Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019
Ξέρει από μπάλα η Στατιστική;
26/11/2019
Ερευνητές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών χρησιμοποιούν στατιστικά εργαλεία και εξάγουν πολύτιμα δεδομένα για τους αθλητικούς αγώνες – με ένα απλό μοντέλο κατάφεραν να προβλέψουν πέρυσι με αρκετά μεγάλη ακρίβεια την τελική τετράδα της Σούπερ Λίγκας
H Αθήνα τον Αύγουστο καιγόταν. Και μια από τις ημέρες εκείνου του μήνα μπορέσαμε να συναντηθούμε για πρώτη φορά στο γραφείο του με τον κ. Γιάννη Ντζούφρα, καθηγητή της Στατιστικής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Όταν μου πρότεινε να πάμε να ρίξουμε μια ματιά και στο «εργαστήριο», στην αρχή σκέφθηκα πως δεν θα υπήρχε ψυχή, παρόμοια με τους απόλυτα έρημους εκείνη την ημέρα διαδρόμους στο πολυτελές κτίριο της οδού Τροίας 2. Όταν όμως με διαβεβαίωσε πως υπήρχε κόσμος εκεί και δούλευε, προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές μαζί, φαντάστηκα έναν χώρο όπου θα επικρατούσε ένταση, φασαρία, θα έβλεπα ταλαιπωρημένα πρόσωπα, πίνακες γεμάτους με ακατανόητα για τους έξω σχήματα, ίσως απομεινάρια από «ντελίβερι» φαγητό σε πάγκους.
Και όμως όχι. Περνώντας τη χωρίς τζάμια πόρτα του εργαστηρίου σε υποδέχεται μια ακόμη πιο πυκνή ησυχία σε σχέση με τους διαδρόμους. Υπήρχαν πράγματι κάποια άτομα που δούλευαν Αύγουστο μήνα, που σήκωσαν για λίγο το βλέμμα τους από τις οθόνες για να μας χαιρετήσουν και που μετά αθόρυβα επέστρεψαν σε ό,τι έκαναν πριν μπούμε. Στατιστική σιωπηλά εκτελούμενη, και τουλάχιστον εδώ, μια κάθε άλλο παρά «σέξι» δουλειά, όπως την είχε χαρακτηρίσει ακριβώς πριν από δέκα χρόνια ο Χαλ Βάριαν, επικεφαλής για τα οικονομικά της Google. «Εκτός και αν με τη λέξη σέξι», είχε σπεύσει να γράψει η Harvard Business Review, «εννοείται ότι κάποιος θα έχει σπάνιες ικανότητες που (θα) έχουν μεγάλη ζήτηση».
Δεν θέλεις και πολύ για να παρασυρθείς πάντως. Εχοντας παρακολουθήσει παλαιότερα στο HUB την ομιλία «The funny side of statistics», του κ. Δημήτρη Καρλή, καθηγητή επίσης στο Τμήμα Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών που ήταν κάπως σαν stand-up comedy, επηρεάζεσαι σε σχέση με αυτή την περιοχή της ανθρώπινης γνώσης καθώς βλέπουν το φως κάθε τόσο και απίθανες στατιστικές που κατά καιρούς έχουν πραγματοποιηθεί (όπως αυτή για το «urinal problem», μια στατιστική μελέτη για το ποια θέση πρέπει να διαλέξεις σε μια δημόσια τουαλέτα ανδρών ώστε να ελαχιστοποιείται η πιθανότητα να έλθει κάποιος στην ακριβώς διπλανή! Carleton University, 2010). Όπως έγραψε ο Τζον Αλεν Πάουλος, η στατιστική παρουσιάζεται με ιμπεριαλιστικές τάσεις απέναντι στις άλλες επιστήμες, θέλει να μπει παντού, και εδώ τη βοηθάει πλέον και η πλημμύρα δεδομένων που έφεραν Google και Facebook προς επεξεργασία στις άκρες των δακτύλων του οποιουδήποτε. Γι’ αυτό έχουμε γεμίσει και από κάθε είδους ευφυολογήματα για το θέμα Στατιστική του τύπου: «Στον Θεό έχουμε εμπιστοσύνη, αλλά όλοι οι άλλοι πρέπει να μας δείξουν τα δεδομένα που διαθέτουν»!
Θέμα σωστής χρήσης
Το 1940, πριν από την εμφάνιση του εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας στις Ηνωμένες Πολιτείες οι «ειδικοί» παρατήρησαν αύξηση των κρουσμάτων σε συνάρτηση με την αύξηση στην κατανάλωση… παγωτού και αναψυκτικών. Έγιναν συστάσεις στον κόσμο να ελαττώσει την κατανάλωσή τους. Αλλά αυτό δεν ήταν το σωστό «εμβόλιο». Απλά κατάλαβαν κάποια στιγμή ότι η ασθένεια παρουσίαζε έξαρση τους καλοκαιρινούς μήνες. Ναι, η Στατιστική όταν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να οδηγήσει και σε τρελά συμπεράσματα. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα δεν έγινε σωστή ερμηνεία των αποτελεσμάτων καθώς στην ανάλυση δεν ελήφθη υπόψη ο παράγοντας της ζέστης, ο οποίος είναι ο κοινός συντελεστής που προκαλεί και τα δύο φαινόμενα.Σήμερα πάντως από την απλή συλλογή δεδομένων και συσχετίσεων τα πράγματα έχουν προχωρήσει προς την κατεύθυνση που μας είχε παρουσιάσει από τους πρώτους ο Γουίλιαμ Γκίμπσον στα βιβλία του τη δεκαετία του ’80. Τεράστιες ποσότητες δεδομένων, κάποια από αυτά πεταμένα στα σκουπίδια, που όταν υποστούν την κατάλληλη επεξεργασία αποφέρουν μεγάλα κέρδη. Data Science για τα Big Data. Πόσο μεγάλο όμως είναι το big; Κάποια petabytes (1,024 terabytes, δηλαδή 1,024 τρισεκατομμύρια bytes) ίσως και exabytes (1,024 petabytes).
Με την αρχή του νέου αιώνα είχαμε τη διαφοροποίηση μεταξύ της Θεωρίας των Πιθανοτήτων και της Μαθηματικής Στατιστικής από τη μια και από την άλλη της προχωρημένης εφαρμογής τους για τη λεγόμενη Ανάλυση Δεδομένων ή Data Analytics, όπως είναι ο πιο μοντέρνος όρος. Που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το πρώτο μέρος γιατί αποτελεί την τεκμηρίωση και την αιτιολόγηση της χρήσης τους.
Μεγάλο κομμάτι της λεγόμενης Μηχανικής Μάθησης (Machine Learning) δεν είναι τίποτα άλλο από ευρέως χρησιμοποιούμενες τεχνικές στατιστικής (αλλά φυσικά δεν είναι μόνο αυτό). Η Μηχανική Μάθηση βασίζεται στην ιδέα ότι μπορούν να κατασκευαστούν μηχανές που επεξεργάζονται δεδομένα και από αυτά μπορούν «να μάθουν» κάποια πράγματα χωρίς να βρίσκονται κάτω από τη συνεχή επίβλεψη του ανθρώπου. Δέχονται έναν κατακλυσμό από στοιχεία και σε αυτά προσπαθούν να αντιστοιχίσουν κάποια λειτουργία. Βελτιώνονται σε ακρίβεια αλλά δεν παρουσιάζουν την εξελικτική ικανότητα του ανθρώπου και στερούνται εντελώς της δημιουργικής φαντασίας που οδηγεί τον άνθρωπο σε λογικές αποφάσεις ακόμα και σε καταστάσεις που συναντά για πρώτη φορά.
Πολλοί πιστεύουν πως στη ρίζα αυτής της όλο και πιο δυνατής σε υπολογιστική ικανότητα πορείας βρίσκεται η ιδέα ενός ανθρώπου του 16ου αιώνα.
Ο αιδεσιμότατος Mπέις
Έζησε από το 1702 έως το 1761 και έγινε διάσημος από μια εργασία του που δημοσιεύθηκε αφού είχε φύγει από τη ζωή. Ήταν Άγγλος κληρικός αλλά παρακολούθησε και παραδόσεις Μαθηματικών στη Σκωτία. Άφησε κάποια γραπτά που πολύ αργότερα εκτιμήθηκε η αξία τους από μαθηματικούς όπως ο Πιερ Σιμόν Λαπλάς. Από εκεί και πέρα το να ασχολείσαι με τη Στατιστική και να ακολουθείς τις ιδέες του ήταν για δεκαετίες κάτι σαν αίρεση. Από το 1980 περίπου και μετά η θεωρία του Μπέις είναι ένας ακόμη κλάδος της επιστήμης της Στατιστικής με έδρες και καθηγητές σε όλα τα Πανεπιστήμια.Πρώτα βέβαια μαθαίνει κανείς να προφέρει σωστά το όνομα του Τόμας Μπέις και όσους εργάζονται με εργαλεία που έχουν την καταγωγή τους στην εργασία εκείνη. Όλους αυτούς τους αποκαλούν «Μπεϊσιανούς» ή «Μπεϊζιανούς». Κλεισμένη σε τρεις φράσεις είναι η σκέψη του Μπέις: Είναι βολικό όταν γνωρίζεις το αίτιο να προσδιορίσεις την πιθανότητα ενός αποτελέσματος. Το άβολο είναι το αντίστροφο. Να εκτιμήσεις την πιθανότητα του αιτίου από το αποτέλεσμα. Σε ένα δικό του παράδειγμα ισχυριζόταν ότι είναι εύκολο, χτυπώντας μια μπάλα του μπιλιάρδου, έπειτα από πολλές ανακλάσεις στα τοιχώματα, να εκτιμήσεις την πιθανότητα να σταματήσει μέσα σε μια περιοχή που απέχει το πολύ X εκατοστά από τη μια (τη μικρή κάθετη ας πούμε) πλευρά. Το αντίστροφο κατά τον Μπέις είναι, αν η μπάλα σταματήσει μέσα σε μια περιοχή με απόσταση X από τη μια πλευρά, χωρίς να γνωρίζεις το μήκος της μεγάλης πλευράς του τραπεζιού του μπιλιάρδου να βρεις ποια είναι η πιθανότητα να έχει ένα συγκεκριμένο μήκος, ας πούμε Μ. Για παράδειγμα δεν θα λέγαμε ότι είναι πιθανόν η πλευρά αυτή να έχει μήκος 100 μέτρα. Στην ουσία όμως καλούμαστε να δώσουμε τη λύση αφού βάλουμε μέσα και έναν παράγοντα που προκύπτει από εντελώς προσωπική εκτίμηση. Και αυτό είναι που προκάλεσε κατά καιρούς πολλές συζητήσεις και αμφισβητήσεις.
Τα νομίσματα και οι πιθανότητες
Σήμερα υπάρχουν κάποιοι τύποι, βγαλμένοι από τη θεωρία των πιθανοτήτων και ειδικά των λεγόμενων «υπό συνθήκη» ή δεσμευμένων πιθανοτήτων που δίνουν τη δυνατότητα να υπολογιστεί κάτι που είναι κανονικά ένα πρόβλημα της Στατιστικής. Παράδειγμα: Μου δίνουν τρία νομίσματα. Τα δύο είναι απόλυτα σωστά, οπότε μπορεί να έλθει «κορόνα» ή «γράμματα» με ίσες πιθανότητες. Στο τρίτο έχουν επέμβει και έχει μόνο «γράμματα» και από τις δύο πλευρές. Διαλέγω ένα από τα τρία στην τύχη και το στρίβω 3 φορές. Έρχεται και τις τρεις «γράμματα». Ποια είναι η πιθανότητα να έχω στρίψει το παραποιημένο νόμισμα;Παίρνοντας ένα από τα νομίσματα στο χέρι μου έχω πιθανότητα ίση με 1/3 να είναι το παραποιημένο. Αυτή είναι η εύκολη και από τα πριν πιθανότητα. Ποια είναι όμως η πιθανότητα να είναι το παραποιημένο αφού έχει προηγηθεί το στρίψιμο 3 φορές στο οποίο εμφανίστηκαν γράμματα και τις 3 φορές; Δηλαδή αφού γνωρίζω το τι έγινε μετά; Χρειάζονται κάποιοι συλλογισμοί και υπολογισμοί γι’ αυτό. Τους έχω κάνει για λογαριασμό του αναγνώστη και τους δίνω εδώ περιληπτικά για να μη γεμίσει με αριθμούς η σελίδα.
Όλα ξεκινούν φτιάχνοντας παραστατικά τρεις κλάδους, όσους και τα νομίσματα. Η πιθανότητα να πήρα στο χέρι μου το καθένα από αυτά είναι 1/3. Μετά, αν ήταν το παραποιημένο, η πιθανότητα να είναι «γράμματα» είναι και στα τρία στριψίματα 1, αφού πάντα αυτό θα βγαίνει. Αντίθετα, για τα άλλα δύο η πιθανότητα είναι κάθε φορά ½. Σύμφωνα με τη θεωρία του Μπέις και έναν τύπο που προκύπτει από αυτήν, η πιθανότητα για τα δυο σωστά νομίσματα βγαίνει 1/24 (από το γινόμενο: 1/3 επί ½ επί ½ επί ½) ενώ για το παραποιημένο 1/3. Τελικά, αν όλα αυτά μπουν στον τύπο του Bayes βγαίνει ότι η πιθανότητα να είναι ένα από τα σωστά ισούται με 20% και να είναι το παραποιημένο φυσικά είναι 80%.
Εφαρμόζοντας δηλαδή τον συλλογισμό του Μπέις αντί να θεωρείς πως έχεις πιθανότητα 1/3 να πήρες το παραποιημένο νόμισμα, έπειτα από ένα γεγονός όπως η εμφάνιση του «γράμματα 3 φορές» επανέρχεσαι και βγάζεις από αυτό το αποτέλεσμα μια νέα ενημερωμένη πιθανότητα πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Ε, και τι έγινε, θα ρωτήσει κάποιος.
Οι κρίσιμες αποφάσεις
Οι άνθρωποι της Στατιστικής δεν περνούν τον καιρό τους στρίβοντας νομίσματα και συλλέγοντας απλά δεδομένα. Ένα πιο ενδιαφέρον παράδειγμα μπορεί να έρθει από τον χώρο της Βιοστατιστικής, τον κλάδο της Στατιστικής που ασχολείται με την ιατρική έρευνα. Έστω ότι δίνω αίμα για να εξεταστεί κατά πόσο έχω προσβληθεί από κάποια ασθένεια. Η εξέταση αυτή είναι γνωστό πως μπορεί να είναι σε ποσοστό έως και 5% (που επιτρέπεται) λάθος, δηλαδή να δώσει ότι έχω προσβληθεί ενώ αυτό δεν συμβαίνει. Λαμβάνω υπόψη μου ότι ο 1 στους 100 στην πόλη όπου ζω έχει την ασθένεια. Υπάρχει όμως και σε ποσοστό 10% η πιθανότητα να βγει ότι είμαι υγιής αλλά στην πραγματικότητα να έχω μολυνθεί. Ποια είναι τελικά η πιθανότητα να έχω την ασθένεια αυτή; Άντε βρες άκρη με όλα αυτά όταν μάλιστα κάτι τέτοιο συμβαίνει σε ένα κάποιο σημαντικό ποσοστό ενός πληθυσμού. Εδώ επίσης μπορεί να βοηθήσει το θεώρημα του Μπέις και κάνοντας τις κατάλληλες πράξεις να μας δώσει πιθανότητα μόλις 15,4% προσβολής από την ασθένεια όταν το τεστ βγει θετικό δείχνοντας ότι έχω την ασθένεια.«Πάσα» στον υπολογιστή
Χωρίς τη σωστή στατιστική ανάλυση λοιπόν, ακολουθώντας ένα προκαθορισμένο ερευνητικό πρωτόκολλο, δεν μπορεί να υπάρξει ιατρική έρευνα ή να εγκριθεί η χρήση οποιουδήποτε νέου φαρμάκου. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Οι κλινικές δοκιμές για την αποτελεσματικότητα των νέων φαρμάκων και η τελική έγκριση για να κυκλοφορήσουν εξαρτώνται από στατιστικά πιστοποιημένα αποτελέσματα. Και ειδικά από ένα μέγεθος που είναι γνωστό ως «η τιμή-p» (p-value) ή (το παρατηρούμενο) «επίπεδο σημαντικότητας».
Για παράδειγμα, μια φαρμακευτική εταιρεία ερευνά το αν ένα καινούργιο σκεύασμα περιορίζει την κατάθλιψη σε μια ομάδα εθελοντών, συγκρίνοντας τη συμπεριφορά τους με τα μέλη μιας άλλης ομάδας στην οποία δεν έχει χορηγηθεί η υπό εξέταση δραστική ουσία. Αυτό που έχει να κάνει δεν είναι να αποδείξει ότι η ουσία αυτή καταπολεμά την κατάθλιψη. Αρκεί να συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία ώστε να καταρρίψει την υπόθεση ότι δεν την καταπολεμά. Και εκεί χρησιμοποιείται ως στατιστικό όριο το «επίπεδο σημαντικότητας» ή «τιμή-p», που συνήθως είναι ίσο με 5%. Ετσι η απόκλιση από την υπόθεση αυτή αρκεί να αντιστοιχεί σε τιμή-p μικρότερη αυτού του 5%. Ένα όριο που καθιερώθηκε το 1925 και από τότε παραμένει (βολικά) μαρμαρωμένο.
Πολύ πρόσφατα, ο διεθνούς φήμης καθηγητής Στατιστικής Βάλεν Τζόνσον από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, άνοιξε μια συζήτηση για τα προβλήματα «αναπαραγωγιμότητας» της έρευνας. Της βασισμένης στους στατιστικούς ελέγχους με επίπεδο σημαντικότητας 5%, οδηγώντας στην πρότασή του για αναθεώρηση (δραστικά προς τα κάτω) αυτού του ορίου. Τον Μάρτιο του 2019, 800 επιστήμονες με αντικείμενο τη Στατιστική υπέγραψαν μια έκκληση δημοσιευμένη και στο περιοδικό Nature [567, 305-307 (2019)], για να πάψει να κρίνεται η εγκυρότητα ενός πειράματος, μιας έρευνας ή μιας δημοσίευσης από αυτό το όριο και να μη χρησιμοποιείται καν ο όρος «στατιστικά σημαντικό». Όπως αναφέρει και ο κ. Ντζούφρας «χρειάζεται ακόμα αρκετή έρευνα και συζήτηση ώστε να λήξει αυτή η πρόσφατη διαμάχη και να οδηγηθούμε από τους κλασικούς ελέγχους υποθέσεων (statistical significance tests) προς εναλλακτικούς ελέγχους που να βασίζονται στην Μπεϊζιανή στατιστική (με βάση τον λεγόμενο Bayes Factor)».
Το 2000, αν και δεν ασχολείται με το στοίχημα, μαζί με τον Δ. Καρλή, ως διδακτορικοί φοιτητές, γράφουν μια εργασία για προγνωστικά ποδοσφαίρου που βελτιωμένη δημοσιεύεται και στο περιοδικό Statistician της Royal Statistical Society το 2003. Το άρθρο είχε ευρεία απήχηση στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, αν κρίνουμε από τις πολυάριθμες αναφορές του, σύμφωνα με το Google Scholar. Ετσι σήμερα υπάρχει μια μικρή ομάδα με πέντε συνεργάτες-ερευνητές, δυο διδακτορικούς φοιτητές και πέντε εξωτερικούς συνεργαζόμενους καθηγητές, που κάνει έρευνα και διοργανώνει συναντήσεις με βάση το τρίπτυχο: Επιστήμη – Συγκέντρωση στατιστικών στοιχείων – Ανάλυση δεδομένων, με πηγή τα αθλητικά γεγονότα εδώ και στο εξωτερικό.
Το ποδόσφαιρο, όπως λέει ο κ. Ντζούφρας, «αποτελεί πρόκληση για έναν επιστήμονα όσον αφορά την ανάπτυξη μοντέλων και αλγορίθμων πρόβλεψης διότι έχει λίγα «γεγονότα» (εμείς οι άλλοι τα λέμε γκολ, κάρτες, αποβολές) και μια σκόπιμα εμφυτευμένη πιθανότητα να μη νικάει πάντα ο καλύτερος (σε αντίθεση π.χ. με την καλαθοσφαίριση όπου η πιθανότητα νίκης του καλύτερου είναι πολύ μεγαλύτερη). Επίσης οι περισσότερες επαγγελματικές αθλητικές ομάδες σε όλο τον κόσμο, με εξαίρεση αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, δαπανούν χρήματα όχι για να κερδίσουν περισσότερα όπως θα περίμενε κάποιος από μια αθλητική επιχείρηση αλλά, οδηγούμενες από το έμφυτο συναίσθημα της νίκης, για να κερδίζουν στο γήπεδο (δηλαδή είναι win-maximizers αντί για profit-maximizers που θα έπρεπε να είναι ως επιχειρήσεις)».
Στην προσπάθεια μαθηματικοποίησης των προβλέψεων διακρίνονται δυο περιπτώσεις. Πρόβλεψη του ακριβούς αποτελέσματος ενός αγώνα και πρόβλεψη του τελικού αποτελέσματος με τη μορφή νίκης/ισοπαλίας/ήττας (1X2). Εννοείται πως μπορεί κάποιος να φορτώσει το μοντέλο του με διάφορους παράγοντες επηρεασμού του αποτελέσματος, από τον καιρό μέχρι το ποιος είναι ο προπονητής, πιστεύοντας πως έτσι πηγαίνει πιο κοντά στην πραγματική κατάσταση των ομάδων. Ο άλλος δρόμος είναι να κρατήσεις το μοντέλο πιο απλό και να δεις πώς πάει. Ξεκινώντας από την πιο απλή στατιστική κατανομή-πρόβλεψη για το πιο πιθανό επόμενο αποτέλεσμα με βάση όλα τα προηγούμενα, διαλέγεις τη λεγόμενη κατανομή Poisson που μετά μπορεί να πάρει και πιο περίπλοκες ή περίτεχνες μορφές (οι μαθηματικοί τις ονομάζουν sophisticated ή elegant θέλοντας να εκφράσουν την «ομορφιά» τους και την ευελιξία τους).
Στη Σούπερ Λίγκα
Στις πρώτες προσπάθειες που έγιναν κρατήθηκαν τα πράγματα όσο γινόταν πιο απλά. Μπήκαν μόνον παράγοντες σχετικοί με το αν παίζει μια ομάδα εντός ή εκτός έδρας, ότι η επίτευξη ενός γκολ είναι ανεξάρτητη από τα προηγούμενα στον ίδιο αγώνα και περνάς με έναν ειδικό τρόπο τα στοιχεία σε ένα φύλλο του Excel ή σε ένα πιο εξειδικευμένο λογισμικό Στατιστικής όπως η R. Τελικά οι προβλέψεις βγαίνουν μέσα από μια μαθηματική διαδικασία και τύπους που βασίζονται στο μοντέλο πιθανοτήτων που έχει χρησιμοποιηθεί.Σε μια ομιλία του τον Φεβρουάριο του 2019 ο κ. Ντζούφρας, όταν οι ομάδες της Σούπερ Λίγκας είχαν παίξει 19 από τους συνολικά 30 αγώνες, με το εντελώς απλό μοντέλο (ένα μοντέλο βανίλια, δηλαδή ό,τι πιο σκέτο ή απλό, όπως λένε οι άνθρωποι της Στατιστικής), χωρίς τις πολλές παραδοχές που θα το έκαναν πιο ακριβές, παρουσίασε τις προβλέψεις του για την τελική βαθμολογία. Εδινε κατά σειρά: ΠΑΟΚ>77 βαθμοί, Ολυμπιακός>68, ΑΕΚ>62, Ατρόμητος>51. Η τελική βαθμολογία ως γνωστόν ήταν: 80, 75, 57, 52. Πέφτοντας έτσι έξω 6% κατά μέσον όρο.
Σίγουρα οι άνθρωποι του Sports Analytics Group δεν στοχεύουν να βγάλουν λεφτά από τις προβλέψεις στο στοίχημα. Θέλουν να καταλάβουν πώς η επιστήμη της Στατιστικής θα μπορούσε να βοηθήσει σε διάφορες περιπτώσεις αθλητές, προπονητές και ομάδες. Τα εμπόδια πάντως για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι αρκετά. Οι ελληνικές ομάδες δεν έχουν δείξει ενδιαφέρον για το κέρδος που μπορεί να τους δώσει μια επιτυχημένη επεξεργασία των δεδομένων τους. Από την άλλη, αν και πολλά δεδομένα είναι διαθέσιμα στο Διαδίκτυο, αρκετά από τα αναλυτικά δεδομένα για διάφορους αγώνες δεν είναι ευρέως διαθέσιμα ή πωλούνται πολύ ακριβά ως προϊόντα προς εκμετάλλευση σε όποιον ενδιαφέρεται. Ο δρόμος είναι ανηφορικός αλλά έχει επιστημονικό ενδιαφέρον. Γι’ αυτό και η ερευνητική ομάδα δεν απογοητεύεται, παρά τις δυσκολίες που περιλαμβάνουν την έλλειψη χρηματοδότησης της έρευνας και τις αναταραχές στις Σχολές.
4ο AUEB SportsAnalytics Workshop
Την Δευτέρα 25/11 αρχίζει το 4ο AUEB Sports Analytics Workshop που αποτελεί μια συνάντηση μεταξύ των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για το θέμα της Στατιστικής των Αθλημάτων. Στο workshop θα συμμετάσχουν ερευνητές από την Ελλάδα και την Ιταλία και θα συνοδεύεται από ένα μάθημα βραχείας διάρκειας 12 ωρών σε Basketball Data Science από την κυρία Μαρίκα Μανισέρα, αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Μπρέσια. Επίσης το workshop θα ανοίξει όπως κάθε χρόνο ένας από τους πιο γνωστούς οικονομολόγους του αθλητισμού, ο κ. Στεφάν Κεσέν που διετέλεσε σύμβουλος του Ζαν Μαρκ Μποσμάν στην πολύκροτη υπόθεση της αλλαγής για πάντα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Περισσότερες λεπτομέρειες και τον τρόπο συμμετοχής στο workshop μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: https://aueb-analytics.wixsite.com/saw2019.
ΠΗΓΗ: www.tovima.gr
Η ελευθερία του λόγου στην Ευρώπη βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη
Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019 | redskywarning.blogspot.com
του Harri Honkanen
(VDARE) / ΚΟ
«Η
Ελευθερία του Λόγου είναι Νεκρή στην Ευρώπη» γράφει ο James Kirkpatrick στο VDARE.com σχετικά με την σκανδαλώδη σύλληψη
από τη νορβηγική ασφάλεια (PST) του Greg Johnson, του Αμερικάνου Εκδότη του
Counter Currents, ο οποίος θα μιλούσε στο Scandza Forum, ένα εθνικιστικό μετα-πολιτικό
οργανισμό που διοργανώνει διαλέξεις στην Σουηδία, την Νορβηγία και την Δανία. Ο
Johnson στη
συνέχεια απελάθηκε - ή εν πάση περιπτώσει, απομακρύνθηκε από τη χώρα. Ωστόσο,
αντίθετα με την εκδίωξη του Richard Spencer στην
Ουγγαρία το 2014 ή με τον αποκλεισμό του Jared Taylor
από την ζώνη του Σένγκεν το 2019 (ο οποίος επίσης πήγαινε να μιλήσει σε
συνέδριο του Scandza Forum), η συγκεκριμένη πράξη soft ολοκληρωτισμού φαίνεται να έχει προξενήσει
νευρικότητα στη νορβηγική κυβέρνηση (προφανώς επειδή ο Johnson προσέλαβε έναν καλό δικηγόρο). Και
το Scandza Forum έλαβε σίγουρα κάποια δημοσιότητα. Έτσι, ίσως η ελευθερία του λόγου δεν
είναι τελείως νεκρή στην Ευρώπη – αλλά βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
ΚΟΥΛΗ, ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ! ΠΑΡΕΛΑΒΕ 7.000 «ΠΡΟΣΦΥΓΑΚΙΑ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΜΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΦΤΑΣΕ 18.300!
28/11/2019 | ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.net
Κορυφαίο παράδειγμα η Μόρια, που κανονικά είναι χωρητικότητας 3.000 «προσφύγων». Εκεί, λοιπόν, ο Κούλης είχε παραλάβει από τον ΣΥΡΙΖΑ, στις 7 Ιουλίου, περίπου 7.000 «προσφυγάκια». Σήμερα, χάρη στις πολιτικές προσέλκυσης, με μεταφορά σε ξενοδοχεία της ηπειρωτικής Ελλάδας, επιδόματα κι άλλα καλούδια, καταγράφηκε ο μεγαλύτερος αριθμός «προσφύγων» από ποτέ, με συνολικά 18.290 «προσφυγάκια»!
Κι αυτό αποδεικνύεται από την τρέχουσα σύμβαση σίτισης, που έχει υπογράψει η “98η Ανωτέρα Διοίκηση Εθνοφυλακής ‘Αρχιπελάγους’” με ένωση εταιρειών μαζικής εστίασης, σύμφωνα με την οποία ο αριθμός των σιτιζόμενων στη Μόρια ανέρχεται σε 18.290. Μάλιστα, στη σύμβαση υπάρχει και η πρόβλεψη της δυνατότητας επέκτασης των σιτιζόμενων σε 19.200, μέχρι το τέλος του μήνα Νοεμβρίου, καθότι καθημερινά πλακώνουν εκατοντάδες!
Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ καθημερινά φεύγουν από κει για την ηπειρωτική Ελλάδα δεκάδες «πρόσφυγες», με το πρόγραμμα «αποσυμφόρησης» – εποικισμού της ηπειρωτικής Ελλάδας! Αυτό, μόνο μια… κυβέρνηση «εθνικοφρόνων», Κούληδων, Μπουμπούκων, Βορίδηδων, Πλεύρηδων, Κυρανάκηδων, Μπογδάνων και λοιπών… σκληρών, μπορούσε να το «επιτύχει»! Γι’ αυτό τους βγάζει το καπέλο ο μπάρμπα-Σόρος!
 |
ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ |
Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2019
Προλογίζοντας την εμφάνιση του Νυαρλαθοτέπ
Κυριάκος Χαλκόπουλος | 23 Νοεμβρίου 2019
Αυτό το σταδιακό βύθισμα στον εσωτερικό κόσμο συγγενεύει και με τα όνειρα: είναι ένα είδος καλέσματος στην ονειρική διάθεση να επιδράσει στη συνειδητή μας ζωή. Ωστόσο η πράξη της συγγραφής ενός λογοτεχνικού κειμένου διαφέρει σημαντικά από το όνειρο – μπορεί να ειπωθεί πως η λογοτεχνία είναι ένα “κατευθυνόμενο όνειρο” (όπως υποστήριξε ο σημαντικός λογοτέχνης Χ. Λ. Μπόρχες), αλλά ίσως να είναι πιο σωστό να υποστηρίξουμε ότι η λογοτεχνία είναι μια μίμηση ορισμένων βασικών στοιχείων του ονείρου, με την παράλληλη επίδραση της συνειδητής οργάνωσης του έργου.
Ένα παράδειγμα, από τον χώρο της λογοτεχνίας τρόμου και την απόδοση των στοιχείων ενός εφιάλτη, βρίσκουμε στο σύντομο διήγημα “Νυαρλαθοτέπ”, του Χ.Φ. Λάβκραφτ. Ο Λάβκραφτ μας βοηθάει να καταλάβουμε την οργάνωση εκείνου του διηγήματος, διότι έχει γράψει λεπτομερώς για αυτό στα γράμματα του. Έτσι ξέρουμε πως το πρώτο μισό του κειμένου το έγραψε μόλις ξύπνησε από τον εφιάλτη που έβλεπε, ενώ το δεύτερο μισό ουσιαστικά αποτελεί ένα ξένο σώμα. Ο ίδιος ο Λάβκραφτ σημειώνει, μάλιστα, πως απέτυχε να διατηρήσει το ονειρικό κλίμα, με τελική συνέπεια το κείμενο να μην τον αφήσει ικανοποιημένο…
Όντως, αν διαβάσουμε αυτό το διήγημα, βλέπουμε πως η αρχή είναι πολύ πιο έντονη από τη συνέχεια:
“I do not recall distinctly when it began, but it was months ago. The general tension was horrible. To a season of political and social upheaval was added a strange and brooding apprehension of hideous physical danger; a danger widespread and all-embracing, such a danger as may be imagined only in the most terrible phantasms of the night. I recall that the people went about with pale and worried faces, and whispered warnings and prophecies which no one dared consciously repeat or acknowledge to himself that he had heard. A sense of monstrous guilt was upon the land, and out of the abysses between the stars swept chill currents that made men shiver in dark and lonely places. There was a daemoniac alteration in the sequence of the seasons—the autumn heat lingered fearsomely, and everyone felt that the world and perhaps the universe had passed from the control of known gods or forces to that of gods or forces which were unknown.
And it was then that Nyarlathotep came out of Egypt.”
“Η αρχή έγινε πριν από
μήνες, δεν είμαι σίγουρος πότε ακριβώς. Ήταν φρικτή η ένταση που επικρατούσε.
Σε μια περίοδο ήδη ταραγμένη για πολιτικούς και κοινωνικούς λόγους, ήρθε να
προστεθεί η παράξενη και ζοφερή αίσθηση πως απειλείται η ίδια η σωματική
ακεραιότητα των ανθρώπων, και η νέα απειλή ήταν καθολική, διαχεόταν παντού και
μπορούσε να βρει αντίστοιχο μόνο στην πιο βαθιά αγωνία στα βάθη της νύχτας.
Θυμάμαι πως οι άνθρωποι περιφέρονταν με πρόσωπα αναστατωμένα και χλωμά,
ψιθυρίζοντας ο ένας στον άλλο λόγια προειδοποιητικά ή προφητικά που κανένας δε
θα τα επαναλάμβανε εκούσια και μόνο ασυναίσθητα τους ξέφευγαν, ενώ φοβόντουσαν
ακόμα και να παραδεχτούν στον ίδιο τους τον εαυτό πως τέτοια λόγια έφτασαν ποτέ
στα αυτιά τους. Η αφόρητη αίσθηση της πιο τερατώδους ενοχής πλανιόταν στην
ατμόσφαιρα και από τις αβύσσους ανάμεσα στα άστρα έπνεαν παγωμένα ρεύματα,
φέρνοντας σύγκρυο σε όποιον περιπλανιόταν στις ερημιές ή στα σκοτάδια. Ακόμα
και η φυσιολογική ακολουθία των εποχών είχε διαταραχτεί: η φθινοπωρινή ζέστη
παρατεινόταν εκπληκτικά, ενώ όλοι διαισθάνονταν πως ο κόσμος αυτός – ή ίσως
ολόκληρο το σύμπαν – πλέον είχε ξεφύγει από τον έλεγχο των οικείων μας θεών και
περνούσε στην κυριαρχία άλλων θεών και δυνάμεων."
Αν κανείς συγκρίνει την εισαγωγή αυτή, και την πρώτη αναφορά στον Νυαρλαθοτέπ με την οποία κλείνει, με την αντίστοιχη προετοιμασία για την αναφορά στον Κθούλου, τον Γιογκ-Σοθόθ ή άλλες παράξενες οντότητες στα κείμενα του Λάβκραφτ, δε γίνεται παρά να διακρίνει πως το ύφος διαφέρει, και ότι στην περίπτωση του Νυαρλαθοτέπ ο αφηγητής ήδη βρίσκεται σε έξαλλη κατάσταση και πολεμάει με τιτάνια κύματα σε έναν τρικυμισμένο ωκεανό, ενώ στα περισσότερα άλλα κείμενα του Λάβκραφτ (ακόμα και αν είναι σε πρώτο πρόσωπο και ήδη ο αφηγητής ξέρει τί έχει συμβεί) βλέπουμε μια σταδιακή αποκάλυψη της κατάστασης.
Νομίζω πως είναι χρήσιμο ένας συγγραφέας να αξιοποιεί τόσο τις οργανωμένες τεχνικές στο γράψιμο του, όσο και τις (σπάνιες) στιγμές της έμπνευσης. Υπό αυτή την έννοια, η πράξη της συγγραφής είναι σε σημαντικό βαθμό και μια πράξη αυτοπαρατήρησης…
Υ.Γ. το διήγημα Nyarlathotep μπορείτε να το διαβάσετε στα αγγλικά, ΕΔΩ.
Κυριάκος
Χαλκόπουλος
Ο Κυριάκος
Χαλκόπουλος φοίτησε στην Αγγλία και είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής σχολής του
πανεπιστημίου του Έσσεξ. Δημιουργεί και παρουσιάζει κύκλους σεμιναρίων για τη
Φιλοσοφία, και για θέματα κλασικής λογοτεχνίας, υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης
Βιβλιοθηκών και Μουσείων της Θεσσαλονίκης. Αρθρογραφεί για θέματα πολιτισμού
στην εφημερίδα Μακεδονία της Θεσσαλονίκης. Έργα του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα
περιοδικά Λόγου (Δέκατα, Ένεκεν, Ίαμβος, Εντευκτήριο κ.α.). Στα βιβλία που
έγραψε συγκαταλέγεται η συλλογή διηγημάτων "Η Χρυσαλίδα" (εκδόσεις
Ανάτυπο, 2015), η μετάφραση δώδεκα διηγημάτων του Φραντς Κάφκα, "Ο
Νηστευτής & άλλα διηγήματα" (εκδόσεις Αρχέτυπο, 2017), ενώ έχει
μεταφράσει έργα των Poe και Lovecraft για τις εκδόσεις Οξύ.
ΠΗΓΗ: nyctophilia.gr
Το θέατρο των πολιτικών απατεώνων
Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019 | www.xrisiavgi.com
Ιδού ορισμένα χαρακτηριστικά, σχετικά πρόσφατα, παραδείγματα: Ο Αλέξης Τσίπρας κινήθηκε, μέσα σε ένα διάστημα ολίγων ημερών, από τα «χάχανα» και τις χειραψίες με τον Σπύρο-Άδωνη Γεωργιάδη και τον Μάκη Βορίδη (κατά την επίσκεψη του Κινέζου προέδρου), στις «αλυσίδες» και το πέτσινο «μάγκικο» μπουφάν στην εφετινή πορεία του Πολυτεχνείου. Κι όλα αυτά με μια χαρακτηριστική άνεση χαλαρότητας. Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για τους δύο προαναφερθέντες «σκληρούς δεξιούς» και «αντικομμουνιστές» της ΝΔ. Ο «αντιαριστερός αγώνας» και οι κραυγές για τον «εθνικά επικίνδυνο» ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι πήγαν περίπατο και θα επανέλθουν ξανά στο προσκήνιο μόλις ξεκινήσει η επόμενη προεκλογική περίοδος, για να «τσιμπήσουν» πάλι στο «αγκίστρι» τους όσοι φέρθηκαν σαν «ψάρια» (και) σε αυτές τις εκλογές και ψήφισαν τόσο αυτούς όσο και την ΝΔ.
Έτσι έχουν τα πράγματα στον «πολιτισμένο» κόσμο του «Συνταγματικού τόξου». Μέσα στην Βουλή στήνουν θεατρικά σκηνικά, που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι σκηνοθέτες και ηθοποιοί, αλλά όταν βρίσκονται από κοντά δείχνουν πόσο ίδιοι και όμοιοι είναι. Το τελευταίο, σχετικά, χρονικό διάστημα είδαμε και άλλα παρόμοια παραδείγματα. Όπως «το παιδί του λαού», ο τύπος που «νιώθει τον παλμό της εργατιάς» (κι ας μην έχει εργαστεί ο ίδιος ποτέ στην ζωή του, με την ουσιαστική έννοια του όρου, καθώς πρόκειται για ανεπάγγελτο και παιδί του κομματικού σωλήνα), ο ΓΓ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, να ποζάρει άνετος, αραχτός στον καναπέ του Περισσού και χαμογελαστός (κάτω από το άγρυπνο «ταξικό» βλέμμα του Λένιν) με την κατεξοχήν εκπρόσωπο της μεγαλοαστικής τάξης και κεφαλαιοκρατίας στην Χώρα μας, την Γιάννα Αγγελοπούλου, η οποία στον ίδιο άνετο-χαλαρό ρυθμό κι αυτή ίσως λίγη ώρα νωρίτερα να ρούφαγε τον καπουτσίνο της με άλλα εξίσου πλαστικοποιημένα μέλη της εγχώριας επιχειρηματικής ελίτ.
Επιβάλλεται, βεβαίως, να μην ξεχάσουμε και τον «σφίχτερμαν» της κακιάς ώρας, τον Μίστερ «ουάου…», τον «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες», Γιάν(ν)η Βαρουφάκη (ή Μπαρουφάκη), ο οποίος αφού συναντήθηκε και αυτός με την Αγγελοπούλου ίσως αργότερα να πέρασε «επαναστατικά» την υπόλοιπη μέρα του, πηγαίνοντας με την μηχανή και το τζάκετ του για βλήτα στα Εξάρχεια…
Φαίνεται ότι στην «δημοκρατία» μας και τον «πλουραλισμό» της χωράνε όλοι (εκτός βεβαίως από τους «κακούς» Εθνικιστές, Χρυσαυγίτες κτλ.), ενώ το σύγχρονο savoir vivre και savoir faire (όπως θα έλεγε και ο Χρήστος Ζαμπούνης) της ντόπιας πολιτικής σκηνής επιβάλλει ο εκάστοτε «σταρ» να πρωταγωνιστεί το ίδιο πειστικά σε πολλά και διαφορετικά περιβάλλοντα. Είτε στο Χίλτον, είτε στον Περισσό, είτε σε μια «εναλλακτική» ταβέρνα στα Εξάρχεια, ο «σταρ» πρέπει να είναι εξίσου πειστικός και προσαρμοστικός αν θέλει να διαπρέψει με αξιώσεις στον ρόλο του ντόπιου φύλαρχου-τοποτηρητή στην πολιτική-θεατρική σκηνή της μπανανίας-αποικίας Ελλάδας.
Έχουμε περάσει πλέον σε ένα άλλο επίπεδο, χωρίς σκέψη και δίχως προβληματισμούς για τυχόν συμβολισμούς ή συνειρμούς και το τι δύναται να σηματοδοτεί, ιδεολογικά ή πολιτικά, μια πόζα ή μια φωτογραφία. Η γεμάτη χαμόγελα συνάντηση του Κουτσούμπα με την Αγγελοπούλου νομιμοποιεί, συν τοις άλλοις, πολιτικά και την συμμετοχή της στην επιτροπή για την Εθνεγερσία του 1821, ενώ λίγο μετά, με το γνωστό θράσος που διακατέχει τόσο τον ίδιο όσο και το σταλινικό απολίθωμα του ΚΚΕ, ήταν πολύ πιθανόν να ετοιμαζόταν να κάνει, για πολλοστή φορά, καταγγελία «ενάντια στα μονοπώλια της αστικής τάξης», όπως βεβαίως και να κατήγγειλε ότι «οι Χρυσαυγίτες είναι μίσθαρνα όργανα του κεφαλαίου και τσιράκια της μπουρζουαζίας»…
Η άλλη, πιο κυρίαρχη, πολιτική εκδοχή της αριστεράς, σε ροζ φόντο, ο ΣΥΡΙΖΑ, φερόταν επί 4,5 χρόνια ως «το παιδί για τα θελήματα» των ΗΠΑ και αφού ξαναήρθε στην αντιπολίτευση σκέφτηκε ότι μπορεί να «ξεχαρμανιάσει» κάνοντας μια γρήγορη περατζάδα στην πορεία του Πολυτεχνείου, φωνάζοντας «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι»… Όσο για την δεξιά πλευρά των πραγμάτων, εκτός από τους τσαρλατάνους της ΝΔ, για τους οποίους μιλήσαμε νωρίτερα, υπάρχουν και οι νεόκοποι θεατρίνοι του μορφώματος του Βελόπουλου, οι οποίοι αφού κοροϊδέψανε αρκετούς αγνούς, αλλά ανώριμους πολιτικά, Έλληνες ώστε να τους ψηφίσουν, έβγαλαν μία ανακοίνωση για το Πολυτεχνείο που θα την ζήλευαν και οι οργανώσεις της άκρας αριστεράς…
Για το εγχώριο σύστημα η πολιτική δεν είναι η πρακτική εφαρμογή της υπεράσπισης των Εθνικών και Λαϊκών συμφερόντων, αλλά η αποθέωση και η εξυπηρέτηση του χαμαιλεοντισμού. Όταν «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», όπως θα έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ποιος είναι τόσο «αντιδημοκράτης» και «φασίστας» για να χαλάσει αυτήν ακριβώς την «ωραία ατμόσφαιρα» στην συνάντηση με τον Κινέζο πρόεδρο, τον πρέσβη των ΗΠΑ ή την «Lady G.» της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας;
Επομένως, όσοι παραμείναμε ξύπνιοι την νύχτα της μεγάλης παρακμής, ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι στον διεφθαρμένο κόσμο της μεταπολίτευσης δεν υπάρχουν, επί της ουσίας, «αριστεροί ή δεξιοί», «καλοί και κακοί», «έντιμοι και ανέντιμοι», «αδιάφθοροι και διεφθαρμένοι». Πέρα και πάνω από τέτοιους ψευδεπίγραφους ιδεολογικούς χαρακτηρισμούς υπάρχει η κοινή πολιτική τους ιδιότητα στο «Συνταγματικό τόξο», η κοινή προσήλωσή τους προς το καθεστώς της εθνικής προδοσίας, της λαϊκής εκμετάλλευσης και της ηθικής σαπίλας. Γι’ αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν το ίδιο με Εμάς, αλλά και Εμείς δεν πρέπει ποτέ να καταντήσουμε σαν αυτούς…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ
ΒΟΜΒΕΣ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ: Η ΝΔ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΤΑΜΙΣΙΟΥΣ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ… ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΕΚΤΟΣ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ… ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΣ Ο ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ!
27/11/2019 | ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.net
Εν συνεχεία, ο πρώην συριζο-υπουργός εξέφρασε τη χαρά του που έμεινε εκτός βουλής η Χρυσή Αυγή, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για επίτευγμα του ΣΥΡΙΖΑ και της «κοινωνικής» του πολιτικής.
Τέλος, στην παρατήρηση ότι ναι μεν έμεινε εκτός βουλής η Χρυσή Αυγή αλλά μπήκε το μόρφωμα του Βελόπουλου, ο Τσακαλώτος εξανέστη, δηλώνοντας πως το μόρφωμα αυτό δεν έχει καμμιά σχέση με την Χρυσή Αυγή, διότι -όπως υποστήριξε- πρόκειται για μια «ήπια κατάσταση» και «ελεγχόμενη».
Όσο γι’ αυτό το τελευταίο, δεν έχουμε καμμιά αμφιβολία!
Το βιολογικό κύτταρο ως χημικός αισθητήρας – επιστήμονες δημιούργησαν ένα πιο εκλεπτυσμένο μοντέλο
Egno Editorial | 6 Νοεμβρίου 2019
Το μοντέλο των ερευνητών περιγράφει το χημικό περιβάλλον ενός κυττάρου υπό όρους ενός τυχαία μεταβαλλόμενου αριθμητικού πεδίου – μια διατύπωση που τους επιτρέπει να εφαρμόσουν τεχνικές από τη θεωρία πεδίου, οι οποίες χρησιμοποιούνται συνήθως για να λυθούν προβλήματα στην κβαντική και στατιστική φυσική. Το μοντέλο προβλέπει την πιθανότητα ενός μορίου να συνδεθεί με το κύτταρο μέσα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο, επιτρέποντας τους ερευνητές να παραγάγουν τη μικρότερη κλασματική διακύμανση στην ανιχνεύσιμη από το κύτταρο συγκέντρωση. Καθώς είτε η ολική βιοχημική συγκέντρωση είτε ο ρυθμός σύνδεσης του υποδοχέα αυξάνουν, το κύτταρο μπορεί να αισθάνεται μικρότερες κλασματικές διακυμάνσεις στη συγκέντρωση. Ενώ το συμβατικό μοντέλο ενός κυττάρου σε ένα ιδεατό, σταθερό περιβάλλον προβλέπει ότι η ευαισθησία σχετίζεται με την συγκέντρωση και το ρυθμό σύνδεσης με έναν νόμο με εκθέτη 1/2, το νέο μοντέλο έχει την ευαισθησία να αυξάνει πιο αργά με τη συγκέντρωση και το ρυθμό σύνδεσης, να υπακούουν σε ένα νόμο με εκθέτη 1/4 [egno.gr: Δες την παραπομπή στην δημοσίευση στο τέλος].
 |
|
Η εικόνα από την APS
(σύνδεσμος στο τέλος του κειμένου)
|
Πηγή: American Physical Society
Περισσότερα στη δημοσίευση: Physical Limit to Concentration Sensing in a Changing Environment. Physical Review Letters.
Ο ρατσισμός κατά των λευκών δεν είναι είδηση
Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019 | www.xrisiavgi.com
Στα ψιλά λοιπόν η είδηση ότι η ηθοποιός Jennifer Agostini και ο συνοδός της Prendinellys Garcia στην βραδινή έξοδο τους σε μπαρ στο Midtown του Μανχάταν παραλίγο να χάσουν την ζωή της, όταν ξυλοκοπήθηκαν άγρια από μαύρους θαμώνες γιατί ήταν … λευκοί! Η ηθοποιός και ο συνοδός της δέχθηκαν αρχικά ρατσιστική επίθεση, με ακατονόμαστες εκφράσεις και βρισιές για το λευκό τους δέρμα.
Ο ρατσισμός, λοιπόν, αποτελεί στην πραγματικότητα ένα πρόσχημα για τα αφεντικά της παγκοσμιοποίησης προκειμένου να προχωρούν στα σχέδιά τους και στρέφεται αποκλειστικά και μόνο κατά των λευκών!
Γιώργος Τράγκας: «Η κυβέρνηση συνεργάζεται στενά με στελέχη Σόρος που θέλουν να "φυτέψουν" καινούργιο πληθυσμό στην Ελλάδα»
27/11/2019
«Η φρέσκια κυβέρνηση Μητσοτάκη βγάζει πολύ γρήγορα ρυτίδες και σακούλες κάτω από τα μάτια. Πριν προλάβει να μπει στην εφηβική ηλικία εμφανίζει τα συμπτώματα πρόωρου γήρατος. Κάτι δεν πάει καλά με τον καινούργιο πρωθυπουργό. Αποπνέει μία εμφανή ανεπάρκεια αντιμετώπισης των προβλημάτων και πολύ νωρίς οι αποφάσεις των στελεχών του αντιμετωπίζουν τον δημοσιογραφικό και δημόσιο χλευασμό.
Η καθημερινή αποθέωση από την ανιψιά στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ και οι δημοσκοπήσεις δεν κρύβουν την εικόνα ενός πρωθυπουργού που πνίγεται στα κύματα του μεταναστευτικού και στην πλήρη απομόνωση από τις υπερδυνάμεις.
Οι επιλογές του περιορίζονται πλέον και αυτό είναι πολύ κακό, στις οδηγίες του Βερολίνου και σε πρόσωπα φθαρμένα, διαπλεκόμενα ή ανήκοντα σε εκείνους που έφεραν την Ελλάδα σε αυτό το σημείο και την οδηγούν σε πλήρη ακρωτηριασμό.
Ο κος Μητσοτάκης κουβεντιάζει το μεταναστευτικό πίνοντας espresso και καπουτσίνο στη Ρώμη. Εδώ μπουκάρουν χιλιάδες από τα ανοικτά σύνορα του Έβρου και αποβιβάζονται εκατοντάδες σε όλα τα νησιά. Οι καταγραφές, όπως λένε οι αστυνομικοί, αποκρύπτουν επίτηδες τον πραγματικό αριθμό των μουσουλμάνων που εισέρχονται στην Ελλάδα, ενώ η Διεύθυνση Αστυνομίας Ροδόπης δέχεται καθημερινά τηλεφωνήματα από πολίτες της περιφέρειας που καταγγέλλουν διέλευση εκατοντάδων μεταναστών.
Όπως αναφέρουν οι εφημερίδες της Θράκης, εκτός από την όχθη του Έβρου, στο Διδυμότειχο, στις Φέρρες, στο Σουφλί και έως το Δέλτα του Ποταμού, βάρκες προερχόμενες από την Τουρκία αποβιβάζουν καθημερινά παράνομους μετανάστες, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις ακτές της Αλεξανδρούπολης. Και οι μετανάστες μπουκάρουν στα χωριά και σε όλους τους οικισμούς αρπάζοντας λαχανικά, πουλερικά, ποδήλατα, αυτοκίνητα.
Η απόπειρα του κου Μητσοτάκη να διεθνοποιήσει το μεταναστευτικό είναι υποκριτική, γιατί η κυβέρνησή του ακολουθεί οδηγίες της κας Μέρκελ και του Βερολίνου να διατηρεί ανοικτά τα σύνορα για τους μετανάστες και να τους υποδέχεται εδώ. Η συνεργασία αυτής της κυβέρνησης με τις οργανώσεις Open Society και Solidarity Now είναι πολύ στενή και μέσα στον κορμό της φιλοξενεί μια σειρά από στελέχη της οργάνωσης Σόρος που θέλουν να φυτέψουν στην Ελλάδα ένα καινούργιο πληθυσμό.
Μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους που εισάγονται άνευ ταυτοποίησης στη χώρα, φυτεύονται και ολόκληρες μοίρες πρακτόρων και σαμποτέρ των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες πλέον συνεργάζονται στενά με τις Πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις. Οι τελευταίες με την άδεια της Τουρκίας και προφανώς και άλλων πετάνε καθημερινά πάνω από το Αιγαίο. Η «γαλάζια πατρίδα» του κου Ερντογάν διευρύνεται σε μουσουλμανική πατρίδα.
Έχουμε φτάσει στο σημείο πλέον να υπερίπτανται των ελληνικών νήσων σμήνη της πακιστανικής πολεμικής αεροπορίας που πετάνε μαζί με τα τούρκικα.
Η κατάσταση στις ακτές του ανατολικού Αιγαίου είναι αφόρητη και σήμερα στην διάρκεια της εκπομπής θα μεταδώσω συγκλονιστικά ρεπορτάζ τόσο από τη Σάμο, όσο και από τη Χίο.
Το σχέδιο Στεφανή με επιτήρηση συνόρων με αερόστατα και φουσκωτά, πραγματικά είναι ένα πυροτέχνημα ολκής. Είναι δαπανηρό και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εμποδίσει τις βάρκες να φτάσουν στις ακτές μας χωρίς άμεση και βίαιη παρέμβαση του πολεμικού ναυτικού.
Ο εντοπισμός των σωστικών λέμβων και η ειδοποίηση των τουρκικών αρχών δεν πρόκειται να φέρει κανένα αποτέλεσμα αν δεν κλείσουμε αυστηρά το μήκος των συνόρων. Οι μετανάστες πρέπει να αναχαιτίζονται ως παράνομοι και τίποτα περισσότερο. Το σχέδιο του κου Στεφανή – όπως το διαβάζει κανείς – είναι μια παλιά ιδέα, ειπώθηκε πριν από 12 χρόνια όταν δεν υπήρχε ΚΑΝ μεταναστευτικό και θεωρήθηκε ιδιαίτερα δαπανηρή.
Ο κος Μητσοτάκης – μεταξύ μας κρίμα για την ηλικία του – διαλέγει ως συνεργάτες τον κο Πικραμμένο, την κα Γιάννα Αγγελοπούλου, τον κο Απόστολο Δοξιάδη, τον 80 διοικητή στο νοσοκομείο Καρδίτσας και ότι πιο σκουριασμένο και θαμπό μπορεί να βρει ένας καινούργιος πρωθυπουργός που υποστηρίζει ότι έχει μοντέρνες αντιλήψεις.
Στην πραγματικότητα θέλει και δείχνει ότι κινείται σε ένα πολύ στενό κύκλο οξειδωμένης αριστοκρατίας, η οποία αποπνέει σνομπισμό και είναι αδιάφορη στο ευρύ κοινό. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να είσαι τόσο σαλονάτος και τόσο απόμακρος σε χαλεπές ημέρες. Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι οι λογαριασμοί, οι φόροι και τα ενοίκια τρώνε το 80% των εισοδημάτων στην Ελλάδα. Αυτό δείχνει έρευνα που έκανε ο σύνδεσμος επιχειρήσεων και λιανικής πώλησης. Το 10% των νοικοκυριών δανείζονται σε μηνιαία βάση προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Για να καταλάβετε πόσο επικίνδυνες είναι αυτή την ώρα οι επιλογές του κου Μητσοτάκη και όλων αυτών των Σοριτών και γερμανοκαθοδηγούμενων που κουβαλάει μαζί του, σκεφτείτε ότι η άρνηση της Γερμανικής κυβέρνησης να υποχωρήσει στις αμερικανικές πιέσεις για αποκλεισμό της κινέζικης Χάιγουέι, από την κατασκευή του γερμανικού δικτύου 5G προξενεί εντάσεις ανάμεσα στο Βερολίνο και στην Ουάσιγκτον.
Πρόσφατα, ο Γερμανός υπουργός οικονομίας υπενθύμισε στους Αμερικανούς το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων Γερμανών πολιτικών από την Αμερικανική NSA. Από την πλευρά του, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Βερολίνο χαρακτήρισε τη σύγκριση προσβλητική. Ο πόλεμος Γερμανίας – ΗΠΑ έχει ανάψει για τα καλά και ο Μητσοτάκης το παίζει Γερμανός με ανοίγματα στην Κίνα την ώρα που λέει ότι αυξάνονται οι πιθανότητες για ένα ατύχημα στο Αιγαίο».
ΠΗΓΗ: ΜΑΚΕΛΕΙΟ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)