Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα – Για την Επανάσταση

«Η μάζα ενός λαού που έχει ανάγκη από μια Επανάσταση, δεν μπορεί να την πράξει. Η Επανάσταση είναι απαραίτητη, όχι όταν ο λαός είναι διεφθαρμένος, αλλά όταν οι θεσμοί του, οι ιδέες του, οι προτιμήσεις του έχουν καταστεί στείρες, ή πρόκειται να γίνουν τέτοιες. Σε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή επιβεβαιώνεται η ιστορική παρακμή. Δεν θα πρέπει να θεωρείται ο θάνατος ως καταστροφή, αλλά η τελμάτωση σε μια ζωή χωρίς χάρη, χωρίς ελπίδα. Όλες οι συλλογικές δραστηριότητες γεννιούνται ποταπές σαν πουλάρια από εξαντλημένους επιβήτορες. Η ζωή της κοινότητος συρρικνώνεται, ναρκώνεται, πνίγεται μες το κακό γούστο και την μετριότητα. Σ’ αυτήν την κατάσταση δεν υπάρχει φάρμακο, εκτός από μια χειρουργική επέμβαση και από ένα ολοκληρωτικά νέο ξεκίνημα. Οι αγροί ζητούν μια νέα ιστορική σπορά γιατί η παλιά έχει εξαντλήσει την γονιμότητά της.

Μα ποιος θα είναι ο σπορέας; Ποιος πρέπει να διαλέξει τη νέα σπορά και την κατάλληλη στιγμή για να την σπείρει στην γη; Αυτό είναι το δύσκολο, και εδώ βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με όλες τις απεχθείς συμπεριφορές κολακείας προς τη μάζα, υιοθετημένες από εκείνους που ζητούν ψήφους και χειροκροτήματα. Αυτοί τίθενται εμπρός και λένε: «Λαέ, είσαι θαυμάσιος. Για λογάριασε τις καλύτερες σου αρετές. Οι γυναίκες σου είναι οι πιο ωραίες και οι πιο αγνές στον κόσμο, οι άνδρες σου είναι οι πιο έξυπνοι και οι πιο άξιοι, τα έθιμά σου τα πιο αξιοθαύμαστα, η τέχνη σου η πιο πλούσια. Έχεις μόνο μια ατυχία, να είσαι κακοκυβερνούμενος. Διώξε τους κυβερνήτες σου, αποδεσμεύσου από τις θηλιές τους και θα είσαι ευτυχής. Είναι σαν να λες: Λαέ, γίνε ευτυχής από μόνος σου, με την ανταρσία». Λέγοντας κάτι τέτοιο αποκαλύπτεται ή μια απεχθής ανειλικρίνεια που χρησιμοποιεί τις λέξεις ως δόλωμα για να προσελκύσει τις μάζες προς ίδιον όφελος, ή μια απόλυτη ηλιθιότητα η οποία ίσως είναι χειρότερη από την απάτη. Οι λαοί δεν μπορούν να σωθούν από μόνοι τους…

Όντας αρχηγός, το να θριαμβεύεις και να πεις την επόμενη ημέρα στην μάζα «Εσύ είσαι που διατάζεις, εγώ βρίσκομαι εδώ για να σε υπακούω», σημαίνει την υπεκφυγή, με τρόπο άνανδρο, από το ένδοξο καθήκον της ηγεσίας. Ο αρχηγός δεν πρέπει να υπακούει στον λαό, πρέπει να τον υπηρετεί, πράγμα που είναι τελείως διαφορετικό: το να υπηρετεί σημαίνει να πραγματοποιεί έτσι την άσκηση διακυβερνήσεως, προς όφελος του λαού, παρέχοντας το καλό του κυβερνωμένου λαού, αισθανόμενος έτσι ότι έχει συνείδηση του ιστορικού λαϊκού πεπρωμένου, ακόμα και αν αυτό απέχει από αυτό που η μάζα επιθυμεί διακαώς. Η Επανάσταση είναι καθήκον μιας αποφασιστικής μειοψηφίας απρόσιτης από τη μάζα, η οποία έχει χάσει το εσωτερικό της φως, θύμα μιας περιόδου παρακμής στο τέλος της οποίας περιόδου η άγονη σύγχυση θα αντικατασταθεί από την αποθάρρυνση. Μιας μειοψηφίας της οποίας τα πρώτα βήματα δεν θα γίνουν δεκτά από την κοινωνία μας με την χαρά και την λαμπρότητα της Νέας Τάξης.»

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Οι ήρωες του Γράμμου στα αζήτητα

Παναγιώτης Λιάκος

Η 29η Αυγούστου 1949 ήταν η ημέρα που στο όρος Γράμμος επισημοποιήθηκε η νίκη του Ελληνικού Στρατού έναντι του ένοπλου τμήματος του ΚΚΕ, το οποίο οι ίδιοι αποκαλούσαν «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας – ΔΣΕ». Εκείνη την ημέρα έπεφτε στο κενό μια συστηματική προσπάθεια αφαίρεσης των ελευθεριών των Ελλήνων, ρίξιμο της Ελλάδας στα κάτεργα της ΕΣΣΔ, απόσχισης εδαφών από την πατρίδα και εκχώρησή τους στους Σλάβους που πολέμησαν στις τάξεις των συμμοριτών.

Αυτά είναι γνωστά. Γνωστά και τα μαζικά εγκλήματα των κουκουέδων, οι σφαγές χιλιάδων (ακόμα και γερόντων και γυναικοπαίδων) και το ρίξιμό τους σε φαράγγια, πηγάδες και σπήλαια, οι βιασμοί, τα πλιάτσικα, τα «ανταρτοδικεία», το παιδομάζωμα, ώστε να υποχρεωθούν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών να πολεμήσουν υπέρ του ΚΚΕ και η τρομοκρατία που άσκησε αυτή η ανθελληνική μειοψηφία σε βάρος της πλειοψηφίας.

Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι το κίνητρο των οικογενειών που έχασαν ανθρώπους τους την περίοδο της κομμουνιστικής ανταρσίας, αμάχους τε και στρατευμένους, να συνεχίσουν να στηρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις που φτύνουν επί δεκαετίες στους τάφους των συγγενών τους. Το μεταπολιτευτικό κράτος αναγνώρισε ως… αντιστασιακούς τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ, που σήκωσαν τα όπλα κατά της πατρίδας (Νόμος 1285/1982).

Τους έδωσε παράσημα, ηθικές αμοιβές, υλικά προνόμια και -πάνω απ’ όλα- συντάξεις, από λεφτά που είχαν πληρώσει ως εισφορές και φορολογία και οι απόγονοι των θυμάτων. Επίσης, το ίδιο κράτος με νόμο αποφάσισε να «άρει τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου» (λες και μπορείς να άρεις τον θάνατο από όσους έσφαξαν οι κατσαπλιάδες) και να μην αναφέρει στα δημόσια έγγραφα και στην εκπαίδευση τους όρους «συμμορίτες» και «συμμοριτοπόλεμος», τα οποία αντικαταστάθηκαν από τους όρους «Δημοκρατικός Στρατός» και «Εμφύλιος Πόλεμος».

Αυτό το κράτος τα μισά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση το διοίκησε η Σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά και τα άλλα μισά η αποκαλούμενη «Κεντροδεξιά», που έχει τόση σχέση με τη Δεξιά όσο έχει ένα μπρόκολο με την κβαντομηχανική. Κάθε τόσο οι «ηγέτες» της Κεντροδεξιάς, με πρώτο και χειρότερο τον Μητσοτάκη, λένε ότι «τιμούν και σέβονται» τους «αγώνες» της Αριστεράς (αυτοί οι «αγώνες» περιγράφησαν στην αρχή του κειμένου).

Δεν έχουν πει ποτέ ότι τιμούν και σέβονται τη θυσία των παλικαριών που έσωσαν την πατρίδα πολεμώντας στον Γράμμο, στο Βίτσι, στην Καλαμάτα, στο Θησείο, στη Φλώρινα και σχεδόν σ’ ολόκληρη την επικράτεια. Δεν δίνουν το «παρών» στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, στα μνημόσυνα υπέρ των πεσόντων του Εθνικού Στρατού, που οι κουκουέδες βάφτισαν «γιορτές μίσους». Δεν διδάσκουν τις ηρωικές μάχες που έδωσε ο Στρατός μας εναντίον των συμμοριτών.

Δεν νομοθέτησαν ώστε να αποζημιωθούν ηθικά και υλικά τα θύματα των σφαγών από το κόμμα που διέταξε τη διάπραξη των εγκλημάτων. Μάλιστα, η περιφρόνηση της τάχα «Κεντροδεξιάς» στα θύματα του ΚΚΕ και στους απογόνους τους είναι τόσο μεγάλη που δεν χάνουν ευκαιρία ώστε να εντάσσουν τα ορφανά του Στάλιν στο… δημοκρατικό τόξο! Οι ήρωες του Γράμμου παραμένουν στα αζήτητα και οι περισσότεροι αποδοκιμάζονται από τους απογόνους τους την ημέρα των εκλογών.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ο Λένιν, ο Τρότσκι, το ΚΚΕ και η προδοσία του 1922

  

Από το βιβλίο “1922 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ”

23 Απριλίου του 1920 στην Άγκυρα συνεδρίασε η μεγάλη εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση του Κεμάλ. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να στείλει επιστολή στον Λένιν ζητώντας διπλωματικές σχέσεις και στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Ο Υπουργός Εξωτερικών των μπολσεβίκων Τσιτσέριν απαντούσε ως εξής:

“Η Σοβιετική κυβέρνηση δίνει χέρι φιλίας σε όλους τους λαούς του κόσμου πιστή στην αρχή του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως”.

