Η Βενεζουέλα ως υπενθύμιση της διαχρονικής τάξεως των πραγμάτων

Η Βενεζουέλα του Μαδούρο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απολίθωμα ημι-κομμουνιστικής δικτατορίας, με σχεδόν τριτοκοσμικές συνθήκες διαβίωσης, εκτεταμένη εγκληματικότητα, μεγάλες ελλείψεις τροφίμων και τεράστιο πληθωρισμό. Εντούτοις, αυτό το καθεστώς δεν είχε ούτε την δυνατότητα ούτε τη φιλοδοξία να διαδώσει, πολλώ δε μάλλον να επιβάλει, τις αποτυχίες του στον υπόλοιπο κόσμο. Η κυβέρνησή του φαινόταν αποφασισμένη να μην παραχωρήσει την κυριαρχία και τους πόρους της στον μεγάλο νταβατζή του πλανήτη, όμως η σκληρή πραγματικότητα είναι πως δεν υπήρξε ποτέ ικανή να προβάλλει οποιαδήποτε σοβαρή αντίσταση.

Ως Εθνικιστές, θα ήταν προφανώς ανόητο να θρηνούμε την καταστροφή ενός τόσο εξαθλιωμένου συστήματος, που ανατράπηκε κυριολεκτικά εν μία νυκτί. Είναι, ωστόσο, ακόμη πιο ανόητο να πανηγυρίζει κανείς για μία ακόμη επιτυχημένη επέμβαση των Αμερικανοσιωνιστών. Κάθε τέτοια αύξηση της ήδη τερατώδους ισχύος των «μεγάλων δυνάμεων» λαμβάνει χώρα αναπόφευκτα σε βάρος (και) της δικής μας ανεξαρτησίας. Η υποτακτική εξωτερική πολιτική της μεταπολίτευσης, σε συνδυασμό με την ένταξή μας στο ίδιο στρατόπεδο με εχθρικούς γείτονες, καθιστά την Ελλάδα ολοένα και πιο αδιάφορη για τους «συμμάχους», όταν αυτοί ενισχύουν την παντοκρατορία τους. Έτσι, οι δυνατότητες υπεράσπισης των εθνικών μας συμφερόντων συρρικνώνονται, ενώ για διεκδικήσεις ούτε γίνεται λόγος.

Η σχετική δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» στέκει ως μνημείο κατάρρευσης αυτής της πολιτικής. Σε μόλις δύο γραμμές αποκαλύπτεται η κενότητα των άλλοτε φλύαρων επικλήσεων στο «Διεθνές Δίκαιο». Επί παντός εθνικού θέματος, αυτό το «Διεθνές Δίκαιο» παρουσιάζεται σαν πανάκεια, το μαγικό φίλτρο που δικαιολογεί τη φοβική στάση απέναντι στις απειλές επί της εθνικής μας κυριαρχίας. Στον αληθινό κόσμο, όμως, «δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν» (οι ισχυροί πράττουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι συναινούν)· κι έτσι, ξαφνικά, ο πρωθυπουργός μας δεν τολμά να αναφέρει το περίφημο «Διεθνές Δίκαιο» ούτε σε ένα tweet για «πρόσφατες ενέργειες» στην άλλη άκρη του ωκεανού.

Παράλληλα, είναι αληθινά γελοίο το θέαμα των διαφόρων «παραγόντων» της αμερικανολάγνας ακροδεξιάς, οι οποίοι αδυνατούν (ή αρνούνται) να αντιληφθούν τις δραματικές συνέπειες που επιφέρει η επάνοδος του ατλαντικού επεμβατισμού. Στο όνομα ενός ρηχού «αντικομμουνισμού» (εξίσου παρωχημένου με το καθεστώς Μαδούρο), αυτοί οι τσαρλατάνοι προσπαθούν να μετατρέψουν τον εθνικισμό –τον φυσικό αντίπαλο του διεθνούς σιωνισμού– σε δεκανίκι της διεθνιστικής κλίκας, ενταγμένο στο ίδιο μέτωπο με τα φιλελεύθερα αντιφασιστικά αποβράσματα. Βεβαίως, η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση δεν βρίσκεται σε κομμουνιστικά υποπροϊόντα· αλλά και αντιστρόφως, η απάντηση στον μαρξισμό δεν είναι ο «δυτικός» υλισμός που κυματίζει σημαιάκια του Ισραήλ και του «gay pride». Η απάντηση είναι πάντοτε η φυσική Ιδεολογία του υγειούς Ανθρώπου: ο γνήσιος, φυλετικός και αντικαπιταλιστικός Εθνικισμός! 

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com