Η περήφανη στάση της Χρυσής Αυγής απέναντι στη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ του 2015

  

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος, 14 Αυγούστου 2015 (από τα Πρακτικά της Βουλής):

Προ ημερών είδα σε ένα τηλεπαράθυρο έναν εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας να λέει ότι η Χρυσή Αυγή έχει υπόγεια συμφωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, εσείς ψηφίζετε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ το μνημόνιο.

Τα ίδια και από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, ότι εμείς συνεργαζόμαστε με τη Νέα Δημοκρατία. Μην αγωνιάτε. Δεν είμαστε με κανέναν από τους δύο. Είμαστε Έλληνες εθνικιστές. Είμαστε εναντίον και των καπιταλιστών και των μαρξιστών. Το σύνθημά μας είναι «ούτε Μαρξ ούτε Ροκφέλερ».

(Χειροκροτήματα από  την πτέρυγα της Χρυσής Αυγής)

 Κατεπείγον, παραμονές της Παναγίας, γιατί πρόκειται αύριο να ψηφίσει το Κοινοβούλιο της Φινλανδίας. Ξέρετε, η Φινλανδία είναι η πατρίδα του Αϊ Βασίλη. Ίσως κάποιοι νομίζουν ότι όλα αυτά που μας δίνουν οι Ευρωπαίοι είναι δώρα αγιοβασιλιάτικα, αλλά δεν είναι.

Είπε προηγουμένως ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Μπαλαούρας, ότι μας απειλούσαν οι Ευρωπαίοι με άτακτη χρεοκοπία. Γιατί να μην απειλούμε εμείς τους Ευρωπαίους με άτακτη χρεοκοπία;

Έχουν διαβάσει τι είπε ο ίδιος ο Τουσκ στο «ECONOMIST»; Θα το επαναλάβω. Είπε ότι θα καταστρεφόταν η Ευρώπη. Διάβασαν την έκθεση των πέντε σοφών οικονομολόγων της γερμανικής καγκελαρίας, οι οποίοι λένε ότι πρέπει να βρούμε τρόπο, ούτως ώστε να μην κινδυνεύει το ευρώ από την περίπτωση της χρεοκοπίας μιας χώρας; Δεν χρησιμοποιήθηκε αυτό το πράγμα.

Είμαστε αλήθεια κράτος ελεύθερο, όταν δεχόμαστε να μας επιβάλλουν οι ξένοι τα πάντα;

 Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα άλλαξε ριζικά την εθνική οικονομία της χώρας μας σε σημείο να είναι σήμερα μια εξευτελισμένη χώρα παροχής υπηρεσιών χωρίς πρωτογενή παραγωγή.

Το μνημόνιο το οποίο προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα βγει σε καμμία περίπτωση … Αλήθεια, σύμφωνα με αυτά που προτείνει το σχέδιο αυτό, η συμφωνία αυτή λέτε ότι δεν διέπεται από το Αγγλικό Δίκαιο. Μα, αφού αποδεχθήκατε το μνημόνιο 1 και το μνημόνιο 2, την υποθήκευση της Ελλάδος, τι σημασία έχει αν το μνημόνιο 3 δεν διέπεται από το Αγγλικό Δίκαιο; Είναι σαν να έχεις υποθηκεύσει δύο φορές το σπίτι σου και να λες ότι είμαι υπερήφανος που δεν το υποθηκεύω και τρίτη φορά. Αφού είναι ήδη υποθηκευμένο!

Είμαστε αλήθεια κράτος ελεύθερο, όταν αναγκαζόμαστε να μας επιβάλλουν οι ξένοι πώς θα λειτουργούν ακόμα και οι φούρνοι και τα φαρμακεία; Για να μην αναφερθώ στην ευθεία αμφισβήτηση της ανεξάρτητης δικαστικής εξουσίας και των αποφάσεών της!

