Ο Κόσμος μετά τον Πόλεμο

Ο κόσμος μετά τον πόλεμο χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα στο λεγόμενο δημοκρατικό και το κομμουνιστικό. Εξαίρεση σε αυτόν τον καταμερισμό αποτέλεσαν οι «ανεξάρτητες» χώρες, που ήσαν ανεξάρτητες είτε επειδή δεν είχαν άμεσο στρατηγικό ενδιαφέρον για μια από τις δύο μεγάλες δυνάμεις, είτε ήσαν χώρες που ήταν αδύνατον να ποδηγετηθούν όπως η Ινδία και βεβαίως υπήρχαν και κάποιες πραγματικά ανεξάρτητες χώρες όπως η Αίγυπτος του Νασέρ, που όμως έγινε ανεξάρτητη πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο. Η προπαγάνδα του μεταπολέμου δεν ήταν δυνατόν παρά να εξυπηρετήσει τα σχέδια των νικητών. Έτσι, οι ηττημένοι του πολέμου ταυτίστηκαν με το απόλυτο κακό, ενώ λησμονήθηκαν γρήγορα τα εγκλήματα των συμμάχων, που δεν ήσαν λίγα ούτε αμελητέα. Ατομικές βόμβες σε Ναγκασάκι και Χιροσίμα, βομβαρδισμοί που ισοδυναμούσαν με γενοκτονία σε Δρέσδη και Αμβούργο, εξόντωση λαών ολόκληρων από τον Στάλιν και ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες εκτελέσεις στην Ευρώπη εν ονόματι του αντιφασισμού.

Κάθε προσπάθεια να αμφισβητηθεί η νέα παγκόσμιος τάξις πραγμάτων έμοιαζε απίθανη. Η αριστερά είχε βολευτεί στο όραμα ενός κομμουνισμού που θα επικρατήσει σε ολόκληρο τον κόσμο και η Δύση από την πλευρά της βασιζόταν στον μύθο της λεγόμενης ελεύθερης οικονομίας και στην φαινομενική ευημερία των λαών. Η δημοκρατία ήταν για την Δύση το απόλυτο καλό καθώς και ο σοσιαλισμός για την Ανατολή. Ταυτόχρονα αποτελούσε το ένα στρατόπεδο το αντίπαλον δέος για το άλλο. Η εξόντωση των εθνικοσοσιαλιστών, φασιστών, εθνικιστών, όσων θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την υπάρχουσα κατάσταση ήταν συστηματική και μεθοδική. Άρχισε με ένα νομικό έκτρωμα όπως ήταν η Δίκη της Νυρεμβέργης και παγιώθηκε με νόμους κατά του φρονήματος, που ίσχυσαν στις δύο επικίνδυνες χώρες δηλαδή την Γερμανία και την Ιταλία. Δειλά, δειλά μετά τον πόλεμο, άρχισαν να εμφανίζονται κινήματα εθνικά, που είχαν σαν πρωταγωνιστές τους πρόσωπα του παλαιού εθνικοσοσιαλιστικού ή φασιστικού καθεστώτος. Όμως, χώρος για μια νέα «φασιστική» πολιτική κίνηση δεν υπήρχε πλέον στην Δύση και ήταν αδύνατον λόγω του ολοκληρωτικού δικτατορικού καθεστώτος να υπάρξει στην Ανατολή. Ενέργειες δολιοφθοράς και αντάρτικα υπήρχαν στην Γιουγκοσλαβία μέχρι σχεδόν το 1950, καθώς και στην Γερμανία, ενώ σε δεκάδες χιλιάδες ανερχόντουσαν οι φυγάδες σε Ισπανία και προς τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Γερμανοί, Ιταλοί, Ούγγροι, Κροάτες, Ρώσοι, Ουκρανοί κατέφυγαν άλλοι στην Μαδρίτη, άλλοι στην Αργεντινή, άλλοι στην Βραζιλία και την Παραγουάη. Πολύ εύστοχα για την κατάσταση που επικρατούσε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την δημιουργία ενός νέου φασιστικού κινήματος γράφει στο έργο του «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ» ο καθηγητής Στάνλεϋ Πέιν:

«Η κατάπνιξη των πολιτικών ελευθεριών στην Ανατολή και η ανάπτυξη μιας σε μεγάλο βαθμό σταθερής δημοκρατίας στη Δύση δεν άφησε πολιτικό χώρο σε ριζοσπαστικές εναλλακτικές λύσεις, ενώ η μακρά και άνευ προηγουμένου ευημερία στη Δυτική Ευρώπη που ξεκίνησε γύρω στο 1950 απεσόβησε σε μεγάλο βαθμό τις κοινωνικές εντάσεις, στον μεταπολεμικό κόσμο οι μεγαλύτερες ανταγωνιστικές ιδεολογικές δυνάμεις μοιράζονταν έναν κοινό ουμανιστικό υλισμό, αποκλείοντας έτσι τόσο τον παλιό ιδεαλισμό όσο και το βιταλισμό. Ο θρίαμβος του ηδονιστικού και καταναλωτικού υλισμού αφαιρούσε το έδαφος από υπόγεια καλέσματα για επαναστατικό ασκητισμό και ιδεαλισμό – είτε φασιστικό είτε κομμουνιστικό. Η γενική κρίση της εξουσίας στον δυτικό κόσμο, μαζί με τους ευρέως αποδεκτούς κανόνες ισότητας, τον αυξανόμενο κοινωνικό ατομισμό και την εξατομίκευση, ενέτειναν αυτή την τάση».

Ας σημειωθεί ότι όλα αυτά δεν τα γράφει κάποιος φασίστας, ούτε ένας νοσταλγός του Γ’ Ράιχ, αλλά ένας συνειδητός αντιφασίστας, που αυτό δεν τον εμποδίζει να βλέπει αντικειμενικά τα πράγματα και αυτό που βλέπει είναι ότι ο θρίαμβος του καταναλωτικού υλισμού ήταν που κυρίως εμπόδισε την δημιουργία νέων εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη του μεταπολέμου.

Απόσπασμα από το μνημειώδες έργο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου «Οι Τελευταίοι Πιστοί», το οποίο μπορείτε να προμηθευτείτε μέσω του CASUSBELLI.GR

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com