2 άρθρα για τη νέα δυστοπική τάξη πραγμάτων

“Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ”

Ο Donald Trump την Παρασκευή ανακοίνωσε την ακύρωση περαιτέρω στρατιωτικών επιθέσεων (του Β’ κύματος βομβαρδισμών στην Βενεζουέλα) λέγοντας ότι η κυβέρνηση της χώρας συμπεριφέρεται αρκετά καλά ώστε να αποφύγει την οργή της Αμερικής.

«Οι Η.Π.Α. και η Βενεζουέλα συνεργάζονται καλά, ειδικά όσον αφορά την ανοικοδόμηση — σε πολύ μεγαλύτερη, καλύτερη και πιο σύγχρονη μορφή — της πετρελαϊκής και αερίου υποδομής τους», έγραψε ο πρόεδρος στο ιδιόκτητό του social media, Truth Social: «Λόγω αυτής της συνεργασίας, έχω ακυρώσει το προηγουμένως αναμενόμενο δεύτερο Κύμα Επιθέσεων, το οποίο φαίνεται πως δεν θα χρειαστεί».

Δηλαδή, είναι σχεδιασμένη κι άλλη επίθεση! Αλλά γιατί υπήρχε εξαρχής στο τραπέζι μια ακόμη εκστρατεία βομβαρδισμών; Οι ΗΠΑ είπαν σε όλο τον κόσμο, ότι ο στόχος της πρώτης επιχείρησης ήταν η σύλληψη του ναρκέμπορα Μαδούρο, κάτι που πέτυχαν. Τι νόημα έχουν κι άλλοι βομβαρδισμοί;

Γιατί λοιπόν υπάρχουν σχέδια για νέα επίθεση; Δεν ήταν η σύλληψη ο στόχος;

Ποιοι και για ποιο λόγο σχεδιάζουν και εκτελούν αυτό τον ειδικό τύπο πολέμου; Γιατί φυσικά δεν είναι ούτε οι σεξανώμαλοι Clinton, Obama, ούτε οι ανοϊκοί Biden ούτε οι businessmen τηλεπερσόνες Trump.

Πολλές φορές αναφερόμαστε στις ΗΠΑ σαν «αυτοκρατορία». Βεβαίως αυτό είναι μόνον μια λεκτική υπερβολή και μια ατυχής θα έλεγα παρομοίωση.

Οι αυτοκρατορίες, επιβάλλουν την διεθνιστική εξουσία τους, με κατακτήσεις. Με ενσωμάτωση των κατακτηθέντων εδαφών στην αυτοκρατορία ή τουλάχιστον την αναγόρευσή τους ως «προτεκτοράτα» δηλαδή protected = προστατευόμενα από την αυτοκρατορία. Αυτή, συμφωνείτε ή διαφωνείτε, είναι μια πολεμική ηθική καταγεγραμμένη στις ιστορικές σελίδες. Στην συνέχεια, όσο πιο ηθική ειρήνη, εφάρμοζε η κάθε αυτοκρατορία, τόσο περισσότερο διαρκούσε και η ζωή της.

Οι ΗΠΑ, φέρθηκαν σαν αυτοκρατορία μόνον στην περίπτωση της Χαβάης. Το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα, κατακτήθηκε βίαια και από προτεκτοράτο, εξελίχθηκε σε Πολιτεία των ΗΠΑ. Σε καμία άλλη περίπτωση οι ΗΠΑ, δεν ξεπέρασαν τον φυσικό τους ρόλο ως πειρατή, κατσαπλιά, επιδρομέα κλέφτη.

Οι ΗΠΑ παρότι το προσπάθησαν, σε όλη την ιστορία τους δεν κατάφεραν να κατακτήσουν κανένα άλλο κράτος. Έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα του εσωτερικού πλούτου και της απόστασης από άλλα κράτη, αλλά ποτέ δεν έγιναν κάτι περισσότερο από κυνηγοί χρήματος.

Επαναλαμβάνοντας συνεχώς την ίδια συνταγή, δημιουργούν μια κρίση, ψεύδονται ασύστολα προς όλους, εξαπατούν τους πολίτες τους να υποστηρίξουν και να πεθάνουν, ώστε η ελίτ της κοινωνίας τους, να αποκτήσει περισσότερα χρήματα. Τόσο απλά, τόσο ρηχά, τόσο κυνικά, τόσο αιματηρά. Κάτι σαν σαπουνόπερα που διαρκεί εδώ και 250 χρόνια…

Η ιστορία διδάσκει ότι, όποιος και να κυβερνά τις ΗΠΑ, αυτή η ίδια συνταγή εφαρμόζεται. Είναι λοιπόν, πράγματι ένα ξεχωριστό κράτος. Χωρίς άλλη παρόμοια περίπτωση στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι το μόνο κράτος που δεν είναι Έθνος. Όσο στα Αμερικανικά εδάφη υπήρχε η πλειοψηφία των ευρωπαίων μεταναστών, υπήρξε μια ιστορική επιταγή κατάκτησης και κυριαρχίας. Όταν το ανθρώπινο δυναμικό των ΗΠΑ έγινε ένας πολτός, «το χωνευτήρι των λαών» όπως λέγεται, όλα χάθηκαν. Και σήμερα έχουμε ένα “Frankenstein monster State”. Ένα consortium πετρελαϊκών εταιριών με στρατό, που χώνει την μακριά μύτη του, όπου μυριστεί χρήμα.

Αν ο Μαδούρο είναι κομμουνιστής (σκληρός ή όχι) είναι αδιάφορο για τους κατσαπλιάδες των ΗΠΑ. Στο παρελθόν έχουν συνεργαστεί και με τον Stalin! Αν η πολιτική της Βενεζουέλας είναι αυταρχική για τους ντόπιους είναι επίσης αδιάφορο για τους κατσαπλιάδες. Στο παρελθόν έχουν συνεργαστεί με αμέτρητες δικτατορίες! Πολλές τις εγκαθίδρυσαν οι ίδιοι! Η Βενεζουέλα είναι απλώς το πιο πρόσφατο θύμα. Και δεν θα είναι το τελευταίο.

Ακόμη δεν έχει στεγνώσει τα αίμα στο Caracas και οι τελάληδες των ΗΠΑ, διαλαλούν ότι ο Πρόεδρος Trump, θα προσφέρει λέει από 100.000 δολλάρια σε κάθε ντόπιο Γροιλανδό για να συμφωνήσει στην προσάρτηση από τις ΗΠΑ. Όπως ακριβώς σας τα είπα παραπάνω. Μηδενική ηθική, μηδενικές αξίες. Μια «πρόταση που δεν θα μπορεί να αρνηθεί» όπως μας έχουν δείξει στις gangster movies τους. Άκου Γροιλανδέ, ή θα πάρεις 100 χιλιάρικα για την τιμή και την υπόληψή σου ή θα σε σκοτώσω και θα σβήσω την χώρα σου, το σπίτι σου την ιστορία και τον πολιτισμό σου.

Δηλαδή όταν ο Escobar έλεγε “Plata o Plomo” στους εχθρούς του, δηλαδή «ασήμι ή μολύβι», χρήμα ή σφαίρες, τι χειρότερο έκανε και ήταν εγκληματίας;

Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν τι κάνουν οι ΗΠΑ. Το ζήτημα είναι τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Θα συνεχίσει να θάβει το κεφάλι στην άμμο και να αυτοκτονεί, αντιγράφοντας το αμερικανικό μοντέλο; Ένα μοντέλο ζωής που έχει φέρει διαφθορά, απαξία και παράνοια στα Έθνη; Ή θα υψώσει επιτέλους ανάστημα στον gangster και θα τον σταματήσει;

Το επόμενο κεφάλαιο της τραγωδίας της Βενεζουέλας θα παιχτεί τις επόμενες ημέρες όταν ο Trump, όπως αποκάλυψε, θα συναντηθεί με τη Βενεζουελανή πολιτικό της αντιπολίτευσης, María Corina Machado. Μιαν έμπειρη πολιτικό, μεγάλη συμπάθεια του Αμερικανού Προέδρου George W. Bush, εκλεκτή του διαβόητου WEF, της οποίας πολιτική ταυτότητα λίγο πολύ συνοψίζεται από το moto της: «θα θάψω τον σοσιαλισμό για πάντα».

Αυτό που είναι προφανές, είναι ότι επιβεβαιώνεται η ρήση του Προέδρου Putin, όταν στην αρχή του πολέμου της Ουκρανίας είχε πει ότι, «η Δύση είναι η αυτοκρατορία του ψεύδους».

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΣΟΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος
Πολιτικός Επιστήμονας Συγγραφέας

Η απαγωγή από το σιωνιστικό κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών του Maduro, του νόμιμου αρχηγού του κράτους της Βενεζουέλας, σύμφωνα με την ειδική «νομολογία» του Noriega και του Saddam Hussein, μπορεί μόνο να καταστρέψει οριστικά, στα μάτια και του τελευταίου αφελούς, οποιαδήποτε πίστη στη νομιμότητα της παγκόσμιας τάξης μετά το 1945, που κοινώς ονομάζεται «Διεθνές Δίκαιο». Άλλωστε ο μεγάλος Γερμανός καθηγητής Carl Schmitt, έχει αφιερώσει πολλά δοκίμια περί όλου αυτού. Επίσης πολλά νομικά απήγγειλε και στη  δίκη – παρωδία της Νυρεμβέργης, καταρρίπτοντας πολλά από τα κατηγορητήρια.

Ταυτόχρονα και όλα τα μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα, από διανοούμενους και φιλοσόφους μέχρι τους συγγραφείς και τους ποιητές, όπως ο Evola, Heidegger, Junger, Benn, Alain de Beboist, Locchi, Ezra Pound, Brasillach, Rebatet, Venner, Cousteau, Drieu la Rochelle..και πολλοί άλλοι είχαν γράψει, προφητεύσει και ενημερώσει για το παγκόσμιο καρκίνωμα των ΗΠΑ που κατέλαβε την Ευρώπη το 1945 και τις «ειρηνικές» παρεμβάσεις τους ακόμη και με βομβαρδισμούς σε καιρό ειρήνης – βλέπε Βελιγράδι. Για να μην αναφέρω ακόμη και κάποιους φιλελεύθερους διανοούμενους, 200 χρόνια πριν, όπως τον  Alexis de Tocqueville, ο οποίος σε ταξίδι του στην βαρβαρότητα των ΗΠΑ…τρόμαξε με την αμερικανική πολιτικής περιγράφοντας την φρίκη που θα επακολουθήσει.                   

Ζούμε πλέον το σοκ της ιστορίας, αλλά δεν το συνειδητοποιούμε και το οποίο φυσικά σηματοδοτεί την επιστροφή του απροσδόκητου. Ο κόσμος, η πατρίδα μας και η Ευρώπη, έχουν εισέλθει σε μια νέα εποχή σκέψης, συμπεριφοράς και ισχύος. Αυτό το σοκ της ιστορίας διακηρύσσει ότι καμία μοίρα δεν είναι ανυπέρβλητη. Έχει έρθει  η ώρα που όλοι θα πρέπει να ανταποκριθούν- και είναι πολύ αργά –  στις προκλήσεις της μετανάστευσης, των τοξικών ιδεολογικών τάσεων του καπιταλισμού, των κινδύνων της παγκοσμιοποίησης και της αναταραχής που την συνοδεύει. Ο Τραμπισμός, η νέα τεχνολογική Ελίτ των Ιουδαίων, με την όμορφη μάσκα του αγγελιοφόρου της νέας ειρήνης και της δήθεν επαναφοράς κάποιων πλασματικών χαμένων αξιών (δολώματα για ανθρώπους χωρίς πνεύμα και σκέψη), είναι πιο θανατηφόρα από ποτέ, με την δημιουργία του περιβόητου Μετανθρώπου, αυτού του ζόμπι της παγκοσμιοποίησης και του δούλου της τεχνολογίας.

Δυστυχώς όμως, πιστεύω ότι ο Αμερικανισμός έχει επικρατήσει απόλυτα στα μυαλά των νεοεθνικιστών, αλλά και των άλλων ατόμων, δήθεν ψαγμένων, που ακόμη πιστεύουν ότι υπάρχει ένας ψυχρός πόλεμος και ότι κινδυνεύουν από έναν πεθαμένο κομουνισμό, τον οποίο αποτελείωσε ο φιλελευθερισμός αφού έκανε την θανατηφόρα δουλειά του. Άλλωστε για αυτό τον είχε δημιουργήσει. Πλέον το νόμισμα έχει μια εικόνα και στις δυο πλευρές του…αυτή της απολύτου ισοπέδωσης με το πρόσωπο του διεθνούς κεφαλαίου, με την ίδια τακτική και συστήματα ισοπέδωσης (δημιουργία καθεστώτων-μαριονετών τύπου χούντας, παγκοσμιοποιητικές αποικιακές περιπέτειες, πόλεμοι για το πετρέλαιο, κ.λπ.), αλλά χωρίς πλέον αντίπαλο. Θλιβερή η κατάσταση, από την στιγμή που ο κύριος εχθρός και ο υπαίτιος όλων των κακών στον πλανήτη, είναι ο Καπιταλισμός και κάποιοι ακόμη ονειρεύονται…

Εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει το πως διοικεί την χώρα του ο Maduro ή ο κάθε Maduro, σαν νόμιμος ηγέτης της. Εξάλλου είναι ο λαοί της κάθε χώρας υπεύθυνοι για τις επιλογές τους αλλα και για τις οποιεσδήποτε ανατροπές. Όπως ακριβώς και δεν με ενδιαφέρει να πάρω θέση σε μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ εμπόρων ηρωίνης και κοκαΐνης. Αλλά με ενδιαφέρει και ανησυχώ να βλέπω τον παγκόσμιο δικτάτορα Trump να λειτουργεί με τα συμφέροντα των πολυεθνικών του φιλελευθερισμού και να ισοπεδώνει, να διαλύει και να διοικεί κυρίαρχα κράτη. Το αίμα των αθώων παιδιών, ακόμη είναι ζεστό στην Παλαιστίνη, μια γη που ειχε αφεντικά αλλά παραδόθηκε ισοπεδωμένη στο μεγάλο Αφεντικό…

Ως Ευρωπαίος επίσης, βλέπω ότι η τρέχουσα λογική του κόσμου κυριαρχείται από δυνάμεις ασύμβατες με την ύπαρξή μου και τις ευαισθησίες μου. Και ως Ευρωπαίος, γνωρίζω ότι η λογική που διέπει τα πάντα είναι η Θέληση για Δύναμη, όπως μας δίδαξε ο Nietzsche. Αυτή τη στιγμή, μεταξύ των διαφόρων θελήσεων για δύναμη που βρίσκονται σε εξέλιξη, όλες με ένα οικονομικό και υλιστικό όραμα ως ορίζοντά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι οι ισχυρότερες. Ως Ευρωπαίος, αυτό με δυσαρεστεί, όχι επειδή η τρέχουσα δύναμη ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά λόγω των «αξιών» που αντιπροσωπεύει.

Και τέλος ας δούμε και τα πράγματα ωμά, με τα λόγια ενός μεγάλου Ευρωπαίου διανοούμενου, του Adriano Romualdi, που και αυτός είχε μελετήσει το Αμερικανικό και όχι μόνο, κακό:

« Έχουμε ακόμη ζωντανή, στηριγμένη στο αντιφασισμό της δεξιάς και της αριστεράς, την διατήρηση του πνεύματος της Γιάλτας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η οποία πρέπει να εγγυάται την ειρηνική υποδούλωση της. Και είναι η πολιτική εγγύηση που έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει τους Ευρωπαίους από το να επαναστατήσουν ενάντια στους Ρώσους και Αμερικανούς αφέντες τους. Ο αντιφασισμός είναι η αποκήρυξη, η δειλία και η αποδοχή της ήττας του 1945. Στο όνομα του αντιφασισμού θα συνεχίσουμε να προδίδουμε, να εγκαταλείπουμε και να αρνούμαστε τις αξίες και τα συμφέροντα της Ευρώπης. Επομένως, δεν υπάρχει Ευρώπη χωρίς Φασισμό. Όσο επίπονο και δύσκολο κι αν φαίνεται αυτό το μονοπάτι, είναι το μόνο που μπορεί να ακολουθηθεί. Ο Drieu la Rochelle έγραψε ότι: «η Γαλλία θα πέθαινε ως δημοκρατική ή θα γινόταν φασιστική. Επαναλαμβάνουμε ότι η Ευρώπη είτε θα αναγεννηθεί ως φασιστικό έθνος, είτε θα σβήσει σιγά σιγά μέσα στην ευημερία και τη δημοκρατία, μέχρι που την αναπόφευκτη ώρα της τελικής ιστορικής κρίσης, θα κατακλυστεί από την παγκόσμια εξέγερση των έγχρωμων λαών, με επικεφαλής μια φανατική και αδυσώπητη Κίνα». Είναι η Αποκάλυψη που είδε ο Drieu να έρχεται από μακριά, τα «τερατώδη οπλισμένα πλήθη που παρελαύνουν σε όλο τον πλανήτη για να χτίσουν ηπειρωτικές αυτοκρατορίες. «D’abord les films americaines et après la fin du monde» (Πρώτα οι αμερικανικές ταινίες και μετά το τέλος του κόσμου). Εμείς, που δεν είμαστε ούτε δημοκράτες ούτε τέκτονες, ούτε Εβραίοι ούτε κομμουνιστές, θέλουμε την Ευρώπη να αναγεννηθεί. Στους σκεπτικιστές και τους επικριτές μπορούμε πάντα να απαντήσουμε με τα λόγια του Γουλιέλμου του Σιωπηλού: «Δεν είναι απαραίτητο να πετύχεις για να επιμείνεις, ούτε να ελπίζεις να αναλάβεις».

ΠΗΓΗ