 Η Χρυσή Αυγή καταψηφίζει το μνημόνιο της Αριστεράς

 Πληρώνουμε το κομματικό κράτος. Πληρώνουμε το δημόσιο τομέα-τέρας, ο οποίος δημόσιος τομέας δεν έχει καμμία σχέση με τον κρατικό μηχανισμό που έχουν οι χώρες της Ευρώπης. Εδώ, όποτε προκηρύσσονται εκλογές, από βαθμό τμηματάρχου και πάνω, κατεβάζουν τα μολύβια, περιμένουν τη διάδοχη κατάσταση για να δουν τι θα κάνουν.

Δεν έχετε κανένα δικαίωμα, κύριοι, οι οποίοι θα υπερψηφίσετε αυτή τη συμφωνία, αυτό το νέο μνημόνιο, να θυσιάσετε το μέλλον του ελληνικού έθνους, να θυσιάσετε την αγροτιά για το κομματικό κράτος, για το τέρας το οποίο έχετε δημιουργήσει.

Η θέση της Χρυσής Αυγής είναι ξεκάθαρη: Τίποτα δεν χαρίζεται. Κι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στη χώρα, είναι η επιστροφή στην εθνική παραγωγή. Μόνο εάν καπνίσουν και πάλι φουγάρα στα εργοστάσια που έχουν γίνει φαντάσματα, μόνο εάν καλλιεργηθούν πάλι τα χωράφια, μόνο αν ζωντανέψει η ύπαιθρος, μόνο όταν ανθήσουν και πάλι οι βιοτεχνίες που έχουμε στα Οινόφυτα, τα οποία είναι ένα «νεκροταφείο» βιοτεχνιών, μόνο όταν υπάρξει εθνική παραγωγή, θα υπάρξει ανάπτυξη. Και όχι με τα δανεικά που θα πληρώνουμε για γενεές επί γενεών.

Η Χρυσή Αυγή καταψηφίζει το νέο μνημόνιο της Αριστεράς, καταγγέλλοντας την υποκρισία αυτών που θα το υπερψηφίσουν και λέει: «Ναι, στην επιστροφή στη εθνική παραγωγή με κάθε τίμημα.»

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Οι δύο σκοπιές της Ιστορίας

Η απόλυτη διαφορά ανάμεσα στους τρόπους σκέψης, που από την μία περιστρέφονται από την κεντρική ιδέα του Πεπρωμένου και από την άλλη, αυτή της Αιτιότητας, γίνεται ακόμα πιο βαθιά λόγω του γεγονότος ότι μόνο μία από αυτές ενσωματώνεται πλήρως στην αντίληψή μας για την Ιστορία. Η Ιστορία είναι η καταγραφή εκπληρωμένων Πεπρωμένων – Πολιτισμών, Εθνών, Θρησκειών, Φιλοσοφιών, Επιστημών, Τεχνών, μεγάλων προσωπικοτήτων. Μόνο η ικανότητα της ενσυναίσθησης, μπορεί να μας επιτρέψει να κατανοήσουμε, αυτούς τους κάποτε έμψυχους ζωντανούς οργανισμούς που τώρα πια, άπτονται στην σφαίρα της στεγνής καταγραφής.

Η Αιτιότητα είναι ανεπαρκής σε αυτό το σημείο, μιας και κάθε δευτερόλεπτο που ένα νέο γεγονός γίνεται στον στίβο της Ζωής, εξαπολύει αλυσιδωτές αντιδράσεις αλλαγών. Τα «υπόγεια» γεγονότα ποτέ δεν καταγράφονται, αλλά κάθε ένα από αυτά προξενεί αλλαγές στην Ιστορία. Η πλήρης κατανόηση ενός ζώντος οργανισμού, είτε αυτό είναι ένας Πολιτισμός, είτε ένα Έθνος, είτε μια Προσωπικότητα, έγκειται στο να μπορεί να δει κάποιος πίσω και κάτω από τα γεγονότα αυτής της ύπαρξης, την ψυχή που εκφράζει τον εαυτό της μέσω, και μερικές φορές ενάντια, στα εξωτερικά γεγονότα. Μόνο τότε μπορεί να διαχωρίσει κανείς τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο. Το σημαντικό σημαίνει: να άπτεται του Πεπρωμένου. Το δε περιστατικό: καμία σχέση με το Πεπρωμένο. Ήταν ζήτημα του Πεπρωμένου για τον Ναπολέοντα, πως ο Carnot ήταν Υπουργός Πολέμου, μιας και αν ήταν κάποιος άλλος στην θέση του, δεν θα είχε δει το σχέδιο του Ναπολέοντα για την εισβολή στην Ιταλία, καθώς ήταν θαμμένο στα αρχεία του υπουργείου. Ήταν το Πεπρωμένο της Γαλλίας, που ο εμπνευστής αυτού του σχεδίου ήταν ένας Άνθρωπος της Δράσης, καθώς και ένας θεωρητικός. Έτσι είναι εμφανές ότι, το τι αποτελεί Πεπρωμένο και τι Περιστατικό, είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό, αφού μια διεισδυτική ματιά μπορεί να εντοπίσει το Πεπρωμένο, εκεί που μια επιφανειακή θα έβλεπε απλώς ένα Περιστατικό.

Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι διαφοροποιούνται όσον αφορά την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται την Ιστορία. Υπάρχει μια Ιστορική αίσθηση, που μπορεί να δει κάτω από την επιφάνεια, μέσα στην Ψυχή που είναι καθοριστική για την Ιστορία. Η Ιστορία, ιδωμένη υπό το πρίσμα της ιστορικής αίσθησης του ανθρώπου, αποκτά μια υποκειμενική σκοπιά. Αυτή είναι πρώτη σκοπιά της Ιστορίας. Η άλλη, η αντικειμενική σκοπιά της Ιστορίας, είναι εξίσου ανίκανη να τοποθετηθεί με αμερόληπτο τρόπο, άσχετα αν με την πρώτη ματιά δείχνει ικανή. Η συγγραφή μιας απόλυτα αντικειμενικής Ιστορίας είναι ο στόχος της λεγόμενης αναφορικής ή αφηγηματικής μεθόδου της παρουσίασης της Ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, νομοτελειακά επιλέγει και κατατάσσει τα γεγονότα, και σε αυτήν την διαδικασία, το ποιητικό ένστικτο, η ιστορική αίσθηση και η κλίση του συγγραφέα προς αυτά έρχονται να παίξουν το ρόλο τους. Αν αυτά εξαιρεθούν, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι ένα βιβλίο Ιστορίας, παρά ένα βιβλίο με ημερομηνίες, και αυτό βέβαια χωρίς περιθώρια ελευθερίας από τις εκάστοτε επιλογές.

Ούτε αυτό αποτελεί Ιστορία. Η πρωτογενής μέθοδος καταγραφής τις ιστορίας, προσπαθεί να καταγράψει τις εξελίξεις με πλήρη αμεροληψία. Είναι η αφηγηματική μέθοδος που χρησιμοποιεί επάλληλα, κάποια στοιχεία αιτιοκρατικής, εξελικτικής ή οργανικής φιλοσοφίας σαν εργαλεία για να εντοπιστούν οι ρίζες του αποτελέσματος από την αιτία. Έτσι αποτυγχάνει η προσπάθεια για αντικειμενικότητα, μιας και τα γεγονότα που σώζονται σαν στοιχεία είτε είναι πολυάριθμα, είτε πάρα πολύ λίγα, όπου και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται μαεστρία, είτε για να καλυφτούν τα κενά, είτε για να γίνει μια  «σωστή» επιλογή, με αποτέλεσμα η αμεροληψία να καθίσταται αδύνατη.

Η ιστορική αίσθηση είναι αυτή που αποφασίζει ποια είναι η ιστορική σημασία παρελθόντων επιτευγμάτων, ιδεών ή προσωπικοτήτων. Για αιώνες, ο Βρούτος και ο Πομπηίος θεωρούνταν πιο σημαντικοί από τον Καίσαρα. Γύρω στα 1800, ο Βόλπιος θεωρούνταν μεγαλύτερος ποιητής από τον Goethe. Ο Mengs, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην λήθη, θεωρούνταν στην εποχή του σαν ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλου του κόσμου. Ο Shakespeare μέχρι και έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, θεωρούνταν θεατρικός συγγραφέας μικρότερης αξίας από τους συγκαιρινούς του. Ο El Greco ήταν απαρατήρητος 75 χρόνια πριν (σ.σ. το κείμενο είναι γραμμένο την δεκαετία του ’50). Ο Κικέρωνας και ο Κάτων, θεωρούνταν μέχρι και το πέρας του Α’ Π. Π., μεγάλες προσωπικότητες, παρά αδύναμοι πολιτισμικοί οπισθοδρομητές. Η Ιωάννα της Λωραίνης, δεν περιλαμβανόταν στις λίστες του Chastellain, που γράφτηκε μετά τον θάνατο του Καρόλου του 7ου, με όλους του στρατιωτικούς διοικητές που πολέμησαν ενάντια στην Αγγλία. Τέλος, στον αναγνώστη του 2050, θα είναι εξίσου σαφές πως ο μεγάλος Ήρωας και ο μεγάλος Φιλόσοφος του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα, πέρασαν «απαρατήρητοι» και ακατανόητοι από τους συγκαιρινούς τους, στην ιστορική τους διάσταση και σημασία.

Ο Κλασικός Πολιτισμός θεωρούσε με συγκεκριμένο τρόπο τα γεγονότα την εποχή του Winckelmann, αλλιώς την εποχή του Nietzsche, αλλιώς στον 20ο και τον 21ο αιώνα. Παρομοίως, η Ελισαβετιανή Αγγλία, ήταν πλήρως ικανοποιημένη με την δραματοποίηση του Καίσαρα όπως τον παρουσίαζε ο Πλούταρχος, από τον Shakespeare, ενώ η Αγγλία της εποχής του fin de siècle (σ.σ. «τέλος του αιώνα» στα γαλλικά) απαίτησε από τον Shaw, την δραματοποίηση του Καίσαρα όπως τον παρουσίαζε ο Mommsen. Ο Wilhelm Tell, η Maria Stuart, ο Götz von Berlichingen και ο Florian Geyer, θα έπρεπε να ξαναγραφούν σήμερα, μιας και θεωρούμε αυτές τις ιστορικές περιόδους κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Τι είναι τότε η Ιστορία; Η Ιστορία αποτελεί την σχέση του Παρελθόντος με το Παρόν. Επειδή το Παρόν συνεχώς αλλάζει, έτσι αλλάζει και η Ιστορία. Κάθε Εποχή έχει την δική της Ιστορία, που το Πνεύμα της Εποχής δημιουργεί για να ανταποκρίνεται στην ψυχή του. Όταν η Εποχή αυτή φεύγει ανεπιστρεπτί, το ίδιο γίνεται και με την συγκεκριμένη θέαση της Ιστορίας. Ιδωμένη υπό αυτό το πρίσμα, κάθε προσπάθεια για να γραφτεί η Ιστορία «όπως ακριβώς έγινε» αποτελεί ιστορική ανωριμότητα καθώς και η αντίληψη πως υφίστανται αντικειμενικά κριτήρια στην παρουσίαση της Ιστορίας, αποτελεί πλάνη, γιατί το μόνο που υπάρχει είναι το Πνεύμα της Εποχής. Η καθολική συμφωνία συγκαιρινών ανθρώπων, με συγκεκριμένη αντίληψη για την Ιστορία, δεν καθιστά αυτήν την αντίληψη αντικειμενική, παρά της δίδει απλά έναν βαθμό – τον υψηλότερο δυνατό βαθμό, ο οποίος αποτελεί τεκμήριο πως αυτή η αντίληψη εναρμονίζεται με το υπάρχον Πνεύμα της Εποχής, αληθινή μόνο για τον εκάστοτε χρόνο και την εκάστοτε ψυχική κατάσταση.

