Οι οργανώσεις των διαδηλώσεων στη Γαλλία που χρηματοδοτούνται από το δίκτυο ΟSF του Σόρος

Σύμφωνα με ρεπορτάζ από ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης  («La Gaceta», «Brussels Signal» κ.λπ.) τουλάχιστον επτά ακτιβιστικές οργανώσεις, που εμπλέκονται στις πρόσφατες ταραχές που συγκλονίζουν τη Γαλλία, διατηρούν τεκμηριωμένους οικονομικούς και συνεργατικούς δεσμούς με το δίκτυο OSF (Open Society Foundation)  του Τζορτζ  Σόρος.

Κάποιες από τις οργανώσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Ligue des droits de l’Homme (LDH) - Ένωση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: Η LDH έχει λάβει χρηματοδοτήσεις από το ίδρυμα Open Society στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, όπως  επιβεβαιώθηκε σε έκθεση του 2021 από το γαλλικό Ελεγκτικό Συνέδριο (Cour des comptes) καταγράφονται δωρεές το 2016 και το 2017 για δράσεις κατά των αστυνομικών πρακτικών και των διακρίσεων. Η LDH συμμετείχε σε κάλεσμα στη Ναντη για την κινητοποίηση της 17ης Οκτωβρίου και υπέγραψε κοινό ανακοινωθέν στις 9 Οκτωβρίου.

Human Rights Watch (HRW) - Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Το 2010 το OSF ανακοίνωσε δεκαετή χορηγία 100 εκατ. δολαρίων. Στις 14 Οκτωβρίου η HRW άσκησε έντονη κριτική για τη βίαιη καταστολή από τις γαλλικές αρχές.

Fédération internationale pour les droits humains (FIDH) - Διεθνής Ομοσπονδία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Συμπεριλαμβάνει ανοιχτά το ίδρυμα Open Society στους επίσημους ιδιώτες χρηματοδότες της.

Organisation mondiale contre la torture (OMCT) - Παγκόσμιος Οργανισμός κατά των βασανιστηρίων: Στους λογαριασμούς του 2024 εμφανίζονται περίπου 620.616 ελβετικά φράγκα από το OSF για πρόγραμμα SOS-Torture. Συμμετείχε στο ανακοινωθέν της 9ης Οκτωβρίου μαζί με τις LDH και FIDH, ζητώντας διερεύνηση καταγγελιών και αναθεώρηση της αστυνομικής πρακτικής.

Amnesty International (Διεθνής Αμνηστία): Οι λογαριασμοί του 2024 αποδίδουν αύξηση εσόδων από επιχορηγήσεις κυρίως σε συνεισφορά του OSF το οποίο έχει χορηγήσει σημαντικά ποσά γενικής στήριξης,  (π.χ. εκατομμύρια δολάρια το 2024).

Syndicat de la Magistrature (SM): Η «Γαλλική συνδικαλιστική ένωση δικαστών» έχει συνεργαστεί σε κοινές πρωτοβουλίες ή έχει λάβει υποστήριξη για νομικές μελέτες σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Action Droits des Musulmans (ADM) - Δράση για τα Δικαιώματα των Μουσουλμάνων: Η ADM έχει υποστηριχθεί στο παρελθόν από το δίκτυο OSF για προγράμματα προστασίας των ατομικών και θρησκευτικών ελευθεριών των  Μουσουλμάνων στη Γαλλία.

350.org (διεθνής οργανισμός που δραστηριοποιείται για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής): Στην ετήσια έκθεση του 2021 αναφέρεται το OSF ως υποστηρικτής. Το γαλλικό της παράρτημα συμμετείχε σε δίκτυα που παρουσίασαν την 17η Οκτωβρίου ως ημέρα σύγκλισης.

Attac France: Το 2017 συν-επιμελήθηκε έκθεση της οποίας η γαλλική έκδοση χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από το Open Society Initiative for Europe. Συμμετείχε στις διαδηλώσεις της17ης Οκτωβρίου.

Να σημειωθεί, επίσης, η συμμετοχή του κατευθυνόμενου «προϊόντος» των νεοταξικών ελίτ, Γκρέτα Τούνμπεργκ. Η 23χρονη Σουηδή ακτιβίστρια για το περιβάλλον, πριν λίγε μέρες, αναμείχθηκε με τους διαδηλωτές μπροστά από ένα λύκειο του λαϊκού προαστίου Σεν Ντενί στο Παρίσι.

