«Η δημοφιλία του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Ν. Γ. Μιχαλολιάκου αγγίζει το 11%.»
Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους είναι πραγματικοί
ιδεολόγοι και δεν αλλάζουν κόμματα και ιδεολογίες σαν τα πουκάμισα και
αποκηρύσσουν τις ιδέες, που υποτίθεται ότι είχαν. Είναι και απάντηση στα
ατελείωτα ψέματα και την λάσπη ότι οι εκλογές χάθηκαν από τα «λάθη» της
ηγεσίας. Απαντούν σε αυτούς τα επίσημα στοιχεία από τις δημοσκοπήσεις,
που δείχνουν ότι ο λαός ήταν με τη Χρυσή Αυγή, αλλά βέβαια κανείς δε
γνώριζε το βρόμικο παιχνίδι που παιζότανε από το Σύστημα και μέσα στην
Χρυσή Αυγή.
Μάιος 2018, ένα χρόνο πριν τις εκλογές: Το
φως της δημοσιότητας είδαν πριν λίγο τα στοιχεία του πολιτικού
βαρόμετρου της Public Issue για τον Απρίλιο και η δημοφιλία του Αρχηγού
της Χρυσής Αυγής, Ν. Γ. Μιχαλολιάκου αγγίζει το 11%.
Δημοσκόπηση Δεκεμβρίου 2018, έξι μήνες πριν τις εκλογές:
Επιβεβαιώνεται η άνοδος της Χρυσής Αυγής από την Public Issue: Διψήφια η
δημοτικότητα του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου
Η συνεχής άνοδος της Χρυσής Αυγής επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά
από μια συστημική δημοσκόπηση. Αυτήν την φορά είναι η έρευνα της Public
Issue, η οποία καταγράφει την διαρκή ενδυνάμωση και εδραίωση του Λαϊκού
Συνδέσμου στην ελληνική κοινωνία. Η χθεσινή δημοσκόπηση που κατέγραψε
την συντριπτική αντίθεση και διαφωνία των Ελλήνων για την προδοτική
συμφωνία των Πρεσπών, εμπεριείχε και μέτρηση για την δημοτικότητα των
πολιτικών Αρχηγών.Σε αυτήν καταγράφεται άνοδος για την
δημοτικότητα του Γενικού Γραμματέα της Χρυσής Αυγής, Ν. Γ. Μιχαλολιάκου
που αγγίζει διψήφιο ποσοστό στο 10%. Δεδομένης της φίμωσης
και αποσιώπησης των δραστηριοτήτων της Χρυσής Αυγής, αλλά και της
συνεχιζόμενης κατασυκοφάντησης από τα συστημικά ΜΜΕ, η καταγραφή ανόδου
της δημοτικότητας του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής συνιστά αύξηση και των
ποσοστών του Κινήματος. Επιβεβαιώνεται έτσι και η πολιτική αναλύτρια της
εταιρείας δημοσκοπήσεων Rass, Μαρία Καρακλιούμη, η οποία είχε δηλώσει
πρόσφατα στο «Kontra Channel»: «…Ενισχύεται η Χρυσή Αυγή κυρίως ως προς την δημοτικότητα του Αρχηγού, Ν. Γ. Μιχαλολιάκου, η οποία πλέον είναι διψήφια…».
Δημοσκόπηση των αρχών του 2019 με την Χρυσή Αυγή στο 8% και με αναγωγή στο 9%!
Φεβρουάριος
2019, 5 μήνες πριν τις εκλογές σε δημοσκόπηση της Metron Analysis, που
προκάλεσε πανικό στο καθεστώς, δείχνοντας την Χρυσή Αυγή ξεκάθαρα τρίτο
κόμμα, με 9,1%… Σε άλλη δημοσκόπηση όπως αυτή που δημοσίευσε το
«ΒΗΜΑ» έφτανε το 9%. Μόλις λίγους μήνες μετά είχαμε την πρώτη πτώση στις
Ευρωεκλογές και την αποτυχία του Κινήματος μας να μπει στην Βουλή τον
Ιούλιο με το εξωφρενικό ποσοστό του 2,93%! Πως φτάσαμε εκεί; Με τρόπους
παράνομους, αποκλεισμούς και βεβαίως με την 5η φάλαγγα μέσα στην ΧΡΥΣΗ
ΑΥΓΗ, οι οποίοι δεν έκαναν αγώνα προεκλογικό ακόμη και βουλευτές και
πολιτευτές και κατηγορούν σήμερα τον ηγέτη του Κινήματος για «μεγάλα του
λάθη». Ποια λάθη, έγιναν αλήθεια, μέσα σε αυτούς του δύο μήνες; Κανένα!
Όταν δεν κάποιος τους ερωτά μιλάνε σαν μπολσεβίκοι χρησιμοποιώντας
αποσπασματικά την δήλωση περί πολιτικής ευθύνης, που ήταν κατ’ ουσίαν
άρνηση της ευθύνης και η οποία έγινε τον Σεπτέμβριο του ’15!
Μετά τις εκλογές του Ιουλίου και το 2,93%
Μετά τις εκλογές του Ιουλίου και το 2,93% είπαν (και «κάποιοι» ΜΕΣΑ στην Χρυσή Αυγή!) ότι όλα τέλειωσαν! ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΙΟ! ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2019, μετά τις εκλογές, δημοσκόπηση MRB: Η ΝΔ 36,8% με τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί με 24,5%. Ακολουθούν: Κίνημα Αλλαγής 7,7%, ΚΚΕ 5,5%, Ελληνική Λύση 4,3%, ΜέΡΑ 25 3,2%, Χρυσή Αυγή 2,7%, ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,1%. «Άλλο
Κόμμα» επέλεξε το 2,9% των ερωτηθέντων, ενώ το ποσοστό της
«Αδιευκρίνιστης Ψήφου» αγγίζει το 11,3%. Με αναγωγή η Χρυσή Αυγή
περνούσε το 3% Μάρτιο
και Απρίλιο του 2020 σε δύο δημοσκοπήσεις η Χρυσή Αυγή περνούσε το 3%
και τότε το Σύστημα την μαχαίρωσε πισώπλατα και κλιμάκωσε την Συνωμοσία
της Σιωπής και τη Μνήμη Θανάτου.
Ο
περισσότερος κόσμος ακούγοντας την λέξη «ρομαντισμός» εννοεί μία κατάσταση
συναισθηματικά φορτισμένη σε βαθμό υπέρμετρο έως και αρρωστημένο, την οποία και
συνδέει κυρίως με προσωπικές αισθηματικές καταστάσεις. Αυτό είναι πέρα για πέρα
λάθος! Ο ρομαντισμός υπήρξε ένα ρωμαλέο πνευματικό κίνημα που γεννήθηκε στα
τέλη του 18ου αιώνος και στις αρχές του 19ου αιώνος σαν αντίδραση στον
διαφωτισμό της Γαλλικής επαναστάσεως, τον ορθολογισμό και ακόμη σε κάποιες
περιπτώσεις και σε ορισμένες μορφές ενός αμφίβολου κλασικισμού. Η
δύναμη του ρομαντισμού έχει τις ρίζες της στην φαντασία και πορεύεται πέρα
από τον χρόνο προς το Ιδανικό. Πολλοί οι επιφανείς εκπρόσωποι του
ρομαντισμού. Στην Γαλλία ο Σατωβριάνδος, ο Λαμενέ, ο Λαμαρτίνος, η Γεωργία
Σάνδη, στην Αγγλία ο Σέλεϋ, ο Κιτς, αλλά και ο Λόρδος Βύρωνας, που πέθανε για
την Ελλάδα! Πατέρας του Γερμανικού ρομαντισμού θεωρείται ο Βίλαντ και δίπλα σε
αυτόν ο Χάμαν, ο Χέρντερ, ο Σλέγκελ, ο Νοβάλις ακόμη και αυτός ο Νίτσε!
Όπως
γράφει ο καθηγητής της Φιλοσοφίας Νικόλαος Λούβαρης οι ρομαντικοί δημιουργοί
έχουν πάθος με το παράδοξο, με το όνειρο και τον θρύλο. Γι’ αυτούς η Φύση έχει
Ψυχή, Ψυχή που παίρνει σάρκα και οστά στα δημώδη δημιουργήματα της φιλολογίας
των λαών. Φιλοσοφία των ρομαντικών ο Ιδανισμός.
Από άλλη πηγή σας
παραθέτω όχι τον ορισμό, γιατί ακριβής ορισμός για τον ρομαντισμό δεν μπορεί να
υπάρξει, αλλά μία ακόμη αξιοπρόσεκτη προσέγγιση:
«Ως
αντίδραση στον ορθολογισμό και τις απόλυτες «αλήθειες» του διαφωτισμού,
αρχίζουν να ακούγονται και οι πρώτες εκκλήσεις για επιστροφή στις
πατροπαράδοτες αξίες και ήθη, στην λαϊκή παράδοση και στη φύση. Το τέκνο της
γονιμοποίησης όλων αυτών των παραγόντων ήταν ένα εξαιρετικά δημιουργικό
πνευματικό κίνημα που, με επίκεντρο τη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία,
σάρωσε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα και
ονομάστηκε Ρομαντισμός.»
Το 1817 ο
Coleridge ορίζει την ποίηση ως το προϊόν «εκείνης της συνθετικής και μαγικής
δύναμης, στην οποία έχουμε αποκλειστικά επιφυλάξει το όνομα της φαντασίας». Με
τον ορισμό αυτό δίνει το στίγμα της λογοτεχνικής παραγωγής που εντάσσεται στα
πλαίσια του ρομαντικού κινήματος. Τέχνη και ζωή, άλλωστε, είναι για τον
ρομαντικό άνθρωπο έννοιες αδιαχώριστες. Χαρακτηριστικό των ρομαντικών
συγγραφέων είναι το συναίσθημα της νοσταλγίας μιας ανεπιτήδευτης παρελθούσας
εποχής, που οδηγεί στο ενδιαφέρον για την παραδοσιακή αγροτική κοινωνία, για
την ιδιαίτερη ιστορία κάθε λαού και για τον Μεσαίωνα. Πολύ συχνά οι ρομαντικοί
ποιητές αντλούν τα θέματά τους από τις λαϊκές παραδόσεις, την εθνική ιστορία
κάθε χώρας και τους μεσαιωνικούς θρύλους. Συχνότερα δε, ενδιαφέρονται
για εκείνες τις δοξασίες που περιέχουν υπερφυσικά στοιχεία, καθότι αυτά
συνάδουν με «τη ρομαντική αντίληψη της ενορατικής δύναμης της καλλιτεχνικής
φαντασίας, με την οποία ο ποιητής εκφράζει την ‘υπερβατική αλήθεια’, πέρα από
την επιφανειακή πραγματικότητα του κόσμου.
Ο Γκαίτε στο
ποίημά του «Το Εξωτικό» αντλεί το θέμα του από τις κελτικές και τευτονικές
παραδόσεις της Βόρειας Ευρώπης. Ο υπεραισθητός κόσμος των αερικών της λαϊκής
παράδοσης συνδυάζεται με την ρομαντική πίστη σ’ εκείνη την ανομολόγητη δύναμη
που υποβόσκει κάτω από τη φυσική τάξη των πραγμάτων για να δημιουργηθεί ένα
λυρικό ποίημα επικού χαρακτήρα. Σ’ αυτή τη ρομαντική μπαλάντα, το μοτίβο «του νεκρού καβαλάρη, που πορεύεται σ’
ένα μελαγχολικό νυχτερινό τοπίο συνοδεύοντας έναν ζωντανό, στο Εξωτικό
παραλλάσσεται για να περιγράψει τον απελπισμένο αγώνα της πατρικής αγάπης
απέναντι σ’ έναν υπέρτερο αντίπαλο».
Οι σκοτεινές
δυνάμεις που κρύβει η φύση είναι μόνο ένας από τους τρόπους, με τους οποίους η
τελευταία εμφανίζεται στα έργα των ρομαντικών ποιητών… «Η συνεχής πάλη με αυτή τη δαιμονική
μορφή του χρόνου, ο οποίος παρέρχεται τάχιστα και αφανίζει τα πάντα
ανεπιστρεπτί, κάνει τους ποιητές να στέκουν εκστατικοί μπροστά στην ενατένιση
του απείρου του χώρου και του χρόνου, επιδιώκοντας να ταυτιστούν συναισθηματικά
με το αίσθημα της αιωνιότητας.»
Όπως
αναφέρθηκε και προηγουμένως, ο ρομαντισμός υπήρξε ένας αγέρας παγερός, ένα
κίνημα γεμάτο πάθος, κίνημα αντιστάσεως ενάντια στην ψυχρή εκδοχή του
κλασικισμού και στον ισοπεδωτισμό του ορθολογισμού και του διαφωτισμού.
Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.
Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας,
αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων
συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου
εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που
θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται
δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα
στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη
της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων,
οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες
απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και
των γεωπολιτικών συγκρούσεων.
Όμως, την ίδια στιγμή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας,στις
ιδιωτικές σουίτες σχεδιάζουν την επέκταση της κερδοφορίας των εταιρειών
τους, την αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού από μια
διαρκώς εξελισσόμενη τεχνητή νοημοσύνη και την προπαγανδιστική προώθηση
προς κατανάλωση διατροφικών προϊόντων (π.χ. μπάρα πρωτεϊνης) και λοιπών
εδώδιμων ειδών παρασκευασμένων από έντομα.
Επίσης,
πολυάριθμοι, κορυφαίοι πολιτικοί, έχοντας λάβει την «τιμητική
πρόσκληση» συμμετοχής στις εργασίες του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ,
και κατέχοντας πλέον περίοπτη θέση στην ιεραρχία της άρχουσας ελίτ, δεν
διστάζουν να υιοθετήσουν το νεοταξίτικο αφήγημα του ψηφιακού
μετασχηματισμού, της πράσινης ανάπτυξης και της ανθρωπογενούς κλιματικής
αλλαγής, αδιαφορώντας για την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της επισιτιστικής κρίσης, της εργασιακής ανασφάλειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες και σε πριβέ συζητήσεις, οι
«φιλάνθρωποι» δισεκατομμυριούχοι διαμορφώνουν –ερήμην των πολιτών– την
παγκόσμια-περιφερειακή ατζέντα και την αρχιτεκτονική των διεθνών
εξελίξεων, «παίζοντας στα ζάρια» την τύχη των εθνών και των λαών, ενώ δεν παύουν να μηχανεύονται τρόπους εξάλειψης της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Διεφθαρμένοι
πολιτικοί ηγέτες και άπληστοι ολιγάρχες συντονίζουν τις ενέργειές τους,
αποξηλώνοντας αργά και σταθερά το πλέγμα προστασίας των θεμελιωδών
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και «στρώνοντας το χαλί» στην
κινεζοποίηση της πνευματικά και ηθικά εκμαυλισμένης δυτικής κοινωνίας,
καθώς προωθούν τις απάνθρωπες πολιτικές βιομετρικής ταυτοποίησης,
κοινωνικής βαθμολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης.
ΠΟΛΥΚΡΙΣΗ
Οι
εκλεγμένες κυβερνήσεις –κυρίως του δυτικού κόσμου– επιδιώκουν επίμονα
και μεθοδικά την επίτευξη των στόχων της Μεγάλης Επανεκκίνησης,
θέτοντας σε άμεση προτεραιότητα την υλοποίηση του «εωσφορικού
πρότζεκτ», που θα φέρει την τριπλή κωδική ονομασία: Παγκόσμια κυβέρνηση,
Ψηφιακή επιτήρηση, Έλεγχος του Ανθρώπου.
Πριν ακριβώς από τρία χρόνια, στην παγκόσμια κυβερνητική σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ένας εκ των ομιλητών προέβη σε μια αξιοπρόσεκτη πολιτική δήλωση, καθώς αναφέρθηκε ευθέως στηνανάγκη ύπαρξης ενός παγκόσμιου σοκ, προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός της συγκρότησης μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.
Ο
καθηγητής Οικονομίας και διευθυντής του IMD World Competitiveness
Center (το οποίο κατοικοεδρεύει στην Ελβετία, όπως άλλωστε και τοWEF) Arturo Bris δήλωσε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«…αλλά για εμένα το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα οδεύσουμε σε αυτόν τον παγκόσμιο μετασχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι σταδιακή αυτή η όδευση. Πρέπει να συμβεί μέσα από ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο σοκ, το οποίο θα συμβεί, ώστε να συνεχίσουμε αυτή την ολοκληρωτική διαδικασία»1.
Εν έτει 2023, στις συζητήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ κυριάρχησε μεταξύ των μεγιστάνων του πλούτου και της πολιτικής η έννοια της «πολυκρίσης», ένας όρος που επινοήθηκε κατά την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, αλλά τέθηκε «επί τάπητος» μόλις το 2016 από τον τότε πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλώντ Γιούνκερ.
Οι πονηροί Νεοταξίτες, υιοθετώντας τον όρο «πολυκρίση», επιδιώκουν να καλλιεργήσουν στους πολίτες ένα βασανιστικό αίσθημα μόνιμης ανησυχίας και ανασφάλειας, που θα προπαρασκευάσει την μελλοντική τους συμμόρφωση σε κάθε προκλητική και παράλογη εντολή της αυταρχικής εξουσίας.
Την ίδια στιγμή, όσοι επαναλαμβάνουν το αφήγημα του φόβου επιχειρούν, όχι μόνο να χειραγωγήσουν την ανθρωπότητα, αλλά να εμφυτεύσουν στο μυαλό των ανθρώπων την ισχυρή πιθανότητα μιας επικείμενης παγκόσμιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης υπό την μορφή πολλαπλών και αλληλοδιαδεχόμενων γεγονότων που θα συνδέονται με την πρόκληση γεωπολιτικών συγκρούσεων σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη, την αποσταθεροποίηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, την κατάρρευση του διαδικτύου και την έλλειψη επάρκειας σε νερό, τρόφιμα και ενέργεια.
ΝΤΑΒΟΣ 2026
Βέβαια, στην φετινή συνάντηση του Νταβός επιβεβαιώθηκε η εκκωφαντική κατάρρευση του αφηγήματος που ήθελε την διεθνή τάξη να βασίζεται σε κανόνες,
αφού καθίσταται ορατό ότι οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες, τα οικονομικά
συμφέροντα και ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων δεν
υπακούουν πλέον στους θεμιτούς περιορισμούς του διεθνούς δικαίου, αλλά
η υπεροψία της στρατιωτικής και τεχνολογικής ισχύος διαμορφώνει τις
παγκόσμιες εξελίξεις μακριά από την αίθουσα συνεδριάσεων της ολομέλειας
του Ο.Η.Ε.
Κομβικό γεγονός στις συζητήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ αποτέλεσε η βαρυσήμαντη ομιλία του Καναδού Πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ, ο οποίος διατύπωσε την άποψη ότι έχει επέλθει το τέλος της παλαιάς τάξης πραγμάτων2, καθώς οι μαξιμαλιστικές επιδιώξεις των ισχυρότερων κρατών χωρίς το πολύτιμο θεσμικό ανάχωμα του διεθνούς δικαίου θα καθορίσουν την νέα σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα που
θα έχει αποστασιοποιηθεί από τις βασικές αρχές της αλληλεγγύης, της
συλλογικής επίλυσης των διεθνών προβλημάτων και του σεβασμού στην
εδαφική κυριαρχία και ακεραιότητα των κρατών.
Παρακολουθώντας κανείς την ομιλία του Αμερικανού προέδρου στο Νταβός3, θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι στερείται κάθε διπλωματικού τακτ και αβρότητας, αποτελώντας
μνημείο πολιτικού αμοραλισμού, επίδειξης στρατιωτικής ισχύος,
υπονόμευσης της Βορειοατλαντικής συμμαχίας, αλλά και «γεωπολιτικής
απληστίας»,δεδομένου ότι ο
ένοικος του Λευκού Οίκου υποσκάπτει χωρίς ίχνος ντροπής την εθνική
κυριαρχία της Δανίας, επιδιώκοντας είτε με το καλό (διαπραγματεύσεις),
είτε με το άγριο (χρήση ένοπλης βίας) να αποσπάσει το αρκτικό νησί της
Γροιλανδίας.
Έτσι, ο Ντόναλντ Τραμπ εισάγει στο περιβάλλον των διεθνών σχέσεων τον ιστορικό αναθεωρητισμό,που
θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα, όχι μόνο στην επαναχάραξη των
συνόρων, αλλά και στην αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας με απρόβλεπτες
συνέπειες για την παγκόσμια σταθερότητα και ασφάλεια.
Η αδιανόητη απαγωγή και σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο–κατά
παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου που απαγορεύει ρητά την χρήση
βίας στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και κάθε εθιμικής διπλωματικής ασυλίας
που προστατεύει τον εκάστοτε εν ενεργεία πρόεδρο κυρίαρχου κράτους–
είχε ως σκοπό να θέσει την χώρα της Λατινικής Αμερικής υπό τον ασφυκτικό
πολιτικό, οικονομικό και πετρελαϊκό έλεγχο των Η.Π.Α.
Οι
μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών της Αμερικής σχεδίασαν και εκτέλεσαν
ενώπιον της εμβρόνητης παγκόσμιας κοινής γνώμης μια από τις
θεαματικότερες επιχειρήσεις των τελευταίων δεκαετιών, προκαλώντας σημαντικό ρήγμα στο οικοδόμημα του Διεθνούς Δικαίου, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Τραμπ εκπέμπει στην διεθνή κοινότητα το μήνυμα της νομιμοποιήσεως της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας ως εργαλείου προώθησης γεωστρατηγικών σχεδιασμών και επιδιώξεων.
Με άλλα λόγια, ο Λευκός Οίκος, εκδηλώνοντας απροκάλυπτα την βαθιά του περιφρόνηση στην διεθνή έννομη τάξη, απενοχοποιεί την ανενδοίαστη πολιτική ένοπλης επέμβασης στο εσωτερικό τρίτου κυρίαρχου κράτους,
«κάνοντας νεύμα» και στα υπόλοιπα ισχυρά κράτη να ακολουθήσουν το
παράδειγμα της Αμερικής, που, αν τελικώς συμβεί, θα οδηγήσει σε
έναν αλληλοσπαρασόμενο κόσμο επιβουλής και ανατροπής των αντιπάλων
καθεστώτων, καθώς και σε ένα φαύλο κύκλο αδιάκοπων πολεμικών
συγκρούσεων.
ΜΕΤΑ-ΔΥΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Αμερική επαναφέρει ξεδιάντροπα τις διεθνείς σχέσεις στον «αστερισμό της ζούγκλας», αφού το δίκαιο του ισχυρότερου» μεταβάλλεται σε μια άτυπη, αλλά πολύ ουσιαστική συνιστώσα καθορισμού και διαμόρφωσης των λεπτών γεωπολιτικών ισορροπιών.
Επομένως, οι μονομερείς και παράνομες ενέργειες των Η.Π.Α. που υλοποιούνται εκτός του πλαισίου του Διεθνούς Δικαίου σηματοδοτούν το τέλος της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων και την εγκαθίδρυση ενός νέου, άναρχου πολυπολικού κόσμου,
ο οποίος δεν θα βασίζεται στις διεθνείς συνθήκες και σε πολυμερείς
θεσμούς, αλλά θα χαρακτηρίζεται από τον πολιτικό κυνισμό, την ωμή
επίδειξη ιμπεριαλιστικής ισχύος και την περιφρόνηση κάθε έννοιας
διεθνούς νομιμότητας.
Σε επίπεδο γεωπολιτικών συσχετισμών και προώθησης ενεργειακών συμφερόντων συντελούνται
τεκτονικές αλλαγές που προαναγγέλλουν την επιταχυνόμενη μετάβαση από
μία φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη σε μια μετα-δυτική παγκόσμια ηγεμονία, το περίγραμμα της οποίας παραμένει ακόμη ακαθόριστο και αδιευκρίνιστο.
Ο μετασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης είτε είναι ειρηνικός, είτε συγκρουσιακός αποτελεί
το κρίσιμο διακύβευμα της διεθνούς πολιτικής, διότι από το είδος της
μετάβασης θα εξαρτηθεί η φυσιογνωμία του 21ου αιώνα, αν
δηλ. θα πρόκειται για έναν αιώνα, στον οποίο θα κυριαρχήσει το φάντασμα
του πολέμου ή θα επικρατήσει το γελαστό πρόσωπο της ειρήνης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 8-3-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 59.
Το 98% του λαού στην Ελλάδα πιστεύει ότι επικρατεί μεγάλη διαφθορά
Στις
συγκεντρώσεις πολλοί μας έλεγαν: Μόνο
μη μας προδώσετε. Τους απαντούσαμε: Εσείς μη μας προδώσετε!. Όπως και έγινε,
με ΕΞΑΙΡΕΣΗ βεβαίως τις σχεδόν 170 χιλιάδες που σταθήκαν στο πλευρό μας τον
Ιούλιο του 2019 και τους ΤΙΜΟΥΜΕ για την Πίστη τους.
Αντιδράσαμε,
αντισταθήκαμε και ήλθανε πολλοί μαζί μας, αλλά όταν το Σύστημα αποφάσισε να μας
κτυπήσει ανελέητα, αντί να σταθούν στο πλευρό μας κρυφτήκανε, φοβηθήκανε,
κλειστήκανε στις τρύπες τους, γυρίσανε στην ΝΔ.
Διαβάζουμε
σε έρευνα Ευρωπαϊκή της εταιρείας STATIST ότι σύμφωνα με το 98% του λαού στην
Ελλάδα πιστεύει ότι επικρατεί μεγάλη διαφθορά. Και τι κάνει αυτό το 98% ενάντια στην δικτατορία των
διεφθαρμένων; Τίποτε! Εμείς έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας
γιατί αντισταθήκαμε, δώσαμε την μάχη, χάσαμε μία μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο, δεν
φοβηθήκαμε και φωνάξαμε δυνατά αυτό που ένας ολόκληρος λαός στα κρυφά
ψιθυρίζει: φύλακες γρηγορείτε! Όμως αλίμονο, οι “φύλακες” γίνανε “φυλακές γι’
αυτούς, τους μόνους, που είχαν σκοπό να “γρηγορήσουν” και να φυλάξουνε τα τείχη
της πολιτείας.
Το 98%
πιστεύει, λοιπόν, ότι το καθεστώς είναι διεφθαρμένο και αυτό στέκει
αταλάντευτο. Ποια μεγαλύτερη απόδειξη θέλετε ότι ζούμε σε μία τυραννία; Και εάν
αυτό δεν αρκεί το γεγονός ότι αυτοί, οι οποίοι εκπροσωπούν αυτούς, οι οποίοι
πιστεύουν ότι το καθεστώς είναι διεφθαρμένο, είναι στην φυλακή δεν είναι ακόμη
μεγαλύτερη απόδειξη ότι εκ της δημοκρατίας κατέστη κατά Πλάτωνα η πολιτεία
Τυραννία;
Όμως
είναι τα ανθρωπόμορφα κτήνη, που λέγονται «πολίτες» αντάξιοι ενός Πλάτωνα ή
ακόμη και ενός πεφωτισμένου τυράννου; Θυμηθείτε ότι όταν ο μέγας Πλάτων θέλησε
να δώσει σάρκα και οστά στην “Πολιτεία” του τον πούλησαν σαν δούλο.