Οι νέοι στην Ελλάδα στους φτωχότερους στην Ευρώπη

Στην αυγή του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 2020 οι μακροοικονομικοί δείκτες της ελληνικής οικονομίας παρουσιάζουν μια εικόνα σταθεροποίησης ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης γίνεται αντικείμενο πανηγυρισμών από την κυβέρνηση.

Η νέα γενιά βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση, κατέχοντας έναν από τους χαμηλότερους δείκτες πλούτου στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η πραγματικότητα όμως, όπως βιώνεται στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της ελληνικής περιφέρειας από τη νέα γενιά, αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Πίσω από τις αναβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης και τα νούμερα του ΑΕΠ, κρύβεται μια σκληρή, δομική κοινωνική κρίση: οι νέοι στην Ελλάδα, ηλικίας 16 έως 34 ετών, συγκαταλέγονται στους φτωχότερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι νέοι της Ελλάδας

Ανατρέχοντας σε πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και της Eurostat ο καθαρός διάμεσος πλούτος ενός νέου στην Ελλάδα αγγίζει τα 9.900 ευρώ. Όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωζώνη ξεπερνά τα 24.600 ευρώ και σε χώρες όπως η Μάλτα ή το Βέλγιο οι νέοι ξεκινούν την παραγωγική τους ζωή με περιουσίες που αγγίζουν ή ξεπερνούν τις 100.000 ευρώ, η Ελλάδα εμφανίζεται ως ένας ευρωπαϊκός ουραγός. Μια χώρα όπου η νεότητα δεν αποτελεί πλέον εφαλτήριο δημιουργίας, αλλά εισιτήριο για την οικονομική περιθωριοποίηση.

Η αγοραστική δύναμη στην Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στο 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Την ίδια στιγμή, ο πληθωρισμός στα βασικά αγαθά —τα τρόφιμα, την ενέργεια, τα καύσιμα— λειτουργεί ως ένας έμμεσος, οριζόντιος φόρος που εξανεμίζει τις όποιες θεσμικές αυξήσεις έχουν δοθεί στον κατώτατο μισθό τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 30,0% των νέων (15-29 ετών) στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με τον άμεσο κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Ακόμη πιο σοκαριστικός είναι ο δείκτης της σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης. Στην ηλικιακή ομάδα των νέων, το ποσοστό αυτό στην Ελλάδα εκτινάσσεται στο 14,7%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 5,8%.

Σε ορισμένες χώρες, οι υψηλότεροι μισθοί, η προσιτή στέγη ή η στήριξη από την οικογένεια βοηθούν τα νεότερα νοικοκυριά να χτίσουν περιουσία νωρίτερα. Σε άλλες, οι περιορισμένες επαγγελματικές ευκαιρίες και το βαρύ κόστος στέγασης αφήνουν πολλούς με ελάχιστα, πέρα από μια μικρή αποταμίευση.

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com

Οι εγκληματικές οργανώσεις και η… αυστηρά επιλεκτική συλλογική ευθύνη

Οι αρχές «ξεσκέπασαν» εγκληματική οργάνωση που δραστηριοποιούνταν σε περιστατικά οπαδικής βίας και διακίνησης ναρκωτικών σε Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές – ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ Ν.Δ.; Ή ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΨΕΙ ΨΗΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΓΑΛΑΖΙΑ» ΠΑΡΑΤΑΞΗ;

Σε αστυνομική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε σε περιοχές της Θεσσαλονίκης, της Χαλκιδικής και της Μυκόνου, εξαρθρώθηκε εγκληματική οργάνωση που δραστηριοποιούνταν στον οπαδικό χώρο (δεν έχει σημασία ποιας ομάδας συγκεκριμένα, τέτοιες δραστηριότητες παρατηρούνται σε περιβάλλοντα όλων των συστημικών ΠΑΕ) και στη διακίνηση ναρκωτικών. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το κύκλωμα είχε… ιεραρχική δομή (σας θυμίζει κάτι;) και συνεχή δράση. Θα ασκηθούν άραγε ποινικές διώξεις με τα ίδια αίολα τάχα… «επιχειρήματα» με τα οποία το καθεστώς ξεκίνησε τις διώξεις του εις βάρος της ηγεσίας, στελεχών και πρώην βουλευτών ενός νόμιμου πολιτικού κόμματος, της Χρυσής Αυγής; Θα δούμε άραγε προέδρους, στελέχη ή ακόμα και… προπονητές ή ποδοσφαιριστές μιας Ποδοσφαιρικής Ανωνύμου Εταιρείας να δικάζονται και να αντικρίζουν κατάματα τα κάγκελα μιας φυλακής, όπως πρωτοφανώς σκανδαλωδώς συνέβη με μια πολιτική δίκη–σκευωρία που ενορχήστρωσε ο διεθνής σιωνισμός εις βάρος των Ελλήνων εθνικιστών της Χρυσής Αυγής;

Η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από την Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος, εξαρθρώθηκε εγκληματική οργάνωση αποτελούμενη από οπαδούς ομάδας, οι οποίοι δραστηριοποιούνταν συστηματικά σε έκνομες ενέργειες σε βάρος οπαδών άλλων ομάδων, σε φθορές ξένης ιδιοκτησίας, σε πρόκληση σωματικών βλαβών, καθώς και στην κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών εντός αθλητικών εγκαταστάσεων στη περιοχή της Θεσσαλονίκης. (…) Στο πλαίσιο αυτό, συνολικά συνελήφθησαν 20 άτομα, από τα οποία 15 είναι μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, τέσσερα διότι συνήργησαν ή επωφελήθηκαν από της δράση της ή συμμετείχαν σε άλλες έκνομες ενέργειες και μια μητέρα ανήλικου, μέλους της εγκληματικής οργάνωσης, για παραμέληση της εποπτείας του. Επιπλέον, ως βασικό μέλος της εγκληματικής οργάνωσης, κατηγορείται ένας έγκλειστος σε σωφρονιστικό κατάστημα, ενώ έχουν ταυτοποιηθεί και αναζητούνται τρία ακόμη βασικά μέλη, μεταξύ των οποίων και το αρχηγικό. Συνολικά, στη δικογραφία που σχηματίστηκε περιλαμβάνονται 51 άτομα, τα οποία – κατά περίπτωση – κατηγορούνται για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών και όπλων, επικίνδυνες σωματικές βλάβες, ληστεία, φθορά ξένης ιδιοκτησίας, υπόθαλψη εγκληματία και παραμέληση της εποπτείας ανηλίκου.

Όπως προέκυψε από την έρευνα, οργανωμένοι κυρίως οπαδοί αθλητικού σωματείου της Θεσσαλονίκης, είχαν συστήσει και ενταχθεί σε εγκληματική οργάνωση, έχοντας μεταξύ τους ιεραρχική δομή και διαρκή δράση, που τοποθετείται χρονικά τουλάχιστον από τον Αύγουστο του 2021. Στο πλαίσιο της εγκληματικής τους δραστηριότητας, προέβαιναν σε οργανωμένες επιθέσεις σε βάρος οπαδών αντίπαλων ομάδων, αναρτούσαν επεξεργασμένο βιντεοληπτικό υλικό των επιθέσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό την προβολή και εδραίωση της κυριαρχίας τους, ενώ παράλληλα δραστηριοποιούνταν στη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Περαιτέρω, από την ανάλυση ψηφιακών δεδομένων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, προέκυψε η εμπλοκή μελών της οργάνωσης σε 46 ακόμη περιπτώσεις οπαδικής βίας, οι οποίες δεν είχαν καταγγελθεί στις Αρχές. Επιπλέον, διακριβώθηκαν 30 περιπτώσεις κατοχής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών κατά τη διάρκεια 8 αθλητικών αναμετρήσεων και 88 περιπτώσεις διακίνησης ναρκωτικών στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Από τις σωματικές έρευνες και τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε οικίες, οχήματα και λοιπούς χώρους βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

ημιαυτόματο πυροβόλο όπλο, τύπου πιστόλι, με 2 γεμιστήρες,
2 αεροβόλα πιστόλια,
48 φυσίγγια διαφόρων διαμετρημάτων, καραμπίνα,
10 σουγιάδες–μαχαίρια,
ναυτικός πυρσός,
κάνναβη, συνολικού βάρους – 1.682,39 – γραμμαρίων,
ηρωίνη, συνολικού βάρους – 41,1 – γραμμαρίων,
κοκαΐνη, συνολικού βάρους – 1,5 – γραμμαρίων,
3 αυτοσχέδια τσιγάρα κάνναβης,
8 δισκία ναρκωτικών χαπιών,
2 αυτοκίνητα,
8.610 ευρώ και
6 ζυγαριές ακριβείας.»

