Ο Πρόεδρος Trump, στην πιο πρόσφατη ομιλία του επικεντρώθηκε σε τρία βασικά σημεία του εν εξελίξει πολέμου κατά του Ιράν.
Το πρώτο σημαντικό που είπε ήταν ότι, οι ΗΠΑ θα απεμπλακούν από τον πόλεμο μέχρι το τέλος Απριλίου. Το δεύτερο ότι δεν σκοπεύει σε αλλαγή καθεστώτος, ποτέ δεν σκόπευε (!?) και το τρίτο ότι δεν θα υπάρξει χερσαία επέμβαση. Αυτό το τελευταίο δεν το είπε, αλλά απέφυγε να αναφερθεί έστω και έμμεσα σε ανάπτυξη στρατευμάτων στο έδαφος του Ιραν. Βεβαίως η αποστολή στρατευμάτων δεν έχει ακυρωθεί, τμήματα κατευθύνονται προς το Ιράν, μαζί και η Εθνοφρουρά της Νεβάδα (?) για κάποιον περίεργο λόγο…
Ένα άλλο σημείο, κεντρικότατο στην ομιλία του Trump, ήταν η δήλωση ότι «τα στενά κάποια στιγμή θα ανοίξουν, όταν το Ιράν θα χρειαστεί τα χρήματα από τις πωλήσεις πετρελαίου».
Αυτή η εξαιρετικά προσεγμένη πρόταση, έχει πολύ βάθος. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποδέχεται ξεκάθαρα ότι τα στενά θα τα ανοίξει το Ιράν! Δεν θα τα ανοίξουν οι ΗΠΑ ή κάποιος άλλος. Αυτόματα αποδέχτηκε ότι το Ιράν έχει -αυτήν την στιγμή- την πρωτοβουλία στον πόλεμο. Την πρωτοβουλία δηλαδή έχει όποιος μπορεί να κλείσει και να ανοίξει τα στενά…
Και κάπως έτσι πετιούνται από το παράθυρο οι διθυραμβικές δηλώσεις: τους διαλύσαμε, τους ισοπεδώσαμε, ούτε καν μας πυροβολούν, νικήσαμε, κλπ. Αν αυτά ίσχυαν τότε τα στενά θα τα άνοιγαν οι ΗΠΑ! Αντίθετα όμως ο Trump ενημερώνει τον κόσμο ότι τα στενά θα ανοίξουν όταν το αποφασίσει το Ιράν, για λόγους οικονομικού συμφέροντος.
«οι χώρες στον κόσμο που εφοδιάζονται από τα στενά του Ορμούζ, πρέπει να φροντίσουν αυτή την δίοδο, πρέπει να την αρπάξουν και να την φροντίσουν, μπορούν να το κάνουν εύκολα, εμείς θα είμαστε βοηθοί, αλλά εκείνες πρέπει να πάρουν την πρωτοβουλία και να προστατεύσουν το πετρέλαιο που τόσο απελπισμένα χρειάζονται· σε αυτές τις χώρες λοιπόν που μέχρι τώρα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον αποκεφαλισμό του Ιράν, έχω να προτείνω: 1) αγοράστε πετρέλαιο από τις ΗΠΑ έχουμε πολύ και άφθονο και 2) αναπτύξτε λίγο καθυστερημένο θάρρος και πηγαίνετε στα στενά και απλά πάρτε τα, χρησιμοποιήστε τα, προστατεύστε τα»
Τα λόγια αυτά, είναι αποκαλυπτικά!
