Άδωνις Γεωργιάδης: Ο αρχιερέας της πολιτικής παρακμής (βίντεο)

 

 Ο άνθρωπος που έκανε καριέρα ουρλιάζοντας στα παράθυρα, για να αποδείξει τελικά ότι η μόνη σταθερή του αξία είναι η απουσία κάθε αξίας

Αν υπάρχει ένα πρόσωπο που συμπυκνώνει την απόλυτη παρακμή και τον εκφυλισμό του δημόσιου βίου στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, αυτός είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης. Με πρωτοφανές θράσος, έχει μετατρέψει το ψέμα, την κακοποίηση της αλήθειας και τον πολιτικό τσαμπουκά σε καθημερινή κανονικότητα. Πρόκειται για τον άνθρωπο που έκανε καριέρα ουρλιάζοντας στα παράθυρα, για να αποδείξει τελικά ότι η μόνη σταθερή του αξία είναι η απουσία κάθε αξίας.

Η πολιτική του διαδρομή αποτελεί μνημείο αμοραλισμού. Όσο βρισκόταν στο ΛΑΟΣ, έστηνε το δικό του ακροατήριο καταγγέλλοντας τη Νέα Δημοκρατία και λοιδορώντας προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόλις όμως οσμίστηκε την εξουσία, μεταλλάχθηκε στο πιο πρόθυμο πρωτοπαλίκαρο του συστήματος, γινόμενος ο κορυφαίος υμνητής αυτού που κάποτε έβριζε. Οι υποσχέσεις του διαγράφονται την επόμενη κιόλας μέρα από την ανακοίνωσή τους, χωρίς καμία συγγνώμη, χωρίς κανένα ίχνος αιδούς.

Το πιο χυδαίο πρόσωπο αυτής της συμπεριφοράς αποκαλύπτεται καθημερινά στον χώρο της Υγείας. Την ώρα που γιατροί και νοσηλευτές εξοντώνονται στα διαλυμένα νοσοκομεία, παλεύοντας με χαμηλούς μισθούς και τραγικές ελλείψεις για να κρατήσουν την κοινωνία όρθια, ο υπουργός κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο. Βρίζει, απειλεί και ειρωνεύεται όποιον τολμά να αναδείξει την πραγματικότητα, βαφτίζοντας τη δική του παράνοια «μεταρρύθμιση» και τη χυδαιότητα «διάλογο». Όποιος διαφωνεί είναι «τεμπέλης», «συνδικαλιστής» ή «μίζερος».

Όταν η χώρα κυβερνάται από τέτοιες φιγούρες, η φυγή των νέων ανθρώπων στο εξωτερικό δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά πράξη αυτοσεβασμού. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν αντέχει να ζει σε ένα περιβάλλον όπου η σοβαρότητα διώκεται και η γραφικότητα επιβραβεύεται. Αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος δεν θα μείνει κανείς πίσω. Θα μείνει μόνο ο Άδωνις, να βγάζει επικηδείους λόγους για τη χώρα, παρέα με τα νανογιλέκα του.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Βασίλης Ραφαηλίδης: “Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι κοινωνικά κινήματα σπέσιαλ για ηλίθιους και εξαθλιωμένους λούμπεν, ή μήπως συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρότερο;”

Εδώ και πολλές δεκαετίες τα στελέχη και οι υποστηρικτές των εθνικιστικών κομμάτων και οργανώσεων παρουσιάζονται από την αριστερά και τον «προοδευτικό χώρο», καθώς και από τα περισσότερα  ΜΜΕ  (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), ως άνθρωποι χαμηλής νοημοσύνης, ανύπαρκτης παιδείας, που συνδέονται συχνά με τη βία και το κοινωνικό περιθώριο. Πρόκειται, βεβαίως, για μια σκόπιμη απλούστευση και παραπληροφόρηση που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ιστορικά, τόσο στο φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας όσο και στο ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας, η ηγεσία και οι υποστηρικτές περιλάμβαναν κορυφαίους επιστήμονες, διανοητές, ακαδημαϊκούς, φιλοσόφους, συγγραφείς, καλλιτέχνες, νομικούς και. γενικά, άτομα με υψηλότατο επίπεδο μόρφωσης και σκέψης.

Ο αριστερός συγγραφέας, δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, Βασίλης Ραφαηλίδης (1934 – 2000) γράφει στο βιβλίο του «Θερμοί και Ψυχροί Πόλεμοι»:

«Ο μεσοπόλεμος, γνωστός και σαν «μπελ επόκ» («καλή εποχή»), δεν είναι παρά ένα διάλειμμα για καφέ, που λέει ο λόγος, που δίνει την ευκαιρία στους ταλαιπωρημένους από τον Πρώτο Πόλεμο να γλεντήσουν λιγάκι πριν απ’ το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929. Και είναι ο μεσοπόλεμος που θα δώσει στους καλλιτέχνες την ευκαιρία να δημιουργήσουν πράγματα εντελώς συναρπαστικά. Ο μοντερνισμός στην τέχνη, τότε ακριβώς δυναμώνει και κορυφώνεται. Δεν έχει καμιά αισθητικής τάξεως σημασία που ο φουτουρισμός του Μαρινέτι θα προκύψει απ’ το φασισμό του Μουσολίνι. Σημασία έχει που όλοι τότε ψάχνουν για κάτι καινούργιο.

Μερικοί θα πιστέψουν πως το καινούργιο έρχεται με τους φασίστες της Ιταλίας, στην αρχή, και τους ναζιστές (εθνικιστές σημαίνει η λέξη) της Γερμανίας, στη συνέχεια Έτσι, με τον φασιστικής αποχρώσεως πολιτικό μοντερνισμό συντάσσεται ακόμα και ο μεγαλύτερος ποιητής του αιώνα μας, ο Έζρα Πάουντ. Που έρχεται από την Αμερική για να βοηθήσει τον Μουσολίνι! Με το ναζισμό συντάσσεται στην αρχή και ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του αιώνα μας, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ. Αλλά και ο μεγαλύτερος μαέστρος της εποχής εκείνης, ο Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ. Στην Νορβηγία, ο μεγάλος πεζογράφος Κνουτ Χάμσουν θα πάει κι αυτός με τους φασίστες. Και στη Γαλλία, ο ιδιοφυής Φερντινάν Σελίν, ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους του αιώνα μας, θα προσχωρήσει ομοίως στους φασίστες. Που στη διάρκεια του μεσοπολέμου έχουν δημιουργήσει φασιστικά κινήματα σχεδόν παντού στην Ευρώπη. Φυσικά και στην Ελλάδα. Όπου, με τον Μεταξά, θα συνταχτούν: ο Μυριβήλης ανοιχτά, ο Καραγάτσης επιφυλακτικά, ο Μωραϊτίνης αναφανδόν, και άλλοι πολλοί. Μιλάμε υπερηφάνως για την περίφημη «γενιά του ’30», αλλά δεν διευκρινίζουμε πως αυτή η γενιά, σχεδόν στο σύνολό της με τιμητική εξαίρεση τον βαθύτατα δημοκρατικό Κοσμά Πολίτη, στηρίζει τον ελληνικό φασισμό.

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι κοινωνικά κινήματα σπέσιαλ για ηλίθιους και εξαθλιωμένους λούμπεν, ή μήπως συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρότερο; Ο πρώην σοσιαλιστής Μπενίτο Μουσολίνι προειδοποίησε τους αριστερούς για τα μελλούμενα πολύ έγκαιρα, αλλά κανείς δεν πήρε τότε στα σοβαρά αυτόν τον επαρχιώτη πρώην δάσκαλο, που κατάφερε με το δυναμισμό και την ευφυΐα του (ας πάψουμε επιτέλους να υποτιμούμε τους εχθρούς μας) να γίνει πρώτα σημαίνον στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας και στη συνέχεια ο πρώτος δάσκαλος του φασισμού.» [...]

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Θερμοί και Ψυχροί Πόλεμοι» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2010)

«ΥΠΝΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ» Ο… ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΑΛΕΞΗΣ!

«Η δύναμη είναι στο παραμύθι» είχε πει σε μια συνέντευξή του το 2007, ο νέος τότε Αλέξης Τσίπρας. Έκτοτε το βρήκε βολικό και ακολουθεί πιστά το δόγμα του. Παρουσιάζει ένα παραμύθι πλουμιστό με επικολυρικές εκφράσεις, όπως με την ομιλία του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που υποσχέθηκε έναν νέον… χρυσούν αιώνα, που θα επέλθει άμα τη αναλήψει της πρωθυπουργίας του.

Από την αρχή της ομιλίας του, ως μετενσάρκωση… του Αντρέα, διακήρυξε «μαζί να σηκώσουμε ξανά τον ήλιο πάνω από την πατρίδα μας». Και τότε ο ελληνικός λαός τον πίστεψε! Έχαψε το παραμύθι!

Και τώρα ο Αλέξης θέλει να επιστρέψει στην εξουσία και στα πλαίσια του «rebranding» κάποιοι λένε και γράφουν για τον «άχαστο» και «μεγάλο διαπραγματευτή» που «έσωσε τη χώρα»;

Άστο Αλέξη σε πήραμε χαμπάρι. Ακόμη κι αν ήσουν υπνοθεραπευτής και εμείς κοιμόμασταν όρθιοι, θα σε βλέπαμε μόνο ως εφιάλτη! Εσένα και όλο αυτόν τον αριστερό συφερτό που μας κουβάλησες…

ΠΗΓΗ: www.elora.gr

Karel Thole: Η εικαστική γλώσσα του Φανταστικού

Ο Karel Thole (1914–2000) υπήρξε εμβληματική μορφή της εικονογράφησης του Φανταστικού, με ευρεία αναγνώριση για τη σημαντική επιρροή του στην Ιταλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ιστορία της εικονογράφησης και της ιταλικής οπτικής κουλτούρας, καθορίζοντας την αισθητική του είδους για περισσότερο από δύο δεκαετίες.

Το έργο του Thole είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη σειρά επιστημονικής φαντασίας Urania, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τη διάρκεια των ετών που εικονογράφησε τα εξώφυλλά της. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην ισχυρή επίδραση των οπτικών του αναπαραστάσεων: δυνατές εικόνες που αναδύονται από τα βάθη του ασυνείδητου, ενοχλητικές ατμόσφαιρες και απίστευτη υποβλητική δύναμη.

Ο Carolus Adrianus Maria Thole (γνωστός ως Karel Thole) γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1914 στο Bussum της Ολλανδίας, μια πόλη περίπου είκοσι χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Άμστερνταμ. Αφού φοίτησε στην Κρατική Σχολή Σχεδίου Rijksmuseum στο Άμστερνταμ, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ασχολούμενος με τη διαφήμιση, την εικονογράφηση και τη γραφιστική καθώς και με βιτρό και τοιχογραφίες

Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, ήταν απίστευτα δραστήριος, εικονογραφώντας βιβλία και περιοδικά για  περισσότερους από πενήντα εκδοτικούς οίκους. 

Το 1958, σε ηλικία 45 ετών, εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο μαζί με τη σύζυγο και τα τέσσερα παιδιά τους. Συνεργάστηκε αρχικά με τον εκδοτικό οίκο Rizzoli και από το 1960 ξεκίνησε μια μακρά και καρποφόρα συνεργασία με τον Arnoldo Mondadori Editore, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1998. 

Σχεδίασε το πρώτο του εξώφυλλο για το τεύχος 233 του Urania με τίτλο «L’ Impossibile Ritorno» («Η αδύνατη επιστροφή») του J.B. Dexter, που εκδόθηκε στις 3 Ιουλίου 1960. Σύντομα, ο Θόλε έγινε το οπτικό σύμβολο του Urania, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εμπορική του επιτυχία και στην εξάπλωση της επιστημονικής φαντασίας στην Ιταλία.

Ταυτόχρονα, ο Karel Thole συνέχισε να εργάζεται για άλλους ευρωπαϊκούς και αμερικανικούς εκδοτικούς οίκους, συμπεριλαμβανομένων των The New English Library, Wilhelm Heyne, DAW Books Ace Books κ.λπ.

Εκτός από την Urania, έκανε εξώφυλλα και εικονογραφήσεις για  βιβλία και περιοδικά αστυνομικά, ερωτικά, τρόμου, κατασκοπείας, κλασικής λογοτεχνίας, περιπέτειας, κ.λπ.

Αφιερώθηκε, επίσης, στα κόμικς, δημιουργώντας εξώφυλλα για τις εκδόσεις Edifumetto του Renzo Barbieri. Το 1982, σχεδίασε την εικονογράφηση εξωφύλλου για τον δίσκο LP "Sotto la pioggia" του Antonello Venditti.

Το 1973 τιμήθηκε με Special Award στο Worldcon του Τορόντο, ενώ ήταν υποψήφιος και για βραβεία Locus.

Οι ανθρώπινες φιγούρες και τα πλάσματα που κοσμούν τα έργα του απεικονίζονται πάντα με έναν ανησυχητικό ρεαλισμό. Αινιγματικά πρόσωπα, χαμένα βλέμματα, σώματα παραμορφωμένα ή μεταμορφωμένα. Η γραφιστική ποιότητα των εικονογραφήσεών του είναι αδιαμφισβήτητη, αποτέλεσμα μιας τέλειας ισορροπίας μεταξύ αυστηρής τεχνικής εκτέλεσης και βαθιάς καλλιτεχνικής ευαισθησίας.

Η ικανότητα του Thole να δημιουργεί εικόνες με ισχυρό συμβολικό αντίκτυπο αλληλεπιδρούν άμεσα με το ασυνείδητο του αναγνώστη, διεγείροντας συναισθήματα πέρα ​​από την οπτική αναπαράσταση. Κάποιοι έχουν δει στο έργο του ένα είδος μαγικού ρεαλισμού επιστημονικής φαντασίας, μια υποβλητική συνάντηση μεταξύ των σουρεαλιστικών ατμοσφαιρών του Magritte  και της τυπικής ακρίβειας της φλαμανδικής ζωγραφικής, εμπλουτισμένες με τις ανησυχίες της βιομηχανικής και μεταβιομηχανικής κοινωνίας. 

Η τεράστια παραγωγή του Thole -πάνω από χίλια εξώφυλλα μόνο για το Urania, χωρίς να αναφέρουμε πολυάριθμες εικονογραφήσεις για άλλες σειρές και περιοδικά- αποτελεί απόδειξη της παραγωγικότητάς του. Παρά το τεράστιο έργο του, η καλλιτεχνική ποιότητα των εικονογραφήσεών του παραμένει σταθερά υψηλή, ένα σημάδι συνεχούς στυλιστικής έρευνας και ενός γνήσιου πάθους για την τέχνη του που του επέτρεψαν να πειραματιστεί με διαφορετικές τεχνικές και στυλ, διατηρώντας πάντα μια αυστηρή εστίαση στη σύνθεση.

Αυτή η παραγωγή τον έκανε ιδιαίτερα γνωστό στους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας (και όχι μόνο), τοποθετώντας τον στην κορυφή της ιστορίας της εικονογράφησης ως έναν από τους πιο πρωτότυπους και οραματιστές καλλιτέχνες του είδους. Ένας σπουδαίος ζωγράφος, ικανός, στα σχέδιά του, να συνθέτει πολλαπλά στυλ, μανιερισμούς και τεχνικές υψηλής τέχνης (τον σουρεαλισμό, τον Κυβισμό, τη μεταφυσική, την Pop Art κ.λπ.) και να τα προσαρμόζει, με ανεκτίμητο ταλέντο και αίσθηση αναλογίας, στις απαιτήσεις της εικονογράφησης για τους εκδοτικούς οίκους με τους οποίους συνεργαζόταν. 

Προικισμένος με θαυμάσιο ταλέντο, ακριβής μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια εκεί που χρειαζόταν, αλλά χωρίς ποτέ να είναι στατικός, ο Thole κατάφερε να διατηρεί πάντα την προσοχή των αναγνωστών σε πολύ υψηλό επίπεδο, βυθίζοντάς τους από την αρχή στις απίστευτες ατμόσφαιρες, μαγευτικές και ανησυχητικές, όπου υπήρχαν στιγμές απόλυτης ποίησης αλλά και ατελείωτων τρόμων.

Χαρακτηριστικά του έργου του είναι:

• έντονα στοιχεία σουρεαλισμού
• χρήση έντονων αντιθέσεων, ασυνήθιστων μορφών και συμβολικών εικόνων
• αναφορές στην κλασική ευρωπαϊκή ζωγραφική (π.χ. Hieronymus Bosch, μεταφυσική ζωγραφική)
• τεράστια, παράξενα, παραμορφωμένα ανθρώπινα πρόσωπα
• εξωγήινοι κόσμοι, ρομπότ, διαστημόπλοια και ανθρώπινες μορφές σε ασυνήθιστες καταστάσεις.
• εξωγήινα πλάσματα και μεταμορφώσεις
• παράξενες αρχιτεκτονικές που μοιάζουν με λαβύρινθους
• ατμόσφαιρα τρόμου και μυστηρίου
• μαύρο χιούμορ και ειρωνεία
• ανάμειξη του «πραγματικού» και του «φανταστικού».

Τα εξώφυλλα του Thole προσφέρουν, επίσης, μια ενδιαφέρουσα οπτική γωνία σχετικά με την τους φόβους, τις ουτοπίες, τα όνειρα και τις δυστοπίες της κοινωνίας. Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, μια περίοδο βαθιών πολιτισμικών και κοινωνικών μεταβολών, ο Thole αποτύπωσε οπτικά, θέματα όπως η πυρηνική απειλή, ο φόβος για την τεχνολογία, οι πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις, αλλά και η γοητεία του αγνώστου, η εξερεύνηση του διαστήματος και η ανακάλυψη εναλλακτικών κόσμων. Υπό αυτή την έννοια, το έργο του γίνεται ένας αληθινός καθρέφτης της εποχής, μια βαθιά και μερικές φορές ανησυχητική καλλιτεχνική έκφραση για την ανθρώπινη κατάσταση και το μέλλον.

Τη δεκαετία του 1980, προβλήματα όρασης τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει το συνηθισμένο του φόρτο εργασίας. Συνέχισε, όμως να δημιουργεί, μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το 1993, μετακόμισε με τη σύζυγό του στο Cannobio, στη λίμνη Lago Maggiore. Το τελευταίο εξώφυλλο που σχεδίασε για το περιοδικό Urania ήταν το 1998 (τεύχος 1330, Picatrix. Η Σκάλα προς την Κόλαση (Picatrix - La scala per l'inferno) του Valerio Evangelisti.

Ο Karel Thole πέθανε σε ηλικία 85 ετών στο Κανόμπιο τη νύχτα της 26ης Μαρτίου 2000, αφήνοντας μια τεράστια καλλιτεχνική κληρονομιά που συνεχίζει να επηρεάζει τον κόσμο της εικονογράφησης και της οπτικής κουλτούρας.

Βιβλιογραφία

1.    Le primavere del mostro (επιμ. C. Della Pietà), Quadragono Libri, 1976

2.    Manuale dell’ignoto. La pittura fantascientifica di Karel Thole (επιμ. C. Fruttero & F. Lucentini), Mondadori, Milano, 1981

3.    Pianeta Thole (επιμ. Dino Aloi & Riccardo Migliori), Unidea, 1987

4.    Mosaico. Karel Thole, Nuages, Torino, 1988

5.    Universo Thole, Multidea, Torino, 1995

 Παύλος Γκάσταρης