Τα… ακουμπήσαμε στον Ρούμπιο για να τα βρούμε με τους Τούρκους!!!

Ανδρέας Καψαμπέλης

Ο Ρούμπιο ήρθε στην Αθήνα, μίλησε για όλα, πήρε το «ναι» σε όλα και έφυγε αφήνοντας πίσω του αυτό που η ελληνική διπλωματία γνωρίζει πλέον πολύ καλά: ωραίες φωτογραφίες, θερμές δηλώσεις και έναν λογαριασμό με… μηδενικό υπόλοιπο.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος τάχθηκε υπέρ του «διαλόγου» (Ελλάδας – Τουρκίας βεβαίως), επανέλαβε τη γνωστή θέση περί επίλυσης των διαφορών με διπλωματικά μέσα και απέφυγε επιμελώς οτιδήποτε θα μπορούσε να ενοχλήσει την Άγκυρα. Για το καλώδιο, που αποτελεί αυτή τη στιγμή την πιο χειροπιαστή απόδειξη του κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα χωρίς να ζητά την άδεια της Τουρκίας, το αποτέλεσμα ήταν πάλι λόγια με διπλωματικό περίβλημα.

Κάπως έτσι η περίφημη αμερικανική στήριξη αποκτά κάθε φορά το ίδιο περιεχόμενο: στηρίζουμε την Ελλάδα, αρκεί η στήριξη να μη δυσαρεστεί την Τουρκία. Μια διπλωματική εξίσωση εξαιρετικά βολική για την Ουάσινγκτον, πολύ λιγότερο όμως για την Αθήνα. Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς εδώ. Η Αθήνα έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο στην περίφημη «στρατηγική σχέση» με τις ΗΠΑ. Βάσεις, διευκολύνσεις, εξοπλισμοί, ενεργειακές συμφωνίες, πλήρης γεωπολιτική ευθυγράμμιση. Όταν όμως έρχεται η ώρα να εξαργυρωθεί έστω ένα μικρό μέρος αυτού του κεφαλαίου στα δύσκολα, οι σύμμαχοι ανακαλύπτουν συνήθως την αρετή των ίσων αποστάσεων.

Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το επικοινωνιακό περιτύλιγμα. Ο Ρούμπιο έκανε την «ιδιωτική διπλωματία» του, ξεναγήθηκε στην Πνύκα, φωτογραφήθηκε με φόντο την Ακρόπολη και μίλησε για τη γενέτειρα της δημοκρατίας. Χρήσιμα όλα αυτά για το άλμπουμ της επίσκεψης. Μόνο που η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από το φόντο των φωτογραφιών, αλλά από το τι παίρνεις όταν κλείνουν οι κάμερες.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ξανά η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Κάθε ξένη επίσκεψη παρουσιάζεται περίπου ως διπλωματικός θρίαμβος προτού καν αρχίσει. Κάθε χειραψία μετατρέπεται σε «αναβάθμιση». Κάθε φιλοφρόνηση βαφτίζεται εθνικό κέρδος. Και ύστερα, όταν φτάνουμε στα πραγματικά δύσκολα, ανακαλύπτουμε ότι ο λογαριασμός είναι… άγνωστος.

Δεν είναι βεβαίως υποχρεωμένος ο Ρούμπιο να ασκήσει ελληνική εξωτερική πολιτική. Γι’ αυτό υπάρχει ελληνική κυβέρνηση. Ούτε οι Αμερικανοί θα εγκαταλείψουν τα δικά τους συμφέροντα επειδή φωτογραφήθηκαν κάτω από την Ακρόπολη. Το ερώτημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πολύ απλούστερο: τι ακριβώς παίρνει η Ελλάδα από μια σχέση στην οποία εμφανίζεται τόσο συχνά πρόθυμη να δίνει;

Και μάλιστα όταν η άλλη πλευρά γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η Αθήνα δύσκολα θα πει «όχι». Στη διπλωματία, ο δεδομένος σύμμαχος κινδυνεύει στο τέλος να γίνει απλώς… δεδομένος. Και τότε οι θερμές κουβέντες περισσεύουν, αλλά τα ανταλλάγματα λιγοστεύουν. Ίσως τελικά αυτή να είναι η χρησιμότερη «ξενάγηση» της επίσκεψης. Ο Ρούμπιο είδε την Πνύκα. Η Αθήνα καλό θα ήταν κάποτε να δει την πραγματικότητα…

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Οι «Απαγορευμένες» Απαντήσεις του Ν. Μιχαλολιάκου για Ρωσία, Τουρκία, ΗΠΑ και Ισραήλ – ΒΙΝΤΕΟ

Συνέχεια από την καταιγιστική συνέντευξη του Νικολάου Μιχαλολιάκου στον Focus FM στις 28 Σεπτεμβρίου 2026. Πρόκειται για την πρώτη Ζωντανή Συνέντευξη του Ιδρυτή της Χρυσής Αυγής μετά την αποφυλάκιση του.

