Για να σταματήσει η κατηφόρα

Τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ’ εἰκότα γένναι. Τα έργα της ασέβειας γεννούν πολλά παιδιά όμοια με τη γεννήτρα τους.

Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 758- 760

Παναγιώτης Λιάκος

Η τραγωδία «Αγαμέμνων», με την οποία ξεκινά η μόνη σωζόμενη τριλογία αρχαίας τραγωδίας, που αποκαλείται «Ορέστεια» (και απαρτίζεται από τα έργα «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι», «Ευμενίδες») είναι ένα από τα κλειδιά της κατανόησης των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, με τον θεό και την εξουσία. Η εναρκτήρια φράση περιγράφει μια φυσική νομοτέλεια, που επεκτείνεται στο πεδίο του συλλογικού ήθους και αποκαλύπτει μια οντολογική συνθήκη της ιστορίας: το κακό δεν παραμένει μεμονωμένο γεγονός, αλλά γεννά, πολλαπλασιάζει και αναπαράγει ομοειδείς εκτροπές. Στην περίπτωση του νεοελληνικού βίου, το «δυσσεβές ἔργον» είναι ένα σφάλμα που εξαλλάχθηκε σε παγιωμένη στάση ύπαρξης, σε αλλοτρίωση που έχει διεισδύσει στον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνειδησίας.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από απλό πολιτικό ή οικονομικό. Στην ουσία πρόκειται για έλλειμμα νοήματος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός, τα οποία επιβλήθηκαν από τα κοτζαμπάσικα και παρακμιακά σόγια, είναι πληγές οι οποίες στην επιφάνεια δείχνουν σαν στρεβλώσεις της διοίκησης. Ωστόσο, στο βάθος τους συνιστούν άρνηση της ίδιας της πολιτικής ως κοινής μέριμνας για το αγαθό. Η εξουσία αποκτάται σαν οικογενειακό… κληροδότημα. Γι’ αυτό η πόλις ξεπέφτει σε άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Η διαφθορά από παρέκκλιση καθίσταται αναμενόμενη, καθημερινή συνθήκη μιας κοινωνίας που έχει απολέσει το κριτήριο της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Μαζί με την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, η ξενοκρατία, που έχει καλλιεργήσει στις μάζες μια εσωτερική ετοιμότητα για υποταγή. Μια κοινωνία που δεν συγκροτείται αυτοθεσμιστικά, που δεν παράγει τους δικούς της όρους ύπαρξης, είναι αναγκασμένη να δανείζεται θεσμούς, πρότυπα και αξίες. Όμως ο δανεισμός αυτός δεν καταλήγει σε δημιουργική αφομοίωση, αλλά σε μιμητισμό. Και ο μιμητισμός, στραμμένος είτε προς την Ανατολή είτε προς τη Δύση, δεν παράγει αυθεντικό πολιτισμό. Μόνο θλιβερά υβρίδια.

Στις ημέρες μας ο όρος «μαφιοζοποίηση των θεσμών» περιγράφει τη ζοφερή πραγματικότητα όπου ο νόμος παύει να είναι καθολικός και γίνεται εργαλείο εξυπηρέτησης ομάδων. Το κράτος λειτουργεί σαν δίκτυο μυστικών και έκνομων συναλλαγών. Το κοινωνικό συμβόλαιο παραβιάζεται και η εμπιστοσύνη διαλύεται. Και χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει κοινωνία. Υφίσταται μόνο πλήθος ιδιωτών που επιδιώκουν το μέγιστο δυνατό υλικό κέρδος.
Αυτή η κατάσταση γεννά, κατά την αισχύλεια λογική, τα «εἰκότα γένναι».

Νέες νόσοι που θάλλουν πάνω στις υποκείμενες παλαιές. Μία εξ αυτών η υπογεννητικότητα. Σε πρακτικό επίπεδο πρόκειται για δημογραφικό φαινόμενο. Σε ψυχολογικό αποτελεί ένδειξη της απώλειας προοπτικής. Η συλλογική ζωή δεν βιώνεται ως σχέδιο με νόημα. Συνεπώς, η αναπαραγωγή της παύει να είναι αυτονόητη. Παράπλευρη απώλεια με στρατηγικές συνέπειες η εγκατάλειψη της υπαίθρου. Η οικονομική παράμετρος είναι αυτονόητη.

Λίγοι, όμως, διακρίνουν τις πολιτισμικές συνέπειες της εγκατάλειψης της υπαίθρου ως αποκοπή από έναν τρόπο ύπαρξης που συνδέει τον άνθρωπο με τον τόπο, με τη διάρκεια, με τη μνήμη.

