Γαλλία: Απαγόρευση συνεδρίου με θέμα τον Επαναπατρισμό και απέλαση του Martin Sellner

  

Στις 29 Οκτωβρίου 2026, οι γαλλικές αρχές συνέλαβαν τον Αυστριακό Εθνικιστή και πολιτικό ακτιβιστή Martin Sellner στο αεροδρόμιο Μποβέ-Τιγιέ (Beauvais-Tillé),  του απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα και προχώρησαν στην άμεση απέλασή του πίσω στην Αυστρία.

Ο Sellner είχε ταξιδέψει στο Παρίσι προκειμένου να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο με τίτλο "Remigration" («Επαναπατρισμός») σε μια προγραμματισμένη εκδήλωση, καθώς και να συμμετάσχει ως βασικός ομιλητής σε διεθνές συνέδριο με το ίδιο θέμα.

Παράλληλα, την ίδια μέρα, κατόπιν αιτήματος του Υπουργού Εσωτερικών Laurent Nuñez, οι νομαρχίες του Παρισιού και του Hauts-de-Seine απαγόρευσαν το συνέδριο με θέμα τον Επαναπατρισμό που επρόκειτο μα διεξαχθεί στις 31 Οκτωβρίου στο προάστιο Le Plessis-Robinson, και μια διαδήλωση που διοργάνωσε η συλλογικότητα Objectif Remigration για την επόμενη ημέρα. Στο συνέδριο, που διοργανώθηκε από τη δεξαμενή σκέψης Polémia του Jean-Yves Le Gallou, είχε προγραμματιστεί να συμμετάσχουν ο Renaud Camus, εκπρόσωποι από διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις και κόμματα και ο ίδιος ο Sellner.

Οι γαλλικές αρχές επικαλέστηκαν τον «ρατσιστικό και ξενοφοβικό» χαρακτήρα της θεματολογίας, καθώς και τον άμεσο κίνδυνο πρόκλησης επεισοδίων και τη διατάραξη της δημόσιας τάξης, ειδικά λόγω του τεταμένου κλίματος που επικρατεί εδώ και περίπου ενάμιση μήνα στη χώρα.

Να σημειωθεί ότι ο Sellner έχει αντιμετωπίσει και στο παρελθόν συλλήψεις, απελάσεις και απαγορεύσεις εισόδου στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ελβετία, ενώ  οι λογαριασμοί του σε μεγάλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν δεχθεί επανειλημμένους αποκλεισμούς.

Ο Martin Michael Sellner (γεν. 1989) είναι ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους της «Νέας Δεξιάς» (Neue Rechte) και του Ταυτοτικού Κινήματος της Αυστρίας (Identitäre Bewegung Österreich - IBÖ), καθώς και ένας από τους κορυφαίους θεωρητικούς της «Μεγάλης Αντικατάστασης» και του «Επαναπατρισμού» (Περισσότερα για τον Sellner βλ. το αντίστοιχο λήμμα στην METAPEDIA).

Η σύλληψη και η απέλαση του Sellner καταδεικνύει ξεκάθαρα πως αντιδρούν οι νεοταξικές ελίτ σε θέματα που αφορούν την μεταναστευτική πολιτική για να δικαιολογήσουν τα ακραία κατασταλτικά μέτρα στα οποία καταφεύγουν. Με αστήρικτα και ενίοτε γελοία επιχειρήματα περί «ρατσιστικού μίσους», «θεωριών συνωμοσίας», «ρητορικής μίσους», «προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας», «ναζιστικής ιδεολογίας» κ.λπ. προχωρούν σε απαγορεύσεις, απελάσεις, φυλακίσεις (όπως π.χ. συνέβη παλαιότερα με τον Βρετανό ιστορικό David Irving, ο οποίος συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 ετών στις 11 Νοεμβρίου 2005 στην Αυστρία, όπου πήγε για την παρουσίαση ενός βιβλίου του).

