Οι μισθοί στον πάτο της Ευρώπης: Μητσοτάκης 2.0

του Γεώργιου Παπάζογλου

Η χώρα των φθηνών εργαζομένων: το success story που χτίστηκε πάνω σε μισθούς εξαθλίωσης. Αυτή είναι η νεοελλάδα 2.0, του Κυριάκου Μητσοτάκη, και των «πετσωμένων». Η αλλιώς η «Μπανανία των αρίστων».

Αν υπάρχει ένα «θαύμα» στην ελληνική οικονομία των τελευταίων 15 ετών, δεν είναι η ανάπτυξη, ούτε οι επενδύσεις, ούτε η περιβόητη «επιστροφή στην κανονικότητα». Είναι κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο κυνικό: η συστηματική φτωχοποίηση των εργαζομένων.

Τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν από τον ΟΟΣΑ δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Οι πραγματικοί μισθοί στην Ελλάδα έχουν μειωθεί πάνω από 21% από το 2010! Δηλαδή, με απλά λόγια ακόμη χειρότερα και από την εφιαλτική εποχή των Μνημονίων! Πρόκειται για μια επίδοση ντροπής. Όχι απλώς τη χειρότερη μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών, αλλά μοναδική σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο!. Σε έναν κόσμο όπου ακόμη και χώρες που βίωσαν κρίσεις κατάφεραν να ανακτήσουν μέρος των απωλειών τους, η Ελλάδα βυθίστηκε ακόμη περισσότερο στον βούρκο του νεοφιλελευθερισμού.

Και όμως, την ίδια στιγμή, ακούμε από τους κήνσορες της ΝΔ για «ισχυρή ανάπτυξη», για «επενδυτική έκρηξη», για «θωρακισμένη οικονομία». Ποια οικονομία; Εκείνη που πληρώνει τον εργαζόμενο λιγότερο από ό,τι πριν από δεκαπέντε χρόνια; Εκείνη που μετατρέπει την πλήρη απασχόληση σε πολυτέλεια και την αξιοπρεπή διαβίωση σε άπιαστο στόχο;

Η βιωτή αλήθεια της ελληνικής κοινωνίας είναι πολύ πιο ωμή από την κίβδηλη κυβερνητική ρητορική. Το απάνθρωπο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που εφαρμόζεται δεν είναι μοντέλο ανάπτυξης, αλλά εξαθλίωσης των εργαζομένων. Είναι μηχανισμός συμπίεσης μισθών, δικαιωμάτων και προσδοκιών. Ένα μοντέλο που βαφτίζει την ανασφάλεια «ευελιξία» και τη στασιμότητα «σταθερότητα».

Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν, και συνεχίζουν να εφαρμόζονται, είχαν σαφή κατεύθυνση: να μειωθεί το «κόστος εργασίας» ώστε να γίνει η χώρα ελκυστική. Μόνο που πίσω από αυτόν τον τεχνοκρατικό όρο κρύβεται μια απλή πραγματικότητα: φθηνοί εργαζόμενοι. Όσο πιο φθηνοί, τόσο το καλύτερο για τους κυβερνητικούς δείκτες, τους μεγαλοκαρχαρίες και τα μονοπώλια. Όχι όμως για την κοινωνία, και την ελληνική οικογένεια.

Το αποτέλεσμα; Μια οικονομία που μπορεί να εμφανίζει κατασκευασμένους ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά δεν παράγει ευημερία για τους ανθρώπους. Μια αγορά εργασίας όπου οι νέοι είτε φεύγουν στο εξωτερικό είτε εγκλωβίζονται σε χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας χωρίς την παραμικρή προοπτική. Και επιπλέον οι εργαζόμενοι, οι μικροεπαγγελματίες, οι νέοι και τα ευάλωτα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα πιο δύσκολη.

Και μέσα σε αυτή τη δυστοπία, η κυβέρνηση και οι κάθε λογής «πετσωμένοι» επιμένουν να πανηγυρίζουν. Επιλέγουν να προβάλλουν τους μέσους όρους οι οποίοι εξυπηρετούν το νεοφιλελεύθερο αφήγημα και να αγνοούν τη πραγματικότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας, της οποίας έχουν κάνει κυριολεκτικά τον βίο αβίωτο.

Όμως η πραγματικότητα δεν εξωραΐζεται. Όταν μια χώρα καταγράφει τη μεγαλύτερη μείωση πραγματικών μισθών στον ανεπτυγμένο κόσμο, δεν μπορεί να μιλά για επιτυχία. Μπορεί μόνο να μιλά για τραγωδία.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το πού βρισκόμαστε, αλλά το πού οδηγούμαστε. Αν αυτό το μοντέλο συνεχιστεί, η Ελλάδα κινδυνεύει να παγιωθεί ως μια οικονομία χαμηλών μισθών και  ανύπαρκτων προοπτικών. Μια χώρα που δεν θα συγκλίνει ποτέ πραγματικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά θα λειτουργεί ως φθηνή περιφέρεια. Κάτι δηλαδή σαν την Ταϊλάνδη της Ευρώπης…

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν «αντέχει» η οικονομία. Το ερώτημα είναι αν αντέχει η κοινωνία. Και η απάντηση, για όλο και περισσότερους ανθρώπους, είναι ήδη αρνητική.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Θεός Θάνατος: Η Αληθινή Προσωποποίηση του Τέλους στη Μυθολογία

Η ιστορία της πιο παρεξηγημένης αρχέγονης θεότητας, η διαφορά με τον Άδη και οι θνητοί που τόλμησαν να τον ξεγελάσουν

Αν και ο Άδης κυβερνά τον Κάτω Κόσμο και διαχειρίζεται τις ψυχές, δεν προκαλεί ο ίδιος το τέλος της ζωής. Αντίθετα, η πραγματική προσωποποίηση της οριστικής αυτής κατάληξης είναι μια αρχέγονη θεότητα: ο Θάνατος.

Παρόλο που δεν πρωταγωνιστεί στους περισσότερους γνωστούς μύθους, ο Θάνατος ανήκει στην πρώτη γενιά των θεών. Όπως πολλά αρχέγονα όντα, αντιπροσωπεύει κυρίως μια έννοια παρά μια φυσική μορφή. Ωστόσο, η δική του περίπτωση παρουσιάζει μοναδικό ενδιαφέρον.

Η Σκοτεινή Καταγωγή και η Οικογένεια

Ο Θάνατος γεννήθηκε από τη Νύχτα (Νυξ) και το Έρεβος (το απόλυτο σκοτάδι). Αποτελεί μέλος μιας ισχυρής οικογένειας που προσωποποιεί τις πιο σκοτεινές και αναπόφευκτες πτυχές της ύπαρξης.

Συγκεκριμένα, τα αδέρφια του περιλαμβάνουν την Έριδα (θεά της φιλονικίας), τη Νέμεση (θεά της θείας δίκης), την Απάτη και τον Χάροντα, τον βαρκάρη του Κάτω Κόσμου. Επιπλέον, έχει δίδυμο αδερφό τον Ύπνο, την αρχέγονη θεότητα του ύπνου.

Αξίζει να σημειωθεί η τεράστια διαφορά ανάμεσα στον Θάνατο και τις αδερφές του, τις Κήρες. Ενώ οι Κήρες ενσάρκωναν τον βίαιο, αιμοδιψή θάνατο της μάχης και τις ασθένειες, ο Θάνατος έφερνε ένα γρήγορο και ανώδυνο τέλος, γνωστός για το απαλό του άγγιγμα που έμοιαζε με αυτό του αδερφού του, του Ύπνου.

Ολόσωμη ανάγλυφη απεικόνιση του θεού Θανάτου, όπου διακρίνονται τα μεγάλα φτερά και το στραμμένο προς το έδαφος ξίφος του.

Από τον “Σκοτεινό Θεριστή” στον Όμορφο Νέο

Ιστορικά, η εμφάνιση του Θανάτου στην τέχνη πέρασε από διάφορα στάδια. Στις πρώιμες απεικονίσεις, οι καλλιτέχνες τον παρουσίαζαν ως έναν φτερωτό άνδρα με σκοτεινό μανδύα, ο οποίος συχνά κρατούσε ένα δρεπάνι. Αναμφίβολα, αυτή η εικόνα θυμίζει τον σύγχρονο «Σκοτεινό Θεριστή» (Grim Reaper) ή έναν έκπτωτο άγγελο.

Καθώς όμως περνούσαν τα χρόνια, η αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων για τη μετάβαση στα Ηλύσια Πεδία έγινε πιο ελπιδοφόρα. Κατά συνέπεια, άλλαξε και η μορφή του. Στις μεταγενέστερες εποχές, τον απεικόνιζαν ως έναν εξαιρετικά όμορφο, φτερωτό νέο (παρόμοιο με τον Έρωτα) να κρατά έναν ανεστραμμένο πυρσό, συμβολίζοντας τη ζωή που έσβησε. Άλλες φορές, εμφανίζεται ως ένα γαλήνιο βρέφος που κοιμάται στην αγκαλιά της μητέρας του, της Νύχτας.

Όταν οι Θνητοί Ξεγέλασαν (Προσωρινά) τον Θάνατο

Παρόλο που το τέλος θεωρείται αναπόφευκτο, ορισμένοι θνητοί κατάφεραν να ξεγελάσουν τον Θάνατο, έστω και για λίγο.

• Ο Βασιλιάς Σίσυφος: Ο Δίας διέταξε τον Θάνατο να αλυσοδέσει τον πανούργο βασιλιά Σίσυφο στον Κάτω Κόσμο. Όταν συναντήθηκαν, ο Σίσυφος του ζήτησε να του δείξει πώς λειτουργούν οι αλυσίδες. Ο Θάνατος, δείχνοντας συμπόνια και έλεος, δέχτηκε. Τότε ο βασιλιάς άρπαξε την ευκαιρία, τον παγίδευσε στα δεσμά του και δραπέτευσε. Εξαιτίας αυτού, κανένας άνθρωπος στη γη δεν μπορούσε πια να πεθάνει. Αυτό εξόργισε τον θεό Άρη, αφού οι πόλεμοί του δεν είχαν νόημα χωρίς νεκρούς, με αποτέλεσμα να επέμβει ο ίδιος, να ελευθερώσει τον Θάνατο και να παραδώσει τον Σίσυφο.
• Ο Ήρωας Ηρακλής: Ο Θάνατος συγκρούστηκε σωματικά με τον Ηρακλή, όταν ο ήρωας πάλεψε μαζί του για να σώσει την πριγκίπισσα Άλκηστη από τον Κάτω Κόσμο, αναγκάζοντας τον θεό να υποχωρήσει.

Ο Ύπνος και ο Θάνατος μεταφέρουν το σώμα του νεκρού Σαρπηδόνα υπό την καθοδήγηση του ψυχοπομπού Ερμή.

Το Ιερό Καθήκον: Η Ιστορία του Σαρπηδόνα

Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, ο Θάνατος ανέλαβε μια ιερή αποστολή. Ο ημίθεος Σαρπηδόνας, γιος του Δία, έπεσε νεκρός από τα χέρια του Πατρόκλου. Ο Δίας, μην αντέχοντας να δει το σώμα του γιου του να βεβηλώνεται στο πεδίο της μάχης, έδωσε μια ρητή εντολή στον Απόλλωνα.

Ο Απόλλωνας καθάρισε το σώμα και το παρέδωσε στον Ύπνο και τον Θάνατο. Εκείνοι, με τη σειρά τους, μετέφεραν τον πεσόντα ήρωα στην πατρίδα του, τη Λυκία, για να λάβει τις τιμές που του άξιζαν. Ο Θάνατος εκτέλεσε την αποστολή όχι από φόβο προς τον Δία, αλλά επειδή η απόδοση τιμών στους νεκρούς αποτελούσε το ιερό και απαράβατο καθήκον του.

Μια Παρεξηγημένη Θεότητα

Οι άνθρωποι τείνουν να δαιμονοποιούν οτιδήποτε σχετίζεται με το τέλος της ζωής, εξαιτίας του αρχέγονου φόβου για το άγνωστο. Έτσι, πολλοί θεωρούν τον Θάνατο —καθώς και τον Άδη— ως κακές οντότητες, συγκρίνοντάς τους λανθασμένα με τον χριστιανικό διάβολο.

Εντούτοις, ο Θάνατος απείχε πολύ από το να είναι κακός. Εκτελούσε τα καθήκοντά του με απόλυτη αμεροληψία, αντιμετωπίζοντας ισότιμα θεούς και ανθρώπους. Στα μάτια του, η ζωή δεν επιδεχόταν διαπραγματεύσεις, γι’ αυτό και συχνά συγκέντρωνε το μίσος όλων. Παρά ταύτα, δεν προσέφερε πόνο, αλλά το αναγκαίο κλείσιμο ενός κύκλου. Χωρίς αυτόν και τις αντίστοιχες θεότητες, η φυσική ισορροπία μεταξύ ζωής και θανάτου θα κατέρρεε.

