Το Γοτθικό Μυθιστόρημα - Μία σύντομη εισαγωγή

Το «Γοτθικό Μυθιστόρημα» είναι ένα είδος μυθοπλασίας που κυριαρχείται από μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, τρόμου και ρομαντισμού. Εγκαινιάστηκε το 1764 από τον Άγγλο συγγραφέα Horace Walpole με το έργο του «Το Κάστρο του Οτράντο – Μια Γοτθική Ιστορία». Λίγα χρόνια αργότερα, δεκάδες άλλοι συγγραφείς, κυρίως Βρετανοί (Clara Reeve, Ann Radcliffe, Matthew Gregory Lewis, William Beckford, κ.α.), έφεραν το είδος στην κορύφωσή του.  

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα γράφτηκαν τα σπουδαιότερα αριστουργήματα του είδους («Φρανκενστάιν» της Mary Shelley, «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Emily Brontë, «Τζέιν Έιρ» της Charlotte Brontë, «Η Γυναίκα με τ’ άσπρα» του Wilkie Collins, «Δρ. Τζέκιλ και κύριος Χάιντ» του Robert Louis Stevenson, «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Oscar Wilde, «Δράκουλας» του Bram Stoker και πλήθος άλλων. 

Τον επόμενο αιώνα και μέχρι τις μέρες μας, η Γοτθική Μυθοπλασία γνώρισε ποικίλες μετεξελίξεις και μεταμορφώσεις. Σπουδαίοι συγγραφείς (Α. Machen, A. Blackwood, H.P. Lovecraft, C. A. Smith, S. Jackson, R. Matheson, S. King κ.α.) εμπλούτισαν το είδος, δημιουργώντας, εκτός από τον υπερφυσικό τρόμο, νέες πηγές τρόμου (ψυχολογικός τρόμος, τρόμος για το Άγνωστο, το Απόκοσμο και το Ανοίκειο, «κοσμικός τρόμος», «φιλοσοφικός τρόμος» κ.λπ.).

ISBN: 978-618-5605-64-3

Συγγραφέας: Παύλος Γκάσταρης

Χρονολογία Έκδοσης: Ιούλιος 2026

Αριθμός Σελίδων: 104

Εκδόσεις: ΕΚΤΩΡ

Πληρώνουμε για τον διασυρμό κι ευχαριστούμε κι από πάνω!

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, και η κινηματογραφική μεταφορά-κακοποίηση της ομηρικής «Οδύσσειας» κινήθηκε στο μοτίβο «πληρώνουμε για να μας διασύρουν».

Αυτή είναι μια συνήθεια της πολιτικής «ελίτ», όχι του λαού. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πρόσφατη τηλεδιάσκεψη του πρωθυπουργού με τον Κρίστοφερ Νόλαν, κατά την οποία ο κ. Μητσοτάκης εξέφρασε τον ενθουσιασμό του για την κινηματογραφική «Οδύσσεια». Η στάση Μητσοτάκη αποτελεί μνημείο πολιτικής και πολιτισμικής υποτέλειας και δεν προκαλεί πλέον καμία έκπληξη η ευκολία με την οποία σπεύδει να συγχαρεί ξένους παράγοντες, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους προσβάλλει την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Ο ανελλήνιστος πρωθυπουργός έφτασε στο σημείο να ευχαριστεί δημόσια έναν σκηνοθέτη που παραποίησε απροκάλυπτα την ιστορία και το πνεύμα του ομηρικού έπους. Και το πλέον προκλητικό; Η ελληνική κυβέρνηση προσέφερε απλόχερα 6,5 εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα του ελληνικού λαού ως επιδότηση για τα γυρίσματα στη χώρα μας. Αντί όμως η παραγωγή αυτή να ανταποδώσει τον σεβασμό προς την ιστορική αλήθεια και τον τόπο που τη φιλοξένησε, προτίμησε να κακοποιήσει βάναυσα τόσο το γράμμα όσο και το πνεύμα του αρχαιότερου κειμένου του δυτικού πολιτισμού.

Οι ανθελληνικές προθέσεις του Νόλαν και των βασικών χρηματοδοτών της ταινίας επιβεβαιώθηκαν από την πρώτη στιγμή, σε κάθε στάδιο της παραγωγής. Αρχικά, είχαμε την επιλογή μιας παντελώς ανεκδιήγητης «ωραίας Ελένης» που λειτούργησε ως ευθεία περιφρόνηση στην αισθητική και τους συμβολισμούς του ελληνικού μύθου. Στη συνέχεια, εκφράστηκε η πλήρης περιθωριοποίηση του εγχώριου καλλιτεχνικού δυναμικού, καθώς δεν επιλέχθηκε ούτε ένας Έλληνας ηθοποιός για να συμμετάσχει ουσιαστικά στην ταινία. Η χώρα μας αντιμετωπίστηκε απλώς σαν ένα φτηνό… ιθαγενές σκηνικό.