Ας κάνουν οι αναγνώστες την αντιπαραβολή με τη περίπτωση του λαϊκού εθνικιστικού Κινήματος που διώχθηκε επειδή έκοβε ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία και απειλούσε ευθέως την (έτσι και αλλιώς καταρρέουσα τότε) εκλογική της κυριαρχία! Ένα Κίνημα καθ’ όλα νόμιμο, δίχως καμία εξάρτηση από τα κοράκια της ολιγαρχίας. Ένας πολιτικός φορέας που πήγε κόντρα στην αμερικανοκρατία και τόλμησε να ορθώσει ανάστημα στους διαχειριστές αυτού του δύσμοιρου προτεκτοράτου, μιλώντας για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτούς (κατα)δίκασε το κράτος σε πολυετείς φυλακίσεις ως δήθεν «εγκληματική οργάνωση», με όργανα τους διάφορους Ντογιάκους, Κλάπες και Λεπενιώτες, προς όφελος των Σαμαράδων, των Τσιπραίων και των Μητσοτάκηδων αφεντάδων τους!

Στις πραγματικές εγκληματικές οργανώσεις που εμφιλοχωρούν στον επαγγελματικό εμπορευματοποιημένο (πρωτ)αθλητισμό δεν υπάρχουν ιδέες σε βιβλία και έντυπα, ομιλίες στη βουλή, πολιτικές παρεμβάσεις ή… μουσικές νεολαιίστικες συναυλίες (όλα αυτά υπήρχαν στο υλικό της δικογραφίας της σκευωρίας κατά της Χ.Α.!). Τα υπογραμμισμένα στο κείμενο αδικήματα που αποδίδονται στους κατηγορούμενους είναι αυτά που ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ότι σχετίστηκαν με την υπόθεση της περίφημης «δίκης της Χρυσής Αυγής» (οπλοστάσιο, δραστηριότητα αποσκοπούσα σε χρηματικό κέρδος, ναρκωτικά, κ.α.).

ΥΓ. Το… ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως τον «χρήσιμο ηλίθιο» του κεφαλαίου και των τυχοδιωκτών επικεφαλής της εκάστοτε ομάδας, τον κάνουν πάντοτε οπαδοί με δηλωμένη αντιφασιστική (και ανθελληνική εννοείται), αριστερή και αναρχοκομμουνιστική «πολιτική» ταυτότητα και πληθώρα αλλοδαπών εισβολέων λαθρομεταναστών στις τάξεις τους (ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ!). Αυτή την μεταμοντέρνα καπιταλιστική σαβούρα της επιδεικτικής «τρέντι» παραβατικότητας που μιμούνται δυστυχώς νέες γενιές και που μολύνει τον αθλητισμό ανεπανόρθωτα, θα πρέπει να την παραμερίσουν οι υγιείς οργανωμένοι οπαδοί και ασφαλώς η συντριπτική πλειονότητα των σοβαρών, κανονικών φιλάθλων σε κάθε γήπεδο, καθώς οι εκάστοτε διοικήσεις βολεύονται άριστα με την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων και μόνο για το καλό του αθλήματος και της κοινωνίας δεν νοιάζονται!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Χέρμπερτ Μαρκούζε, εκ των ιδρυτών της πολιτιστικής παρακμής

 

Ο αγαπητός συνεργάτης της σελίδος μας, ο Ίων Φιλίππου, συνεχίζει το αφιέρωμα του στους πρωταγωνιστές και πρωτεργάτες της πολιτιστικής παρκμής του πνεύματος στην Ευρώπη. Καλή σας ανάγνωση:

Οι Αντόρνο – Χορκχάιμερ είναι μαρξιστές και κατά τούτο βαθέως προκατειλημμένοι με τον Χάιντεγκερ, τον οποίο δεν μελέτησαν ποτέ. Συνεπώς η Σχολή της Φρανκφούρτης είναι εξ υπαρχής θεωρητικά ανεπαρκής. Ο Μαρκούζε, ένας από τους πολλούς Εβραίους μαθητές του Χάιντεγκερ και ακροατής του Νταβός καίτοι ο ίδιος μαρξιστής, φιλοδοξεί να καλύψει αυτό το κενό. Εν τούτοις πέραν του Χάιντεγκερ, διαφέρει από τους ιδρυτές σε δύο βασικές επιλογές. Πρώτον, συμπλέκει την φιλοσοφική ερμηνεία με τον λώρο της φροϋδικής ψυχανάλυσης. Δεύτερον, παραμένει έπηλυς στην Αμερική, καθώς αρνείται να επιστρέψει στην μεταπολεμική Γερμανία. Οι επιλογές αυτές προσδίδουν στην Σχολή της Φρανκφούρτης μια νέα διάσταση και ενδεχομένως αίγλη, η οποία καθυστερεί επ’ ολίγον την παρακμή της, που επέρχεται οριστικά με την παρουσία του σημαντικότερου αλλά και μοναδικού μη Εβραίου εκπροσώπου της, του εισέτι εν ζωή, Χάμπερμας. Το κυριότερο έργο του Μαρκούζε, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται κοινά είναι το σχετικά πρώιμο “Έρως και Πολιτισμός” και όχι το ύστερο και ευρύτερα γνωστό, “Ο Mονοδιάστατος Άνθρωπος”. Ασήμαντο και ολοτελώς παρωχημένο είναι το σύντομο εγχειρίδιο “Φαινομενολογία του Ιστορικού Υλισμού”, με το οποίο επιχειρεί να αντιπαρατεθεί στον Χάιντεγκερ, πλάθοντας ένα αμάλγαμα χαιντεγκεριανού…μαρξισμού.

Στο έργο αυτό, ο Μαρκούζε ορθώς επισημαίνει εξ αρχής την ριζική διάκριση ανάμεσα στην φαινομενολογία του Χούσσερλ και εκείθεν των Γάλλων μαρξιστών φαινομεναλιστών τουτέστιν υπαρξιστών, Μερλώ – Ποντύ και Σάρτρ αφ’ ενός και την φαινομενολογία του Χάιντεγκερ, η οποία οδηγεί στην θεμελιώδη Οντολογία. Ο Χούσσερλ υποστηρίζει την εξάλειψη από το ιστορικό Εγώ κάθε ίχνους ιστορικότητας. Ούτω πως θεμελιώνει την φαινομενολογία στην υποκειμενική και όχι την αντικειμενική ιστορική συνείδηση. Αντιθέτως, ο Χάιντεγκερ θεωρεί την ιστορικότητα θεμελιώδες υπαρκτικό γνώρισμα του Ενθάδε Είναι (Dasein) και ωσαύτως την χρονικότητα, ως απόρροια της ιστορικότητας στην ιστορική ζωή της Λαϊκής Κοινότητας (Volk): Δεν προηγείται η ύπαρξη της ουσίας όπως λέγει ο Σαρτρ, αλλά η ύπαρξη είναι η ουσία της ουσίας. Η φαινομενολογία είναι οντική, ενώ η οντολογία είναι οντολογική. Η δεύτερη διαφέρει από την πρώτη κατά τον τρόπο του Είναι, διότι μεταξύ του οντικού και του οντολογικού στοιχείου, παρεμβάλλεται το κβαντικό άλμα, το οποίο σκοτώνει την διαλεκτική. Ιστορική ύπαρξη είναι η διαδοχή των γενεών, η ιστορία είναι η γονιδιακά κληρονομημένη και ουχί νομοτελειακά καθορισμένη δυνατότητα του όντος να ανακτά την ύπαρξη του ως Είναι στην εκδίπλωση της κοινότητας του Λαού, του οποίου ρίζα είναι ακριβώς το πεπρωμένο της κοινότητας. Αυτά ο Χάιντεγκερ.

Ο Μαρκούζε αντιτάσσει τις μαρξιστικές ψευδαισθήσεις τις οποίες έχει συντρίψει η Οντολογική Επανάσταση, που για αυτόν είναι …“αστική φιλοσοφία”: Η παραγωγή ιδεών και συνείδησης είναι άμεσα εξαρτημένη από τις υλικές σχέσεις του ανθρώπου. Ο οικουμενικός χαρακτήρας της τάξης γίνεται ορατός πέραν όλων των ιδιαιτεροτήτων των πατρίδων, ούτω πως είναι εφικτή η μεταμόρφωση της ιστορίας, σε παγκόσμια ιστορία. Η επιστήμη της δομής και των νόμων κίνησης, όσο και των δυνατών μορφών ύπαρξης του ιστορικού dasein…είναι διαλεκτική! Μια κοινωνία είναι φορέας ιστορικής κίνησης μόνο όταν αποκτά ιστορική ενότητα, δηλαδή προνοεί αληθινά για τον ζωτικό της χώρο (!). Η καθημερινή αγωνία για τον ζωτικό χώρο σπρώχνει το Dasein στο περιβάλλον της μέριμνας του. Διαφορετικά στρώματα της παραγωγικής διαδικασίας μέσα στον ίδιο ζωτικό χώρο είναι οι αυθεντικοί φορείς της ιστορικής κίνησης. Ούτω πως οι τάξεις υφίστανται μόνο εντός του πρωταρχικού τρόπου ύπαρξης του ιστορικού Dasein (!) και ιδού εξαίφνης, μέσα από μαγικό καπέλο εμφανίζεται το Προλεταριάτο αντί του Λαού, ως Κοινωνικό Είναι. Κατά τον Μαρκούζε, είναι πρόδηλο ότι υπάρχει ένας αντικειμενικός κόσμος της φύσης που υπερβαίνει την συνείδηση. Φυσικά, τούτο δεν είναι διόλου πρόδηλο, μάλιστα απεδείχθη επιστημονικά το αντίθετο: Δεν είναι το Κοινωνικό Είναι που καθορίζει την Συνείδηση, αλλά το Κβαντικό Γονίδιο. Τοιουτοτρόπως, ο μαρξισμός καθαιρείται ως ιδεολογία δηλονότι ψευδής κοινωνική συνείδηση. Ο εν απογνώσει διατελών μαρξιστής Μαρκούζε παραλογίζεται.

Το άνθος της βιοποικιλότητας του ανθρώπειου είδους είναι οι Πολιτισμοί, η μονοκαλλιέργεια του Οικουμενισμού παράγει εκφυλισμένους Παραδείσους. Πολιτισμούς γεννούν οι Πατρίδες και αυτές μονάχα, Παραδείσους επινοούν οι θρησκείες και οι ιδεολογίες. Η έρις (πόλεμος) πλέκει ομού με τον έρωτα το κουκούλι της Πόλεως εντός του οποίου και μόνο η Κοινότητα μεταμορφώνεται σε πολιτισμική χρυσαλίδα. Καμιά κοινωνική τάξη δεν μπορεί να καταλύσει τα βιολογικά θεμέλια της κοινότητας, διότι δεν υπάρχουν αντίθετα συμφέροντα κυριαρχίας, αλλά ανάγκη υπεράσπισης του κουκουλιού (Πόλις) από την Έριδα, για να ανθίσει ο Έρως. Η πραγματικότητα είναι η σύντηξη της ιστορικότητας με την χρονικότητα, η συνείδηση της οποίας ονομάζεται υπαρκτικότητα. Η θρησκεία και η φιλοσοφία εξυψώνουν ένα βιολογικό δεδομένο σε οντολογική ουσία.

Ο Μαρκούζε επιχειρεί να ανασκευάσει την αντίληψη ότι οι ορμές είναι κατ’ ουσίαν αμετάβλητα βιολογικά υποστρώματα. Όμως ο πολιτισμός υπακούει σε ένα εσωτερικό κίνητρο το οποίο του υπαγορεύει να ενώσει τους ομόγνιους λαούς σε μια στερρά συνδεδεμένη ομογένεια. Η Τέχνη δεν είναι διαλεκτική και η μαρξιστική αισθητική πρέπει να εξηγήσει γιατί βιώνουμε σήμερα την ελληνική τραγωδία και τα μεσαιωνικά έπη αν και αφορούν την αρχαία δουλοκτητική κοινωνία και τον φεουδαλισμό αντιστοίχως, ως διηνεκές παρόν. Η τέχνη είναι υπεριστορική, διότι αναδεικνύει ήρωες, όχι τάξεις και μάζες. Η μαρξιστική θεωρία αγνοεί τον μεταβολισμό μεταξύ ανθρώπου και φύσης και καταγγέλλει την επιμονή σ’ αυτό το φυσικό έδαφος, ως οπισθοδρομική ιδεολογική σύλληψη. Το κβαντικό γονίδιο την διαψεύδει. Ο απελευθερωμένος κόσμος δεν είναι ελεύθερος άνευ της καλλιέργειας, ήγουν της βιολογικής εκτροφής των ηρώων. Ήρως είναι εκείνος που επιχειρεί το κβαντικό άλμα ή τιθασεύει το δυσήνιο άρμαμέσω του Είναι – Προς – Θάνατον δηλονότι της Θυσίας. Η τέχνη δεν ευαγγελίζεται παραδείσους, αλλά γεννά πολιτισμό. Η μαρξιστική αισθητική απέρριψε ρητά το Ωραίο ως αστική αισθητική, ενώ το Ωραίο είναι ωάριο που διηνεκώς τίκτει την Ομορφιά.

Το σημαντικότερο έργο του Μαρκούζε είναι το “Έρως και Πολιτισμός”, η πρωτοτυπία του οποίου έγκειται στο εγχείρημα συμπλοκής της μαρξιστικής ερμηνείας με την φροϋδική ψυχανάλυση. Ευθύς εξ αρχής ο Μαρκούζε απορρίπτει τις παρεκκλίσεις: Τον Γιουνγκ με το φυλετικό αρχέτυπο ως “δεξιό μυστικιστή” και τους μαρξιστές Ράιχ και Χόρνεϋ με την οργόνη ως “αριστερούς μυστικιστές”. Τέλος επιτίθεται κατά του ρεβιζιονισμού του Φρομμ, ήγουν της αναίρεσης του μαρξισμού μέσω του φροϋδισμού, ο οποίος θεωρεί τον σοσιαλισμό ανέφικτο ένεκα του βιολογικού προσανατολισμού της συνείδησης. Εν τούτοις, η απόπειρα ενσωμάτωσης του φροϋδισμού στον μαρξισμό είναι εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Ο Μαρκούζε κατά τούτο επισημαίνει ότι δίχως απελευθέρωση των ορμών η κοινωνική ελευθερία παραμένει κόλουρη, διότι παράγει ανελευθερία.

Η βιολογική ορμή γίνεται πολιτισμική λειτουργία μόνο καθ’ όσον οι επεκτεινόμενες ερωτικές σχέσεις καθίστανται οιονεί ανώτερες εργασιακές σχέσεις. Τότε, ο μεταβολισμός μεταξύ ανθρώπου και φύσεως περιέρχεται υπό τον προσδιορισμό του έρωτα. Ο λιβιδινικός λόγος όμως δίχως την εργασία είναι επιστροφή στην αγέλη, αντί της ώθησης του πολιτισμού σε υψηλότερη βαθμίδα. Η απελευθερωμένη λιβιδώ θα κατέστρεφε τον πολιτισμό. Τοιουτοτρόπως, οραματίζεται ένα αισιόδοξο, ερωτικό πολιτισμό και μια τέχνη, που ταυτίζεται με την μη αλλοτριωμένη εργασία. Τι ενώνει τον Μαρκούζε με τον Φρόυντ; Η εβραϊκή ταυτότητα και κληρονομιά. Ο Εβραίος είναι έπηλυς, ο Άριος πέλας. Ο Νομάς είναι δούλος του Νόμου μέσω των πέτρινων πλακών του Μωυσή και η πρωτόγονη ορδή διά μέσου της πατροκτονίας οδηγείται μέχρι τον παράδεισο, μακράν του Γιαχβέ. Κατ’ ουσίαν ο Ιουδαίος είναι ένας άθεος υποτελής του μωσαϊκού Νόμου, διότι κείται άπω του Θεού. Ο Πέλας είναι δημιουργός της Πόλεως, διότι κείται εγγύς του Θεού με λώρο τον Μύθο. Ο Εβραίος τίκτει Παραδείσους. Ο Άριος γεννά Πολιτισμούς. Κατά τον Μαρκούζε ο πατριάρχης είναι το αρχέτυπο της κυριαρχίας και εκείθεν της εξουσίας και όχι της ηγεσίας και εκείθεν της ιεραρχίας. Κατά τον Άριο, ο πατριάρχης είναι ο Άναξ (Βασιλεύς = Βάσις Λαού), ο οποίος συμβολίζει την αρχαϊκή κληρονομία του πολιτισμού. Καθώς λέγει ο Φρόυντ, η πατριαρχία προηγήθηκε της μητριαρχίας. Η εβραϊκή φυλή είναι το πρωτότοκο τέκνο του θεού πατέρα. Ο πατριάρχης θανατώνεται από την φατρία των αδελφών, αλλά αργότερα ο πολιτισμός απειλείται από την τήξη των ενστίκτων.

Ο Φρόυντ δεν πίστευε σε μελλοντικές κοινωνικές αλλαγές που θα αλλοίωναν την ανθρώπινη φύση, η οποία είναι αναλλοίωτη ένεκα του βαθυβιολογικού υποστρώματος. Η κυριαρχία των αρχαϊκών δυνάμεων είναι η βαθύτερη επίνοια του Φρόυντ. Η ανθρώπινη φύση είναι ιστορικά αναλλοίωτη, διότι η ιστορία έχει ελάχιστο χρόνο ζωής εν σχέσει με τις μεταλλάξεις του κβαντικού γονιδίου. Αιώνια γυρίζει ο τροχός του Είναι, η τυραννία του Γίγνεσθαι πάνω στο Είναι πρέπει να σπάσει. Εν τούτοις, ο μαρξιστής Μαρκούζε επιμένει. Η φαινομενικά καθαρή βιολογική δομή της φροϋδικής θεωρίας είναι κατ’ ουσίαν κοινωνική-πολιτική. Η θεωρία που παρουσιάζεται σαν καθαρά βιολογική είναι βασικά κοινωνική και ιστορική, η ψυχή φαίνεται όλο και πιο άμεσα μόριο του κοινωνικού συνόλου, η ελευθερία είναι πέρα ως πέρα ιστορική. Είναι η μετα-ψυχολογική και μάλιστα μετα-φυσική διατύπωση που περιέχει το βαθύτερο και επαναστατικότερο πυρήνα της θεωρίας. Έρωτας είναι η αφροδίσια ορμή, ένστικτο του θανάτου η ορμή καταστροφής, η επιστροφή στην ανενδεή, προγενετική κατάσταση. Ανταρσία εναντίον του αρχέγονου πατέρα, σημαίνει παλινόρθωση της πατρικής κυριαρχίας μέσω των υιών. Ο πολιτισμός υπακούει σε μια εσωτερική ερωτική παρόρμηση συνάζοντας ανθρώπους σε σφιχταγκαλιασμένες κοινότητες.

Η ιστορία της ανθρωπότητας δεσπόζεται από αρχαϊκές δυνάμεις, είναι αγώνας του έρωτα με τον θάνατο. Ο άνθρωπος παραμένει αχαλιναγώγητος, όσο είναι αχαλιναγώγητες αυτές οι ορμές. Ο πολιτισμός κατάγεται από την ηδονή, η ανθρώπινη φύση εξαρτάται από την ιστορία και η εργασία είναι ο κοινωνικός μεταβολισμός μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Αγάπη είναι ο έρως δίχως την άρνηση του, την έριδα άρα η αγάπη είναι κόλουρη. Η αλήθεια είναι ομού όμορφη, άριστη, ήδιστη και κάλλιστη, διότι είναι η βούληση της αρμονίας δηλονότι ο έρως του όντος. Είναι Έξη και Ιδέα και Αξία και Θέα. Η ομορφιά μαγνητοκαλεί το όν προς έκσταση. Hoιδιπόδεια επιθυμία είναι η αιώνια νηπιακή διαμαρτυρία ενάντια στον χωρισμό από την μήτρα. Ο φαλλός είναι το έν το αιδοίο το μηδέν. Το μηδέν είναι η επιστροφή στην μήτρα ήτοι την ύπαρξη. Όμως ο φροϋδικός περιβαλλοντισμός που κατακυριεύει τον Μαρκούζε είναι αδιέξοδος, διότι είναι ελάχιστα ή καθόλου μαρξιστικός. Τοιουτοτρόπως, ο Μαρκούζε στον Μονοδιάστατο Άνθρωπο δραπετεύοντας από τον φροϋδισμό, ανακαλύπτει την Νέα Αριστερά.

Η επαναστατική τάξη δεν μπορεί πλέον να προσδιοριστεί ταξικά. Το νέο προλεταριάτο είναι οι αποκλεισμένες πολυφυλετικές κοινότητες και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, οι μόνες επαναστατικές δυνάμεις, οι μάζες των παριών. Η βία των θεσμών εκλύει την βία της αντίστασης. Το κήρυγμα της αρχής της μη βίας αντιστοιχεί στην αποδοχή της θεσμοθετημένης βίας. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ ελεύθερης και ανελεύθερης κοινωνίας είναι η άνθιση του βασιλείου της ελευθερίας μέσα στο βασίλειο της αναγκαιότητας και ουχί πέραν αυτού. Η Νέα Αριστερά δεν προσδιορίζεται με ταξικούς αλλά με ιδεολογικούς όρους. Οι αναγκαίες τροποποιήσεις των ενστίκτων για την διαιώνιση της ανθρώπινης φυλής μέσα στον πολιτισμό είναι άλμα από την ποσότητα στην ποιότητα, όπου η αναδιανομή των πόρων πρέπει να γίνει ερήμην των συνόρων. Ο Μαρκούζε εγκαταλείπει τον κοινωνικό περιβαλλοντισμό του σοσιαλισμού (ο άνθρωπος είναι κοινωνικό προϊόν) και επιστρέφει στον ιδεολογικό τοιούτο του Καντ (ο άνθρωπος είναι ηθικό προϊόν). Η οικονομική ελευθερία είναι η απελευθέρωση από την οικονομία, ιδού η εγκατάλειψη και του φιλελεύθερου οικονομικού περιβαλλοντισμού (Ο άνθρωπος είναι οικονομικό προϊόν). Εν τούτοις, οι ρομαντικές ψευδαισθήσεις για τον Τρίτο Κόσμο δεν θα διαρκέσουν. Η απίσχναση των αριστερών δυνάμεων εκτός του ήδη χειμαζόμενου σοβιετικού πόλου, η καπιταλιστική τεχνολογία που οδεύει στην κατάργηση του προλετάριου ως συντελεστή παραγωγής και ακυρώνει την θεωρία της υπεραξίας, ο αυτοματισμός που σημαίνει το τέλος της μέτρησης της εργασίας, η κοινωνική και πολιτισμική ένταξη της εργατικής τάξης στην καπιταλιστική κοινωνία, ο χρόνος εργασίας που παύει να είναι το μέτρο του πλούτου, οδηγούν στην κατάρρευση του τρόπου παραγωγής που βασίζεται στην ανταλλακτική αξία.

Η ελευθερία που αντικαθίσταται από τα δικαιώματα και την απελευθέρωση είναι ContraNaturam, διότι η φύση δεν καταργείται ούτε μεταμορφώνεται από την ιστορία. Δεν υπάρχει δημιουργία κάτινος που δεν υπήρχε πριν, η επιστημονική μέθοδος βασίζεται σε ένα βιολογικό θεμέλιο που είναι υπεριστορικό και η διαλεκτική είναι το δέρας του Νέσσου για κάθε μαρξιστή. Ο Άνθρωπος δεν είναι κοινωνικό προϊόν, αλλά το επί γαίας κβαντικό ιόν, γαιοφυλετικό κβάντο του οποίου είναι η Πατρίδα. Έτσι, το κοινωνικό κίνημα είναι ψευδής συνείδηση, αφού αρνείται την φυσική και ιστορική ταυτότητα χάριν της κοινωνικής και πολιτικής ισότητας. Στις αρχές της δεκαετίας του 70, το κίνημα της Νέας Αριστεράς και μαζί του ο Μαρκούζε παρακμάζουν οριστικά.

Ίων Φιλίππου

ΠΗΓΗ

Σκάνδαλο Αβραμόπουλου: Δεν εκτελείται το ένταλμα συλλήψεως!

Όποιος είναι βέβαιος για την αθωότητά του πηγαίνει εκεί όπου τον κατηγορούν… όχι εκεί όπου θεωρεί ότι θα βρει ευνοϊκότερο ακροατήριο. Ο λόγος αυτή τη φορά για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος αντί να αντικρούσει τις κατηγορίες στη βελγική Δικαιοσύνη, επέλεξε να στραφεί στον Άρειο Πάγο. Μια επιλογή που γεννά ένα αυτονόητο ερώτημα: γιατί προτιμά να δώσει τη μάχη στην Ελλάδα, όταν γνωρίζει ότι η ουσία της υπόθεσης παραμένει στο Βέλγιο;

Ο λόγος προφανής: Στην Ελλάδα δεν πρόκειται να καταδικαστεί…αλλά ούτε να κρατηθεί και προσωρινά όπως γίνεται στο εξωτερικό, σε σχετικές υποθέσεις διαφθοράς και υψίστης σημασίας.

Στο πλαίσιο της έρευνας για το σκάνδαλο Qatargate κατηγορείται για την συνεργασία του με μη κυβερνητική οργάνωση που είχε ιδρύσει ο πρώην ευρωβουλευτής και πρωταγωνιστής της υπόθεσης Qatargate, Αντόνιο Παντσέρι, από την οποία αμειβόταν με το ποσό των 5.000 ευρώ μηνιαίως. Κατηγορείται για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, με τις Αρχές να συνδέουν την υπόθεση με οικονομικό όφελος.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος θα μπορούσε να εμφανιστεί ενώπιον της βελγικής Δικαιοσύνης και να αντικρούσει τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Δεν το κάνει. Αντίθετα, επιλέγει να προσφύγει στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση του ευρωπαϊκού εντάλματος.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ «ΤΙΜΩΡΟΥ ΠΟΛΙΤΗ»

Όταν διαπλέκονται οι λαβύρινθοι της βίας και των συμφερόντων

Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε η πρόσφατη απόφαση της γερμανικής αρμόδιας Αρχής Ταξινόμησης Ταινιών (FSK δηλαδή «Freiwillige Selbstkontrolle der Filmwirtschaft», οργάνωση «Εθελοντικού Αυτοελέγχου της Κινηματογραφικής Βιομηχανίας» που ασχολείταιι με την κατάταξη των κινηματογραφικών ταινιών, κατευθυνόμενη  από  την  «Spitzenorganisation der Filmwirtschaft» – SPIO «Κορυφαία Οργάνωση της Κινηματογραφικής Βιομηχανίας», μία ημικρατική νομική οντότητα τύπου ΕΠΕ εδραζόμενη στο Βισμπάντεν της Έσσης) να αρνηθεί ηλικιακή κατάταξη στην ταινία δράσης «Citizen Vigilante» – «Πολίτης Τιμωρός» του σκηνοθέτη Ούβε Μπολ, με πρωταγωνιστή τον Άρμι Χάμερ – μιαν απαράδεκτη απόφαση που στην πράξη ισοδυναμεί με ολοκληρωτική απαγορευτική λογοκρισία, καθώς αποκλείει την ταινία από κινηματογράφους, φυσικά μέσα και πλατφόρμες απυθείας μετάδοσης (streaming) στη χώρα.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πλούσιου επιχειρηματία που μετατρέπεται σε αδίστακτο αυτόκλητο τιμωρό μετά την αναίτια  κτηνώδη δολοφονία της μητέρας του, στοχεύοντας τους βίαιους εγκληματίες μετανάστες και τους διεφθαρμένους κρατικούς λειτουργούς που τους υποστηρίζουν— μια σύγχρονη εκδοχή του κλασικού «Death Wish» του 1974 με πρωταγωνιστή τον Τσαρλς Μπρόνσον (σ.τ.μ. στα ελληνικά είχε τίτλο «Ο εκτελεστής της νύχτας»). Ο σκηνοθέτης Ούβε Μπολ έχει δηλώσει ότι το σενάριο εμπνέεται εν μέρει από πραγματικά περιστατικά, όπως ο ομαδικός βιασμός μιας 15χρονης Γερμανίδας από εννέα αλλόφυλους στο «Πάρκο της Πόλης» του Αμβούργου το 2016, υπόθεση στην οποίαν οι δράστες καταδικάστηκαν …..με αναστολή,  γεγονός που ο ίδιος επικαλείται για να ασκήσει σφοδρή κριτική στην αναίτια, επιεική και υποκριτική στάση της γερμανικής Δικαιοσύνης.

Είναι πράγματι εξοργιστικό, αναίτιο και αυθαίρετο το γεγονός ότι η ίδια αρχή που δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να εγκρίνει ταινίες όπως η αμερικανική αισθηματική – ερωτική ταινία «50 αποχρώσεις του Γκρι» (που προκάλεσε ξεχωριστές θεωρητικές αντιδράσεις γιά το σενάριο, την πλοκή και τις σαδομαζοχιστικές σκηνές δεσμών, πειθαρχείας και κυριαρχίας), αρνήθηκε  την έγκριση σε αυτή την ταινία αποκλειστικά και μόνο επειδή «απεικονίζει μετανάστες ως εγκληματίες», σαν αυτό να μη συνέβαινε στη Γερμανία ή σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η τραγελαφική FSK, το όργανο του «κατεχόμενου» Βερολίνου,  «δικαιολόγησε» δήθεν την αδικαιολόγητη απόφασή της ισχυριζόμενη πως η ταινία προωθεί την αυτοδικία. Ατό το σαθρό επιχείρημα ο Μπολ το απέρριψε κατηγορηματικά, μιλώντας ανοιχτά για απόλυτη πολιτική λογοκρισία και σκληρή προσπάθεια φίμωσης οποιασδήποτε εναλλακτικής φωνής στο ζήτημα της εγκληματικότητας και της μετανάστευσης. Προφανώς έχει δίκιο: το επίπεδο βίας στην ταινία δεν διαφέρει σε τίποτα απολύτως από προηγούμενες επιτυχημένες, πλήρως αδειοδοτημένες αμερικανικές παραγωγές, όπως οι τέσσερεις συνέχειες του «John Wick» (2014-2023) του Ντέρεκ Κόλσταντ με πρωταγωνιστή τον Κιάνου Ρηβς ή οι τρεις συνέχειες του «The Equalizer» (2014-2023) των Μάϊκλ Σλόαν και Ρίτσαρντ Λιντχάϊμ με  πρωταγωνιστή τον Ντένζελ Γουάσινγκτον. Η μόνη διαφορά είναι το «πολιτικά μη ορθό» περιεχόμενο της ταινίας— και αυτό προφανώς αρκεί, για να ενεργοποιηθεί ο «άνωθεν» κινούμενος διεθνής μηχανισμός λογοκρισίας. Ως απάντηση, ο σκηνοθέτης, με τη στήριξη και την αναδημοσίευση του Έλον Μασκ, ανέβασε ολόκληρη την ταινία δωρεάν στο X (ιδιοκτησίας του Νοτιοαφρικανού – Αμερικανού Κροίσου) επί 48 ώρες, παρακάμπτοντας έτσι όλους τους τοπικούς περιορισμούς και παρέχοντας στο κοινό τη δυνατότητα να κρίνει ανεπηρέαστα μόνο του.

Οι πολιτικές ηγεσίες στην Ευρώπη, μαριονέττες των Διεθνών Επικυριάρχων, συνεχίζουν ατάραχες να στρουθοκαμηλίζουν, αγνοώντας επιδεικτικά ένα εξαιρετικά σοβαρό και επιβιωτικό ζήτημα που αφορά σε εκατομμύρια μετανάστες οι οποίοι έφθασαν αυτόκλητοι και παράτυποι στη Γηραιά Ήπειρο, πολλές φορές με άγνωστο εγκληματικό ποινικό παρελθόν. Παράλληλα η εκ μέρους τους προσπάθεια επιβολής ακραίων ισλαμικών αντιλήψεων στους γηγενείς Ευρωπαίους πυροδοτεί ήδη αντιδράσεις σε Ιρλανδία, Βρετανία και Γερμανία, αντιδράσεις οι οποίες σύμφωνα με καθεστωτικούς αναλυτές, άνετα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σοβαρότατες, ανεπίστροφες και ανεξέλγκτες καταστάσεις το επόμενο διάστημα.

Στη Γερμανία ζουν σήμερα περίπου 5,5 εκατομμύρια Αφροασιανοί μουσουλμάνοι, μεγάλο μέρος των οποίων είναι ήδη δεύτερης ή τρίτης γενιάς και πάμπολλοι «Γερμανοί» πολίτες, ενώ εκτεταμένες και σοβαρές μελέτες εκφράζουν μεγάλη ανησυχία για την αυξανόμενη σαγήνη και προσήλωση ικανής μερίδας νέων μουσουλμάνων σε θρησκευτικούς κανόνες ενάντιους του ίδιου του γερμανικού Συντάγματος που τους ευεργέτησε, καθώς και για την αποδοχή της εκ μέρους τους χρήσης «δικαιολογημένης» βίας κατά των γηγενών.

Η δραστήρια προσηλυτιστική και υποστηρικτική παρουσία σταρτευμένων εξτρεμιστικών οργανώσεων που προωθούν το πολιτικό Ισλάμ έχει ήδη οδηγήσει τις γερμανικές αρχές στην απαγόρευση φορέων όπως το σκληρά αντι-ισραηλινό «Muslim Interaktiv» (2025), αλλά και στη λήψη αυστηρότερων μέτρων ασφαλείας. Προφανώς το κρισιμότατο κοινωνικό ζήτημα τροφοδοτεί ολοένα και περισσότερο την ξεκάθαρη εκλογική άνοδο κομμάτων όπως το AfD – «Εναλλακτική γιά τη Γερμανία», που μεταξύ άλλων, ζητούν την απαγόρευση της διαφόρων μεγεθών ισλαμικής μαντίλας (χτζάμπ, νικάμπ, μπούρκας και τσαντόρ). Ενώ η πραγματικότητα αυτή διογκώνεται ασφυκτικά, οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών ανδρεικέλων προτιμούν εθελοτυφλώντας και κωφεύοντας, ……να λογοκρίνουν μια ταινία παρά να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που η ίδια αποτυπώνει.

Παρακολούθησα τον «Πολίτη Τιμωρό» μετά από προτροπή ενός στενού φίλου μου, άρτιου ιδεολογικά και πολύ καλλιεργημένου αισθητικά. Με ενημέρωσε ότι ήταν απαραίτητο, αν και δεν μπορούσε να μου εξηγήσει την παραίνεσή του. Την είδα με προσοχή και έχω έκτοτε πειστεί ότι η ίδια η ταινία ανήκει στον ίδιο τεράστιο διοικητικό μηχανισμό που είχε κανονίσει την προβολή της. Παρουσιαζόταν ως «ψυχαγωγία», ωστόσο κάθε σκηνή έφερε την περίεργη ακρίβεια ενός επίσημου μνημονίου του οποίου ο πραγματικός συγγραφέας δεν μπορούσε ποτέ να αναγνωριστεί. Η περιβόητη υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Αμβούργο δεν εμφανίστηκε ως η αρχή της ιστορίας αλλά ως ένα έγγραφο που είχε ήδη σφραγιστεί, καταχωρηθεί σε κατάλογο και τοποθετηθεί στο κατάλληλο γραφείο. Η επίθεση, οι ποινές με αναστολή, οι προσεκτικά μετρημένες προσπάθειες «εξανθρωπισμού» των «ευπαθών» δραστών, το καθένα έμοιαζε λιγότερο με ιστορικά γεγονότα παρά με εκθέματα που επιλέχθηκαν για να παράγουν μια προκαθορισμένη συναισθηματική αντίδραση. Η εύλογη αγανάκτηση δεν επιτρεπόταν να περιπλανηθεί ελεύθερα. Συνοδεύτηκε σε ένα διάδρομο προς έναν προορισμό που είχε προετοιμαστεί αριστοτεχνικά εκ των προτέρων.

Αυτός ο προορισμός γινόταν ολοένα και πιο εμφανής καθώς εκτυλίσσονταν η ταινία. Τη στιγμή που οι … «μεγάλοι κυβερνήτες» που κυβερνούν τον δυτικό κόσμο φαίνεται να χάνουν την αδιαμφισβήτητη εξουσία τους, όταν οι μακρινές πρωτεύουσες συναντιούνται χωρίς να ζητήσουν άδεια από του Ευρω-Αμερικανούς και τα περιφερειακά έθνη, που κάποτε είχαν συνηθίσει στην υπακοή, αρχίζουν να μιλούν με άγνωστες φωνές, η ταινία ανακατασκευάζει υπομονετικά τον παλαιό χάρτη. Οι πολιτισμοί χωρίζονται απλοϊκά σε αντίθετα αρχεία. Το Ισλάμ καταλαμβάνει έναν φάκελο, η Δύση έναν άλλο. Η μεταξύ τους σύγκρουση παρουσιάζεται σαφώς ως αρχαία, αναπόφευκτη και επαρκής για να εξηγήσει όλα τα άλλα. Ο συγχρονισμός είναι σχεδόν υπερβολικά τέλειος : Ακριβώς τη στιγμή που η εμπιστοσύνη στην τρέχουσα διάταξη και στις λειτουργίες της αρχίζει να εξασθενεί πέρα ​​από τους τοίχους του δημόσιου κυβερνητικού κτιρίου, ένας άλλος υπάλληλος την επαναφέρει αθόρυβα από το αρχείο, σφραγίζει τον φάκελο του ζητήματος με χαρακτηρισμό «Τρέχον» και τον τοποθετεί ξανά στον δημόσιο διάλογο της θεματικής …των επομένων εκλογών,

Ακόμη και η άρνηση πιστοποίησης της ταινίας στη Γερμανία αποκτά ξεκάθαρο χαρακτήρα μιας επίσημης διαδικασίας της οποίας ο σκοπός υπερβαίνει την απαγόρευση. Μια ταινία που δεν μπορεί να εγκριθεί αποκτά διαφορετική άδεια κυκλοφορίας, διαφορετική εξουσιοδότηση και άτυπη λαϊκή νομιμοποίηση. Η απουσία της κανονικής άδειας λειτουργεί ως άλλη μορφή διαφήμισης, ενώ οι συζητήσεις για τις αποτυχίες ενσωμάτωσης των Αφροασιατών παραμένουν περιορισμένες σε προσεκτικά μετρημένα όρια. Έχει κανείς την εντύπωση ότι κάθε εμφανές εμπόδιο έχει ήδη προβλεφθεί κάπου μέσα στο δαιδαλώδες κυβερνητικό κτίριο. Τίποτα δεν ξεφεύγει από τη διαδικασία εποπτείας-ελέγχου-καταστολής-εξάλειψης. Ακόμη και οι διαφωνίες φτάνουν συνοδευόμενες με τα κατάλληλα χαρτιά.

Τον Οκτώβριο του 2005, ο Νικολά Σαρκοζί (τότε Υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας και μετέπειτα Πρόεδρος) επισκέφθηκε το υποβαθμισμένο προάστιο Αρζαντέιγ του Παρισιού, το οποίο μαστιζόταν από ταραχές. Απευθυνόμενος στους κατοίκους, χρησιμοποίησε τη λέξη «racaille»(αποβράσματα, αλήτες), δηλώνοντας: «Βαρεθήκατε αυτή τη συμμορία από αποβράσματα; Θα σας απαλλάξουμε από αυτούς». Η δήλωση του αυτή, σε συνδυασμό με την προκλητική ατάκα του ότι «θα καθαρίσει τα προάστια με πιεστικό μηχάνημα Kärcher», προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Κατηγορήθηκε σφοδρά από την αριστερά και από διάφορες κοινωνικές οργανώσεις για στοχοποίηση των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς που ζούσαν στις φτωχές γαλλικές συνοικίες (banlieues).

Περίπου μια δεκαετία αργότερα, τον Απρίλιο του 2015, η Βρετανίδα ακροδεξιά σχολιάστρια Κέιτι Χόπκινς έγραψε ένα άκρως προκλητικό άρθρο στη βρετανική εφημερίδα «The Sun» σχετικά με την προσφυγική κρίση στη Μεσόγειο. Το κείμενό της καταδικάστηκε επίσημα από τον «Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» (2014-2018), Ιορδανό πρίγκηπα Ζεΐντ μπιν Ραάντ μπιν Ζεΐντ αλ Χουσσεΐν, ο οποίος το συνέκρινε με τη …. ρητορική μίσους των Ναζί. Στο κείμενό της ανέφερε: «Μη μου δείχνετε φωτογραφίες με φέρετρα, δεν με νοιάζει… Αυτοί οι μετανάστες είναι σαν τις κατσαρίδες, είναι φτιαγμένοι για να επιβιώνουν ακόμα και από πυρηνική βόμβα».

Σε όλη την ταινία ο βαθύτερος κρατικός μηχανισμός παραμένει εμφανώς απών,… άφαντος. Ο Τιμωρός καταδιώκει τους εγκληματίες σε δρόμους που φαίνονται όλο και πιο άδειοι από όλους, εκτός από τους ίδιους τους βλακωδώς «άνετους» εγκληματίες. Ωστόσο, τα ιδρύματα που επωφελούνται από τις συνθήκες που δημιουργούν αυτούς τους δρόμους δεν μπαίνουν ποτέ στο πλαίσιο. Οι εταιρείες που απαιτούν ατελείωτες δεξαμενές φθηνού εργατικού δυναμικού, τα οικονομικά συμφέροντα που επωφελούνται από τις απορρυθμισμένες αγορές, οι αξιωματούχοι που σχεδιάζουν τη μεταναστευτική πολιτική χωρίς να υποφέρουν τις συνέπειες της, όλα παραμένουν σε γραφεία των οποίων τις πόρτες ο πρωταγωνιστής δεν επιχειρεί ποτέ να ανοίξει. Ο θυμός του κατευθύνεται με αξιοθαύμαστη ενέργεια, αλλά πάντα προς αυτούς που ήδη στέκονται στο διάδρομο. Το ίδιο το κυβερνητικό κτίριο, το εξουσιαστικό πολιτικό οικοδόμημα  παραμένει ανέγγιχτο.

Αργότερα, ο πρωταγωνιστής παραδίδει μια βραχεία σαφή διάλεξη, γεμάτη με αυτοπεποίθηση για την ασυμβατότητα μεταξύ του ισλαμικού πολιτισμού και της δυτικής δημοκρατίας. Η ομιλία γίνεται δεκτή σχεδόν με ευγνωμοσύνη από ένα αφελές ακροατήριο, σαν να ολοκληρώθηκε τελικά μια δυσφορική και άβολη έρευνα. Ωστόσο, δεν μπορώ να καταπνίξω στη μνήμη μου ότι ο ίδιος ο Δυτικός πολιτισμός πέρασε τη συντριπτική πλειοψηφία της ιστορικής ύπαρξής του χωρίς δημοκρατία. Κάπου, φαντάζεται κανείς, ότι πρέπει να υπάρχει ένα αρχείο που περιέχει αυτούς τους αιώνες, αν και σπάνια το συμβουλεύονται οι λόγιοι, οι ακτιβιστές και δυστυχώς οι πολιτικά στρατευμένοι. Κάθε φορά που ένας επισκέπτης ζητά πρόσβαση, ένας ευγενικός υπάλληλος εξηγεί ότι τα σχετικά αρχεία έχουν μεταφερθεί, ταξινομηθεί εσφαλμένα ή ίσως δεν υπήρχαν ποτέ …. βεβαίως με τη μορφή που εμείς θυμόμαστε. Η δημοκρατία εμφανίζεται λιγότερο ως κληρονομιά και περισσότερο ως κρατικό πιστοποιητικό που εκδόθηκε πρόσφατα, δηλωμένο αμέσως ως διαχρονικό και απόλυτα αξιόπιστο.

Συμπερασματικά, η ταινία αποκαλύπτει την ιδιόμορφη αποτελεσματικότητά της. Κάθε γνήσιο άγχος που προκαλείται από τη μετανάστευση, το έγκλημα, τη θεσμική αποτυχία και τη δημόσια δυσπιστία αναγνωρίζεται ξεκάθαρα, αλλά μόνον ….αφού οι έξοδοι έχουν κλειδωθεί ήσυχα. Επιτρέπεται στο κοινό να κατηγορήσει πολιτιστικούς εχθρούς, ιδεολογικούς συνεργούς ή ανίκανους αξιωματούχους, αλλά ποτέ τους διεθνοπολιτικούς ανώνυμους μηχανισμούς των οποίων οι λειτουργίες εκτείνονται κάτω από κάθε ορατό ίδρυμα. Το θέαμα δημιουργεί την παρηγορητική αίσθηση της εξέγερσης, ενώ διασφαλίζει ότι κανείς δεν φτάνει στα γραφεία των «γνωτών αγνώστων» από τα οποία προέρχονται οι οδηγίες. Φεύγει κανείς μετά το τέλος της ταινία πιστεύοντας ότι έχουν αποκαλυφθεί κρυμμένες αλήθειες, για να ανακαλύψει κατόπιν απλά και μόνο ότι η φυγή στο μονοπάτι της ταινίας τον οδήγησε τελικά πίσω στην ίδια θλιβερή «ρεσεψιόν» από την οποία ξεκίνησε το ψυχοπνευματικό του ταξίδι. Οι εφιαλτικές συνθήκες, οι απάνθρωπες και παράλογες γραφειοκρατικές δομές, καθώς και η ανδυόμενη βαθιά υπαρξιακή αγωνία που ξεχειλίζουν στην ταινία, θυμίζουν δυσφορικά καφκικό παράλογο.

Στη «Δίκη» του ιδιοφυούς καταθλιπτικού Φραντς Κάφκα, ο τραπεζικός αρχιταμίας, κύριος «Ιωσήφ K.» ξυπνάει και συλλαμβάνεται με μια κατηγορία χωρίς έγκλημα. Δεν ρωτάει γιατί. Δεν αντιστέκεται. Προχωράει μπροστά επειδή κάθε μονοπάτι οδηγεί βαθύτερα στη μηχανή. Στο «Κάστρο» του Κάφκα, την τελευταία νουβέλα του (1926) το δρώμενο ξετυλίγεται μέσα  από την ομίχλη. Ο πρωταγωνιστής, ονόματι «Κ» φθάνει επί τόπου αναζητώντας μιαν είσοδο. Οι τοπικές αρχές παραμένουν απρόσωπες και απρόσιτες, δεν αποκρίνονται. Το χωριό μιλάει σε ερμητικά κλειστούς κύκλους. Καμία πόρτα δεν οδηγεί στο Κάστρο. Ο εκάστοτε συνεπής κύριος «Κ» δεν προδίδει ποτέ την επιθυμία των αφεντικών του, αλλά όμως το Κάστρο παραμένει μακρινό, απρόσιτο, η δε σιωπή του είναι πολύ πιο δυνατή και από την πιο άγρια και περιφρονητική άρνηση.

Η «Κυριαρχία» των αρχόντων, κάποτε ζωντανό εργαλείο συλλογικής προόδου και ατομικής προστασίας, γίνεται μηχανιστική, διαδικαστική, δόλια. Είναι σκόπιμα απόντες ή σιωπηροί για τα προβλήματα του λαού. Η «Δίκη» το δείχνει αυτό ξεκάθαρα. Ο Γιόζεφ Κ. μετακινείται από τη μιαν εξουσία στην άλλη, αναζητώντας σαφήνεια. Κάθε του βήμα βαθαίνει το μυστήριο. Το «Σινικό Τείχος» του Κάφκα αφηγείται εργάτες που χτίζουν δίχως να κατανοούν το έργο, τοποθετώντας τούβλα για έναν τοίχο που δεν θα δουν ποτέ ολοκληρωμένο. Εργάζονται ολότελα αποκομμένοι από κάθε σκοπό, από κάθε μύθο  και απλώς … υπάρχουν σαν αμέριμνα μελλοντικά σφάγια.

Η τρομακτική «Αμερική» του Κάφκα ακολουθεί τον Καρλ Ρόσμαν, έναν νεαρό άνδρα που περιπλανιέται σε μια χώρα όπου κάθε θεσμός υπόσχεται ευκαιρίες, όμως κάθε υπόσχεση γίνεται συμβόλαιο δουλείας. Ο νόμος γιά τον Κάφκα παραμένει απρόσιτος και ανέφικτος. Οι χαρακτήρες του αναζητούν κατανόηση και συναντούν μόνον επαναλαμβανόμενη και άψυχη κυκλική συλλογιστική. Η σκιά του Κάφκα πέφτει σε αυτόν τον νέο κόσμο. Οι σιωπηλοί αγοραίοι δικαστές του, προεδρεύουν χωρίς τήβεννους ή σφυριά. Οι αποφάσεις τους είναι ήδη κωδικοποιημένες σε αλγόριθμους υποταγής και συναίνεσης.

Υπάρχει και μια σύνδεση του Φραντς Κάφκα με τις κατσαρίδες, που αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα  ορόσημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Προέρχεται αποκλειστικά από το κορυφαίο του διήγημα «Η Μεταμόρφωση» («Die Verwandlung», 1915). Εκεί στην πρώτη πρόταση του βιβλίου, ο κεντρικός ήρωας, Γκρέγκορ Σάμσα, ξυπνάει στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε ένα τεράστιο έντομο. Στο πρωτότυπο γερμανικό κείμενο, ο Κάφκα χρησιμοποιεί τον όρο «ungeheures Ungeziefer». Αυτό μεταφράζεται ακριβώς ως «τερατώδες παράσιτο». Ο Κάφκα δεν χρησιμοποιεί ποτέ ρητά τη λέξη «κατσαρίδα» (Kakerlake) στο κείμενο. Ωστόσο, η περιγραφή του σώματος (σκληρό κέλυφος, πολλά λεπτά πόδια, καφέ κοιλιά) οδήγησε το ευρύ κοινό και πολλούς μεταφραστές παγκοσμίως να ταυτίσουν το ον με μια γιγαντιαία κατσαρίδα. Το πιο τρομακτικό στοιχείο δεν είναι το ίδιο το παράλογο αηδιαστικό γεγονός, αλλά το ότι όλοι γύρω (συμπεριλαμβανομένου και του θύματος) το αποδέχονται ως κάτι απόλυτα φυσιολογικό ! Όταν ο Γκρέγκορ Σάμσα ξυπνά ως έντομο, δεν αναρωτιέται γιατί παραμορφώθηκε η φύση του, αλλά πώς θα καταφέρει να προλάβει το τρένο για τη δουλειά του!

Το πιο άμεσο κείμενο του Κάφκα που αναφέρεται στον αραβικό-ισλαμικό κόσμο είναι το διήγημά του «Τσακάλια και Άραβες» («Schakale und Araber»), όπου ένας Ευρωπαίος ταξιδιώτης διανυκτερεύει σε μιαν όαση στην έρημο μαζί με μια ομάδα Αράβων. Τη νύχτα, τον πλησιάζει μια αγέλη από τσακάλια που μιλούν ανθρώπινη λαλιά. Τα τσακάλια παραπονιούνται για τους Άραβες, θεωρώντας τους ακάθαρτους, και ζητούν από τον ξένο να τους σφάξει με ένα ψαλίδι. Όταν ο Άραβας οδηγός ξυπνά, δείχνει ότι γνωρίζει αυτή την παλαιά έχθρα και αντιμετωπίζει τα τσακάλια με χιούμορ.

Η σχέση μεταξύ εγκληματικότητας και παράτυπης μετανάστευσης αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα, ευαίσθητα και πολυσυζητημένα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.Όλοι γνωρίζουμε σαφώς ότι η σύγχρονη φρικιαστική πραγματικότητα υπάρχει πέρα από τις εκάστοτε κοινωνικές αντιλήψεις τα επίσημα στατιστικά δεδομένα: Υπάρχουν πολλοί παραβατικοί αντικοινωνικοί, ποινικοί και κατά συρροή εγκληματίες σε όλη την Ευρώπη, οι περισσότεροι δε από από αυτούς είναι τριτοκοσμικοί μετανάστες. Προφανώς αυτή η αναμφισβήτητη πραγματικότητα  δεν αλλάζει επειδή μια κρατική αρχή αποφασίζει να κλείσει τα μάτια, να εθελοτυφλεί αδίστακτα, υπακούγοντας στις εντολές των Καθεστωτικών αφεντικών.

«Δεν …τρέχει τίποτα» : Οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη τρέμουν στην κυριολεξία το σενάριο των βέβαιων εξεγέρσεων και συγκρούσεων ανάμεσα σε γηγενείς Ευρωπαίους κατοίκους και μετανάστες (εγκληματίες και μη) και ακριβώς γι’ αυτό θα συνεχίζουν να πέφτουν από το ένα ατόπημα στο άλλo !

Karl Alexander Wahl

ΠΗΓΗ