Pax Americana...Ο διεθνής χωροφύλακας της Υφηλίου!

Η Αμερική δεν πολεμά τη Βενεζουέλα γιατί αγαπά τη δημοκρατία. Τη χτυπά γιατί τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. Γιατί είπε ότι ο εθνικός πλούτος ανήκει στον Λαό της και όχι στα κοράκια των πολυεθνικών. Γιατί αρνήθηκε να γίνει ένα ακόμη ενεργειακό πορνείο που πουλά το αίμα της γης του σε δολάρια με αμερικανική επιτήρηση και κυβερνήτες μαριονέτες. Το πραγματικό έγκλημα της Βενεζουέλας είναι η θέλησή της για εθνική ανεξαρτησία. 

Η Βενεζουέλα είναι ένα κράτος με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, με φυσικό αέριο, χρυσό και στρατηγικές πρώτες ύλες και αρνήθηκε να λειτουργήσει ως αποικία. Αυτό και μόνο αρκούσε για να ενεργοποιηθεί όλος ο μηχανισμός του διεθνή χωροφύλακα με ωμή στρατιωτική βία.

Είναι κοινό μυστικό ότι η Νότια Αμερική για τις ΗΠΑ δεν είναι ήπειρος αλλά ζωτικός χώρος-ιδιοκτησία. Από το δόγμα Μονρόε μέχρι σήμερα όποιος λαός προσπάθησε να πάρει στα χέρια του τη μοίρα του το πλήρωσε ακριβά. Όχι γιατί απέτυχαν αλλά γιατί τιμωρήθηκαν. 

Η εθνική κυριαρχία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των κρατών και κανένας "παγκόσμιος χωροφύλακας" δεν νομιμοποιείται να την καταπατά στο όνομα δήθεν ηθικών προσχημάτων.

Ταυτόχρονα, δεν ωραιοποίω πρόσωπα και καθεστώτα. Ο Μαδούρο δεν υπήρξε το "καλύτερο παιδί" και υπήρξαν υπαρκτές σκιές, διαπλοκές και σχέσεις με κυκλώματα, που επιβάρυναν τον Λαό της χώρας. Αυτά όμως δεν δίνουν σε καμία υπερδύναμη το δικαίωμα να εισβάλλει, να εκβιάζει ή να επιβάλλει καθεστώτα διά της βίας.

Άλλωστε εάν πράγματι η αιτία ήταν η πάταξη του διεθνούς ναρκοεμπορίου, τότε γιατί η Ουάσιγκτον κλείνει τα μάτια σε άλλες εστίες που όλοι γνωρίζουν; Υπάρχουν χώρες και περιοχές –ακόμη και στη γειτονιά μας– όπου η παραγωγή και διακίνηση ναρκωτικών είναι κοινό μυστικό, χωρίς να "αγγίζονται" ποτέ. Το παράδειγμα χωριών-κέντρων διακίνησης, όπως το Λαζαράτι στην Αλβανία, δείχνει καθαρά την υποκρισία των επιλεκτικών ευαισθησιών.

Η αλήθεια είναι ωμή: η Βενεζουέλα διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο και πετρέλαια. Εκεί εδράζονται τα αμερικανικά συμφέροντα, όχι στην "δημοκρατία" ούτε στην "κάθαρση". Η Βενεζουέλα δεν απειλεί στρατιωτικά κανέναν. Απειλεί όμως το διεθνές σύστημα. Απειλεί το δολάριο. Απειλεί την κανονικότητα ότι οι Λαοί είναι καταδικασμένοι να ζουν με δανεικά, με χρέος στους διεθνείς τραπεζίτες και με κυβερνήσεις υπαλλήλους. Απειλεί το ψέμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Και εδώ πρέπει να κοιτάξει ο Έλληνας την αλήθεια κατάματα.Ποια θα ήταν η αντίδραση των συμμάχων μας εάν αύριο μια πραγματικά εθνική  κυβέρνηση έλεγε ότι τα πετρέλαια είναι ελληνικά, ότι η ενέργεια είναι εθνικό όπλο, ότι το νόμισμα και η οικονομική πολιτική δεν υπαγορεύονται απ’ έξω;Η απάντηση είναι απλή. Ό,τι έγινε στη Βενεζουέλα, ό,τι έγινε παντού.