Δήλωση έκανε και ο Λένιν, στην οποία τόνιζε:

“Ο Μουσταφά Κεμάλ φαίνεται ότι είναι υπέροχος οργανωτής και έξυπνος και με την επανάστασή του τα έβαλε με τους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Ο λαός πιστεύει σε αυτόν. Είναι ανάγκη να βοηθηθεί και αυτό είναι σημαντική βοήθεια προς τους Τούρκους εργάτες και αγρότες.”

Όταν λίγους μήνες μετά υπεγράφη η Συνθήκη των Σεβρών το ΣΕΚΕ – ΚΚΕ με προκήρυξή του κατήγγειλε την συνθήκη τονίζοντας:

“Σύντροφοι προλετάριοι η κυβερνώσα αστική τάξις επωφελείται της υπογραφής της ειρήνης με την Τουρκία δια να παρασύρει τας εργαζόμενας λαϊκάς μάζας εις σωβινιστικάς και πατριωτικάς εορτάς με το πρόσχημα της απελευθερώσεως των υποδούλων αδελφών”.

Τον Οκτώβριο του 1920 η προεκλογική συγκέντρωση του κομμουνιστικού κόμματος στην Αθήνα μετετράπη σε διαδήλωση με το σύνθημα “Κάτω ο πόλεμος”. Ταυτόχρονα κυκλοφορεί στο μέτωπο προκήρυξη προς τους οπλίτες και συλλαμβάνεται ο κομμουνιστής Παντελής Πουλιόπουλος με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Σε όλη την διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, οι κομμουνιστές ήταν η πέμπτη φάλαγγα και καλούσαν τους στρατιώτες σε λιποταξία ενώ ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ.

Το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921

Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθεση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.

Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την προδοσία τους στην Μικρά Ασία

Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την γραμμή τους, γραμμή προδοτική και αντεθνική. Χρόνια μετά (το 1935) την καταστροφή έγραφε ο Ζαχαριάδης στον Ριζοσπάστη:

«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε εκεί όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε».

Για την Μικρασιατική καταστροφή με υπερηφάνεια δηλώνουν οι κομμουνιστές ότι είχαν συμμετοχή. Και όμως δεν ακούστηκε λέξη για την μεγάλη προδοσία στην Ελλάδα του 2022, που έχει καταντήσει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Πέθανε φυλακισμένος στην Χάγη ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς

Σήμερα, στα 84 του χρόνια, απεβίωσε ο Σέρβος στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς, παραμένοντας μέχρι τις τελευταίες μέρες του κρατούμενος στις φυλακές της Χάγης.

Ο Μλάντις υπήρξε σύμβολο αντίστασης στα σχέδια του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, γεγονός που τον κατέστησε τον πιο σημαντικό καταζητούμενο στη μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία. Συνελήφθη στις 26 Μαΐου του 2011 και το 2017 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη σαν δήθεν «εγκληματία πολέμου». Καταδικάστηκε, ενώ μένουν ατιμώρητοι οι Κλίντον, που την ίδια περίοδο ενορχήστρωναν την εξάλειψη εκατοντάδες χιλιάδων Σέρβων αμάχων, και η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ, που ομολογούσε την δολοφονία μισού εκατομμυρίου παιδιών στο Ιράκ σαν «ένα κόστος που άξιζε».

Στην πραγματικότητα ο Μλάντιτς καταδικάστηκε διότι διεξήγαγε πολεμικές επιχειρήσεις υπέρ της Πατρίδος του, την ώρα που ένα παγκόσμιο κατεστημένο δρούσε εναντίον της. Ήτοι, ταυτοχρόνως και σε πολλά μέτωπα επιχειρούσε ο UCK και οι πρώτοι τζιχαντιστές που δραστηριοποιήθηκαν στην Ευρώπη, συνεπικουρούμενοι από αμερικανικά και νατοϊκά στρατεύματα, προκειμένου να διαμελίσουν την Σερβία. Την ίδια ώρα ΜΚΟ χρηματοδοτούμενες από σκοτεινά κέντρα και τον γνωστό George Soros διεξήγαγαν έναν εκ των έσω πόλεμο στο καθεστώς Μιλόσεβιτς.

27 Αυγούστου του 2026 ο Στρατηγός Μλάντιτς επιτέλους γαλήνευσε. Τα βασανιστήρια και ο πόνος που του επέβαλαν οι «δημοκρατικοί θεσμοί» σταμάτησαν αλλά η ιστορία του θα παραμείνει ζωντανή ως ένα ακόμα μνημείο της εγκληματικής υποκρισίας του διεθνούς καπιταλιστικού πολιτικού κατεστημένου.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Μεταναστευτικό: Η νέα πίεση και ο φόβος για μια χώρα που αλλάζει

Ελένη Παπαδοπούλου

Πεντακόσιοι περίπου λαθρομετανάστες έχουν φτάσει στην Γαύδο τις τελευταίες ημέρες. Όλοι αυτοί θα καταλήξουν στις φαβέλες του κέντρου των Αθηνών. Και θα βγει ο Μητσοτάκης να μας πει ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για την λαθρομετανάστευση. Τόση επαφή έχει με την κοινωνία από το διαμέρισμα στον Λυκαβηττό.

ΜΚΟ έχουν αναλάβει την μεταφορά από τα κέντρα κράτησης και τον Πειραιά σε διαμερίσματα και μονοκατοικίες που νοικιάζουν από διάφορους αλήτες και από Κινέζους golden visa μέσω μεσιτικών γραφείων άλλων αλητήριων που δεν ελέγχονται για όλο το μαύρο χρήμα που διακινούν και για τη νομιμότητα των πλυντηρίων που έχουν για επιχειρήσεις. Χώροι υγειονομικές βόμβες όπου γίνεται της μουρλής. Φυσικά και η κυβέρνηση τα γνωρίζει και βολεύεται απίστευτα με την δράση τους, καθώς δεν χρειάζεται να πονοκεφαλιαζει για το πού θα μείνουν. Απο την άλλη βέβαια ποσώς ενδιαφέρεται και για το τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ. Και ποσώς τους ελέγχει.

Για να μειώσει τα ποσοστά αυτών που βρίσκονται στη χώρα έχει εφεύρει εδώ και χρόνια το κόλπο να τους νομιμοποιεί όλους δίνοντας τους άσυλα και άδειες διαμονής με υπεύθυνες δηλώσεις που δεν ελέγχουν ποτέ. Όσοι είναι δε ποινικοί, δεν απελαύνονται, αλλά τους κρατάμε εδώ με εντολή δικαστηρίου να παρουσιάζονται στο ΑΤ. Για να συνεχίζουν το έργο τους.

«Αυτοκτονική πολιτική»

Μάλιστα με νόμο του Τσίπρα πριν το rebranding, η παραμονή στην φυλακή συνοπολογίζεται στον απαραίτητο χρόνο για τη λήψη άδειας διαμονής. Δηλαδή και εγκληματεί ο λαθρομετανάστης και τον επιβραβεύουν με άδεια διαμονής. Ξαναψηφίστε τους.

Στο μεταξύ κ. Θάνος Πλεύρης περιμένουμε ακόμα να ξεκουμπιστούν οι δομές ανηλίκων με τις συμμορίες και τις θρασύτατες ΜΚΟ απο την Αθήνα, όπως είχατε πει εδώ και καιρό,οι οποίες έχουν διαλύσει τις γειτονιές.

Ο δε κ. Δούκας φυσικά στηρίζει και αγαπά όλη αυτή την κατάσταση. Άλλοι δήμαρχοι αντιδρούν, οι δήμαρχοι Αθηναίων διαχρονικά τους αγαπούν. Γι’ αυτό και η Αθήνα έφτασε σε αυτά τα χάλια.

Αυτή η πολιτική δεν οδηγεί απλά σε αδιέξοδο. Πανευρωπαϊκά είναι αυτοκτονική. Δεν θα έχουμε χώρα σε λίγα χρόνια όπως την γνωρίζουμε. Ήδη πολιτισμικά ολόκληρες περιοχές της Ευρώπης έχουν αλλάξει χαρακτήρα. Κατάκτηση εκ των έσω. Χωρίς πόλεμο. Περιοχές και της Αθήνας και της χώρας έχουν αλλάξει πληθυσμιακή σύνθεση και ταυτότητα. Και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Δείτε επίσης:

Μεταναστευτικό: Τι απαντά το υπουργείο για τις μεταφορές από την Κρήτη στα νησιά του Βορείου Αιγαίου

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr