Εγκληματικότητα και μητσοτακικός αντινατιβισμός

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Ο Σουηδός Chistian Zodig, 32 ετών, δολοφονήθηκε από μετανάστη παρακολουθώντας ποδοσφαιρικό αγώνα στην Κοπεγχάγη. Δύο κοριτσάκια δεν θα ξαναδούν τον προστάτη τους. Η παράλογη εκτέλεση έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες δολοφονίες γηγενών Ευρωπαίων από μετανάστες, για τις οποίες δεν θα μάθετε ούτε θα ακούσετε ποτέ.

Στην Ελλάδα ο Καντάρης που δολοφονήθηκε από Αφγανούς την ημέρα της γέννησης του παιδιού του δεν άφησε δύο παιδιά ορφανά, άφησε τέσσερα και μετά ξεχάστηκε. Γιατί λοιπόν υπάρχουν διαρκή εγκλήματα που αποκτούν τεράστια δημοσιότητα και άλλα που εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως από τη δημόσια συζήτηση; Όταν ένας πολίτης δολοφονείται, όταν μια οικογένεια διαλύεται και παιδιά μένουν χωρίς γονείς, η κοινωνία οφείλει να απαιτεί αλήθεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή του θύματος ή του δράστη. Το ζήτημα δεν είναι να μετατραπεί η εγκληματικότητα σε φυλετικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ανεξέλεγκτη μετανάστευση, αποτυχημένη ένταξη, γκέτο, παραβατικότητα, θρησκευτικός εξτρεμισμός, υποβάθμιση των πόλεων και διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Όποιος θέτει αυτά τα ερωτήματα βαφτίζεται «ακροδεξιός» και «εχθρός της δημοκρατίας».

Πρόκειται για πολιτική υποκρισία . Αντί να απαντήσουν γιατί οι γειτονιές έχουν γίνει αφιλόξενες για τις οικογένειες, γιατί η ασφάλεια υποχωρεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να κάνουν παιδιά και να αποκτήσουν σπίτι, οι κυβερνήσεις επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τη συζήτηση. Η Ευρώπη και η Ελλάδα απειλούνται επειδή οι ηγεσίες της έπαψαν να πιστεύουν ότι τα σύνορα, η ασφάλεια, η κοινή γλώσσα, η παιδεία, η εργασία και η πολιτισμική συνέχεια αποτελούν θεμέλια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας. Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη.

Γίνεται πιο αυταρχική. Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Cui bono?» τέθηκε το ουσιώδες ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από τη λαθρομετανάστευση;» Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Κερδίζουν εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπουν την εργασία σε φθηνό και αναλώσιμο κόστος, να υποκαθιστούν την κοινωνική πολιτική με επιδόματα και να αποφεύγουν την ευθύνη για τις συνέπειες των αποφάσεών τους, δηλαδή η ελίτ και οι πολιτικοί. Η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων καταρρέει από οικονομική εξάντληση, κοινωνική ανισότητα, διαφθορά, δημογραφική αδυναμία και από μια πολιτική ηγεσία που βλέπει την Ένωση ως μηχανισμό ιδιωτικού πλουτισμού.

Σήμερα η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη φορολογείται υπερβολικά, στεγάζεται ακριβά, εργάζεται με ανασφάλεια και βλέπει τα παιδιά της να έχουν λιγότερες ευκαιρίες από εκείνες που είχε η ίδια. Οι πόλεις μετατρέπονται σε τόπους επιτήρησης, φόβου και απομόνωσης. Η παιδεία υποχωρεί, η αισθητική εγκαταλείπεται, η κοινωνική άνοδος γίνεται εξαίρεση μόνο για πολιτικούς εξουσίας και η εξάρτηση από επιδόματα παρουσιάζεται ως πρόοδος. Αυτό είναι πρεκαριοποίηση, εξαθλίωση. Όταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται ότι το κράτος τούς προστατεύει, τότε το κενό θα καλυφθεί από ισχυρότερες και συχνά πιο επιθετικές μορφές συλλογικής ταυτότητας, όπως το Ισλάμ, ή εθνοτικές συμμορίες.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή επιλογή. Είτε θα ανακτήσει την έννοια του έθνους-κράτους με σύνορα, νόμους, ασφάλεια, ισονομία και πολιτισμική αυτοπεποίθηση είτε θα συνεχίσει να διολισθαίνει σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική και εξαρτημένη από μια υπερεθνική γραφειοκρατία που δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Το έθνος-κράτος δεν είναι εχθρός της δημοκρατίας. Είναι η πολιτική μορφή μέσα στην οποία η δημοκρατία μπορεί να έχει λαό, ευθύνη και λογοδοσία, διαφορετικά η ελευθερία καταλήγει έρμαιο της δικτατορίας των πολιτικών. Και χωρίς ασφάλεια, παιδεία, εργασία και οικογένεια καμία κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με συνθήματα «προόδου» και μητσοτακικού «αντινατιβισμού» και «συμπερίληψης». Η επιλογή λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στην «ανεκτικότητα» και στο «μίσος». Είναι ανάμεσα σε μια Ευρώπη που θα προστατεύει τους πολίτες της και σε μια Ευρώπη όπου η τάξη των πολιτικών και η ελίτ θα συνεχίζουν να πλουτίζουν από την ενθάρρυνση του εγκλήματος.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Τι σημαίνει δουλειά στην Ελλάδα των Μητσοτάκη – Κεραμέως

Του Γιώργου Χατζηδημητρίου

➜ Από το 1911 έως το 1986 οι Βρετανοί ανθρακωρύχοι έπαιρναν μαζί τους στα έγκατα της γης καναρίνια.

➜ Δεν ήταν επειδή τους ηρεμούσε το κελάηδημά τους. Όταν έπαυε το τραγούδι τους, ήταν ένα προειδοποιητικό σήμα κινδύνου ότι στις γαλαρίες είχαν διαρρεύσει επικίνδυνα αέρια κι έπρεπε επειγόντως να εγκαταλείψουν τις θανατηφόρες στοές.

➜ Τα καναρίνια είναι πολύ πιο ευαίσθητα από τους ανθρώπους σε ορισμένα επικίνδυνα αέρια, όπως το μεθάνιο και το διοξείδιο του άνθρακα, που εκλύονται στα ανθρακωρυχεία και είναι άχρωμα, άοσμα και άγευστα. Όμως, ακόμα και μικρές ποσότητες έκαναν τα καναρίνια να σιγήσουν εξαιτίας των δυσκολιών που προκαλούσαν στην αναπνοή τους. Ο θάνατος των πουλιών ήταν το σήμα για να επιστρέψουν τάχιστα όλοι στην επιφάνεια.

➜ Οι εργαζόμενοι στις μέρες μας έχουνε χάσει τόσο πολλά, ώστε δεν χρειάζονται «καναρίνια» για να διαπιστώσουν ότι η ατμόσφαιρα για την επιβίωσή τους έχει γίνει ανυπόφορα πνιγηρή.

➜ «Δεν υπάρχει μέρα στο υπουργείο Εργασίας που να μη βγω έξω στο πεδίο για να ακούσω τι γίνεται στην αγορά. Χωρίς αυτό δεν έχεις ιδέα τι γίνεται εκεί έξω» λέει η αρμόδια υπουργός Νίκη Κεραμέως, που έχει αναλάβει πρόθυμα κάθε «βρόμικη δουλειά» που της έχει αναθέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

➜ Δεν έχει ιδέα «τι γίνεται εκεί έξω»! Ή μάλλον έχει, αλλά επιμένει να μας δουλεύει κατάστηθα, ισχυριζόμενη ότι η 13ωρη εργασία αποτελεί κατ’ εξαίρεση ρύθμιση περιορισμένης εφαρμογής, την ώρα που μεγάλο μέρος των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα δουλεύει συστηματικά πάνω από το ωράριο χωρίς να πληρώνεται.

➜ Σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, το 65,5% των ερωτηθέντων δουλεύει 1 έως 5 ώρες επιπλέον την εβδομάδα, το 24,1% 6 έως 10 ώρες και το 9,1% 11 και πλέον ώρες. Το εύρημα αποκτά μεγάλη βαρύτητα, καθώς το 89,1% του αντιπροσωπευτικού δείγματος βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης και το 9,5% σε μερικής.

➜ Ένας στους τρεις εργαζομένους δουλεύει με ωράριο «λάστιχο» και μάλιστα το 34,5% από αυτούς δεν πληρώνεται και το 8,9%, αντί για λεφτά, παίρνει υποχρεωτική άδεια ή ρεπό. Απλήρωτες μένουν συχνότερα οι γυναίκες, με ποσοστό 41,1%, έναντι του 29,9% των ανδρών.

➜ Το υψηλότερο ποσοστό υπερωριακής απασχόλησης με τουλάχιστον 6 επιπλέον ώρες την εβδομάδα διαπιστώνεται στις επιχειρήσεις 50-249 εργαζομένων (35,6%) και στις επιχειρήσεις 10-49 εργαζομένων (35,5%).

➜ Στην αρνητική πρωτοπορία, οι κλάδοι του χονδρικού και λιανικού εμπορίου (73%), οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών (69,9%) αλλά και οι επιστημονικές/επαγγελματικές δραστηριότητες (68,1%). Στους δύο τελευταίους καταγράφονται αρνητικά ρεκόρ απλήρωτων προσαυξήσεων (42,6% και 41,5%) και τους ακολουθεί επαξίως ο χώρος της ενημέρωσης και της επικοινωνίας (39,5%).

➜ Την ίδια ώρα έξι στους δέκα εργαζομένους μιλούν για την κόπωση από τον φόρτο εργασίας και την ανελέητη πίεση χρόνου.

➜ Το εργασιακό άγχος κατατρώει την υγεία των εργαζομένων. Πόνοι σε οστά, αρθρώσεις ή μυς, πονοκέφαλοι και κόπωση ματιών που έρχονται να προστεθούν στη σωματική ή λεκτική βία από ασυνείδητους εργοδότες.

➜ Και όλα αυτά ενώ η ψηφιακή κάρτα εργασίας αποδεικνύεται κακόγουστο αστείο. Με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς διαλυμένους και πολλούς εργοδότες να υποχρεώνουν τους εργαζομένους τους να «χτυπούν» την κάρτα αλλά να παραμένουν στη δουλειά με απλήρωτες υπερωρίες.

➜ Δουλειά στην Ελλάδα των Μητσοτάκη – Κεραμέως σημαίνει περισσότερες ώρες απλήρωτη εργασία, διαρκή εξάντληση, σοβαρή επιβάρυνση της υγείας και 72 νεκρούς στο πρώτο εξάμηνο του 2026.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ποιος κερδίζει από την καταστροφή της Ελλάδας;

Ο πολίτης που βλέπει τα τελευταία χρόνια το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος να αυξάνεται δικαιούται να μάθει πότε θα σταματήσει η «πράσινη» ληστεία, και, το σημαντικότερο, ποιος πλουτίζει από τη διαρκή φορολογική αφαίμαξη

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Καταστρέφουν τα πάντα. Με ελεγχόμενη έκρηξη οι τρεις καδοφόροι εκσκαφείς των λιγνιτωρυχείων Πτολεμαΐδας, βάρους 150 τόνους ο καθένας, κατέρρευσαν. Έτσι, δεν θα υπάρξει επιστροφή στον λιγνίτη. Ταυτόχρονα, φορολογικά έσοδα κατευθύνονται σε έργα μονάδων βιοαερίου. Η χιονοστιβάδα των κυβερνητικών σκανδάλων θέτει επιτακτικά το ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από την καταστροφή της Ελλάδας»;

Οι μονάδες βιοαερίου παρουσιάζονται ως μια «περιβαλλοντικά φιλική λύση». Η βασική ιδέα είναι ότι τα αγροτικά κατάλοιπα μετατρέπονται σε βιοαέριο, το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιείται για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μια μορφή οικονομίας μηδενικού ή αρνητικού αθροίσματος. Η εμπειρία πολλών ευρωπαϊκών χωρών δείχνει ότι η οικονομική βιωσιμότητα των μονάδων βασίζεται σε επιδοτήσεις, εγγυημένες τιμές αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και προγράμματα χρηματοδότησης. Για την πλειονότητα των ευρωπαϊκών μονάδων η πώληση της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας σε τιμές αγοράς δεν επαρκεί για να καλύψει το κόστος λειτουργίας και συνεπώς επιδοτούνται.

Αν όμως μια δραστηριότητα δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά, το κόστος δεν εξαφανίζεται αλλά μεταφέρεται στους φορολογουμένους και τους λογαριασμούς της ηλεκτρικής ενέργειας. Ο πολίτης που βλέπει τα τελευταία χρόνια το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος να αυξάνεται εκθετικά δικαιούται να μάθει πότε θα σταματήσει η «πράσινη» ληστεία, και, το σημαντικότερο, ποιος πλουτίζει από τη διαρκή φορολογική αφαίμαξη. Σε μία μονάδα βιοαερίου ισχύος 1 MW, κόστους 10-15 εκατομμυρίων ευρώ, το 50% της επένδυσης χρηματοδοτείται από ευρωπαϊκούς πόρους μέσω ΕΣΠΑ ή άλλων προγραμμάτων.

Η μονάδα παράγει περίπου 8.000 MWh ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως, που εάν διατεθεί στην τιμή αγοράς των 60 ευρώ ανά MWh, θα έχει ετήσια έσοδα περίπου 480.000 ευρώ, τα οποία οριακά ισοσταθμίζουν το λειτουργικό κόστος. Ωστόσο, οι μονάδες βιοαερίου λειτουργούν με καθεστώς επιδότησης 219 ευρώ ανά MWh, με τα ετήσια έσοδα να ανέρχονται σε περίπου σε 1.752.000 ευρώ. Το ετήσιο κέρδος μεταξύ επιδοτούμενης και μη επιδοτούμενης μεγαβατώρας είναι περίπου 1.272.000 ευρώ.

Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι αν το κοινωνικό όφελος είναι μεγαλύτερο του φορολογικού κόστους της επιδότησης. Παράλληλα υπάρχει και το ζήτημα του πραγματικού ενεργειακού ισοζυγίου. Μια μονάδα βιοαερίου δεν λειτουργεί σε κενό αέρος. Απαιτεί μεταφορές πρώτων υλών, κατανάλωση καυσίμων, αποθήκευση, επεξεργασία και διάθεση των υπολειμμάτων της. Εάν οι πρώτες ύλες προέρχονται από μεγάλες αποστάσεις, αν απαιτούνται καθημερινά δρομολόγια φορτηγών και αν το τελικό υπόλειμμα πρέπει να μεταφέρεται εκ νέου σε άλλες περιοχές, τότε το συνολικό περιβαλλοντικό και οικονομικό όφελος αξιολογείται δύσκολα. Υπάρχει επίσης ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα που συχνά παραβλέπεται.

Η μονάδα δεν εξαφανίζει τα απόβλητα. Τα μετατρέπει σε οργανικό υπόλειμμα (digestate), του οποίο πρέπει να γίνει ο διαχειρισμός και η διάθεση. Για μία (1) μονάδα MW, οι ποσότητες αυτές μπορεί να ανέρχονται σε 160 τόνους λυμάτων την ημέρα. Η χωροθέτηση της μονάδας είναι επίσης προβληματική εάν ρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με βιομηχανίες τροφίμων που δραστηριοποιούνται στις εξαγωγές και λειτουργούν υπό αυστηρά διεθνή πρότυπα πιστοποίησης και ISO. Οι ανησυχίες για οσμές, έντομα, τρωκτικά, πτηνά και γενικότερα για ζητήματα βιοασφάλειας δεν μπορούν να απορρίπτονται ως υπερβολικές.

Ομως, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν το βιοαέριο είναι «καλό» ή «κακό». Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η συγκεκριμένη επένδυση ως επιχειρηματική δραστηριότητα δεν επιβαρύνει τον φορολογούμενο. Οι τρεις ενεργειακοί εκσκαφείς λιγνίτη που κατέστρεψε η κυβέρνηση Μητσοτάκη μέχρι χθες παρήγαγαν φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα. Σε μια εποχή όπου η αγροτική παραγωγή και η κτηνοτροφία συρρικνώνονται λόγω ευρωπαϊκών κανονισμών και MERCOSUR, η λειτουργία των μονάδων βιοαερίου είναι αβέβαιη. Οι πολίτες δικαιούνται να λάβουν απαντήσεις. Ποιο ποσοστό της επένδυσης πληρώνει η κοινωνία; Είναι οι μονάδες βιώσιμες χωρίς διαρκείς επιδοτήσεις; Ποιο είναι το πραγματικό ενεργειακό και περιβαλλοντικό ισοζύγιο; Και τέλος, ποιοι πλουτίζουν από τις «πράσινες» ενεργειακές πολιτικές εις βάρος των φορολογούμενων πολιτών;

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

ΠΡΟΔΟΤΕΣ! - Ανακοίνωση ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

  

Κοιτάξτε το καλά αυτό το βίντεο:

Δεν βλέπετε απλά σίδερα να κόβονται. Βλέπετε τον ιδρώτα γενεών να γίνονται παλιοσίδερα. Βλέπετε την δημόσια περιουσία να γίνεται παλιοσίδερα. Ο κάθε Έλληνας έχει δικαίωμα να ρωτήσει. Ακόμα κι αν αυτός ο εξοπλισμός έπρεπε να αποσυρθεί, γιατί αυτή η εικόνα καταστροφής; 

Γιατί τόση βιασύνη να εξαφανιστεί κάθε ίχνος μιας παραγωγικής Ελλάδας; Δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί; Να διατηρηθεί ως στρατηγικό απόθεμα; Να παραμείνει διαθέσιμος εξοπλισμός σε περίπτωση που η Πατρίδα τον χρειαστεί ξανά; Να ανακυκλωθεί οργανωμένα;

Σήμερα πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα αφού στέλνουμε τον λυχνίτη μας στους Σκοπιανούς και τον αγοράζουμε ως ηλεκτρικό ρεύμα...Σήμερα η Ελλάδα εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές ρεύματος...Σήμερα ακούμε συνεχώς για ενεργειακή κρίση...Και την ίδια ώρα βλέπουμε να διαλύονται υποδομές που χτίστηκαν με τα χρήματα και τις αγωνίες του Ελληνικού Λαού. Γιατί;

Για χρόνια μας μιλούσαν για "πράσινη μετάβαση", για "προστασία του περιβάλλοντος" και για "βιώσιμη ανάπτυξη". Και σήμερα ο Ελληνικός Λαός βλέπει βουνά από μέταλλο να καταλήγουν στην καταστροφή και αναρωτιέται,

Πού είναι η περιβαλλοντική ευαισθησία;

Πού είναι η λογική της επαναχρησιμοποίησης και της ανακύκλωσης;

Πού είναι η διαφάνεια;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ πλήρη ενημέρωση για το κόστος αυτών των εργασιών.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να δοθούν στη δημοσιότητα όλες οι αποφάσεις που οδήγησαν στην αποξήλωση αυτού του εξοπλισμού.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ απόλυτη διαφάνεια για το τι ανακυκλώθηκε, τι πουλήθηκε, τι καταστράφηκε και ποιος ωφελήθηκε οικονομικά από αυτή τη διαδικασία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ έναν σοβαρό εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό που να υπηρετεί την Ελλάδα και όχι πρόσκαιρες πολιτικές σκοπιμότητες.

Γιατί όταν μια χώρα γκρεμίζει ό,τι παρήγαγε πλούτο, εργασίες και ενεργειακή ισχύ, τότε η εξουσία χρωστά εξηγήσεις στον Λαό.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