Μια μαρμάρινη στήλη απέναντι στο σύμβολο της παρηκμασμένης Ελλάδας

Ήταν 31 Ιουλίου του έτους 1920 όταν δολοφονήθηκε από τις σφαίρες των δημοκρατικών του Βενιζέλου ο Ίων Δραγούμης, ο Ίδας του Μακεδονικού Αγώνα. Στο σημείο, όπου χύθηκε το πιο αγνό αίμα ενός υπέροχου οραματιστή, κήρυκα θερμού της Μεγάλης Ιδέας, σήμερα βρίσκεται μία λιτή μαρμάρινη κολόνα, όπως ακριβώς το ήθελε ο Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, που έγραψε για την δολοφονία του Δραγούμη:

«Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα,
(Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει)
λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα.
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει,
βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει.»

Ακριβώς απέναντι από αυτή την λιτή μαρμάρινη κολόνα, κτίστηκε πολλά χρόνια αργότερα ένα κτίριο, το ξενοδοχείο Hilton, κτίριο σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας, της μίζας και της ρεμούλας, της αρπαχτής και του εύκολου πλουτισμού. Δύο κόσμοι, ο ένας απέναντι στον άλλο. Από την μια το ψευτορωμαίικο της ΄κονόμας και από την άλλη η αληθινή Ελλάδα, της Μεγάλης Ιδέας! Η Ελλάδα για την οποία χωρίς δισταγμό έδωσε την ζωή του ο Ίων Δραγούμης. ο Ίων Δραγούμης, που κάποιοι τον θέλουν δικό τους όντας φιλελεύθεροι, όντας politically correct.

Για όλους αυτούς θα παραθέσω τα λόγια που έγραφε στο βιβλίο του “ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ” στην Κωνσταντινούπολη του 1908: “Του Αλέξη η ψυχή, συναρπασμένη από σιχαμάρα για το μικράνθρωπο, φώναζε ολημερίς: –Κάτω οι μασόνοι, οι Εβραίοι, οι σοσιαλιστές!”

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ “ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ”

Έχοντας καταργήσει αρχές, έννοιες και Ιδέες οι σημερινοί εξουσιαστές αυτής της ίδιας της ψυχής του λαού μας, προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψη ότι… πατριώτης είναι μόνον αυτός, ο οποίος δέχεται και φρονεί σύμφωνα με το “politically correct” σύστημα, το οποίο κυριαρχεί στη δημόσια ζωή. Σε όλους αυτούς απαντά ο Ίων Δραγούμης στα 1903 από την Μακεδονία, όπου μάχεται για το Έθνος με τα παρακάτω λόγια:

«Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Δεν είναι η ζωή μας. Ή θα μας πεθάνη ή θα ψοφήση τέλος πάντων αυτή. Και θα ζήσωμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που μας έρχεται καλλίτερα. Πως, χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;»

«Ας λείψει το κράτος, που θα της είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό».

ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ

Ποιες ήταν όμως οι πολιτικές Ιδέες του Ίωνα Δραγούμη; Ώριμος πλέον και κατασταλαγμένος στο ημερολόγιο της εξορίας του στην Κορσική γράφει ότι πρέπει να αγκαλιάσει και να συνταιριάσει τον Εθνικισμό με τον Σοσιαλισμό. Αρνητής του μαρξισμού, έχοντας τοποθετηθεί ξεκάθαρα με πολιτικά άρθρα του στο “ΝΟΥΜΑ” όπως “ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ, Ο ΕΝΑΣ”, σίγουρα ο σοσιαλισμός του δεν έχει καμία σχέση με τον κομμουνισμό.

Γράφει για το είδος του σοσιαλισμού που θέλει τα παρακάτω: «Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών.”

Αρνούμενος τον αγοραίο πατριωτισμό της μάζας δηλώνει Εθνικιστής, τονίζοντας ότι δεν μπορεί κανείς να είναι καν άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του και το Έθνος του! Αρνείται επίσης τον ατομισμό, ο οποίος είναι η βάση και το επίκεντρο του φιλελευθερισμού και γράφει:

“Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.»

«Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε.».

«Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, Η “ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ” ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Σήμερα, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρον τον κόσμο κάποιοι κινούν τα νήματα για να μεταβληθούν τα Έθνη και οι Πατρίδες σε μια απέραντη καταναλωτική αγέλη στο όνομα της παγκοσμιοποιήσεως. Όμως, για τον Ίωνα Δραγούμη, η πολυπολιτισμική κοινωνία που θέλουν οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές δεν υπάρχει και όχι μόνον, αφού όπως χαρακτηριστικά λέει “ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το Έθνος του”. Επιπλέον κηρύσσει ότι μόνον εθνικός μπορεί να είναι ένας πολιτισμός και τίποτε άλλο:

«Ποιος είναι ο τελικός προορισμός των εθνών; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα.».

Ελλάδα του 2017 και ζώντας στην χώρα των μνημονίων, η οποία έχει εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία βλέπουμε τον λαό μας να έχει περιέλθει σε μια κατάσταση νιρβάνας, παθητικότητας και ραγιαδισμού, ο οποίος δεν διαφέρει και πολύ από επιθανάτιο ρόγχο. Σήμερα, λοιπόν, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι ραγιάδες, ο Ιών Δραγούμης πάντα επίκαιρος γράφει γι’ αυτούς:

«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Μία μαρμάρινη κολόνα στο κέντρο των Αθηνών, στην πρωτεύουσα της χώρας των ανοικτών συνόρων, της χώρας που έχει παραδώσει την ψυχή της στον διάβολο του χρήματος, στην σατανική δύναμη της τοκογλυφίας και αυτή η μαρμάρινη κολόνα να συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στο σημείο αυτό ενός ξεχωριστού Άνδρα, του Ίωνα Δραγουμη, ο οποίος με τον βίο και την πολιτεία του, με την πένα και το ξίφος, με το παράδειγμά του διδάσκει και λέει μέσα από τους αιώνες ότι δεν είναι φρονιμάδα το να είναι κανείς ραγιάς και σκλάβος του φόβου του. “Όσοι ζωντανοί”, επιτέλους ας δώσουν την μάχη, μια μάχη για μια νέα Ελλάδα χωρίς ραγιάδες, οι οποίοι παριστάνουν τους φρόνιμους, αλλά στην πραγματικότητα είναι σκλάβοι του φόβου τους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Ιούλιος 2017

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Πρωί… Νόλαν, βράδυ… Ιερώνυμος

Το πρόβλημα είναι ότι όλα μοιάζουν να υπακούν στην ίδια αρχή: πες σε κάθε ακροατήριο αυτό που θέλει να ακούσει

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

• Αν υπήρχε Όσκαρ πολιτικής ερμηνείας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ήταν αδιαφιλονίκητο φαβορί. Όχι γιατί πρωταγωνιστεί σε κάποια ταινία, αλλά γιατί καταφέρνει μέσα στην ίδια ημέρα να αλλάζει ρόλους με ταχύτητα που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ηθοποιός…

• Το πρωί εμφανίζεται ως ο απόλυτος εκφραστής της σύγχρονης «προοδευτικής» αισθητικής, τουτέστιν της woke ατζέντας. Συγχαίρει τον σκηνοθέτη της αμφιλεγόμενης «Οδύσσειας», μιας παραγωγής που έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις επειδή, σύμφωνα με πολλούς, αντιμετωπίζει την ελληνική Ιστορία σαν πρώτη ύλη προς αποδόμηση. Εκεί δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, περισσεύουν τα συγχαρητήρια και τα χαμόγελα…

• Λίγες ώρες αργότερα αλλάζει σκηνικό. Το κοστούμι παραμένει το ίδιο, ο ρόλος όμως είναι διαφορετικός. Δείπνο με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, εγκάρδιες φωτογραφίες, θερμές κουβέντες και -όπως λέγεται- συζητήσεις που δεν αφορούσαν μόνο τις σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας αλλά και το πολιτικό κλίμα εν όψει των επόμενων εκλογών. Εκεί η «woke» ευαισθησία παραχωρεί τη θέση της στην παραδοσιακή ευλάβεια.

• Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πρωθυπουργός συνομιλεί με την Εκκλησία. Ούτε ότι συναντά ανθρώπους της τέχνης, έστω και αμφιλεγόμενης. Αυτή είναι η δουλειά του. Το πρόβλημα είναι ότι όλα μοιάζουν να υπακούν στην ίδια αρχή: πες σε κάθε ακροατήριο αυτό που θέλει να ακούσει. Άλλο πρόσωπο για τους διεθνείς κύκλους. Άλλο για τους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας. Άλλο για τους πιστούς. Άλλο για τους συντηρητικούς ψηφοφόρους. Σαν να μην υπάρχει μία σταθερή πολιτική ταυτότητα, αλλά μια ντουλάπα γεμάτη προσωπεία, από την οποία κάθε φορά επιλέγεται το καταλληλότερο…

• Ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική φιλοσοφία του επιτελικού κράτους. Όχι η συνέπεια, αλλά η σκηνοθεσία. Όχι οι αρχές, αλλά το ακροατήριο. Όχι οι πεποιθήσεις, αλλά οι δημοσκοπήσεις. Η πολιτική μετατρέπεται σε μια διαρκή εναλλαγή ρόλων, όπου κάθε εμφάνιση προσαρμόζεται στις ανάγκες της στιγμής και κάθε δημόσια εικόνα σχεδιάζεται με βάση το ποιος βρίσκεται απέναντι.

• Και κάπως έτσι, μέσα σε μία μόνο ημέρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να στείλει δύο εντελώς αντίθετα μηνύματα χωρίς να αισθανθεί την ανάγκη να εξηγήσει την αντίφαση. Το πρωί χειροκροτούσε μια παραγωγή που αποδομεί την ελληνική ιστορική μνήμη. Το βράδυ συνομιλούσε με τον προκαθήμενο της Εκκλησίας, επιδιώκοντας μια νέα συνεννόηση και συμφωνίες με το βλέμμα στραμμένο και στις επόμενες εκλογές.

• Για χρόνια αυτή η διαρκής εναλλαγή προσωπείων λειτούργησε υπέρ του. Όμως φαίνεται πως το έργο αρχίζει να κουράζει ακόμη και το κοινό του. Γιατί όσο συχνότερα αλλάζει ρόλους τόσο ευκολότερα διακρίνεται ο ηθοποιός πίσω από τη μάσκα. Και η ατυχία του είναι ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες έχουν πλέον καταλάβει πως δεν βλέπουν έναν πολιτικό με σταθερές αρχές, αλλά έναν επαγγελματία της πολιτικής σκηνοθεσίας, που προσαρμόζει τις πεποιθήσεις του όπως αλλάζει σκηνικά. Όταν, όμως, το κοινό πάψει να πιστεύει την παράσταση, καμία ερμηνεία δεν μπορεί να σώσει το έργο.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Πικρές Αλήθειες από τον Καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη: " Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας - Η Αχρηστοκρατία " 25/07/2026 (VIDEO)

Χορηγοί της αυτοακύρωσης

Εν τέλει οι κυβερνήσεις κρίνονται όχι μόνο από όσα χτίζουν για το μέλλον, αλλά και από το αν στέκονται αντάξιες της ευθύνης να προστατέψουν όσα παρέλαβαν από το παρελθόν...

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

• Υπάρχουν χώρες που επενδύουν στην Ιστορία τους γιατί γνωρίζουν ότι αποτελεί μέρος της εθνικής τους ισχύος. Και υπάρχουν κυβερνήσεις που φτάνουν στο σημείο να επιδοτούν έργα τα οποία, σύμφωνα με τους επικριτές τους, διαστρεβλώνουν ή απαξιώνουν την ίδια την ιστορική τους κληρονομιά. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια αμφιλεγόμενη καλλιτεχνική επιλογή. Μιλάμε για μια βαθιά πολιτική επιλογή.

• Η υπόθεση της ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν άνοιξε μια πολύ ευρύτερη συζήτηση από εκείνη που αφορά την ελευθερία της τέχνης. Γιατί η ελευθερία της έκφρασης είναι αυτονόητη. Άλλο, όμως, η καλλιτεχνική ελευθερία και άλλο η κρατική επιχορήγηση. Το κράτος δεν οφείλει να λογοκρίνει κανέναν. Έχει όμως το δικαίωμα -και κυρίως την υποχρέωση- να αποφασίζει πού κατευθύνονται τα χρήματα των φορολογουμένων και ποιο πολιτιστικό αποτύπωμα επιθυμεί να ενισχύσει…

• Δεν είναι η πρώτη φορά που η σημερινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει την πολιτιστική κληρονομιά περισσότερο ως διαχειριστικό αντικείμενο παρά ως στοιχείο εθνικής ταυτότητας. Από τις επιλογές στο υπουργείο Πολιτισμού μέχρι τις συνεχείς αντιδράσεις αρχαιολόγων, πανεπιστημιακών και ανθρώπων του χώρου εδραιώνεται η πεποίθηση ότι το ζητούμενο δεν είναι η προστασία της ιστορικής μνήμης, αλλά η εξυπηρέτηση μιας αντίληψης όπου όλα μπορούν να μπουν στη ζυγαριά της αγοράς, της επικοινωνίας ή της διεθνούς προβολής…

• Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο. Η κυβέρνηση δείχνει να αντιμετωπίζει την Ιστορία ως άλλο ένα πεδίο δημοσίων σχέσεων. Σαν να αρκεί μια διεθνής κινηματογραφική παραγωγή, μια λαμπερή πρεμιέρα ή η προβολή της χώρας στο εξωτερικό για να δικαιολογηθούν επιλογές που προκαλούν εύλογες αντιδράσεις. Όμως η διεθνής προβολή δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ελληνικού πολιτισμού…

• Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι η ίδια κυβέρνηση εμφανίζεται ιδιαίτερα ευαίσθητη όταν γίνεται λόγος για τη διεθνή εικόνα της, αλλά πολύ λιγότερο ευαίσθητη όταν αμφισβητείται η ίδια η ιστορική αφήγηση του Ελληνισμού. Σαν να θεωρεί ότι αυτά είναι δευτερεύοντα ζητήματα, που μπορούν να αντιμετωπιστούν με λίγες ανακοινώσεις ή με ακόμη έναν επικοινωνιακό αντιπερισπασμό.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Φανταστείτε να γυριζόταν ταινία με τον Μωυσή… μαύρο!

Το παρακάτω άρθρο είναι από την εφημερίδα “Δημοκρατία” και θέτει ένα ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι προφανής. Προς άρσιν παρεξηγήσεως η φωτογραφία, την οποία δημοσιεύουμε ενδεικτικά είναι του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα, που ήταν πράγματι μαύρος και όχι του Βιβλικού Μωυσή. Διαβάστε και προβληματιστείτε για το κατάντημα του λαού μας!

“Δημοκρατία: 17/07/2026, Του Οδυσσέα Λαερτιάδη

Φανταστείτε να γυριζόταν ο Μωυσής και ο σκηνοθέτης κ. Νόλαν να επέλεγε ως πρωταγωνιστή Αφρικανό, πατριώτη της μαύρης ωραίας Ελένης.

Το δε χειρότερο, το ισραηλινό υπουργείο πολιτισμού να επιχορηγούσε την ταινία.

Άμεση θα ήταν η δράση πρωθυπουργού και πολιτών, ο δε υπουργός θα πήγαινε σπίτι του και θα του καταλογιζόταν η δαπάνη και ο πρωθυπουργός θα ζητούσε δημόσια συγγνώμη.

Σκυλεύουν όλοι πάνω στον πολιτισμό μας, με πρώτους τους θεματοφύλακές του.

Μας κουτσουρέψαν τη γλώσσα, από τα σχολεία μας δε σταμάτησαν τη διδασκαλία αρκετών κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, άσε που ισχυρίζονται πως κάποιοι βοσκοί της Φοινίκης μάς χάρισαν το αλφάβητο.

Χαζό θα μου πείτε, μέσα στον ίδιο αιώνα από αναλφάβητοι που είμαστε, ο Όμηρος δημιούργησε την πλέον συνθέτη γλώσσα της ιστορίας των πολιτισμών που υπακούει στους κανόνες της μουσικής και των μαθηματικών.

Αν πάρουμε τον γλωσσοπλάστη Σαίξπηρ, ο γλωσσικός του πλούτος αποτελεί το 60% του αντίστοιχου του Ομήρου.

Δικαιωματιστές, αγράμματοι και εμπαθείς σβήνουν τον πολιτισμό μας, η δε ταφόπλακά του μπαίνει, σε αυτή την περίπτωση, δια χειρός της (Ελληνίδας;) υπουργού Πολιτισμού.

Μαύρισε τον πολιτισμό η πασοκογενής υπουργός κ. Μενδώνη. Αλήθεια ποιος μας την επιβάλει ως μόνιμη υπουργό πολιτισμού και γιατί;

Ο Διογένης έχει νέο έργο, πρέπει να ψάξει με το φανάρι του στο υπουργείο πολιτισμού, δεν μπορεί, κάποιου θα υπάρχει Έλληνας.”

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα υπήρχε σφοδρή αντίδραση και ίσως η ταινία αυτή δεν έφτανε ποτέ στις αίθουσες προβολής. Οι Εβραίοι υπερασπίζονται με φανατισμό την παράδοσή τους και καλά κάνουν. Εμείς εντελώς εθνικά αδιάφοροι επιτρέπουμε να σκυλεύεται η Ιστορία μας, η Αρχαία Τέχνη η απαράμιλλη, κάθε Ιερό και Όσιο αυτής της Δοξασμένης Γης. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τους μπαγλαμάδες στην Επίδαυρο και τα κοστούμια με τις γραβάτες, τα τσιφτετέλια στο Ηρώδειο και τα αρχαία στάδια; Όσοι απέμειναν ΕΛΛΗΝΕΣ ζωντανοί έναν Διογένη με το φανάρι του περιμένουν και έναν Απόλλωνα θεό εκδικητή για να ξαναγίνει η Ελλάδα… ΕΛΛΑΔΑ!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ryuichi Sakamoto – Oxygen | Exception (Soundtrack)

 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Η Χρυσή Αυγή, η κρίση και η χρησιμότητα μιας ελεγχόμενης και πουλημένης "ακροδεξιάς"!

Ὅταν τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2013 ὁ Σαμαρᾶς διέταξε νὰ μοῦ φορέσουν χειροπέδες καὶ νὰ βγάλουν τὶς εἰκόνες, παραβιάζοντας τὸν νόμο στὰ κανάλια, ἔστελνε ἕνα μήνυμα. Ἦταν οἱ εἰκόνες αὐτὲς μία ἐπιχείρηση ψυχολογικοῦ πολέμου (Ψ.Π.) τοῦ τύπου ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ ἀνάλογη μὲ αὐτές του βίντεο μὲ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Σαντὰμ Χουσεΐν καὶ τὴν βάρβαρη δολοφονία του Καντάφι. Δὲν διέρρευσαν τυχαία οἱ εἰκόνες καὶ τὰ βίντεο, εἶχαν τὸν σκοπό τους. Ἴδιο σκοπὸ μὲ αὐτὸν τῶν καρατομήσεων σὲ δημόσια θέα τῶν ἐχθρῶν των βασιλέων στὸν Μεσαίωνα καὶ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Ἤθελαν νὰ δείξουν σὲ ὅλους τί παθαίνει ὅποιος τολμᾶ νὰ ἀντιστέκεται στὴν ἐξουσία. Τὸ ἴδιο σκοπὸ εἶχε καὶ ὁ Σαμαρᾶς καὶ οἱ ὀλιγάρχες ποὺ κατέχουν τὰ κανάλια, δείχνοντας μὲ στὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες ὁλόκληρης τῆς χώρας καὶ ὄχι μόνον μὲ τὶς χειροπέδες στὰ χέρια. Χρειάστηκαν, ὅμως, νὰ περάσουν ὄχι λίγα χρόνια, ἑπτὰ χρόνια πολέμου, φθορᾶς, προδοσιῶν γιὰ νὰ μᾶς καταδικάσουν. Τότε ὁ Σαμαρᾶς πίστευε ὅτι θὰ μᾶς ἐξαφανίσει, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν συνέβη καὶ δὲν θὰ συμβεῖ ποτὲ γιατί πάντοτε θὰ ὑπάρχουν Ἰδεολόγοι καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ δὲν εἶπε ἀκόμη τὴν τελευταία της λέξη. Ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ Ἀγωνιστὲς καὶ ὑπάρχει καὶ ἡ τραγικὴ ἀνεπάρκεια αὐτῶν ποὺ κυβερνοῦν τὴν χώρα, ποὺ ὁδηγεῖται ὅλο καὶ περισσότερο στὸ τέλμα καὶ τὴν παρακμὴ ὅ,τι καὶ νὰ λένε οἱ πληρωμένοι ντελάληδες, ποὺ κάνουν συνεχῆ προπαγάνδα σὲ κανάλια καὶ φυλλάδες. 

Τουρκικὴ ἀπειλή, λαθρομετανάστες, οἰκονομία σὲ κατάρρευση, διαφθορὰ καὶ διαπλοκή, ὅλα αὐτὰ ποὺ πλήττουν εὐθέως τὸ Ἔθνος θεριεύουν. 

Στὴν Λέσβο ἡ κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας, ποὺ δῆθεν θὰ ἔδινε λύση στὸ μεγάλο ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ πρόβλημα λαθρομετανάστες, προχωρεῖ στὴν ἵδρυση μίας πόλεως στὴν πραγματικότητα λαθρομεταναστῶν, ὅπως καταγγέλλουν οἱ κάτοικοι καὶ φορεῖς τῆς νήσου, στὴν θέση Βάστρια, μία πόλη ὀργανωμένη μέσα στὴν καρδιὰ τῆς Λέσβου. Ἀνάλογοι σχεδιασμοὶ ὑπάρχουν καὶ γιὰ τὴν Χίο καὶ γιὰ τὸν Ἕβρο. Καὶ αὐτὸ τὴν ἴδια περίοδο κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Ἱσπανία, χρησιμοποιῶντας μονάδες τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεών της ἀνάγκασε σὲ ἐπιστροφὴ στὴν Ἀφρικὴ 4.800 λαθρομετανάστες. Καὶ ὅσο γιὰ τὶς διαμαρτυρίες κόπασαν, ἔσβησαν, σχεδὸν ἐξαφανίστηκαν μετὰ τὴν καταδίκη, τὴν ἄδικη καταδίκη χωρὶς στοιχεῖα, χωρὶς ἀποδείξεις τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Ὅμως, ἡ ζωὴ δὲν ἀγαπᾶ τὸ κενὸ καὶ ἔτσι τὸ Σύστημα ἀναζητεῖ τρόπους νὰ καλύψει τὸ "κενὸ" τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Ἔχει ἀνάγκη μιᾶς στημένης καὶ ἐλεγχόμενης "ἀκροδεξιᾶς", ποὺ θὰ τὴν κρατάει στὸ χέρι καὶ θὰ λειτουργεῖ σὰν "βαλβῖδα ἀσφαλείας" τοῦ καθεστῶτος, προκειμένου νὰ μὴν σηκώσει πάλι κεφάλι ἡ Χρυσῆ Αὐγή. 

Ἔτσι στὴν πολιτικὴ "πιάτσα" ἔχουν στηθεῖ κάθε εἴδους τροτέζες τοῦ "πατριωτισμοῦ" καὶ τοῦ "ἐθνικισμοῦ" γιὰ νὰ κάνουν πολιτικὸ "πεζοδρόμιο". Ἔχουμε "ἐθνικιστὲς" ἀντιφασίστες μὲ δηλώσεις μετανοίας καὶ ἀποκηρύξεις, ἔχουμε "πατριῶτες" ὑμνητὲς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ δῆθεν θὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὸν Ἐρντογάν. Ἔχουμε ἀπ’ ὅλα ὅπως στὴν Εὐρώπη, ὅπου στὴν Ἰταλία ὁ Σαλβίνι, φορῶντας κιπά, στηρίζει τὸν τραπεζίτη Ντράγκι, στὴν Γαλλία ἡ Λεπὲν μὲ σκάνδαλα ἑκατομμυρίων εὐρὼ καὶ στελέχη Ἀφρικανούς, Ἄραβες καὶ ὁμοφυλόφιλους, στὴν Γερμανία μὲ μία λεσβία ἐπί κεφαλῆς, ἕναν ἑλληνικῆς καταγωγῆς gay διακεκριμένο στέλεχος καὶ στὴν Αὐστρία μὲ ἕνα κόμμα μέχρι τὸ λαιμὸ χωμένο στὰ σκάνδαλα, ποὺ στήριζε τὸν Καγκελάριο Κούρτσ, ἐπίσης ἐκτεθειμένο σὲ μεγάλα σκάνδαλα ἑκατομμυρίων Εὐρώ, ποὺ ὕψωσε τὴν σημαία τοῦ Ἰσραὴλ εἰς ἔνδειξιν προφανῶς συμπαραστάσεως στοὺς πιλότους τῆς πολεμικῆς ἀεροπορίας τῶν σιωνιστῶν, ποὺ βομβαρδίζουν ἀνελέητα ἀμάχους στὴν Λωρίδα τῆς Γάζας. 

Ἡ συνταγὴ τῆς ἐπιτυχίας τῆς "ἀκροδεξιᾶς" στὴν Εὐρώπη εἶναι νὰ εἶσαι κλέφτης, νὰ στηρίζεις τὸ Ἰσραὴλ καὶ τοὺς τραπεζῖτες καὶ βεβαίως νὰ ἔχεις στὸ κόμμα σου ἀντιφασίστες, ὁμοφυλόφιλους καὶ ὀλίγους Ἀφρικανοὺς καὶ Ἀσιᾶτες. Ἐὰν δὲν ἔχεις τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά, τότε εἶσαι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ καὶ πρέπει νὰ τιμωρηθεὶς σκληρά, ποὺ αὐτὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα σήμαινε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ καὶ ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ. 

Εἶναι, ὅμως, ἡ Ἑλλάδα Εὐρώπη; Μᾶλλον ὄχι, σίγουρα ΟΧΙ! Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ κάθε εἴδους ἀκροδεξιά-μαϊμοῦ θὰ ἀποτύχει καὶ οἱ ΑΛΗΘΙΝΟΙ Ἐθνικιστὲς θὰ θυμηθοῦν καὶ θὰ ἀναζητήσουν τὴν ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ποὺ ἀντιστέκεται καὶ μάχεται ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὸ κελὶ μιᾶς φυλακῆς. 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ –  ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΠΗΓΗ: https://xrisiavgi.com/2021/05/26/07/148281/