«Νέοι Γάλλοι» και καταστροφές: δεν είναι κοινωνική αναταραχή, είναι εθνοτική εξέγερση χαμηλής έντασης

Η Γαλλία φλέγεται σε ολοένα και πιο συχνά χρονικά διαστήματα: το 2005, το καλοκαίρι του 2023, μετά τον θάνατο του Γαλλοαλγερινού Ναχέλ Μερζούκ, μετά τη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν στο Champions League τον περασμένο Μάιο, και ξανά με τα πρόσφατα βίαια επεισόδια  που συνδέονται με τις μαθητικές/φοιτητικές διαμαρτυρίες. Λεηλασίες καταστημάτων, αντάρτικο πόλεων, εμπρησμοί και καταστροφές σχολείων, δημόσιων κτιρίων και αυτοκινήτων, λιθοβολισμοί και εμπρηστικές επιθέσεις, ζημιές δισεκατομμυρίων ευρώ: ο απολογισμός είναι αυτός ενός εμφυλίου πολέμου.

Κάθε φορά, οι επίσημοι σχολιαστές, ως άνευ όρων αντανακλαστικό, μιλούν για αποκλεισμό, συστημικό ρατσισμό και φτώχεια. Τα δεδομένα, ωστόσο,  λένε το αντίθετο: οι δράστες των βίαιων επεισοδίων είναι στη συντριπτική τους  πλειοψηφία οι λεγόμενοι «νέοι Γάλλοι», δηλ. νέοι με καταγωγή από το Μαγκρέμπ και την υποσαχάρια Αφρική.

Δημογραφικός Μετασχηματισμός της Γαλλίας και συναφής εγκληματικότητα

Το 2025, σύμφωνα με το INSEE ((Institut national de la statistique et des études économiques - Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών), η Γαλλία είχε περίπου 8 εκατομμύρια μετανάστες, που αντιστοιχούν στο 11,6% του πληθυσμού. Σχεδόν οι μισοί (49,2%) γεννήθηκαν στην Αφρική, εκ των οποίων περίπου το 29% γεννήθηκαν στο Μαγκρέμπ (με πρώτη  την Αλγερία, ακολουθούμενη από το Μαρόκο και την Τυνησία). Οι απόγονοι μεταναστών που έχουν ήδη πολιτογραφηθεί είναι ακόμη περισσότεροι, περίπου 11 εκατομμύρια: μεταξύ αυτών, οι έχοντες αφρικανική καταγωγή κυριαρχούν (περίπου 48%). Το Παρατηρητήριο Μετανάστευσης και Δημογραφίας έχει δημοσιεύσει προβλέψεις που δείχνουν ότι, με τις τρέχουσες ροές και πολιτογραφήσεις, ο γηγενής πληθυσμός της χώρας  θα αποτελεί μειονότητα γύρω στο 2050. Πρόκειται για μια προοδευτική εθνική υποκατάσταση πληθυσμού και εισαγωγή πολιτισμών που συχνά δεν αφομοιώνονται και οι οποίοι παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας.

Το 2025, σύμφωνα με στοιχεία του γαλλικού Υπουργείου Δικαιοσύνης, τα οποία ανέφερε η «Le Figaro», οι αλλοδαποί αντιπροσώπευαν το 24,5% όλων των κρατουμένων. Αυτό το ποσοστό, ωστόσο, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα μιας και δεν περιλαμβάνει τους μετανάστες που έχουν ήδη πολιτογραφηθεί. Η Frontières Media εξασφάλισε μια λίστα με τα ονόματα και τα επώνυμα των κρατουμένων στις φυλακές Fresnes. Το 64,9% των κρατουμένων δεν είχαν ευρωπαϊκό επώνυμο. Συγκεκριμένα, μεταξύ των 1.239 κρατουμένων, τα επώνυμα αραβικής προέλευσης αντιπροσώπευαν το 35,5% και τα επώνυμα από την υποσαχάρια Αφρική το 24,7%.

Οι εξεγέρσεις του Οκτωβρίου

Κατά τη διάρκεια των ταραχών του Οκτωβρίου, εμφανίστηκαν σημαίες των χωρών καταγωγής των «νέων Γάλλων», και πανό υπέρ του Αλλάχ και της Τζιχάντ. Τα μερικώς κρυμμένα πρόσωπα των ταραχοποιών αποκάλυπταν την μη ευρωπαϊκή τους καταγωγή. Δεν επρόκειτο για μαθητικές/φοιτητικές διαμαρτυρίες, αλλά για μια ολοκληρωμένη εθνοτική εξέγερση. Ήταν η αντίδραση ομάδων που αποτελούνταν από «νέους Γάλλους» που δεν ταυτίζονται με τη Γαλλία, που θεωρούν τους άλλους ως εχθρούς και που εκμεταλλεύονται κάθε πρόσχημα για να λεηλατήσουν και να βάλουν φωτιές. Αυτό δεν αποτελεί ένα σποραδικό φαινόμενο, αλλά ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται  εδώ και είκοσι χρόνια.

Η Γαλλία επιχείρησε την αφομοίωση των μεταναστών, αλλά απέτυχε σε μεγάλη κλίμακα. Οι κοινωνικές παραλληλίες (άτυπη σαρία, πίεση από την κοινότητα, ενδογαμία κ.λπ.), το οργανωμένο έγκλημα από διάφορες αφροασιατικές φυλές, η ισλαμιστική τρομοκρατία και η περιφρόνηση των ευρωπαϊκών αξιών κυριαρχούν. Πράγματι, ο όρος «νέοι Γάλλοι», που χρησιμοποιείται από τον Jean-Luc Mélenchon, περιγράφει με ακρίβεια αυτούς τους πληθυσμούς που αποκτούν την υπηκοότητα αλλά διατηρούν την ταυτότητα της χώρας καταγωγής τους.

Η καταστροφή δεν είναι διαμαρτυρία κατά της αδικίας. Είναι η έκφραση μιας εθνοπολιτισμικής σύγκρουσης χαμηλής έντασης: ομάδες που απορρίπτουν τη γαλλική τάξη, που υπερεκπροσωπούν το έγκλημα και που, δημογραφικά, αυξάνονται ταχύτερα. Η συνέχιση της άρνησης αυτών των στοιχείων αποτελεί αυτοκτονική πολιτική. Τα γεγονότα είναι σαφή: οι émeutes (ταραχές) έχουν ένα συγκεκριμένο εθνοτικό πρόσωπο. Η άρνηση αυτού είναι η πιο αγνή μορφή πολιτικής αυταπάτης.

Francesca Totolo

ΠΗΓΗ