ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΒΟΛΑ ΚΑΙ ΑΠΩΘΗΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Μέρος 1

«Η έρευνα των Ινδοευρωπαϊκών ριζών του πολιτισμού της Ευρώπης δεν έχει απλώς μιαν ιστορική ή αρχαιοδιφική αξία. Είναι η έρευνα τού τι σχετίζεται με εμάς και τι μας είναι ξένο, τού τι πρέπει να γίνει παραδεκτό και τι πρέπει να απορριφθεί. Είναι ο καθορισμός των κριτηρίων εν σχέσει προς τα οποία όλα τα πολιτιστικά ρεύματα δεν δύνανται να καταστούν αποδεκτά αδιακρίτως, αλλά χρήζουν μιας επιλογής εχούσης κατά νουν την πνευματική μορφή της Ευρωπαϊκής ανθρωπότητος. Αυτό είναι το καθήκον του οποίου η εκπλήρωσις απαιτείται από εμάς λόγω της σημερινής ανάγκης με σκοπό να παρασχεθεί ένας μοναδικός μύθος για τον Ευρωπαϊκό εθνικισμό του αύριο και πέραν των ορίων της Ευρώπης για ολόκληρο την λευκή φυλή. Είναι το σημείο απ’ όπου διανοίγονται οι ορίζοντες μιας νέας ευρωπαϊκής παραδόσεως, μιας παραδόσεως εντός της οποίας έχει θέση μία νέα ευρωπαϊκή θρησκευτική προοπτική με Βόρειες ρίζες, μία «ευλάβεια βορείου είδους». Από το μεταθανατίως εκδοθέν βιβλίο του Αντριάνο Ρομουάλντι «Οι Ινδοευρωπαίοι. Καταβολές και μεταναστεύσεις.» Πάδοβα, 1978, εκδόσεις Ar.

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Με την αρχομένη δια του παρόντος κειμένου σειράν άρθρων θα αποπειραθούμε, όσον είναι δυνατόν, να συνεισφέρουμε κατά τι στην διάλυση των ποικίλων συγκεχυμένων, εν μέρει αλληλοεπικαλυπτομένων και εν μέρει αντιθετικών, αστηρίκτων εν πολλοίς απόψεων περί το φυλετικό ζήτημα. Επί σαράντα περίπου έτη ο εθνικιστικός χώρος και οι εγγύς προς αυτόν ποικίλης ιδεολογικοπολιτικής υφής ομάδες κατέστησαν δέκτες ή και κοινωνοί σωρείας συναφών υπερβολών, αστηρίκτων ανοησιών, εγωπαθών μεγαλοστομιών, εκλεκτικώς κλεψιτύπων γνωστικών δανείων με αντικείμενο το φυλετικόν ζήτημα στο σύνολόν του αλλά και ιδιαιτέρως το μέρος του το κατατριβόμενο με τον Ελληνισμό. Ένα φάσμα ψευδοδιανοουμένων ή και παρανοούντων διανοουμένων υπερέβησαν πλειστάκις εαυτούς με ιησουιτικό ζήλο ώστε να πείσουν τους αποδέκτες τους, ότι δήθεν είναι φορείς της αποκαλυφθείσης φυλογνωσικής αληθείας. Ιδιαιτέρως δε ενέχει σημαντική βαρύτητα  η από τεσσάρων περίπου δεκαετιών αυξομειουμένη αντιπαράθεση μεταξύ των διαβοήτων αυτοχθονιστών με τους «αντιπάλους» ή και μάλλον εχθρούς τους ινδοευρωπαϊστές και απολογητές της «από βορά καθόδου» (ενίοτε εξικνουμένους έως τα ακρόρια μιας Γκυντεριανής νορδικής καθαρολογίας).

Κατά το πρόσφατο παρελθόν σε μία σειρά άρθρων στην εβδομαδιαία εθνικιστική εφημερίδα «Εμπρός», έγινε προσπάθεια συγκεντρώσεως μερικών  απαραιτήτων περιληπτικών στοιχείων τα οποία αφεώρουν το κρίσιμο «Ινδο- Ευρωπαϊκό ζήτημα». Εν προκειμένω, επανερχόμεθα ομοίως απαισιόδοξοι όσον αφορά στην δεκτικότητα και στο ενδιαφέρον του κοινού, ευελπιστούμε όμως ότι η σύναψη του θέματος με το δυσθεώρητο κύρος του διδασκάλου Έβολα δύναται να λειτουργήσει επιρρωτικώς προς την κατεύθυνση της αναζητήσεως αυτής. Αυτό καθεαυτό το «Ινδοευρωπαϊκό ζήτημα», όπως και όλες εν γένει οι συμπαρομαρτούσες πτυχές της  Φυλογνωσίας και της Φυσικής Ανθρωπολογίας γενικότερον, αποτελούν ισχυρά θεμέλια άρα και απολύτως απαραίτητα εφόδια μίας αρτίας εθνικιστικής κοσμοθεωρήσεως.

Περί του Ινδοευρωπαϊκού και του φυλετικού ζητήματος

Γιά την αρτιοτέρα δυνατή κατανόηση του φυλογνωσικού έργου του Ιουλίου Έβολα επισημαίνεται ότι τα έτη μεταξύ 1933 και 1943 υπήρξαν για αυτόν μία περίοδος κυριολεκτικώς αποκαλυπτικής δραστηριότητος. Επιπλέον ήσαν τα έτη των εκδόσεων της «Εξεγέρσεως ενάντια στον Σύγχρονο Κόσμο» (1934), του «Μυστηρίου του Γκράαλ και της γιβελινικής παραδόσεως της Αυτοκρατορίας» (1937), του «Δόγματος της Αφυπνήσεως» (1943), καθώς και των δοκιμίων περί τα φυλετικά ζητήματα («Τρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος»-1936, «Ο μύθος του αίματος»-1937 και 1942, «Σύνθεσις του δόγματος της φυλής»-1941 και γερμανική έκδοση 1943, καθώς και «Κατευθύνσεις για μια φυλετική εκπαίδευση»-1941).

Αυτά τα έτη ήσαν επίσης χαρακτηριστικά μιας σειράς συνεργασιών του βαρόνου Έβολα με πολυάριθμα περιοδικά και εφημερίδες, όπως οι διασημότερες «Κοριέρε Παγκάνο», «Ιλ Ρετζίμε Φασίστα», και «Λα Στάμπα». Τα μηνιαία έντυπα «Το Κράτος», «Φασιστική βιβλιογραφία» και «Ιταλική ζωή» αλλά και τα δεκαπενθήμερα ιδεολογικά περιοδικά «Αυγουστέα» και «Άμυνα της φυλής». Στα ανωτέρω πρέπει να προστεθούν βεβαίως πάμπολλα άρθρα του και σε γερμανόφωνα περιοδικά.

Σε εκείνα τα έτη ο μέγας παραδοσιοκράτης φιλόσοφος ανέπτυξε και συνεπλήρωσε οργανικώς μία δέσμη θέσεων περί των καταβολών και της αναπτύξεως των πολιτισμών ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως. Οι μελέτες και οι ποικίλες συνεισφορές που επηρέασαν την σκέψη του ποικίλουν κατά πολύ : Ανθρωπολογία, γλωσσολογία, αρχαιολογία, κρανιομετρία και σπουδή των ομάδων αίματος κοκ όπως και ποικίλα δεδομένα παρασχεθέντα από τους μύθους, τις τελετουργίες και διάφορα παραδοσιακά ιδρύματα. Το πολυσύνθετο και πολύμορφο σύνολο αυτών των προαναφερθέντων δεδομένων είχε μείζονα επίδραση στην ενοποίηση και εδραίωση της δέσμης αυτών των θέσεων. Η υιοθετηθείσα κατά την έρευνά του μέθοδος υπήρξε αυτή την οποία εξέθεσε σαφέστατα από την πρώτη έκδοση της «Εξεγέρσεως εναντίον στον σύγχρονο κόσμο» συνισταμένη πρωτίστως στο χαρακτηριστικό ότι «οτιδήποτε χρησιμοποιείται ως επιστημονική απόδειξη, εδώ είναι χρήσιμο μόνον ως μια βεβαία και θαμβή ένδειξη των τρόπων των περιστασιακών αιτίων, δυνάμεθα δε να είπωμεν ένδειξη μέσω της οποίας δύναται να εκδηλωθούν οι παραδοσιακές πραγματικότητες.»

Αποτέλεσμα αυτής της προσεγγίσεως στην οποίαν οδηγεί η «διακριτική» (μέσω επαλλήλων διακρίσεων) προσέγγιση του Έβολα συγκλίνουν και πολλές άλλες μελέτες περί του κλασικού κόσμου από σπουδαίους, εν πολλοίς αγνώστους στην πατρίδα μας (αλλά και στην σύγχρονο Ευρώπη), στοχαστές : Φραντς Αλτχάιμ, Αντρέ Πιγκανιόλ, Βάλτερ Φρήντριχ Γκούσταφ Χέρμαν Ότο, Καρλ Κερένυι και Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχόφεν. Επίσης οι πρώιμες θέσεις του Χέρμαν Βιρτ («Η εκκίνηση της ανθρωπότητος»), οι ανακαλύψεις του Ζωρζ Ντυμεζίλ στην πρώιμο νεότητά του (του οποίου την διδακτορική διατριβή αναφέρει ο Έβολα στην πρώτη έκδοση της «Εξεγέρσεως εναντίον στον σύγχρονο κόσμο») αλλά και οι ανακαλύψεις του μεγάλου συγκριτικού θρησκειολόγου Μιρτσέα Ελιάντε. Βεβαίως στην αυτή κατεύθυνση συγκλίνουν επίσης οι μελέτες περί των φυλών, των μεταναστεύσεών τους και των αμοιβαίων διαδραστικών τους επιρροών, μελέτες μάλιστα οι οποίες  εξεπήγασαν από διαφορετικά θεωρητικά πεδία και διενηργήθησαν από ερευνητές όπως ο Κόμης Αρτύρ Γκομπινώ, ο Καρλ Πένκα, ο Τέοντορ Φρήντριχ Βίλχελμ Πέσε, ο Ζωρζ Βασέ ντε λα Πουζ, ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεϊν, ο Γιοχάννες Χέρτελ, ο Λούντβιχ Φέρντιναντ Κλάους, ο Λούντβιχ Βίλζερ, ο Χανς Γκύντερ, και ο δύστηνος «εγκληματίας γνώμης» Ρόζενμπεργκ. Ανάλογο τροχιά προς την προαναφερθείσα συγκλίνουσα συνισταμένη εμφανίζει η παραδοσιοκρατία του Γκενόν και μέσω αυτής οι υπαινικτικές ιδέες του βραχμάνου Μπαλ Γκανγκάνταρ Τίλακ.

Βεβαίως στην απαρτίωση του Εβολιανού ερευνητικού έργου συνέτειναν πλειστάκις και κλασικές πηγές από διαφόρους πολιτισμούς, από τους ινδοευρωπαϊκούς έως τον αιγυπτιακό, περουβιανό και χαλδαϊκό πολιτισμό.  Αυτό το πολυσύνθετο και πολυεπίπεδο σύνολο των συστατικών της Εβολιανής ερεύνης εσχηματοποίησε την έκφραση ενός πλουσίου, πολυέδρου, περιτέχνου και πολυσυνθέτου δόγματος περί των καταβολών, εξόχως επικαίρου κατά την εποχή που εγεννήθη καθώς και ιδιαιτέρως πρωτοπόρου εις ό,τι αφορά τον πελώριο πλούτο των συνεισφορών.

"Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου" του Gustav Meyrink

Ένα αποκρυφιστικό θρίλερ για τα μυστήρια του μεγάλου μάγου John Dee

Ο Gustav Meyrink (1868 - 1932), συγγραφέας των κλασικών έργων φαντασίας και τρόμου «Το Γκόλεμ» και «Η Νύχτα των Μαγισσών», επανέρχεται με μια συναρπαστική ιστορία όπου η πραγματικότητα και το υπερφυσικό συνυπάρχουν σε έναν κόσμο μυστηρίου και αποκαλύψεων.
Στο «Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου», ο πρωταγωνιστής και ανιψιός του διάσημου Ελισαβετιανού μάγου John Dee, ανακαλύπτει έναν αρχαίο θησαυρό από χειρόγραφα που τον φέρνουν αντιμέτωπο με αινιγματικά σύμβολα και μυστικές γνώσεις.
Η αναζήτηση της αλήθειας τον οδηγεί σε έναν κόσμο που αψηφά τον χρόνο, καθώς συνδέεται με το κρυφό παρελθόν του Dee και τις επικίνδυνες πρακτικές της αλχημείας, της μαγείας και τις επικλήσεις των Ενωχιανών Αγγέλων. Με φόντο το σκοτεινό Λονδίνο και την αυλή της Ελισάβετ Α’, ο ήρωας ανακαλύπτει πως ο ίδιος έχει κληρονομήσει δυνάμεις που τον φέρνουν όλο και πιο κοντά στη λύση ενός διαχρονικού μυστηρίου, όπου η ψυχή και το πεπρωμένο δοκιμάζονται σε ένα παιχνίδι ισχύος και θανάτου.
Με το αινιγματικό του ύφος, ο Meyrink αναμειγνύει αριστοτεχνικά την εσωτερική φιλοσοφία, την ψυχολογία και τον αποκρυφισμό, δημιουργώντας ένα έργο που καθηλώνει και προκαλεί τον νου. Το βιβλίο «Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου» είναι ένα ταξίδι στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής και της διαρκούς επιδίωξης για γνώση, που απευθύνεται σε όσους λαχταρούν τη μαγεία και το υπερφυσικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αν η καρδιά σου είναι αδύναμη, μη συνεχίσεις την ανάγνωση! Αν δεν εμπιστεύεσαι τη δύναμη της Ψυχής Σου, επίλεξε τώρα: άγνοια και ηρεμία ή Δίψα για γνώση και καταδίκη!»

Περιεχόμενα

Το νέο μου μυθιστόρημα
Ο Άγγελος του Δυτικού Παραθύρου
Το πρώτο όραμα
Το δεύτερο όραμα

ISBN: 978-960-626-826-7

Εκδοτικός Οίκος: Πηγή

Μετάφραση: Αντώνης Κελεσίδης

Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

Έτος έκδοσης: 2025

Σελίδες: 516

J. Evola: Οι «μυστικές Εταιρείες» του Εθνικοσοσιαλισμού

Επιστρέφω στον Evola, με ένα σύνθετο άρθρο για τις περιβόητες «μυστικές εταιρείες» του εθνικοσοσιαλισμού. Μια ανάλυση από τον βαρόνο, με το δύσκολο λόγο του, που μας εξηγεί την μυστηριώδη αυτή θεωρία της τότε εποχής…

Από το περιοδικό “Il Conciliatore”, Οκτώβριος 1971,του Julius Evola

Είναι περίεργο το γεγονός ότι στη Γαλλία, αρκετοί συγγραφείς έχουν αφοσιωθεί στην έρευνα των σχέσεων μεταξύ του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού των μυστικών εταιρειών και των μυητικών οργανώσεων, που από αυτές θα τον είχαν εμπνεύσει, σε σημείο ώστε να υποθέσουν κάποιο «αποκρυφιστικό υπόβαθρο» του χιτλερικού κινήματος. Στο γνωστό βιβλίο, γεμάτο παρεκβάσεις, των Pauwels και Bergier, το “The Morning of the Magicians”, εμφανίστηκε για πρώτη φορά αυτή η διατριβή. Σε αυτό, ο εθνικοσοσιαλισμός ορίστηκε ως ένωση της «μαγικής σκέψης» με την τεχνική επιστήμη, φτάνοντας στο σημείο να του δώσει μια φόρμουλα αποτελούμενη από ένα περίεργο συνδυασμό, που ανακάτευε και την θεωρία του René Guénon. Αυτό που πρέπει να έκανε τα οστά, αυτού του εξέχοντος εκφραστή της παραδοσιακής σκέψης και των εσωτερικών επιστημών, να τρέμουν στον τάφο του με αγανάκτηση.

Υπάρχει ήδη μια παρεξήγηση στο γεγονός ότι, εδώ το μαγικό στοιχείο συχνά συγχέεται με το μυθικό, που μπορεί να μην έχει καμία σχέση με το πρώτο. Είναι αδιαμφισβήτητος ο ρόλος που είχαν οι «μύθοι» στον Εθνικοσοσιαλισμό, όπως εκείνοι του “Μεγάλου Ράιχ”, του χαρισματικού ηγέτη, της φυλής και του αίματος κλπ,, αλλά από αυτή την άποψη είναι σκόπιμο να δοθεί στον όρο «μύθος» η απλή «Σορελιανή» έννοια της «ιδέας – κινητήριας δύναμης», μιας ιδέας προικισμένης με μια συγκεκριμένη υποβλητική δύναμη (όπως, γενικά, χρησιμοποιούνται από τη δημαγωγία), χωρίς κανένα «μαγικό» υπαινιγμό. Έτσι, για παράδειγμα, κανείς δεν θα σκεφτεί λογικά να αποδώσει ένα «μαγικό» στοιχείο σε μύθους που χρησιμοποιεί ο φασισμός, όπως αυτοί της Ρώμης και του Αρχηγού, ή σε εκείνους της Γαλλικής Επανάστασης και του ίδιου του κομμουνισμού. Η κατάσταση θα ήταν διαφορετική αν ερευνούσαμε τις επιρροές μιας μη απλά ανθρώπινης φύσης, που μπορεί να υπάκουσαν ορισμένα κινήματα χωρίς να το καταλάβουμε. Αλλά για τους Γάλλους συγγραφείς, που αναφέρθηκαν παραπάνω, δεν πρόκειται για αυτό. Δεν σκέφτεται κανείς επιρροές αυτού του είδους, αλλά κάποιες συγκεκριμένες που ασκούνται από πραγματικούς οργανισμούς, έστω και σε διάφορους βαθμούς που θα τις λέγαμε, «μυστικές».

Έχει επίσης γίνει λόγος για «Άγνωστους Ανώτερους» που θα είχαν εμπνεύσει το ναζιστικό κίνημα και θα χρησιμοποιούσαν τον Hitler ως ένα μέντιουμ τους. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, για ποιους σκοπούς θα το έκαναν αυτό. Κρίνοντας από τα αποτελέσματα, δηλαδή από τις καταστροφικές συνέπειες που είχε ο εθνικοσοσιαλισμός, έστω και έμμεσα, για την Ευρώπη, θα έπρεπε να σκεφτούμε σκοτεινούς και καταστροφικούς στόχους, που θα ανταποκρίνονταν στη θέση όσων θα ήθελαν να επαναφέρουν την αποκρυφιστική πλευρά όλου αυτού του κινήματος σε αυτό που ο Guénon θα ονόμαζε «αντιμύηση». Αλλά και μια άλλη θέση προτάθηκε από τους προαναφερθέντες Γάλλους συγγραφείς, ότι δηλαδή το «μέντιουμ» Hitler, σε κάποιο σημείο χειραφετήθηκε από τους «Άγνωστους Ανώτερους», σχεδόν σαν ένα Γκόλεμ και ότι από τότε το κίνημα πήρε μοιραία κατεύθυνση. Αλλά τότε θα ήταν απαραίτητο να πούμε ότι αυτοί οι «Ανώτεροι» αποκρυφιστές, είχαν στην πραγματικότητα ικανότητες πρόβλεψης και πολύ περιορισμένες εξουσίες, για να μην μπορούν να μπλοκάρουν αυτόν που είχαν χρησιμοποιήσει ως μέσο τους.

Σε ένα πιο συγκεκριμένο επίπεδο, υπήρξαν πολλές εικασίες για την προέλευση των βασικών θεμάτων και συμβόλων του εθνικοσοσιαλισμού, αναφερόμενοι σε προϋπάρχουσες οργανώσεις στις οποίες, ωστόσο, θα ήταν δύσκολο να αποδοθεί ένας αυθεντικός και τακτικός μυητικός χαρακτήρας. Αναμφίβολα, δεν ήταν ο Hitler που εφηύρε τη ρατσιστική γερμανική ιδεολογία, το σύμβολο της σβάστικας ή τον Άρειο αντισημιτισμό. Όλα αυτά υπήρχαν στη Γερμανία εδώ και πολύ καιρό.

Lanz Von Liebenfels, ιδρυτής του Τάγματος των Νέων Ναϊτών

Ένα βιβλίο με τίτλο “Αυτός που έδωσε ιδέες στον Hitler”, μιλάει για τον Lanz von Liebenfels (είχε δώσει στον εαυτό του τον ευγενή τίτλο), έναν πρώην Κιστερκιανό, ο οποίος είχε ιδρύσει ένα Τάγμα που είχε ήδη τη σβάστικα και που από το 1905 είχε εκδώσει ένα περιοδικό, το “Ostara”, σίγουρα γνωστό στον Hitler, όπου δηλώνονταν ήδη ξεκάθαρα οι ρατσιστικοί άριοι και αντισημιτικοί χρόνοι. Αλλά πολύ πιο σχετικός με το απόκρυφο υπόβαθρο του εθνικοσοσιαλισμού, είναι ο ρόλος που θέλει να αποδώσει στην “Thule-Gesellschaft” («Σύλλογος της Θούλης»). Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Αυτός ο σύλλογος ήταν το παρακλάδι ενός προϋπάρχοντος Germanenorden («Τάγμα των Γερμανών») που ιδρύθηκε το 1912, με επικεφαλής τον Rudolf von Sebottendorff. Ο Von Sebottendorf βρισκόταν στην Ανατολή και το 1924 είχε εκδώσει έναν περίεργο μικρό τόμο για τις λειτουργικές πρακτικές του αρχαίου Τουρκικού Τεκτονισμού, στον οποίο περιγράφονται διαδικασίες, βασισμένες στην επανάληψη συλλαβών, σε σύμβολα, χειρονομίες και «βήματα», στόχος του οποίου ήταν η ίδια μυητική μεταμόρφωση του ανθρώπου, που επιδίωκε και η αλχημεία. Δεν είναι ξεκάθαρο με ποιες τουρκικές «μασονικές» οργανώσεις είχε επαφή ο Von Sebottendorf, ούτε αν, εκτός από την αναφορά αυτών των τελετουργιών, τις άσκησε κιόλας. Δεν είναι ούτε καν δυνατό να εξακριβωθεί εάν τέθηκαν σε λειτουργία τακτικά στην “Thule-Gesellschaft”, την οποία ο ίδιος διηύθυνε: αυτό θα ήταν πολύ σημαντικό για να αξιολογηθεί το γεγονός, ότι πολλές ηγετικές προσωπικότητες του εθνικοσοσιαλισμού, ξεκινώντας από τον Hitler και τον Hess , ήταν μέρος αυτής της οργάνωσης ή είχαν επαφές με αυτήν. Σίγουρα θεωρείται δεδομένο ότι ο Hess θα είχε εκπαιδευτεί εκεί και ότι με τη σειρά του θα είχε «μυήσει» κατά κάποιο τρόπο τον Hitler ήδη όταν ήταν μαζί του στη φυλακή, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Μονάχου.

Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί, ότι πολύ περισσότερο από την εσωτερική του πλευρά, η “Thule-Gesellschaft” ήταν ελκυστική για την πτυχή της μιας σχετικά μυστικής κοινωνίας, που είχε ήδη ως έμβλημα τη σβάστικα και η οποία χαρακτηριζόταν από έντονο αντισημιτισμό και ένα γερμανοποιημένο ρατσισμό. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην υπόθεση, ότι το όνομα που επέλεξε αυτή η οργάνωση, “Thule”, βεβαιώνει μια σοβαρή και συνειδητή αναφορά σε έναν σκανδιναβικό πολικό συμβολισμό και τη φιλοδοξία μιας σύνδεσης με την υπερβόρεια προέλευση των ινδο-γερμανικών λαών, δεδομένου ότι η “Thule” θεωρούνταν το ιερό κέντρο της αρχέγονης παράδοσης, που βρισκόταν στον ακραίο βορρά. Πράγματι, έχει επισημανθεί η πιθανότητα μιας πολύ πιο βέβηλης καταγωγής, επειδή η Thule θα μπορούσε να είναι η παραμόρφωση της «Thule», το όνομα μιας τοποθεσίας στο Harz, όπου το «Τάγμα των Γερμανών» το 1914 είχε οργανώσει ένα συνέδριο με ατζέντα τη συγκρότηση μιας μυστικής ρατσιστικής οργάνωσης, για την καταπολέμηση αυτού, που υποτίθεται ότι υπήρχε πίσω από τον διεθνή Εβραίο. Αυτός είναι ο τύπος ιδεών που τόνισε ο Sebottendorff, ο επικεφαλής του “Thule-Gesellschaft”, στο βιβλίο του που δημοσιεύτηκε στο Μόναχο το 1933 και με τίτλο “Bevor Hitler kam” («Πριν έρθει ο Hitler»), για να δείξει τι υπήρχε ήδη πριν από τον Hitler, όσον αφορά τους μύθους και την ιδεολογία. Επομένως, μια σοβαρή έρευνα για τις αρχικές σχέσεις του Hitler με μυστικές εταιρείες, δεν οδηγεί πολύ μακριά.

Τώρα, όσο για τον Hitler ως μέντιουμ και τη μαγνητική του δύναμη, κάποιες διευκρινίσεις είναι απαραίτητες. Το ότι ο Führer όφειλε αυτή τη δύναμη στις μυητικές πρακτικές, μας φαίνεται σαν μια φαντασίωση. Διαφορετικά θα έπρεπε να υποθέσει κανείς παράλογα κάτι παρόμοιο και σε σχέση με την ίδια υποδηλωτική ψυχική δύναμη που κατείχαν άλλοι ηγέτες, ο Μουσολίνι, για παράδειγμα, ή ο Ναπολέοντας. Αντίθετα, πρέπει να θεωρηθεί ότι μόλις ζωντανεύει ένα συλλογικό κίνημα, δημιουργείται ένα είδος ψυχικής δίνης που συγκεντρώνεται στο άτομο που είναι το κέντρο του, τόσο, που του προσδίδει μια ιδιαίτερη αύρα, αντιληπτή πάνω απ’ όλα από εκείνους που είναι υποβαλλόμενοι. Όσο για τον χαρακτηρισμό του μέντιουμ (που παρεμπιπτόντως είναι αντίθετη με εκείνη του μυητικού προσόντος), μπορεί να αναγνωριστεί με ορισμένες επιφυλάξεις στον Hitler, αφού σε περισσότερες από μία απόψεις, μας παρουσιάζεται ως «φανατισμένος» (είναι το χαρακτηριστικό που τον διακρίνει π.χ. από τον Μουσολίνι). Ακριβώς όταν φανάτισε τα πλήθη, έδινε την εντύπωση ότι τον μετέφερε μια άλλη δύναμη, καθιστώντας τον μάλιστα μέντιουμ, ​​αν και πολύ ιδιαίτερου και ενός εξαιρετικά προικισμένου είδους. Όποιος έχει ακούσει τον Hitler να μιλά σε παραληρημένα πλήθη, δεν μπορεί να μην είχε αυτή την εντύπωση. Δεδομένων των επιφυλάξεων που έχουμε εκφράσει σχετικά με τους υποτιθέμενους «Άγνωστους Ανώτερους», δεν είναι εύκολο να προσδιορίσουμε τη φύση αυτής της «υπερπροσωπικής δύναμης».

Όσο για την εθνικοσοσιαλιστική «γνώση», δηλαδή μια υποτιθέμενη σχεδόν μυστικιστική και μεταφυσική διάσταση, είναι απαραίτητο να θυμηθούμε τη μοναδική συνύπαρξη – σε αυτό το κίνημα και στο Τρίτο Ράιχ – «μυθικών» πτυχών με ανοιχτά διαφωτιστικές και ακόμη και επιστημονικές πτυχές. Στον Hitler μπορεί κανείς να βρει πολυάριθμες αναφορές σε ένα ξεκάθαρα «μοντέρνο» όραμα για τον κόσμο και όμως σε βάθος βέβηλο, νατουραλιστικό και υλιστικό, ενώ ταυτόχρονα είχε πίστη σε μια “Πρόνοια”, της οποίας ο ίδιος πίστευε ότι ήταν όργανο, ειδικά όσον αφορά τη μοίρα του γερμανικού έθνους (Έτσι είδε για παράδειγμα, ένα σημάδι Πρόνοιας, της σωτηρίας του, από την βομβιστική επίθεση στο αρχηγείο του). Ο Alfred Rosenberg, ο ιδεολόγος του κινήματος, απαγόρευσε πράγματι τον μύθο του αίματος, μίλησε για ένα «μυστήριο» σκανδιναβικού αίματος που θα είχε μυστηριακή αξία, αλλά ήταν επίσης εκείνος που, όταν επρόκειτο για τον Καθολικισμό, κατηγόρησε κάθε ιεροτελεστία και μυστήριο ως μυστικισμό, που σαν πεφωτισμένος πήρε θέση ενάντια στους «σκοταδιστές της εποχής μας» και απέδωσε στον Άριο άνθρωπο την εφεύρεση της σύγχρονης επιστήμης. Με βάση όλα αυτά, εξηγείται ότι αν η προσοχή εστιαζόταν στους ρούνους, στα αρχαία σκανδιναβογερμανικά ζώδια, αυτά αναστήθηκαν σε καθαρά εμβληματικό επίπεδο, σχεδόν όπως γινόταν στον φασισμό με ορισμένα ρωμαϊκά σύμβολα, χωρίς καμία εσωτερική υπόθεση.

Το ναζιστικό πρόγραμμα για τη δημιουργία ενός ανώτερου ανθρώπου, επηρεάστηκε από έναν «μυστικισμό της βιολογίας» , από έναν κατεξοχήν επιστημονικό προσανατολισμό: το πολύ θα μπορούσε να ήταν ένας «ανώτερος άνθρωπος» με τη νιτσεϊκή έννοια και καθόλου με την μυητική έννοια. Το εγχείρημα της «δημιουργίας μιας ρατσιστικής θρησκευτικής και στρατιωτικής τάξης μυημένων, που συγκεντρώνονται γύρω από έναν θεϊκό Οδηγό» δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εκείνο του επίσημου ναζισμού, όπως θα το έλεγε ο Alleau ( ΣτΜ, Γάλλος συγγραφέας, ιστορικός με ειδικότητα στην αλχημεία), ο οποίος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ακόμη και στους Ισλαμιστές Ισμαηλίτες ως προγενέστερους. Μάλλον στο πλαίσιο των SS, που ας πούμε ότι σχηματίστηκαν αργότερα στο Τρίτο Ράιχ και είχαν θέση μέσα σε αυτό, προέκυψαν κάποια κίνητρα για ένα ανώτερο επίπεδο. Πρώτα απ ‘όλα, ο οργανωτής των SS, ο Heinrich Himmler, είχε ξεκάθαρη πρόθεση να δημιουργήσει ένα Τάγμα, που θα περιλαμβάνει στοιχεία που θα εκπαιδεύονταν σύμφωνα με την πρωσική ηθική και εκείνη των αρχαίων τάξεων του ιπποτισμού, ιδιαίτερα του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών. Για μια τέτοια οργάνωση αναζήτησε νομιμότητα ή ένα χρίσμα, τα οποία όμως δεν μπορούσε να αντλήσει, όπως εκείνα τα αρχαία Τάγματα, από τον Καθολικισμό, στον οποίο εναντιωνόταν ανοιχτά το ριζοσπαστικό ναζιστικό ρεύμα.

Ακόμη και χωρίς τη δυνατότητα οποιασδήποτε παραδοσιακής σύνδεσης, ο Himmler αναφέρθηκε στη σκανδιναβική-υπερβόρεια (Θούλη) κληρονομιά και συμβολισμό, χωρίς αυτό να οφείλεται σε εκείνες τις «μυστικές κοινωνίες» που αναφέρθηκαν παραπάνω, εφιστώντας αντίθετα την προσοχή (όπως έκανε και ο Rosenberg) στην έρευνα ενός Ολλανδού, του Herman Wirth, σχετικά με τη σκανδιναβική-ατλαντική παράδοση (για την οποία ο Wirth έλαβε χρηματοδότηση από ένα γραφείο που δημιουργήθηκε ειδικά από τον Himmler, το “Ahnenerbe”). Αυτό δεν είναι χωρίς ενδιαφέρον, αλλά οποιοδήποτε «απόκρυφο υπόβαθρο» είναι εντελώς ανύπαρκτο. Άρα το συνολικό ισοζύγιο είναι αρνητικό. Το όριο των παρεκκλίσεων των Γάλλων συγγραφέων, αποτελεί το βιβλίο “Hitler et la tradition cathare” του J. M. Angebert (εκδόθηκε στο Παρίσι το 1970). Εδώ παίρνουν το επίκεντρο οι “Καθαροί”, μια αίρεση που εξαπλώθηκε μεταξύ του 10ου και του 12ου αιώνα, ειδικά στη νότια Γαλλία, με κέντρο το προπύργιο του Montségur. Καταστράφηκε, κατά την ιδέα του Otto Rahn, σε μια «σταυροφορία ενάντια στο Δισκοπότηρο» (αυτός είναι ο τίτλος ενός από τα βιβλία του: Kreuzzug gegen den Gral). Είναι εντελώς σκοτεινό, το τι σχέση έχουν το Δισκοπότηρο και οι Ναΐτες του, με εκείνη την αίρεση που χαρακτηρίζεται από ένα είδος φανατικού μανιχαϊσμού, που απέφευγε τον κόσμο και απεχθάνονταν τη γήινη ύπαρξη στη σάρκα και την ύλη, σε σημείο που οι οπαδοί του μερικές φορές πέθαιναν από την πείνα ή αυτοκτονούσαν με άλλα μέσα.