Κι ενώ τεράστιες εκτάσεις μένουν αδειανές, έρχονται να τις «γεμίσουν» αλλογενείς και αλλόθρησκοι πληθυσμοί. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι η ετερότητα των πληθυσμών αυτή καθαυτή, όσο η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να αντισταθεί αποτελεσματικά στη συντριβή της. Μια κοινωνία με ισχυρή ταυτότητα αρνείται να συμβιβαστεί με τον ταυτοτικό αφανισμό της. Αντίθετα, μια κοινωνία που ήδη πάσχει από εσωτερικό κενό βιώνει κάθε εξωτερική πρόκληση ως μοιραίο, αναπόφευκτο υποπροϊόν του προσωρινού βολέματος ή της ανημπόριας της. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι οι «άλλοι», αλλά η απουσία ενός συνεκτικού «εμείς».

Η «ελληνόφωνη ελίτ» φέρει, αναμφίβολα, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης. Για τις ένοχες επιλογές της, τον καταγέλαστο «κοσμοπολιτισμό» της (που δεν είναι κάτι άλλο, παρά πιθηκισμός ξένων μοτίβων συμπεριφοράς) και για την αδυναμία της να αρθρώσει ένα πειστικό συλλογικό όραμα. Ωστόσο, η ευθύνη δεν εξαντλείται εκεί. Η κοινωνία που ανέχεται, προσαρμόζεται, συμμετέχει σιωπηρά στην επιχείρηση αφελληνισμού είναι συμμέτοχη. Το «δυσσεβές ἔργον» έχει πολλούς πατεράδες. Είναι συλλογικό.

Η υπέρβαση αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να προκύψει από τεχνικές λύσεις ή επιφανειακές μεταρρυθμίσεις. Απαιτείται μια ριζική αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τη σχέση μας με την κοινότητα. Χρειάζεται επαναθεμελίωση της πολιτικής ως πράξης ελευθερίας και ευθύνης. Πάνω απ’ όλα απαιτείται η εκκίνηση προσπάθειας ανάκτησης του γλωσσικού μας πλούτου που μας αφαιρέθηκε με τα μονοτονικά και τη διά νόμου κατάργησης όσων μας συνέδεαν με την αρχαία ελληνική γλώσσα.

Αν το «δυσσεβές ἔργον» γεννά τα όμοιά του, τότε και το αντίθετό του ισχύει: η επαναφορά της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της δημιουργικής αυτονομίας μπορεί να γεννήσει έναν νέο κύκλο. Το μέγα θέμα είναι αν υπάρχει βούληση για αυτογνωσία. Διότι χωρίς αυτήν, κάθε προσπάθεια θα αναπαράγει, απλώς, τα ίδια και τα ίδια, που θα αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Η Ελλάδα και επίσημα στην τελευταία θέση της ΕΕ σε μισθούς και επίπεδο διαβίωσης!

Με βάση ανάλυση της Eurostat η Ελλάδα βρίσκεται πλέον πίσω από Ουγγαρία και Βουλγαρία

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat η Ελλάδα κατέχει την προτελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς τον μέσο ετήσιο μισθό πλήρους απασχόλησης, με περίπου 18.000 ευρώ.

Μόνο η Βουλγαρία βρίσκεται χαμηλότερα (γύρω στα 15.400 ευρώ, άλλα όχι για πολύ ακόμη), ενώ η Ουγγαρία καταγράφει ελαφρώς υψηλότερο μέσο μισθό (περίπου 18.500 ευρώ).

Ωστόσο, ο μέσος μισθός δεν δίνει πάντα την πλήρη εικόνα, καθώς μπορεί να επηρεάζεται σημαντικά από μεγάλες μισθολογικές ανισότητες. Για να προσεγγίσει κάποιος καλύτερα την πραγματικότητα που βιώνει ο «μέσος» εργαζόμενος, μία ανάλυση χρησιμοποίησε τον δείκτη ανισότητας Gini (όπου 0 σημαίνει τέλεια ισότητα και 1 τέλεια ανισότητα) προκειμένου να εκτιμήσει τον ενδιάμεσο μισθό (median wage) δηλαδή τον μισθό που λαμβάνει ο μισός πληθυσμός κάτω από αυτόν και ο μισός πάνω από αυτόν.

Τα αποτελέσματα της εκτίμησης για το 2024 είναι τα εξής:

Ουγγαρία: Gini 0,28 (χαμηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 16.235 ευρώ

Ελλάδα: Gini 0,318 (υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ – 4η πιο άνιση χώρα) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 15.179 ευρώ

Βουλγαρία: Gini 0,384 (πολύ υψηλό) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 11.965 ευρώ

Με άλλα λόγια, όταν λαμβάνεται υπόψη η ανισότητα, η Ελλάδα πέφτει κάτω και από την Ουγγαρία στον ενδιάμεσο μισθό.

Ακόμα πιο σημαντική είναι η σύγκριση της πραγματικής αγοραστικής δύναμης, δηλαδή πόσα αγαθά και υπηρεσίες μπορεί πραγματικά να αγοράσει κάποιος με τον μισθό του.

Αυτό υπολογίζεται διαιρώντας τον ενδιάμεσο μισθό με τον Δείκτη Επιπέδου Τιμών (Price Level Index – PLI), όπου υψηλότερος δείκτης σημαίνει και ακριβότερο κόστος ζωής.

Έτσι το PLI διαμορφώνεται ως εξής:

PLI Ουγγαρίας: 74

PLI Ελλάδας: 86

PLI Βουλγαρίας: 60

Μετά την προσαρμογή για το κόστος ζωής, οι εκτιμώμενες κανονικοποιημένες τιμές του ενδιάμεσου μισθού διαμορφώνονται ως εξής:

Ουγγαρία: 21.939 ευρώ

Βουλγαρία: 19.942 ευρώ

Ελλάδα: 17.650 ευρώ

Συμπέρασμα; Με βάση αυτή τη μεθοδολογία και τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα καταλήγει στην τελευταία θέση μεταξύ των τριών χωρών ως προς την πραγματική αγοραστική δύναμη του διάμεσου μισθού, πίσω τόσο από την Ουγγαρία όσο και από τη Βουλγαρία.

Η ανάλυση δεν αλλάζει δραματικά την γενική εικόνα της Ελλάδας ως μία από τις χώρες με τους χαμηλότερους μισθούς στην ΕΕ, αλλά δείχνει πόσο σημαντικό είναι να εξετάζουμε πέρα από τον απλό μέσο όρο: την ανισότητα εισοδήματος και το πραγματικό κόστος ζωής. Τέτοιες λεπτομέρειες βοηθούν να σχηματίσουμε μια πιο ακριβή εικόνα της καθημερινής πραγματικότητας των πολιτών, η οποία είναι ζοφερή στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Η Ξενοκρατία επέβαλε τον Κοινοβουλευτισμό

“Η εισαγωγή του βασιλευόμενου κοινοβουλευτισμού στον Ελλαδικό χώρο, μετά την επανάσταση του 1821, και μάλιστα στη βάση της καθολικής ψηφοφορίας, δεν υπήρξε αναγκαία και μάλιστα αναπόδραστη απόρροια εσωτερικών διεργασιών, αλλά κατά πρώτο λόγο η απάντηση των Δυτικών Δυνάμεων στην ανυπακοή της Οθωνικής κυβέρνησης σε κρίσιμα θέματα εξωτερικής πολιτικής και συνάμα το μέσο, με το οποίο οι Δυνάμεις αυτές φαντάζονταν ότι στο εξής θα μπορούσαν να ασκήσουν πιο τελεσφόρα την επιρροή τους.”

Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ – «Η παρακμή του αστικού πολιτισμού», Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ

Σύμφωνα με τον αείμνηστο Παναγιώτη Κονδύλη, η επιβολή του κοινοβουλευτισμού στην χώρα μας δεν είχε άλλο σκοπό από το να ελέγξει την Ελλάδα στα ζητήματα της εξωτερικής της πολιτικής. Να την καταστήσει, δηλαδή, μέσω αυτού πειθήνιο όργανο των μεγάλων δυνάμεων. Στην περίπτωση αυτή είναι σαφές ότι ζούμε για σχεδόν 200 χρόνια μία διαρκή σύγκρουση μεταξύ Έθνους και κράτους, μεταξύ των ανθρώπων εκείνων του λαού μας, που ζουν και αναπνέουν και δρουν με βάση την πίστη τους στο Έθνος και μεταξύ εκείνων που υπηρετούν τις δομές ενός πολιτικο-οικονομικού μορφώματος, το οποίο υπάρχει μόνο και μόνο για τον λόγο να ελέγχεται εθνικά η Πατρίδα μας!

Ήδη ευρισκόμεθα στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης», εποχή κατά την οποία τα σύνορα πέφτουν και ίσως ακόμη και τα κράτη καταργούνται… Γίνονται πολτός μέσα σε έναν παγκόσμιο μηχανισμό. Εάν όμως, τα κράτη το κάθε κράτος είναι εύκολο να διαλυθεί, το Έθνος είναι εξαιρετικά δύσκολο και αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα για τα αφεντικά της «παγκοσμιοποίησης».

Η μεγάλη μορφή του Ελληνισμού, ένας βλαστός υπέροχος που δεν άφησαν να ανθίσει με όλα του τα λαμπερά χρώματα στον Ελληνικό ήλιο, ο Ίων Δραγούμης, ωσάν προφήτης γράφει για τα χρόνια που ζούμε:

Τόσο αγαπώ την ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνωμε όλοι άνθρωποι κοσμοπολίτες ή Εβραίοι, θα έλεγα να μην ονομαζόμαστε Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες, όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μιας απέραντης δημοκρατίας.

Καιρός λοιπόν να αποφασίσουμε ο καθένας τι του πρέπει: να είναι Έλληνας ή «κοσμοπολίτης» μιας απέραντης κάλπικης δημοκρατίας;

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Αμερικανόψυχοι πρωθυπουργοί

Ο πρώτος Αμερικανός πολίτης που μας κυβέρνησε μας έμπασε με τα μπούνια στο ΔΝΤ, μας αλυσόδεσε στην τρόικα και μας φέρμαρε Μνημόνιο

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, τραγουδούσε ο Νίκος Παπάζογλου στον «Υδροχόο». Αυτός ο στίχος «πατά» πάνω στις πλάτες του Ηρακλείτου (ο φιλόσοφος που είχε ορίσει ότι το μόνο αμετάβλητο είναι η μεταβολή). Γι’ αυτό είναι ένας από τους σοφότερους στίχους που γράφτηκαν ποτέ.

Και στην Ελλαδάρα μας, λοιπόν, όλα υποτίθεται ότι αλλάζουνε, αλλά όλα τα ίδια μένουν. Ένα από αυτά είναι οι ελληνόφωνες ηγεσίες των οποίων οι καρδιές, οι νόες (ενδεχομένως και τα στομάχια) δεν βρίσκονται στο εθνικό κέντρο αλλά στας ΗΠΑ. Γράφαμε εδώ στις 24/4/2023, ακριβώς πριν από τρία χρόνια, τα ακόλουθα, τα οποία δεν έχουν αλλάξει:

«Ο Γιώργος Παπανδρέου, χθες, υποτίθεται ότι είχε την ονομαστική του εορτή, αλλά δεν είμαστε και 100% σίγουροι γι’ αυτό και δεν παίρνουμε και όρκο για τη μέθοδο και το περιεχόμενο της πρώτης ονοματοδοσίας του. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του δεν μας ενδιαφέρουν. Άλλωστε, δεν φαίνεται και τόσο εξοικειωμένος με τη χριστιανική πίστη και τη λατρευτική ζωή των Ελλήνων ο άνθρωπος που βάζει το αναμμένο κερί μαζί με το «κυπελάκι» του στο μανουάλι (βλ. φωτό κάτω). Το βέβαιο είναι ότι χθες είχε επέτειο.

Συμπλήρωνε 13 χρόνια από το διάγγελμα στο Καστελόριζο, όταν μιλούσε για την “Ιθάκη” στην οποία θα φτάναμε ως Έλληνες μετά την οδύσσεια του Μνημονίου, αλλά στην ουσία ανακοίνωνε τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την παράδοση της χώρας στις δάνειες δυνάμεις, τη μαζική απόδραση των νέων από τη φτωχοποιημένη πατρίδα.

Κι αυτό συνέβη διότι όταν ανέλαβε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν βρέθηκε ένας πολιτικός ή ένας δημοσιογράφος να τον ρωτήσει κάτι στοιχειώδες: αφού επιδίωκε να γίνει πρωθυπουργός, γιατί δεν προθυμοποιήθηκε να απαρνηθεί την αμερικανική υπηκοότητά του; Είναι δυνατόν ο επικεφαλής του κράτους (μια και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, αποτελεί διακοσμητικό ρόλο) να έχει διπλή υπηκοότητα και μάλιστα η δεύτερη να είναι χώρας η οποία έχει ζωτικά συμφέροντα στη Μεσόγειο και έχει η ίδια παραδεχτεί ότι είχε και έχει ανάμειξη στα εσωτερικά μας ζητήματα;

Θυμάται κανείς τον Αττίλα στην Κύπρο; Πώς δεν βρέθηκε αυτός ο ένας να τον ρωτήσει τα αυτονόητα; Τόσο αδιάφορος μας φαίνεται ο εθνικός παράγοντας και μας ξέφυγε να ασχοληθούμε με την αμερικανική ψυχή του ΓΑΠ; Και δεν περιοριζόμαστε στους γκάγκαρους Αμερικανούς. Εδώ ο νυν πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει σε περίοπτη θέση στο γραφείο του, μαζί με τους βατράχους του φενγκ σούι, το στιγμιότυπο που μιλάει στο Κονγκρέσο (φωτό  κάτω, στη συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Μακάριο). Έλληνας πρωθυπουργός καμαρώνει που μίλησε εις τας ΗΠΑ. Η μάχη κακού εναντίον κακού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση».

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»

Κυνικός έμπορος όπλων ο Macron, σφραγίζει με Μητσοτάκη την υποταγή της Ελλάδας στα γαλλικά συμφέροντα

Με την ανανέωση της συμφωνίας, ο Macron πήρε τις παραγγελίες για τα εξοπλιστικά, μοίρασε υποσχέσεις για αμυντική ομπρέλα,  σφραγίζοντας τη συμμετοχή της Ελλάδας στο γαλλικό άρμα, δεσμευόμενη αμετάκλητα ως ακόλουθος της γαλλικής στρατηγικής, αναλαμβάνοντας το ανάλογο, δυσβάσταχτο οικονομικό τίμημα.

Εν μέσω τυμπανοκρουσιών, κόκκινων χαλιών και φιέστας στο Μέγαρο Μαξίμου, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη παρουσίασε την επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Emmanuel Macron στην Αθήνα ως έναν διπλωματικό θρίαμβο ιστορικής σημασίας.
Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα πίσω από τις κάμερες αποκαλύπτει μια τελείως διαφορετική εικόνα.
Ο «υπό λήξη» Γάλλος Πρόεδρος, δεδομένου ότι το πολιτικό του τέλος πλησιάζει ενώ ήδη παρουσιάζει φθίνουσα διεθνή επιρροή, έφτασε στην Ελλάδα περισσότερο ως ένας αποτελεσματικός έμπορος όπλων, παρά ως ένας αξιόπιστος εγγυητής της ασφάλειάς μας.
Οι πολυδιαφημισμένες αμυντικές συμφωνίες που υπεγράφησαν με τον Έλληνα Πρωθυπουργό στην ουσία υπηρετούν περισσότερο την υστεροφημία του Macron παρά την ελληνική άμυνα.
Με αυτές τις δεσμεύσεις, η χώρα δένεται χειροπόδαρα στο γαλλικό άρμα, μετατρεπόμενη σε έναν αδρά πληρώνοντα ακόλουθο ενός πολεμοχαρούς ευρωπαϊκού μπλοκ, την ώρα που η ίδια η Γαλλία παλεύει με τη δική της πολιτική παρακμή.

Επίσκεψη στη Φρεγάτα «Κίμων»

Το πρωί του Σαββάτου, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Emmanuel Macron μετέβησαν στον Πειραιά, όπου επιβιβάστηκαν στην πρώτη ελληνική φρεγάτα Belharra, «Κίμων».
Εκεί, έτυχαν υποδοχής από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ξεναγήθηκαν στο Κέντρο Επιχειρήσεων και τη Γέφυρα, ενώ πραγματοποιήθηκε και υπερπτήση αεροσκαφών Rafale.
Η εικόνα αυτή αποτέλεσε το ιδανικό ντεκόρ για τις κάμερες, σφραγίζοντας την εξοπλιστική συνεργασία, αλλά και το μέλλον της χώρας που δεσμεύεται με μια συμφωνία υποταγής στο εξοπλιστικό και πυρηνικό άρμα της Γαλλίας.

 

 

Συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου και υπογραφή συμφωνιών

Ακολούθησαν κατ' ιδίαν συνομιλίες των δύο ηγετών, όπου το κεντρικό μενού ήταν η επέκταση της Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης.
Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε διμερής συνάντηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, με τη Γαλλίδα ομόλογό του, Catherine Vautrin.
Ενώπιον των δύο ηγετών, οι Υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας των δύο χωρών υπέγραψαν την ανανέωση της Συμφωνίας Στρατηγικής Σχέσης για τη συνεργασία στην ασφάλεια και την άμυνα. Η νέα συμφωνία έχει 5ετή διάρκεια με πρόβλεψη αυτόματης ανανέωσης, εκτός εάν κάποια πλευρά την καταγγείλει. Περιλαμβάνει τη ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, αλλά και νέες προσθήκες για την ψηφιακή κυριαρχία και τα drones.
Ειδικότερα, υπεγράφησαν:
- Ενισχυμένη Συνολική Στρατηγική Εταιρική Σχέση.
- Ανανέωση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης για τη συνεργασία στην άμυνα και την ασφάλεια.
- Οδικός Χάρτης για την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των Υπουργείων Εξωτερικών.
- Κοινές Δηλώσεις Προθέσεων και Σχέδια Δράσης για την ενίσχυση της συνεργασίας στην εκπαίδευση, την επαγγελματική κατάρτιση και την επιστημονική έρευνα.
- Συμφωνίες για τη συνεργασία στην πυρηνική τεχνολογία, την ανάπτυξη ψηφιακών ωκεάνιων συστημάτων και την αμυντική καινοτομία.
- Συμφωνία για την υποστήριξη των πυραύλων MICA.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας και συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας.
Ο Κ. Μητσοτάκης τόνισε ότι η επίσκεψη του Ε. Macron στέλνει σαφές μήνυμα για τη συνέχιση της ενίσχυσης της συνεργασίας τους, ενώ ο Γαλλος πρόεδρος υπογράμμισε τον μετασχηματισμό της σχέσης σε μια παγκόσμια και στρατηγική εταιρική σχέση.

 

 

Κυνικός έμπορος όπλων 

Πίσω από τις τυμπανοκρουσίες και τα ζεστά λόγια, η επίσκεψη Macron αποκαλύπτει μια σκληρή γεωπολιτική και οικονομική πραγματικότητα.
Ο Γάλλος Πρόεδρος, του οποίου η εσωτερική ισχύς φθίνει, ήρθε στην Αθήνα ουσιαστικά ως ένας αποτελεσματικός πωλητής όπλων.
Η επιθεώρηση της φρεγάτας «Κίμων» και οι υπερπτήσεις των Rafale δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη βιτρίνα μιας γιγαντιαίας επιχειρηματικής συμφωνίας, όπου η Ελλάδα αναλαμβάνει το ρόλο του πελάτη και του ακόλουθου.
Η Αθήνα, γοητευμένη από τις υποσχέσεις για γαλλική «αμυντική ομπρέλα» στην Ανατολική Μεσόγειο, φαίνεται να παραβλέπει το γεγονός ότι αυτή η ομπρέλα προσφέρεται με το αζημίωτο και εξυπηρετεί πρωτίστως τα γαλλικά συμφέροντα και την θέτει σε κίνδυνο.
Η ρήτρα αυτόματης ανανέωσης της συμφωνίας δεσμεύει την Ελλάδα για τα επόμενα χρόνια.
Με τον Macron να ετοιμάζεται για την πολιτική του σύνταξη είναι αμφίβολο, αν οι διάδοχοί του θα τηρήσουν αυτές τις δεσμεύσεις, ειδικά σε ζητήματα όπως οι ΑΟΖ όπου οι γαλλικές δηλώσεις παραμένουν προσεκτικές, είναι το μεγάλο στοίχημα.

 

Πλήρης ευθυγράμμιση της Ελλάδας με την πολεμική ρητορική του Παρισιού κατά της Ρωσίας

Το στίγμα δόθηκε από την ομιλία στην Ρωμαϊκή Αγορά, όπου ο Macron επιδόθηκε σε ένα ψυχροπολεμικό κρεσέντο, κηρύσσοντας ουσιαστικά τον πόλεμο στην κοινή λογική και τη γεωπολιτική πραγματικότητα, παρουσιάζοντας τη Ρωσία ως τον «μπαμπούλα» της Ευρώπης και καλώντας την ΕΕ να «ξυπνήσει».
Σε αυτό το πολεμικό παραλήρημα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε ως πρόθυμος ακόλουθος, σιγοντάροντας τη ρητορική Macron για «υπαρξιακής σημασίας χρόνια» και ζητώντας «περισσότερα και εξυπνότερα έξοδα για την άμυνα».

1. Το αμείλικτο ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο αυτών των εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Ο Ευρωπαίος και ο Έλληνας πολίτης, που ήδη γονατίζει από τον πληθωρισμό και την ακρίβεια, καλείται να χρηματοδοτήσει μια στρατηγική απομόνωσης και επιθετικότητας, την ώρα που ευρωπαϊκή πολιτική και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας μαζί με την εφιαλτική κατάσταση που δημιούργησαν ΗΠΑ, Ισραήλ στον Περσικό Κόλπο, επιστρέφουν ως μπούμερανγκ.
Ωστόσο, αυτή η ευθυγράμμιση είναι...

 

...Ένα στρατηγικό λάθος για την Ελλάδα με ολέθριες συνέπειες

2.  Μια προσεκτική ανάλυση των δεδομένων αποκαλύπτει ότι η Αθήνα, αντί να διασφαλίζει τα εθνικά της συμφέροντα, προχωρά σε μια μονομερή και επικίνδυνη δέσμευση η οποία ενέχει τον κίνδυνο να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο διπλωματικό λάθος της σύγχρονης ιστορίας της.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της συμφωνίας είναι η φερόμενη ένταξη της Ελλάδας στη γαλλική «πυρηνική ομπρέλα».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει συμφωνήσει να επιτρέπει την περιοδική στάθμευση γαλλικών αεροσκαφών Rafale με πυρηνικά όπλα σε ελληνικό έδαφος.
Αυτή η κίνηση θεωρείται από τη Μόσχα ως άμεση στρατηγική απειλή και Casus Belli.
Ρώσοι αξιωματούχοι, όπως ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ Alexander Grushko, έχουν προειδοποιήσει με «αφανισμό» τις ευρωπαϊκές χώρες που θα φιλοξενήσουν πυρηνικά Rafale, ξεκαθαρίζοντας ότι θα γίνουν στόχοι των ρωσικών δυνάμεων σε περίπτωση σύγκρουσης.
Η Ελλάδα, επομένως, στοχοποιείται άμεσα, θέτοντας σε κίνδυνο την εθνική της ασφάλεια για χάρη μιας αμφίβολης γαλλικής προστασίας.
Μια άλλη πτυχή της δέσμευσης στο γαλλικό άρμα αποκαλύπτεται από τις πιέσεις που ασκεί το Παρίσι για τη μεταφορά ελληνικών Mirage 2000 στην Ουκρανία.

 

Ο γαλλικός εκβιασμός

3. Σύμφωνα με ρωσικά και ουκρανικά ΜΜΕ, ο Macron επιχειρεί να χρησιμοποιήσει την παράδοση των Rafale ως μέσο πίεσης, προτείνοντας μια συμφωνία ανταλλαγής: η Γαλλία θα παραλάβει τα 43 ελληνικά Mirage, θα τα επισκευάσει και θα τα παραδώσει στο καθεστώς Zelensky, και σε αντάλλαγμα η Ελλάδα θα λάβει Rafale σε προνομιακή τιμή.
Αυτή η πρόταση, η οποία χαρακτηρίζεται από ορισμένους ως «γαλλικός εκβιασμός», φέρνει την Αθήνα σε δύσκολη θέση.
Η απόσυρση των Mirage εν μέσω εντάσεων με την Τουρκία ενέχει τον κίνδυνο αποδυνάμωσης της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Παράλληλα, η Ελλάδα σύρεται σε μια βαθύτερη εμπλοκή στον πόλεμο στην Ουκρανία, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με την επιθετική ρητορική του Macron κατά της Ρωσίας.
Η δέσμευση της Ελλάδας στο άρμα της Γαλλίας, όπως αποτυπώνεται στην πρόσφατη επίσκεψη Macron, φαίνεται να εξυπηρετεί πρωτίστως τις γαλλικές εξοπλιστικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις.
Αντί για μια «ιστορική συμμαχία», η χώρα κινδυνεύει να βρεθεί παγιδευμένη σε μια στρατηγική που υπονομεύει την εθνική της ασφάλεια και την ανεξαρτησία της.

 

ΠΗΓΗ: www.bankingnews.gr

Μετατρέπουν την Ελλάδα σε «καμμένη μπαταρία» της Ευρώπης!

Με ν/σ που έφεραν «κρυφά» μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα!

Μετατρέπουν την Ελλάδα σε «καμμένη μπαταρία» της Ευρώπης τοποθετώντας ΑΠΕ παντού:

Στις πλαγιές των βουνών, στα νησιά και στις πρώην λιγνιτικές περιοχές μετατρέποντάς τα σταδιακά σε βιομηχανικά ενεργειακά πεδία.

Μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν η κοινωνία ήταν στραμμένη στην κατάνυξη και η δημόσια προσοχή βρίσκονταν αλλού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έφερε «έκτακτο» σχέδιο νόμου για την επιτάχυνση των ΑΠΕ.

Την ίδια ακριβώς στιγμή, η ΔΕΗ ανακοινώνει ιστορική αύξηση μετοχικού κεφαλαίου 4 δισ. ευρώ και ένα γιγαντιαίο επενδυτικό πρόγραμμα 24,2 δισ. ευρώ έως το 2030.

Εννοείται πως δεν είναι σύμπτωση.

Είναι η κλασική μέθοδος της κυβέρνησης: «Περνάς βαριές αποφάσεις όταν ο κόσμος δεν κοιτάζει».

Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι πίσω από την εύηχη ταμπέλα της «πράσινης ανάπτυξης» συντελείται μια πρωτοφανής χωρική και θεσμική αναδιάταξη ολόκληρης της Ελλάδας.

Θύματα; Το φυσικό τοπίο, οι τοπικές κοινωνίες και ο ίδιος ο συνταγματικός πυρήνας της περιβαλλοντικής προστασίας.Τα νούμερα που προκαλούν σοκ.

Η ΔΕΗ σχεδιάζει να διπλασιάσει σχεδόν την εγκατεστημένη ισχύ της: από 12,4 GW σήμερα σε 24,3 GW το 2030.

Δηλαδή ετήσιες προσθήκες 2,4 GW – χιλιάδες νέες ανεμογεννήτριες, τεράστια φωτοβολταϊκά πάρκα και συστήματα αποθήκευσης.

Βέβαια εδώ τίθενται και άλλα ζητήματα: Πώς θα βρεθούν οι διαθέσιμες πλαγιές για την τοποθέτηση των ανεμογεννητριών; Μήπως μετά από… τυχαίες πυρκαγιές;

Το 48% των συνολικών επενδύσεων θα κατευθύνεται εκτός Ελλάδας!

Μέχρι το 2030, το 45% της συνολικής ισχύος της ΔΕΗ θα διοχετεύεται στο εξωτερικό.

Η «εθνική» επιχείρηση ηλεκτρισμού, δηλαδή, επενδύει μαζικά αλλού, ενώ μέσα στην πατρίδα μας προωθεί με διαδικασίες-εξπρές την καταστροφική χωροθέτηση έργων που αλλάζουν για πάντα τη γεωγραφία της χώρας.

Το Σύνταγμα υπό διάλυση

Το Άρθρο 24 του Συντάγματος δεν είναι απλή νομική διάταξη.

Είναι η θεμελιώδης εγγύηση προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, των δασών, του τοπίου και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Όταν όμως η κυβέρνηση φέρνει νόμους-εξπρές που κόβουν τη διαβούλευση, επιταχύνουν τις αδειοδοτήσεις και μετατρέπουν τις περιβαλλοντικές εγκρίσεις σε τυπικότητα, τότε το Άρθρο 24 αδειάζει ουσιαστικά από το περιεχόμενό του.

Η Ελλάδα παύει να είναι πολυλειτουργικός χώρος με τουρισμό, αγροτική παραγωγή, βιοποικιλότητα και τοπική ανάπτυξη.

Γίνεται ένας ενιαίος χάρτης «ενεργειακής απόδοσης». Πόσα νησιά αντέχουν να γεμίσουν με ανεμογεννήτριες; Πόσες κορυφογραμμές μπορούν να σκαφτούν για μπαταρίες, καλώδια και υποσταθμούς;

Πόσα στρέμματα παραγωγικής γης θα καλυφθούν από φωτοβολταϊκά; Αυτά δεν είναι ρητορικά ερωτήματα.

Είναι χωροταξικά και αριθμητικά.

Η κοινωνία λέει «όχι» στην πράσινη ταμπέλα που χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να περάσουν γιγαντιαία έργα χωρίς όρια, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και χωρίς σεβασμό στη φέρουσα ικανότητα του κάθε τόπου.

Η χώρα δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε ενεργειακή αποικία μεγάλων επενδυτικών συμφερόντων, όπου τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και οι καταστροφές κοινωνικοποιούνται.

Γιατί οι πολίτες από τα κέρδη δεν θα δουν ούτε ένα ευρώ αλλά αντίθετα την καταστροφή του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν θα την «μοιραστούν» όλοι μαζί και θα πρέπει να ζήσουν με αυτήν.

Η ταυτόχρονη ανακοίνωση της ΑΜΚ των 4 δισ., του επενδυτικού πλάνου των 24 δισ., των data centers 300 MW στην Κοζάνη και του έκτακτου νομοσχεδίου δεν είναι τυχαία. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η πράσινη μετάβαση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια βαθιά περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή όπως και σε συνταγματική εκτροπή.

Το ζήτημα δεν είναι πια μόνο ενεργειακό αλλά και βαθιά πολιτικό.

Η κυβέρνηση επέλεξε να λεηλατήσει το μέλλον της χώρας μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, καθόλου βέβαια πρωτοφανές καθώς μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοια.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr