν αρχίσει να γίνονται παραπλανητικές, ως συνέπεια της συνεχώς επιταχυνόμενης «κατάρρευσης των συνόρων» (η οποία γίνεται κατανοητή από τον Jünger όχι μόνο με την απλή γεωγραφική-εδαφική έννοια, αλλά και με την οντολογική). Μέσα σε αυτή τη σύγχυση, «αντάξια της Βαβυλώνας», η ιστοριογραφία χάνει την πυξίδα της, αναγκασμένη να δανείζεται πότε από την πολιτική, πότε από τη μυθολογία, πότε από την ψυχολογία και την ηθική. Μεταξύ των σύγχρονων ιστορικών, ωστόσο, ο Jünger έχει να πει επαινετικά λόγια για τον Oswald Spengler και την «οργανική εικόνα της ιστορίας» που διατύπωσε: «Οι πολιτισμοί περιγράφονται ως πανίσχυρα δέντρα και η ζωή τους παρακολουθείτα από τον ασυνείδητο σπόρο, μέχρι την επίγνωση της ωριμότητας και του θανάτου και ακολουθεί μια αργή φθορά. Η παγκόσμια ιστορία περιορίζεται έτσι, σε μια σειρά εμφανίσεων που διαδέχονται η μία την άλλη, με μια ανεξήγητη τυχαιότητα και χωρίς καμία στενή συσχέτιση. Το συνδετικό στοιχείο έγκειται στην περιοδικότητα των εξελίξεων και στη μορφολογική τους ομοιότητα, την οποία ένα φυσιογνωμικό βλέμμα μπορεί να συλλάβει.»

Κατά την άποψη του Jünger, ένα από τα πλεονεκτήματα του Spengler ήταν ότι «απελευθέρωσε μια γενιά από την προκατάληψη της μοναδικότητας και της εξαιρετικής φύσης της εμφάνισής της στην ιστορία, της ιστορικής της κατάστασης, ότι την απελευθέρωσε από την ιδέα του “δεν υπήρξε ποτέ πριν”, που συνδέεται ιδίως με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και τα εκπληκτικά της φαινόμενα». Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το στοχαστή, ο Spengler ήταν ο πρώτος ιστορικός της σύγχρονης εποχής που χλεύασε τον «μύθο της προόδου» στον οποίο βασίζεται ο θετικισμός και όλα όσα απορρέουν από αυτόν, από τον επιστημονισμό μέχρι τον υλισμό, από τον μηχανισμό μέχρι τον αθεϊσμό των μαζών. Αν ο σύγχρονος πολιτισμός επρόκειτο ποτέ να διακριθεί από κάτι, φαίνεται να λέει ο Spengler, αυτό το κάτι μπορεί να είναι μόνο ο εκφυλιστικός, χαοτικός και διαλυτικός παράγοντας. Και εδώ φτάνουμε στην εικόνα, την οποία έχουμε ορίσει ως «την επιτάχυνση του ρεύματος του χρόνου». Η εικόνα της ιστορίας όπως την έχει συλλάβει ο Spengler, στην πραγματικότητα, οραματίζεται μια άγρια ​​επιτάχυνση και μια συσσώρευση γεγονότων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, «σε τέτοιο βαθμό που το ρεύμα του χρόνου και των γεγονότων μερικές φορές παίρνει την όψη ενός καταρράκτη που σέρνει απειλητικά μαζί του πλοία, αντί να τα στηρίζει».

ΠΗΓΗ

Η δίκη της Χρυσής Αυγής και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ παρουσία της Λεπενιώτη μαζί με τον Τσίπρα στον Άρειο Πάγο

Ούτε ένας δημοσιογράφος από αυτούς που δηλώνουν πατριώτες και δεξιοί δεν είπε και δεν έγραψε λέξη… Η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία κράτησε σχεδόν έξι χρόνια, δεν ήταν η οποιαδήποτε δίκη.  Δικάζονταν ΟΛΟΙ οι βουλευτές ενός κοινοβουλευτικού κόμματος. Από το αποτέλεσμα της θα διαμορφωνόταν η πολιτική ζωή της χώρας.

 Από την πρώτη ημέρα στον ανακριτή, μέχρι την απόφαση οι δικαστές μας έλεγαν ότι δεν κρίνουν την υπόθεση πολιτικά. Έλεγαν την αλήθεια; Οι εξελίξεις δεν δείχνουν ότι ήσαν ειλικρινείς. Ένα όργιο ψευδομαρτύρων παρέλασε μέχρι και ο καταζητούμενος από την Ιντερπόλ Τζαβέντ Ασλάμ, τον οποίο άκουσε με σεβασμό σαν αξιόπιστο μάρτυρα και κρατούσε σημειώσεις η Μαρία Λεπενιώτη. Είχαμε και τις τερατολογίες των “προστατευομένων μαρτύρων” που χωρίς συνέπειες και με την προστασία της Λεπενιώτη έλεγαν οφθαλμοφανή ψέματα. Όλες οι ενστάσεις της υπερασπίσεως απορρίφθηκαν. Ασύδοτοι οι αντιφασίστες έκαναν ότι ήθελαν μέσα και έξω από το δικαστήριο και όλα αυτά με πρόεδρο την σύντροφο του Τσίπρα πλέον στον ΕΛΑΣ Μαρία Λεπενιώτη. Παρούσα στην δίκη και η γυναίκα του Τσίπρα…

Δεν είναι κακό να είσαι κομμουνιστής, κανένας δεν είναι τέλειος. Είναι, όμως, απαράδεκτο όντας κομμουνιστής να δικάζεις εθνικιστές με τις ευλογίες πάντα της ΝΔ.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com