Μισόν αιώνα πριν, την άνοιξη του 1977, μέσα στην πυρακτωμένη υψικάμινο της Μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα στο ηφαίστειο που ξέρναγε την λάβα της και ονομαζόταν ΕΜΠ, επέλεξα ως απόφοιτος της Σχολής Μηχανολόγων να εκπονήσω την διπλωματική μου εργασία στο Εργαστήριο της Έδρας Φυσικής ΙΙ, υπό τον αείμνηστο καθηγητή Γεώργιο Ο. Βουδούρη, τότε πρύτανη του ΕΜΠ. Ο Βουδούρης, σταλινικός κομμουνιστής αλλά απροκατάληπτος και ανεπίληπτος διδάσκαλος, απεδέχθη το αίτημα καίτοι ήμουν δεδηλωμένος και σεσημασμένος φασίστας, μάλιστα κατά την διάρκεια της παρουσίας μου, διακρίνοντας ενδεχομένως μια σπίθα θεωρητικού ταλάντου, μου πρότεινε αυτός ο κομμουνιστής (!!!) μεταπτυχιακή υποτροφία στην Γκρενόμπλ, την οποία αρνήθηκα εσπευσμένως. Εκείνη την εποχή στο δίκην κομμουνιστικής σφηκοφωλιάς περιβάλλον της Έδρας Φυσικής ΙΙ, ενδημούσαν μεταξύ πολλών άλλων δύο νέοι φερέλπιδες λέκτορες, σιαμαίοι κατά την σχέση και σύντροφοι αριστεριστές κατά το φρόνημα, ο Αριστείδης Μπαλτάς και ο Κώστας Γαβρόγλου. Δεκαετίες αργότερα, διακεκριμένοι πλέον μαρξιστές καθηγητές της Φιλοσοφίας της Επιστήμης, διετέλεσαν διαδοχικά Υπουργοί Παιδείας στην αλήστου μνήμης κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώτος μάλιστα ενεγράφη στην ιστορία της πολιτικής ορθότητας του αριστερού ισοπεδωτισμού με την περιώνυμη φράση του: “Η αριστεία είναι ρετσινιά”. Υπάρχει κάποιος προγενέστερος που είπε: “Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων” (Ιλιάς Ζ, 208). Όμηρος ή Αριστε(ρ)ίδης Μπαλτάς. Διαλέγετε και παίρνετε.
Εν τούτοις, μετά και την πρόσφατη τελευτή σε βαθύ γήρας του τελευταίου εν Ελλάδι εμμονικού μαρξιστή – λενινιστή Ευτύχη Μπιτσάκη, οι 80ηκοντούτηδες πλέον Μπαλτάς και Γαβρόγλου, απομένουν ως οι ύστεροι μαρξιστές επιστημολόγοι διανοητές στο ούτως ή άλλως πενιχρό και πελιδνό φιλοσοφικό τοπίο της χώρας. Του γεγονότος τούτου ένεκα και του πριν από μισόν αιώνα φευγαλέου συγχρωτισμού μας στο περιβάλλον της Έδρας Φυσικής ΙΙ του ΕΜΠ, θα ιχνηλατήσουμε την σκέψη τους μέσα από τα κυριότερα κείμενα αυτών περί “Μαρξισμού και Επιστήμης” και τα έργα του Μπαλτά“Η επιστημολογία του Αλτουσέρ” και “Ξεφλουδίζοντας πατάτες ή λειαίνοντας φακούς”.
Η σημαντικότερη συμβολή του Μαρξ στην φιλοσοφία και ενδεχομένως η μοναδική, είναι ο καταπληκτικός και καταληκτικός ορισμός της Ιδεολογίας. Ιδεολογία είναι η ψευδής Συνείδηση της Ιστορίας. Βεβαίως ο Μαρξ, αγνοώντας την φύση της Συνείδησης, την οποία προσέλαβε (και ομολόγως προσέβαλε…) ως εποικοδόμημα του κοινωνικού Είναι, έπεσε και ο ίδιος θύμα του περιβαλλοντικού ορισμού του. Διότι ο μαρξισμός δεν είναι ούτε Φιλοσοφία ούτε Επιστήμη, αλλά μια ακόμη Ιδεολογία. Ο Αριστοτέλης πρώτος έθραυσε την ενιαία Φιλοσοφία των Προ-πλατωνικών και του Πλάτωνος σε δύο θραύσματα. Στην Επιστήμη και την Μεταφυσική. Ούτω πως, όρισε την μεν Επιστήμη ως “φύσει Όρεξη του Ειδέναι” την δε Μεταφυσική, ως “Πρώτη Φιλοσοφία”. Σήμερα, υπό το φάος της Οντολογικής Επανάστασης δυνάμεθα να δώσουμε τελεσιδίκως τους ακόλουθους ορισμούς:
Αληθής Συνείδηση είναι η Συνείδηση που γνωρίζει ότι δεν είναι Αληθής. Ψευδής Συνείδηση είναι η Συνείδηση που πιστεύει ότι είναι Αληθής. Ορθή Συνείδηση είναι η Συνείδηση που γνωρίζει ότι δεν είναι Ψευδής. Κρυπτή Συνείδηση είναι η Συνείδηση που πιστεύει ότι είναι Ψευδής.
Κρυπτή δηλονότι Λανθάνουσα Συνείδηση ήταν η Οντολογία μέχρι την Οντολογική Επανάσταση. Εντεύθεν, Φιλοσοφία και Οντολογία ταυτίζονται. Ώστε:
Φιλοσοφία είναι η Κρυπτή Συνείδηση.
Επιστήμη είναι η Ορθή Συνείδηση.
Μεταφυσική είναι η Ψευδής Συνείδηση.
Οντολογία είναι η Αληθής Συνείδηση.
Κατά την διαδοχή των Πολιτισμών, η Μεταφυσική ενδιαιτήθηκε τρία άμφια. Θεολογία κατά τον Χριστιανικό Πολιτισμό, Ιδεολογία κατά τον Δυτικό Πολιτισμό και Τεχνολογία κατά τον Άριο Πολιτισμό, ήτοι κατά την μετα-νεωτερική εποχή μας. Τούτων ούτως εχόντων, εκ των κειμένων περί “Μαρξισμού και Επιστήμης” των Γαβρόγλου – Μπαλτά, έχουμε να σημειώσουμε τα εξής ολίγα αλλά ώριμα.
Τοιουτοτρόπως, στο Συνέδριο του Λονδίνου το 1931, όπου για πρώτη φορά η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα άκουγε εμβρόντητη την ανάλυση της μαρξιστικής – λενινιστικής θεώρησης της επιστήμης, ο έντρομος σοβιετικός επιστήμονας ισχυρίστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ εις επήκοον όχι των συνέδρων, αλλά των αυθεντών του στην Μόσχα, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με την μαρξιστική – λενινιστική ορθοδοξία, ότι η κλασική Νευτώνεια Φυσική όπως συλλαμβάνεται και αποκαλύπτεται στο μεγαλειώδες έργο Principia Mathematica, εν τοις πράγμασι δεν αποτελεί σύλληψη και δημιουργία του Νεύτωνα, αλλά είναι η επιστημονική έκφραση της νομοτελειακής απόρροιας των αντικειμενικών κοινωνικών συνθηκών της καλπάζουσας ανόδου της αστικής τάξης στην Αγγλία της εποχής του! Εν τέλει όμως ούτε αυτός ούτε ο Βαβίλοφ γλίτωσαν τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Ο Geissen εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες στα τέλη του 1936 και ο Βαφίλοφ, ο οποίος τόλμησε να επιμείνει ότι όπισθεν των αντικειμενικών συνθηκών του κοινωνικού Είναι βασιλεύει το οιονεί αιώνιο Κβαντικό Γονίδιο ως δημιουργός της Συνείδησης, πέθανε το 1943 εξορισμένος από τον Ζντάνωφ και τον Λυσένκο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, προς δόξαν της μπολσεβίκικης επιστήμης η οποία, πιστή στην κληρονομικότητα των επίκτητων χαρακτήρων, έκοβε επί γενεές γενεών τις ουρές των ποντικών, αναμένοντας να γεννηθούν ποντίκια δίχως ουρά!
Οι Μπαλτάς – Γαβρόγλου, προκειμένου να διασώσουν την επιστημονική τους αξιοπρέπεια, επιχειρούν να απαμβλύνουν τις οξύμωρες επιστημονικά θέσεις του Geissen, δίχως να αρνηθούν την “τεράστια συμβολή” του στην επιστημολογία. Έτσι εισάγουν την προσέγγιση της “εσωτερικής” και “εξωτερικής” κοινωνικής Ιστορίας των Επιστημών, σύμφωνα με την οποία η ερμηνεία της Επιστήμης απαιτεί πέραν της ιχνηλάτησης της εσωτερικής της εξέλιξης και την ανάλυση των εξωτερικών κοινωνικών δομών και συνθηκών εντός των οποίων αυτή αναπτύχθηκε. Δηλονότι της ανάδειξης της αλληλεπίδρασης κοινωνικής βάσης και ιδεολογικού εποικοδομήματος κατά την γκραμσιανή έννοια, ως του ιστορικού θερμοκηπίου εντός του οποίου η Επιστήμη χωρεί και ανελίσσεται. Οι Μπαλτάς – Γαβρόγλου κομίζουν μαρξιστική γλαύκα. Διότι η Επιστήμη εκτός από καθαρά εμπειρικό και θεωρητικό, είναι σαφώς ιστορικό και εξόχως πολιτισμικό και πολιτιστικό φαινόμενο, υπό την έννοια της εξώθησης των λαών που την κατέχουν και την ασκούν σε νέα πολιτιστική συγκομιδή δια μέσου της Τεχνολογίας που είναι η εκάστοτε κοινωνική εφαρμογή της. Το προφανές τούτο συμπέρασμα, το οποίο διατρέχει την Ιστορία, δεν χρειάζεται καμιά και κανενός είδους μαρξιστική – λενινιστική ανάλυση, ερμηνεία ή πιστοποίηση. Εκείνο που ΔΕΝ είναι η Επιστήμη και του οποίου αισχυντηλώς υπεραμύνονται οι μαρξιστές, είναι μια Κοινωνική Κατασκευή δηλονότι μια δομική κατασκευασιοκρατία κατά το καστοριαδικό Τεύχειν. Αντιθέτως με τα λεγόμενα των Μπαλτά – Γαβρόγλου, η Επιστήμη διατηρεί την αυτονομία της μέσα από την Βούληση των Δημιουργών της, που όσο κι αν την περιορίζει ο νάρθηκας της εκάστοτε Πολιτικής Ορθότητας που επιβάλλεται στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα τόσο από το Πολιτικό – Κοινωνικό Κατεστημένο και τον Ιδεολογικό του περίγυρο, όσο και από την Εμπορευματοποίηση της Γνώσης που παράγει κέρδος, αυτή εκχειλίζει, σαλπίζοντας την αλήθεια της. Έτσι, σήμερα το ανωτέρω κατεστημένο της Μετα-νεωτερικότητας απαρτίζουν οι Μπαλτάς – Γαβρόγλου και οι συναφείς ομοϊδεάτες τους με την μαρξιστική επιστημολογία, που ενώ δεν είναι πια παρά μια εκατοντούτης πολιτισμική καρικατούρα, ταλανίζει και αποστεώνει εξακολουθητικά την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Η αλήθεια του Κβαντικού Γονιδίου όπως την εκφράζει επί παραδείγματι ο μεγαλύτερος γενετιστής του αιώνα Τζαίημς Γουώτσον, ενώ έχει αντικαταστήσει οριστικά το ψεύδος του Κοινωνικού Μιμιδίου από την εποχή της Οντολογικής Επανάστασης, είναι εξορισμένη και εξοστρακισμένη από την επιστημονική Μετα-νεωτερικότητα, που επιμένει δίδοντας πολιτισμική μάχη χαρακωμάτων στον έωλο Περιβαλλοντισμό της. Τέλος, οι Μπαλτάς – Γαβρόγλου επιχειρούν μια ωχρή, μη πειστική συμβολή στον εκσυγχρονισμό της Επιστημολογίας με την εισαγωγή κατ’ απομίμηση της κβαντικής θεωρίας της “αρχής της ενδεχομενικότητας των επιστημονικών συμβάντων”, δηλαδή της ενσωμάτωσης της άρνησης της απόλυτης αιτιότητας και της υιοθέτησης και αποδοχής της εναλλακτικής οδού των δυνητικών ενδεχομενικών γεγονότων στο σώμα της επιστημονικής εξέλιξης δηλονότι της σύντηξης αιτιαρχίας και αυταρχίας όπως θα έλεγε και ο άρτι εκδημήσας Ευτύχης Μπιτσάκης, ως θεμελίου της Επιστήμης. Εν τούτοις, η σχετική επιχειρηματολογία τους είναι τόσο κοινότοπη, αβέβαιη, ατελής και επιφατική που δεν αξίζει κανενός ειδικού σχολιασμού, διότι επισκιάζεται απολύτως από τα ανωτέρω παρατεθέντα μαρξιστικά φληναφήματα.
“Η επιστημολογία του Αλτουσέρ” όπως και ολόκληρος ο γαλλικός Σο-δομισμός (Δομισμός, Μεταδομισμός, Αποδομισμός) καθώς και η αντίστοιχη αγγλοσαξονική “Γλωσσική Φιλοσοφία” είναι ένα ιδεολογικό μετα-φιλοσοφικό Δέρας δίχως Δέμας, δηλαδή ένα φιλοσοφικό Τέρας και ουχί αμαλθειακό Κέρας. Είναι δηλονότι ένα μετα-νεωτερικό αφήγημα, που ασχολείται περισπούδαστα με το επιτείχισμα μιας καμινάδας, αδιαφορώντας παντελώς για τον καπνό που αναθρώσκει από αυτήν. Μιας καμινάδας που αγνοεί το φιλοσοφικό HabemusPapam! Ποιο είναι το HabemusPapamπου η μετα-νεωτερική επιστημολογία αγνοεί ολοτελώς; Η Οντολογική Επανάσταση και το Κβαντικό Γονίδιο, που καταλύουν οριστικά την δυτική περιβαλλοντική φιλοσοφία και επιστήμη του Κοινωνικού Μιμιδίου. Οι Μπαλτάς – Γαβρόγλου είναι οι έσχατοι ενθουσιώδεις θιασώτες αυτού του εγχειρήματος. Ο Μπαλτάς στο αντίστοιχο βιβλίο του επεξηγεί ενθέρμως ασπαζόμενος, την επιστημολογία του Αλτουσέρ. Ο Αλτουσέρ είναι ο τελευταίος σταλινικός μπολσεβίκος διανοητής στην Γαλλία, ιδρυτής του λεγόμενου Δομισμού ή “στρουκτουραλισμού”. Ένα νέφος δορυφόρων τον περιβάλλει, θιασωτών αλλά και επικριτών, μεταξύ των οποίων και οι ημέτεροι Καστοριάδης και Πουλαντζάς. Η κεντρική ιδέα που καταθέτει ο Αλτουσέρ είναι ότι το “Κεφάλαιο” του Μαρξ αποτελεί το ιδρυτικό έργο μιας νέας επιστημονικής Ηπείρου της Ιστορίας, αυτής του Ιστορικού Υλισμού. Κατά τον Αλτουσέρ, μόνον ο Ιστορικός Υλισμός νομιμοποιείται να πραγματεύεται κάθε ιστορικό και κοινωνικό φαινόμενο. Θεωρία, Φιλοσοφία, Ιδεολογία και ομολόγως όλες οι όψεις του επιστημονικού φαινομένου ανάγονται σε επί μέρους όψεις του αντικειμένου του Ιστορικού Υλισμού! Ο Αλτουσέρ είναι ο κληρονόμος των Ζντάνοφ και Λυσένκο και οι Μπαλτάς – Γαβρόγλου οι πιστοί ακόλουθοι του. Η φιλοσοφία είναι η ταξική πάλη μέσα στην θεωρία, που οικειοποιείται πολιτικά το επιστημονικό κεκτημένο, συνιστώντας μια ιδιότυπη πολιτική παρέμβαση.
Ομιλώντας για τα άλλα και για όλα, στην πραγματικότητα μιλά μόνο για τον εαυτό της. Ο πολιτικός ρόλος της φιλοσοφίας κάνει την διάκριση μεταξύ επιστήμης και ιδεολογίας. Η πραγματικότητα αντανακλάται στην σκέψη αλλά δίχως καθρέπτη, ούτω πως αντικειμενική γνώση είναι μόνο η επιστημονική γνώση, η εμπειρία έχει απλώς στοιχεία αντικειμενικότητας. Η κοινωνική λειτουργία της επιστήμης συνιστά τον επικαθορισμό της πρακτικής, που της προσιδιάζει. Οι επιστήμονες είναι οι παραγωγοί της επιστήμης, που υπόκεινται στις οικονομικές πολιτικές και ιδεολογικές σχέσεις, που ο κρατικός μηχανισμός ορίζει. Οι σχέσεις παραγωγής κυβερνούν και την επιστημονική πρακτική και αποτελούν την ταξική πάλη των επιστημόνων, όπου κάθε επιστημονική κρίση αμφισβητεί κάποια προϋπάρχουσα λανθάνουσα ιδεολογική παραδοχή. Διότι, οι υπεισερχόμενες λανθάνουσες ιδεολογικές παραδοχές χαράσσουν κατά εγγενώς τυφλό τρόπο το όριο του αντίστοιχου επιστημονικού αντικειμένου, περιστέλλοντας το υποχρεωτικά στο εσωτερικό αυτού του συνόρου και ούτω πως διαγράφουν τον ορίζοντα της γνώσης και θέτουν την σφραγίδα της κοινωνικής του ιθαγένειας. Ο Αλτουσέρ περιγράφει οξυδερκώς την δικτατορία της μετα-νεωτερικής Πολιτικής Ορθότητας που καταδυναστεύει την Επιστήμη! Η κίνηση της επιστήμης συνιστά δομή. Το κοινωνικό όλο έχει τρία επίπεδα, οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό και πολλούς κατακόρυφους χώρους, υποχώρους και ταξικές μερίδες. Ένα επιστημονικό πρόβλημα που έχει τεθεί, υποδεικνύει το ίδιο τα μέσα για την επίλυση του, όπως ακριβώς και ένα κοινωνικό πρόβλημα κατά τα προβλεπόμενα από τον Μαρξ στα Grundrisse. Αναλόγως, τα εργαλεία της επιστήμης είναι τα μέσα παραγωγής της.
Συνεπώς στην επιστήμη διακρίνουμε όλα τα στοιχεία της μαρξιστικής ανάλυσης: Πρώτη ύλη, αξία χρήσης, διαδικασίες παραγωγής, εργασία, μέσα παραγωγής, καταμερισμό της εργασίας και τελικό προϊόν, δηλαδή το επιστημονικό αποτέλεσμα. Το συμπέρασμα του Αλτουσέρ είναι σαφές. Ο αγώνας της Επιστήμης εναντίον της Ιδεολογίας είναι ταξικός! Η αλήθεια είναι ακριβώς αντίστροφη. Ο αγώνας της ιδεολογίας της Πολιτικής Ορθότητας εναντίον της Επιστήμης είναι τοξικός!Τις ημέρες αυτές, αναγγέλθηκε ο θάνατος του μέγιστου μοριακού βιολόγου γενετιστή του Κ΄ αιώνα και άρα της ιστορίας, του Τζαίημς Γουώτσον, πατέρα του DNA. Η Πολιτική Ορθότητα της μετα-νεωτερικότητας εξοστράκισε τον μέγιστο των επιστημόνων της ως ρατσιστή, εκείνον που μετά 60 έτη επιστημονικών ερευνών είχε το σθένος και την εντιμότητα να διακηρύξει ότι: “Το κβαντικό γονίδιο συστήνει αυτό που δυνάμεθα να ορίσουμε ως «βιολογικό νόμο του Hubbl», δηλαδή αρνούμενο την ενδογαμία (αιμομειξία) και την επιγαμία (φυλετική ανάμειξη) και αρκούμενο στην ενδοφυλετική εξωγαμία, ωθεί τις Φυλές να απομακρύνονται μεταξύ τους με ταχύτητα ανάλογη της απόστασης τους, προς το νέο Είδος”. Η Φύση αρνείται πεισμόνως την μονοκαλλιέργεια του ανθρώπινου Είδους και επιβάλλει την βιοποικιλότητα των Φυλών!
6.41: “Το νόημα του Κόσμου φαίνεται ότι βρίσκεται έξω από τον Κόσμο”.
6.421 “Η ηθική είναι υπερβατική. (Ηθική και Αισθητική είναι ένα)”.
TractatusLogikoPhilosophcus
Η Εμμένεια είναι Ψευδής, διότι αρνείται την Άρνηση της, την Υπέρβαση.
Τι διαφέρει ένα Κλειστό από ένα Εμμενές Σύστημα; Ένα Κλειστό Σύστημα ερμηνεύει τον Κόσμο εκ Λόγου θύραθεν: “Δός μοι πα στώ”, Αρχιμήδης, “Δοθεισών Αρχικών Συνθηκών” Νεύτων, Λαπλάς και λοιπά επιστημονικά ή φιλοσοφικά συστήματα, ων ουκ έστι αριθμός. Εμμενές είναι κάθε Κλειστό Σύστημα που ερμηνεύει τον Κόσμο εκ Λόγου οίκοθεν ή άλλως, έσωθεν. Τοιουτοτρόπως, εμμενές είναι κάθε κλειστό φιλοσοφικό ή επιστημονικό Σύστημα που περικλείει τον Λόγο του δηλονότι την Αρχή του. Αλλά ένα Σύστημα που περικλείει την Αρχή του, προδήλως αποκλείει την Άρνηση της όθεν παύει να είναι Κλειστό. Συμπέρασμα: Κάθε Εμμενές Σύστημα αρνείται την Άρνηση του άρα είναι Ψευδές. Το συμπέρασμα αυτό, πασίγνωστο στην ελληνική Φιλοσοφία, αποδίδεται εκείθεν ως παρμενίδεια Μεταφυσική: Το μη Όν, (Άρνηση του Όντος) δεν υπάρχει. Για τον λόγο αυτό ο μεγαλοφυής Αριστοτέλης ορίζει το Άπειρο όχι ως το άνευ πέρατος Απέρατο, αλλά αντιστρόφως, ως το Απέρατο που αείποτε εξαιρεί το πέραν του πέρατος του. Η τελεσίδικη λογική απόδειξη της ανωτέρω Αλήθειας εδόθη από τον Γκαίντελ με το θεώρημα Μη Πληρότητος το 1931.
Τούτων ούτως εχόντων, ο μελετητής απορεί. Ο Αριστε(ρ)ίδης Μπαλτάς στο έργο του “Ξεφλουδίζοντας πατάτες ή λειαίνοντας φακούς” είναι φιλοσοφικώς αστοιχείωτος ή απλά ιδεολογικώς μύωψ; Κάτι χειρότερο. Είναι αδιόρθωτος υλιστής. Ούτω πως στο ανωτέρω έργο του, επιχειρεί την τελεολογική κατάφαση όχι της “Εμμένειας” αλλά της “Ριζικής Εμμένειας”, δηλαδή όχι της καμινάδας, αλλά της ροζ καμινάδας, ως της μοναδικής εγκόσμιας πραγματικότητας που αρνείται κάθε έξωθεν Δεσποτεία και αρκείται στην έσωθεν Ερμηνεία, αποκλείοντας την “Υπέρβαση” στο πρόσωπο του θεού, μέσα από την ομού εν παραλλήλω και αντιστίξει παράθεση της Ηθικής του προ-νεωτερικού Σπινόζα και του TractatusLogico–Philosophicus του προ-κβαντικού Βιτγκενστάιν. Για τον Μπαλτά και την Ριζική Εμμένεια του, όλα βρίσκονται μέσα στον Κόσμο και τίποτε έξω από αυτόν, ιδιαίτατα δε, ο θεός. Αναγιγνώσκοντας απλώς τις ανωτέρω επιγραμματικά παρατεθείσες προτάσεις 6.41 και 6.421 του Tractatus αφ’ ενός και ερμηνεύοντας κλασικά το Conatus του ουσιοκράτη, ορθολογιστή και κληρονόμου του Ντεκάρτ, Σπινόζα, ως Όρεξη προς Εμμένεια του όντος που βούλεται την ουσία του, απεριφράστως διερωτώμαστε αν ο Μπαλτάς είναι τόσο αφιλοσόφητος ή απλώς ψεύτης. Αλλά ο Μπαλτάς όπως προείπαμε, δεν είναι τίποτε από τα δύο. Είναι ένας εμμονικά ιδεοληπτικός μαρξιστής, που επιμένει ένα αιώνα μετά την τελευτή του μαρξισμού να βλέπει τον Κόσμο μέσα από τους ροζ φακούς του. Έτσι, προσλαμβάνει την ριζική εμμένεια ως παρωχημένο υλιστικό μονισμό κατά Χαίκελ και ουχί ως κβαντική διπλόη κατά Βιτγκενστάιν, ως δηλαδή τον αναθρώσκοντα καπνό, που η Οντολογική Επανάσταση των Χάιντεγκερ, Χάιζενμπερκ, Γκαίντελ αναδεικνύει και αποδεικνύει.
Ο Σπινόζα δεν είναι παρά ο Εβραίος μεταγλωττιστής του καρτεσιανού Ορθολογισμού, ο οποίος αντικατέστησε την Υπέρβαση του Cogito με την Εμμένεια του Conatus, η δε μοναδική συγγένεια του με τον Βιτγκενστάιν είναι το εβραϊκό τους γονίδιο, το οποίο καθιστά αμφοτέρους αξιαγάπητους στους απανταχού εβραιόπληκτους μαρξιστές. Η πρωτοτυπία του Σπινόζα απορρέει από την φυλετική του ταυτότητα, η οποία παραπέμπει φιλοσοφικά στον θρίαμβο του νομιναλισμού, δηλαδή του αντικειμενοποιημένου ενικού εξατομισμού των όντων και των πραγμάτων, που αποκλείει πάσα πληθυντική δηλονότι συλλογική ταυτότητα. Ούτω πως ο Σπινόζα υπέστειλε το νοούν Υποκείμενο και το εκτατό Αντικείμενο, τους πόλους του υπερβατικού δυισμού του Ντεκάρτ, στα μοναδικά δύο εκ των απείρων (ακραίος νομιναλισμός) Κατηγορημάτων του Θεού, την Έκταση και την Σκέψη, τα οποία δια της Εμμένειας του Conatus ορίζουν τον άνθρωπο εντός της Φύσεως, που με την σειρά της ταυτίζεται με το θείο. Για την ιστορία, υπενθυμίζουμε ότι ο φιλοσοφικός δυισμός του Ορθολογισμού ταλάνισε και εν τέλει οδήγησε σε αδιέξοδο τόσο τον ιδρυτή του Ντεκάρτ, όσο και τους κληρονόμους του, Μαλμπράνς, Γκέλινξ και Λάιμπνιτς, ένεκα αδυναμίας ορισμού του κρίκου σύνδεσης των πόλων δηλονότι του σημείου συνάντησης τους στον άνθρωπο. Ο Ντεκάρτ επέλεξε την επίφυση, ο Μαλμπράνς διά του οκαζιοναλισμού την διηνεκή θεϊκή παρέμβαση, ο Γκέλινξ την θεωρία του κοσμικού συγχρονισμού των δύο Ωρολογίων και ο Λάιμπνιτς την Προδιατεταγμένη Αρμονία των Μονάδων. Όλες αυτές οι αδιέξοδες διανοητικές συλλήψεις εξέβαλαν στην ουσιοκρατία του Βολφ και υπερκεράστηκαν ομού με τον εξ ίσου αδιέξοδο Εμπειρισμό των Λοκ, Μπέρκλυ και Χιουμ, από την Κριτική φιλοσοφία του Καντ.
Το πρόβλημα ωστόσο έλυσε τελεσιδίκως η Οντολογική Επανάσταση: ο φιλοσοφικά αναζητούμενος κρίκος σύνδεσης, δεν είναι άλλος από την Διπλόη του Κβαντικού Γονιδίου. Επιστρέφοντας στον Σπινόζα, διακρίνουμε την απόπειρα ουχί επίλυσης αλλά εβραϊκής συσκότισης του προβλήματος μέσα στα νέφη του αιτιοκρατικού Απείρου της εκδήλωσης των Κατηγορημάτων και των Τρόπων του Θεού, σύμφωνα με την Εμμένεια του Conatus. Εισάγοντας το Άπειρο ως σκιά του θεού ο Σπινόζα σκοτεινιάζει την Αρχή με την απειρία των Τρόπων. Μη επιλύοντας το πρόβλημα, καταφεύγει στην ανάγκη αναζήτησης της ενορατικής γνώσης της ενικής ουσίας των πραγμάτων, όπως ομολογεί και ο Μπαλτάς. Τοιουτοτρόπως το εγχείρημα της οντολογικής εξάλειψης του θεού ολοτελώς αποτυγχάνει. Για τον Σπινόζα δεν χρειάζεται καμιά άλλη αναφορά πέραν την άρνησης της ύπαρξης του Κενού το οποίο τω όντι δεν χωρεί στην Εμμένεια, διότι αποτελεί άρνηση της. Τούτο αποδεικνύει ωσαύτως, ότι ο Σπινόζα όπως και ολόκληρος ο Ορθολογισμός είναι απολύτως Καταφατικός, αγνοώντας παντελώς τον Αποφατισμό και το Μηδέν: Όπως λέγει ο Αρεοπαγίτης, ο Θεός Δεν Είναι. Τον Αποφατισμό και το Μηδέν αγνοεί ωσαύτως, ολοτελώς και προδήλως και ο Μπαλτάς, οι ελάχιστες αναφορές του οποίου στον Χάιντεγκερ είναι απολύτως επιδερμικές και απλώς ενδεικτικές της αγνοίας του. Ως γνωστόν, η Ύπαρξη δεν αποτελεί Κατηγόρημα καμιάς Ουσίας και το Μηδέν προηγείται πάσης Άρνησης. Μια τελευταία αναφορά του Μπαλτά στον Σπινόζα αναδεικνύει και την ιδεοληπτική του παράνοια. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας επισημαίνει, αισχυντηλά και διστακτικά είναι αλήθεια, ότι η …Ψυχανάλυση και ο Ιστορικός Υλισμός κατά την αλτουσεριανή εκδοχή του βεβαίως βεβαίως…ώστε να αποφύγει τουλάχιστον τον φιλοσοφικό λιθοβολισμό, θα μπορούσαν να θεωρηθούν…δύο ακόμη από τα άπειρα σπινοζικά Κατηγορήματα! Επιστημολόγε της Φιλοσοφίας της Ιστορίας, Έλεος!
Η ανάλυση της ερμηνείας του Βιτγκενστάιν χρήζει μεγαλύτερης έκτασης, λόγω του προ-κβαντικού χαρακτήρα του στοχασμού του. Κατά τον Μπαλτά και για τον Βιτγκενστάιν, η ριζική εμμένεια εκλαμβάνει τον εαυτό της ως την μόνη δυνατή φιλοσοφική προοπτική. Η θέση του θεού δεν τίθεται λογικώς, συνεπώς καμιά δεσπόζουσα ή υπερέχουσα βαθμίδα ούτε Επικράτεια έξωθεν του Κόσμου υφίσταται. Όπως ο Σπινόζα επιχείρησε (και απέτυχε…) την οντολογική εξάλειψη του θεού, ούτω πως ο Βιτγκενστάιν επιχειρεί την λογική εξάλειψη του.
Ως γνωστόν, ο Βιτγκενστάιν διχοτομείται πνευματικά. Στον πρώιμο του Tractatus και στον όψιμο των Φιλοσοφικών Ερευνών και λοιπών έργων. Το δισεπίλυτο μυστήριο της διχοτόμησης του, επιδέχεται λύσης απλής. Υπάρχει ο Βιτγκενστάιν προ και μετά την Οντολογική Επανάσταση και δαίμονας του είναι ο Γκαίντελ. Στην πράξη, με το θεώρημα Μη Πληρότητος ο Γκαίντελ καθαίρεσε συλλήβδην την Μαθηματική Λογική με την θεμελίωση των Ντέντεκιντ, Χίλμπερτ και λοιπών, την Αναλυτική Λογική των Φρέγκε και Ράσελ, τον Λογικό Θετικισμό της Σχολής της Βιέννης των Κάρναπ, Σλικ εν παραλλήλω με τον Πόππερ, ομού με τον Νεο-θετικισμό του Βιτγκενστάιν. Όλα αυτά τα εγχειρήματα λογικο-μαθηματικής θεμελίωσης της Φιλοσοφίας κατέστησαν παρωχημένα εν μια νυκτί. Ο Βιτγκενστάιν που το είχε ήδη οσμισθεί στο Tractatus, το κατενόησε αμέσως. Εκείθεν, κάθε παρέμβαση του ήταν α-νόητη εν επιγνώσει, όσο α-νόητη είναι πλέον η μετα-νεωτερική επιστημολογία με τις αποφύσεις της, δηλαδή τον γαλλικό Σο-δομισμό, την Κριτική Σχολή της Φρανκφούρτης και την αγγλοσαξωνική Αναλυτική και Γλωσσική Φιλοσοφία. Οι Μπαλτάς – Γαβρόλγου μαζί με τον πρωίμως εκλιπόντα Ψυχοπαίδη, είναι οι ελλαδίτες εκπρόσωποι της.
Ο επιστημονικός θετικισμός σε όλες τις εκδοχές του αναγόρευσε την Λογική σε θέση οιονεί θεότητας. Ο Βιτγκενστάιν στο Tractatus με την λογική ανάλυση της γλώσσας αποδεικνύει ότι υπάρχει μόνον λογική αναγκαιότητα και όχι φυσική αιτιότητα. Τοιουτοτρόπως καταρρίπτει τον επιστημονικό θετικισμό. Εν τούτοις, η Λογική είναι προϋπόθεση κάθε εμπειρίας άρα και της σκέψης και της γλώσσας. Έξω από την Λογική κάθε τι είναι τυχαίο. Τοιουτοτρόπως, ο Μπαλτάς αποδίδει στο Tractatus την προοπτική της Εμμένειας ως την μόνη λογικώς δυνατή και την σκοπιά του θεού ως λογικώς αδύνατη. Ο Μπαλτάς διακρίνει το υπαρκτό από το λογικώς δυνατό, το οποίο καθίσταται υπαρκτό ex post facto (εκ των υστέρων). Για να θεμελιώσει επιστημονικά την κρίση του αναφέρει το παράδειγμα της λογικής μετάβασης από την Κλασική φυσική στην Ειδική σχετικότητα: Η λογική παραδοχή ότι υπάρχουν διαταραχές του κενού που διαδίδονται στο κενό, όπως τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα καταργεί τον αιθέρα ως μέσο διάδοσης. Το κύμα είναι η κίνηση της ύλης καθ’ εαυτής, δίχως την ύπαρξη σώματος. Κύμα δίχως σώμα είναι η μορφή που αποτελεί την δυνατότητα μιας δομής, όπως το πεδίο. Συμπέρασμα: Ό,τι είναι Λογικό, είναι Δυνατό. Άρα ό,τι είναι δυνατό, υπάρχει επειδή είναι λογικό. Αφού συνεπώς η Λογική είναι το αποκλειστικό λανθάνον υπόβαθρο του Κόσμου, το επίδικο δηλονότι η Ριζική Εμμένεια, έχει αποδειχθεί. Έλα όμως που ο Βιτγκενστάιν καραδοκεί…Η σημαντικότερη πρόταση του Tractatus την οποία ο Μπαλτάς παραθεωρεί και αποσιωπά επιμελώς, είναι η 6.41: “Το νόημα του Κόσμου φαίνεται ότι βρίσκεται έξω από τον Κόσμο”. Δηλαδή: Ο Λόγος του Κόσμου Είναι έξω από τον Κόσμο. Η πρόταση αυτή συνθλίβει αφ’ εαυτής όλη την επιχειρηματολογία του Μπαλτά. Εν τούτοις, οι τέσσερες ενότητες του Tractatus ορθώς αναγνωρίζονται. Κόσμος, Λόγος, Γλώσσα, Σιγή. “Για όσα δεν μπορεί να μιλά κανείς, πρέπει να σιωπά”, διατείνεται ωσαύτως ο Βιτγκενστάιν, ως άλλος Χάιντεγκερ. Η Σιγή είναι ο λόγος των κλειστών χειλέων, η φιλοσοφική Σιγή είναι ο Μύθος. Ο Βιτγκενστάιν ψυχανεμίζεται την Αλήθεια: Ο Μύθος είναι ο μίτος του Κόσμου προς τον Λόγο και η Γλώσσα είναι ο λώρος του Λόγου προς τον Κόσμο. Γιατί; Διότι ο Λόγος κείται Έξω και είναι δυσπρόσιτος. Η Γλώσσα είναι ο λόγος του Όντος και οίκος του Είναι. Ιδού ο Χάιντεγκερ. Ο Λόγος δεν κοινωνεί με τον Κόσμο παρά μόνον δια του Μύθου και της Γλώσσας. Η Γλώσσα και ο Μύθος είναι το Δέρας του Δέματος που καλείται Πόλις και εκείθεν Πολιτισμός. Η Πόλις και ο Πολιτισμός είναι οι ενδιάμεσες οντολογικές βαθμίδες ανάμεσα στον Κόσμο και τον Λόγο.
Περιέργως αν μη υπόπτως, ο Μπαλτάς αρκείται κατά την ανάλυση του στην Ειδική Σχετικότητα και παραθεωρεί κραυγαλέα τόσο την Γενική Σχετικότητα, όσο κυρίως την Κβαντική Θεωρία και το Θεώρημα Μη Πληρότητος. Τι μας λέγει η Γενική Σχετικότητα; Ότι το κβάντο έχει διφυή ταυτότητα, σωματίδιο και κύμα. Άρα το κβάντο έχει βάρος και συνεπώς ο ηλεκτρομαγνητισμός και η βαρύτητα συντήκονται, ο Τόπος και το Πεδίο εναλλάσσονται δηλονότι είναι Δύο σε Ένα. Εν τούτοις, η διφυής ταυτότητα Τόπου και Πεδίου διασώζει την Ύλη και εκείθεν τον υλισμό. Και τότε επιπίπτει ο πέλεκυς της Κβαντικής Θεωρίας. Η διφυής υπόσταση του κβάντου είναι υλική. Αλλά όπου ο παρατηρητής αναζητεί το σωματίδιο βρίσκει το κύμα και τούμπαλιν, όπου υπάρχει το σωματίδιο δεν υπάρχει το κύμα και αντιστρόφως.Το κβάντο συνεπώς, υπό τον εξαναγκασμό της παρατήρησης, λαμβάνει Απόφαση προς Έκφανση, με την σωματιδιακή ή με την κυματική του φύση. Ο Υλισμός καταρρέει. Οι Ουσίες είναι δύο και ουχί μια, η Ύλη και η Βούληση άλλως Απόφαση ή Συνείδηση, διακριτές αλλ’ ουχί διακεκριμένες και τούμπαλιν, διακεκριμένες αλλ’ ουχί διακριτές. Όπως ο εν απογνώσει διατελών έσχατος μαρξιστής – λενινιστής Ευτύχης Μπιτσάκης ομολογεί, η Αυταρχία ξεπηδά μέσα από την Αιτιαρχία και αντιστρόφως.
Τι σημαίνει αυτό περαιτέρω; Ότι δεν υπάρχει Μέσα και Έξω, ιδού η λωρίδα Μέμπιους που και ο ίδιος ο Μπαλτάς επικαλείται, οι ουσίες είναι Δύο σε Έν. Δεν υπάρχει ούτε Δυισμός δηλονότι Υπέρβαση ούτε Μονισμός δηλονότι Εμμένεια αλλά Κβαντική Διπλόη. Ο Μπαλτάς καταρρέει. Οσονούπω έρχεται και η χαριστική βολή με τον Γκαίντελ και το Θεώρημα Μη Πληρότητος, που αποδεικνύει τον αντι-λογικό ψίθυρο του Tractatus, το θρόισμα της ψευδαίσθησης της Λογικής. Η Γνώση διαστέλλεται ριζικά από την Αλήθεια, η οποία είναι προσπελάσιμη μόνο με κβαντικό άλμα. Το δυνατό είναι αληθές μόνο αν δεν αρνείται το αδύνατον, το λογικώς αδύνατον είναι υπερλόγως δυνατόν. Ο Βιτγκενστάιν του Tractatus καταρρέει.Εν τέλει, ο Μπαλτάς ελπίζει στην βιολογική εμμένεια. Το πρόσωπο δεν επιβιώνει του θανάτου του, αιωνιότητα και μετά θάνατον ζωή αποκλείονται αμοιβαία. Η εγγραφή στην συλλογική μνήμη δεν είναι μετά θάνατον ζωή. Ορθά. Η Ανάσταση των Σωμάτων και η Ατομική Σωτηρία του χριστιανικού παραδείσου είναι η επίνοια και κληρονομιά του ιουδαϊκού νομιναλισμού του Παύλου, που έκανε τους Αθηναίους πολίτες στον Άρειο Πάγο να μειδιάσουν με συγκατάβαση: “Μάθε τα καλύτερα και έλα πάλι”…απήντησαν ευγενώς. Για τον λόγο αυτό ο πανούργος Παύλος δεν επέστρεψε στην Αθήνα ποτέ. Αντιθέτως στρατοπέδευσε στην άξεστη, πληβειακή, ιουδαϊκή κοσμόπολη της εποχής, την Κόρινθο, όπου έσχε και το πρώτο ελληνικό ακροατήριο.
Αλλά η κβαντική υπέρβαση της θνητότητας είναι κάτι άλλο. Είναι η χαλύβδινη βούληση του έρκειου Ήρωα, του Όσιου ή του Σοφού, που μέσω της Θυσίας δηλονότι του Είναι προς Θάνατον, δραπετεύουν από το Εγώ και το Έχω του Εαυτού, χάριν του Εδώ της Πόλεως, του Έξω του Πόλου ή του Έστω του Λόγου, αποσπώνται από τον όμορο Δαίμονα στην αιθερική κβαντική βιοθάλασσα, χορδίζοντας υπό την λύρα των Πατρώων Θεών το Νέο Δαιμονικό Εγώ. Ο Άριος είναι κβαντικό αντηχείο του Σύμπαντος: Ο ημίθεος Αχιλλεύς δεν ζει, αλλά υπάρχει. Ο Μπαλτάς είναι και εδώ ηττημένος.
Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου επιγράφεται Έξοδος…Ο εν απογνώσει διατελών Μπαλτάς αδυνατεί να ερμηνεύσει την κατάρρευση του ύστερου Βιτγκενστάιν. Ολοένα αναφέρεται στον Βιτγκενστάιν προ ρήξης και μετά την ρήξη, ουδαμού όμως εξηγεί ποια είναι η Ρήξη. Δεν υπάρχει λογική έξω από την γλώσσα, αλλά ο Μπαλτάς δεν έχει καταλάβει: Η Ρήξη είναι ο Γκαίντελ που στοίχειωσε τον μέντορα του. Εκείθεν, ο Βιτγκενστάιν είναι φιλοσοφικό περίτριμμα. Καίτοι δεν υφίσταται per se παρά μόνον ενός ex post facto, ο Μπαλτάς αποδέχεται την ήττα του. Η φιλοσοφία (per se), νικά την ιστορία (ex post facto). Δια μέσου του Γκαίτε, “Εν αρχή ην η πράξις”, ο Μπαλτάς δράττει την ευκαιρία μιας τελευταίας αναφοράς, εξ ίσου αισχυντηλής με τις προηγούμενες για να διατηρήσει ένα ίχνος σοβαρότητας, στα είδωλα του: Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν, προσδοκώντας την δικαίωση της Επανάστασης μετά θάνατον. Είναι η Δευτέρα Παρουσία του μαρξιστή. Του φιλοσόφου Μαρξ, που έγραψε ότι “Οι Έλληνες είναι η παιδική αθωότητα της ανθρωπότητος” δηλονότι ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Πλάτων είναι αθώοι παίδες της Ιστορίας (!), κάνοντας τον Καστοριάδη να κοκκινίζει από εντροπή που υπήρξε κάποτε μαρξιστής, του διαλεκτικού Ένγκελς που διατύπωσε την περιβόητη ανθρωπολογική εξίσωση στην Διαλεκτική της Φύσης: “Άνθρωπος = Πίθηκος + Εργαλείο” και του επιστήμονα Λένιν που σάλπισε στο “Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός” το αμίμητο: “Στην στροφή του Κ΄ αιώνα η επιστήμη κοιλοπονά. Κοιλοπονά, διότι γεννά. Γεννά τον Διαλεκτικό Υλισμό”!!
Το βιβλίο του Μπαλτά δεν είναι α-νόητο, αλλά άχρηστο. Ένας καταιονισμός εξακοσίων σελίδων άσκοπου πληθωρικού λόγου. Αλλά οι μαρξιστές Μπαλτάς – Γαβρόγλου και ο ομόλογος τους φρανκφουρτιανός νεο-μαρξιστής Κοσμάς Ψυχοπαίδης που έφυγε ενωρίς, στερούνται της γενναιότητος του συνομολόγου τους και άρτι εκδημήσαντος εσχάτου μαρξιστή – λενινιστή Ευτύχη Μπιτσάκη, ο οποίος μολονότι κατά κράτος ηττηθείς, αναμετρήθηκε γενναίως κατά πρόσωπο με την αλήθεια της Κβαντικής Θεωρίας, για να πέσει μαχόμενος στις επάλξεις. Εκείνοι προτίμησαν την έωλη πλαγία οδό των καμινάδων, των ανεμόμυλων και της ανεμόσκαλας…
Ίων Φιλίππου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.