Η εκπομπή συγκέντρωσε πολλές χιλιάδες ακροατές ζωντανά ενοχλώντας, προφανώς, το καθεστώς κι έτσι λογοκρίθηκε(!) αμέσως μετά την ολοκλήρωση της, με αποτέλεσμα να “εξαφανιστεί” από τα μέσα του σταθμού ή γενικότερα στο διαδίκτυο.

Από το επίσημο κανάλι της Χρυσής Αυγής στο YouTube δημοσιεύουμε σε θεματικά αποσπάσματα όλο το μέρος της συνέντευξης που η πλατφόρμα επιτρέπει. Θα ακολουθήσει και συνέχεια!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ο Πόλεμος Σαν Ενισχυτής Σκέψεως

Πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν η κατάσταση στην Ουκρανία εξελίχθηκε από εμφύλιο σε πλήρη πόλεμο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες βρέθηκαν σχεδόν αυτόματα, να υποστηρίζουν την Ουκρανία. Αυτό συνέβη κυρίως διότι κάθε τι που γνώριζαν για το θέμα, ήταν  προϊόν των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως ή καλύτερα των Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως.

Οι μάζες των πολιτών σπάνια ενεργοποιούνται στο άθλημα της εκσκαφής  πληροφορίας. Αρέσκονται στην έτοιμη κι εύκολη πληροφόρηση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Σημαίνει προπαντός ότι η κοινωνική τεμπελιά είναι ισχυρό όπιο για τις μάζες. Υπάρχει μια θαλπωρή στο να πιστεύεις τα μεγάλα κανάλια, τους λαμπερούς παρουσιαστές και να αποδέχεσαι αυτό που πουλάνε. Το αντίθετο απαιτεί εγρήγορση, ανησυχία, ευθυκρισία και μελέτη. Και η κοινωνία σήμερα, αυτά τα θεωρεί δύσκολα και κοπιαστικά.

Πέντε χρόνια αργότερα, η γνώμη των περισσοτέρων έχει αλλάξει εντελώς, και αυτό δεν επιτεύχθηκε από κάποιο μεμονωμένο συμβάν αλλά από την συνεχή τριβή με τα γεγονότα. Για να δικαιολογηθούν οι πακτωλοί χρημάτων (που βεβαίως δίνουν οι πολίτες) και οι πολιτικές γκάφες των ηγετών, τα ΜΜΕ τονίζουν ασταμάτητα την επικινδυνότητα της κακιάς Ρωσσίας. Όμως οι δοσολογίες στα φάρμακα έχουν σημασία! Και έτσι όσο παραπάνω χορηγείται ο “Ρωσσικός κίνδυνος”  τόσο περισσότεροι πολίτες αποφασίζουν να ψαχτούν λίγο πιο πολύ. Να μάθουν πληροφορίες για τον κίνδυνο που θα αντιμετωπίσουν. Και έτσι βγαίνουν από την ύπνωση της «mainstream» πληροφόρησης και έρχονται σε επαφή με στοιχεία και ειδήσεις πιο εναλλακτικών μέσων. Αυτή είναι μια από τις λίγες θετικές ιδιότητες του internet.

Κατά την διάρκεια του πρώτου χρόνου του πολέμου, η Ρωσσία λοιδορήθηκε από την Δύση σχετικά με την αδυναμία της να τελειώσει τον πόλεμο σε λίγες ημέρες ή σε λίγους μήνες. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τους σχεδιασμούς και τις σκέψεις της Ρωσσικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας. Είμαι όμως σε θέση να κατανοήσω πως, ο πόλεμος αυτός έχει γίνει ένας πόλεμος φθοράς σε όλα τα επίπεδα και βεβαίως και στο επικοινωνιακό. Αν η Ρωσσία το είχε σχεδιάσει έτσι είναι ζήτημα για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Όσο περισσότερο κρατάει αυτή η σύρραξη, τόσο περισσότερα και επαναλαμβανόμενα γεγονότα βλέπουν το φως της δημοσιότητος, κάνοντας την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη (και όχι μόνον) να παίρνει το μέρος της Ρωσσίας.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος οι πολίτες ελάχιστα γνώριζαν για την Ουκρανία. Τα «mainstream» μέσα ποτέ δεν είχαν μεταδώσει ότι για παράδειγμα, ότι ο εμφύλιος ξεκίνησε το 2014 λόγω της κακομεταχείρισης των ρωσόφωνων Ουκρανών στα ανατολικά, ή για την σύγκρουση που οδήγησε στον θάνατο 14.000 από εκείνους από το Κίεβο.

Δεν φώτισαν ποτέ ότι το πραξικόπημα του Μαϊντάν υποδαυλίστηκε από την Δύση και έθεσε την Ουκρανία υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και της ΕΕ. Δεν έχουν μιλήσει ποτέ για τα Ουκρανικά εργαστήρια βιολογικού πολέμου που χρηματοδοτήθηκαν από το ΝΑΤΟ.

Αλλά και κατά την διάρκεια του πολέμου, ποτέ δεν μετέδωσαν την αλήθεια π.χ. για τον North Stream ή για τα μυθικά πλούτη του Ζελένσκυ και των συμμοριτών του. Και κανένα δημοσιογραφικό μέσο της Δύσης δεν καταδεικνύει το καταστροφικό τίμημα που πληρώνει η Ουκρανία για να λειτουργεί ως αναλώσιμο κράτος στα σχέδια του Πενταγώνου και του ΝΑΤΟ.

Ο πατριωτικός ενθουσιασμός του 2022, έχει πια σχεδόν εξατμιστεί.

Οι αριθμοί αποτυπώνουν μιαν ολέθρια πραγματικότητα. Το 2023, η Ουκρανία έχασε σχεδόν 140.000 στρατιώτες νεκρούς ή σοβαρά τραυματισμένους. Μόνο για το 2025, ο απολογισμός αναφέρει περίπου τις 500.000. Βεβαίως ακριβή στοιχεία δεν υπάρχουν αυτή την ώρα λόγω του πολέμου όμως η αλήθεια άρχισε να φαίνεται μέσα από τα ρήγματα της δυτικής παραπληροφόρησης.

Ακόμη και η εφημερίδα Kyiv Independent, σίγουρα όχι φερέφωνο του Κρεμλίνου, έχει επιβεβαιώσει ότι ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει «αυξανόμενη ανάγκη να αναπληρώσει τις μαχητικές μονάδες, να οικοδομήσει εφεδρείες και να επιτρέψει στους υπάρχοντες στρατιώτες να εναλλάσσονται από την πρώτη γραμμή», και ότι «η στράτευση έχει γίνει το πιο αμφιλεγόμενο εσωτερικό ζήτημα της χώρας». ». Ο ίδιος ο επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ουκρανικού κοινοβουλίου κατέγραψε τουλάχιστον 5.000 καταγγελίες για παραβιάσεις από αξιωματικούς στράτευσης από την αρχή του 2025.

Ο Ουκρανός νομοθέτης Βαντίμ Ιβτσένκο παραδέχτηκε τον Μάρτιο του 2026 ότι λιγότερο από το 10% των νεοσύλλεκτων εντάσσονται εθελοντικά, καθιστώντας την αναγκαστική στράτευση, με τα δικά του λόγια, «αδύνατο να εγκαταλειφθεί». Το κράτος έχει μετατρέψει το σύστημα στράτευσης σε επιχείρηση απαγωγής (1). Οι Ουκρανοί άνδρες ηλικίας 25 έως 60 ετών υπόκεινται πλέον σε στράτευση υπό στρατιωτικό νόμο και τους απαγορεύεται να φύγουν από τη χώρα. Επειδή δεν μπορούν να πειστούν να ενταχθούν, απλώς αρπάζονται από τον δρόμο.

Σκεφθείτε λοιπόν ότι η Ε.Ε. των «δημοκρατικών αξιών» υποστηρίζει υλικοτεχνικά, οικονομικά και πολιτικά μια κυβέρνηση που απαγάγει τον ίδιο της τον λαό για να πολεμήσει!

Τι λέει αυτό για τις Ευρωπαϊκές «αξίες»;  Ότι εξαφανίστηκαν! Το ίδιο και  οι Ουκρανοί… Ο πληθυσμός τελείωσε. Μια διεφθαρμένη κυβέρνηση τους απάγει από νηπιαγωγεία και κυριακάτικη λειτουργία!