Το σχέδιο του Κλάους Σβαμπ βρίσκεται σε εξέλιξη – «Δεν θα έχεις τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος» – Χάος σε Ισπανία, Γαλλία και σύντομα σε όλη την Ευρώπη – Η τεχνητή ακρίβεια οδηγεί στην εξαθλίωση

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν το Σάββατο τους δρόμους της Μαδρίτης και περίπου 50 ακόμη ισπανικών πόλεων, διαμαρτυρόμενοι για την εκτόξευση των ενοικίων και τη δυσκολία πρόσβασης σε προσιτή κατοικία.

Στη Μαδρίτη, οι αρχές υπολόγισαν τους συμμετέχοντες σε περίπου 70.000, ενώ οι διοργανωτές ανέβασαν τον αριθμό στις 500.000. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πανό και πλακάτ, ζητώντας μεταξύ άλλων γενική απεργία, μία ημέρα μετά την απόρριψη από το ισπανικό κοινοβούλιο κυβερνητικών μέτρων για τη στεγαστική κρίση.

Οι κινητοποιήσεις συνδέονται και με την υπόθεση της 87χρονης Μαριτσάρμεν Αμπασκάλ, η οποία χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο και εκδιώχθηκε από το σπίτι όπου ζούσε επί περίπου 70 χρόνια. Η ίδια ανέφερε ότι αδυνατούσε να αντιμετωπίσει την αύξηση του ενοικίου κατά 230% που ζητούσε το επενδυτικό ταμείο που είχε αποκτήσει το διαμέρισμα.

Η κατάσταση ήταν διαφορετική στη Βαλένθια, όπου σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών. Οι δυνάμεις ασφαλείας έκαναν χρήση δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών για να διαλύσουν το πλήθος. Περίπου 30 διαδηλωτές εισήλθαν στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών, προτού απομακρυνθούν από την αστυνομία.

Στη Μαδρίτη, διαδηλωτές περιέγραψαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εξαιτίας των υψηλών ενοικίων. Ένας 26χρονος ανέφερε ότι ενώ στο παρελθόν νοίκιαζε με φίλους διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων έναντι 900 ευρώ τον μήνα, πλέον ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου μπορεί να κοστίζει περίπου 1.000 ευρώ. Άλλος διαδηλωτής, εργαζόμενος στην εγκατάσταση ηλιακών πάνελ, δήλωσε ότι διαθέτει τον μισό μισθό του για ένα μικρό δωμάτιο.

Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται παράλληλα για την απόρριψη των κυβερνητικών μέτρων. Η κυβέρνηση του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ είχε καταθέσει δύο διατάγματα, τα οποία περιλάμβαναν μέτρα όπως περιορισμούς στις εξώσεις έως το 2030, καθώς και ρυθμίσεις για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις και τις ενοικιάσεις δωματίων.

Τα μέτρα καταψηφίστηκαν από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP), το Vox και το καταλανικό κόμμα Junts. Το PP υποστήριξε ότι η αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης πρέπει να βασιστεί κυρίως στην κατασκευή περισσότερων κατοικιών και όχι στη ρύθμιση της αγοράς.

Η απόρριψη των μέτρων προκάλεσε έντονες αντιδράσεις έξω από το κοινοβούλιο, όπου ακούστηκαν συνθήματα όπως «ντροπή» και «τα κέρδη σας, η δυστυχία μας».

Την ίδια ώρα, δημοσιεύματα ισπανικών μέσων αναφέρουν ότι ο Σάντσεθ εξετάζει το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών τον Νοέμβριο, μετά την αποτυχία ψήφισης της νομοθεσίας. Οι κινητοποιήσεις για τη στέγαση έχουν πλέον εξελιχθεί σε ένα από τα βασικά θέματα της πολιτικής συζήτησης στην Ισπανία.

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com

ΗΠΑ, οι καλύτεροι εχθροί μας

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του τέταρτου ειδικού τεύχους του περιοδικού «Éléments», με τίτλο «Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι Καλύτεροι Εχθροί μας» και αντλώντας υλικό από πενήντα χρόνια αρχείων, ο Alain de Benoist ανατρέχει στην ριζοσπαστική κριτική της λεγόμενης «Νέας Δεξιάς» ενάντια στον αμερικανισμό. Από τα ιδεολογικά θεμέλια, μέχρι την ήπια ισχύ και τη δεύτερη θητεία του Trump, σκιαγραφεί ένα ασυμβίβαστο πορτρέτο της ισχύος, που συνεχίζει να διαμορφώνει – και να απειλεί – την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Συνέντευξη στον Xavier Eman, στις 31 Αυγούστου 2026.

ÉLÉMENTS: Σε αυτό το ειδικό τεύχος που ανατρέχει σε πάνω από πενήντα χρόνια ανάλυσης, ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο σημαντική σταθερά, στην κριτική του «Éléments» για τον «αμερικανισμό»; Τι έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο από τη δεκαετία του 1970, παρά τις μετατοπίσεις στην αμερικανική ισχύ;

ALAIN DE BENOIST: Θα έπρεπε μάλλον να αναρωτηθεί κανείς, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες «σχεδόν δεν έχουν αλλάξει» από την ίδρυση τους, πριν από 250 χρόνια! Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη σχεδόν μοναδική περίπτωση μιας δύναμης, που από την ίδρυση της ουσιαστικά δεν έχει σταματήσει ποτέ να αναφέρεται στις ίδιες αρχές (κάτι που εξηγεί τη δυσκολία της να κατανοήσει την ποικιλία ιδεών και δογμάτων που χαρακτηρίζουν τη μακρά ιστορία της Ευρώπης: για τους Αμερικανούς είναι πολύ «εκλεπτυσμένη», πολύ απομακρυσμένη από την πρόχειρη κουλτούρα). Αυτές οι αρχές δεν είναι δικές μας. Αυτό που ήθελαν ήδη οι «Ιδρυτές Πατέρες» της Αμερικής, ήταν μια ριζική ρήξη με μια Ευρώπη της οποίας τις αξίες και τα έθιμα αποδοκίμαζαν. Κληρονόμοι μιας Πουριτανικής και Βιβλικής-Μεσσιανικής παράδοσης, (ΣτΜ, βλέπε περίπτωση Kirk),ήθελαν να χτίσουν μια «πόλη πάνω σε έναν λόφο» στην άλλη πλευρά του ωκεανού, την οποία αντιλαμβανοταν ως μια νέα Ιερουσαλήμ. Για τον Πουριτανό πάστορα John Winthrop, τον δημιουργό αυτής της έκφρασης, η Αμερική έπρεπε ταυτόχρονα να κρατήσει τον εαυτό της μακριά από την Ευρώπη και να αποτελέσει ένα ηθικό και πολιτικό μοντέλο που προοριζόταν να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τον «υπόλοιπο κόσμο». Από εδώ προέρχεται η εναλλαγή μεταξύ του απομονωτισμού (ή «αμερικανικής εξαιρετικότητας») και του παρεμβατισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κύρια σταθερά της κριτικής του «Éléments» στον αμερικανισμό, ήταν να δείξει πώς η Ευρώπη διαφέρει από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ή από τη «Δύση») και, πάνω απ’ όλα, πώς τα ευρωπαϊκά και τα αμερικανικά συμφέροντα είναι (και δεν μπορούν παρά να είναι) αποκλίνοντα.

Από γεωπολιτική άποψη, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδέχτηκαν την Αγγλία στην ενσάρκωση της μεγάλης δύναμης της Θάλασσας, ενώ η ηπειρωτική Ευρώπη αντιστοιχεί, αντίθετα, στη δύναμη της Ξηράς. Πέρα από τα καθαρά γεωγραφικά δεδομένα, αυτή η αντίθεση μεταξύ Θάλασσας και Ξηράς κρύβει και άλλα. Η Θάλασσα, η οποία δεν γνωρίζει σύνορα, βρίσκεται στο πλευρό των ροών, των ανταλλαγών, της «θαλάσσιας» της λογικής του εμπορίου της μεγάλης κλίμακας , του ανθρώπου που είναι αποκομμένος από τις σταθερές του σχέσεις, ενώ η Γη βρίσκεται στο πλευρό των συνόρων, των εδαφών, της πολιτικής, των τελλουρικών αξιών, των ριζωμένων τρόπων ζωής. Η Αμερική είναι το βασίλειο της ποσότητας και του «πάντα του περισσότερου» – το βασίλειο του να έχεις, έναντι της αλήθειας του να είσαι. Έτσι οι Ηνωμένες Πολιτείες, έγιναν ο κεντρικός κόμβος του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού και της ιδεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – δηλαδή η ατμομηχανή της νεωτερικότητας. Η οικουμενικότητα που τις κατέχει, τις εμποδίζει να αναγνωρίσουν ότι ο κόσμος είναι ένα πολυσύμπαν, ο οποίος αποτελείται από πολιτισμούς και λαούς που δεν έχουν καμία πρόθεση να τις πάρουν ως πρότυπα. Για αυτές ο κόσμος είναι κατανοητός, μόνο όταν έχει αμερικανοποιηθεί. Αυτή η αδυναμία κατανόησης ότι ο «υπόλοιπος κόσμος» δεν σκέφτεται απαραίτητα όπως αυτές, εξηγεί επίσης τις στρατιωτικές τους αποτυχίες: Υπερεκτιμώντας τη σημασία της τεχνολογίας, σε περιόδους πολέμου είναι ανίκανοι να προβλέψουν την επόμενη μέρα, δηλαδή να εργαστούν για μια πολιτική λύση για τα αίτια της σύγκρουσης. Έχουν μια τακτική (στην πραγματικότητα, ένα πρόγραμμα επιθέσεων), αλλά όχι στρατηγική. Το είδαμε ξανά αυτό με την ήττα τους εναντίον του Ιράν.

ÉLÉMENTS: Καταλαβαίνετε τη γοητεία, για να μην πούμε τον ενθουσιασμό, που νιώθει ένα μέρος της γαλλικής «δεξιάς», ειδικά μεταξύ των νέων, για την περιπέτεια του Trump και τις διάφορες ενσαρκώσεις της, από τον τεχνο-Προμηθεϊσμό του Elon Musk μέχρι τον «Σκοτεινό Διαφωτισμό» του Curtis Yarvin;

ALAIN DE BENOIST: Μπορεί κανείς πάντα να «κατανοήσει» αυτό που αποδοκιμάζει, αλλά είναι πιο χρήσιμο να το εξηγήσει. Η έλξη ή ακόμα και ο ενθουσιασμός, που αναφέρετε, μπορεί να εξηγηθεί, κατά τη γνώμη μου, από μια απίστευτη εξάπλωση της άγνοιας η οποία, για γενεαλογικούς λόγους (για τους οποίους δεν ευθύνονται), αποτελεί κυρίαρχο χαρακτηριστικό μεταξύ των περισσότερων σύγχρονων νέων μας. Κολλημένοι στα κινητά τους, μεγαλωμένοι με μόνο με ψεύτικο φαγητό και κοινωνικά δίκτυα – δηλαδή, με αυτό το μείγμα λάσπης και εγωισμού – στερούνται ιδεολογικά σημείων αναφοράς, όπως ακριβώς στερούνται όλο και περισσότερο οι πρεσβύτεροι τους. Τίποτα δεν τους ωθεί πια να μορφώνονται, ειδικά διαβάζοντας σημαντικούς συγγραφείς. Η «δεξιά» ήταν πάντα περισσότερο αντιδραστική παρά στοχαστική. Η νεότητα είναι, άλλωστε (και ευτυχώς) η εποχή του ενθουσιασμού. Ο Donald Trump είναι ένας απλός χαρακτήρας: μαζί του, δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεσαι. Elon Musk, Curtis Yarvin, Peter Thiel, ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός», η λύτρωση μέσω της ανθρώπινης μηχανής: είναι κάτι καινούργιο, είναι κάτι το διασκεδαστικό, ακολουθούμε αυτή την τάση σαν να ήταν μια μόδα – μια μόδα που θα περάσει. Λιγότερο από δέκα χρόνια πριν, ο Raymond Kurzweil, ένας από τους γκουρού του «μετανθρωπισμού», ανακοίνωσε την εξαφάνιση του θανάτου έως το 2029. Το έχουμε ήδη ξεχάσει.

Ο Musk, ο Yarvin και οι άλλοι, έχουν μια φαντασία διαμορφωμένη από την επιστημονική φαντασία και την κουλτούρα της Marvel. Ονειρεύονται την αιώνια νεότητα και τον αποικισμό πλανητών. Είναι αστείο, αλλά σε κάνει να ονειρεύεσαι. Μερικές φορές μπορεί να έχουν διαισθήσεις που δεν είναι λανθασμένες, αλλά αν τις κοιτάξεις πιο προσεκτικά, το μόνο που προτείνουν είναι να βάλουν τέλος στη δημοκρατία, καθώς βασίζεται στην κυριαρχία του λαού, να εγκαθιδρύσουν μια νέα αντιδραστική απολυταρχία, παρόμοια με μια τεχνολογική μοναρχία, με επικεφαλής έναν βασιλιά-Διευθύνοντα Σύμβουλο, ο οποίος θα καθαγίαζε οριστικά (όπως και μεταξύ των φιλελεύθερων) την εξάλειψη της πολιτικής υπέρ της οικονομίας και του εμπορίου. Γενικότερα, η πρόσφατη επανεμφάνιση στους δεξιούς κύκλους αυτής της παιδικής ασθένειας, που είναι ο δυτικισμός, μου φαίνεται απογοητευτική. Ο Péguy ( ΣτΜ μεγάλος Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και δοκιμιογράφος), έλεγε ότι «πρέπει πάντα να βλέπεις αυτό που βλέπεις: το να μην κατανοείς τι διακρίνει βαθιά την Ευρώπη από τη Δύση ισοδυναμεί πραγματικά με το να μην βλέπεις τίποτα». Η Δύση σήμερα είναι ένα παλιό, ξεφούσκωτο μπαλόνι, και μάλιστα μάλλον βρώμικο. Όπως είχα προβλέψει πριν από σαράντα χρόνια, η άνοδος των χωρών αυτού που κάποτε ονομαζόταν «Τρίτος Κόσμος» θα επιταχύνει, ελπίζω, την πτώση της, μια απαραίτητη προϋπόθεση για τη μετάβαση από έναν μονοπολικό Νόμο της Γης, σε μια διεθνή τάξη που βασίζεται στην πολλαπλότητα των λαών και των πολιτισμών. Είμαστε Ευρωπαίοι, σίγουρα όχι Δυτικοί!

ÉLÉMENTS: Γράφετε ότι η άνοδος του Trump στην εξουσία, δεν είναι ένα ένα απλό επεισόδιο, αλλά μια «επανάσταση». Σε ποιο βαθμό αυτή η δεύτερη θητεία επιβεβαιώνει, ή αντιθέτως περιπλέκει, την παραδοσιακή άποψη της «Νέας Δεξιάς» για τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον «καλύτερο εχθρό» της Ευρώπης;

ALAIN DE BENOIST: Η άφιξη του Donald Trump είναι ένα γεγονός, πρώτα και κύρια, επειδή είναι ένας εκρηκτικός και απρόβλεπτος χαρακτήρας. Είναι ένα παρανοϊκό, εγωκεντρικό και κατά καιρούς παραληρηματικό άτομο. Η μόνη του αξία (και αυτό ακριβώς είναι η «επανάσταση») είναι ότι είπε δυνατά, χωρίς δισταγμό, αυτό που οι προκάτοχοί του προσπάθησαν να κρύψουν: Ο Trump δεν κρύβει τις ιμπεριαλιστικές του φιλοδοξίες πίσω από τον συμβατικό λόγο της ανθρωπιστικής ηθικής («ελευθερία και δημοκρατία»), αντίθετα τις διακηρύσσει ανοιχτά. Και επειδή για αυτόν η πολιτική περιορίζεται σε εμπορικές συμφωνίες, συμπεριφέρεται σαν παίκτης του Μονοπωλίου: «τη Λωρίδα της Γάζας, τη Γροιλανδία, τον Καναδά, θα τα πάρω όλα…!». Φυσικά, έχει λάβει και κάποιες (δραστικές) αποφάσεις που μπορούν να εγκριθούν και αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι στη δεξιά πλευρά θα ήθελαν να τις δουν να εφαρμόζονται και σε αυτή την πλευρά του Ατλαντικού. Το πρόβλημα είναι ότι ο Trump μισεί την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους και δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να το πει, υποστηρίζοντας πάνω απ’ όλα ότι οι Ευρωπαίοι (είτε είναι ο Macron, ή ο Pedro Sánchez είτε η Meloni) δεν τον υπακούον αρκετά. Ο Trump θέλει να «αποκαταστήσει το μεγαλείο στην Αμερική», δεν έχει τίποτα να κερδίσει από την επιστροφή του μεγαλείου της Ευρώπης. Γι’ αυτό, ακόμα κι αν κάποιος ήθελε να κάνει όπως αυτός, θα έπρεπε να το κάνει εναντίον του.

ÉLÉMENTS: Ο τίτλος «Οι Καλύτεροι Εχθροί μας» θυμίζει τόσο τον στρατιωτικό ιμπεριαλισμό, όσο και την ήπια ισχύ και την πολιτισμική ομογενοποίηση. Ποια αμερικανική μορφή επιρροής πιστεύετε ότι είναι πιο επικίνδυνη για την ευρωπαϊκή ταυτότητα σήμερα: η οικονομική, η στρατιωτική ή η αποικοποίηση του φανταστικού;

ALAIN DE BENOIST: Πιθανώς το τελευταίο, επειδή είναι αυτό που μας κατακλύζει περισσότερο κάθε μέρα. Η στρατιωτική επιρροή μειώνεται (το ΝΑΤΟ ζει τις τελευταίες του στιγμές) και η οικονομική επιρροή δεν είναι αποκλειστικά αμερικανική. Αυτό που είναι πιο εντυπωσιακό σήμερα είναι ότι ο Trump δεν θέλει πλέον να έχει συμμάχους. Οι Ευρωπαίοι το ανακαλύπτουν αυτό με την ίδια απογοήτευση, όπως και οι μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες συνειδητοποιούν ότι οι αμερικανικές βάσεις που έχουν επιτρέψει να εγκατασταθούν στο έδαφός τους τις καθιστούν στόχους, χωρίς να μπορούν να εξασφαλίσουν την παραμικρή προστασία. Αναμφίβολα γνωρίζετε τα λόγια του Henry Kissinger: «Μπορεί να είναι επικίνδυνο να είσαι εχθρός της Αμερικής, αλλά το να είσαι φίλος της είναι μοιραίο». Αυτό ακριβώς το έχουμε δει να συμβαίνει, από το Νότιο Βιετνάμ μέχρι το Αφγανιστάν. Αυτό είναι που μπορεί να ανακαλύψει το Ισραήλ σε λίγα χρόνια. Για πάνω από μισό αιώνα, δεν έχουμε σταματήσει ποτέ να προειδοποιούμε για την «αμερικανική ομπρέλα», την οποία οι Ευρωπαίοι ήλπιζαν, παρά όλα τα στοιχεία, ότι θα τους προστάτευε από τους «κακούς Ρώσους». Σήμερα συνειδητοποιούμε ότι η ομπρέλα τρυπήθηκε και ότι οι Αμερικανοί δεν θα ρισκάρουν ποτέ να θυσιαστούν για να μας σώσουν. Το μόνο που μένει είναι να αποδεχτούμε τις συνέπειες.

ÉLÉMENTS:: Υπό το πρίσμα των εγγράφων που συλλέχθηκαν σε αυτό το τεύχος του «Éléments» και των τρεχουσών αναταραχών, πιστεύετε ακόμη ότι μια πραγματική και ισορροπημένη συμμαχία μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών είναι εφικτή, ή μήπως είναι πλέον απαραίτητο να σκεφτούμε με τους όρους μιας πιο ριζοσπαστικής στρατηγικής και μιας πολιτιστικής αποστασιοποίησης;

ALAIN DE BENOIST:: Η απάντηση προφανώς περιέχεται στην ίδια την ερώτηση. Οποιαδήποτε συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί μόνο να είναι επιβλαβής για την Ευρώπη. Δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης, μια τέτοια συμμαχία είναι πλέον σχεδόν αδύνατη, καθώς ο διατλαντικός δεσμός έχει ήδη διακοπεί (με πρωτοβουλία της Ουάσιγκτον). Άλλωστε σε τι θα μπορούσε να βασίζεται; Οι εικασίες για μια πιθανή συγγένεια καταγωγής, δεν οδηγούν πουθενά: σκεφτείτε απλώς πόσο η ιστορία έχει μετατρέψει τους Γερμανούς και τους Αγγλοσάξονες σε λαούς με αντίθετες νοοτροπίες ( μια αντίθεση που έχει διατυπωθεί από περισσότερους από έναν συγγραφείς, από τον Spengler και τον Schmitt μέχρι τον Sombart), παρόλο που και οι δυο προέρχονται από την ίδια γερμανική ρίζα. Εκτός από τα εμπορεύματά της, η Αμερική μας στέλνει εδώ και δεκαετίες μια νεοφεμινιστική μισανδρία, τη θεωρία του φύλου, τα Gay Pride, την «κουλτούρα ακύρωσης», τις ανοησίες της «αποδόμησης» και ούτω καθεξής. Το καλύτερο για την Αμερική θα ήταν να σταματήσει να προσπαθεί να υπαγορεύει στον κόσμο και να επικεντρωθεί στα δικά της προβλήματα, τα οποία σίγουρα δεν είναι ασήμαντα. Το καλύτερο για την Ευρώπη είναι να εδραιωθεί ως μια αυτόνομη δύναμη, ένα χωνευτήρι του δικού της πολιτισμού και κουλτούρας. Ευρώπη ή χάος.

ΠΗΓΗ

Η αμερικάνικη πειρατεία είναι «καλή»

Η πειρατεία και το πλιάτσικο είναι «καλές πράξεις» - Αρκεί να γίνονται από τη «σωστή πλευρά» της κάννης... συγγνώμη... της Ιστορίας

Παναγιώτης Λιάκος

Αν φας πολύ το βράδυ, δεν θα κοιμηθείς ήσυχος. Θα δεις πολλά όνειρα και, μάλλον, θα είναι εφιάλτες. Μπορεί να δεις ότι το κακό επιβραβεύεται, το πιστόλι είναι το καλύτερο επιχείρημα, η ληστεία είναι επιβεβλημένη, αν την κάνει ισχυρό κράτος σε βάρος ανίσχυρου, το πλιάτσικο αποτελεί καλή συμφωνία και αυτοί που το διαπράττουν εκπροσωπούν τις δυνάμεις του «καλού». Πάντα το «καλό» νικάει σ’ αυτού του είδους τα νιτερέσα.

Και το θύμα, συγγνώμη, το αντισυμβαλλόμενο μέρος είναι κερδισμένο! Κι αν δεν με πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τον πρόεδρο Τραμπ που έγραψε στο Truth Social ανάρτηση συλλεκτική (βλ. εικόνα κάτω):

«Εκτακτη Είδηση: Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μόλις σύναψαν συμφωνία με τη Βενεζουέλα για τη μεγαλύτερη συμφωνία πετρελαίου στην παγκόσμια Ιστορία! Υπό την καθοδήγησή μου, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ, σε στενή συνεργασία με την αξιότιμη υπηρεσιακή πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροντρίγκες, και μέσω μιας εταιρικής σχέσης με τον ιδιωτικό τομέα, εξασφάλισαν για τις ΗΠΑ τον πλειοψηφικό έλεγχο περισσότερων από 65 δισεκατομμυρίων βαρελιών βεβαιωμένων αποθεμάτων πετρελαίου στη Βενεζουέλα, χωρίς κανένα κόστος για τον Αμερικανό φορολογούμενο.

Αυτή η ιστορική συναλλαγή υπερδιπλασιάζει τα αμερικανικά αποθέματα πετρελαίου, αυξάνει σημαντικά την προσφορά μας και θα μειώσει ουσιαστικά τις τιμές της βενζίνης για όλους τους Αμερικανούς σε βάθος χρόνου, ενώ παράλληλα συμβάλλει στο να διατηρηθεί η Βενεζουέλα σε τροχιά τεράστιας επιτυχίας και μεγάλης ευημερίας. Αυτή η συμφωνία θα ενισχύσει σημαντικά την ήδη αναπτυσσόμενη σχέση μεταξύ της Βενεζουέλας και των Ηνωμένων Πολιτειών!

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το ιστορικής σημασίας ζήτημα.
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΞΑΝΑ!
Πρόεδρος ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ».

Κι έχεις μια απορία διαβάζοντας όλα τα παραπάνω: Το πετρέλαιο που θα υπερδιπλασιάσει τα αμερικανικά αποθέματα ήταν αμερικάνικο ή βενεζουελάνικο; Αφού βρίσκεται στη Βενεζουέλα, οφείλουμε να υποθέσουμε ότι ήταν βενεζουελάνικο. Και πώς το απέκτησε η Αμερική «χωρίς κανένα κόστος για τον Αμερικανό φορολογούμενο»; Ρώτησε κανείς τους Βενεζουελάνους αν θέλουν να χαρίσουν αποθέματα στις ΗΠΑ;

Πέθανε ο Καραμουρτζούνης στην Ελλάδα και μετενσαρκώθηκε στη Βενεζουέλα; Και με ποιο επιχείρημα οι Αμερικανοί μπόρεσαν να συνάψουν αυτή τη συμφωνία; Μπούκαραν στη χώρα, μπαγλάρωσαν τον πρόεδρό της, τον Μαδούρο, καθώς και τη συμβία του, τους πήγαν εις τας ΗΠΑ δεμένους σαν τα ζωντανά που πουλούσαν παλιά στα παζάρια και τα πανηγύρια, και, μάλλον, ψιθύρισαν στην υπηρεσιακή πρόεδρο της Βενεζουέλας μερικά φωνήεντα του στιλ: «Ρίξε την τζίφρα μην μπαγλαρώσουμε κι εσένα». Καλά, έχει γίνει τέτοια πειρατεία στον πλανήτη Γη και κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε; Προσποιούμεθα ότι δεν είδαμε και δεν ακούσαμε κάτι;

Φαντάσου τώρα να είχε κάνει κάτι τέτοιο η Κίνα. Να μπαγλαρώσει πρόεδρο ξένης χώρας για να βάλει στο χέρι τα πετρελαϊκά της αποθέματα. Τι ψηφίσματα καταδικαστικά, τι ανακοινώσεις από τας Ευρώπας, τι πορείες διαμαρτυρίας, πικετοφορίες, συναυλίες, θεατρικά δρώμενα και εκθέσεις τέχνης εναντίον της θα είχαν γίνει; Φαντάσου η Κίνα να είχε μπουκάρει και σε μερικές χώρες (βλ. Ιράκ) με ψεύτικες δικαιολογίες για όπλα μαζικής καταστροφής, να είχε ξεχαρβαλώσει όλη τη Βόρειο Αφρική με «αραβικές ανοίξεις». Τι θα γινόταν τότε; Όμως, ας μην ανησυχούμε. Η πειρατεία και το πλιάτσικο είναι «καλές πράξεις». Αρκεί να γίνονται από τη «σωστή πλευρά» της κάννης… συγγνώμη… της Ιστορίας.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Πέθανε φυλακισμένος στην Χάγη ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς

Σήμερα, στα 84 του χρόνια, απεβίωσε ο Σέρβος στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς, παραμένοντας μέχρι τις τελευταίες μέρες του κρατούμενος στις φυλακές της Χάγης.

Ο Μλάντις υπήρξε σύμβολο αντίστασης στα σχέδια του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, γεγονός που τον κατέστησε τον πιο σημαντικό καταζητούμενο στη μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία. Συνελήφθη στις 26 Μαΐου του 2011 και το 2017 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη σαν δήθεν «εγκληματία πολέμου». Καταδικάστηκε, ενώ μένουν ατιμώρητοι οι Κλίντον, που την ίδια περίοδο ενορχήστρωναν την εξάλειψη εκατοντάδες χιλιάδων Σέρβων αμάχων, και η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ, που ομολογούσε την δολοφονία μισού εκατομμυρίου παιδιών στο Ιράκ σαν «ένα κόστος που άξιζε».

Στην πραγματικότητα ο Μλάντιτς καταδικάστηκε διότι διεξήγαγε πολεμικές επιχειρήσεις υπέρ της Πατρίδος του, την ώρα που ένα παγκόσμιο κατεστημένο δρούσε εναντίον της. Ήτοι, ταυτοχρόνως και σε πολλά μέτωπα επιχειρούσε ο UCK και οι πρώτοι τζιχαντιστές που δραστηριοποιήθηκαν στην Ευρώπη, συνεπικουρούμενοι από αμερικανικά και νατοϊκά στρατεύματα, προκειμένου να διαμελίσουν την Σερβία. Την ίδια ώρα ΜΚΟ χρηματοδοτούμενες από σκοτεινά κέντρα και τον γνωστό George Soros διεξήγαγαν έναν εκ των έσω πόλεμο στο καθεστώς Μιλόσεβιτς.

27 Αυγούστου του 2026 ο Στρατηγός Μλάντιτς επιτέλους γαλήνευσε. Τα βασανιστήρια και ο πόνος που του επέβαλαν οι «δημοκρατικοί θεσμοί» σταμάτησαν αλλά η ιστορία του θα παραμείνει ζωντανή ως ένα ακόμα μνημείο της εγκληματικής υποκρισίας του διεθνούς καπιταλιστικού πολιτικού κατεστημένου.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com