Ο Θάνατος στα Αρχαία Ελληνικά Κείμενα

Η τρομερή αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ύπνο φύση του Θανάτου, αποτυπώνεται με μοναδικό τρόπο στη «Θεογονία» του Ησιόδου. Ο αρχαίος ποιητής περιγράφει τα σκοτεινά δώματα όπου κατοικούν οι γιοι της Νύχτας, τονίζοντας τον απόλυτο διαχωρισμό τους από το φως του ήλιου:

«ἔνθα δὲ Νυκτὸς παῖδες ἐρεμνῆς οἰκία ναίουσιν, Ὕπνος καὶ Θάνατος, δεινοὶ θεοί· οὐδέ ποτ᾽ αὐτοὺς Ἠέλιος φαέθων ἐπιδέρκεται ἀκτίνεσσιν…» (Ησίοδος, Θεογονία, στ. 758-760)

Μετάφραση: Εκεί κατοικούν τα παιδιά της σκοτεινής Νύχτας, ο Ύπνος και ο Θάνατος, οι φοβεροί θεοί. Ποτέ ο λαμπερός Ήλιος δεν τους κοιτάζει με τις αχτίδες του.

Μέσα από αυτούς τους στίχους, κατανοούμε πώς οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν τον Θάνατο: όχι ως ένα κακόβουλο τέρας, αλλά ως έναν «δεινό» (τρομερό, σεβάσμιο) θεό του σκοταδιού, που αποτελούσε την άλλη όψη του γαλήνιου Ύπνου.

ΠΗΓΗ: https://arxaiaellinika.gr/archives/theos-thanatos-mithologia

Ανανεώθηκε η θητεία του Στουρνάρα στην ΤτΕ: Η κυβέρνηση κρατά στο τιμόνι τον «προστάτη» των μνημονίων και των εισπρακτικών

Ανανεώθηκε η θητεία του Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος από τη κυβέρνηση Μητσοτάκη, επισφραγίζοντας την πλήρη ταύτιση με την πολιτική ενός προσώπου που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τις πιο σκοτεινές περιόδους της οικονομικής κρίσης. Η ανακοίνωση έγινε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη, μετά τη συνάντηση του διοικητή της ΤτΕ με τον Πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ένας «αποτυχημένος» προφήτης και η εμμονή στα μνημόνια

Ο Γιάννης Στουρνάρας δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Ως υπουργός Οικονομικών το 2012, έμεινε στην ιστορία για τις διαβεβαιώσεις του ότι η χώρα θα έβγαινε σύντομα από τα μνημόνια, την ώρα που η κοινωνία βυθιζόταν στην ύφεση. Η πορεία του, ωστόσο, έδειξε μια συστηματική εμμονή στις πολιτικές λιτότητας.

Ακόμα και το 2018, από τη θεσμική θέση του διοικητή της ΤτΕ, ο κ. Στουρνάρας προκάλεσε έντονες αντιδράσεις όταν πίεζε τους δανειστές για την επιβολή μιας προληπτικής γραμμής στήριξης, η οποία ουσιαστικά θα σήμαινε την παράταση του 3ου μνημονίου, την ώρα που η χώρα προσπαθούσε να ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία στις αγορές.

Το «πράσινο φως» στην ασυδοσία των funds

Η κυβερνητική πρόταση για ανανέωση της θητείας του έρχεται σε μια στιγμή που η κοινωνία βράζει για τη στάση των τραπεζών. Υπό την εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδος:

• Οι εμπορικές τράπεζες διατηρούν προκλητικά υψηλά επιτόκια χορηγήσεων.
• Τα funds και οι servicers λειτουργούν με πλήρη ασυδοσία, προχωρώντας σε μαζικούς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.
• Η κερδοφορία των τραπεζών εκτοξεύεται, ενώ οι καταθέτες βλέπουν τις αποταμιεύσεις τους να απαξιώνονται από τον πληθωρισμό.

Η κυβέρνηση, επικαλούμενη την «ανεξαρτησία» της ΤτΕ, επιλέγει να επιβραβεύσει έναν διοικητή που ταυτίστηκε με τη λογική των δανειστών και την προστασία των τραπεζικών συμφερόντων εις βάρος των πολιτών. Η νέα εξαετής θητεία που προτείνεται, αποτελεί σαφές μήνυμα ότι η πολιτική της ασυδοσίας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων θα συνεχιστεί χωρίς εμπόδια.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ: ΕΝΑΣ ΠΡΩΗΝ ΚΝΙΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ, ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ «ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ» ΤΩΝ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ FUNDS