Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα – Για την Επανάσταση

«Η μάζα ενός λαού που έχει ανάγκη από μια Επανάσταση, δεν μπορεί να την πράξει. Η Επανάσταση είναι απαραίτητη, όχι όταν ο λαός είναι διεφθαρμένος, αλλά όταν οι θεσμοί του, οι ιδέες του, οι προτιμήσεις του έχουν καταστεί στείρες, ή πρόκειται να γίνουν τέτοιες. Σε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή επιβεβαιώνεται η ιστορική παρακμή. Δεν θα πρέπει να θεωρείται ο θάνατος ως καταστροφή, αλλά η τελμάτωση σε μια ζωή χωρίς χάρη, χωρίς ελπίδα. Όλες οι συλλογικές δραστηριότητες γεννιούνται ποταπές σαν πουλάρια από εξαντλημένους επιβήτορες. Η ζωή της κοινότητος συρρικνώνεται, ναρκώνεται, πνίγεται μες το κακό γούστο και την μετριότητα. Σ’ αυτήν την κατάσταση δεν υπάρχει φάρμακο, εκτός από μια χειρουργική επέμβαση και από ένα ολοκληρωτικά νέο ξεκίνημα. Οι αγροί ζητούν μια νέα ιστορική σπορά γιατί η παλιά έχει εξαντλήσει την γονιμότητά της.

Μα ποιος θα είναι ο σπορέας; Ποιος πρέπει να διαλέξει τη νέα σπορά και την κατάλληλη στιγμή για να την σπείρει στην γη; Αυτό είναι το δύσκολο, και εδώ βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με όλες τις απεχθείς συμπεριφορές κολακείας προς τη μάζα, υιοθετημένες από εκείνους που ζητούν ψήφους και χειροκροτήματα. Αυτοί τίθενται εμπρός και λένε: «Λαέ, είσαι θαυμάσιος. Για λογάριασε τις καλύτερες σου αρετές. Οι γυναίκες σου είναι οι πιο ωραίες και οι πιο αγνές στον κόσμο, οι άνδρες σου είναι οι πιο έξυπνοι και οι πιο άξιοι, τα έθιμά σου τα πιο αξιοθαύμαστα, η τέχνη σου η πιο πλούσια. Έχεις μόνο μια ατυχία, να είσαι κακοκυβερνούμενος. Διώξε τους κυβερνήτες σου, αποδεσμεύσου από τις θηλιές τους και θα είσαι ευτυχής. Είναι σαν να λες: Λαέ, γίνε ευτυχής από μόνος σου, με την ανταρσία». Λέγοντας κάτι τέτοιο αποκαλύπτεται ή μια απεχθής ανειλικρίνεια που χρησιμοποιεί τις λέξεις ως δόλωμα για να προσελκύσει τις μάζες προς ίδιον όφελος, ή μια απόλυτη ηλιθιότητα η οποία ίσως είναι χειρότερη από την απάτη. Οι λαοί δεν μπορούν να σωθούν από μόνοι τους…

Όντας αρχηγός, το να θριαμβεύεις και να πεις την επόμενη ημέρα στην μάζα «Εσύ είσαι που διατάζεις, εγώ βρίσκομαι εδώ για να σε υπακούω», σημαίνει την υπεκφυγή, με τρόπο άνανδρο, από το ένδοξο καθήκον της ηγεσίας. Ο αρχηγός δεν πρέπει να υπακούει στον λαό, πρέπει να τον υπηρετεί, πράγμα που είναι τελείως διαφορετικό: το να υπηρετεί σημαίνει να πραγματοποιεί έτσι την άσκηση διακυβερνήσεως, προς όφελος του λαού, παρέχοντας το καλό του κυβερνωμένου λαού, αισθανόμενος έτσι ότι έχει συνείδηση του ιστορικού λαϊκού πεπρωμένου, ακόμα και αν αυτό απέχει από αυτό που η μάζα επιθυμεί διακαώς. Η Επανάσταση είναι καθήκον μιας αποφασιστικής μειοψηφίας απρόσιτης από τη μάζα, η οποία έχει χάσει το εσωτερικό της φως, θύμα μιας περιόδου παρακμής στο τέλος της οποίας περιόδου η άγονη σύγχυση θα αντικατασταθεί από την αποθάρρυνση. Μιας μειοψηφίας της οποίας τα πρώτα βήματα δεν θα γίνουν δεκτά από την κοινωνία μας με την χαρά και την λαμπρότητα της Νέας Τάξης.»

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

«H Νέα Ευρώπη» του Ανδρέα Κονδάκη - 1942

  

Ο 20ος αιών γεννά την νέαν μορφήν ζωής των ανθρώπων. Όσοι παριστάμεθα μάρτυρες του οδυνηρού αυτού τοκετού, είναι φυσικόν να μη έχωμεν πλήρη ιστορική συνείδησιν, πλήρη αίσθησιν του τρομακτικού, όσον και μεγαλοπρεπούς γεγονότος που συντελείται ενώπιον μας. Με ανάλογον λάμψιν κατηύγασαν την ζωήν και με ανάλογον ορμήν την συνεκλόνισαν μόνο τα μεγάλα θρησκευτικά κινήματα των αιώνων. 

Και τότε όμως, όπως και σήμερον, έπρεπε κανείς να κραδαίνεται από πίστιν, να πάλλεται από έξαρσιν και ιδεολογικήν μέθην διά να ιδή, να αισθανθή και να χαρή το γεγονός. Είς την κοσμογονίαν αυτήν του 20ου αιώνος, κέντρον είναι και πάλιν το πλέον ανήσυχον αλλά και πλέον νευρώδες τμήμα του κόσμου, η γηραιά μας αλλά πάντοτε πλήρης από χυμούς νέας ζωής Ευρωπαϊκή Ήπειρος. 

Μετά μίαν αποτυχούσαν χειρουργικήν επέμβασιν τόσον επώδυνον, που της εστοίχισε τόσον αίμα είς τάς απαρχάς του αιώνος, η Ευρώπη ευρίσκεται ικανή είκοσι χρόνια αργότερον, να αντικρύση και να ζήση την πλήρη ιστορικήν ευθύνην, να υποστή αυτόν τον μεγαλειώδη τοκετόν, του οποίου παριστάμεθα μάρτυρες.

Δεν θα ημπορέση κανείς να συλλάβη το ιστορικόν μεγαλείον των στιγμών που ζούμε, και να καταλάβη αυτό το οποίον έρχεται, αυτό που λέμε «νέαν μορφήν ζωής», εάν δεν σκεφθή και δεν αισθανθή τι θα εγίνετο είς ήν περίπτωσιν η Ευρώπη δεν έκλεινε μέσα της τας αναγκαίας δυνάμεις ζωής τάς ικανάς να την συγκρατήσουν κατά τάς κρισίμους ώρας του τοκετού και να την καταστήσουν δυνατήν να φέρη είς πέρας την αποστολήν της. Τι θα εγίνετο λοιπόν;

Η Βρετανική Αυτοκρατορία μετά δύο αιώνων κοσμοκρατορίαν εβυθίζετο είς το βάραθρον της ιστορικής παρακμής, κύπτουσα υπό το βάρος ενός βιολογικού γήρατος και μίας αμειλίκτου ιστορικής ανάγκης, που προέκυπτε από την νέαν οικονομίαν των δυνάμεων και την νέαν διάταξιν των αξιών της ζωής είς τον πλανήτην. Επί έναν σχεδόν αιώνα η Αγγλία έπαυσε να στηρίζεται από τους ισχυρούς βραχίονας και να οιστρηλατήται υπό τάς θυελλώδεις ψυχάς της ηγεσίας της που επετούσε με τιτάνιον δύναμιν όσον και με κέφι επάνω από τους ωκεανούς μεθυσμένη από την ιδέαν μίας ιστορικής αποστολής. 

Μετά τους Ποντοπόρους, τους Πειρατάς, τους Νέλσωνας, και αντ'αυτών, η Αγγλία παρήγαγε κατά την τελευταίαν ιδίως 50ετίαν μαλθακούς λόρδους μεθυσκόμενους από ουϊσκυ και όχι από ιδεολογικήν μέθην, παρήγαγε τοκογλύφους, τύπους των σαλονιών, κομψούς, πνευματώδεις και υποκριτάς, αλλά όχι τραχείς και σκληρούς άνδρας, όχι ήρωας. 

Εξ άλλου, η γενέτειρα των νέων μορφών είς την οικονομίαν και των νέων θεσμών πολιτικής και κοινωνικής ζωής, η γενέτειρα των κοινοβουλίων του λιμπεραλισμού και της καπιταλιστικής προόδου εγήρασε μαζί με αυτάς τας μορφάς ζωής που εμεγαλύνθη και ελαμπρύνθη, έπαυσε να προσφέρη νέας ιδέας διά την οργάνωσιν της ζωής του κόσμου και ενώ αί μορφαί ζωής είς τάς οποίας εστηρίζετο η ύπαρξις της είχον πλέον ξεπερασθή ιστορικώς, ενώ ο λιμπεραλισμός επέθαινε μαζί μαζί με την καπιταλιστικήν οργάνωσιν της κοινωνίας, αυτή, η Αγγλία, παρέμενε προσκεκολλημένη ώς όστρακον είς τας χάρτινας αυτάς καταστάσεις που ο ισχυρός άνεμος ζωής του 20ου αυτού αιώνος, έρριχνε με μανίαν εκρηκτικήν πολλές φορές και χωρίς οίκτον. 

Συγχρόνως νέαι γιγαντιαίαι καπιταλιστικαί δυνάμεις ανεπτύχθησαν είς τον κόσμον, ετελειοποίησαν την τεχνικήν των, εξεμεταλλεύθησαν υπερόχως τάς πλουτοπαραγωγικάς δυνατότητας του εδάφους των, εξοικειώθησαν με τάς μεγάλας ωκεανικάς οδούς και συνήντησαν την Αγγλικήν Αυτοκρατορίαν είς τάς ιδίας της πηγάς πρώτων υλών και αγοράς καταναλώσεως, την συνήντησαν, την συνηγωνίσθησαν και την ανέτρεψαν. Πρόκειται περί της Αμερικής και της Ιαπωνίας.

Άλλαι δυνάμεις με τεχνικήν υπεροχήν, με επιστήμην, με προλεταριακόν σφρίγος έφθασαν ταχέως και εξεπέρασαν την αγγλικήν ακμήν και άνοιξαν την θύραν είς την σοσιαλιστικήν οργάνωσιν της παραγωγής, ενώ συγχρόνως εσχημάτιζον με την βοήθειαν μίας άνευ προηγουμένου βιολογικής ακμής και φυλετικής υγείας, στρατιωτικόν μηχανισμόν, προωρισμένον να καταπλήξη τον κόσμον. 

Μετά την κατάκτησιν της Αιθιοπίας και την ήτταν των κυρώσεων και την ιταλικήν Φασιστικήν ανάστασιν, ο γερμανικός κολοσσός εγερθείς μετά την πτώσιν του 1918 με νέον κύμα θυελλώδους αίματος είς τάς φλέβας, με την υποδειγματικήν σοσιαλιστικήν του οργάνωσιν, με το επαναστατικόν σφρίγος που του εχάρισεν η εθνικοσοσιαλιστική του επανάστασις, εστάθη απέναντι του αναιμικού φάσματος της αγγλικής αυτοκρατορίας και του ανέγνωσε είς μία σειράν μαχών του 1940 και 1941 την ιστορικήν του καταδίκην. Τέλος αυτή η γηραιά Αλβιών η οποία κατά την ακμήν της ηδυνήθη να παρουσιάση από τα 39 εκατομμύρια της, της εποχής των Ναπολεοντείων πολέμων, 40 εκατομμύρια κατοίκων είς διάστημα 50 μόλις ετών, είχεν από πολλού παύσει να προχωρή και αί γεννήσεις της δεν φθάνουν τους θανάτους, ενώ η όλη παράστασις της είς τον κόσμον είναι η πονηρία και ο δόλος, είναι δηλαδή αί αρεταί τας οποίας η ζωή απορρίπτει διότι η ζωή είναι κυρίως θέλησις και δύναμις. 

Είναι μήπως ανάγκη να σημειώσωμεν ότι η Αγγλία επιμένουσα να διατηρήση με την απάτην την διαίρεσιν και τον δόλον ένα άθλιο καθεστώς, αλλά ανίκανη να σταθή είς τα πόδια της, απετέλει τον πρώτον, τον μέγαν κίνδυνον του πολιτισμού, του οποίου παριστάνει τον θεματοφύλακα; Είναι ανάγκη να υπογραμμίσωμεν ότι αν η Ευρώπη δεν δεν διέσωζε παρ΄όλας τας αλύσεις των Βερσαλλιών, τάς οικονομικάς κρίσεις και τάς κοινωνικάς διαταραχάς, την γερμανικήν ηγετικήν ομάδαν και την φασιστικήν επανάστασιν του Μουσολίνι, πρώτου φασιστού, και δεν απεκάλυπτε την μεγαλειώδη εκείνην έκκρισιν υγείας και υπεροχής, που παρουσίασε μεταξύ Ρήνου και Βιστούλα, ότι δηλαδή αν η Ευρώπη δεν είχε λάβει το θείον δώρον του ιστορικού και πολιτικού δόγματος της Ιταλίας και της Γερμανίας, θα ήτο την στιγμήν αυτήν σαπισμένη μέσα είς την φλυαρίαν των πλουτοκρατικών παρασίτων που θα ερητόρευαν είς τα κοινοβουλία, μέσα είς την καφενειακήν σκηνοθεσίαν της πλουτοδημοκρατικής ζωής;

Αιώνων μίσος κρυμμένον είς τα βάθη της καρδίας των υποδεεστέρων ασιατικών φυλών θα εξέσπα επάνω είς μίαν παρηκμασμένην Ήπειρον, δία να ρίξη όλα, δία να μεταβληθή ο κάθε Ευρωπαίος είς υπηρέτην ενός φανατικού της Ανατολής. 

Ο γερμανικός λαός μετά του ιταλικού εσηκώθη ως ηγέτης προστάτης είς την Ευρώπην. Μαζί του όλοι οι νεαροί, οι ακμαίοι λαοί της Ηπείρου και αί ζωνταναί κοινωνικαί δυνάμεις των άλλων φίλων λαών, ύψωσαν το γρανιτώδες τείχος επάνω είς το οποίον έσπασεν η πλημμύρα της ασιατικής βαρβαρότητος, σατανικά προετοιμασμένη από τους εβραιομπολσεβίκους του Κρεμλίνου. Η νίκη δεν είναι μόνον βεβαία, είναι αμείλικτως ανάγκη ζωής. Εκτός της νίκης η Ευρώπη δεν έχει να συναντήση παρά τον πλέον ταπεινωτικόν και τον πλέον φρικτόν θάνατον. 

Η αναρχία των μπολσεβίκων και η γεροντική αναιμία των Αγγλοπλουτοκρατών θα παραδώσουν το ευκλεές τούτο τμήμα του κόσμου είς την βάρβαρον ασιατικήν δήωσιν. 

Αλλά, νάτην, έρχεται η νίκη. Γέρας της είναι το πιστέυω των τιμίων και φωτισμένων ευρωπαϊκών πνευμάτων, είναι η Αξονική ειρήνη με τάς ηνωμένας πολιτείας της Ευρώπης, με την ελευθερίαν, με την εργασίαν, με την δικαιοσύνην και με την αρετήν.

Ο Ελληνικός λαός με τάς απαραμίλλους παραδόσεις πολιτισμού, την επίκαιρον γεωγραφικήν του θέσιν και με την βιολογικήν του έξαρσιν, έχει κάθε δυνατότητα να καταλάβη μίαν εξέχουσαν θέσιν είς την ευγενή άμιλλαν δία την ευημερίαν του κόσμου και δία την πρόοδον του πολιτισμού. Η σημερινή κοινωνική του αναπηρία δεν επιτρέπεται να σταθεί εμπόδιον είς την ζωήν του. Εμπρός είς την πνοήν της μεγάλης Μεσογειακής μας γείτονος έχομεν την ευκαιρία να εκτιμήσωμεν το ιστορικόν άλμα που επέτυχε τόσον εγκαίρως διά τον συγγενή λαόν η ρωμαλέα ηγεσία του Μουσσολίνι. 

Ο Ελληνικός λαός με επικεφαλής τους Παλαίους του Πολεμιστάς άς αισθανθή την πραγματικότητα και έστω και αργά ας εγχειρισθή, ας αποτοξινωθή και άς τοποθετηθή με όλην του την θέλησιν και με όλην του την άλκην, οριστικά και γενναία είς την Νέαν Ευρώπην που σχηματίζεται από την νίκην του Άξονος. 

Ανδρέας Κονδάκης, Γεν. Πρόεδρος της Γεν. Συνομοσπονδίας των Παλαιών Πολεμιστών Ελλάδος - άρθρο του στην εφημερίδα «Ακρόπολη» στις 17 Ιουνίου 1942

ΠΗΓΗ

Joseph Jordan: «Οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές χρειάζονται ηγέτες σαν τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο»

  

O Joseph Jordan, γνωστός ως Erik Striker, είναι Αμερικανός εθνικιστής, συνεργάτης σε πολλές γνωστές αντισυστημικές ιστοσελίδες και εκπομπές. Τα τελευταία χρόνια διατηρεί την στήλη πολιτικού σχολιασμού Littoria, οπού πρόσφατα δημοσίευσε την παρακάτω άκρως ενδιαφέρουσα ανάλυση αναφορικά με τις εξελίξεις στην Ευρώπη:

Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές χρειάζονται ηγέτες όπως ο Giorgio Almirante, ο John Tyndall ή ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος — ανθρώπους που δεν κατάφεραν να προχωρήσουν περισσότερο μόνο και μόνο διότι ήταν πολύ μπροστά για την εποχή τους — και όχι νεόκοπους συντηρητικούς «περφόρμερ» του διαδικτύου, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν την Μελόνι να σταματήσει να φέρνει μισό εκατομμύριο μαύρους και καφέ μετανάστες απλώς γράφοντάς της αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πάρα πολλοί επίδοξοι διαδικτυακοί «σελέμπριτι» εκμεταλλεύονται το αυξημένο ενδιαφέρον για τον εθνικισμό και την αντίθεση στην εβραϊκή εξουσία, προκειμένου να χτίσουν καριέρα στα μέσα ενημέρωσης. Αποκτούν πλεονέκτημα απέναντι στους πολλούς που διεκδικούν αυτόν τον ρόλο, κάνοντας παρασκηνιακές συμφωνίες ώστε να αποτελούν την ελεγχόμενη «αντιπολίτευση» στο τοπικό διεφθαρμένο συντηρητικό κόμμα. Παράλληλα, προτρέπουν τους εθνικιστές να συνεχίσουν να ψηφίζουν την εκάστοτε τοπική εκδοχή πολιτικών που μιμούνται τον Donald Trump ή τον Nigel Farage με την αμερικανοεβραϊκή υποστήριξη, παρότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό δεν πρόκειται ποτέ να επιφέρει πραγματική πολιτική αλλαγή. 

Ο μόνος τρόπος για να εφαρμοστεί «Remigration» (επαναπροώθηση των αλλοφύλων που εισβάλουν στην Ευρώπη) είναι μέσα από χρόνια παρατεταμένης σύγκρουσης με το καθεστώς και την άρχουσα ολιγαρχία, η οποία, είτε είναι αριστερή είτε δεξιά, έχει αποφασίσει ότι η μετανάστευση αποτελεί μια δεδομένη πραγματικότητα και όχι ζήτημα δημοκρατικής επιλογής. Βλέπουν πως οι πολίτες ψηφίζουν κατά της μετανάστευσης σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, αλλά δεν ενδιαφέρονται και δεν έχουν λόγο να ενδιαφερθούν.

Οι εθνικιστές πρέπει να είναι διατεθειμένοι να πάνε φυλακή, να πάρουν μεγάλα, αλλά και καλά μελετημένα, ρίσκα και να είναι έτοιμοι ακόμη και να θυσιάσουν τη ζωή τους, επιδιώκοντας την εκδίωξη των σημερινών ελίτ μέσω ενός ξεκάθαρου κόμματος/οργάνωσης/προγράμματος που θα επιδιώκει ρητά την εγκαθίδρυση ενός νέου πολιτικού συστήματος.

Δεν υπάρχει άλλη θεραπεία και κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν αντιμετωπίζει σοβαρά τον περιορισμό της μετανάστευσης, πόσο μάλλον την απέλαση όσων βρίσκονται ήδη στην Ευρώπη. Στις περισσότερες δυτικές χώρες δεν υπάρχει κόμμα που να ασκεί πολιτική αποκλειστικά για τα συμφέροντα της πλειοψηφικής εθνοτικής ομάδας· επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψηφίζεις.

Εξαίρεση αποτελεί μόνο η ψήφος διαμαρτυρίας υπέρ ενός αντισιωνιστικού κόμματος ή υποψηφίου, είτε προέρχεται από τη δεξιά είτε από την αριστερά. Αυτό μπορεί να μη βοηθά πάντοτε τον «φίλο» (τη λευκή φυλή), αλλά ίσως αποδυναμώνει τον «εχθρό» (τον εβραϊκό έλεγχο των χωρών μας).

Σε αντίθεση με το παρελθόν σήμερα οι λαοί είναι έτοιμοι για ριζοσπαστική και αυθεντική πολιτική. Ακόμη κι αν οι ιδέες μας τίθενται εκτός νόμου, αυτό μπορεί να αλλάξει μέσω της πρόκλησης πολιτικών αντιφάσεων που θα αναγκάζουν το σύστημα σε συνεχείς υποχωρήσεις, μέχρι να καταρρεύσει ολόκληρο το σιωνιστικό καθεστώς.

Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος προς τα εμπρός. Όλα τα υπόλοιπα έχουν ήδη δοκιμαστεί και η επανάληψη της ίδιας συνταγής, ενώ γνωρίζουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα κάθε φορά, θέτει ολόκληρη την ευρωπαϊκή ανθρωπότητα σε τροχιά εξαφάνιση

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Sarabande Oratoria - Blood Axis cover/remix

Sir Oswald Mosley

Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, το προοίμιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

  

Στις 17 Ιουλίου, αρχίζει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία. Πολλοί θεωρούν ότι ο ισπανικός εμφύλιος ήταν η «πρόβα–τζενεράλε» του Β’ Π. Π., μιας και παρουσιάστηκαν δύο μπλοκ, τα ίδια που αργότερα βρέθηκαν αντιμέτωπα στον Β’ Π. Π., από την μία μεριά η Αγγλία (η ανάμειξη της οποίας δεν ήταν ιδιαιτέρως ενεργή), η Γαλλία και η ΕΣΣΔ υπέρ των λεγομένων «δημοκρατικών» (που ήταν στην πλειοψηφία τους σταλινικοί…) και από την άλλη, η Γερμανία και η Ιταλία υπέρ των εθνικιστών. Η γερμανική ανάμειξη στον πόλεμο της Ισπανίας, προήλθε ύστερα από έκκληση του στρατιωτικού ηγέτου των εθνικιστών, στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο.

Πιο συγκεκριμένα, στις 25 Ιουλίου, δύο απεσταλμένοι του Φράνκο έγιναν δεκτοί από τον ίδιο τον Χίτλερ, ο οποίος αφού παρέλαβε την σχετική γραπτή έκκληση του Φράνκο κι αφού τους άκουσε προσεκτικά, υποσχέθηκε να βοηθήσει στην προσπάθειά τους. Και ετήρησε την υπόσχεσή του. Κατ’ αρχάς, έστειλε στο ισπανικό Μαρόκο μεταγωγικά αεροπλάνα, τα οποία μετέφεραν τους στρατιώτες του Φράνκο, περίπου 12.000 άνδρες, στην ισπανική ενδοχώρα. Εν συνεχεία, απέστειλε πληθώρα πολεμικού υλικού, στρατιωτικούς συμβούλους και την περίφημη αεροπορική μοίρα «Condor» (Κόνδωρ).