Λοιπόν είναι προχωρημένο ότι ο Rahn, (με τον οποίο αλληλογραφούσαμε τότε και στον οποίο προσπαθήσαμε να δείξουμε την αυθαιρεσία των διατριβών του) ήταν άνθρωπος των SS και ότι μια γερμανική αποστολή κρατούνταν κρυφά στο Τρίτο Ράιχ. Μετά την πτώση του Βερολίνου, ένας στρατός θα είχε πολεμήσει μέχρι το Zillertal, κοντά στα ιταλικά σύνορα, παίρνοντας το αντικείμενο μαζί του για να το κρύψει στους πρόποδες ενός παγετώνα, περιμένοντας μια νέα εποχή. Στην πραγματικότητα, έγινε λόγος για μια μικρή ομάδα, που ωστόσο φαίνεται ότι είχε μια λιγότερο μυστικιστική αποστολή, αυτή να σώσει και να κρύψει τον θησαυρό του Ράιχ. Δύο άλλα παραδείγματα για το τι μπορεί να οδηγήσει η φαντασίωση, όταν της δίνεται ελεύθερος έλεγχος και υποβάλλεται σε σταθερές ιδέες: τα SS (τα οποία δεν περιλάμβαναν μόνο μαχητικές ομάδες αλλά και ειδικούς μελετητές κλπ) οργάνωσαν μια αποστολή στο Θιβέτ, για ορειβατικούς και εθνολογικούς σκοπούς, και μια άλλη αποστολή στην Αρκτική, προφανώς για πιθανή δημιουργία στρατιωτικής βάσης. Λοιπόν σύμφωνα με αυτές τις ευφάνταστες ερμηνείες, η πρώτη αποστολή θα είχε αναζητήσει μια σύνδεση με ένα μυστικό κέντρο της Παράδοσης, η άλλη θα είχε στόχο μια επαφή με την απόκρυφη Υπερβόρεια Θούλη…

RigenerAzione Evola

ΠΗΓΗ 

Renato Del Ponte, ένας Δάσκαλος της σκέψης του Έβολα και της Παράδοσης

 

Στις 6 Φεβρουαρίου του 2023 έφυγε από τη ζωή o Ιταλός διανοητής Renato Del Ponte,  ένας από τους σπουδαιότερους «μαθητές» του μεγάλου φιλοσόφου Julius Evola [1] και κύριος εκφραστής της ιταλο-ρωμαϊκής παράδοσης και ιερότητας.

Ο Renato Del Ponte (Ρενάτο Ντελ Πόντε) γεννήθηκε στις 21-12-1944 στο Lodi της Βόρειας Ιταλίας κατά τη διάρκεια ενός αγγλοαμερικανικού βομβαρδισμού.  Μετά τις κλασικές σπουδές του στο φημισμένο γυμνάσιο D'Oria της και το πανεπιστήμιο της Γένοβας αποφοίτησε με διατριβή στη μεσαιωνική λογοτεχνία.

Σε πολύ μικρή ηλικία εντάχθηκε στη FUAN (Fronte Universitario d’ Azione Nazionale – Φοιτητικό Μέτωπο Εθνικής Δράσης) του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (MSI), όπου ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα ενώ συμμετείχε σε πολλές συγκρούσεις που λάμβαναν χώρα στους πανεπιστημιακούς χώρους (και όχι μόνο) μεταξύ εθνικιστών και αριστερών φοιτητών στην πολιτικά φορτισμένη περίοδο της δεκαετίας του ’60 στην Ιταλία.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα έζησε στο Pontremoli, στη Lunigiana, μια όμορφη ορεινή περιοχή της Τοσκάνης, όπου δίδαξε ιταλικά και λατινικά σε λύκεια της περιοχής μέχρι το 2001.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ξεκίνησε τη δραστηριότητά του ως συγγραφέας δοκιμίων και άρθρων σε περιοδικά του εθνικιστικού χώρου (L'Italiano, Il Conciliatore του Pino Romualdi κ.λπ.).

Το 1970 ιδρύει το Centro Studi Evoliani (Κέντρο Εβολιανών Μελετών) με βασικό στόχο την ενίσχυση και διάδοση της σκέψης και του έργου του Ιουλίου Έβολα.

Το 1971 επιμελήθηκε την έκδοση της σπουδαίας μεσαιωνικής πολιτικής πραγματείας  “Tractatus de potestate summi Pontificis” του Guglielmo da Sarzano.

Το 1972 αρχίζει να εκδίδει το περιοδικό Παραδοσιακών Μελετών «Arthos» του οποίου ήταν διευθυντής και αρχισυντάκτης. Το Arthos φιλοξένησε άρθρα των Julius Evola, René Guénon, Mircea Eliade, Frithjof Schuon, A. K. Coomaraswamy, G. Ponte, P. Nutrizio, G. Manara, Titus Burckhardt  και πολλών άλλων εκφραστών της παραδοσιακής κουλτούρας.

Ο Ντελ Πόντε συγκέντρωσε γύρω του πολλούς σημαντικούς και σπουδαίους συνεργάτες, τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό, όπως ο Philippe Baillet στη Γαλλία, ο Marc Eemans στο Βέλγιο, ο Marcos Ghio στην Αργεντινή, ο Hans Thomas Hakl στην Αυστρία κ.α.), κάνοντας το «Arthos» σημείο αναφοράς για όλους εκείνους που ενδιαφέρονται για τον παραδοσιακό πολιτισμό, τις αρχαίες θρησκείες (με έμφαση στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία), τους μύθους, τις λατρείες και την πνευματικότητά τους.

Τη δεκαετία του ’80 ιδρύει το Movimento Tradizionalista Romano (Ρωμαϊκό Πραδοσιακρατικό Κίνημα) μαζί με τους Salvatore Ruta (1923-2001) και Roberto Incardona, με βασικό στόχο την προώθηση της ιταλο-ρωμαϊκής παράδοσης και ιερότητας.

Από το 2008 συνεργάστηκε ενεργά με τον εκδοτικό οίκο Arya της Γένοβας, ο οποίος συνεχίζει την έκδοση της περιοδικής επιθεώρησης Arthos.

Η πολιτική δράση, το έντονο ενδιαφέρον του για την παραδοσιακή γνώση και η αγάπη του για τα βουνά και την ορειβασία ήταν αυτά που τον έφεραν σε επαφή με τον σπουδαίο Ιταλό φιλόσοφο Julius Evola (1898-1974), αρχικά κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του (υπηρέτησε ως δόκιμος αξιωματικός στα Τεθωρακισμένα) και στη συνέχεια στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Η αγάπη των Έβολα και Ντελ Πόντε για τα βουνά και την οπειβασία δεν ήταν απλά ένα σπορ, αλλά μέσο πνευματικής αναζήτησης και διαλογισμού. Οι δύο άνδρες έζησαν την ορειβασία περισσότερο ως «ασκητική πεζοπορία» και λιγότερο ως τεχνική ορειβασίας.

Ο Νελ Πόντε ήταν αυτός που συγκέντρωσε όλα τα τα κείμενα που έγραψε ο Έβολα από το 1927 έως το 1959 κατά τις αναβάσεις του στα όρη και δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά της εποχής και τα παρουσίασε υπό μορφή βιβλίου με τίτλο “Meditazioni delle Vette” («Διαλογισμοί επί των κορυφών»). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ιταλία στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και αναφέρεται στη μεταφυσική σύνδεση του Βουνού με τον Άνθρωπο. «Μέσα από αυτά τα κείμενα, ο Έβολα επιχειρεί να μας εισάγει σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, που αφορά στην επανασύνδεση του Ανθρώπου με την αληθή Φύση του, δηλαδή με τον ανώτερο Εαυτό του, που τον αναζητά στο αδιέξοδο της σημερινής του ύπαρξης» [2]

Σε μια συνέντευξή του, τον Δεκέμβριο του 2014, ο Ντελ Πόντε μιλά για την πρώτη του επαφή με τον σπουδαίο φιλόσοφο:

«Προσέγγισα το έργο του Έβολα όταν ήμουν ακόμη μαθητής λυκείου. Κάποιος γνωστός μου, με είχε συμβουλέψει να διαβάσω το βιβλίο του Έβολα «Το Μυστήριο του Αγίου Δισκοπότηρου»  (“Il Mistero del Graal”), το οποίο δείχνει πώς το αντικείμενο λατρείας που ήταν τόσο αγαπητό στους Ιππότες, είχε πολύ περισσότερη ευρωπαϊκή προέλευση από ό,τι πιστεύεται. Αργότερα, απέκτησα και τα άλλα έργα του, τα οποία καταβρόχθισα. Έτσι, με κάποιους φίλους, μόλις αποφοιτήσαμε από το λύκειο, αποφασίσαμε να πάμε στη Ρώμη για να τον συναντήσουμε προσωπικά. Είχα λοιπόν την τιμή να γνωρίσω τον Έβολα από κοντά. Ένας από τους πρώτους που τον είχε προσεγγίσει σοβαρά εκείνη την περίοδο, πριν από εμάς, ήταν ο Adriano Romualdi [3], ο οποίος έγραψε και την πρώτη βιογραφία του. Πρόσφατα δημοσιεύσαμε και ένα βιβλίο που περιέχει τις επιστολές που αντάλλαξε ο Ρομουάλντι με τον Έβολα…».

Η εγκάρδια σχέση μεταξύ του Renato Del Ponte και του Julius Evola συνεχίστηκε μέχρι το 1974, τη χρονιά θανάτου του τελευταίου. Ήταν ο Ντελ Πόντε αυτός που ανέλαβε και οργάνωσε την καύση της σορού του Έβολα τον Αύγουστο του 1974. Επιπλέον,  ο Ντελ Πόντε ήταν μεταξύ εκείνων που μετέφεραν τις στάχτες του Δασκάλου του στο ορεινό συγκρότημα Monte Rosa, στα σύνορα Ιταλίας-Ελβετίας, έχοντας ως οδηγό τον έμπειρο ορειβάτη Eugenio David. Εκεί, σε υψόμετρο 4200 μέτρων, σκόρπισαν τις στάχτες σε μια ρωγμή του παγετώνα Colle del Lys,  ικανοποιώντας έτσι την τελευταία επιθυμία του μεγάλου Ιταλού φιλοσόφου.

Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Ντελ Πόντε είχε αναπτύξει τεράστιο ενδιαφέρον για τον «Κόσμο της Παράδοσης» και είχε φροντίσει να μεταδώσει στους «μαθητές» του την ανάγκη για μια προσέγγιση στον αρχαίο κόσμο των μύθων, τελετουργιών, συμβόλων και θρησκευτικότητας, ώστε μέσω της παραδοσιακής γνώσης να δημιουργηθούν σημεία επαφής για ένα ενδεχόμενο πέρασμα από το σημερινό πολιτισμικό επίπεδο σε ένα ανώτερο.

Η δέσμευση του Ντελ Πόντε να διατηρήσει ζωντανό τον μαγικό ιδεαλισμό, του οποίου ο Έβολα ήταν ο σπουδαιότερος εκφραστής, έχει υλοποιηθεί μέσω της κυκλοφορίας εκατοντάδων βιβλίων και περιοδικών, καθώς και πλήθους συνεδρίων και σεμιναρίων που οργανώθηκαν και πραγματοποιήθηκαν από τον ίδιο και τους συνεργάτες του σε όλη την Ιταλία και σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του, αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά σχολαστικής δουλειάς διάρκειας πολλών ετών, είναι «Η Θρησκεία των Ρωμαίων» (“La Religione dei Romani”). Η πρώτη έκδοση κυκλοφόρησε το 1992 από τον εκδοτικό οίκο Rusconi και κέρδισε το βραβείο "Isola d'Elba", το οποίο είχε απονεμηθεί το 1984 στον κορυφαίο Ρουμάνο Θρησκειολόγο Mircea Eliade [4], άρθα του οποίου έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό “Arthos”.

Ο Ντελ Πόντε υπήρξε αυθεντία στην ιστορία των θρησκειών και, ειδικότερα, στη ρωμαϊκή-ιταλική Παράδοση. Στην έντονη ερευνητική και συγγραφική του δραστηριότητα έχει γράψει έργα τεράστιας πολιτισμικής αξίας, όπως:  

Θεοί και Μύθοι της Ιταλίας (Dei e miti italici. Archetipi e forme della sacralità romano-italica, Genova, Ecig, 1985), Το Παραδοσιοκρατικό Ρωμαϊκό Κίνημα στον 20^ο αιώνα (Il movimento tradizionalista romano nel '900, Scandiano, Sear, 1987), Η Θρησκεία των Ρωμαίων (La Religione dei Romani, Milano, Rusconi, 1992), Ο Έβολα και η μαγική ομάδα UR (Evola e il magico Gruppo di UR , Borzano, SeaR, 1994),  Οι Λίγυρες. Εθνογένεση ενός λαού (I Liguri. Etnogenesi di un popolo, Ecig, Genova, 1999), Η Πόλη των Θεών. Η Παράδοση της Ρώμης και η συνέχειά της (La città degli Dei. La tradizione di Roma e la sua continuità, Ecig, Genova, 2003),  "Favete Linguis!" - Δοκίμια για τη σημασία του Ιερού στην αρχαία Ρώμη ("Favete Linguis!" - Saggi sulle fondamenta del Sacro in Roma antica, Edizioni Arya, Genova 2010), Στη Γη του Δράκου – Ασυνήθιστες σημειώσεις ενός ταξιδιού στο Βασίλειο του Μπουτάν (Nella Terra del Drago, note insolite di viaggio nel Regno del Bhutan, Il Tridente, La Spezia, 2012),  Ο Μεγάλος Μεσαίωνας. Μεσαιωνικά και Αναγεννησιακά δοκίμια (Il Grande Medioevo. Saggi medievistici e rinascimentali, Edizioni Arya, Genova 2021), Roma Amor (Roma e la sua sacralità), Edizioni Arya, Genova 2022 κ.λπ.

Επιπλέον, ανέλαβε την έκδοση υπό μορφή βιβλίων διαφόρων άρθρων και δοκιμίων του Έβολα, όπως: Ο κόσμος ανάποδα (Il mondo alla rovescia, Edizioni Arya, Genova 2008), Οι ιερές ρίζες της εξουσίας (Le sacre radici del potere, Edizioni Arya, Genova 2010), Άρια Ηθική (Etica Aria, Edizioni Arya, Genova 2018) κ.λπ.

[1] Σύντομο βιογραφικό και βιβλιογραφία του Julius Evola στα ελληνικά: https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=429

[2] Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Διαλογισμοί επί των κορυφών», Εκδόσεις Λυκώρεια, 2014

 [3] Ο Adriano Romualdi (1940 - 1973), γιος του προέδρου του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (M.S.I.), Ευρωβουλευτή και Γερουσιαστή, Pino Romualdi (1913-1988) ήταν ιστορικός, φιλόσοφος, πολιτικός δοκιμιογράφος και πανεπιστημιακός. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης με μια διατριβή για τη γερμανική συντηρητική επανάσταση και άρχισε να ασχολείται με ιστορικά, φιλοσοφικά και πολιτικά θέματα από πολύ νεαρή ηλικία. Επηρεασμένος έντονα από το έργο και τη σκέψη του Ιταλού φιλοσόφου Julius Evola, έγραψε μια εξουσιοδοτημένη βιογραφία του, που δημοσιεύτηκε το 1966. Ήταν η πρώτη βιογραφία του Έβολα και είχε τίτλο: «Ιούλιος Έβολα: Ο Άνθρωπος και το Έργο» (“Julius Evola: L’ Uomo e l’ Opera”). Από το 1971 υπηρέτησε ως βοηθός-καθηγητής της Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο. Έγραψε άρθρα και βιβλία για τους Πλάτωνα, Friedrich Nietzsche, Oswald Spengler, Pierre Drieu La Rochelle, καθώς και για τον φασισμό (που ερμηνεύεται ως ένα καθαρά ευρωπαϊκό φαινόμενο), την Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγραψε επίσης εκτενείς μελέτες για τους Ινδοευρωπαίους. Δυστυχώς ο Adriano Romualdi, ένας πολλά υποσχόμενος διανοητής του ριζοσπαστικού-μαχητικού ευρωπαϊκού εθνικισμού, έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς. Σκοτώθηκε στις 12 Αυγούστου του 1973, σε ηλικία μόλις τριάντα δύο ετών, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κοντά στη Ρώμη.

[4] Ο Μircea Eliade (1907-1986) ήταν Ρουμάνος Θρησκειολόγος, λογοτέχνης και πανεπιστημιακός. Σπούδασε Ιστορία στο πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και έλαβε το διδακτορικό του στην Καλκούτα, όπου μελέτησε και τα σανσκριτικά. Διετέλεσε καθηγητής στα πανεπιστήμια του Βουκουρεστίου, της Σορβόννης και του Σικάγου. Την περίοδο κατά την οποία δίδασκε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου (δεκαετία του ’30), ο Eliade εξέφρασε τη συμπάθειά του για το εθνικιστικό κίνημα «Σιδηρά Φρουρά» του Corneliu Zelea Codreanu (βλ. https://pavlosgas.blogspot.com/2018/11/80-o-corneliu-zelea-codreanu-13091899.html ), αρθρογραφώντας  σε διάφορα έντυπα του κινήματος.

Το 1937 συναντήθηκε με τον Julius Evola (ο οποίος ήταν επίσης θαυμαστής του Codreanu), με τον οποίο στη συνέχεια διατηρούσε τακτική αλληλογραφία.

Τον Μάρτιο του 1940 – έξι μήνες πριν από την εγκαθίδρυση του καθεστώτος του στρατηγού Αντονέσκου – ο Eliade διορίστηκε πολιτιστικός σύμβουλος στη ρουμανική πρεσβεία, πρώτα στο Λονδίνο και στη συνέχεια, από το 1941 έως τον Σεπτέμβριο του 1945, στη Λισαβόνα.

Λόγω της συμπάθειάς του προς τη Σιδηρά Φρουρά και προς άλλα εθνικιστικά ευρωπαϊκά κινήματα, ο Eliade επικρίθηκε από ορισμένους αριστερούς ψευτοδιανοούμενους, ιδιαίτερα στη Γαλλία και την Ιταλία. Το 1949, όταν ο ιταλικός εκδοτικός οίκος Einaudi  ανακοίνωσε την έκδοση στα ιταλικά των δύο σημαντικών έργων του συγγραφέα «Γιόγκα» και «Πραγματεία πάνω στην Ιστορία των Θρησκειών», αντιμετώπισε τις διαμαρτυρίες κάποιων αριστερών και κομμουνιστών. Ο λογοτέχνης και ποιητής Cesare Pavese, συντάκτης της σειράς Viola των εκδόσεων Einaudi, υπερασπίστηκε την επιλογή του να συμπεριληφθούν τα έργα του σπουδαίου Ρουμάνου θρησκειολόγου, σε μια επιστολή του προς τον κομμουνιστή βουλευτή Antonio Giolitti,  στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων:

«…Είναι δύο τα βιβλία του Mircea Eliade που μεταφράζουμε: “Tecniche dello yoga” («Τεχνικές Γιόγκα») και “Trattato di storia delle religioni“ («Πραγματεία πάνω στην Ιστορία των Θρησκειών»). Έχουν επιλεγεί για το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν και την επιστημονική τους αξία [...]. Δεν πέρασε από το μυαλό μας να εξετάσουμε τις πολιτικές πεποιθήσεις του συγγραφέα, καθώς δεν πρόκειται για πολιτικά ή δημοσιογραφικά έργα.  Όποιες και αν είναι οι πολιτικές επιλογές του Eliade, αυτές  δεν μπορούν να βλάψουν την επιστημονική αξία του έργου του. Μήπως άραγε πρέπει να σταματήσουμε να δημοσιεύουμε και τα επιστημονικά έργα του Χάιζενμπεργκ επειδή αυτός υπήρξε φιλοναζιστής; …».

Σύντομο βιογραφικό και βιβλιογραφία του Mircea Eliade στα ελληνικά: https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=2448

Παύλος Γκάσταρης