Αυτός είναι ο ύστατος βαθμός αλήθειας που κάποιος θα μπορούσε να κατακτήσει. Ο οποιοσδήποτε που θεωρεί τον εαυτό του «μοντέρνο», θα πρέπει να θυμηθεί πως θα αισθανόταν εξίσου μοντέρνος και στην εποχή του Καρόλου του 5ου και πως είναι καταδικασμένος να φαίνεται εξίσου «παλιομοδίτης» στους ανθρώπους του 2050, όσο είναι για αυτόν οι άνθρωποι του 1850. Μια «δημοσιογραφίστικη» αντίληψη της Ιστορίας, αποτελεί τεκμήριο πως ο κάτοχός της στερείται καθ’ ολοκληρίαν του ιστορικού αισθητηρίου. Για αυτό, καλό θα ήταν να απέχει από την οποιαδήποτε συζήτηση ιστορικού περιεχομένου, είτε παρελθόντων γεγονότων είτε γεγονότων που είναι στην φάση του γίγνεσθαι.

Πηγή: F. P. Yockey – Imperium.

Χορηγοί της αυτοακύρωσης

Εν τέλει οι κυβερνήσεις κρίνονται όχι μόνο από όσα χτίζουν για το μέλλον, αλλά και από το αν στέκονται αντάξιες της ευθύνης να προστατέψουν όσα παρέλαβαν από το παρελθόν...

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

• Υπάρχουν χώρες που επενδύουν στην Ιστορία τους γιατί γνωρίζουν ότι αποτελεί μέρος της εθνικής τους ισχύος. Και υπάρχουν κυβερνήσεις που φτάνουν στο σημείο να επιδοτούν έργα τα οποία, σύμφωνα με τους επικριτές τους, διαστρεβλώνουν ή απαξιώνουν την ίδια την ιστορική τους κληρονομιά. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια αμφιλεγόμενη καλλιτεχνική επιλογή. Μιλάμε για μια βαθιά πολιτική επιλογή.

• Η υπόθεση της ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν άνοιξε μια πολύ ευρύτερη συζήτηση από εκείνη που αφορά την ελευθερία της τέχνης. Γιατί η ελευθερία της έκφρασης είναι αυτονόητη. Άλλο, όμως, η καλλιτεχνική ελευθερία και άλλο η κρατική επιχορήγηση. Το κράτος δεν οφείλει να λογοκρίνει κανέναν. Έχει όμως το δικαίωμα -και κυρίως την υποχρέωση- να αποφασίζει πού κατευθύνονται τα χρήματα των φορολογουμένων και ποιο πολιτιστικό αποτύπωμα επιθυμεί να ενισχύσει…

• Δεν είναι η πρώτη φορά που η σημερινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει την πολιτιστική κληρονομιά περισσότερο ως διαχειριστικό αντικείμενο παρά ως στοιχείο εθνικής ταυτότητας. Από τις επιλογές στο υπουργείο Πολιτισμού μέχρι τις συνεχείς αντιδράσεις αρχαιολόγων, πανεπιστημιακών και ανθρώπων του χώρου εδραιώνεται η πεποίθηση ότι το ζητούμενο δεν είναι η προστασία της ιστορικής μνήμης, αλλά η εξυπηρέτηση μιας αντίληψης όπου όλα μπορούν να μπουν στη ζυγαριά της αγοράς, της επικοινωνίας ή της διεθνούς προβολής…

• Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο. Η κυβέρνηση δείχνει να αντιμετωπίζει την Ιστορία ως άλλο ένα πεδίο δημοσίων σχέσεων. Σαν να αρκεί μια διεθνής κινηματογραφική παραγωγή, μια λαμπερή πρεμιέρα ή η προβολή της χώρας στο εξωτερικό για να δικαιολογηθούν επιλογές που προκαλούν εύλογες αντιδράσεις. Όμως η διεθνής προβολή δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ελληνικού πολιτισμού…

• Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι η ίδια κυβέρνηση εμφανίζεται ιδιαίτερα ευαίσθητη όταν γίνεται λόγος για τη διεθνή εικόνα της, αλλά πολύ λιγότερο ευαίσθητη όταν αμφισβητείται η ίδια η ιστορική αφήγηση του Ελληνισμού. Σαν να θεωρεί ότι αυτά είναι δευτερεύοντα ζητήματα, που μπορούν να αντιμετωπιστούν με λίγες ανακοινώσεις ή με ακόμη έναν επικοινωνιακό αντιπερισπασμό.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Φανταστείτε να γυριζόταν ταινία με τον Μωυσή… μαύρο!

Το παρακάτω άρθρο είναι από την εφημερίδα “Δημοκρατία” και θέτει ένα ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι προφανής. Προς άρσιν παρεξηγήσεως η φωτογραφία, την οποία δημοσιεύουμε ενδεικτικά είναι του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα, που ήταν πράγματι μαύρος και όχι του Βιβλικού Μωυσή. Διαβάστε και προβληματιστείτε για το κατάντημα του λαού μας!

“Δημοκρατία: 17/07/2026, Του Οδυσσέα Λαερτιάδη

Φανταστείτε να γυριζόταν ο Μωυσής και ο σκηνοθέτης κ. Νόλαν να επέλεγε ως πρωταγωνιστή Αφρικανό, πατριώτη της μαύρης ωραίας Ελένης.

Το δε χειρότερο, το ισραηλινό υπουργείο πολιτισμού να επιχορηγούσε την ταινία.

Άμεση θα ήταν η δράση πρωθυπουργού και πολιτών, ο δε υπουργός θα πήγαινε σπίτι του και θα του καταλογιζόταν η δαπάνη και ο πρωθυπουργός θα ζητούσε δημόσια συγγνώμη.

Σκυλεύουν όλοι πάνω στον πολιτισμό μας, με πρώτους τους θεματοφύλακές του.

Μας κουτσουρέψαν τη γλώσσα, από τα σχολεία μας δε σταμάτησαν τη διδασκαλία αρκετών κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, άσε που ισχυρίζονται πως κάποιοι βοσκοί της Φοινίκης μάς χάρισαν το αλφάβητο.

Χαζό θα μου πείτε, μέσα στον ίδιο αιώνα από αναλφάβητοι που είμαστε, ο Όμηρος δημιούργησε την πλέον συνθέτη γλώσσα της ιστορίας των πολιτισμών που υπακούει στους κανόνες της μουσικής και των μαθηματικών.

Αν πάρουμε τον γλωσσοπλάστη Σαίξπηρ, ο γλωσσικός του πλούτος αποτελεί το 60% του αντίστοιχου του Ομήρου.

Δικαιωματιστές, αγράμματοι και εμπαθείς σβήνουν τον πολιτισμό μας, η δε ταφόπλακά του μπαίνει, σε αυτή την περίπτωση, δια χειρός της (Ελληνίδας;) υπουργού Πολιτισμού.

Μαύρισε τον πολιτισμό η πασοκογενής υπουργός κ. Μενδώνη. Αλήθεια ποιος μας την επιβάλει ως μόνιμη υπουργό πολιτισμού και γιατί;

Ο Διογένης έχει νέο έργο, πρέπει να ψάξει με το φανάρι του στο υπουργείο πολιτισμού, δεν μπορεί, κάποιου θα υπάρχει Έλληνας.”

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα υπήρχε σφοδρή αντίδραση και ίσως η ταινία αυτή δεν έφτανε ποτέ στις αίθουσες προβολής. Οι Εβραίοι υπερασπίζονται με φανατισμό την παράδοσή τους και καλά κάνουν. Εμείς εντελώς εθνικά αδιάφοροι επιτρέπουμε να σκυλεύεται η Ιστορία μας, η Αρχαία Τέχνη η απαράμιλλη, κάθε Ιερό και Όσιο αυτής της Δοξασμένης Γης. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τους μπαγλαμάδες στην Επίδαυρο και τα κοστούμια με τις γραβάτες, τα τσιφτετέλια στο Ηρώδειο και τα αρχαία στάδια; Όσοι απέμειναν ΕΛΛΗΝΕΣ ζωντανοί έναν Διογένη με το φανάρι του περιμένουν και έναν Απόλλωνα θεό εκδικητή για να ξαναγίνει η Ελλάδα… ΕΛΛΑΔΑ!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ποιος σκότωσε τον Όμηρο;

Ελένη Παπαδοπούλου

Αυτό το καταπληκτικό βιβλίο με συγγραφείς δύο Αμερικάνους καθηγητές κλασικών σπουδών, τους Victor Davis Hanson και John Heath, το οποίο εκδόθηκε το 1998, αφηγείται την υποβάθμιση των κλασικών σπουδών στις ΗΠΑ. Ο Όμηρος και άλλοι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς κρίνονται ως ρατσιστές, σεξιστές, γενικώς οπισθοδρομικοί και οι κλασικές σπουδές άχρηστες και επιβλαβείς για την κοινωνία. Κλασικά έργα μεταφέρονται στο θέατρο ή στην μεγάλη οθόνη διασκευασμένα σε σημείο που το μόνο που έχει απομείνει από το έργο είναι ο τίτλος. Οι δε διασκευές είναι σε πολλές περιπτώσεις τουλάχιστον γελοίες, για να το πω κομψά. Οι σπόροι για την υπονόμευση όλων όσων έχει προσφέρει ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, που είναι η βάση του πολιτισμού, μας έχουν μπει εδώ και δεκαετίες.

Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται και η δήθεν «Οδύσσεια» του Νόλαν να ασελγήσει πάνω στο έργο του Ομήρου. Μαύρη Ελένη, τρανς στρατιωτική φιγούρα ανύπαρκτη στο πρωτότυπο, πετσοκομμένες ραψωδίες και σκηνές που δεν ανταποκρίνονται στο έργο του Ομήρου. Όχι, δεν είναι τυχαίο. Ο θρασύτατος Νόλαν επέλεξε Όμηρο για να πάρει από την δόξα του ονόματος, επέλεξε μαύρη Ελένη, αν είναι δυνατόν, και τρανς φιγούρες, για να προκαλέσει ντόρο και να είναι επιλέξιμος για τα Όσκαρ και ασέλγησε πάνω στο ομηρικό κείμενο, γιατί δεν έχει καμία παιδεία και κανέναν σεβασμό για τον Όμηρο. Όλοι οι λόγοι δηλαδή για τους οποίους το κοινό, τουλάχιστον το ελληνικό, θα έπρεπε να του γυρίσει την πλάτη και να τον στείλει στα αζήτητα.

Το φοβερό είναι ότι το ελληνικό Κράτος τον χρηματοδότησε κιόλας με 6,5 εκατομμύρια, αντί να βγάλει ένα κείμενο διαμαρτυρίας για το αίσχος. Αυτοί που το ενέκριναν βρήκαν προφανώς καταπληκτική την ιδέα η Ελένη να είναι μαύρη, έστω και για λίγα λεπτά που εμφανίζεται στην ταινία, και να κακοποιείται το ομηρικό έπος στην κινηματογραφική μεταφορά.

Είναι πλέον φανερό ότι εδώ και δεκαετίες διεξάγεται ένας πόλεμος κατά των αξιών, των αρχών και των θεμελίων που έθεσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Και αυτός ο πόλεμος διεξάγεται, γιατί πολύ απλά ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι το ακριβώς αντίθετο από την σημερινή κατάντια του δυτικού πολιτισμού. Ο αναστοχασμός και η στροφή σε όσα σοφά είπαν και έκαναν οι πρόγονοι μας θα οδηγήσει σε αναδιάταξη τη σύγχρονη κοινωνία. Και αυτό πολλοί το απεύχονται.

Οπότε η λύση είναι να σκοτώσουν τον Όμηρο, τον Θουκυδίδη, τους τραγικούς, την αρχαία ελληνική σκέψη και γραμματεία. Είναι ένας τρόπος, για να μη φανεί πόσο λίγοι, μικροπρεπείς και ατάλαντοι είναι μπροστά τους. Και ένας τρόπος για να αμαυρώσουν τον ελληνισμό, που παρά τον πόλεμο, παραμένει εντυπωσιακά ανθεκτικός μέσα στους αιώνες.

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr