Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την προδοσία τους στην Μικρά Ασία

Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την γραμμή τους, γραμμή προδοτική και αντεθνική. Χρόνια μετά (το 1935) την καταστροφή έγραφε ο Νίκος Ζαχαριάδης στον Ριζοσπάστη:

«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε εκεί όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε».

Για την Μικρασιατική καταστροφή με υπερηφάνεια δηλώνουν οι κομμουνιστές ότι είχαν συμμετοχή. Και όμως δεν ακούστηκε λέξη για την μεγάλη προδοσία στην σημερινή Ελλάδα, που έχει καταντήσει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

  

Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα επτά χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Ελληνικός Στρατός, με τις επιχειρήσεις «Πυρσός», συνέτριψε τις τελευταίες οργανωμένες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού (παραπληροφόρηση ακόμα και στο όνομα οι κομμουνιστές) στον Γράμμο και στο Βίτσι και έβαλε τέλος στον Συμμοριτοπόλεμο. Η στρατιωτική αναμέτρηση είχε κριθεί. Η Ελλάδα παρέμεινε ελεύθερη και αδιαίρετη και δεν ακολούθησε την πορεία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Μόσχας. 

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Η νίκη στο πεδίο της μάχης δεν σήμαινε και οριστική ιδεολογική επικράτηση. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της μεταπολεμικής Ελλάδας: ένα κράτος που είχε μόλις εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο, σταδιακά πέρασε από την αυστηρή αντικομμουνιστική πολιτική των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων σε μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης της Αριστεράς, η οποία τελικά θα της επέτρεπε να αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παιδεία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή. Χρειάζεται, βέβαια, ιστορική ακρίβεια. Δεν είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ της δεκαετίας του 1950 και του 1960 δρούσε νόμιμα και ελεύθερα «παντού». Το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο, ενώ υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και σοβαροί πολιτικοί αποκλεισμοί. Η μεταπολεμική Ελλάδα είχε έντονο αντικομμουνιστικό κράτος ασφαλείας και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, την οποία συχνά παραβλέπουμε. Παρά την απαγόρευση του ΚΚΕ, η Αριστερά δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Το 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ με την ανοχή της δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε τη νόμιμη πολιτική έκφραση της κομμουνιστικής Αριστεράς και διατηρούσε στενούς δεσμούς με το παράνομο ΚΚΕ. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1958 συγκέντρωσε περίπου 24% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει ότι η Αριστερά είχε ήδη αποκτήσει σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή μέσα στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να μελετήσει η εθνική πλευρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ιστορική αφέλεια. Το ΚΚΕ μπορεί να ήταν παράνομο ως κόμμα, όμως οι ιδέες του δεν ήταν δυνατόν να τεθούν εκτός κοινωνίας. Και δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστούν γιατί την δημοκρατία την συνέφερε η λαϊκή αντίδραση της φτώχειας και της ανέχειας να εκφράζονται από ένα ακίνδυνο πολιτικό εχθρό και όχι από τον πραγματικό εκφραστή του Λαού, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικό Κοινωνισμό! 

Συνειδητά λοιπόν η δημοκρατία επέλεξε να αφήσει το ΚΚΕ παρόλα τα εγκλήματα του να δραστηριοποιείται στην κοινωνία.  Το ΚΚΕ λοιπόν εκφράζονταν μέσα από την ΕΔΑ, τον Τύπο, τις οργανώσεις νεολαίας, τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα, τη λογοτεχνία και σταδιακά έναν ολόκληρο πολιτιστικό χώρο. Η Αριστερά κατάφερε να μετατρέψει τη δική της ιστορική ήττα σε μια μακρόχρονη μάχη για τη διαστρέβλωση της μνήμης, την παιδεία και την πολιτιστική επιρροή. Η δεκαετία του 1960 υπήρξε καθοριστική. Η άνοδος της ΕΔΑ, η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου και η γενικότερη αμφισβήτηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον. Η Αριστερά άρχισε να παρουσιάζει τη δική της αφήγηση για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Συμμοριτοπόλεμο. Δεν αρκούσε πλέον να συμμετέχει στην πολιτική. Επιχειρούσε να διαμορφώσει και τον τρόπο με τον οποίο η επόμενη γενιά θα αντιλαμβανόταν την ίδια την ελληνική ιστορία. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική ήττα της εθνικής παράταξης. Όχι στο ότι αριστεροί καλλιτέχνες τραγούδησαν ή αριστεροί διανοούμενοι έγραψαν. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η ήττα βρίσκεται στο ότι η εθνική πλευρά δεν δημιούργησε αντίστοιχα ισχυρό πνευματικό και πολιτιστικό ρεύμα. Άφησε σε μεγάλο βαθμό την Αριστερά να εμφανίζεται ως αποκλειστική εκπρόσωπος του Λαού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της νεολαίας, της διανόησης και της προόδου. 

Μετά το 1974 η εξέλιξη επιταχύνθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή νομιμοποίησε το ΚΚΕ ως μέρος της διαδικασίας δημοκρατικής αποκατάστασης και πολιτικής ομαλοποίησης. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα επέλεξε τη συμφιλίωση αντί της συνέχισης του πολεμικού διαχωρισμού. Όμως η μονομερής λήθη αποδείχτηκε ότι δεν είναι εθνική λύση αλλά άνευ όρων παράδοση στην μαρξιστική σαπίλα. Από εκεί και πέρα, οι κομμουνιστές μπορούσαν πλέον να οργανώνονται ανοιχτά, να συμμετέχουν στις εκλογές, να εκδίδουν εφημερίδες, να δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, να δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και να διεκδικούν δημόσιο χώρο. Και πράγματι, αυτή η ελευθερία αξιοποιήθηκε. Η Αριστερά δεν χρειάστηκε να καταλάβει το κράτος για να αποκτήσει επιρροή. Εργάστηκε επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια, στα βιβλία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική, στα συνδικάτα και στη νεολαία. Δημιούργησε πρόσωπα, σύμβολα, τραγούδια, αφηγήσεις και πολιτιστικές αναφορές που πέρασαν από γενιά σε γενιά και όλα αυτά με τα χρήματα της δημοκρατίας. Γιατί το κράτος της δημοκρατίας τον μόνο που έβλεπε και βλέπει ως εχθρό του ήταν και είναι ο εθνικιστικός χώρος. 

Η Αριστερά κατανόησε νωρίτερα από την εθνική παράταξη πως η πολιτική εξουσία δεν κερδίζεται μόνο στις κάλπες. Κερδίζεται και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο βιβλίο, στο τραγούδι, στην τέχνη και κυρίως στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. 

Γι' αυτό και το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι γιατί η εθνική πλευρά, έχοντας κερδίσει τον Συμμοριτοπόλεμο δεν φρόντισε να κερδίσει και τη μάχη των ιδεών. Γιατί άφησε την ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία να γίνουν χώροι όπου η Αριστερά απέκτησε δυσανάλογη επιρροή. Προσωπικά για εμένα η απάντηση -αν και συνθέτη, μπορεί να απαντηθεί σε μια πρόταση. Η δημοκρατία ποτέ δεν θέλησε έναν Ελληνικό Λαό με υψηλό εθνικό φρόνημα γιατί τότε θα υπήρξαν όχι μόνο εθνικές διεκδικήσεις (που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των "συμμάχων") αλλά κυρίως πολιτικές ανατροπές  από ανθρώπους που εμφορούταν από ιδέες για την Φυλή και την εθνική κοινωνία. 

Έτσι ο Γράμμος και το Βίτσι έκριναν τη στρατιωτική αναμέτρηση. Δεν έκριναν όμως το ποιος θα διαμορφώσει τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών. Εκεί η μάχη συνεχίστηκε για δεκαετίες. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο δίδαγμα του 1949: ένα έθνος δεν αρκεί να υπερασπίζεται τα σύνορά του. Πρέπει να υπερασπίζεται και την ιστορική του μνήμη, την παιδεία, τον πολιτισμό και την πνευματική του αυτονομία. Γιατί όταν εγκαταλείπει αυτά τα πεδία, μπορεί να έχει κερδίσει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα να έχει χάσει, αργά και αθόρυβα, τη μάχη για το ποιοι θα διδάσκουν τα παιδιά του και πως θα αντιλαμβάνονται την ιστορία τους. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Οι ήρωες του Γράμμου στα αζήτητα

Παναγιώτης Λιάκος

Η 29η Αυγούστου 1949 ήταν η ημέρα που στο όρος Γράμμος επισημοποιήθηκε η νίκη του Ελληνικού Στρατού έναντι του ένοπλου τμήματος του ΚΚΕ, το οποίο οι ίδιοι αποκαλούσαν «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας – ΔΣΕ». Εκείνη την ημέρα έπεφτε στο κενό μια συστηματική προσπάθεια αφαίρεσης των ελευθεριών των Ελλήνων, ρίξιμο της Ελλάδας στα κάτεργα της ΕΣΣΔ, απόσχισης εδαφών από την πατρίδα και εκχώρησή τους στους Σλάβους που πολέμησαν στις τάξεις των συμμοριτών.

Αυτά είναι γνωστά. Γνωστά και τα μαζικά εγκλήματα των κουκουέδων, οι σφαγές χιλιάδων (ακόμα και γερόντων και γυναικοπαίδων) και το ρίξιμό τους σε φαράγγια, πηγάδες και σπήλαια, οι βιασμοί, τα πλιάτσικα, τα «ανταρτοδικεία», το παιδομάζωμα, ώστε να υποχρεωθούν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών να πολεμήσουν υπέρ του ΚΚΕ και η τρομοκρατία που άσκησε αυτή η ανθελληνική μειοψηφία σε βάρος της πλειοψηφίας.

Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι το κίνητρο των οικογενειών που έχασαν ανθρώπους τους την περίοδο της κομμουνιστικής ανταρσίας, αμάχους τε και στρατευμένους, να συνεχίσουν να στηρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις που φτύνουν επί δεκαετίες στους τάφους των συγγενών τους. Το μεταπολιτευτικό κράτος αναγνώρισε ως… αντιστασιακούς τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ, που σήκωσαν τα όπλα κατά της πατρίδας (Νόμος 1285/1982).

Τους έδωσε παράσημα, ηθικές αμοιβές, υλικά προνόμια και -πάνω απ’ όλα- συντάξεις, από λεφτά που είχαν πληρώσει ως εισφορές και φορολογία και οι απόγονοι των θυμάτων. Επίσης, το ίδιο κράτος με νόμο αποφάσισε να «άρει τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου» (λες και μπορείς να άρεις τον θάνατο από όσους έσφαξαν οι κατσαπλιάδες) και να μην αναφέρει στα δημόσια έγγραφα και στην εκπαίδευση τους όρους «συμμορίτες» και «συμμοριτοπόλεμος», τα οποία αντικαταστάθηκαν από τους όρους «Δημοκρατικός Στρατός» και «Εμφύλιος Πόλεμος».

Αυτό το κράτος τα μισά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση το διοίκησε η Σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά και τα άλλα μισά η αποκαλούμενη «Κεντροδεξιά», που έχει τόση σχέση με τη Δεξιά όσο έχει ένα μπρόκολο με την κβαντομηχανική. Κάθε τόσο οι «ηγέτες» της Κεντροδεξιάς, με πρώτο και χειρότερο τον Μητσοτάκη, λένε ότι «τιμούν και σέβονται» τους «αγώνες» της Αριστεράς (αυτοί οι «αγώνες» περιγράφησαν στην αρχή του κειμένου).

Δεν έχουν πει ποτέ ότι τιμούν και σέβονται τη θυσία των παλικαριών που έσωσαν την πατρίδα πολεμώντας στον Γράμμο, στο Βίτσι, στην Καλαμάτα, στο Θησείο, στη Φλώρινα και σχεδόν σ’ ολόκληρη την επικράτεια. Δεν δίνουν το «παρών» στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, στα μνημόσυνα υπέρ των πεσόντων του Εθνικού Στρατού, που οι κουκουέδες βάφτισαν «γιορτές μίσους». Δεν διδάσκουν τις ηρωικές μάχες που έδωσε ο Στρατός μας εναντίον των συμμοριτών.

Δεν νομοθέτησαν ώστε να αποζημιωθούν ηθικά και υλικά τα θύματα των σφαγών από το κόμμα που διέταξε τη διάπραξη των εγκλημάτων. Μάλιστα, η περιφρόνηση της τάχα «Κεντροδεξιάς» στα θύματα του ΚΚΕ και στους απογόνους τους είναι τόσο μεγάλη που δεν χάνουν ευκαιρία ώστε να εντάσσουν τα ορφανά του Στάλιν στο… δημοκρατικό τόξο! Οι ήρωες του Γράμμου παραμένουν στα αζήτητα και οι περισσότεροι αποδοκιμάζονται από τους απογόνους τους την ημέρα των εκλογών.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Χωρίς φασισμό, δεν νοείται αντιφασισμός

Μετά την κατάρρευση των σοβιετικών καθεστώτων θα περίμενε κανείς ότι όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι του διεθνισμού, του κομμουνισμού, του διαλεκτικού υλισμού και όλων των παραφυάδων του μαρξιστικού ιδεολογήματος, θα εγκατέλειπαν τα ουτοπικά και αποτυχημένα στην πράξη δόγματα.

Παρά πάσαν προσδοκίαν, συνέχισαν ακαθέκτως την αντιφασιστική τους δράση, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, ισχυριζόμενοι ότι το μαρξιστικό μοντέλο δεν εφαρμόσθηκε κατά τον ιδεολογικώς προσήκοντα τρόπο, δεν έγινε η σωστή πολιτική προσέγγιση σε βασικές ή και επουσιώδεις ιδεολογικές πτυχές και εν πάση περιπτώσει, ο κομμουνισμός δεν επιβλήθηκε με την ορθή μορφή του. Αυτό συνεπάγετο ότι θα συνέχιζαν μέχρι την εύρεση – και επιβολή φυσικά – της ιδεατής και τέλειας μορφής του μαρξιστικού δόγματος στους όχλους.

Σε αυτήν την αναζήτηση λοιπόν ο κομμουνισμός λείανε τις γωνίες του και μετεβλήθη σε μια πιο ελαστική, ανειμένη και «ανεκτική» μορφή, αυτό που ονομάζεται πολιτισμικός μαρξισμός. Η ελαφρώς παρηλλαγμένη μορφή του κομμουνισμού περιστρέφεται γύρω από ένα λεκτικό – παρά ιδεολογικό –  πλέγμα: «Πρόοδος», «αλληλεγγύη, «ανθρωπισμός», «ανθρώπινα δικαιώματα», «ανοχή στη «σεξουαλική διαστροφή», «ανοικτά σύνορα» κτλ. Όπως δηλαδή αντιλαμβάνεται κανείς, επιμένουν στην σύγχρονη εποχή οι ιδεολογικοί νικητές του 1945 να πείσουν την κοινή γνώμη ότι «έχουν δίκιο».

Οι εκπρόσωποι της αριστεράς λοιπόν, δεν περιορίζονται στην προσπάθεια αναδείξεως του κομμουνιστικού και διεθνιστικού αφηγήματος, αλλά προχωρούν στην οικοδόμηση ενός τεχνητού διπόλου (φασισμός – αντιφασισμός), του οποίου η χρήση εξυπηρετεί δύο στόχους: Αφενός πρέπει να αποδομηθεί ο «φασισμός», αφετέρου πρέπει να αποδειχθεί ως αγαθόν ο  αντιφασισμός. Ο “φασισμός”, η εθνική ιδεολογία σε ελεύθερη μετάφραση, είναι το σημείο αναφοράς της υπάρξεως του αριστερού. Είναι θα λέγαμε ο τροφός της αριστεράς. Χωρίς φασισμό, δεν νοείται αντιφασισμός. Χωρίς εθνικισμό, δεν υπάρχει διεθνισμός. Η εθνική βιοθεωρία λοιπόν σχηματοποιεί, ορίζει και προσδιορίζει το ιδεολογικό πλαίσιο μέσα από το οποίο ο αριστερός θα εκφράσει το δόγμα του και θα αναπτύξει τις πολιτικές του ιδέες.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

ΚΚΕ 1934: Η Μακεδονία στην Βουλγαρία και τα Δωδεκάνησα στην ΕΣΣΔ!

Το 1936 Γερμανία και Ιαπωνία δημιουργούν το σύμφωνο της ΑΝΤΙΚΟΜΙΝΤΕΡΝ. Σκοπός του Συμφώνου είναι να δημιουργήσει έναν συνασπισμό κρατών ο οποίος θα αποτελέσει το ανάχωμα στην ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ (Κομμουνιστική Διεθνή) που δρα υπονομευτικά υπό τις διαταγές της Μόσχας  σε όλα τα κράτη στα οποία έχει δημιουργηθεί Κομμουνιστικό προγεφύρωμα ανάμεσα τους και η Ελλάδα.

Μέχρι το 1939 στην συμμαχία της ΑΝΤΙΟΚΟΜΙΝΤΕΡΝ θα προστεθούν Η Ιταλία, Ουγγαρία, Μαντσούκο και Ισπανία και ανάμεσα τους θα δημιουργηθεί ένα δίκτυο ανταλλαγής πληροφοριών που αφορά την δράση των Κομμουνιστικών κομμάτων στα  κράτη αυτά. Στα πλαίσια των εργασιών η ΑΝΤΙΚΟΜΙΝΤΕΡΝ το 1936 εξέδωσε ένα έργο 500 σελίδων στο οποίο περιγράφει την Δομή, τους σκοπούς και την δράση των Κομμουνιστικών Κομμάτων όλων χωρών ανάμεσα τους και η Ελλάδα στην οποία αφιερώνονται 17 σελίδες στις οποίες ακτινογραφείται το  Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, οι δράσεις και οι σκοποί του.

Ενδιαφέρον έχει η αναφορά στο 5ο Κομμουνιστικό Συνέδριο Ελλάδος  και οι αποφάσεις οι οποίες πάρθηκαν σε αυτό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει η 8η απόφαση των εργασιών η οποία και μεταφράζεται παρακάτω .

Η συνεργασία με την εθνική μειονότητα των Βουλγάρων κομιτατζήδων, που εργάζονται για την αυτονομία ή την απόσχιση της Μακεδονίας πρέπει να γίνει πιο ενιαία.

Η υποστήριξη και η ενίσχυση αυτών των εθνικών επαναστατικών οργανώσεων και η αναγνώριση του δικαιώματος τους για αυτοδιάθεση η΄ απόσχιση θα επιτρέψει στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Βουλγάρων και να τους κάνει συνεργάτες  στην επερχόμενη παγκόσμια επανάσταση. Για αυτό και το κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδος πολέμησε ενάντια στην ελληνική εθνικιστική ιδέα.

Όμως το ΚΚΕ αγωνίζεται και για την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων από την Ιταλία αλλά αντιτίθεται  στην προσάρτηση αυτής της περιοχής στην Ελλάδα γιατί τα νησιά της Δωδεκάνησου μπορούν να βρουν την ευτυχία μόνο μέσα σε μια σοβιετική δημοκρατία.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com