Π.Χ.Γ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΙΝΕ ΑΣΤΑΚΟΣ ή ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ;

 

Εδώ και πολύ καιρό η κυβέρνηση διαφημίζει την «εξοπλιστική αναβάθμιση» της χώρας. Κάθε λίγο μας ανακοινώνουν μια καινούργια ιδιοφυή αγορά, όπως για παράδειγμα «η Ασπίδα του Αχιλλέως» με την οποία η χώρα περνάει μπροστά από την τουρκιά και οι τούρκοι βράζουν από το κακό τους για την επιτυχία μας αυτή και άλλα τέτοια όμορφα. Λοιπόν, ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει:

• Αγοράσει 24 μαχητικά Rafale με συνολικό κόστος (όπλα και τεχνική υποστήριξη) κάπου στα 3,57 δις ευρώ
• Αγοράσει 4 Belharra με τελικό κόστος 4 δις ευρώ
• Η «Ασπίδα του Αχιλλέως» κοστίζει επίσημα 3,035 δις ευρώ
• Στην πενταετία 2021-2026 υλοποιεί ένα ευρύ εξοπλιστικό πρόγραμμα που συνολικά ξεπερνά τα 20 δις ευρώ
• Αγοράζει Μαθητικά F-35 Lightning II, 20 κορυφαία αεροσκάφη 5ης γενιάς, με το κόστος της πρώτης φάσης να κυμαίνεται στα 3,5-3,7 δις δολάρια (περιλαμβάνει υποδομές, εκπαίδευση και αρχική υποστήριξη).
• Αναβαθμίζει τα F-16 σε έκδοση Viper: με συνολικό κόστος περίπου 1,2-1,5 δις δολάρια.
• Αγοράζει Μεταγωγικά Αεροσκάφη C-390 Millennium, τακτικών μεταγωγικών αεροσκαφών της βραζιλιάνικης Embraer.
• Αγοράζει μεταχειρισμένες φρεγάτες Bergamini (FREMM IT) & Εκσυγχρονίζει τις ΜΕΚΟ
• Αγοράζει 7 Ανθυποβρυχιακά Ελικόπτερα MH-60R (Romeo) ναυτικής συνεργασίας (τα πρώτα έχουν ήδη παραδοθεί) με κόστος περίπου 280-300 εκατομμύρια δολάρια.
• Αγοράζει Τορπίλες Βαρέος Τύπου SeaHake Mod4 για τα αθόρυβα υποβρύχια κλάσης «Παπανικολής» (Type 214), ύψους περίπου 110 εκατομμυρίων ευρώ.
• Αγοράζει 10 Σκάφη Ειδικών Επιχειρήσεων Super Victa, μεταφοράς βατραχανθρώπων για τη ΔΥΚ και τη ΔΕΠ, κόστους 145 εκατομμυρίων ευρώ.
• Αγοράζει Αντιαρματικά Συστήματα Spike NLOS, από το Ισραήλ με το κόστος να ανέρχεται σε περίπου 370 εκατομμύρια ευρώ.
• Αγοράζει 35 Ελικόπτερα Black Hawk (UH-60M) πολλαπλού ρόλου από τις ΗΠΑ για την αντικατάσταση των παλιών Huey (UH-1), με το κόστος του προγράμματος να αγγίζει το 1,15 δισεκατομμύριο δολάρια.
• Αγοράζει 1.200 Τεθωρακισμένα Οχήματα M1117 (ASV) με το κόστος εξαιρετικά χαμηλό (περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ), καθώς η παραχώρηση έγινε δωρεάν και η Ελλάδα πλήρωσε μόνο τη μεταφορά, τον έλεγχο και τη συντήρησή τους.
• Αναβαθμίζει το Πυροβολικό (RM-70 / MLRS με κόστος άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ
• Αγοράζει UAVs και Περιφερόμενα Πυρομαχικά, γαλλικά drones (V-BAT), ενώ εγκρίθηκαν προγράμματα για drones κατηγορίας tactical και micro-UAVs για τις Ειδικές Δυνάμεις.

Συνολικό Συμπέρασμα:

Οι ετήσιες αμυντικές δαπάνες της χώρας για το 2026 εκτιμώνται στο 3,6% του ΑΕΠ, κατατάσσοντάς την σταθερά στις πρώτες θέσεις των χωρών του ΝΑΤΟ ως προς τις αμυντικές επενδύσεις αναλογικά με την οικονομία της.

Θα μου πείτε τώρα, και που είναι το κακό βρε στριμμένε αντιδραστικέ;

Πολλά είναι τα κακά σε όλη αυτή την ιστορία. Εγκυκλοπαίδεια ολόκληρη μπορούμε να γράψουμε με επιχειρήματα όλων των τύπων, ξεκινώντας από την ξεφτίλα να αγοράζει η Ελλάδα (!)  που έγραψε τους παγκόσμιους «κανόνες» ναυτιλίας πλοία από άλλους κατασκευαστές και να μην τα παράγει μέχρι τις μίζες που παρακίνησαν αυτές τις αγορές και άλλα πολλά τεχνικά, πολιτικά, ηθικά, οικονομικά.

Αυτό όμως που ξεχωρίζει από αυτή την ιστορία, είναι κάτι που φαίνεται τόσο παράδοξο όσο θα ήταν π.χ. ένας τίμιος τοκογλύφος, είναι ότι:

Με τόσα τεράστια ποσά, με όλο αυτόν τον εξοπλισμό, την προβολή δύναμης και την «σωστή πλευρά της ιστορίας» κι όμως η Ελλάδα αδυνατεί να ποντίσει ένα καλώδιο σε ελληνικό έδαφος (θαλάσσια περιοχή νότια της Κάσου και της Καρπάθου) γιατί οι τούρκοι την απειλούν και γίνονται …τούρκοι από το κακό τους…

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η Ελλάδα δεν έγινε “αστακός”, απλώς εμείς, πληρώνουμε πολλές αστακομακαρονάδες για τους πονηρούς…

Γι αυτό σας λέω…

Ή πολύ ηλίθιοι είναι ή πολύ ηλίθιοι είμαστε ή πολύ μας δουλεύουν ή και τα τρία μαζί

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

ΠΗΓΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ | ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΠΑΡΟΝΤΕΣ- ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη και πληγές που δεν κλείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Η 1η Νοεμβρίου 2013 είναι μία από αυτές τις ημερομηνίες που συντάραξε για πάντα όσους ανήκουν στο Εθνικιστικό Κίνημα. 

Εκείνο το βράδυ, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στο Νέο Ηράκλειο, ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης και ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης έπεσαν νεκροί από τα πυρά ενόπλων. Ο Αλέξανδρος Γέροντας τραυματίστηκε σοβαρά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δύο νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και φίλους αντιμέτωπους με μια απώλεια αδιανόητη.

Πίσω από τα ονόματα υπήρχαν πρόσωπα, όνειρα και προσδοκίες. Υπήρχαν γονείς που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες, να χαίρονται τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής. Υπήρχαν φιλίες, κοινές αναμνήσεις και σχέδια που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιηθούν. Γιατί ο Γιώργος και ο Μανώλης δεν ήταν απλώς δύο θύματα μιας ακόμα πολιτικής δολοφονίας από τον αριστερό χώρο. Ήταν δύο νέοι Έλληνες, των οποίων η ζωή διακόπηκε βίαια, προτού προλάβουν να γράψουν τις επόμενες σελίδες της, μόνο και μόνο επειδή ήσαν Εθνικιστές. 

Για να κατανοήσουμε όμως το ιστορικό βάρος εκείνης της νύχτας, πρέπει να επιστρέψουμε στο φθινόπωρο του 2013. Η Ελλάδα εξακολουθούσε να δοκιμάζεται από την μνημονιακή πολιτική. Η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς θεσμούς είχε κλονιστεί, ενώ η άνοδος της Χρυσής Αυγής είχε τρομοκρατήσει το λεγόμενο "δημοκρατικό" τόξο. Η πολιτική αντιπαράθεση είχε οξυνθεί επικίνδυνα. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον Ρουπακιά, είχε δώσει την ευκαιρία που ήθελε το σύστημα. 

Ακολούθησαν μαζικές αντιδράσεις και σοβαρές δικαστικές εξελίξεις. Στις 28 Σεπτεμβρίου συνελήφθησαν ο κ.Μιχαλολιάκος και βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής. 

Η ελληνική κοινωνία βρισκόταν μέσα σε ένα κλίμα έντονης πόλωσης, όπου οι πολιτικές διαφορές είχαν αποκτήσει ιδιαίτερα οξυμένο χαρακτήρα. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ακούστηκαν και δηλώσεις που αξίζει να εξετάζονται με την απαιτούμενη ιστορική και πολιτική κριτική. Την ημέρα της δολοφονίας του Φύσσα, η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «Από το Πέραμα μέχρι το Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει». Θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι αυτή η ρητορική ακραίου μίσους από έναν βουλευτή, στοχοποίησε  αθώους πολίτες;

Η κριτική αυτή δεν σημαίνει ότι μια πολιτική δήλωση αποδεικνύει ευθύνη για ένα μεταγενέστερο έγκλημα. Σημαίνει, όμως, ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας που ευαγγελίζονται κάποιοι, απαιτεί σταθερές αρχές και όχι επιλεκτική ευαισθησία...

Την 1η Νοεμβρίου, τα πυρά στο Νέο Ηράκλειο πρόσθεσαν δύο ακόμη ονόματα στον κατάλογο των θυμάτων της αριστερής τρομοκρατίας. Ο Γιώργος και ο Μανώλης δολοφονήθηκαν σε μια  επίθεση που καταγράφτηκε από κάμερες  ασφαλείας. Οι άνθρωποι που τους αγαπούσαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το αμετάκλητο γεγονός ότι δεν θα τους ξανάβλεπαν, δεν θα άκουγαν ξανά τη φωνή τους, δεν θα μοιράζονταν μαζί τους τις στιγμές που κάποτε θεωρούσαν αυτονόητες.

Κανένας λόγος δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως τον πόνο μιας μάνας που χάνει το παιδί της. Κανένα αφιέρωμα δεν μπορεί να αναπληρώσει την παρουσία ενός ανθρώπου που έφυγε τόσο πρόωρα. Μπορούμε, όμως, να σταθούμε με σεβασμό απέναντι στις οικογένειές τους και να αρνηθούμε να αντιμετωπίσουμε την απώλειά τους ως μια ακόμη ξεχασμένη είδηση.

Ο Γιώργος και ο Μάνος είχαν τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις και δικαιούνταν να τις εκφράζουν χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους. Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής ζωής. Η δολοφονία, αντίθετα, αποτελεί την απόλυτη άρνηση του δικαιώματος του άλλου να υπάρχει. Καμία ιδεολογία δεν μπορεί να νομιμοποιεί την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί τη σιωπή απέναντι σε ένα έγκλημα.

Γι' αυτό και η απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ουσιαστική. Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να διερευνούν κάθε διαθέσιμο στοιχείο και να επιδιώκουν τη διαλεύκανση της υπόθεσης, ώστε οι ευθύνες να αποδίδονται σύμφωνα με τον νόμο. Η αναζήτηση της αλήθειας δεν μπορεί να υποκαθίσταται από φήμες, πολιτικές εκτιμήσεις ή θεωρίες που δεν αποδεικνύονται. Η δικαιοσύνη απαιτεί στοιχεία, επιμονή και ισονομία, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις.

Για όλους εμάς που αρνιόμαστε να λησμονήσουμε τον Γιώργο και τον Μάνο και τους έχουμε στην καρδιά μας, η μνήμη δεν είναι μια τυπική ετήσια τελετή. Είναι η υπόσχεση ότι τα πρόσωπά τους δεν θα χαθούν πίσω από την ψυχρότητα των αριθμών και των στατιστικών. Είναι η ανάγκη να θυμόμαστε πως η Εθνική Ιδέα που υπηρετούμε, έχει την σφραγίδα ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους για αυτήν. 

Η μνήμη του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη μάς καλεί να επιμείνουμε στη δικαιοσύνη και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. 

Γιώργος Φουντούλης – Μανώλης Καπελώνης.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1.11.2026

Και αν χρειαστεί να χύσουμε το αίμα μας…

“60χρονος υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής στην Πάτρα δέχεται επίθεση δεκάδων αναρχικών με ξύλινα ρόπαλα και «ενισχύσεις» από την Αθήνα. 25 προσαγωγές, καμία σύλληψη!”
“Επίθεση 50 ατόμων, με λοστούς και σιδηρογροθιές, σε μέλος της Χρυσής Αυγής 55 ετών στον Βόλο. Σιωπηρή κάλυψη από τον «πολιτικό κόσμο»”
“10 αναρχικοί εναντίον ενός Χρυσαυγίτη στήνουν ενέδρα με σφυριά μέσω της εργασίας του στα Εξάρχεια. Καμία καταδίκη”
“Αμέτρητες εμπρηστικές επιθέσεις σε κλειστά γραφεία της Χρυσής Αυγής, συχνά με την απροκάλυπτη συνοδεία της Αστυνομίας”
…

Η λίστα των θρασύδειλων παρακρατικών επιθέσεων συνεχίζεται και, αδυνατώντας να κάμψει την Χρυσή Αυγή, φτάνει στην ημέρα-σταθμό για την πορεία του κινήματος: 1η Νοεμβρίου, η δολοφονία των δύο Συναγωνιστών μας, του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη, στο Νέο Ηράκλειο. Εκτός από τα δύο παιδιά σφαίρες δέχτηκε και ένας ακόμη Συναγωνιστής, ο Αλέξανδρος Γέροντας, ο οποίος, μετά από μια μακρά και κρίσιμη νοσηλεία, βρίσκεται ακόμα και σήμερα μαζί μας. Και αυτή την φορά, τα θλιβερά ανθρωπάκια του αντιφασισμού χρειάστηκαν κουκούλες, πυροβόλα όπλα, όχημα άμεσης διαφυγής και την (ηθική και πρακτική) κάλυψη των αρχών, για να τολμήσουν να αντιμετωπίσουν Χρυσαυγίτες. Πόσες φορές έχετε ακούσει για τέτοιες άνανδρες επιθέσεις ενάντια σε μέλη της Χρυσής Αυγής; Γιατί άραγε κανείς δεν καταδικάζει τον διαχρονικά δολοφονικό χαρακτήρα τους, προερχόμενο εκ της αριστεράς;

Η δειλία των αντιπάλων μας είναι φανερή ακόμη και μέσα από την πολεμική τους. Ακολουθούν τις ίδιες τακτικές με τους ιδεολογικούς προγόνους τους, δηλαδή τους συμμορίτες. Αλίμονο αν βρισκόσουν αιχμάλωτός τους. Πρώτα σου έσπαγαν τα άκρα, σου έκοβαν κάποια, σε έκαιγαν και μετά σε εκτελούσαν. Αν ήσουν αρκετά άτυχος μπορεί μέσα σε όλα αυτά να σου έβγαζαν και τα μάτια με κουτάλι. Δεν έβλεπαν διαφορά ανάμεσα σε ανήλικα, έγκυες γυναίκες, βρέφη, ηλικιωμένους και άνδρες πολεμιστές. Όλοι όσοι συνδέονταν με τους εχθρούς είχαν την ίδια μοίρα γιατί η ανάγκη τους για προσωρινή εκδίκηση ξεπερνούσε οποιοδήποτε αίσθημα ανδρείας και τιμής το οποίο μπορεί να τους είχε απομείνει. Αν κάποιος αμφισβητεί τις παραπάνω τακτικές αρκεί να διαβάσει τους καταλόγους της χωροφυλακής με τους σφαγιασθέντες από τις «αντιστασιακές» ομάδες που ήσαν προσκείμενες στο ΚΚΕ. Κι όμως το μόνο που χρειάστηκε για να εξιλεωθούν από το αστικό κράτος ήταν να χαρακτηρίσουν τους εχθρούς τους φασίστες και να εκλέξουν έναν Εβραίο για γενικό γραμματέα.

Δεν πρέπει όμως να μας κάνει εντύπωση. Διαλέξαμε το δρόμο των διώξεων και αυτοί της καθεστωτικής χάριτος. Η αλητεία τους επιβραβεύθηκε από τους κοινοβουλευτικούς ενώ το δικό μας αγωνιστικό πνεύμα καταδικάσθηκε. Από τον στρατηγό Γρίβα και τους αγωνιστές της οργάνωσης Χ μέχρι τον Μάντακα, τον Φουντούλη και τον Καπελώνη, το αίμα των Ηρώων μας είναι εκεί για να μας υπενθυμίζει την αριστερή βαρβαρότητα και ατιμία. Μα εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ναι, θα αμυνθούμε της πατρίδας μας με ότι αυτό συνεπάγεται. Ας μας βάζουν βόμβες και ας στήνουν ενέδρες με την κάλυψη των υπηρεσιών ασφαλείας. Θα είμαστε στο δρόμο για να αποδίδουμε φόρο τιμής στους νεκρούς που μας δίδαξαν τι σημαίνει πόλεμος.

Πόλεμος. Συγγενής με τον παλμό, την κίνηση. Δεν υφίσταται κατάσταση στον φυσικό κόσμο όπου επικρατεί ακινησία. Ο άνθρωπος ως μέρος αυτού του κόσμου υπόκειται στους κανόνες που τον διέπουν. Οφείλει να βρίσκεται συνεχώς εν κινήσει δηλαδή σε «εμπόλεμο» κλίμα. Να πάλλει και να πάλλεται. Η απαράβατη αυτή συνθήκη είναι που διαχωρίζει τον ελεύθερο από τον δούλο, τον Ήρωα από τον δειλό. Σήμερα όμως, για να σε θεωρούν άνθρωπο πρέπει να είσαι ειρηνιστής (και όχι ειρηνοποιός). Πολιτισμένος λέγεσαι μόνο αν δεν πολεμάς για τον πολιτισμό σου. Πολέμιοι της ιδέας του πολέμου δηλώνουν οι πολίτες της παγκοσμιοποίησης και οι αρχιτέκτονες του εκφυλισμού γελούν με τον παραλογισμό τους. Δεν έχεις δικαίωμα να μιλήσεις σε πλαίσιο ιδεών και πνεύματος. Αν αναφέρεις αυτήν την λέξη κατευθείαν συνδέεται με υλικές καταστροφές και χάος. Στον κόσμο των Συμμάχων είναι παράνομο να καταδείξεις τον εχθρό. Στον αληθινό κόσμο όμως αυτό λέγεται ήττα.

Την πραγματικότητα αυτή καλούμαστε να αναστρέψουμε και πίσω δεν θα κάνουμε. Στο δρόμο δεν θα μας δεις να σπάμε τα γόνατα ενός άτυχου και να στήνουμε συμμορίτικες ενέδρες. Θα μας δεις με τις σημαίες μας ψηλά, με βλέμματα που κοιτάζουν στον ήλιο. Οι πόλεις όπου πορευόμαστε αντηχούν από τα συνθήματά μας μέσω των οποίων εκφράζεται το αιώνιο κάλεσμα της Φυλής. Όσο τα πανό των έκφυλων θα σου δημιουργούν αποστροφή τόσο τα δικά μας θα σου προκαλούν ρίγος. Γιατί την Χρυσή Αυγή δεν δύναται να την χλευάσει κανείς χωρίς να γελοιοποιηθεί πρώτα ο ίδιος.

Αυτός είναι ο λόγος που τρέμει το καθεστώς. Μπορούν να μας μισούν, να μας φοβούνται, να μας αγαπάνε, να μας εχθρεύονται αλλά να μας χλευάσουν ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ. Ιδεολόγοι και μη πάντα θα κοντοστέκονται για να διαβάσουν τα πανό και τα φυλλάδιά μας. Να δουν τι λένε αυτοί οι «ακραίοι». Τα έντυπα όμως των αντιπάλων οι περισσότεροι τα καταδικάζουν στον κάλαθο των αχρήστων, όπου ανήκουν και οι ιδέες τους, δίχως να ενδιαφερθούν. Εδώ βρίσκεται η εν δυνάμει νίκη μας μα και το μεγαλύτερο χρέος. Κάποιοι Συναγωνιστές πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα αυτής της ιδεολογικής ακεραιότητας και τη συνέδεσαν αιώνια με τον Αγώνα του κινήματος. Μας έβαλαν σε μια κατεύθυνση όπου αντίθετη φορά δεν υπάρχει.

Μακάρι να αποδειχθούμε και εμείς αρκετά άξιοι ώστε τα ονόματά μας να αντηχούν στις πορείες των πραγματικών Ελλήνων. Και αν χρειαστεί να χύσουμε το αίμα μας, ας πέσει στην άψυχη άσφαλτο, για να ποτίσει το σπόρο του γένους και ν’ ανθίσουν στο δρόμο οι Ήρωες. Και αν μείνει ένας από εμάς στο κόσμο του σκότους ας κρατήσει το βλέμμα του ψηλά και δάκρυ από τα μάτια του ούτε μισό μην πέσει, μα να θυμάται αιώνια τα λόγια του πατέρα του Αυξεντίου αφότου αναγνώρισε τον νεκρό γιό του: “Να μην μας βλέπουν οι σκύλοι να κλαίμε!”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ
ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΗΡΩΕΣ

Πηγή: antepithesi.gr