Μεταφοραί, επαναπατρισμοί «Ο Μάκης»

Παναγιώτης Λιάκος

Δεν υπάρχει πιο μεγάλος χιουμορίστας από τον Θεό. Αν έχουμε χρόνο μπροστά μας, υπομονή και ολίγον τι ταλέντο να συνθέτουμε πληροφορίες, μπορούμε να γελάμε (αλλά και να κλαίμε ταυτόχρονα) μέχρι την Αποκάλυψη. Να, ας πάρουμε για παράδειγμα τον Μάκη Βορίδη, τον εμπροσθοφύλακα της φρουράς των mitsotakistas.

Επειδή, ειδικά μετά τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη, η Ν.Δ. «μπάζει» πολύ από τα -σύμφωνα με την καθιερωθείσα αργκό- «δεξιά» της, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να αποκτήσει το πολιτικό του οικόπεδο λίγο μεγαλύτερη «πρόσοψη» στην εθνικοπατριωτική λεωφόρο. Τούτη την οδό διαλέγουν τα σμήνη των αποδημητικών πάλαι ποτέ ψηφοφόρων της «παράταξης» για να κατευθυνθούν οπουδήποτε αλλού εκτός από το άντρο των «σώγαμπρων» («σώγαμπρος» αποκαλείτο ο πατήρ Μητσοτάκης όταν μεταγράφηκε στη Ν.Δ.). Λίαν δεξιοφανής και πατριωτικο…κάπως φάνταζε ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος είναι παλίκαρος σωστός. Ως εθνίκι ανελέητο, που δεν χαρίζει κάστανα, στην ψηφοφορία για τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων εκείνος… απουσίαζε. Είναι βέβαιον πως στα βιβλία της ελληνικής Ιστορίας των επόμενων αιώνων θα υπάρχουν κεφάλαια ολόκληρα για την επική απουσία Βορίδη από την ψηφοφορία για τους γάμους του Μπάμπη με τον Βρασίδα.

Επανερχόμεθα στο θέμα μας. Ο δεξιοφανής Βορίδης, λοιπόν, διορίστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη υπουργός Μετανάστευσης για να πειστούν τα σμήνη των αποδημητικών πάλαι ποτέ ψηφοφόρων της Ν.Δ. ότι θα γίνουν απελάσεις λαθρομεταναστών. «Εμ, αφού σ’ αυτά τα θέματα είναι γνωστό ότι είναι σκληρός» έλεγαν οι (λιγοστοί, είναι αλήθεια) πεπεισμένοι για τις προθέσεις της κυβέρνησης.

Πάνω που πήγε να εμπεδωθεί η χαρά στις συνειδήσεις τους και να παγιωθεί σ’ ένα υπομειδίαμα γεμάτο αυτοπεποίθηση για τα αεροπλάνα και τα βαπόρια που θα αναχωρούσαν από την πατρίδα φίσκα με υπό επαναπατρισμό λαθρομετανάστες, η φτιάξη χάλασε!

Ανακοινώθηκε η απόφαση των Γερμανών να μας στείλουν πίσω μυριάδες πρώην λαθρομετανάστες, στους οποίους η Ελλάς παραχώρησε άσυλο με την ιδιότητα του πρόσφυγα! Οι Γερμανοί πανηγυρίζουν που θα… ξεστοκάρουν τζιχαντιστές και οι εν Ελλάδι δεξιοφανείς σιωπούν και κοιτάζουν με θλίψη και μια κάποια νοσταλγία παλιό (εποχής 1997-1999) αντιμεταναστευτικό φυλλάδιο του κόμματος Ελληνικό Μέτωπο, του οποίου ηγείτο ο Μάκης Βορίδης.

Βοήθειά μας, παιδιά. Λίγο υπομονή ακόμα, μερικές δεκαετίες μοναχά, και δεν θα έχει απομείνει Έλληνας να δυσφορεί με τη λαθρομετανάστευση.

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Έτσι αποβιβάζονται κατά εκατοντάδες στις νότιες ακτές της Κρήτης οι παράνομοι μετανάστες

Μεταφέρονται τάχιστα στην Αττική

Χωρίς κανένα ελέγχο η ανήμπορη κυβέρνηση δέχεται εκατοντάδες λαθρομετανάστες κάθε ημέρα (τουλάχιστον 500 μέσα σε 48 ώρες) κυρίως από το Σουδάν, όλοι τους μουσουλμάνοι.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Μια «μαθηματική εξοχότης» γεννιέται

  

Μόναχο 1928. Από αριστερά, ο καθηγητής του ΕΜΠ Νικόλαος Κρητικός, ο Γερμανός μαθηματικός Ντέιβιντ Χίλμπερτ και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή (πηγή: Ευ. Σπανδάγος, Η ζωή και το έργο του Κ. Καραθεοδωρή, Αίθρα, Αθήνα 2000).

(…) Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή δεν ασχολήθηκε εξαρχής με τα μαθηματικά. Έκανε τη στροφή στην καριέρα του στα 27 του χρόνια, αν και η κλίση του ήταν από νωρίς εμφανής. Ο ίδιος περιγράφει σε αυτοβιογραφικές του σημειώσεις πως στο Γυμνάσιο των Βρυξελλών «ήρχισε να εκδηλούται η μεγάλη αγάπη μου προς τα μαθηματικά, κατά την διδασκαλίαν της γεωμετρίας». Από το 1886 φοιτά στο ανώτερο σχολείο Athénée Royal d’Ixelles. Σε ετήσιους γενικούς διαγωνισμούς που διεξάγονταν μεταξύ τάξεων των ανωτέρων σχολείων της χώρας, η τάξη του έρχεται πρώτη επί δύο συνεχόμενα έτη και ο ίδιος αποσπά το πρώτο βραβείο στα μαθηματικά.

Το 1891, ο νεαρός Κωνσταντίνος εγγράφεται στη Σχολή Πυροβολικού και Μηχανικού της Στρατιωτικής Σχολής του Βελγίου (École Militaire de Belgique), που ακολουθεί το πρότυπο της Πολυτεχνικής Σχολής του Παρισιού. Παράλληλα με την αυστηρή στρατιωτική πειθαρχία και άσκηση, διδάσκεται από άριστους επιστήμονες· εκεί τίθενται οι βάσεις για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του. «Εκεί εδιδάχθην να χειρίζωμαι τας γεωμετρικάς παραστάσεις ως είδος τι παιχνιδίου, τη βοηθεία των οποίων δύναταί τις να προσεγγίση τα διαφορώτατα των προβλημάτων». Από την κατεύθυνση των σπουδών του φαίνεται ότι θα ακολουθούσε την οικογενειακή παράδοση, στοχεύοντας σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ξεκινά τη σταδιοδρομία του το 1895 κοντά στον μηχανικό Ιωάννη (Τζέημς μπέη) Αριστάρχη, συγγενή από την οικογένεια της γιαγιάς του: «Εβοήθησα αυτόν κατά την κατάρτισιν των σχεδίων του οδικού δικτύου της Σάμου, αλλά τα σχέδια εκείνα δεν εξετελέσθησαν, διότι εν τω μεταξύ επήλθεν ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897».

Το 1898 μεταβαίνει στην Αίγυπτο για να εργαστεί για τη Βρετανική Αποικιακή Υπηρεσία ως βοηθός μηχανικός στο φράγμα του Ασιούτ. Τους μήνες που η άνοδος των υδάτων εμποδίζει τις εργασίες, περνά την ώρα του στα γραφεία διαβάζοντας αποκλειστικά βιβλία μαθηματικών. Το 1900, ο πατέρας του χάνει τη θέση του ως πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις Βρυξέλλες. Ο ίδιος αρχίζει να βλέπει ως επισφαλές το μέλλον του στην Τουρκία, ίσως και να έχει κατασταλάξει και η δική του επιθυμία. Σε διακοπές στην Ευρώπη, στη διάρκεια διάλεξης στο πλαίσιο σεμιναρίου που έδινε κορυφαίος μαθηματικός της εποχής, ο Καραθεοδωρή αποφασίζει οριστικά ότι θα ακολουθήσει την κλίση του, εγκαταλείποντας το επάγγελμα του μηχανικού. Ο μόνος από την οικογένεια που τον στηρίζει είναι ο θείος του (και μέλλων πεθερός του) Αλέξανδρος Καραθεοδωρή, που έτρεφε επίσης αγάπη προς τα μαθηματικά, έχοντας μάλιστα μεταφράσει στα γαλλικά την Πραγματεία για το Τετράπλευρο, σύγγραμμα Άραβα μαθηματικού του 13ου αι. Η αντίδραση που θα συναντήσει είναι μεγάλη.

«Η οικογένειά μου, οι παλαιοί Έλληνες φίλοι μου, ∆ημήτριος Βικέλας και Μάρκος ∆ραγούμης, εύρον το σχέδιόν μου, να εγκαταλείψω μιαν ασφαλή θέσιν με πολλάς προοπτικάς διά το μέλλον, διά να ικανοποιήσω μίαν ρωμαντικήν παρόρμησιν, πλέον ή κωμικόν. Εγώ αυτός, δεν ήμην παντάπασι πεπεισμένος, ότι το σχέδιον τούτο θα επετύγχανε και θα επέφερε καρπούς. ∆εν ηδυνάμην όμως να αντισταθώ εις την ιδέαν, ότι μόνον η απαρακώλυτος ενασχόλησίς μου εις τα μαθηματικά θα ήτο δυνατόν να προσδώση περιεχόμενον εις την ζωήν μου». Ο λογοτέχνης ∆. Βικέλας (1835-1908) στα νιάτα του στην Κωνσταντινούπολη μάθαινε γαλλικά κατ’ οίκον με άλλους συμμαθητές, μεταξύ των οποίων «οι εξάδελφοι Καραθεοδωρή, ο Αλέξανδρος και ο Στέφανος. […] Μετά του Στεφάνου πρέσβεως της Τουρκίας εις Βρυξέλλας, ανενεώσαμεν προ ικανών ήδη ετών την παλαιάν φιλίαν», όπως αναφέρει ο ίδιος στο αυτοβιογραφικό Η ζωή μου. Ο Μάρκος ∆ραγούμης (1840-1909, αδελφός του πρωθυπουργού Στεφάνου ∆ραγούμη) ήταν διπλωμάτης που υπηρέτησε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις επί τρεις δεκαετίες. Βικέλας και ∆ραγούμης ήταν μεταξύ των ιδρυτών του Συλλόγου προς ∆ιάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, όπου ο Καραθεοδωρή εξέδωσε το 1901 το έργο του Αίγυπτος.

Ο Καραθεοδωρή όμως είχε πάρει την απόφασή του: «Ήθελον επί χρόνον τινά να αναδυθώ εις τόπον, όπου θα ήμην απηλλαγμένος εξωτερικών επιρροών». Τον Μάιο του 1900 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, γενέτειρας και οικείας του πόλης, αποφεύγοντας το Παρίσι, όπου είχε πολλούς συγγενείς. Μέχρι το Πάσχα του 1902 που μένει στο Βερολίνο, παρακολουθεί παραδόσεις «ασφαλώς μεταξύ των ωραιοτέρων αι οποίαι εδίδοντο την εποχήν εκείνην εν Γερμανία». Ανάμεσά τους, σειρά παραδόσεων του κορυφαίου επιστήμονα και νομπελίστα Max Planck (1858-1947), πατέρα της κβαντικής θεωρίας.

Το 1902 μετεγκαθίσταται στο Γκαίττινγκεν (ή Γοττίγκη, Göttingen), όπου τα μαθηματικά ευδοκιμούν κλέβοντας τα πρωτεία από το Βερολίνο. Παρομοιάζει το Πανεπιστήμιό του με «ένα διαρκές μαθηματικό συνέδριο». Πρόκειται, όπως λέει ο ίδιος, «περί της μεγαλυτέρας εις ολκήν συνεπειών αποφάσεως, ην ποτέ έλαβον εις την ζωήν μου». Παραδίδει επιτυχώς τη διατριβή του και σύντομα υποβάλλει διατριβή επί υφηγεσία, ανοίγοντας «νέους δρόμους σε ένα γνωστικό πεδίο που βρίσκεται μεταξύ μαθηματικών και θεωρητικής φυσικής», όπως αναφέρει ο Τεύκρος Μιχαηλίδης. «Εντός ολίγων μηνών […] είχε δικαιωθεί η παλαιά μου απόφασις, να στραφώ προς τα μαθηματικά». Μια λαμπρή σταδιοδρομία μόλις άρχιζε.

Ο Κ. Καραθεοδωρή σε φωτογραφία που έστειλε στον διάσημο μαθηματικό Ντ. Χίλμπερτ (πηγή: Φίλη, Χρ. Π. –  Γερουλάνος, Στ., Κωνσταντίνου Στ. Καραθεοδωρή Υπομνήματα, Αθήνα 2024).

Στον τόμο Ε΄ για την εκατονταετηρίδα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών 1837-1937, αφιερωμένο στην Ιστορία της Φυσικομαθηματικής Σχολής (εκδ. 1948), ο Μιχαήλ Στεφανίδης γράφει: «Αι επιστημονικαί εργασίαι του Καραθεοδωρή, αναφερόμεναι κυρίως εις την Μαθηματικήν Ανάλυσιν και την Γεωμετρίαν, εις τον Λογισμόν των Μεταβολών και την Μαθηματικήν Απεικόνισιν, εις την Θερμοδυναμικήν και την Γεωμετρικήν Οπτικήν, εις την Θεωρίαν των Συνόλων και την Θεωρίαν της Σχετικότητος, είναι θεμελιώδεις έρευναι εξαιρετικής εμπνεύσεως, αίτινες αναδεικνύουν τον Καραθεοδωρή εκ των ολίγων εν τη παγκοσμίω επιστήμη ρυμοτόμων της μαθηματικής διανοήσεως. Η όλη δ’ αυτού έρευνα εκπροσωπεί κατ’ εξοχήν το νεώτερον μαθηματικόν πνεύμα, το οποίον χαρακτηρίζει η επάνοδος εις την κλασικήν εντέλειαν των Ελλήνων μαθηματικών […]. Αδιάπτωτον δε συνάμα το ενδιαφέρον αυτού διά την σύγχρονον πνευματικήν πολλαπλήν πνευματικήν κίνησιν, εκδηλούται και εις συγγραφάς και διαλέξεις».

Απόσπασμα από το άρθρο της Ιφιγένειας Βογιατζή στην Καθημερινή: ‘Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή – Ο εκλεκτικιστής επιστήμονας‘

ΠΗΓΗ: physicsgg.me

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

150 χρόνια από τη γέννηση του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή – Α΄ Μέρος

150 χρόνια από τη γέννηση του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή – Β΄ Μέρος

Λάσπη και λογοκρισία από τους «στυλοβάτες της δημοκρατίας»

Η μεταπολιτευτική θεώρηση της πραγματικότητας έχει διαμορφωθεί πάνω σε μύθους. Ό,τι χρονικά περιέχεται σε αυτήν την πεντηκονταετία και σχετίζεται με τον νοητικό, αόρατο κόσμο, είναι αναμφίβολα προϊόν ενός πλασματικού δόγματος, το οποίο υποτίθεται ότι υπηρετεί την απόλυτη ισότητα. Σε αυτό, λοιπόν, που χονδροειδώς αποκαλείται «δημοκρατία» —και του οποίου η χρήση του όρου σήμερα γίνεται περισσότερο για να περιγραφεί η συλλογική κατάπτωση και η ηθική χρεοκοπία— όχι μόνο η έννοια της δικαιοσύνης είναι άγνωστη, αλλά όσο μεγαλύτερη γίνεται η διάκριση εις βάρος εκείνων που δεν αποτελούν κομμάτι του συστήματος, τόσο μεγαλύτερο καθίσταται και το κύρος της εξουσίας. Ή, τουλάχιστον, έτσι πιστεύουν κάποιοι…

Έτσι, το τελευταίο διάστημα η ελληνική δημοσιογραφία ασχολήθηκε ξανά με τη Χρυσή Αυγή. Τη Χρυσή Αυγή που την «έθαψε» σαν «τελειωμένη» αμέτρητες φορές τα τελευταία 40 χρόνια· τη Χρυσή Αυγή που φέρνει στα χείλη ή στην πένα της μονάχα για να τη λασπολογήσει, χωρίς ποτέ να της δοθεί η δυνατότητα αντιλόγου —όπως άλλωστε προστάζει το «ιερό ευαγγέλιο» της δημοκρατίας, δηλαδή η ελευθερία του λόγου που δήθεν υπηρετεί. Έγραψαν και μίλησαν για χιλιομασημένα, κακόγουστα πλέον σενάρια, χωρίς να αισθάνονται ντροπή για το ότι συνειδητά διαδίδουν ψεύδη. Ποιος, εξάλλου, θα τους εγκαλέσει; Τα αφεντικά-ιδιοκτήτες που τους δίνουν «γραμμή»; Η κυβέρνηση που «κόβει» κονδύλια για να κρατά γεμάτο το στομάχι και την τσέπη τους; Οι αναγνώστες, των οποίων η γνώμη έχει αξία μόνο όταν συμφωνεί με την επίσημη ρότα που χαράζει ο εκάστοτε μιντιακός όμιλος; Ή οι ανεξάρτητες αρχές, που πρώτες παραβιάζουν τον νόμο όταν αποτελούν ένα ακόμα προπαγανδιστικό όπλο στην υπηρεσία των κυβερνήσεων;

Έγραψαν, λοιπόν, και είπαν για τη Χρυσή Αυγή χωρίς τη Χρυσή Αυγή. Δεν έχουν καν το θάρρος να δημοσιεύσουν τα επίσημα δελτία Τύπου που εκδίδει το Κίνημά μας, γιατί πολύ απλά φοβούνται την αλήθεια. Οι Έλληνες εθνικιστές, αυτοί που δεν ξεπουλήθηκαν στον βωμό της ενίσχυσης της εγχώριας ακροδεξιάς, που δεν φίλησαν τις ποδιές της ΝΔ, τις οποίες έφτυναν όταν αυτό ήταν της μόδας, αυτοί που ακόμα έχουν στην καρδιά τους την πίστη στον Μαίανδρο, δεν χρωστάνε «γραμμάτια» σε κανέναν. Και για τον λόγο αυτό, κάθε αποκλεισμός, κάθε νέο κρούσμα λάσπης εις βάρος του κινήματος που εκπροσωπεί τον γνήσιο εθνικισμό στην Ελλάδα, αποτελεί τίτλο τιμής για κάθε έναν και κάθε μία ξεχωριστά. Μπορεί να μας λασπολογούν, αλλά δεν μπορούν να υποκριθούν ότι μας αγνοούν. Και αυτό αξίζει πολύ περισσότερο από δέκα πληρωμένες αράδες και κολακευτικά άρθρα, από τα οποία δεν πιστεύουν ούτε μία λέξη.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ήφαιστος – Ο θεός της φωτιάς

Όταν ο άνθρωπος ανακάλυψε τη φωτιά, τα πάντα στη ζωή του άλλαξαν. Ένας δρόμος γεμάτος εκπληκτικές δυνατότητες ανοιγόταν μπροστά του αν μόνο ήξερε πώς να χρησιμοποιήσει αυτό το θαυματουργό στοιχείο προς όφελός του. Αν μόνο κάποιος μπορούσε να τον διδάξει.

Εκείνη την εποχή φαίνεται πως γεννήθηκε ο Ήφαιστος, το νεώτερο παιδί του Δία και της Ήρας. Υπάρχει και η εκδοχή πως η Ήρα τον απέκτησε μόνη της, χωρίς την συμβολή κάποιου αρσενικού θεού, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει πως ο Ήφαιστος ήταν τόσο άσχημο μωρό, που μόλις το αντίκρισε η Ήρα το πέταξε από τον Όλυμπο χωρίς δεύτερη σκέψη κι εκείνο κατέληξε στα βάθη του ωκεανού. Ευτυχώς, τον περιμάζεψαν η Θέτις (κόρη του Τιτάνα Νηρέα και μητέρα του ήρωα Αχιλλέα) και η Ευρυνόμη (κόρη του Τιτάνα Ωκεανού) οι οποίες και τον ανέθρεψαν. Σε ηλικία εννέα ετών, ο Ήφαιστος έστησε ένα εργαστήριο στον βυθό του Αιγαίου, όπου κατασκεύαζε υπέροχα κοσμήματα για τις θεές που τον ανέθρεψαν. Όταν η Ήρα είδε τα κοσμήματα που φορούσε η Θέτις κι έμαθε ότι τα φτιάχνει ο γιος που είχε απορρίψει, τον κάλεσε πίσω στον Όλυμπο, του έφτιαξε ένα πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο και του έδωσε την πανέμορφη θεά του έρωτα Αφροδίτη ως σύζυγο.

Άλλοι λένε πως ο Ήφαιστος έστειλε στη μητέρα του έναν πανέμορφο, χρυσό θρόνο που έφτιαξε ο ίδιος. Όταν εκείνη κάθισε επάνω, παγιδεύτηκε με αόρατα δεσμά και αναγκάστηκε να καλέσει τον Ήφαιστο να την ελευθερώσει. Εκείνος δέχτηκε και έμεινε από τότε στον Όλυμπο. Όποια εκδοχή και αν δεχτούμε, ο Ήφαιστος κέρδισε με την αξία του την θέση του ανάμεσα στους Ολύμπιους.

Τα βάσανα του θεού, όμως, δεν τελείωσαν. Λίγο καιρό αργότερα, ο Ζευς και η Ήρα τσακώθηκαν άσχημα, όπως το συνήθιζαν. Η Ήρα είχε στείλει μία καταιγίδα σε μία προσπάθεια να ξεφορτωθεί τον παράνομο γιο του άντρα της, τον γνωστό Ηρακλή και ο Ζευς θύμωσε τόσο πολύ που την κρέμασε στον ουράνιο θόλο. Ο Ήφαιστος έσπευσε να την απελευθερώσει, αλλά ο Ζευς δεν ανεχόταν την ανυπακοή. Έτσι ο  Ήφαιστος εκσφενδονίστηκε για δεύτερη φορά από τον Όλυμπο και προσγειώθηκε σ’ ένα νησί του Β. Αιγαίου, στη Λήμνο. Μόνο που τώρα, εκτός από άσχημος ήταν και κουτσός, γιατί με την πτώση έσπασε και τα δύο του πόδια. Ωστόσο, οι φτωχοί κάτοικοι του νησιού τον περιέθαλψαν και τον φιλοξένησαν με μεγάλη ευχαρίστηση, και ο Ήφαιστος δεν ήθελε πια να φύγει από εκεί.

Έφτιαξε ένα νέο εργαστήριο στο βουνό Μόσυχλον, όπου κατασκεύασε τα πιο διάσημα έργα του, για θεούς και ανθρώπους. Δικά του έργα ήταν η αιγίδα του Δία και η Αθηνάς, το φτερωτό κράνος και τα σανδάλια του Ερμή, τη ζώνη της Αφροδίτης, το άρμα του Ήλιου, η πανοπλία του Αχιλλέα και το σκήπτρο του Αγαμέμνονα, το τόξο και τα βέλη του Έρωτα και πολλά άλλα.

Ο Ήφαιστος ήταν εργασιομανής και όλοι σχεδόν οι μύθοι που τον αφορούν σχετίζονται με το έργο του. Ακόμα και τότε που η γυναίκα του η Αφροδίτη τον απάτησε με τον Άρη, εκείνος έφτιαξε με τα χέρια του το χρυσό, σχεδόν αόρατο δίχτυ με το οποίο τους παγίδευσε. Ύστερα τους εξέθεσε μπροστά στους υπόλοιπους θεούς και αυτό ήταν! Ήταν φανερό πως η γυναίκα του δεν τον είχε και σε μεγάλη εκτίμηση, κι έτσι δεν είναι παράξενο που κι εκείνος ερωτεύτηκε κάποτε μιαν άλλη θεά, την Αθηνά.

Δεν γνωρίζουμε αν την αγαπούσε πολύ καιρό ή αν ήταν μία στιγμιαία επιθυμία, πάντως μια μέρα που εκείνη πήγε στο εργαστήριό του να παραγγείλει όπλα, εκείνος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις ορμές του. Η Αθηνά ήταν παρθένα από άποψη και δεν είχε σκοπό να πάψει να είναι. Αντιστάθηκε σθεναρά κι έγινε μεγάλος καυγάς, που όμως δεν αποθάρρυνε τον Ήφαιστο. Έτσι, λίγο από το σπέρμα του κατέληξε στο πόδι της θεάς, η οποία αηδιασμένη το σκούπισε μ’ ένα μάλλινο πανί και το πέταξε στη γη. Έτσι γεννήθηκε ο Ερεχθέας ή Εριχθόνιος. Στην Ακρόπολη υπάρχει ναός αφιερωμένος σε αυτόν τον γιο του Ήφαιστου που γεννήθηκε χωρίς μητέρα.

Ο Όμηρος και ο Ησίοδος αναφέρουν ως σύζυγό του την Αγλαΐα, μία από τις τρεις Χάριτες. Με αυτήν απέκτησε τέσσερις κόρες, οι οποίες λατρεύονταν επίσης ως Χάριτες. Κάποια στιγμή ζήτησε σε γάμο και την Περσεφόνη, αλλά δεν τα κατάφερε. Στη Λήμνο στάθηκε πιο τυχερός. Γνώρισε την Καβειρώ (κόρη του αρχέγονου θαλάσσιου θεού, του Πρωτέα), με την οποία απέκτησε τους Καβείρους, χθόνιες θεότητες που λατρεύονταν στα μυστήρια της Λήμνου, της Σαμοθράκης και των Θηβών.

Τόποι και Λατρεία

Ο πιο γνωστός ναός του Ηφαίστου είναι αυτός που βρίσκεται στην αρχαία αγορά και αποκαλείται Θησείο. Δωρικός, εξάστηλος ναός από πεντελικό μάρμαρο, πιθανότητα έργο του διάσημου αρχιτέκτονα Ικτίνου, ολοκληρώθηκε το 415 π.Κ.Χ (μετά από τριάντα χρόνια εργασιών, παράλληλα με τον Παρθενώνα και τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο) και αφιερώθηκε στον Ήφαιστο και την Αθηνά Εργάνη. Στο εσωτερικό του υπήρχαν κατά την αρχαιότητα χάλκινα αγάλματα των δύο θεοτήτων που είχε φιλοτεχνήσει ο Αλκαμένης. Παλαιότερα πίστευαν πως ο ναός ήταν αφιερωμένος στον ήρωα Θησέα και από αυτή την παρανόηση ο ναός και όλη η περιοχή ονομάστηκε (και ονομάζεται μέχρι σήμερα) Θησείο. Στην περιοχή αυτή μέχρι και σήμερα υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις που σχετίζονται με την μεταλλουργία.

Οπωσδήποτε, ο αγαπημένος τόπος του θεού είναι η Λήμνος, το νησί σταθμός στη θαλάσσια διαδρομή προς τον Εύξεινο Πόντο, προς αναζήτηση μεταλλευμάτων. Μπορείτε να επισκεφτείτε την Ηφαιστία (η σημερινή Παλαιόπολη), την αρχαία πρωτεύουσα του νησιού που πήρε το όνομά της προς τιμήν του θεού. Εκτός από το αμφιθέατρο και τα ερείπια της πόλης, μπορείτε να δείτε πολλά αντικείμενα που ανασκάφτηκαν από το νεκροταφείο της προϊστορικής εποχής και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του νησιού. Μπορείτε και σήμερα να περπατήσετε ανάμεσα στα υπολείμματα του ιερού των Καβείρων. (Περισσότερα για τη Λήμνο εδώ Μουσείο Λήμνου και εδώ LimnosGreece )

Όλοι οι τεχνίτες της Λήμνου, μεταλλουργοί, κεραμοποιοί, ξυλουργοί, ετοίμαζαν πληθώρα αγαθών για τη μεγάλη γιορτή του θεού, τα Ηφαίστεια, στα οποία τιμούσαν τον θεό μαζί με τη σύζυγό του, την Αφροδίτη.

Προς τιμήν του Ήφαιστου και της Αθηνάς Εργάνης διεξάγονταν τα Χαλκεία στην Αθήνα την τελευταία μέρα του μήνα Πυανεψίωνα (τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου). Ήταν μία γιορτή των εργατών, ειδικά των μεταλλοτεχνιτών.

Η απόδοση τιμής προς τον θεό γινόταν συχνότερα με ιδιωτικές τελετές που περιλάμβαναν λαμπαδηφορίες και προσφορές σε ιερά που ήταν διάσπαρτα στην Ελλάδα.

Ο Ήφαιστος κι εσείς

Το χαρακτηριστικό σύμβολο του Ηφαίστου είναι βέβαια το σφυρί του. Μικρά αγαλματίδια που απεικονίζουν τον θεό με το σφυρί του, έβρισκε κανείς κοντά στα τζάκια των αρχαίων και φαίνεται πως αυτή ήταν μία αρχαιότατη πρακτική. Στους κλασικούς χρόνους αναπαρίσταται ως δυνατός άντρας με πλούσια γενειάδα, κρατώντας, αν όχι σφυρί ή τσεκούρι κάποιο άλλο εργαλείο.

Ο Ήφαιστος αποκαλείται Πολύφρων, Χαλκεύς, Πολυτέχνης, Κλυτόμητις και Αγάκλυτος. Τίποτα δεν τον ευχαριστεί περισσότερο από τα έργα των χεριών σας.

Ο ορφικός ύμνος 66 είναι αφιερωμένος στον Ήφαιστο.

Εμπιστευτείτε την συμπαντική του δύναμη, επικεντρωθείτε στην γιγάντια και έμπειρη μορφή του και νιώστε την ασφάλεια που χαρίζει καθώς ελέγχει τη δύναμη της φωτιάς. Απολαύστε την ορμή της δημιουργίας καθώς ο θεός σφυρηλατεί τα όπλα και τα εργαλεία που προστατεύουν την ευημερία της ανθρωπότητας. Απορροφήστε αυτή τη δύναμη για να ενδυναμώσετε την εσωτερική σας φωτιά, να εξαγνίσετε το μυαλό σας και να κάνετε χώρο στην έμπνευση. Δεν έχει σημασία αν αισθάνεστε ελλιπής ή απαξιωμένος ή ασήμαντος ούτε αν σας εμποδίζουν φυσικές ατέλειες. Ο Ήφαιστος θα σας δείξει τον τρόπο να υπερβείτε κάθε δυσκολία. Κοντά του θα μάθετε να μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας αποδυναμώσει με την εχθρότητα ή την αδιαφορία του. Μην ξεχνάτε πως ο Ήφαιστος, ο άσχημος και χωλός, δεν υπέκυψε στη θλίψη από την απόρριψη της ίδιας του της μητέρας. Την μετέτρεψε σε δημιουργική δύναμη κι έγινε ο κυρίαρχος της φωτιάς, κερδίζοντας με την αξιοσύνη του τη θέση του στον Όλυμπο!

Διαλογιστείτε μέσα σ’ ένα περιβάλλον με φαιούς και ασημένιους χρωματισμούς και πινελιές από χάλκινες λάμψεις. Χρησιμοποιήστε μεταλλικά καντηλάκια και απολαύστε την θαλπωρή της αληθινής φωτιάς. Κατάλληλα διακοσμητικά είναι τα ομοιώματα αλόγων και δελφινιών, αλλά και το σφυρί, το τσεκούρι και η τανάλια, από τα οποία μπορείτε να εμπνευστείτε πρωτότυπες κατασκευές. Γεμίστε τα βάζα και τις γλάστρες σας με πολύχρωμες μαργαρίτες.

Διαβάστε τον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή, μία ιστορία που διαδραματίζεται στο αγαπημένο νησί του Ηφαίστου.

Εξοικειωθείτε με τη φιλοσοφία του Ηράκλειτου, του «Σκοτεινού φιλοσόφου» που κατανοεί τον κόσμο ως αείζωον πυρ.

Μάθετε τα πάντα για τα ηφαίστεια και τη δύναμη της φωτιάς. Μην ξεχνάτε πως η ελληνική λέξη ηφαίστειο προήλθε από το όνομα του θεού. Όπως και το λατινικό volcano, από το λατινικό του όνομα Vulcanus.

Πηγές φωτογραφιών:
Γραμματόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας που απεικονίζει τον Ήφαιστο, 1986
The Forge of Vulcan – Velazquez
Helios’ Chariot
Mars and Venus caught by Vulcan, Luca Giordano
Hephaistia, AncientTheatre
Ναός του Ηφαίστου, Θησείον
Vulcan, Coustou – Louvre
pixabay

ΠΗΓΗ

"Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου" του Gustav Meyrink

Ένα αποκρυφιστικό θρίλερ για τα μυστήρια του μεγάλου μάγου John Dee

Ο Gustav Meyrink (1868 - 1932), συγγραφέας των κλασικών έργων φαντασίας και τρόμου «Το Γκόλεμ» και «Η Νύχτα των Μαγισσών», επανέρχεται με μια συναρπαστική ιστορία όπου η πραγματικότητα και το υπερφυσικό συνυπάρχουν σε έναν κόσμο μυστηρίου και αποκαλύψεων.
Στο «Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου», ο πρωταγωνιστής και ανιψιός του διάσημου Ελισαβετιανού μάγου John Dee, ανακαλύπτει έναν αρχαίο θησαυρό από χειρόγραφα που τον φέρνουν αντιμέτωπο με αινιγματικά σύμβολα και μυστικές γνώσεις.
Η αναζήτηση της αλήθειας τον οδηγεί σε έναν κόσμο που αψηφά τον χρόνο, καθώς συνδέεται με το κρυφό παρελθόν του Dee και τις επικίνδυνες πρακτικές της αλχημείας, της μαγείας και τις επικλήσεις των Ενωχιανών Αγγέλων. Με φόντο το σκοτεινό Λονδίνο και την αυλή της Ελισάβετ Α’, ο ήρωας ανακαλύπτει πως ο ίδιος έχει κληρονομήσει δυνάμεις που τον φέρνουν όλο και πιο κοντά στη λύση ενός διαχρονικού μυστηρίου, όπου η ψυχή και το πεπρωμένο δοκιμάζονται σε ένα παιχνίδι ισχύος και θανάτου.
Με το αινιγματικό του ύφος, ο Meyrink αναμειγνύει αριστοτεχνικά την εσωτερική φιλοσοφία, την ψυχολογία και τον αποκρυφισμό, δημιουργώντας ένα έργο που καθηλώνει και προκαλεί τον νου. Το βιβλίο «Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου» είναι ένα ταξίδι στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής και της διαρκούς επιδίωξης για γνώση, που απευθύνεται σε όσους λαχταρούν τη μαγεία και το υπερφυσικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αν η καρδιά σου είναι αδύναμη, μη συνεχίσεις την ανάγνωση! Αν δεν εμπιστεύεσαι τη δύναμη της Ψυχής Σου, επίλεξε τώρα: άγνοια και ηρεμία ή Δίψα για γνώση και καταδίκη!»

Περιεχόμενα

Το νέο μου μυθιστόρημα
Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου
Το πρώτο όραμα
Το δεύτερο όραμα

ISBN: 978-960-626-826-7

Εκδοτικός Οίκος: Πηγή

Μετάφραση: Αντώνης Κελεσίδης

Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

Έτος έκδοσης: 2025

Σελίδες: 516