Το πρώτο πράγμα που κάνει ο Trump, πιθανότατα ορμώμενος από τον πληγωμένο ναρκισσιστικό ψυχισμό του, είναι πως κατηγορεί για έλλειψη θάρρους τους συμμάχους του και άρα για την αποτυχία των επιχειρήσεων μέχρι τώρα και ταυτόχρονα τους ζητά ξανά (?) να αναθεωρήσουν και να επέμβουν! Ο άνθρωπος που είναι γνωστός σαν «αρτίστας των συμφωνιών» μόλις αποκαθηλώθηκε! Αντί για επιχειρήματα χρησιμοποιεί μια μεσοβέζικη γλώσσα προσβολών κι απειλών για να εξασφαλίσει υποστήριξη. Ο Trump που θα τελείωνε τον πόλεμο της Ουκρανίας «σε ένα εικοσιτετράωρο» έχει αποκτήσει την νοοτροπία ζήτουλα του Ζελένσκυ!
Το δεύτερο και εξαιρετικά σημαντικό θέμα που θίγει με τα λόγια του αυτά είναι ότι, οι ΗΠΑ αποσύρονται πλέον από την ηγετική θέση του «πλανητάρχη». Η αυτοκρατορία επίσημα, ποιο επίσημα δεν γίνεται από τα χείλη του «αυτοκράτορα», τελείωσε.
Ας πάρουν άλλοι την πρωτοβουλία· δηλαδή εμείς αποσυρόμαστε. Ας ανοίξουν άλλοι τα στενά του Ορμούζ· δηλαδή εμείς αδυνατούμε.
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ταυτόχρονα πως οι ΗΠΑ υποβιβάστηκαν σε κάποια αδύναμη χώρα. Όχι φυσικά. Παραμένουν ισχυρότατη παγκόσμια δύναμις.
Όμως σημαίνει το τέλος του μονοπολικού κόσμου!
Ένα γεγονός που διάφοροι συνεργάτες του ΙΣΤΟΣ, έχουμε σε πολλές περιπτώσεις αρθρογραφήσει ότι έρχεται κι ότι θα το ζήσουμε στις ημέρες μας. Και τώρα το αναγγέλλει επίσημα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ!
Ας αναλογισθούμε λίγο σε ποιους απευθύνεται ο Trump όταν ζητάει «να πάνε να αρπάξουν τα στενά».
Λογικά δεν αναφέρεται στις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Είναι κοινό μυστικό ότι δεν έχουν την στρατιωτική ισχύ ούτε την οικονομική για να το κάνουν. Η φίλο-ΝΑΤΟική πολιτική μετά τον Β’ ΠΠ, δηλαδή η έλλειψη εθνοκεντρικής πρόνοιας και η υποταγή στα κελεύσματα των ΗΠΑ, έχει καταστήσει τις ευρωπαϊκές δυνάμεις στρατιωτικά ισχνές. Η Ευρώπη ουσιαστικά δεν απελευθερώθηκε ποτέ, μετά την λήξη του παγκοσμίου πολέμου. Ο στρατός κατοχής παρέμεινε στις βάσεις και με μεγάλους αριθμούς· απλά είναι αμερικανικός. Και είναι ακόμη εδώ.
Να σημειώσουμε πως η αντίπαλος στον Β’ ΠΠ Γερμανία, αριθμούσε τότε πληθυσμό περίπου 90 εκατομμύρια μαζί με τις προσαρτήσεις και στο ζενίθ του πολέμου έφτασε περίπου τα 15 εκατομμύρια στρατό. Σήμερα το Ιράν, αριθμεί πληθυσμό περί τα 92 εκατομμύρια και συνεπώς μπορεί οπωσδήποτε να στρατολογήσει περί τα 10 εκατομμύρια αν χρειαστεί. Και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν κατάφεραν μόνες, την νίκη στον Β’ ΠΠ. Επίσης η γεωγραφία του Ιράν είναι εξαιρετικά δύσκολη για επιτιθέμενες χερσαίες μονάδες.
Άρα η λογική λέει –και ναι, αυτό είναι εκτίμηση αλλά πιθανότατη– ότι απευθύνεται στην Κίνα! Και βεβαίως η Κίνα έχει το στρατιωτικό δυναμικό να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο σενάριο αλλά και την μεγάλη ανάγκη πετρελαίου, φυσικού αερίου και λιπασμάτων για την τεράστια καθημερινή παραγωγή της, που αποτελεί την κεντρική αρτηρία της οικονομίας της.
Τι κάνει λοιπόν ο Trump; Στέλνει ένα μήνυμα απελπισίας προς τον κύριο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, την Κίνα. Της λέει, εγώ θα κάνω πίσω ή ίσως και να βοηθήσω, έλα ανέλαβε εσύ.
Ο Trump γνωρίζει ότι η κινεζική πολιτική δεν αποφασίζεται στο φτερό! Ότι υπάρχει βαθιά μελέτη και προπαρασκευή σε ότι κάνει η Κίνα. Η «Ζελένσκια» όμως απελπισία του, δεν τον αφήνει να μην κάνει μιαν ύστατη προσπάθεια να τάξει στην Κίνα τον ρόλο του «πλανητάρχη» σε μιαν καταδικασμένη ελπίδα να διασπάσει τον άξονα Ρωσίας Κίνας.
Ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος» ουσιαστικά περιχαρακώθηκε μετά τον Β’ ΠΠ. Όλες οι χώρες άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, που αποδέχθηκαν την υποτέλεια στις ΗΠΑ, είχαν έναν βασικό άξονα στην σκέψη τους: οι ΗΠΑ θα μας προστατεύσουν.
Το ίδιο ισχύει και για τα βασίλεια του Κόλπου. Έκαναν πολλά, μα πάρα πολλά δισεκατομμύρια επενδύσεις στις ΗΠΑ, με αντάλλαγμα την προστασία, που νόμιζαν ότι και οι βάσεις τους προσφέρουν. Τελικά όμως αποδείχθηκε ότι είναι απλά αναλώσιμοι στόχοι, στον βωμό του Ισραηλινού επεκτατισμού.
Οι ΗΠΑ, ξεκίνησαν έναν πόλεμο, όπως φαίνεται παρασυρόμενες από την «ειδική» σχέση τους με το Ισραήλ και σαν ευθύ αποτέλεσμα ήταν το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ (!) μεταδίδοντας οικονομική ανέχεια σε όλους τους συμμάχους των. Αμέσως κατηγόρησαν τους συμμάχους (!!) για έλλειψη θάρρους και τους προτρέπουν να ανοίξουν τα στενά μόνοι τους…
Μια τέτοια διπλωματία, μια τέτοια πολιτική, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε σε κακή σοβιετική ταινία προπαγάνδας αλλά υπάρχει σήμερα εντός του Λευκού Οίκου!
Όπως έχω ξαναγράψει, η σύγκρουση για την αλλαγή από μονοπολικό σε πολυπολικό κόσμο, εξελίσσεται σε πεδία μαχών, οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά, αλλά είναι κυρίως μια σύγκρουση πολιτισμού.
Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τον θώκο του «πλανητάρχη» ξεκίνησε. Δεν θα είναι καταδικαστική για τις ίδιες τις ΗΠΑ. Θα είναι όμως αργή και δύσκολη για πάρα πολλές χώρες που τις εμπιστεύθηκαν στον θρόνο αυτόν. Ας ελπίσουμε οτι, η Ευρώπη θα εκμεταλλευθεί την ιστορική στιγμή και θα αποτινάξει διαβρωμένους θεσμούς όπως ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και θα προχωρήσει όπως αξίζει στην πολιτιστική κληρονομιά των Ευρωπαϊκών Εθνών.
Δυστυχώς οι Αμερικανοί πολιτικοί, με την χυδαιότητα νεόπλουτου γιάνκη με τις ποδάρες πάνω στα γραφεία, νομίζουν ότι χώρες που μετρούν πολλές χιλιετίες ύπαρξης, σε αντίθεση με τα περίπου 250 χρόνια των ΗΠΑ, θα λυγίζουν μπροστά στο «Αμερικάνικο Όνειρο».
Όταν όμως αντί για όνειρο βλέπουμε εφιάλτη, τότε υπάρχει φυσική αντίδραση από τον οργανισμό, να ξυπνάμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.