Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Ποτέ δεν φύγαμε από το 2010 όταν το πολιτικό σούργελο της οικογένειας Παπανδρέου μας ανακοίνωνε με φόντο το Καστελόριζο την προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ. Μόνο τελειοποιήσαμε την μετάβαση.

Η κρίση δεν λύθηκε. Χρηματοδοτήθηκε εκ νέου.

Οι μη βιώσιμες τράπεζες των τοκογλύφων αποκαταστάθηκαν με δημόσιο χρήμα, μηδενικά επιτόκια και ποσοτική χαλάρωση.

Οι ιδιωτικές απώλειες των τζογαδόρων μετατράπηκαν σε κρατικό χρέος και μελλοντική φορολογία.

Οι ίδιο θεσμοί εμφανίστηκαν μεγαλύτεροι, πιο συγκεντρωμένοι και πιο προστατευμένοι από ποτέ.

Αυτό που άλλαξε ήταν ποιος ανέλαβε το χρέος.

Οι αποταμιευτές τιμωρήθηκαν με μηδενικές αποδόσεις. Οι εργαζόμενοι αντιμετώπισαν μειωμένους πραγματικούς μισθούς, ενώ οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων εκτοξεύτηκαν.

Η στέγαση χρηματιστικοποιήθηκε σε όχημα επένδυσης που η επόμενη γενιά δεν μπορεί πλέον να αντέξει.

Το χρέος των νοικοκυριών γέμισε το κενό που άφησε η κατάρρευση της μεσαίας τάξης.

Ο κίνδυνος δεν μειώθηκε αλλά αναδιανεμήθηκε προς τα κάτω και προς το μέλλον.

Η λεγόμενη ανάκαμψη ήταν μια μαζική μεταφορά πλούτου προς τα πάνω, μεταμφιεσμένη σε σταθερότητα.

Οι ιδιοκτήτες μετοχών και πολλών ακινήτων (πχ βουλευτές) ανέκαμψαν πρώτοι  και πληρέστερα.

Όλοι οι υπόλοιποι κληρονόμησαν υψηλότερα κόστη, ασθενέστερη διαπραγματευτική ισχύ και ένα σύστημα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το κεφάλαιο ως υπερβολικά συστημικό για να αποτύχει, ενώ αντιμετωπίζει την εργασία ως ρυθμιζόμενη.

Το 2010 αποκάλυψε την ιεραρχία. Η μη αντίδραση την καθιέρωσε. Κάθε επακόλουθη παρέμβαση ακολούθησε το ίδιο σχέδιο, ήτοι προστασία της κορυφής και κοινωνικοποίηση της προσαρμογής από κάτω.

Η κρίση ποτέ δεν τελείωσε, αλλά έγινε πολιτική με πολιτικούς που δεν είναι τίποτε περισσότερο από παράσιτα.

Τρέφονται με τις ελπίδες, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, όπως ένα κουνούπι τρέφεται από αίμα. Αθόρυβα, αδυσώπητα και χωρίς καμία έγνοια για την επιβίωση μας.

Συσκευάζουν τους φόβους μας σε συνθήματα, τις φιλοδοξίες μας  σε διαφημίσεις πολιτικής καμπάνιας, και μετά επιβάλλουν φόρους, πίστη, και μερικές φορές τις ζωές των παιδιών μας σε μαζικά δυστυχήματα με υπαιτιότητα των μηχανισμών εξουσίας.

Η ιστορία της Ελλάδας είναι διάσπαρτη από νεκροταφεία ηγετών που υποσχέθηκαν μεταμόρφωση και παρέδωσαν χρέος, παρακμή και απόσπαση προσοχής από την πραγματικότητα.

Τα ονόματα δεν αλλάζουν. Η εκμετάλλευση δεν αλλάζει. Η ξενοκίνητη πολιτική ελίτ πάντα μας χρειάζεται εξαρτημένους. Η ελπίδα είναι το προϊόν τους.

Η απομυθοποίηση είναι το κόστος συνδρομής στα συστημικά κόμματα τους. Το μοναδικό αξιόπιστο μοτίβο είναι ότι η εξουσία συγκεντρώνεται, η ικανότητα των εργαζομένων φθείρεται και αυτοί που υπόσχονται να τα διορθώσουν όλα είναι συνήθως αυτοί που τα κατέστρεψαν.

Ας σταματήσουμε να περιμένουμε τον επόμενο σωτήρα και ας αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα δεν κάνει πολιτική καμπάνια.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΙΝΑΡΔΗΣ

ΠΗΓΗ

Ενάντια στο αφήγημα των δήθεν «εθνωφελών» ιδιωτικοποιήσεων

  

Από τα πρώτα χρόνια της έλευσης των μνημονίων στην Ελλάδα, οι έννοιες της «ιδιωτικοποίησης» και της «αποκρατικοποίησης» έγιναν εργαλεία προμετωπίδας του προπαγανδιστικού λόγου του φιλελεύθερου καθεστώτος, από κομματικά επιτελεία και χαρτογιακάδες οικονομολόγους, μέχρι διεφθαρμένους δημοσιογράφους και «διακεκριμένους» ευρωπαϊστές.

Αυτά που ξεπούλησε ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, ο Τσίπρας, το ΤΑΙΠΕΔ και συνεχίζει να ξεπουλάει η οικογένεια Μητσοτάκη, από επιχειρήσεις μέχρι φράγματα(!) και από υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα μέχρι νερό, γη και θάλασσα(!), από που τα φέρανε; Από το σπίτι τους; Εάν αυτό το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δεν γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;

Επειδή το δικό τους κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων, επειδή το δικό τους κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς», επειδή το δικό τους κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις Η.Π.Α., των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο και από εκεί στην πλάτη των λαών, από που προκύπτει ότι το ξεπούλημα είναι το «αντίδοτο» τάχα, στο συνειδητά και ταξικά ξεπουλημένο δικό τους κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το ξεπούλημα συνιστά την συνέχεια και την προέκταση αυτού ακριβώς του ξεπουλημένου – δικού τους – κράτους.

Επίσης, εάν ο λεγόμενος δημόσιος τομέας δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών και αν οι κάποτε κερδοφόροι τομείς του δούλευαν και δουλεύουν για λογαριασμό των αφεντικών, από που προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά τους θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά τους; Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα θα μειωθεί το χρέος, θα μειωθούν τα ελλείμματα, θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται την φενάκη πως δήθεν ξεπουλώντας κερδοφόρους τομείς θα μειωθεί το χρέος, και μάλιστα την στιγμή που στερούν έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο για να τα χαρίσουν απευθείας στους κεφαλαιοκράτες! Αρκεί να θυμηθεί κανείς πως τo έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ, το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ, το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ, και
το 2012 το δημόσιο χρέος, και μάλιστα παρά το «κούρεμα», έφτασε στα 305 δισ. Ευρώ.

Έως το τέλος της δεκαετίας του 2000 είχαν ήδη ξεπουληθεί και ο Σκαραμαγκάς και όλη σχεδόν η ναυπηγική βιομηχανία. Σύντομα με την «ευλογία» των προδοτών πολιτικών, άλλαξαν χέρια οι ιδιοκτησίες στην ΑΓΕΤ, στον ΟΤΕ, στο 90% του τραπεζικού τομέα, στο λιμάνι του Πειραιά, στην «Ολυμπιακή», στους οδικούς άξονες της χώρας, στο 48,5% της ΔΕΗ, στο 38% της ΕΥΔΑΠ, στο 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», στο 49% του ΟΠΑΠ, στο 92% της Εθνικής Τράπεζας, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», στην γέφυρα του Ρίου κ.α. Λογικά θα αναρωτηθεί κανείς: την περίοδο που συνέβησαν όλα αυτά τα ξεπουλήματα, και εάν τα ξεπουλήματα είναι «καλά», είναι «επενδυτικά», είναι «αναπτυξιακά», πολύ περισσότερο εάν τα ξεπουλήματα είναι «σωτήρια» από το χρέος, τότε γιατί το χρέος από το 2000 μέχρι το 2012 (ενόσω δηλαδή συνέβησαν αυτά τα ξεπουλήματα), υπερδιπλασιάστηκε;

Οι πολιτικοί δεν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη, αλλά για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας, παραδίδοντάς της, για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε, από την δημόσια περιουσία. Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκπληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί: τo χρέος απέναντι στους κεφαλαιοκράτες που υπηρετούν.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η μεθόδευση της Χρεοκοπίας και τα Μνημόνια

Το πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, ο άλλοτε διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, o οποίος σύμφωνα με καταγγελίες των πρώην υφισταμένων του διόγκωσε επίτηδες του έλλειμμα του δημοσίου, με αποτέλεσμα να επιβληθούν τα οικονομικά μέτρα εξαθλίωσης, είχε απολογηθεί στο παρελθόν για την κατηγορία της παραποίησης στοιχείων!

Ο Ανδρέας Γεωργίου, οποίος καταγγέλθηκε από την πρώην υπάλληλο της ΕΛΣΤΑΤ Ζωή Γεωργαντά για σκοπούμενη διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 από 13,4% σε 15,8% του ΑΕΠ, με στόχο να γίνει επιτακτική η υιοθέτηση επώδυνων μέτρων λιτότητας, ήταν ένα από τα ελάχιστα στελέχη του αμαρτωλού κομματικού κράτους της μεταπολίτευσης, που βρέθηκε αντιμέτωπος με την ελλαδική «Δικαιοσύνη».

Τις πρώτες καταγγελίες σε βάρος του τις είχε κάνει η καθηγήτρια Οικονομετρίας Ζωή Γεωργαντά, ένα από τα πέντε μέλη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που είχαν εξαναγκαστεί σε παραίτηση από τον Βενιζέλο. «Δεν υπήρχε θέμα χρεοκοπίας. Το μεθόδευσαν για να μπούμε στο Μνημόνιο και να πάρουν όλα τα μέτρα που φορτώθηκε άδικα ο ελληνικός λαός», είχε πει στις πρώτες της καταγγελίες.

Η ίδια μάλιστα είχε προχωρήσει σε ανατριχιαστικές αποκαλύψεις:

– Δεν υπάρχει καμία Ελληνική Στατιστική Αρχή.

– Δεν συνεδρίασε ποτέ για την έκδοση στοιχείων, τα οποία έρχονταν έτοιμα–μαγειρεμένα.

– Αποκορύφωμα όλων ήταν το έλλειμμα του 2009 που σε μια νύχτα γιγαντώθηκε από τους Γερμανούς της Eurostat, με την ανοχή του τότε υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

– Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν τα σενάρια περί ενδεχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας και έτσι μπήκαμε στο Μνημόνιο, και έτσι «πέρασαν» και εφαρμόζονται τα άδικα μέτρα λιτότητας κατά του ελληνικού λαού.

– Καμία ανεξαρτησία, μια σφραγίδα και μόνο η Στατιστική Αρχή. Πέρναγε ακόμα και ένας ολόκληρος χρόνος άνευ συνεδριάσεων!

– Για τα μάτια η περίφημη διαδικασία opengov. Μας επέλεξαν όλους επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ.

Κατά την Γεωργαντά, φούσκωσαν σε μια νύχτα το έλλειμμα του 2009: «Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, έτσι ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ». «Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ’ όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα».

Τους ισχυρισμούς της είχε επιβεβαιώσει και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Νίκος Λογοθέτης, που είχε καταθέσει ενώπιον εισαγγελέα και επιβεβαίωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, τους ισχυρισμούς του πρώην μέλους του Δ. Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, Ζωής Γεωργαντά για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Επρόκειτο για ένα φοβερό σκάνδαλο που ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία, η οποία βέβαια δεν θα έχει συντελεστεί δίχως την ΚΑΛΥΨΗ της προγενέστερης δεξιάς κυβέρνησης.

Ο μάρτυρας προσπάθησε να ενισχύσει με επιπλέον στοιχεία όσα είχε πει στην εξάωρη κατάθεσή της η καθηγήτρια οικονομετρίας, σύμφωνα με τα οποία «σκοπίμως και εν μέσω πιέσεων, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής, η ΕΛΣΤΑΤ με μη επιστημονικές μεθόδους διόγκωσε το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 από περίπου 12–13% σε 15,4%, με στόχο να επιβληθούν στην χώρα περισσότερα και σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα». Άλλωστε, ο ίδιος φέρεται να είχε προβεί σε καταγγελία ενώπιον των εισαγγελικών αρχών, πως τα στοιχεία της Υπηρεσίας έδειχναν το έλλειμμα στο επίπεδο του 15,5% και ουσιαστικά έβαζαν τη χώρα στην δίνη σειράς σκληρών οικονομικών μέτρων. Είναι παγκοίνως γνωστό πως ο άλλοτε Διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, έχει υπάρξει πιστός υπηρέτης του φιλελεύθερου πλουτοκρατικού καθεστώτος, ως πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και «άνθρωπος των αγορών».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Οι καλοί και οι κακοί έλεγχοι του Αδώνιδος: Η σύγκρουση με την Κοβέσι και η μνήμη των μνημονίων

Το αμετροεπές ύφος και ο αλαζονικός τρόπος του κ. Γεωργιάδη είναι γνωστά στην ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια, και ακόμη περισσότερα για τους «παροικούντες της Ιερουσαλήμ».

Επιπλέον η πολιτική υποκρισία (κοινώς λεγομένη «κωλοτούμπα) σπάνια εμφανίζεται τόσο απροκάλυπτα όσο στην περίπτωση του. Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα καταγγέλλει την Εισαγγελέα κ. Κοβέσι για «παρεμβάσεις» και αφήνει δηλητηριώδεις αιχμές για τη δημοκρατία, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της πλέον σκοτεινής περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας όπου η εθνική κυριαρχία τελούσε υπό στυγνή επιτήρηση άλλων, συμπαθών  του κ. Γεωργιάδη, διεθνών θεσμών: Την εποχή των Μνημονίων.

Επειδή λοιπόν σε αυτή τη χώρα ευτυχώς δεν χάσαμε όλοι την μνήμη μας και την κρίση μας, ούτε ζούμε στην φαντασμαγορική πολιτεία του Αδώνιδος, ας θυμηθούμε μερικά ενδιαφέροντα γεγονότα από την τραγική εκείνη εποχή, κεντρικό πρόσωπο της οποίας αναδείχτηκε από την πρώτη ημέρα ο κ. Γεωργιάδης:

Στα χρόνια της κρίσης, η παρουσία της «τρόικας» δεν παρουσιάστηκε από τον Γεωργιάδη ως απειλή για τη δημοκρατία. Αντιθέτως, αντιμετωπίστηκε ως  σωτηρία. Και τρόπον τινά «απελευθέρωση». Τότε, οι εξωτερικοί έλεγχοι δεν τον ενοχλούσαν. Τότε, οι παρεμβάσεις ήταν «μεταρρυθμίσεις».

Σήμερα όμως, όταν μια ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή ερευνά τη διαχείριση δημόσιου χρήματος στην οποία είναι ερευνώμενο σχεδόν το σύνολο της «κυβέρνησης των αρίστων», η ρητορική αλλάζει. Ξαφνικά, ο έλεγχος βαφτίζεται «υπέρβαση αρμοδιοτήτων» και η λογοδοσία «πολιτική παρέμβαση».

Η πραγματικότητα είναι απλή, παρά την μεθοδική προπαγάνδα του κ. Γεωργιάδη:  η Εισαγγελεύς κ. Κοβέσι δεν νομοθετεί, δεν κυβερνά, δεν πολιτεύεται στην Ελλάδα. Ερευνά, ως έχει καθήκον και υποχρέωση, την τέλεση ποινικώς κολάσιμων πράξεων (κοινώς απατεωνιών!) οι οποίες έχουν ως βάση την διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων με την μεσολάβηση ή συνέργεια πολιτικών προσώπων. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Άδωνι και τους συν αυτώ... Διότι η έρευνα δεν σηκώνει συνθήματα. Φέρνει στοιχεία, ευθύνες και φυσικά ονόματα. Τώρα αν τα ονόματα είναι όλα από το κόμμα στο οποίο είναι αντιπρόεδρος ο κ. Άδωνις προφανώς δεν ευθύνεται η κ. Κοβέσι γι’ αυτό…

Ας δούμε όμως πως ακριβώς λειτούργει η τακτική Γεωργιάδη:

Παράδειγμα πρώτο: όταν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επισημαίνει κινδύνους διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων, η απάντηση δεν είναι η θεσμική συνεργασία, αλλά η προσωπική επίθεση. Πρόκειται για κλασική τακτική αποπροσανατολισμού: αντί να συζητηθεί το περιεχόμενο των ερευνών, στοχοποιείται ο ερευνητής.

Παράδειγμα δεύτερο: η ειρωνική αποστροφή περί «δημοκρατίας που μας επιτρέπεται» δεν είναι απλώς πολιτική υπερβολή, αλλά μια επικίνδυνη αντιστροφή της πραγματικότητας. Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τη δικαιοσύνη που ελέγχει την εξουσία· απειλείται όταν η εξουσία επιχειρεί να απαξιώσει, και να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη.

Παράδειγμα τρίτο: η επιλεκτική ευαισθησία. Όταν οι δανειστές επέβαλλαν σκληρές πολιτικές με εφιαλτικό κοινωνικό κόστος, με τους Έλληνες να τρώνε από τους κάδους απορριμμάτων και τα ελληνόπουλα να λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, δεν υπήρχε αντίστοιχη ρητορική του κ. Άδωνι περί «υπονόμευσης της δημοκρατίας». Όταν όμως ο έλεγχος στρέφεται προς τη διαχείριση πόρων και πιθανές ευθύνες του πολιτικού εσμού της ΝΔ, τότε ξαφνικά ανακαλύπτεται το πρόβλημα.

Ξεκάθαρο το μοτίβο του κ. Άδωνι: ο διεθνής έλεγχος είναι αποδεκτός όταν εξυπηρετεί την εξουσία και ανεπιθύμητος όταν την εκθέτει.

Η τρόικα και οι λοιποί θεσμοί των Μνημονίων προφανώς δεν ενοχλούσαν τον κ. Άδωνι γιατί τον εξυπηρετούσαν… Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επί εποχής Μνημονίων και «Θεσμών» ξεκίνησε την κυβερνητική του καριέρα από την κυβέρνηση Παπαδήμου (τότε ως «απόφοιτος του ΙΕΚ Καρατζαφέρης») για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα με την καινούργια του κόμη και το εξωτικό του μαύρισμα.

Η στοχοποίηση της Εισαγγελέως Κοβέσι εκ μέρους του κ. Άδωνι δεν αφορά προφανώς το πρόσωπό της, αλλά τον ίδιο τον θεσμό της ανεξάρτητης έρευνας. Αν περάσει η λογική ότι κάθε έλεγχος μπορεί να βαφτιστεί «πολιτική παρέμβαση», τότε ανοίγει ο δρόμος για πλήρη απονομιμοποίηση κάθε μηχανισμού λογοδοσίας.

Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, το ελάχιστο αναμενόμενο από έναν υπουργό δεν είναι απλώς να συμφωνεί με κάθε θεσμικό έλεγχο, αλλά πρώτα και κύρια  να τον σέβεται. Να απαντά με στοιχεία, και όχι με ατάκες. Να υπερασπίζεται τους θεσμούς, και όχι να τους υπονομεύει όταν δεν εξυπηρετούν τις ιδεοληψίες του ή ό,τι άλλο…

Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει συνειδητά τον αντίθετο δρόμο. Και αυτή η επιλογή δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο, αλλά εκθέτει συνολικά το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και, κυρίως, τη σχέση της εξουσίας με τη λογοδοσία.

Γιατί σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι ποιος ενοχλείται από τον έλεγχο. Το ερώτημα είναι ποιος έχει λόγο να τον φοβάται. Και σίγουρα αυτή δεν είναι η Εισαγγελεύς Κοβέσι…

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Αμερικανόψυχοι πρωθυπουργοί

Ο πρώτος Αμερικανός πολίτης που μας κυβέρνησε μας έμπασε με τα μπούνια στο ΔΝΤ, μας αλυσόδεσε στην τρόικα και μας φέρμαρε Μνημόνιο

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, τραγουδούσε ο Νίκος Παπάζογλου στον «Υδροχόο». Αυτός ο στίχος «πατά» πάνω στις πλάτες του Ηρακλείτου (ο φιλόσοφος που είχε ορίσει ότι το μόνο αμετάβλητο είναι η μεταβολή). Γι’ αυτό είναι ένας από τους σοφότερους στίχους που γράφτηκαν ποτέ.

Και στην Ελλαδάρα μας, λοιπόν, όλα υποτίθεται ότι αλλάζουνε, αλλά όλα τα ίδια μένουν. Ένα από αυτά είναι οι ελληνόφωνες ηγεσίες των οποίων οι καρδιές, οι νόες (ενδεχομένως και τα στομάχια) δεν βρίσκονται στο εθνικό κέντρο αλλά στας ΗΠΑ. Γράφαμε εδώ στις 24/4/2023, ακριβώς πριν από τρία χρόνια, τα ακόλουθα, τα οποία δεν έχουν αλλάξει:

«Ο Γιώργος Παπανδρέου, χθες, υποτίθεται ότι είχε την ονομαστική του εορτή, αλλά δεν είμαστε και 100% σίγουροι γι’ αυτό και δεν παίρνουμε και όρκο για τη μέθοδο και το περιεχόμενο της πρώτης ονοματοδοσίας του. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του δεν μας ενδιαφέρουν. Άλλωστε, δεν φαίνεται και τόσο εξοικειωμένος με τη χριστιανική πίστη και τη λατρευτική ζωή των Ελλήνων ο άνθρωπος που βάζει το αναμμένο κερί μαζί με το «κυπελάκι» του στο μανουάλι (βλ. φωτό κάτω). Το βέβαιο είναι ότι χθες είχε επέτειο.

Συμπλήρωνε 13 χρόνια από το διάγγελμα στο Καστελόριζο, όταν μιλούσε για την “Ιθάκη” στην οποία θα φτάναμε ως Έλληνες μετά την οδύσσεια του Μνημονίου, αλλά στην ουσία ανακοίνωνε τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την παράδοση της χώρας στις δάνειες δυνάμεις, τη μαζική απόδραση των νέων από τη φτωχοποιημένη πατρίδα.

Κι αυτό συνέβη διότι όταν ανέλαβε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν βρέθηκε ένας πολιτικός ή ένας δημοσιογράφος να τον ρωτήσει κάτι στοιχειώδες: αφού επιδίωκε να γίνει πρωθυπουργός, γιατί δεν προθυμοποιήθηκε να απαρνηθεί την αμερικανική υπηκοότητά του; Είναι δυνατόν ο επικεφαλής του κράτους (μια και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, αποτελεί διακοσμητικό ρόλο) να έχει διπλή υπηκοότητα και μάλιστα η δεύτερη να είναι χώρας η οποία έχει ζωτικά συμφέροντα στη Μεσόγειο και έχει η ίδια παραδεχτεί ότι είχε και έχει ανάμειξη στα εσωτερικά μας ζητήματα;

Θυμάται κανείς τον Αττίλα στην Κύπρο; Πώς δεν βρέθηκε αυτός ο ένας να τον ρωτήσει τα αυτονόητα; Τόσο αδιάφορος μας φαίνεται ο εθνικός παράγοντας και μας ξέφυγε να ασχοληθούμε με την αμερικανική ψυχή του ΓΑΠ; Και δεν περιοριζόμαστε στους γκάγκαρους Αμερικανούς. Εδώ ο νυν πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει σε περίοπτη θέση στο γραφείο του, μαζί με τους βατράχους του φενγκ σούι, το στιγμιότυπο που μιλάει στο Κονγκρέσο (φωτό  κάτω, στη συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Μακάριο). Έλληνας πρωθυπουργός καμαρώνει που μίλησε εις τας ΗΠΑ. Η μάχη κακού εναντίον κακού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση».

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»