Η Ελλάδα άλλωστε το έζησε ήδη. Όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος επιχείρησε να χαράξει στοιχειώδη ανεξάρτητη πολιτική, όταν τέθηκε σοβαρά το ζήτημα αξιοποίησης των ελληνικών ενεργειακών πόρων με εθνικούς όρους και όχι με το δολάριο του αφέντη, η αντίδραση ήρθε άμεσα. Η "χούντα" έπρεπε να πέσει. Όχι για τη δημοκρατία αλλά γιατί ξέφυγε από τη γραμμή. Αυτός είναι ο φόβος της Αμερικής. Όχι τα καθεστώτα αλλά τα παραδείγματα. Όχι οι στρατοί αλλά η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας. Αν ένας Λαός σταθεί όρθιος και αντέξει τότε ανοίγει ο δρόμος και για άλλους. Γι’ αυτό πολεμούν την Βενεζουέλα και την κάθε Βενεζουέλα. Για να μείνει ο κόσμος μια απέραντη φυλακή χρεωμένων λαών.

Ιδιαίτερα όμως ανησυχητικές είναι και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη που έσπευσε να δικαιολογήσει τις αμερικανικές επεμβάσεις. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα τέτοιες τοποθετήσεις δεν είναι απλώς δουλικές αλλά επικίνδυνες. Όταν αποδέχεσαι τον νόμο της ζούγκλας και το δίκαιο του ισχυρού, ανοίγεις τον δρόμο να εφαρμοστεί αύριο και πάνω σου. Όποιος χειροκροτεί τις επεμβάσεις των ισχυρών σήμερα δεν έχει κανένα ηθικό ή πολιτικό έρεισμα να διαμαρτυρηθεί όταν η πατρίδα του βρεθεί στο στόχαστρο.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο εμετικό από την ωμή αμερικανική επιθετικότητα. Είναι τα δήθεν πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα που γονατίζουν μπροστά στην πρεσβεία, που γλείφουν τις ΗΠΑ και χειροκροτούν τον Τραμπ σαν να είναι σωτήρας των εθνών. Πατριώτες με ξένο αφεντικό, εθνικιστές με εισαγόμενη γραμμή, αντισυστημικοί που τρέμουν μη δυσαρεστήσουν την Ουάσιγκτον.

Σε αυτό το ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το επικίνδυνο παραμύθι ότι μακάρι η Ελλάδα να είχε έναν Τραμπ. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται έναν καπιταλιστή επιχειρηματία που υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με εθνικιστική ρητορική βιτρίνας. 

Η Ελλάδα χρειάζεται κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν ηγέτη που να βλέπει το κράτος ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής και εθνικής ολοκλήρωσης. Χρειάζεται μια μορφή πιο κοντά στον Ιωάννη Μεταξά, με έμφαση στην εργασία, στην κοινωνική προστασία, στην εθνική παραγωγή και στην αξιοπρέπεια του Λαού και όχι έναν ακόμη μάνατζερ της αυτοκρατορίας με ελληνική σημαία στο πέτο.

Γιατί ο πατριωτισμός δεν μετριέται με σημαίες και συνθήματα αλλά με το αν τολμάς να πεις όχι στον αφέντη. 

Και αυτό δυστυχώς πολλοί που παριστάνουν τους πατριώτες δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν κάτι τέτοιο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελεύθερη Ώρα" την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Θαυμάστε τα κατ’ εξοχήν «τρολ» της κυβέρνησης Κούλη Μητσοτάκη

Όταν το fund κόκκινων δανείων στέλνει εξώδικο, το κράτος κλείνει το μάτι… - Τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι

Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο. Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό»

Στην Ελλάδα του 2026, η καταγγελία ενός δανείου δεν είναι απλώς μια τραπεζική πράξη.
Είναι μια πολιτική απόφαση με κοινωνικές συνέπειες.
Με ένα εξώδικο, ένα fund που αγόρασε «κόκκινα» δάνεια στο 5% της αξίας τους μετατρέπει μια οικογένεια σε εν δυνάμει άστεγη. 
Και το κάνει με τη σφραγίδα του κράτους.
Η νομική πραγματικότητα είναι κυνική: από τη στιγμή της καταγγελίας, όλο το χρέος γίνεται άμεσα απαιτητό.
Όχι οι καθυστερήσεις.
Όχι οι δόσεις.

Τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι

Όλο. Σαν να λέει το σύστημα στον οφειλέτη: «ή τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι».
Κι όμως, αυτό που δεν λέγεται ποτέ είναι το εξής: εκείνες οι πρώτες ημέρες μετά την καταγγελία είναι το μόνο «παράθυρο» όπου ο πολίτης δεν είναι ακόμη θήραμα, αλλά διαπραγματευόμενος.
Τα funds δεν αποφασίζουν με βάση την «ηθική», αλλά με βάση τα excel.
Στις πρώτες εβδομάδες σκανάρουν τον άνθρωπο απέναντί τους: αν φοβάται, αν μιλάει ασυνάρτητα, αν υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί να τηρήσει, αν εξαφανίζεται.

Κι από αυτό το ψυχολογικό και οικονομικό προφίλ αποφασίζουν αν θα τον «σφάξουν» νομικά ή αν θα του πετάξουν ένα σχοινί.
Όποιος νομίζει ότι το fund θέλει «να βρει λύση», είναι αφελής.
Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο.
Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό».
Αν σε δει οργανωμένο, ενημερωμένο και σταθερό, τότε – και μόνο τότε – μπαίνει στο τραπέζι το κούρεμα, η πραγματική διαπραγμάτευση, η έξοδος.

Το πιο τραγικό;

Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι, αλλά έχει επιλέξει πλευρά.
Έχει παραδώσει τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους σε εταιρείες που δεν έχουν καμία κοινωνική υποχρέωση, μόνο επενδυτικό στόχο. Και κάπου ανάμεσα σε excel, εξώδικα και πλειστηριασμούς, ο οφειλέτης καλείται να επιβιώσει μόνος του, μέσα σε ένα μήνα που θα κρίνει αν θα κρατήσει το σπίτι του ή αν θα γίνει άλλη μια «στατιστική ανάκτηση».
Η καταγγελία δεν είναι το τέλος.
Είναι το σημείο που το σύστημα σου λέει: «Τώρα ή θα μάθεις να διαπραγματεύεσαι ή θα σε διαγράψουμε από τον χάρτη».
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι η πιο ωμή αλήθεια της ελληνικής αγοράς χρέους.

ΠΗΓΗ: www.bankingnews.gr

Τα Μνημόνια δεν έχουν τελειώσει!

Τα Μνημόνια ήταν όλα παράνομα και παραμένουν παράνομα, γιατί δεν έχουν τελειώσει, όπως σας λένε οι επαγγελματίες ψεύτες της Βουλής. Δεν έχουν τελειώσει, γιατί κατ’ ουσίαν η λεγόμενη «εποπτεία» αποτελεί συνέχεια των Μνημονίων. Ο καθηγητής Κασιμάτης, από την πρώτη στιγμή, δήλωσε και τεκμηρίωσε νομικά ότι τα Μνημόνια είναι παράνομα και αντισυνταγματικά.

Ξεκάθαρα, το Σύνταγμα προβλέπει ότι η εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας, που έγινε με τα Μνημόνια, απαιτεί δύο προϋποθέσεις:
α) ότι αυτή μπορεί να γίνει μόνο για σκοπούς ευρωπαϊκής ενοποίησης, κάτι που δεν προέκυπτε.
Πιο σημαντική, όμως, από την α΄ αιτιολογική είναι η εξής:
β) σύμφωνα με το Σύνταγμα, προβλέπεται εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας με ψηφοφορία στη Βουλή και υπερψήφιση των τριών πέμπτων των βουλευτών, δηλαδή 180 βουλευτών. Αυτή η ψηφοφορία, όμως, δεν έγινε ποτέ και ο, από όλους αποδεκτός, καθηγητής Κασιμάτης τέθηκε στο περιθώριο, σχεδόν σαν… γραφικός (!), ενώ μέχρι τότε θεωρούνταν εξέχουσα πνευματική μορφή του δημοκρατικού χώρου, στον οποίο πάντοτε ανήκε.

Πέραν των νομικών σκέψεων για τη συνταγματικότητα ή μη των Μνημονίων, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Είναι δυνατόν, σε μια ελεύθερη χώρα, να προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμά της εκχώρηση της Εθνικής της Κυριαρχίας; Πρόκειται για χώρα ελεύθερη ή για προτεκτοράτο; Σημειώνεται ότι η «πρόβλεψη» αυτή έγινε μετά τη Μεταπολίτευση και ας θυμηθούμε τη δήλωση της προέδρου της Βουλής, κ. Μπενάκη, προς τον Κάρολο Παπούλια, ότι επί των ημερών του θα παραχωρηθεί Εθνική Κυριαρχία. Όλα τυχαία…;

Μέσα σε αυτό το κλίμα, φυσικό ήταν να δικαιωθεί το εθνικιστικό Κίνημα, το οποίο είχε πολεμήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ και τη Συμφωνία του Μάαστριχτ, και το οποίο, επί δεκαετίες ολόκληρες, πολεμούσε το καθεστώς της ξενοκρατίας και τόνιζε ότι ο Αγώνας των αληθινών Πατριωτών είναι, προπαντός, Αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία και, κατά δεύτερον λόγο, πολιτικός. Δεν είναι ένας πολιτικός αγώνας για ψήφους και βουλευτές. Είναι κάτι πολύ παραπάνω: είναι αγώνας απελευθερωτικός, πνευματικός, αγώνας ενάντια στους «μοντέρνους καιρούς», τους οποίους θεωρούσαμε την πανούκλα της άρρωστης εποχής μας.

Όλα αυτά, σε μια Ελλάδα που πεθαίνει δημογραφικά — το πλέον σημαντικό, γιατί όλα είναι Φυλή — πεθαίνει πνευματικά, γιατί η Εθνική Συνείδηση είναι είδος εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα· σε μια Ελλάδα που εξουσιάζεται από τους Ιούδες του ψευτορωμαίικου, οι οποίοι έχουν ως αποστολή τους να εξοντώσουν όποιον αντιστέκεται στα αντεθνικά τους σχέδια. Αποικία χρέους με τα Μνημόνια, «καλό παιδί» των Τζώννηδων και με συνεχείς υποχωρήσεις έναντι μιας επεκτατικής Τουρκίας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Σαν σήμερα (15/1) το 95,7% των Κυπρίων ψηφίζει Ένωση με την Ελλάδα

Υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα ψήφισε και η συντριπτική πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων

Συμπληρώνονται σήμερα 76 χρόνια από την ιστορική 15η Ιανουαρίου 1950, μια ημερομηνία-σταθμό για τον κυπριακό ελληνισμό. Ήταν η ημέρα που ο λαός της Κύπρου, με μια πρωτοφανή μαζικότητα και ομοψυχία, εξέφρασε μέσω του Δημοψηφίσματος τον διακαή πόθο του για Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.

Η οργάνωση και το πολιτικό μέτωπο

Το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε από την Εκκλησία της Κύπρου υπό τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Β΄, ως απάντηση στη συνεχή άρνηση της βρετανικής αποικιοκρατικής διοίκησης να αναγνωρίσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Παρά τις ιδεολογικές διαφορές της εποχής, η πρωτοβουλία έτυχε καθολικής στήριξης από όλο το πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένου και του ΑΚΕΛ, δημιουργώντας ένα αδιαίρετο εθνικό μέτωπο.

Τα εντυπωσιακά μεγέθη της κάλπης

Η διαδικασία, η οποία διεξήχθη με τη μορφή συλλογής υπογραφών στους ναούς της μεγαλονήσου, κατέγραψε ποσοστά που σπάνια συναντώνται στην παγκόσμια ιστορία:

-Από τους 224.757 πολίτες με δικαίωμα ψήφου, υπέγραψαν οι 215.108.

–Το 95,7% τάχθηκε υπέρ της Ένωσης. Αξιοσημείωτο είναι ότι υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα ψήφισε και η συντριπτική πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων.  

Αξίζει να σημειωθεί ότι το αποτέλεσμα αυτό επιτεύχθηκε σε ένα κλίμα τρομοκρατίας από τις βρετανικές αρχές, καθώς πολλοί συμμετέχοντες —ιδιαίτερα οι δημόσιοι υπάλληλοι— αντιμετώπιζαν το φάσμα των κυρώσεων και των διώξεων από το αποικιοκρατικό καθεστώς.

Η νομιμοποίηση του Αγώνα

Παρόλο που το Λονδίνο επέλεξε να αγνοήσει την ξεκάθαρη λαϊκή ετυμηγορία, το Δημοψήφισμα του 1950 δεν υπήρξε μια συμβολική πράξη χωρίς αντίκρισμα. Αντιθέτως:

–Διεθνοποίησε το Κυπριακό ζήτημα σε μια περίοδο αποαποικιοποίησης.

–Νομιμοποίησε ηθικά και πολιτικά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ που ξέσπασε πέντε χρόνια αργότερα (1955-1959).

Η άρνηση των Βρετανών να αποδεχθούν τα ειρηνικά μέσα έκφρασης της λαϊκής βούλησης κατέστησε σαφές στον κυπριακό ελληνισμό ότι η ελευθερία και η αυτοδιάθεση θα κερδίζονταν μόνο μέσα από το πεδίο της ένοπλης σύγκρουσης.

Σχετικό άρθρο της Φανούλας Αργυρού στο περασμένο φύλλο της «Σημερινής»:

Γρ. Αποικιών: To Δημοψήφισμα του 1950 αποτελεί αντιπροσωπευτική έκφραση του κυπριακού λαού.

Μετά το Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε την άποψη προς τη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, πως αν πιεζόταν το τμήμα του για το Δημοψήφισμα, θα επικαλούνταν π.χ. πως «το Δημοψήφισμα δεν αντιπροσώπευε μια έγκυρη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού».

Η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον ενημέρωσε αμέσως το Γραφείο Αποικιών, το οποίο απάντησε διά της αξιωματούχου του, Μαίρη Φίσερ, τονίζοντας: «Είμαι εναντίον οποιουδήποτε – είτε αυτό είναι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή οποιοσδήποτε άλλος – που ισχυρίζεται πως το Δημοψήφισμα δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αντιπροσωπευτική έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού, αλλά εισηγούμαι να μη λεχθεί κάτι τέτοιο προς το παρόν, μέχρι να μάθουμε ποια τακτική θ’ ακολουθήσουμε αναφορικά με το Δημοψήφισμα».
Και δεύτερος ανώτερος αξιωματούχος του Γρ. Αποικιών, ο Φλέτσερ Κουκ, δήλωνε: «Είναι στρατηγικοί οι λόγοι που η Βρετανία δεν δέχεται την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».

Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων

Στις 26 Ιουλίου 1950, ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων έστειλε στον αρχηγό του βρετανικού Κοινοβουλίου την ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων:
«Τα μέλη της Ελληνικής Βουλής, τα οποία αντιπροσωπεύουν όλο το φάσμα της κοινής γνώμης, ομόφωνα απευθύνονται στα μέλη του βρετανικού Κοινοβουλίου και ζητούν όπως η Κύπρος μη στερηθεί εκείνο που παραχωρείται σε άλλους λαούς κάτω από βρετανική κατοχή. Εκφράζουν την πεποίθησή τους ότι η πατροπαράδοτη βρετανική έννοια της δικαιοσύνης θα επιβληθεί και στην περίπτωση της Κύπρου.

»Πιστεύουν πως τα μέλη της βρετανικής Βουλής θα εξυπηρετήσουν τη Δικαιοσύνη, αν υψώσουν τις φωνές τους και υποστηρίξουν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με μια τέτοια πράξη θα εξασφαλίσουν και τα κοινά συμφέροντα των χωρών μας και θα ενδυναμώσουν τις πολύχρονες φιλίες μεταξύ των δύο χωρών μας».

Στις 2 Μαΐου 1951, ο Έλληνας πρέσβης στο Λονδίνο μετέφερε προφορικό διάβημα της ελληνικής Κυβέρνησης προς τον Βρετανό Υπ. Εξωτερικών για σεβασμό του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος και Ένωση της νήσου με την Ελλάδα, δηλώνοντας ότι «η Ελλάδα θα έθετε στη διάθεση της Κυβέρνησης της Α. Μεγαλειότητας της Βρετανίας όποιες στρατηγικές Βάσεις ήθελε στην Κύπρο και σε άλλα μέρη της ελληνικής επικρατείας. Ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών απέρριψε, όμως, κάθε συζήτηση των ελληνικών προτάσεων…».
Στις 11 Μαΐου 1951 ακολούθησε απάντηση του Έλληνα τότε Πρωθυπουργού, Σοφοκλή Βενιζέλου, ο οποίος σημείωνε μεταξύ άλλων ότι «αν η βρετανική απάντηση δημοσιοποιηθεί, θα έχει δυσάρεστες επιπτώσεις… Η Βρετανία θα μπορούσε να προβεί σε μια τέτοια χειρονομία με μεγάλη ευκολία… Για την ελληνική Κυβέρνηση το θέμα παρέμενε ανοικτό».
Η βρετανική Κυβέρνηση αποφάσισε να ΜΗΝ απαντήσει στο εμπιστευτικό διάβημα του Βενιζέλου… Η ελληνική πρόταση προς τους Βρετανούς επαναλήφθηκε το 1953, ενώ το Λονδίνο απάντησε με την ίδια αδιάλλακτη γραμμή. Τον δε Ιανουάριο του 1954, όταν ο Στρατάρχης Αλ. Παπάγος ήθελε να επισκεφθεί το Λονδίνο, η βρετανική Κυβέρνηση τού διεμήνυσε ότι, αν είχε σκοπό να εγείρει το θέμα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, να το ξεχνούσε…

Το υπόμνημα J.M. Addis

Το γιατί το Φόρεϊν Όφις καταπάτησε την αντιπροσωπευτική εκείνη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού καυτηρίασε o αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, J.M. Addis, στις 30 Απριλίου 1958, καθώς ετοιμαζόταν το σχέδιο Μακμίλαν (και δεύτερο σχέδιο με βάση στην Τουρκία) σε συνεργασία με τον Δρα Νιχάτ Ερίμ, που μασκαρεύτηκε αργότερα σε συμφωνίες Ζυρίχης. Έγραψε μεταξύ άλλων:

Mισητή πολιτική – «odious policy»

«Η γενική πολιτική μας για τις μη αυτο-κυβερνούμενες περιοχές είναι να τις οδηγήσουμε προς τον δρόμο της αυτοκυβέρνησης και στα επίπεδα εκείνα που θα μπορούν ν’ αποφασίσουν μόνες τους για το μέλλον τους. Είναι σφόδρα ενάντια στις παραδόσεις μας να περιορίζουμε την ελευθερία επιλογής, όταν έρχεται η ώρα της ανεξαρτησίας. Στρατηγικές ανάγκες και άλλες καταστάσεις μπορούν να καθυστερήσουν αυτήν τη διαδικασία, όπως π.χ. το Χονγκ -Κονγκ, αλλά δεν μπορούν να την σταματήσουν για πάντα.

»Η αρχή της “ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ”, την οποία περιγράφει η δήλωση της 19ης Δεκεμβρίου 1956, είναι ΜΙΣΗΤΗ (odious), γιατί αρνείται την ενότητα σε μια μεικτή κοινότητα…Ο διαχωρισμός είναι ιδιαίτερα αρνητικός σε μια περιοχή τόσο μικρή όσο η Κύπρος και μάλιστα σε μεσογειακό περιβάλλον.
»Γι’ αυτούς τους λόγους η δική μου άποψη είναι πως η μόνη σωστή λύση για την Κύπρο είναι η αυτοδιάθεση που οδηγεί στην ένωση. Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι είναι εντελώς αδύνατο για τη σημερινή Κυβέρνηση (Μακμίλαν) να διακηρύξει αυτήν τη λύση ως τον σωστό στόχο, αν όχι για τίποτε άλλο για τη δήλωσή μας της 19ης Δεκεμβρίου 1956…

»Δεν πιστεύω ότι οι δυσκολίες αυτές θα είναι μεγαλύτερες από εκείνες που θα δημιουργηθούν, αν εγκριθούν τα σχέδια που έχουμε ετοιμάσει. Αν δεν τα εφαρμόσουμε, τουλάχιστον θα βρισκόμαστε στον δρόμο για μια μόνιμη και σταθερή λύση, η οποία θα βασίζεται στις βασικές αρχές της γενικής μας πολιτικής».
Ποιος, άραγε, μπορεί ν’ αμφισβητήσει τα όσα προνοητικά έγραψε ο κ. Addis το 1958 και ότι οι δυσκολίες, που τόσο σοφά προέβλεψε, ακόμα βασανίζουν αυτό το νησί με τη μισητή δικοινοτική αυτοδιάθεση (σχεδιασμός Δρος Νιχάτ Ερίμ/Βρετανών), που δεν είναι άλλη από τη ρατσιστική δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία;

Δυστυχώς, τα ‘‘ΜΙΣΗΤΑ ΣΧΕΔΙΑ’’ εγκρίθηκαν. Εκμεταλλευόμενοι οι Βρετανοί την ενυπόγραφη και μονομερή μεταστροφή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από την Ένωση στην Ανεξαρτησία…

(Από το βιβλίο της γράφουσας «Από την Ένωση στην Κατοχή», Λευκωσία 1995, με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου).

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr