Ποιοι κρύβονται πίσω από τον Ρουβίκωνα;

  

Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, η αναρχοσυστημική ομάδα Ρουβίκωνας αποτελεί σταθερό στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής επικαιρότητας.  Παρεμβάσεις, τραμπουκισμοί, εισβολές, βανδαλισμοί, τρικάκια, μπογιές, πανό. Παράνομες ενέργειες που από τα ΜΜΕ χαρακτηρίζονται τις περισσότερες φορές ως συμβολικές. Κι όμως, ένα ερώτημα επανέρχεται διαρκώς: πώς γίνεται όλη αυτή η δράση να μοιάζει σχεδόν κανονικοποιημένη; Πόσες φορές συνελήφθησαν και πόσες φορές τιμωρήθηκαν;

Είναι γνωστό ότι μέλη του Ρουβίκωνα έχουν προσαχθεί και συλληφθεί δεκάδες φορές. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι συλλήψεις ήταν μαζικές: σε υπουργεία, στο Σύνταγμα, σε δημόσιους οργανισμούς, ακόμη και γύρω από τη Βουλή. Κι όμως, πόσες από αυτές τις συλλήψεις κατέληξαν σε πραγματικές ποινές φυλάκισης; Είναι τυχαίο ότι, παρά τον όγκο των ενεργειών, οι τελικές καταδίκες είναι ελάχιστες και ήπιες;Ή μήπως πρόκειται απλώς για νομικές συμπτώσεις; 

Πώς εξηγείται η ελευθερία κινήσεων; Ο Ρουβίκωνας έχει πραγματοποιήσει παρεμβάσεις σε υπουργεία, σε πρεσβείες, σε μεγάλες εταιρείες, σε δημόσιους οργανισμούς, ακόμη και σε χώρους υψηλής ασφάλειας. Σε πολλές περιπτώσεις, οι δράσεις ήταν δημόσια ανακοινωμένες, με βίντεο, φωτογραφίες και αναλήψεις ευθύνης. Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι πώς είναι δυνατόν μια ομάδα που δηλώνει ανοιχτά τις ενέργειές της να συνεχίζει να δρα ανενόχλητη; Γιατί δεν αντιμετωπίζεται όπως άλλες πολιτικές ή κοινωνικές ομάδες που διώκονται πολύ αυστηρότερα για σαφώς ηπιότερες πράξεις;

Είναι επίσης γνωστό ότι ο Ρουβίκωνας διατηρεί χώρο στα Εξάρχεια, σε περιοχή όπου εδώ και χρόνια εφαρμόζεται μια ιδιότυπη «ειδική μεταχείριση». Αναρωτιέται κανείς. Γιατί αυτός ο χώρος εξακολουθεί να υπάρχει;

Επίσης χρήματα, χρόνος και οργάνωση: από πού προκύπτουν; Οι δράσεις απαιτούν μετακινήσεις, υλικά, χρόνο και κυρίως τεράστια έξοδα σε νομική υποστήριξη. Πολλοί από τους συμμετέχοντες δηλώνουν ότι δεν εργάζονται, όπως είναι λογικό για τους τεμπέληδες του αναρχικού χώρου. Άρα γεννάται εύλογα το ερώτημα. Πώς χρηματοδοτείται όλο αυτό; Υπάρχουν δωρεές; Υπάρχουν αλληλέγγυα δίκτυα και πηγές που απλώς δεν φαίνονται;

Πολλοί από το πόπολο θαυμάζουν τον Ρουβίκωνα χωρίς να μπορούν καν να σκεφτούν ποιος υπάρχει πίσω από αυτούς και τους συντηρεί. Για εμάς είναι εύκολη η απάντηση και στο ποιος κρύβεται και γιατί το κάνει. 

Για απάντηση θα πούμε μόνο ότι το κράτος και το σύστημα πάντα δείχνει το χειρότερο του πρόσωπο προς τους Εθνικιστές. Γιατί μόνο αυτούς φοβάται. Τα υπόλοιπα εννοούνται.

ΠΗΓΗ: ierosloxos2012.blogspot.com

Ανθελληνική ελίτ

Του Αλκιβιάδη Κεφαλά*

Οι αναφορές σε ελληνικά ονόματα μεγαλοαστών που εμφανίζονται σε διεθνή δίκτυα ισχύος, όπως στον κύκλο του Τζέφρι Έπσταϊν, δεν ερμηνεύονται ως σκάνδαλα προσώπων. Η αξία τους είναι θεσμική. Φωτίζουν μια βαθύτερη, δομική παθολογία. Την πλήρη απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση.

Δεν πρόκειται για ηθική εκτροπή μεμονωμένων ατόμων, αλλά για μια δομή που οργανικά ανήκει εκτός Ελλάδος και αντιμετωπίζει τη χώρα των προγόνων της ως αντικείμενο διαχείρισης, όχι ως συλλογική οντότητα στην οποία ανήκει.

Το ίδιο αποκαλυπτική είναι και η φιγούρα του Έλληνα «αριστερούλη», για τον οποίο ο Έπσταϊν έστειλε το αεροπλάνο του στην Αθήνα για να τον μεταφέρει στη Νέα Υόρκη. Εκείνου που, με κοινωνικό και ιδεολογικό κεφάλαιο, μετατρέπεται σε γέφυρα ανάμεσα στα διεθνή κέντρα ισχύος και την κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειες.

Όταν ιδιωτικά αεροσκάφη, σαλόνια και «εξυπηρετήσεις» γίνονται φυσικό περιβάλλον ανθρώπων που αυτοπαρουσιάζονται ως αντίπαλοι της ελίτ, δεν έχουμε αντίφαση. Έχουμε δομή και λειτουργία.

Η εξουσία πάντα χρειάζεται τα ηθικά άλλοθι του ανθρωπισμού και της Αριστεράς για να επιβληθεί χωρίς αντίσταση και χωρίς κοινωνικό κόστος για τους πραγματικά ωφελημένους.

Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού.

Οι επίγονοι της παλιάς μεγαλοαστικής τάξης δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με την Ελλάδα. Δεν επενδύουν εδώ, δεν μεγαλώνουν παιδιά εδώ, δεν γερνούν εδώ, δεν φοβούνται εδώ. Λεηλατούν. Κατοικούν σε μια υπερεθνική ζώνη ασφάλειας, όπου η Ελλάδα υπάρχει ως νομική οντότητα, ως φορολογικό δεδομένο, ως περιουσιακό στοιχείο προς εκποίηση. Όταν έρχεται η καταστροφή, αυτοί δεν αντιμετωπίζουν απώλεια, αντιμετωπίζουν ευκαιρία.

Η χώρα μπορεί να συμπιεστεί, να εκποιηθεί, να αναδιαρθρωθεί χωρίς να τους αγγίξει. Για αυτούς η κρίση χρέους και τα Μνημόνια δεν υπήρξαν ποτέ εθνική καταστροφή. Υπήρξαν τεχνοκρατικά επεισόδια, ευκαιρίες μεγαλύτερου πλουτισμού.

Γνώριζαν ότι το βάρος δεν δημιουργήθηκε από την κοινωνία. Γνώριζαν ότι οι «διασώσεις» αφορούσαν κυρίως ξένα τραπεζικά συστήματα. Γνώριζαν ότι η κοινωνία θα πληρώσει με φτώχεια, μετανάστευση, αποδόμηση και κοινωνικό διαμελισμό.

Και, όμως, συνεργάστηκαν. Όχι επειδή εξαναγκάστηκαν, αλλά επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν, μόνο να κερδίσουν.

Η άρχουσα τάξη δεν ανήκει στη χώρα που αποφάσισε να θυσιάσει. Η απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση εξηγεί τον κυνισμό με τον οποίο επιβλήθηκαν πολιτικές μαζικής αποδιάρθρωσης. Εξηγεί γιατί δεν υπήρξε κόκκινη γραμμή, ούτε στιγμή σύγκρουσης, ούτε πράξη συλλογικής άρνησης. Εξηγεί γιατί η μετανάστευση μιας ολόκληρης γενιάς αντιμετωπίστηκε ως «στατιστική προσαρμογή».

Όταν όσοι αποφασίζουν μπορούν να φύγουν ανά πάσα στιγμή, η κοινωνική καταστροφή δεν τους αφορά. Το κράτος παύει να λειτουργεί ως πολιτική κοινότητα και μετατρέπεται σε μηχανισμό εκτέλεσης εντολών που λαμβάνονται αλλού.

Άνθρωποι χωρίς πατρίδα συναντιούνται εύκολα. Άνθρωποι χωρίς δεσμό δεν έχουν λόγο να πουν «όχι». Η ανθελληνική ελίτ δεν χρειάζεται να μισεί την Ελλάδα για να την προδώσει. Αρκεί να της είναι αδιάφορη.

Η πιο βίαιη μορφή προδοσίας δεν είναι η εχθρότητα, αλλά η αποσύνδεση, η στιγμή που το «εμείς» γίνεται «εκεί». Η χώρα, έτσι, μετατρέπεται σε χώρο διέλευσης διεθνών συμφερόντων. Η κοινωνία σε αναλώσιμη ύλη. Το κράτος σε μηχανισμό επιβολής αποφάσεων που λαμβάνονται αλλού.

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αποτυχία. Είναι ταξική κατάρρευση.

Η Ελλάδα έχασε την άρχουσα τάξη ως ιστορικό υποκείμενο και κράτησε μόνο διαχειριστές. Σε μια κοινωνία όπου η ελίτ δεν διαθέτει εθνική συνείδηση, η εξουσία μετατρέπεται σε δήμιο του λαού.

Οι αποφάσεις λαμβάνονται με προσωπικό όφελος για όσους τις παίρνουν, η κοινωνία μετατρέπεται σε αναλώσιμη ύλη και το κράτος σε μηχανισμό εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων. Και όσο αυτή η δομή παραμένει, καμία αποκάλυψη, καμία λίστα, κανένα σκάνδαλο δεν θα αλλάξει την πορεία της.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι η απουσία συνείδησης και δομής στην κορυφή.

Και αυτή η απουσία και δομή κατέστρεψε τη χώρα.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Η «σκιά» του Επστάιν και στην Ελλάδα

Dark Folk Compilation Vol. 1

 

00:00 Intro 00:12 Les Jumeaux Discordants - Δέδυκε μεν ἀ Σελάννα καὶ Πληΐαδες 04:24 Tenhi - Jäljen 09:19 Noltem - From Hill To Hollow 13:44 Cawatana - Irrahme 18:08 Theodor Bastard - Mourning Of The Gone 20:25 :Of The Wand & The Moon: - Lost In Emptiness 24:49 Сруб - Мы не те, кто мы есть 28:45 Jännerwein - Zu Den Sternen 31:57 Backworld - After The Fall 38:13 Sol Invictus - In The Rain 42:55 Death In Rome - Love Will Tear Us Apart (Joy Division Cover) 46:45 In Ruin - Always Faithful 48:46 Blood And Sun - Dusk Century 52:13 TriORE - Let Us Meet In The Trenches 55:46 Majdanek Waltz - Прощальный взгляд 59:24 Outro

Εχθρός του έθνους ο φιλελευθερισμός

«Ο καπιταλισμός αποτελεί πολιτική επιλογή σαφέστατα εχθρική έναντι του Έθνους και πολύ περισσότερο του Εθνικισμού… Εάν κάποτε ίσχυε το οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα, τώρα είναι οι καπιταλιστές που δεν έχουν πατρίδα και περιφέρονται σαν τα κοράκια από χώρα σε χώρα για να λεηλατούν λαούς»

Ζούμε σε μία εποχή όπου οι λέξεις, οι έννοιες και οι Ιδέες έχουν χάσει την σημασία τους! Κυριολεκτικά έχει χάσει το σκυλί τον αφέντη του. Ποιος θα το περίμενε επί παραδείγματι ο πρώην γενικός γραμματέας της ΚΝΕ να γίνει ο σκληρός υπουργός εσωτερικών μιας δεξιάς κυβερνήσεως, που χειροκροτεί τα ΜΑΤ για τις επεμβάσεις τους εναντίον αριστερών; Και να ήταν μόνον αυτό… Μέσα στα πλαίσια, λοιπόν, της ιδεολογικής σαλάτας σε ένα κόμμα, στην ΝΔ, σε ένα τουρλουμπούκι ιδεών κυριολεκτικά, κυκλοφορούν τελευταία οι έννοιες εθνικός φιλελευθερισμός και προσφάτως εθνικός καπιταλισμός! Μα οι έννοιες Έθνος και φιλελευθερισμός είναι αντίθετες, αφού Έθνος σημαίνει κυριαρχία ενός φυλετικού και ιστορικού μεγέθους υπεράνω όλων και φιλελευθερισμός η κυριαρχία της οικονομίας υπεράνω όλων! Όσο για τον καπιταλισμό αποτελεί πολιτική επιλογή σαφέστατα εχθρική έναντι του Έθνους και πολύ περισσότερο του Εθνικισμού. Και εάν κάποτε ίσχυε το οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα, τώρα είναι οι καπιταλιστές που δεν έχουν πατρίδα και περιφέρονται σαν τα κοράκια από χώρα σε χώρα για να λεηλατούν λαούς! Όλα αυτά σαν απάντηση σε κάποιους ΠΡΟΔΟΤΕΣ του Εθνικισμού, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μπουν στο Σύστημα.

Υ.Γ.  Τίποτα δεν είναι πιο έκδηλο από το ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι το ίδιο ανατρεπτικός με τον μαρξισμό (Julius Evola)

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com