Η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και οι σιωνιστές

Το 1487, ο Σουλτάνος έδωσε άδεια σε 120 χιλιάδες Εβραίους να εγκατασταθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι αυτοί («Σεφαρδίτες») είχαν εξασφαλίσει μεγάλα προνόμια, κατόπιν ειδικών συμφωνιών με την «Υψηλή Πύλη». Το μεγαλύτερο μέρος των Εβραίων, εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1516, αφού έκαναν δώρο στον Σουλτάνο το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των δύο εκατομμυρίων λιρών.

Τη στάση των Εβραίων τις παραμονές της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης περιέγραψε στην εφημερίδα «Μακεδονία» της 20ης Μαΐου 1933 ο Αστυνόμος Νικόλαος Αργυριάδης ως εξής:

«Ο Ελληνικός στρατός προχωρεί. Ο Ταχσίν κλονίζεται, καταρρέει, συντρίβεται. Οι Εβραίοι ετρομοκρατήθησαν. Μόνον ο Αυστριακός ναύαρχος θα μπορούσε να διώξη τους Γκιαούρηδες. Η Ανωτάτη Ισραηλιτική Κοινοτική Επιτροπεία συνελθούσα υπό την προεδρίαν του αρχιρραβίνου Μάϊρ, απεφάσισε να επιδώση ψήφισμα προς τον Αυστριακόν ναύαρχον δια του οποίου παρεκαλείτο ούτος όπως εισηγηθή εις την Σεβαστήν Κυβέρνησίν του και διαταχθεί ο ελληνικός στρατός ίνα μη εισέλθη ένοπλος εις την πόλιν! Ο Αυστριακός ναύαρχος ανέγνωσε μειδιών το γελοίον τούτο ψήφισμα και διαβεβαίωσε την επιτροπήν των χαχάμηδων ότι οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκην συστάσεων και κηδεμονίας. Οι Εβραίοι όμως επέμενον ότι ο Ελληνικός στρατός θα τους… έσφαζεν όλους και ότι ήτο επιβεβλημένη η αποστολή του ψηφίσματος τούτου προς την Αυστριακήν κυβέρνησιν! Πράγματι αι μωρίαι της Ισραηλιτικής Κοινότητος ετηλεγραφήθησαν μέχρι Βιέννης, η Βιέννη ετηλεγράφησεν εις τας Αθήνας και ο τότε υπουργός των Στρατιωτικών Ε. Βενιζέλος κατέστησεν ενήμερον των φόβων των Εβραίων τον κατ’ εκείνην την στιγμήν διά της οδού 26ης Οκτωβρίου εισερχόμενον εις την πόλιν διάδοχον…».

Ας δούμε τώρα τι γράφει, παραθέτοντας αυτούσια αποσπάσματα του βιβλίου του, ένας Εβραίος συγγραφέας για την Θεσσαλονίκη – M. Mazower: Θεσσαλονίκη, Πόλη των φαντασμάτων (Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι, 1430–1950):

«(…)Και οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης επιφύλαξαν ψυχρή υποδοχή στον νικηφόρο ελληνικό στρατό. «Πρέπει να σας πούμε ότι ο Ισραηλίτης δεν έχει το νου του στις γιορτές», έγραφε ένας Εβραίος δάσκαλος λίγο μετά. «Έχει υιοθετήσει μία στάση σωστή και αξιοπρεπή, όπως ταιριάζει στον ηττημένο… Μόνο όταν χάνουμε αυτό που έχουμε, εκτιμούμε την πραγματική του αξία, και οι Ισραηλίτες, που ποτέ δεν ξέχασαν τα σπάνια προτερήματα της ανοχής και της ευμένειας του τουρκικού λαού, συναισθάνονται σήμερα, μέσα σ’ αυτή τη φοβερή καταιγίδα, ότι μόλις έχασαν την πιο σίγουρη και την πιο σταθερή τους βάση». Πολλοί είχαν σοβαρές αμφιβολίες για τη μελλοντική ελληνική διοίκηση. Ορισμένοι Εβραίοι ηγέτες προειδοποίησαν ότι η προσάρτηση από την Ελλάδα θα είχε καταστροφικές συνέπειες, γιατί θ’ απόκοβε την πόλη από τις παραδοσιακές της αγορές, και αντιπρότειναν ν’ αποτελέσει η Θεσσαλονίκη με τα περίχωρά της ένα αυτόνομο κρατίδιο υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων, μια εβραιοκρατούμενη μητρόπολη που θα ‘μενε έξω από τις αντιπαλότητες των Βαλκανίων γειτόνων της. Αυτή η πρόταση διεθνοποίησης συζητήθηκε με Νεότουρκους εμιγκρέδες της Βιέννης, μεσολαβητές ήταν ορισμένοι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης. Στην Κωνσταντινούπολη συστήθηκε μια τουρκο–εβραιο–βλάχικη Μακεδονική Επιτροπή, για την προώθηση αυτής της ιδέας. Ορισμένοι εξέχοντες Εβραίοι Οθωμανοί συμπαθούντες ίσως να προχώρησαν ακόμη περισσότερο και να υποσχέθηκαν στην οθωμανική κυβέρνηση οικονομική βοήθεια, αν συνέχιζε τον πόλεμο ενάντια στα βαλκανικά κράτη.

(…)Οι σχέσεις μεταξύ Βενιζέλου και εβραϊσμού της Θεσσαλονίκης έφτασαν τότε στο κατώτατο ιστορικά σημείο τους. Όταν πολλοί Εβραίοι ψήφισαν και πάλι εναντίον των Φιλελεύθερων, ο ίδιος ο Βενιζέλος ερμήνευσε την ενέργεια αυτή ως «εχθρική πράξη εναντίον της μισής Ελλάδας». «Ώστε θέλετε πόλεμο, Ισραηλίτες; Θα τον έχετε!» δήλωσε μια βενιζελική εφημερίδα το 1933. Ο Βενιζέλος υιοθετούσε τελικά τις ανυποχώρητες θέσεις που από καιρό τον προέτρεπαν να λάβει οι υποστηρικτές του στην πόλη. Το 1934 είπε σ’ ένα δημοσιογράφο της Jewish Post ότι «Οι Έλληνες δε θέλουν να επηρεάζουν οι Εβραίοι την ελληνική πολιτική… Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ακολουθούν εθνική εβραϊκή πολιτική. Δεν είναι Έλληνες και δε νιώθουν Έλληνες. Επομένως δεν πρέπει ν’ ανακατεύονται στις ελληνικές υποθέσεις». Και συνέχισε λέγοντας: «Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι Έλληνες πατριώτες αλλά Εβραίοι πατριώτες. Αισθάνονται πιο κοντά στους Τούρκους απ’ ό,τι σ’ εμάς… Δεν θα επιτρέψω στους Εβραίους να επηρεάζουν την ελληνική πολιτική.».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ἡ Ἐπσταϊνία συμπληρώνει 250 χρόνια

  

Τοῦ Povl H. Riis-Knudsen (Μετάφρασις ἐκ τοῦ Δανικοῦ πρωτοτύπου)

Οἱ ΗΠΑ ἑώρτασαν τὴν 250ὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεώς τους στὶς 4 Ἰουλίου 2026. Ἡ ἐπέτειος αὐτὴ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ᾿μένα. Συμπληρώνονται ἀκριβῶς 50 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐπισκέφθηκα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ μιλήσω στὸ συνέδριο τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ τῶν Λευκῶν (The National Socialist White People᾿s Party), μὲ ἀφορμὴν τὴν διακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τῶν ΗΠΑ. Ἔτσι ἄρχισε ἡ ἀμερικανικὴ περίοδος τῆς ζωῆς μου, ποὺ διήρκεσε σαράντα χρόνια πλήρη γεγονότων. Γνώρισα πολλοὺς ἐνδιαφέροντες ἀνθρώπους καὶ ταξίδεψα σὲ ὅλες τὶς πολιτεῖες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Χαβάη. Θὰ ἔχω διανύσει τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα στὴν χώρα. Ἀγάπησα πολὺ τὴν Ἀμερική — ὄχι ὅμως τὸ ἀμερικανικὸ κράτος.

Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ἀποτελοῦν κρατικὸ σχηματισμό, ὄχι ὅμως ἔθνος – καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμερικανικὸς λαός. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἦσαν Ἰσπανοί· ἀκολούθησαν οἱ Βρετανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ Jamestown (VA.)  τῆς Βιρτζίνιας τὸ 1607, μὲ πρωτίστως ἐμπορικοὺς σκοπούς. Τὸ 1620 ἀκολούθησε μία ὁμάδα θρησκευτικῶς διαφωνούντων, ποὺ ἐγκατεστάθη στὴν Μασαχουσέτη. Οἱ αὐτόχθονες παρακολουθοῦσαν μὲ περιέργεια. Θεωροῦσαν τοὺς μετανάστες «φίλους ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη γνωρίσει» – καὶ οἱ Ἰνδιάνοι τοὺς βοήθησαν νὰ ἐπιβιώσουν. Οἱ ἴδιοι ὅμως ὑπέστησαν τελικῶς μαζικὴ γενοκτονία – καὶ ὅσοι ἐπέζησαν εὑρέθησαν σὲ καταυλισμοὺς περιορισμοῦ. Γράφω πολὺ περισσότερα γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ στὸν δεύτερο τόμο τῶν ἀπομνημονευμάτων μου «Στὴν μακρὰ σκιὰ τῆς σβάστικας», καθὼς καὶ στὸν τρίτο, ποὺ ἑτοιμάζεται καὶ θὰ κυκλοφορήσῃ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄνοιξι μὲ τίτλο «Μὲ τὴν σβάστικα ὡς φορτίο». Δὲν εἶναι λανθασμένο νὰ ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ θεμελιώθηκαν ᾿πάνω στὴν γενοκτονία καὶ τὴν δουλεία.

Τὸ 1776 οἱ δεκατρεῖς μικρὲς ἀποικίες στὴν δυτικὴ ἀκτὴ τῆς ἠπείρου συγκρότησαν μίαν Ἕνωσι. Ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, ἡ ὁποία ὑπεχρεώθη νὰ συνθηκολογήσῃ τὸ 1783, ὕστερα ἀπὸ αἱματηρὸ πόλεμο. Σταδιακῶς οἱ ΗΠΑ ἐπεξέτειναν τὴν ἐπικράτειά τους, ἄλλοτε μὲ ἐξαγορὰ καὶ ἄλλοτε μὲ πόλεμο, ὥστε σήμερα ν᾿ ἀποτελοῦνται ἀπὸ 50 πολιτεῖες, ποὺ καλύπτουν περίπου τὸ 40% τῆς βορειοαμερικανικῆς ἠπείρου.

Τὸ πολυδιαφημισμένο Σύνταγμα τῶν ΗΠΑ συνετάχθη γιὰ ἕνα κράτος ἀποτελούμενο ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς δεκατρεῖς μικρὲς πολιτεῖες, τῶν ὁποίων ἡ κυριώτερη πηγὴ εἰσοδήματος ἦταν ἡ γεωργία. Ὁ πληθυσμός τους — ἂν ἐξαιρέσουμε τοὺς Ἰνδιάνους, ποὺ δὲν ἐθεωροῦντο σημαντικοί — ἦτο ἐξαιρετικῶς ὁμοιογενής: κυρίως προτεσταντικὸς καὶ κυρίως βρετανικῆς καταγωγῆς, μὲ κάποια γερμανικὴ πρόσμειξι. Οἱ ἐκλογὲς διεξάγονταν σὲ σχετικῶς μικρὲς τοπικὲς περιφέρειες, ὅπου οἱ ψηφοφόροι γνώριζαν τοὺς ὑποψηφίους γιὰ τὰ δημόσια ἀξιώματα. Οἱ τελευταῖοι δὲν ἐλάμβαναν μισθό ἀλλὰ τὸ πολὺ ἡμερησίαν ἀποζημίωσι γιὰ τὶς ἡμέρες παρουσίας τους, καὶ κατ᾿ ἀρχὴν ἀνεμένετο νὰ καλύπτουν μόνοι τὰ ἔξοδά τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι μόνον οἱ εὐπορώτεροι διέθεταν χρόνο γι᾿ αὐτό — οἱ ὁποῖοι καὶ ἦσαν, βεβαίως, οἱ ἱκανώτεροι καὶ καλύτερα μορφωμένοι. Οὔτε στὴν δική μας χώρα (ΣτΜ: ἐννοεῖται ἡ Δανία) διέφερε ἀρχικῶς τὸ σύστημα. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν εἰσήρχετο κανεὶς στὴν πολιτικὴ γιὰ νὰ πλουτίσῃ!

Τότε δὲν ὑπῆρχαν οὔτε μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως καί, πρὸ παντός, οὔτε τηλεόρασις οὔτε διαδίκτυο. Οἱ πολῖτες πήγαιναν στὶς προεκλογικὲς συγκεντρώσεις καὶ ἔρχονταν σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τοὺς ὑποψηφίους. Καθὼς ἡ χώρα μεγάλωνε, οἱ ἐκλογικὲς περιφέρειες διευρύνονταν καί, μὲ τὴν ἐπέλευσι τῶν μέσων ἐνημερώσεως, ἄλλαξαν τὰ πάντα: οἱ προεκλογικὲς ἐκστρατεῖες ἄρχισαν νὰ κοστίζουν τόσο, ὥστε οἱ ὑποψήφιοι ἀναγκάζονταν νὰ ζητοῦν οἰκονομικὴ ὑποστήριξι, ἡ ὁποία φυσικὰ δὲν παρέχεται δωρεὰν καὶ ἄνευ ἀνταλλαγμάτων. Σήμερα οἱ πολιτικοὶ ἐξαγοράζονται ἀπὸ μεγάλες ὁμάδες συμφερόντων (ἰδίως τὴν φαρμακοβιομηχανία, τὴν βιομηχανία ἐξοπλισμῶν καὶ τὸ φιλοϊσραηλινὸ λόμπυ) καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς πλουτοκράτες. Μία ἕδρα στὴν Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων κοστίζει ἕως καὶ 300.000 δολλάρια. Ἔτσι, δὲν κυβερνᾷ πλέον ὁ λαὸς ἀλλὰ τὸ χρῆμα — δηλαδὴ οἱ ὀλιγάρχες, ἀξιοσημείωτα μεγάλο μέρος τῶν ὁποίων εἶναι Ἑβραῖοι. Ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ Τράμπ εἶναι ἡ Μίριαμ Ἄντελσον (Miriam Adelson), τὸ γένος Φάρμπσταϊν (Farbstein), ποὺ τοῦ ἔχει διαθέσει 250 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἐὰν ἐκ νέου θέσῃ ὑποψηφιότητα γιὰ τρίτη θητεία. Ὑπάρχουν πρὸς τοῦτο συνταγματικὰ προβλήματα – ἀλλὰ τίποτε ποὺ νὰ μὴ μπορῇ νὰ λυθῇ μὲ τέτοια χρηματικὰ μέσα. Οἱ σημερινοὶ σύμβουλοι τοῦ Τράμπ παρουσιάζονται στοὺς Times of Israel. Πολλοὶ διαθέτουν καὶ ἰσραηλινὴ ὑπηκοότητα.^[1]

Αὐτὸ κατέστη, φυσικά, δυνατόν, ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ τροποποιήθηκαν οἱ μεταναστευτικοὶ νόμοι, ποὺ ἀρχικῶς εἶχαν διαμορφωθῆ ἔτσι, ὥστε ἡ ἐθνοτικὴ ἰσορροπία τῶν ΗΠΑ νὰ μὴ μεταβάλλεται μὲ τὴν μετανάστευσι. Ἤδη στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ἄνοιξαν ὡστόσο οἱ πύλες γιὰ τοὺς «δυστυχεῖς» διωκόμενους Ἑβραίους τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, τῶν ὁποίων ἡ ἀναμφισβήτητη ἱκανότητα στὰ οἰκονομικὰ ζητήματα τοὺς ἔδωσε μέσα σὲ ἐκπληκτικῶς λίγα χρόνια ἀποφασιστικὸ ἔλεγχο ἐπὶ τῶν ΗΠΑ — καὶ οἱ ὁποῖοι ἔπειτα μὲ τὴν σειρά τους ἄνοιξαν τὶς πύλες γιὰ κάθε λογῆς ἀπόκληρους:

«Δῶσέ μου τοὺς κουρασμένους σου, δός μου τοὺς φτωχούς σου,
τὰ συνωστισμένα σου πλήθη, ποὺ λαχταροῦν ν᾿ ἀναπνεύσουν ἐλεύθερα,
τὰ ταλαίπωρα ἀπομεινάρια τῶν πολυάνθρωπων ἀκτῶν σου.
Στεῖλέ μου αὐτούς, τοὺς ἄστεγους, τοὺς θαλασσοδαρμένους·
ὑψώνω τὸ λυχνάρι μου πλάι στὴ χρυσῆ πύλη!»

(“Give me your tired, your poor, Your huddled masses yearning to breathe free, The wretched refuse of your teeming shore. Send these, the homeless, tempest-tost to me, I lift my lamp beside the golden door!”)

…ὅπως τὸ ἐξέφρασε ἡ Ἑβραία ποιήτρια Ἔμμα Λάζαρους ᾿πάνω στὸ «Ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας» (Emma Lazarus, The Statue of Liberty), στὴν εἴσοδο τοῦ λιμένος τῆς Νέας Ὑόρκης. Ἡ Ἔμμα Λάζαρους ἦταν ἀκτιβίστρια ὑπὲρ τῆς μεταναστεύσεως (ΣτΜ: … ὁποία σύμπτωσις! Καὶ τότε ὅπως καὶ τώρα – καὶ πάντα! – οἱ Ἑβραῖοι πρωτοστατοῦν ὑπὲρ τῆς εἰσροῆς ἀλλοφύλων καθὼς καὶ πάσης ἐκφυλιστικῆς τοῦ φιλοξενοῦντος ἔθνους ἐκδοχῆς καὶ δυνατότητος!) καὶ ἀσχολήθηκε ἰδίως μὲ τοὺς Ἑβραίους «πρόσφυγες» ἀπὸ τὴν Ρωσία. Αὐτοὶ καὶ μεταγενέστεροι Ἑβραῖοι «ἀκτιβισταὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» δὲν ἐνεθάρρυναν μόνον τὴν κατάργησιν ὅλων τῶν λογικῶν μεταναστευτικῶν νόμων ἀλλὰ καὶ τὴν χειραφέτησιν τῶν πρώην δούλων καθὼς καὶ τὴν μαζικὴ μετανάστευσι ἀπὸ ὅλες ἐκεῖνες τὶς χῶρες, γιὰ τὶς ὁποῖες οἱ ἴδιοι ἐκεῖνοι κύκλοι εἶχαν παρακινήσει τὶς ἄτολμες καὶ ὑποτελεῖς των κυβερνήσεις τῶν ΗΠΑ νὰ τὶς συντρίψουν μὲ στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις – ἐπεμβάσεις, ποὺ ποτὲ καὶ μὲ κανέναν τρόπο δὲν ὠφέλησαν τὸν ἀμερικανικὸ πληθυσμό παρὰ μόνον τὴν βιομηχανία ὅπλων καὶ τοὺς νεκροθάφτες.^[2]

Ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἡ Ἀμερικὴ ἐθεωρεῖτο χωνευτῆρι, ὅπου θὰ ἀναμειγνύονταν ὅλες οἱ φυλές, οἱ λαοὶ καὶ οἱ πολιτισμοί, γιὰ νὰ προκύψῃ ἕνας νέος πολιτισμὸς καὶ ἕνας νέος ἄνθρωπος. Ὅμως τοῦτο δὲν συνέβη – κι οὔτε, βεβαίως, θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ. Ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια μποροῦσε κανεὶς νὰ βρῇ διάφορες εὐρωπαϊκὲς ἐθνοτικὲς ὁμάδες στὶς ΗΠΑ, ποὺ ὣς ἕναν βαθμὸ διατηροῦσαν τὸν πολιτισμὸ τῆς πατρίδος τους. Τὸ Ἔλκ Χορν τῆς Ἀϊόβας εἶναι, λόγου χάριν, ἕνα μέρος ὅπου ἀκόμη καλλιεργεῖται ὁ Δανικὸς πολιτισμός, ἔστω καὶ ἂν οἱ κάτοικοι γνωρίζουν πλέον ἐλάχιστα γιὰ τὴν Δανία. Ἐκεῖ ἔχει ἀνακατασκευασθῆ κι ὁ ἀνεμόμυλος τοῦ Nørre Snede. Ὡς Δανὸς αἰσθάνεται κανεὶς ἐκεῖ σὰν στὸ σπίτι του. Ὑπάρχουν ἐπίσης πόλεις μὲ ὁλλανδικὸ ἢ γερμανικὸ χαρακτῆρα – ἀλλὰ τὰ πολιτισμικὰ τους πρότυπα σχεδὸν ἔχουν πλέον ἐξαφανισθῆ καὶ ἐπιβιώνουν μόνον ὡς μουσειακὰ κατάλοιπα.

   Σήμερα μπορεῖ κανεὶς στὶς ΗΠΑ νὰ μιλήσῃ τὸ πολὺ γιὰ ἕναν κοινὸ πολιτισμὸ μὲ εὐρωπαϊκὰ χαρακτηριστικά. Ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι ποὺ ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῶν συγχρόνων ΗΠΑ τείνουν νὰ καταστοῦν μειονότης. Ὑπάρχουν πλέον καὶ πόλεις μὲ ἔντονα ἀραβικὸ ἢ σομαλικὸ χαρακτῆρα (ἡ Μιννεάπολις, ποὺ πρὶν ἀπὸ μόλις 25 χρόνια εἶχε ἰσχυρὸ σκανδιναβικὸ χαρακτῆρα, μοιάζει σήμερα μὲ ἀντίγραφο τοῦ Μογκαντίσου) – καὶ ὁλόκληρη ἡ πολιτεία τῆς Μιννεσότας, μὲ τὸ σουηδικὸ παρελθόν της, συγκαταλέγεται στὰ πολιτικῶς πιὸ ἐκφυλισμένα μέρη τῶν ΗΠΑ.

Ὅταν διαπιστώθηκε ὅτι τὸ χωνευτῆρι δὲν ἔφερε τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα, ἐπελέγη τὸ μωσαϊκὸ διαφορετικῶν πολιτισμῶν ποὺ θὰ ἀλληλογονιμοποιοῦνταν. Οὔτε αὐτὸ ὅμως ἀπέδωσε πολλά. Μόνον οἱ κοινότητες τῶν πλέον προσφάτων μεταναστῶν, συχνὰ μὲ ἰσλαμικὸ ὑπόβαθρο, διατηροῦνται – ὅπως καὶ οἱ Βιετναμέζοι καὶ Κινέζοι διατηροῦν ὣς ἕναν βαθμὸ τὸν πολιτισμό τους, χωρὶς νὰ τὸν μοιράζωνται μὲ ἄλλους. Ἡ πλειονότης τῶν Ἀμερικανῶν, μαύρων καὶ λευκῶν, ζῇ ὡστόσο σὲ μία πολιτισμικὴ κενότητα. Τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδό τους εἶναι τὸ χαμηλότερο ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθῇ, οἱ δὲ Ἀμερικανοὶ εἶναι ὁ πλέον ἀμαθὴς πληθυσμὸς τοῦ λεγομένου πολιτισμένου κόσμου, στὸν ὁποῖο δύσκολα πλέον μποροῦν νὰ συμπεριληφθοῦν οἱ ΗΠΑ. Ἂν ἔχῃς χρήματα, μπορεῖς φυσικὰ νὰ ἀποκτήσῃς τὰ πάντα καὶ νὰ ζῇς θαυμάσια σὲ ὄμορφο καὶ ἄνετο περιβάλλον. Ὅλο καὶ περισσότεροι Ἀμερικανοί, ὅμως, κατοικοῦν στοὺς δρόμους καὶ τρέφονται ἀπὸ τοὺς κάδους ἀπορριμμάτων. Ὅλο καὶ περισσότεροι ναρκώνονται μὲ φαιντανύλη γιὰ νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν «χώρα τοῦ Θεοῦ». Οἱ ὑποδομὲς καταρρέουν, οἱ πόλεις σύντομα θὰ θυμίζουν τὸν Τρίτο Κόσμο, ἡ βιομηχανία μεταφέρεται στὴν Κίνα. Ἐπὶ σαράντα χρόνια παρακολουθοῦσα τὴν παρακμὴ τῆς χώρας – καὶ σήμερα δὲν ἐπιθυμῶ καθόλου νὰ ἐπιστρέψω.^[3]

Οἱ ΗΠΑ ἀρέσκονται νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία ὡς σῆμα κατατεθέν — τὸ λαμπρὸ φῶς ἐπάνω στὸ βουνό — πρᾶγμα ποὺ δῆθεν τοὺς παρέχει τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ δὴ τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεμβαίνουν παντοῦ, ἀκόμη καὶ νὰ κυβερνοῦν ὁλόκληρο τὸν κόσμο· ἴδε π.χ. Βενεζουέλα, Κούβα καὶ Ἰράν. Τὸ Ἰρὰν δὲν ἀπειλεῖ κατὰ κανένα τρόπο τὶς ΗΠΑ· ἀκόμη κι ἂν διέθετε πυρηνικὰ ὅπλα, δὲν θὰ εἶχε μέσα προωθήσεώς τους ἱκανὰ νὰ ἀπειλήσουν τὶς ΗΠΑ. Ὅπως ἔχω γράψει συχνά, δὲν θεωρῶ ὅτι ὁ καθένας πρέπει νὰ διαθέτῃ τὸ δικό του πυρηνικὸ ὅπλο στὸ ἑρμάριο τῆς κουζίνας του· ἀλλὰ τί δουλειὰ ἔχουν οἱ ΗΠΑ; Θὰ ἀποφασίζουν πράγματι αὐτὲς ποιὸς ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ ποιὸς ὄχι;

Καὶ τί γίνεται μὲ τὸ Ἰσραήλ, ποὺ δὲν ἔχει κἂν ὑπογράψει τὴν Συνθήκη Μὴ Διαδόσεως, δὲν ἐπιτρέπει ἐπιθεωρήσεις καὶ εἶναι τὸ πιὸ ἀσταθὲς κράτος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, μὲ τὴν πιὸ παράφρονα κυβέρνησιν ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθῇ; Μία κυβέρνησι ποὺ πιστεύει ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὡς ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ Ἰαχβέ, δικαιοῦται νὰ διαπράττῃ γενοκτονία ἐναντίον τῶν Παλαιστινίων, ποὺ κατοικοῦν στὶς περιοχὲς αὐτὲς μερικὲς χιλιάδες χρόνια περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων ἔχουν ρίζες στὴν Οὐκρανία — πρᾶγμα ποὺ ἴσως ἐγείρει καὶ ἄλλες σκέψεις καὶ ἐνθυμίσεις… Φαίνεται πὼς ἰσχύει διαφορετικὸ δίκαιο γιὰ διαφορετικοὺς λαούς! Ἕνα πάντως εἶναι βέβαιο: τὸ Ἰρὰν ἔχει μάθει ὅτι ὑποχρεοῦται νὰ κατέχῃ πυρηνικὰ ὅπλα γιὰ τὴν ἀσφάλειά του. Ὁ πόλεμος τῶν ΗΠΑ κατὰ τοῦ Ἰρὰν εἶναι κατ᾿ ἐξοχὴν ἀπρόκλητος ἐπιθετικὸς πόλεμος ἀλλὰ τὰ δυτικὰ μέσα ἐνημερώσεως δὲν τὸν χαρακτηρίζουν ποτὲ ἔτσι — ἀντιθέτως πρὸς τὴν εἰδικὴ στρατιωτικὴ ἐπιχείρησι τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν καθόλου ἀπρόκλητη καὶ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ ἐπιθετικὸς πόλεμος. Ἂς μνημονεύσουμε ἐπίσης τὴν μακρὰν ἀκολουθίαν ἄλλων ἀπροκλήτων ἐπιθετικῶν πολέμων τῶν ΗΠΑ, ἀπὸ τὴν Κορέα καὶ τὸ Βιετνὰμ ἕως τὴν Γιουγκοσλαβία, τὸ Ἰράκ, τὸ Ἀφγανιστάν, τὴν Συρία, τὴν Λιβύη, τὸ Σουδὰν κ.λπ.

Οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν καμμίαν ἀπολύτως νομιμοποίησιν ὡς «παγκόσμιος χωροφύλαξ», διότι δὲν διαφυλάσσουν τὴν δικαίαν τάξιν ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, τὴν καταστρέφουν, καταλείποντας παντοῦ πόλεμο,συμφορὰ καὶ χάος. Ποιὸν ἐξυπηρετοῦν ὅλ᾿ αὐτά; Πάντως ὄχι τὸν ἀμερικανικὸ λαό, ποὺ πληρώνει ἀκριβά. Πόσα δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν λάβει οἱ Ἀμερικανοὶ φορολογούμενοι μὲ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ ἐκόστισε ὁ αὐθαίρετος πόλεμος τοῦ Τράμπ (καθ᾿ ὑπαγόρευσιν τοῦ Ἰσραήλ!) κατὰ τοῦ Ἰράν; Δωρεὰν ὑγειονομικὴ περίθαλψι, δωρεὰν ἐκπαίδευσι καὶ ἄλλα παρόμοια;

Ἀλλὰ τί συμβαίνει στὴν πραγματικότητα μὲ τὴν περίφημη «ἐλευθερία» στὶς ΗΠΑ; Τὸ διαδίκτυο κατακλύζεται ἀπὸ βίντεο σοβαρῶν παραβιάσεων ποὺ διαπράττουν διεφθαρμένοι ἀστυνομικοί — χωρὶς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν ICE. Φυσικὰ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ ἀπελαύνονται οἱ παράνομοι μετανάσται· ὁ τρόπος ὅμως μὲ τὸν ὁποῖον δρᾷ ἡ ICE μπορεῖ ἐνίοτε νὰ μὲ ἐξοργίσῃ. Προστίθενται ἡ διαρκῶς αὐξανομένη τρομοκρατία τῆς γνώμης στὰ μέσα ἐνημερώσεως καὶ κοινωνικῆς δικτυώσεως, στὰ ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα κ.λπ. καὶ οἱ ἐκκωφαντικὲς διακρίσεις/διώξεις κατὰ τοῦ λευκοῦ πληθυσμοῦ.

Οἱ ΗΠΑ ἔχουν, ἐν σχέσει πρὸς τὸν πληθυσμό τους, τοὺς περισσοτέρους κρατουμένους στὸν κόσμο καὶ στὶς φυλακὲς σερβίρεται συστηματικῶς τροφὴ γιὰ ζῶα ἀντὶ ἀνθρωπίνης τροφῆς· βλέπετε, οἱ φυλακὲς λειτουργοῦν ἰδιωτικῶς καὶ πρέπει νὰ ἀποφέρουν τὸ μεγαλύτερο δυνατὸ κέρδος. Ἀκόμη καὶ οἱ περὶ ὁπλοφορίας νόμοι, ἔσχατο καταφύγιο ἔναντι μιᾶς ἀνεξέλεγκτης καὶ καλπαζούσης ἐγκληματικότητος, ἔχουν περιορισθῆ σὲ πολλὰ μέρη, ὥστε νὰ θυμίζουν τὶς ἄθλιες εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες.

Ἀλλὰ τί σημαίνει ἐλευθερία, ὅταν κατοικῇ κανεὶς στὸν δρόμο; Ὁ Γιόζεφ Γκαῖμπελς εἶπε κάποτε ὅτι ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ γνώριζε ἦταν ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ψεῖρες. Οὔτε, ὅμως, αὐτὴν δὲν διαθέτουν οἱ φτωχότεροι Ἀμερικανοί. Ὑπάρχει μήπως ἡ ἐλευθερία νὰ ἐκλέγῃ κανεὶς τοὺς πολιτικοὺς ποὺ θέλει; Ὑπάρχει αὐτὴ πράγματι σὲ μία χώρα, ὅπου οἱ πολιτικοὶ ἐξαγοράζονται ἀπὸ ὁμάδες συμφερόντων καὶ δὲν φθάνουν ποτὲ στὸ ψηφοδέλτιο, ἐὰν δὲν διαθέτουν σημαντικὰ ποσὰ γιὰ διαφήμισι; Καὶ σ᾿ ὅλα τοῦτα προστίθεται καὶ ἡ ἀποφασιστικῆς σημασίας ἐπιρροὴ τοῦ Τύπου καὶ τῶν λοιπῶν ΜΜΕ. Γνωρίζουμε δὲ καλὰ ποιὸς τὰ ἐλέγχει! Θὰ ἐπανέλθουμε σὲ αὐτὸ τὸ θέμα ἄλλη φορά…

Ὁ Ντόναλντ Τράμπ ἐξελέγη τὸ 2024 μὲ ὑπόσχεσιν εἰρήνης — τέλος στοὺς ἀτελείωτους πολέμους καὶ ἐκκαθάρισιν τοῦ βάλτου τῆς Οὐάσιγκτων. Ὄχι ἄλλες ἐπεμβάσεις στὰ ἐσωτερικὰ ἄλλων χωρῶν, ὄχι ἄλλες ἐπιχειρήσεις «ἀλλαγῆς καθεστῶτος» — MAGA, «νὰ ξανακάνουμε τὴν Ἀμερικὴ μεγάλη!». Στὴν ἀρχὴ τὰ πράγματα πῆγαν ἀρκετὰ καλά, ὅπως ἔχω συχνὰ ἀναφέρει, ἀλλὰ συντόμως ὅλα ἐκύλισαν πίσω στὴν παλαιὰ κατάστασι. Ὁ Τρὰμπ καυχιέται ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει ποτὲ βιβλίο – καὶ πράγματι ἀγνοεῖ πλήρως τὸν κόσμο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπιθυμεῖ νὰ κυριαρχήσῃ. Ἀναθέτει τὶς συμβουλὲς στοὺς Ἑβραίους φίλους του καὶ στὸν πρωθυπουργὸ τοῦ Ἰσραὴλ Βενιαμὶν Νετανιάχου, ὁ ὁποῖος τὸν χειρίζεται ὅπως κάθε μαριονέτα — μὲ τὸ χέρι νὰ τὴν ἀδράχνει σταθερὰ στὸ πίσω μέρος της. Τὸ Ἰσραὴλ ἐπιθυμεῖ νὰ καταστρέψῃ τὸ Ἰράν, ἁπλούστατα διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὰ μεγαλομανῆ του ὄνειρα κυριαρχίας. Δὲν εἶναι τὸ Ἰρὰν ἀλλὰ οἱ ΗΠΑ (καὶ τὸ Ἰσραήλ), ποὺ χρηματοδότησαν καὶ ὠργάνωσαν τρομοκρατικὲς ὁμάδες σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ἀνέτρεψαν νομίμως ἐκλεγμένες κυβερνήσεις καὶ ἐξαπέλυσαν στρατιωτικὲς ἐπιθέσεις. Σὲ αὐτὰ προστίθενται χρηματιστηριακὲς χειραγωγήσεις τῶν ἀγορῶν συναλλάγματος καὶ μετοχῶν.

Οἱ ΗΠΑ εἶναι τὸ μακρὰν χείριστο τρομοκρατικὸ κράτος τῆς νεώτερης ἱστορίας. Ὅλες οἱ χῶρες τοῦ κόσμου θὰ ἔπρεπε νὰ ἑνωθοῦν μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἐξάλειψιν τῶν ΗΠΑ. Ἐπειδὴ ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος (ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ) θὰ μᾶς ἐξώντωνε ὅλους, πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν μὴ στρατιωτικὰ μέσα: καθολικὸ μποϋκοτάζ, διακοπὴ διπλωματικῶν σχέσεων, κλείσιμο τοῦ ἐναερίου χώρου γιὰ ἀμερικανικὰ ἀεροσκάφη καὶ γιὰ πτήσεις πρὸς καὶ ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, πλήρης ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός, ἀποκλεισμὸς ἀπὸ τὸ SWIFT, κατάργησις τοῦ δολλαρίου ὡς διεθνοῦς μέσου πληρωμῶν — καὶ πρὸ παντὸς ἐξόφλησις ὅλων τῶν ἀμερικανικῶν κρατικῶν ὁμολόγων (!) — πάγωμα τῶν ἀμερικανικῶν ἀπαιτήσεων στὸ ἐξωτερικό, διακοπὴ ὅλων τῶν πολιτιστικῶν σχέσεων (οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν ἄλλως τε καμμίαν ἀπολύτως ἀληθινὴ κουλτούρα), ἀθλητικῶν ἀνταλλαγῶν, ταξιδιῶν Ἀμερικανῶν καὶ ἐπιστημονικῆς συνεργασίας, ἀπαγόρευσις χρήσεως κάθε ἀμερικανικοῦ λογισμικοῦ καὶ ψηφιακῆς ὑπηρεσίας, κινηματογραφικῆς παραγωγῆς κ.λπ. Δὲν χρειαζόμαστε τίποτε ἀπὸ αὐτά! Ἔτσι κι ἀλλιῶς πρέπει νὰ ἀποδράσουμε ἀπὸ τὴν ψηφιακὴ φυλακή. Οἱ ἴδιες κυρώσεις θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν καὶ στὸ Ἰσραήλ – ἀλλὰ ἐὰν παύσῃ ἡ ἀμερικανικὴ ὑποστήριξις, τὸ Ἰσραὴλ αὐτομάτως θὰ καταρρεύσῃ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ. Μόνον ἐὰν ἐξαφανισθοῦν αὐτὲς οἱ δύο κηλίδες ἀπὸ τὸν παγκόσμιο χάρτη μπορεῖ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ παγκόσμιος εἰρήνη!^[4]

Μπορεῖ φυσικὰ νὰ ἀναρωτηθῇ κανείς, γιατί ὁ Τράμπ ἀφήνει τὸν Νετανιάχου νὰ τὸν χειραγωγῇ. Εἶναι 80 ἐτῶν καὶ δὲν ἔχει οὔτε ἀνάγκην οὔτε πρακτικὴν δυνατότητα γιὰ περαιτέρω πολιτικὴ σταδιοδρομία. Μὲ τὴν πλειοψηφία ποὺ διαθέτει θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμόσῃ σχεδὸν ὁλόκληρο τὸ πρόγραμμά του πρὸς ὄφελος τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ σκληρῶς δοκιμαζομένου ἀμερικανικοῦ λαοῦ. Αὐτὸ θὰ ἐνίσχυε τὴν δημοτικότητά του καὶ θὰ τὸν καθιστοῦσε ἕναν ἀπὸ τοὺς καλυτέρους προέδρους τῶν ΗΠΑ. Ἀντιθέτως, τώρα χαρακτηρίζεται ὡς ὁ χειρότερος. Συνδέεται βεβαίως στενὰ μὲ τὸ Ἰσραὴλ μὲ οἰκογενειακοὺς καὶ φιλικοὺς δεσμούς ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἐπαρκεῖ πρὸς ἑρμηνείαν τοῦ παραδόξου.

Ἀποτελεῖ σήμερα παγιωμένο γεγονὸς ὅτι ὁ Τζέφρυ Ἔπσταϊν ἐργαζόταν γιὰ τὴν Μοσάντ, συγκεντρώνοντας καὶ δημιουργώντας ἐνοχοποιητικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν λεγομένη παγκόσμιον ἐλίτ. Οἱ ΗΠΑ ἀρνοῦνται στὴν πρᾶξι νὰ δημοσιοποιήσουν τὸ ὑλικό, ποὺ θὰ ἀπεκάλυπτε ὄχι μόνον σεξουαλικὲς ἀκρότητες μὲ ἀνηλίκους ἀλλὰ πολὺ χειρότερα πράγματα. Ἴσως αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ Τράμπ.^[5]

Τὸ ἀμερικανικὸ Σύνταγμα βασίζεται σὲ ἕνα περίτεχνο σύστημα «ἐλέγχων καὶ ἰσορροπιῶν» (checks and balances), σχεδιασμένο ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀποτρέπῃ τὴν ὑπερβολικὴν συγκέντρωσιν ἐξουσίας σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ τρία κρατικὰ ὄργανα: τὸν πρόεδρο, τὸ Κογκρέσσο καὶ τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο. Δὲν εἶχε προβλεφθῆ ἡ σημερινὴ κατάστασις, ὅπου ὁ Τρὰμπ εἶναι πρόεδρος καὶ συγχρόνως ἐλέγχει τὸ Κογκρέσσο, ἐνῷ ἔχει διορίσει ἀρκετοὺς δικαστὰς τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ πλειοψηφία δικαστῶν ποὺ συμμερίζονται, λίγο ἢ πολύ, τὶς πολιτικές του ἀπόψεις. Τὸ πρόβλημα δύσκολα λύνεται ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος. Θὰ ὠφελοῦσε τὶς ΗΠΑ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Τράμπ μὲ διαδικασία παραπομπῆς – ἀλλ᾿ αὐτὴ εἶναι χρονοβόρος. Ἡ ἱστορία τῶν ΗΠΑ δείχνει ὅτι, ἐν περιπτώσει ἀνάγκης, ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι τρόποι ἀπαλλαγῆς ἀπὸ ἕναν πρόεδρο. Πρὸς τὸ παρὸν ὅμως ὁδηγούμεθα κατ᾿ εὐθεῖαν πρὸς παγκόσμιο πόλεμο.

Χρειαζόμαστε μίαν νέαν παγκόσμιον ἀρχιτεκτονικὴν ἀσφαλείας, κατὰ τὴν ὁποίαν καμμία χώρα δὲν θὰ δύναται νὰ κυριαρχῇ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἐντὸς ὅμως τοῦ σημερινοῦ συστήματος κάθε λύσις θὰ εἶναι πρόχειρο μπάλωμα. Ὁ κόσμος ἔχει καταστῆ τόσο περίπλοκος, ὥστε χρειαζόμαστε σύστημα ποὺ νὰ ἐξασφαλίζῃ ὅτι τὰ ἔθνη καὶ τὰ κράτη μας κυβερνῶνται ἀπὸ κατηρτισμένους καὶ ἱκανοὺς ἡγέτας, ὄχι ἀπὸ πρόσωπα ὅπως ὁ Τράμπ, ἡ Μέττε Φρέδερικσεν, ἡ Κάγια Κάλλας, ἡ φὸν ντὲρ Λάιεν, ὁ Μὰρκ Ρούτε καὶ ἄλλα τέτοια ἀνόητα καὶ ἀμαθῆ ἀνθρωπάρια. Ὅσον ἀφορᾷ τὶς ΗΠΑ, τὰ προβλήματα εἶναι ἀστρονομικοῦ μεγέθους. Δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως τίποτε ποὺ νὰ συνδέῃ κι ἑνώνῃ τὸν πληθυσμό, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἄστοχη μεγαλομανία τῶν συμποσιακῶν προπόσεων καὶ κούφιων πανηγυρικῶν λόγων. Οἱ ΗΠΑ θὰ ἔπρεπε, κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ, νὰ ὑποδιαιρεθοῦν μὲ ἐθνοτικὰ καὶ πολιτισμικὰ κριτήρια. Οἱ μικρότερες ἑνότητες διοικοῦνται εὐκολώτερα, δὲν μποροῦν νὰ προκαλέσουν τόσο μεγάλη ἀναστάτωσι στὸν κόσμο καὶ οἱ δυνατότητες διαφθορᾶς εἶναι πιὸ περιωρισμένες.

Ἀναγνωρίζοντας ὅλ᾿ αὐτὰ καὶ ἀκολουθώντας ἐδῶ τὴν ἐμμονικὴ συνήθεια τοῦ Τράμπ νὰ μετονομάζῃ τόπους καὶ πράγματα θὰ μετονομάσουμε κι ἐμεῖς προσφυῶς τὶς ΗΠΑ εἰς «Ἐπσταϊνία» — ἕνα πολὺ ταιριαστὸ ὄνομα γιὰ τὸν ἄνευ συναγωνισμοῦ μεγαλύτερο ἀπόπατο τοῦ κόσμου!

ΠΗΓΗ: https://danmarksfrihedsraad.com/2026/10/17/epsteinia-250-aar/

[1] https://www.timesofisrael.com/who-are-the-jews-in-trumps-inner-circle-and-how-will-they- affect-his-second- term/

[2] Βλ. λ.χ. Neal Gabler: An Empire of Their Own. How the Jews Invented Hollywood, Doubleday, Νέα Ὑόρκη 1989. Ὁ Νὴλ Γκάμπλερ εἶναι ὁ ἴδιος Ἑβραῖος καὶ ἀφηγεῖται μὲ ὑπερηφάνεια πῶς οἱ Ἑβραῖοι ἀπέκτησαν τὸν ἔλεγχο ὁλόκληρης τῆς βιομηχανίας ψυχαγωγίας τῶν ΗΠΑ. Ἡ βιομηχανία ψυχαγωγίας διαμορφώνει τὶς στάσεις καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν ἀνθρώπων. Προστίθενται καὶ τὰ μέσα ἐνημερώσεως, ποὺ βρίσκονται, κατὰ τὸν συγγραφέα, στὰ ἴδια χέρια.

 Judith Ramsey Ehrlich καὶ Barry J. Rehfeld: The New Crowd. The Changing of the Jewish Guard on Wall Street, Harper Perennial, Νέα Ὑόρκη 1990. Ἑβραῖοι συγγραφεῖς γράφουν καὶ πάλι μὲ ὑπερηφάνεια γιὰ Ἑβραίους.  

David Duke: Jewish Supremacism. My Awakening to the Jewish Question, Free Speech Press 2003. Δανικὴ ἔκδοση: David Duke: Jødisk racisme, Dan Publishing, χωρὶς χρονολογία.

[3]  Ὁ ἀντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βὰνς περιέγραψε ἐξαιρετικὰ τὰ παιδικὰ του χρόνια καὶ τὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο μεγάλωσε. Ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐλαχίστων Ἀμερικανῶν πολιτικῶν, προέρχεται ἀπὸ τὰ κατώτατα κοινωνικὰ στρώματα: J. D. Vance: Hillbilly Elegy. A Memoir of a Family and Culture in Crisis, William Collins, Λονδίνο 2016. Μὲ αὐτὴν τὴν καταγωγή, ὁ Βὰνς διαθέτει ἀσφαλῶς καλύτερο ὑπόβαθρο ἀπὸ τὸν Τράμπ γιὰ νὰ κατανοήσῃ τὴν κατάστασι τοῦ μέσου Ἀμερικανοῦ· διαθέτει ὅμως καὶ τὴν ἀπαραίτητη πνευματικὴ παιδεία καὶ ὑπόβαθρο γιὰ νὰ διορθώσῃ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία; Δύσκολα θὰ ἐπιτύχῃ κάτι περισσότερο ἀπὸ πρόχειρα ἐμβαλώματα. Τὸ βιβλίο ἀξίζει πάντως νὰ διαβασθῇ – καὶ κυκλοφορεῖ καὶ στὰ δανικά.

[4]  https://www.leksikon.org/art.php?n=3940&t=512

[5]  Whitney Alyse Webb: One Nation Under Blackmail – Vol. 1 The Sordid Union Between Intelligence and Crime that Gave Rise to Jeffrey Epstein & One Nation Under Blackmail – Vol. 2 The Sordid Union Between Intelligence and Organized Crime That Gave Rise to Jeffrey Epstein.

 ΠΗΓΗ

ΝΔ, Σαμαράς και δήθεν «εθνικιστές» ενώθηκαν στην Αθήνα για χάρη του Εβραϊκού Λόμπι!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Reporters United, την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου κορυφαίοι υπουργοί της ΝΔ, ο Αντώνης Σαμαράς αλλά και βουλευτές της δήθεν αντιπολίτευσης συναντήθηκαν με τους επικεφαλής της εβραϊκής οργάνωσης Israel Allies Foundation στην Αθηναϊκή Λέσχη, παρουσία της πρέσβειρας του Ισραήλ Πνινάτ Γιανάι.

Σκοπός της συνάντησης, όπως αναφέρεται, ήταν η δημιουργία ενός σώματος (caucus) της Israel Allies Foundation με μέλη της ελληνικής Βουλής. Δηλαδή, μια μυστική ομάδα πολιτικών που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ξένου κράτους στην Ελλάδα!

Οι κάμερες που βρέθηκαν αιφνιδιαστικά στο σημείο, εντόπισαν εκ μέρους της ΝΔ τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον Θάνο Πλεύρη, τη Νίκη Κεραμέως, τον Κώστα Καραγκούνη, τον Σταύρο Καλαφάτη, τον Κώστα Τσιάρα, τον Ανδρέα Νικολακόπουλο, τον Δημήτρη Μαρκόπουλο και τον Διαμαντή Γκολιδάκη. Στους παρευρισκόμενους ήταν κι ο δήμαρχος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παύλος Χρηστίδης και ο πρώην «σπαρτιάτης» βουλευτής Γιάννης Κόντης, ο οποίος δυστυχώς εξελέγη με τις ψήφους εθνικιστών που εξαπατήθηκαν από τον Κασιδιάρη. Παρόντες ήταν επίσης o επιχειρηματίας (και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Άρης) Θεόδωρος Καρυπίδης, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος του Υπερταμείου και του ΣΚΑΪ Γρηγόρης Δημητριάδης και η ηθοποιός Μιμή Ντενίση.

Η Israel Allies Foundation είναι μια από τις πιο ακραία Σιωνιστικές διεθνείς οργανώσεις του εβραϊσμού. Πρόκειται για τα ίδια κέντρα εξουσίας που απαίτησαν τις διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής! Ο ιδρυτής της Μπένι Έλον ονειρεύεται «μεγάλο Ισραήλ» με προσάρτηση όλων των παλαιστινιακών εδαφών και την απέλαση όλων των Παλαιστινίων (μουσουλμάνων αλλά και Χριστιανών) από την περιοχή.  Προσκεκλημένη ήταν κι η Ισραηλινή υπουργός Τεχνολογίας Γκίλα Γκαμλιέλ. Τον Οκτώβριο του 2023, επί υπουργίας της, το ισραηλινό υπουργείο Πληροφοριών πρότεινε την εκδίωξη 2,2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Γάζα.

Ισραηλινά δημοσιεύματα επιβεβαιώνουν ότι «η ελληνική Βουλή ίδρυσε μια ομάδα βουλευτών για το Ισραήλ». Φυσικά, ούτε η Βουλή ούτε κανένα από τα εμπλεκόμενα κόμματα έχουν δώσει απαντήσεις.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Μαθήματα από τον Απερίσκεπτο Πόλεμο του Τραμπ κατά του Ιράν

Άρθρο του Doug Bandow που είναι Ανώτερος Συνεργάτης (Senior Fellow) στο Ινστιτούτο Cato. Υπήρξε πρώην Ειδικός Βοηθός του Προέδρου Ronald Reagan. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Foreign Follies: America’s New Global Empire (Ξένες Τρέλες: Η Νέα Παγκόσμια Αυτοκρατορία της Αμερικής). Στο κείμενο θα διαπιστώσετε πλήρη ταύτιση με τις δεκάδες αναλύσεις που φιλοξενήσαμε στον ΙΣΤΟΣ, βεβαίως απο την σκοπιά ενός πρώην κυβερνητικού στελέχους των ΗΠΑ. Απο την πρώτη στιγμή καταγράψαμε πως το ευθύ αποτέλεσμα του παρανόμου πολέμου στο Ιράν, θα είναι η στρατηγική αποχώρηση των ΗΠΑ απο την περιοχή και επίσης πολλάκις αναφέραμε τον προβληματισμό, μήπως αυτό είναι και σχεδιασμένη ενέργεια του Ισραήλ, που παρέσυρε τις ΗΠΑ, ώστε να παραμείνει εκείνο, η μόνη επιθετική δύναμη στην περιοχή, υλοποιώντας τα σχέδια των σιωνιστών για το Μεγάλο Ισραήλ.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να χρωστά τη νίκη του στις εκλογές του 2016 στην κριτική του για την περιπέτεια του Προέδρου Τζορτζ Μπους στο Ιράκ. Ωστόσο, οι εσφαλμένες εκτιμήσεις του Τραμπ σχετικά με το Ιράν ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Τουλάχιστον ο Μπους νίκησε τον αντίπαλό του στη Μέση Ανατολή: το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Παρά την επανειλημμένη διαβεβαίωση του Τραμπ ότι η Τεχεράνη είχε ηττηθεί και έπρεπε να παραδοθεί, το ισλαμικό καθεστώς εμπόδισε την παγκόσμια κυκλοφορία πετρελαίου, κατέστρεψε αμερικανικές βάσεις και κατέστρεψε τις περιφερειακές ενεργειακές υποδομές. Μη θέλοντας να διακινδυνεύσει μια δυνητικά καταστροφική κλιμάκωση από το Ιράν, ο πρόεδρος περιορίστηκε στο να ανακοινώνει επανειλημμένα σχέδια για την καταστροφή πολιτικών στόχων σε όλο το Ιράν, ένα έγκλημα πολέμου, μόνο για να υποχωρήσει και να ισχυριστεί ότι ανταποκρινόταν στις ιρανικές εκκλήσεις. Έγινε μια κωμική ρουτίνα που ποτέ κανέναν δεν διασκέδασε πραγματικά και γρήγορα έγινε κουραστική.

Ωστόσο, ο καταστροφικός πόλεμος του «Ανώτατου Αδέξιου» έχει τουλάχιστον μια θετική χροιά: Κατέδειξε άθελά του το επιχείρημα για το κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων σε όλη τη Μέση Ανατολή και την επιστροφή των αμερικανικών δυνάμεων στην πατρίδα. Η αποδέσμευση καθυστερεί εδώ και καιρό, ειδικά για μια κυβέρνηση που υποτίθεται ότι δεσμεύεται από το σύνθημα «Αμερική Πρώτα».

Η συνεχιζόμενη εμπλοκή της Ουάσιγκτον στην πάντα ασταθή Μέση Ανατολή είναι ένα απολίθωμα του Ψυχρού Πολέμου. Οι ΗΠΑ γενικά απέφευγαν την άμεση στρατιωτική εμπλοκή στην περιοχή μέχρι τη δεκαετία του 1970. Τότε ήρθε το λεγόμενο Δόγμα Κάρτερ, που σκόπευε να αποτρέψει τη σοβιετική κυριαρχία επί των πετρελαϊκών προμηθειών της περιοχής, που θεωρούνταν ζωτικής σημασίας για την Αμερική και τους εκβιομηχανισμένους συμμάχους της. Ωστόσο, αυτός ο κόσμος εξαφανίστηκε εδώ και πολύ καιρό. Οι διεθνείς ενεργειακές προμήθειες είναι πολύ πιο διαφοροποιημένες και καμία χώρα δεν είναι έτοιμη να μονοπωλήσει την αγορά.

Ούτε το Ισραήλ αποτελεί καλό λόγο για τη συνεχιζόμενη παρουσία της Αμερικής. Έχει από καιρό τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του από όλους τους αντιπάλους και έχει πλέον γίνει μια περιφερειακή δύναμη. Η αποδέσμευση θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να προστατεύσει τη φήμη της, καθώς η Ιερουσαλήμ επιδιώκει την ηγεμονία στη Μέση Ανατολή, καταπιέζοντας τους Παλαιστίνιους εντός των συνόρων της και άλλους Άραβες εκτός των συνόρων της.

Όσο για τα δικτατορικά κράτη του Περσικού Κόλπου – πού αλλού υπάρχουν τόσες πολλές προϊστορικές, απόλυτες μοναρχίες που κρατούν τόσους πολλούς ανθρώπους σε δουλεία; – η Ουάσιγκτον θα πρέπει να απαλλαγεί από το βάρος της προστασίας τους. Η Εθνική Στρατηγική Άμυνας της κυβέρνησης Τραμπ για το 2026 πρότεινε ορθώς “να ενδυναμώσει τους περιφερειακούς συμμάχους και εταίρους να αναλάβουν την κύρια ευθύνη για την αποτροπή και την άμυνα κατά του Ιράν και των πληρεξουσίων του”.

Οι επικριτές παραπονούνται ότι μια τέτοια προσέγγιση θα σήμαινε “την αναξιοπιστία της Αμερικής ως στρατηγικού εταίρου”. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον έχει περάσει δεκαετίες υπερασπιζόμενη μεγάλο μέρος του γνωστού κόσμου. Σίγουρα ήρθε η ώρα, καθώς οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν το κόστος της ατελείωτης δημοσιονομικής ασωτίας, να σταματήσουν τα άλλα έθνη να μεταφέρουν την ευθύνη για την ασφάλειά τους στις ΗΠΑ. Θα είναι αυτό εύκολο για τα βασίλεια του Κόλπου, τα οποία έχουν συνηθίσει να πληρώνουν άλλους για να κάνουν τη σκληρή δουλειά των εθνών τους; Όχι, αλλά και τι; Οι Αμερικανοί δεν έχουν καθήκον να ενεργούν ως σωματοφύλακες για διεφθαρμένες βασιλικές οικογένειες που πιστεύουν ότι η κοπιαστική εργασία είναι για τους άλλους. Και αν ο μόνος τρόπος για να κινητοποιήσουν τους λαούς τους για την εθνική άμυνα είναι αυτές οι κυβερνήσεις να βάλουν επιτέλους τα συμφέροντα των λαών τους σε πρώτη προτεραιότητα, τόσο το καλύτερο.

Η μείωση των δεσμεύσεων της Ουάσιγκτον στην Μέση Ανατολή θα μείωνε επίσης τις αφορμές για πόλεμο. Οι περισσότερες στρατιωτικές δεσμεύσεις των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια είχαν την προέλευσή τους στην Μέση Ανατολή και τις γειτονικές περιοχές. Η Ουάσιγκτον απείλησε με πόλεμο αν η Σοβιετική Ένωση παρενέβαινε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973, πολέμησε εναντίον σιιτικών δυνάμεων στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου στις αρχές της δεκαετίας του 1980, βοήθησε το Ιράκ στην επιθετικότητά του κατά του Ιράν καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, πολέμησε σομαλικές πολιτοφυλακές στις αρχές της δεκαετίας του 1990, παρενέβη τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο Ιράκ μετά τις επιθέσεις της Αλ Κάϊντα το 2001, εξαπέλυσε παρατεταμένες εκστρατείες μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Πακιστάν και την Υεμένη τα επόμενα χρόνια, υποστήριξε τον πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της τελευταίας από το 2015, διεξήγαγε ναυτικές επιχειρήσεις κατά της Υεμένης από το 2023 έως το 2025 και εξαπέλυσε επιθέσεις στο Ιράν το 2025 και το 2026. Οι ΗΠΑ έχουν επίσης εξαπολύσει τακτικά πιο περιορισμένα πλήγματα σε όλη την περιοχή, όπως η δολοφονία του Ιρανού Κασέμ Σουλεϊμανί το 2020.

Η μείωση της συνήθειας και της ευκολίας χρήσης στρατιωτικής ισχύος στην περιοχή θα ανάγκαζε μια πιο σοβαρή συζήτηση στην Ουάσιγκτον σχετικά με την καταλληλότητα παρέμβασης, ειδικά της απρόκλητης επιθετικότητας που οδηγεί σε ευρύτερο πόλεμο, όπως συνέβη με το Ιράν.

Οι βάσεις μας στη Μέση Ανατολή έχουν γίνει αδυναμίες, κυριολεκτικοί στόχοι που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές Αμερικανών και των συμμάχων μας. Αν και η κυβέρνηση Τραμπ ξόδεψε ουσιαστικά ολόκληρη τη σύγκρουση με το Ιράν ισχυριζόμενη ότι ο στρατός του Ιράν είχε ουσιαστικά εξαλειφθεί (όπως ο πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης είχε εξαλειφθεί πέρυσι), το Ιράν προκάλεσε τεράστιες ζημιές σε αμερικανικές εγκαταστάσεις, αναγκάζοντας την εκκένωση των περισσότερων προσωπικών.

Σύμφωνα με τους New York Times, το Ιράν απάντησε στην Αμερικανό-ισραηλινή επίθεση “εκτοξεύοντας drones και πυραύλους εναντίον αμερικανικών στόχων σε όλη τη Μέση Ανατολή, χτυπώντας πρεσβείες, σκοτώνοντας Αμερικανούς στρατιώτες και καταστρέφοντας στρατιωτικές βάσεις και υποδομές αεράμυνας. … Η ένταση των αντιποίνων πληγμάτων έχει σηματοδοτήσει ότι το Ιράν ήταν πιο προετοιμασμένο για τον πόλεμο από ό,τι πολλοί στην κυβέρνηση Τραμπ είχαν προβλέψει, λένε Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι”.

Η ανάλυση της Washington Post είναι ακόμη πιο καταδικαστική:

«Οι ιρανικές αεροπορικές επιδρομές έχουν καταστρέψει ή προκαλέσει ζημιές σε τουλάχιστον 228 κατασκευές κι εξοπλισμό σε αμερικανικές στρατιωτικές τοποθεσίες σε όλη τη Μέση Ανατολή από την έναρξη του πολέμου, χτυπώντας υπόστεγα, στρατώνες, αποθήκες καυσίμων, αεροσκάφη και βασικό εξοπλισμό ραντάρ, επικοινωνιών και αεράμυνας, σύμφωνα με ανάλυση της Washington Post σε δορυφορικές εικόνες. Το μέγεθος της καταστροφής είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι έχει αναγνωριστεί δημόσια από την αμερικανική κυβέρνηση ή έχει αναφερθεί προηγουμένως».

«Εξίσου σοκαριστικό», κατέληξε η Post, «Η απειλή των εναέριων επιθέσεων κατέστησε ορισμένες από τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή πολύ επικίνδυνες για να στελεχωθούν σε κανονικά επίπεδα, και οι διοικητές μετακίνησαν το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού από αυτές τις τοποθεσίες εκτός της εμβέλειας των ιρανικών πυρών στην αρχή του πολέμου, όπως έχουν πει αξιωματούχοι. Πολλά από τα 40.000 άτομα προσωπικό των ΗΠΑ στην περιοχή μεταφέρθηκαν σε πολιτικά ξενοδοχεία σε όλο τον Κόλπο και σε τοποθεσίες τόσο μακρινές όσο η Ευρώπη και οι ΗΠΑ, με αποτέλεσμα μία από τις μεγαλύτερες μετακινήσεις οικογενειών Αμερικανών στρατιωτικών από τη Μέση Ανατολή εδώ και χρόνια, μια ακόμη στρατιωτική υποχώρηση».

Αυτή λοιπόν η υποχώρηση ήταν μια ταπεινωτική παραδοχή ότι οι ένοπλες δυνάμεις της Αμερικής δεν ήταν σε θέση να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις και το προσωπικό τους. Και ο πρόεδρος ισχυρίζεται μια ένδοξη και νικηφόρα εκστρατεία…

Η αδυναμία της Ουάσιγκτον να προστατεύσει τα έθνη του Κόλπου που φιλοξενούν αυτές τις βάσεις και η επιδεικτική προτεραιότητα της ασφάλειας του Ισραήλ έναντι της δικής τους είχε σημαντικές επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική.

Η Ντάλια Γκανέμ, ανώτερη επισκέπτρια συνεργάτιδα στο German Marshall Fund, ανέλυσε:

«Ο Αμερικανό-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν και τα επακόλουθα αντίποινα εναντίον των κρατών του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις μετέτρεψαν το τοπίο ασφάλειας της περιοχής εν μια νυκτί. Οι συναγερμοί ασφαλείας που ουρλιάζουν στις πρωτεύουσες του Κόλπου είναι η ακουστική κατάρρευση μιας δεκαετίας επικοινωνιακής διαχείρισης ασφάλειας. … Η περιοχή αναγκάζεται τώρα να επανεξετάσει ριζικά το πλαίσιο ασφάλειάς της, μια ολική, επανα-βαθμονόμηση του τρόπου με τον οποίο τα κράτη προστατεύουν το έδαφός τους όταν η “ομπρέλα” της αμερικανικής προστασίας δεν είναι πλέον αποτρεπτικός παράγοντας αλλά μαγνήτης. Τα ίδια τα στοιχεία που υποτίθεται ότι εγγυώνται την ασφάλεια έχουν γίνει οι συντεταγμένες για αντίποινα. Το “παράδοξο της ουδετερότητας” – όπου οι δεσμεύσεις φυσικών υποδομών καθιστούν την πραγματική πολιτική ουδετερότητα αδύνατη – είναι πλέον παγίδα, αφού κανείς δεν μπορεί απλώς να “παύσει να φιλοξενεί” μεγάλες αεροπορικές βάσεις ή ναυτικούς στόλους εν μια νυκτί ενώ βρίσκεται υπό πυρά».

Αυτό αναγκάζει τις συμμαχικές κυβερνήσεις να επανεξετάσουν τη σχέση τους με τις ΗΠΑ. Αυτές οι συνέπειες δεν θα έπρεπε να είχαν εκπλήξει κανέναν στον Κόλπο, δεδομένης της βλαβερής πολιτικής επιρροής του Ισραήλ στην Αμερική γενικά και στην κυβέρνηση Τραμπ ειδικότερα, καθώς και του κακόβουλου ρόλου του ως κύριου υποστηρικτή της απερίσκεπτης και παράνομης επίθεσης κατά του Ιράν. Αν και οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον είναι απίθανο να εγκαταλείψουν τους δεσμούς τους με την Αμερική, θα μειώσουν την υπερβολική εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ για την ασφάλειά τους.

Όπως ανέφερε ο Guardian: “Τα έθνη του Κόλπου θα επιδιώξουν να προσθέσουν εταίρους ασφαλείας καθώς ανοικοδομούν τις κατεστραμμένες οικονομίες τους μετά τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και αντιμετωπίζουν μια ενθαρρυμένη Τεχεράνη”. Είναι επίσης πιθανό να επιδιώξουν μεγαλύτερη αυτονομία και να αποστασιοποιηθούν από την αμερικανική και ισραηλινή εχθρότητα προς το Ιράν.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία και να αρχίσει να αποσύρει τον στρατό της. Ακόμη και πριν από την άστοχη επίθεση κατά του Ιράν, ήταν απαραίτητο για την Αμερική να αποστασιοποιηθεί από τη ριζοσπαστική, επεκτατική κυβέρνηση στην Ιερουσαλήμ, η οποία σύρει τις ΗΠΑ σε πολέμους στη Μέση Ανατολή και συντρίβει τη φήμη της Ουάσιγκτον. Οι μελλοντικές κυβερνήσεις θα πρέπει επίσης να μεταβιβάσουν τον έλεγχο των βάσεων μας στα έθνη υποδοχής και να φέρουν τις δυνάμεις πίσω στο σπίτι. Η περιοχή δεν είναι πλέον απαραίτητη για την αμερικανική ασφάλεια και σίγουρα δεν αξίζει το κόστος και τον κίνδυνο νέων πολέμων.

Ο Τραμπ απέδειξε ότι δεν μπόρεσε να αντισταθεί στα δόλια και παραπλανητικά επιχειρήματα του Μπενιαμίν Νετανιάχου για πόλεμο. Ο Τραμπ είχε επίσης εξαιρετικά μη ρεαλιστικές προσδοκίες για την πιθανή πορεία του πολέμου, κάνοντας λάθη σχεδόν σε κάθε σημείο των ενεργών εχθροπραξιών και των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Ο καλύτερος, και ίσως μοναδικός, τρόπος για να αποφευχθεί μια καταστροφική επανάληψη είναι να απομακρυνθεί ο αμερικανικός στρατός από την άσκοπα εκτεθειμένη θέση του στη Μέση Ανατολή. Ο Πόλεμος του Ιράν, αν και ο ίδιος καταστροφικός, έχει παρουσιάσει μια χρυσή ευκαιρία για να γίνει αυτό.

Doug Bandow

ΠΗΓΗ