Το κερασάκι στην τούρτα της περιφρόνησης ήρθε κατά την παγκόσμια περιοδεία προώθησης της ταινίας. Ο σκηνοθέτης και οι καλοπληρωμένοι πρωταγωνιστές δεν περιέλαβαν ούτε μία ελληνική πόλη στο πρόγραμμά τους, προσπερνώντας επιδεικτικά τη γη που γέννησε το έπος και χρηματοδότησε την ταινία τους.

Όταν ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για μια τέτοια παραγωγή, αποδεικνύει ότι η άρχουσα πολιτική τάξη αντιμετωπίζει την πατρίδα σαν οικόπεδο προς πώληση. Έτσι έμαθε, έτσι πράττει.

Πηγή: www.dimokratia.gr

Η στημένη «εκλογική πίτα» και η Χρυσή Αυγή

  

Ότι υπήρχε πολιτική σκοπιμότητα στις συνεχείς απαγορεύσεις κατά της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, στις συνεχείς διώξεις κατά βουλευτών, στελεχών και μελών το αντιλαμβάνεται και ο πλέον ηλίθιος σε αυτή τη χώρα.  

Εκεί όμως όπου πραγματικά η όλη ιστορία θυμίζει φαρσοκωμωδία είναι όταν βλέπουμε ανάμεσα στους διώκτες μας να συμμετέχουν στο κυβερνητικό γλεντοκόπι και κάποιοι λιποτάκτες του εθνικιστικού στρατοπέδου, οι οποίοι τώρα παριστάνουν τους μεγάλους δημοκράτες ή εάν θέλετε νεοδημοκράτες. Δεν μας προξενεί καμμία εντύπωση αφού πάντοτε οι εξωμότες από τον καιρό του Ιούδα και του Εφιάλτη ήταν εξαιρετικά χρήσιμοι στο αντίπαλο στρατόπεδο. Για να μη αδικήσουμε όμως τον πολυσυλλεκτικό «καμβά» της Ν.Δ. του Σαμαρά, εκτός από πρώην εθνικιστές και «φασίστες», υπάρχουν και πρώην κομμουνιστές, οι οποίοι και αυτοί παριστάνουν τους «ευαίσθητους δημοκράτες».  

Όλα μπορούν να ερμηνευτούν με μία απλή εξίσωση. Το ΚΚΕ κόβει ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα είναι καλό για τους «δημοκράτες» της Ν.Δ., για τους οποίους δεν έχει καμμία σημασία ότι υμνούν τον Στάλιν και πιστεύουν στην δικτατορία του προλεταριάτου. Από την άλλη πλευρά, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κόβει ψήφους από την Ν.Δ., άρα είναι κακή σε όλες τις περιπτώσεις. Δυστυχώς, με αυτό το σκεπτικό λειτουργούν μηχανισμοί του κράτους, με πρόθυμους δημοσίους υπαλλήλους να προβαίνουν σε έκνομες ενέργειες, υπακούοντας σε παράνομες εντολές της πολιτικής εξουσίας.

Σημαντικό αυτό που έγραψε στην εφημερίδα του Σαββάτου 14 Σεπτεμβρίου 2013 (4 ημέρες πριν το έγκλημα στο Κερατσίνι, που χρέωσαν στην Χρυσή Αυγή γενικά!) «Παραπολιτικά» διευθυντής εταιρείας δημοσκοπήσεων:  

«ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ. Σε ό,τι έχει να κάνει με την εκλογική επιρροή, θα πρέπει να υπογραμμιστεί η συνεχιζόμενη αύξηση του ποσοστού της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, που σήμερα αγγίζει σχεδόν το 11%. Προφανώς οι όποιες προσπάθειες αντιμετώπισης του φαινομένου έχουν αποτύχει. Τα πολιτικά κόμματα, η κοινωνία των πολιτών, αλλά και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα πρέπει να αναζητήσουν περισσότερο ουσιαστικούς και λιγότερους επιφανειακούς τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου.»

Αυτό το «λιγότερους επιφανειακούς τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου» τα λέει όλα… Και αυτό έκαναν! Με ΥΠΟΓΕΙΟΥΣ τρόπους κτύπησαν το Κίνημά μας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com