Οι Ουκρανοί αγωνίζονται για την επιβίωσή τους… ενάντια στην Ουκρανία. Αυτό που η Δύση αποκαλεί δημοκρατία, οι Ουκρανοί σήμερα, το αποκαλούν εφιάλτη. Βεβαίως αυτά αφορούν τους απλούς καθημερινούς Ουκρανούς. Οι έχοντες τα μέσα, η οικονομική ελίτ, βρίσκεται σε ένα συνεχές προκλητικό parti με σαμπάνιες και κότερα, κάτι που επίσης δεν προβάλλουν τα ΜΜΕ.

Και ξαφνικά οι ευρωπαίοι πολίτες συνειδητοποίησαν ότι τα «mainstream» δυτικά μέσα που τους έλεγαν να υποστηρίζουν την Ουκρανία είναι τα ίδια που τους λένε π.χ. ότι δεν υπάρχει γενοκτονία στην Παλαιστίνη! Τα ίδια που λένε ψέματα για την Κίνα, την Βενεζουέλα και την Κούβα. Αυτή η «ανακάλυψη» σπρώχνει σε περαιτέρω ψάξιμο των ειδήσεων.

Στο επικοινωνιακό επίπεδο λοιπόν, η Ρωσσία έχει επιτύχει μιαν ανέλπιστη νίκη καθώς η κοινή γνώμη των αντιπάλων της αρχίζει να γέρνει προς το μέρος της!

Αλλά είναι ακόμη χειρότερο για τους «Δυτικούς». Η απαξίωση του κρατικού αφηγήματος και η αμφισβήτηση των ΜΜΕ, αφορά όλες πλέον τις ειδήσεις κι όχι μόνον για το Ουκρανικό μέτωπο. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και στο πρόσφατο φιάσκο στο Ιράν.

Σε συνθήκες ειρήνης κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανότατα αδύνατον να γίνει, αλλά όπως ο Ηράκλειτος είπε: «Πόλεμος εστί πατήρ πάντων» δηλαδή και καλών και κακών.

Το τραγελαφικό στην υπόθεση είναι ότι οι «δυτικοί opinion makers» δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτε από την αλλαγή αυτή. Και αυτό είναι περίεργο αφού γνωρίζουν την δύναμη της επικοινωνίας αφού μέσω αυτής έχουν επιβάλλει στους λαούς το αφήγημά τους. Πως είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν τι θα συμβεί όταν αντιστραφεί η δύναμις αυτή και κατευθυνθεί εναντίον τους;

Το ερώτημα αυτό είναι μεν σημαντικό αλλά προς το παρόν φαίνεται να μην επηρεάζει τα κέντρα αποφάσεων. Αυτά ακόμη ανέχονται -ή και σπρώχνουν- τον τηλεπερσόνο Πρόεδρο των ΗΠΑ να φωνάζει οργίλος από βήματος ότι «όποιος δεν ψηφίσει θα πάει στην κόλαση» και ότι «θα δώσω 5.000$ σε όποιον ψηφίσει» …

Η Αυτοκρατορική Δύση, πιθανότατα θα πέσει λόγω των πολέμων που χρησιμοποιεί ως τροφή. Αλλά η ζημιά, η καταστροφή που θα έχει γίνει στο κύρος της πολιτικής και των πολιτικών, θα χρειαστεί μια ριζική αναμόρφωση για να μπορέσει να εμπνεύσει και πάλι αξίες και πολιτισμό.

Δύσκολα χρόνια. Ζέχνει η παρακμή.

(1) Αυτή η τακτική έχει ονομαστεί «busification», από τα μίνι bus που χρησιμοποιούν οι ομάδες στράτευσης για να απαγάγουν πολίτες. Η ιστοσελίδα busification.org/en έχει καταγράψει σχεδόν 10.000 videos Ουκρανών πολιτών που τεκμηριώνουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

ΠΗΓΗ

Alain de Benoist: «Το θέαμα της τραμπικής Δεξιάς στην Ευρώπη είναι αποκαρδιωτικό»

Επανεκλεγείς στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ανέκτησε μόνο την εξουσία αλλά επιτάχυνε μια ιστορική ρήξη που είχε ήδη ξεκινήσει κατά την πρώτη του θητεία. Μέσα σε λίγους μήνες, οι αποφάσεις του έχουν κλονίσει τα θεμέλια της διεθνούς τάξης που καθιερώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, προκαλώντας σοκ και άρνηση, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Στρατηγική αποσύνδεση από τη Γηραιά Ήπειρο, αμφισβήτηση του ΝΑΤΟ, εγκατάλειψη της πολυμέρειας και μια απροκάλυπτη επιβεβαίωση της δυναμικής της ισχύος: ο Τραμπισμός 2.0 αγκαλιάζει πλέον το τέλος των ηθικών ψευδαισθήσεων που δομούσαν τη «συλλογική Δύση». Για τον Αλαίν ντε Μπενουά, αυτή η ακολουθία σηματοδοτεί πολύ περισσότερα από μια απλή αλλαγή στυλ ή πολιτικού προσωπικού. Σηματοδοτεί την είσοδο σε έναν πολυπολικό, βάναυσο κόσμο, απογυμνωμένο από την οικουμενιστική ρητορική, όπου η Ευρώπη εμφανίζεται πιο εξαρτημένη και πιο ανυπεράσπιστη από ποτέ. Σε αυτή την εις βάθος συνέντευξη στον Γιαν Βαλερύ και τον ενημερωτικό ιστότοπο Breizh-info.com (27.1.2026), ο Γάλλος φιλόσοφος αναλύει τις συνέπειες της γεωπολιτικής μετατόπισης και τα αδιέξοδα μιας ηπείρου που εξακολουθεί να αρνείται να διδαχθεί από αυτήν.

Μετάφραση Κώστας Χατζηαντωνίου

///

Breizh-info.com: Με ποιους τρόπους η δεύτερη θητεία του Τραμπ σηματοδοτεί μια ακόμη βαθύτερη ρήξη με την παγκόσμια τάξη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο;

Alain de Benoist: Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν ακόμη προετοιμασμένος να ακολουθήσει την πορεία που ακολουθεί αυτή τη στιγμή. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, είχε άφθονο χρόνο να προσδιορίσει τους στόχους του, να βελτιώσει το όραμά του και να αξιολογήσει τον στενό του κύκλο για να καθορίσει σε ποιον μπορούσε πραγματικά να βασιστεί. Μετά την επανεκλογή του, ξεκίνησε μια φρενίτιδα ανακοινώσεων που άφησαν (και εξακολουθούν να αφήνουν) τον υπόλοιπο κόσμο άναυδο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην μάλλον ιδιόμορφη προσωπικότητά του. Πάρτε έναν παρανοϊκό, μεγαλομανή ναρκισσιστή, έναν πολιτικό ρήτορα και έναν επιχειρηματικό καρχαρία, ανακατέψτε τα όλα μαζί και έχετε τον Ντόναλντ Τραμπ. Έναν χαρακτήρα κάπου ανάμεσα στον βασιλιά Υμπύ και τον Καλιγούλα.

Η βαθύτερων συνεπειών ρήξη είναι η «αποσύνδεση» μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Μέσα σε λίγους μήνες, ο Τραμπ προκάλεσε κατάρρευση της «συλλογικής Δύσης», υπονόμευσε τα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας και άλλαξε τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου. Τώρα απειλεί την ίδια την ύπαρξη του ΝΑΤΟ. Ακόμα κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, αυτό είναι ένα πραγματικά ιστορικό γεγονός που θα επηρεάσει σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες. Το να πιστέψει κανείς ότι όλα αυτά θα υποχωρήσουν όταν ο Τραμπ φύγει από τον Λευκό Οίκο θα ήταν λάθος. Μόλις η εμπιστοσύνη διαλυθεί, χρειάζεται αρκετός χρόνος για να επουλωθεί. Ειδικά επειδή, μετά τον Τραμπ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Τζ. Ντ. Βανς να τον διαδεχθεί. Και ο Βανς συχνά παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που έχει «όλα τα χαρακτηριστικά του Τραμπ χωρίς κανένα από τα ελαττώματά του». Δεν υπάρχει επιστροφή.

Breizh-info.com: Μπορούμε να μιλήσουμε για μια οριστική μετατόπιση προς έναν πολυπολικό κόσμο ή μήπως η αμερικανική ηγεμονία παραμένει άθικτη παρά τη ρητορική του Τραμπ; Ο Τραμπ εμφανιζόταν «μη επεμβατικός» πρόεδρος, κι όμως, τους τελευταίους μήνες, έχει πολλαπλασιάσει τις επεμβάσεις του. Βρισκόμαστε πράγματι μάρτυρες του τέλους του αμερικανικού μεσσιανισμού ή απλώς ενός επαναπροσδιορισμού των μορφών του;

Alain de Benoist: Παραμένει άθικτο, αλλά αναδιατυπώνεται σε έναν κόσμο που έχει ήδη αλλάξει σημαντικά. Ο Τραμπ γνωρίζει πολύ καλά ότι κινούμαστε προς έναν πολυπολικό κόσμο, ότι η αμερικανική ηγεμονία απειλείται και ότι η αμερικανική κοινωνία είναι πιο κατακερματισμένη από ποτέ. Επειδή θαυμάζει τους ισχυρούς και περιφρονεί τους αδύναμους, τείνει να αναγνωρίζει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ έχουν μια ορισμένη νομιμοποίηση να κυριαρχούν στις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους. Αλλά δεν ακολουθεί αυτή την ιδέα μέχρι το λογικό της συμπέρασμα, όπως αποδεικνύουν οι επεμβάσεις του στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή. Η φήμη που είχε αποκτήσει ως «μη επεμβατικός» είναι εντελώς ψευδής. Ο πυρήνας της εκλογικής του βάσης ευνοεί τον απομονωτισμό, αλλά αυτός όχι. Ταυτόχρονα, διακόπτει τις σχέσεις του με τους προκατόχους του σε τουλάχιστον τέσσερα σημεία:

Πρώτον, δεν θέλει παρατεταμένες παρεμβάσεις. Φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και δικαίως, ένα τέλμα όπως το Αφγανιστάν ή το Βιετνάμ. Προτιμά επεμβάσεις που διαρκούν μόνο μέρες (ο βομβαρδισμός του Ιράν), ή ακόμα και ώρες (απαγωγή του Μαδούρο). Δεύτερον, και το πιο αποκαλυπτικό, δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να συγκαλύπτει τις παρεμβάσεις του με τα «μάντρα» που επικαλούνταν οι προκάτοχοί του για να κερδίσουν την υποστήριξη της «διεθνούς κοινότητας» (μια άλλη οντότητα στα πρόθυρα εξαφάνισης). Δεν λέει πλέον ότι θέλει να υπερασπιστεί την «ελευθερία και τη δημοκρατία». Παραδέχεται χωρίς ενδοιασμούς ότι είναι απλώς δική του επιθυμία. Επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας. Τουλάχιστον δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποκρισία! Τρίτον, δεν προσπαθεί να κινητοποιήσει τους συμμάχους του. Τους παρουσιάζει ως τετελεσμένο γεγονός για τον εξαιρετικό λόγο ότι δεν τους θεωρεί πλέον συμμάχους. Αυτό συμβαδίζει και με την εγκατάλειψη της πολυμέρειας. Τέλος, αποδεικνύοντας την πλήρη άγνοιά του για τη φύση της πολιτικής, καταδικάζει τους παραδοσιακούς πολέμους μόνο, ενώ εναποθέτει όλη του την εμπιστοσύνη στους… εμπορικούς πολέμους, όπως αποδεικνύεται από την τιμωρητική φύση των αποφάσεών του σχετικά με τους δασμούς. Αυτό είναι επαναστατικό.

Breizh-info.com: Σας φαίνεται η ομιλία του στο Νταβός κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ως προεκλογικό τέχνασμα ή μήπως αντικατοπτρίζει μια συνεκτική γεωπολιτική στρατηγική;

Alain de Benoist: Σίγουρα όχι εκλογική επίδειξη δύναμης. Είναι απλώς η εφαρμογή των νέων κατευθυντήριων γραμμών που περιγράφονται σε εκείνο το άλλο ιστορικό έγγραφο, την «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας», που δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου από τον Λευκό Οίκο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκαθαρίζουν, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Δυτικό Ημισφαίριο είναι πλέον η αποκλειστική σφαίρα επιρροής τους – το ιδιωτικό τους προνόμιο. Τα «δίκτυα συμμαχιών και συμμάχων» των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρονται υπό τον τίτλο «μέσα που έχει στη διάθεσή της η Αμερική για να πετύχει αυτό που θέλει», κάτι που έχει το πλεονέκτημα της σαφήνειας. Αποκαλυπτικά είναι επίσης τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Στήβεν Μίλλερ, πολιτικός σύμβουλος του Τραμπ, για να δικαιολογήσει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Καράκας: «Ζούμε στον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο που κυβερνάται από βία, δύναμη και ισχύ».

Breizh-info.com: Θα μπορούσε η αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ από τον Τραμπ να επιταχύνει την κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας όπως την ξέρουμε;

Alain de Benoist: Στην πραγματικότητα η Ατλαντική Συμμαχία έχει εξαφανιστεί ήδη. Το ΝΑΤΟ που ιδρύθηκε το 1949, έδινε εξαρχής στους συμμάχους του καθεστώς υποτελούς. Αυτός ο οργανισμός «Βορειοατλαντικού Συμφώνου» θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί όταν κατέρρευσε το σοβιετικό σύστημα. Αντίθετα, έχει γίνει ένα εργαλείο που έχει την εξουσία να παρεμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο για να υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καταλάβει τη Γροιλανδία, η οποία βρίσκεται επί του παρόντος υπό δανική δικαιοδοσία, το γεγονός ότι οι Δανοί ανήκουν στο ΝΑΤΟ δεν του έφερε ούτε στιγμή δισταγμού. Η Κοπεγχάγη βρέθηκε σε μια γελοία θέση, επικαλούμενη εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών… το ΝΑΤΟ, το οποίο ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ έχει ήδη αποφασίσει να αποσυρθεί σταδιακά από το ΝΑΤΟ, απλώς και μόνο επειδή αυτός ο οργανισμός του κοστίζει περισσότερο από ό,τι αποφέρει. Η τραγωδία είναι ότι οι Ευρωπαίοι, αντιμέτωποι με αυτή τη ριζικά νέα κατάσταση, βρίσκονται σε καθεστώς άρνησης. Αντί να μάθουν από την αμερικανική «αποσύνδεση», κάνουν ό,τι μπορούν για να την αποτρέψουν και διακηρύσσουν με κάθε τρόπο ότι θέλουν να παραμείνουν πιστοί σύμμαχοι. Να αυτοανακηρύσσεται κανείς σύμμαχος κάποιου που δεν θέλει πλέον συμμάχους είναι εξίσου ανόητο με το να αρνείται πεισματικά να θεωρήσει εχθρό κάποιον που έχει αποφασίσει να τον δει ως εχθρό.

Breizh-info.com: Η Ευρώπη φαίνεται πιο εξαρτημένη από ποτέ στρατιωτικά και ενεργειακά. Έχει ακόμα πιθανότητες να επιτύχει στρατηγική ανεξαρτησία;

Alain de Benoist: Δεν είναι θέμα «τύχης», αλλά θέμα θέλησης. Η Ευρώπη εξαρτάται πράγματι περισσότερο από ποτέ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και αυτό ισχύει από κάθε άποψη (από τα όπλα μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη, από το λογισμικό μέχρι τις πιστωτικές κάρτες). Έχει τα μέσα να ανακτήσει την κυριαρχία της; Δυνητικά ναι, αλλά μόνο αν έχει τη θέληση – και γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος στόχος θα απαιτήσει τουλάχιστον δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία είναι αποφασισμένη ότι η Ευρώπη –μια οικονομία της αγοράς– δεν θέλει να ακούσει γι’ αυτήν. Τα κράτη-μέλη είναι διχασμένα. Ο Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί τους Ευρωπαίους λιγότερο από το τίποτα (δυστυχώς, όχι χωρίς λόγο), τους προσβάλλει και τους ταπεινώνει κάθε μέρα, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να βασίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Αντιμέτωπη με την απειλή εισβολής στη Γροιλανδία, η Δανία θα μπορούσε να είχε κάνει τρία πράγματα: να δώσει στους Αμερικανούς δύο μήνες για να εκκενώσουν τη στρατιωτική τους βάση εκεί, να αντιδράσει με δασμούς και να ακυρώσει την πρόσφατη παραγγελία της για αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35. Αντ’ αυτού, η απάντηση περιορίστηκε σε μια αγανακτισμένη αποδοκιμασία. Αυτό είναι θέαμα που βλέπουμε σχεδόν παντού.

Breizh-info.com: Μήπως η σινοαμερικανική αντιπαλότητα δομεί πλέον ολόκληρη την παγκόσμια γεωπολιτική, εις βάρος των περιφερειακών συγκρούσεων;

Alain de Benoist: Φυσικά. Όλοι γνωρίζουν ότι αυτή η αντιπαλότητα θα αποτελέσει το φόντο της επόμενης δεκαετίας. Οι αδυναμίες του Τραμπ απέναντι στον Πούτιν πηγάζουν από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να δει το Κρεμλίνο να απομακρύνεται από το Πεκίνο. Αυταπατάται.

Breizh-info.com: Ο Τραμπ λέει ότι θέλει να κάνει τους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώνουν περισσότερα. Βλέπουμε το τέλος της «δωρεάν προστασίας» που παρείχε η Ουάσινγκτον από το 1945;

Alain de Benoist: Καταρχάς, δεν υπήρξε ποτέ καμία «προστασία». Η αμερικανική «ομπρέλα» ήταν αναγκαστικά ελαττωματική, καθώς καμία χώρα δεν επρόκειτο να εκτεθεί σε πυρηνικά αντίποινα προκειμένου να προστατεύσει μια άλλη χώρα. Η ίδια η αρχή της πυρηνικής αποτροπής είναι ότι δεν μπορεί να ασκηθεί προς όφελος τρίτου μέρους. Επιπλέον, η προστασία για την οποία μιλάτε δεν ήταν «δωρεάν», αφού την πληρώσαμε (και συνεχίζουμε να την πληρώνουμε) με την αμερικανοποίηση των τελωνείων μας. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το ΝΑΤΟ ήταν, εξαρχής, μια πρωτοβουλία και ένα εργαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών, και ότι πάντα το χρησιμοποιούσαν αυτό ως επιχείρημα για να αποτρέψουν την εμφάνιση μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας. Η αντιστροφή της θέσης που βλέπουμε σήμερα είναι ακόμη πιο ειρωνική γι’ αυτό.

Breizh-info.com: Μπορούμε να δούμε στον τραμπισμό μια μορφή «πολιτισμικού ρεαλισμού» απέναντι στην φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση;

Alain de Benoist: Κατά μία έννοια, ναι, αφού ο αμερικανικός παρεμβατισμός, πλέον σποραδικός, δεν ισχυρίζεται πια ότι εμπνέει μια καθολική κανονιστική τάξη. Ο Τραμπ θέλει να μπορεί να παρεμβαίνει όπου επιθυμεί, αλλά δεν επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια νέα παγκόσμια τάξη. Αυτή είναι μια ακόμη θεμελιώδης ρήξη. Όπως είπε ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϋ στο Νταβός, «Η παλιά τάξη πραγμάτων δεν θα αποκατασταθεί και δεν πρέπει να τη θρηνήσουμε». Αφήνουμε έναν κόσμο που διέπεται από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, το ελεύθερο εμπόριο και την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπαίνουμε σε έναν κόσμο σχέσεων εξουσίας απογυμνωμένων από ιδεολογικές και ηθικές παγίδες, έναν κόσμο «ανοιχτών χώρων» και «πολιτισμένων κρατών». Στις διεθνείς σχέσεις, ο ρεαλισμός είναι πάντα καλύτερος από την ηθικοποίηση αφαιρέσεων. Και τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο ξεκάθαρα όταν η νέα κατάσταση πραγμάτων αναγνωριστεί για αυτό που είναι.

Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Το θέαμα που στήνει η τραμπική Δεξιά στην Ευρώπη, στο όνομα ενός «δυτικισμού» που έχει χάσει προ πολλού κάθε νόημα, είναι αποκρουστικό. Αυτοί οι άνθρωποι αυτοθαυμάζονται βλέποντας τον Ντόναλντ Τραμπ να εργάζεται για την αποκατάσταση του μεγαλείου της Αμερικής χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτός ο στόχος απαιτεί την υποδούλωση της Ευρώπης. Χαίρονται με την ιδέα ότι ο Τραμπ επαινεί την εθνική κυριαρχία χωρίς να καταλαβαίνουν ότι, όταν πρόκειται για κυριαρχία, ο Τραμπ αναγνωρίζει μόνο τη δική του. Λένε ανοησίες. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να είναι φίλος μας, επειδή τα αντίστοιχα συμφέροντά μας θα αποκλίνουν πάντα. Το να λέμε ότι έχει λάβει ορισμένα μέτρα «που είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι για να λάβουμε παρόμοια μέτρα εδώ (ελπίζουμε με λιγότερη βιαιότητα), πρέπει να υποταχθούμε στις απαιτήσεις του. Αλλά είναι αλήθεια ότι όταν πρόκειται για τον χαρακτηρισμό του εχθρού, η ευρωπαϊκή δεξιά δεν έχει δει ποτέ πολλά πέρα από τη μύτη της…

ΠΗΓΗ