Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026
Οδοιπορικό στη γη των Μακεδονομάχων – ΒΙΝΤΕΟ
Το Μέτωπο Νεολαίας τίμησε για ακόμη μια χρονιά τον Μακεδονικό Αγώνα, τους πεσόντες Μακεδονομάχους και την ηρωική θυσία του «πρωτομάρτυρα» Παύλου Μελά.
Η ημέρα ξεκίνησε από νωρίς το πρωί με τους Συναγωνιστές να επιβιβάζονται στα αυτοκίνητα, αφήνοντας πίσω τους την Θεσσαλονίκη, με αρχικό προορισμό την Καστοριά. Πίσω από τα παράθυρα των αυτοκινήτων, το γκρίζο αστικό τοπίο έδινε σταδιακά τη θέση του στα βουνά και στα χωριά της μακεδονικής γης, εκεί όπου η ιστορία δεν βρίσκεται μόνο σε σελίδες βιβλίων, αλλά παραμένει ζωντανή μέσα από τα μνημεία και τις αφηγήσεις των κατοίκων.
Περισσότερα στην ιστοσελίδα antepithesi.gr
Ίτε, παίδες Ελλήνων, φέρτε έναν γκαϊφέ!
Χρεοκοπημένο κράτος είναι πεπεισμένο ότι αναπτύσσεται επειδή στα θερμοκήπια χασομεριού (καφετέριες) πωλούνται πολλοί καφέδες
Παναγιώτης Λιάκος
Η ανθρωπότητα, στην αέναη πορεία της προς το πεπρωμένο της, την καταστροφή δηλαδή, εφηύρε διάφορα: τον τροχό, την πενικιλίνη, τα τυχερά παίγνια, τις εκλογές. Εδώ όμως, σε αυτά τα χώματα που τα πατεί η χορεία σουργελοειδέστατων εθνομητριών και εθνοπατριών, κατάφερε κάτι ασύγκριτα ανώτερο. Εφηύρε την εθνική οικονομία του φραπέ.
Σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη του London School of Economics (LSE), «η Ελλάδα φαίνεται να παραμένει εγκλωβισμένη, τα τελευταία 15 χρόνια, σε ένα μοντέλο ανάπτυξης με πήλινα πόδια, μετατρεπόμενη επίσημα πλέον σε μια “οικονομία της καφετέριας”». Μεγαλοφυής κατάντια! Κάθε σατιρικός συγγραφέας θα έδινε την ψυχή (κάποιου άλλου, όχι τη δική του) στον ξαποδώ για να γράψει μια τέτοια ιστορία: χρεοκοπημένο κράτος είναι πεπεισμένο ότι αναπτύσσεται επειδή στα θερμοκήπια χασομεριού (οι καφετέριες) πωλούνται πολλοί καφέδες.
Η μελέτη του LSE αποτελεί την καταγραφή των ευρημάτων της νεκροψίας μιας οικονομίας που πέθανε από υπερβολική δόση λάιφσταϊλ και ανερυθρίαστης νωθρότητας. Δολοφόνοι της οικονομίας και νεκροθάφτες της οι πολιτικοί «ταγοί». Οι αριθμοί, ψυχροί και κυνικοί όσο και το εκκαθαριστικό της Εφορίας, καταγράφουν το έγκλημα: «Η παραγωγικότητα της εργασίας μειώθηκε κατά 16% μεταξύ 2009 και 2024 και παραμένει χαμηλότερη από τα προ κρίσης επίπεδα. […] Οι πραγματικοί μισθοί υποχώρησαν ακόμη περισσότερο: κατά 26% έως 35% συνολικά και έως 60% στον τουριστικό κλάδο».
Ενώ οι «άριστοι» υπουργοί μας ποζάρουν στα social media με ύφος προσιτών και συνάμα δυσπρόσιτων κοσμοκρατόρων, διαφημίζοντας την «ανάπτυξη-κομήτη», η πραγματικότητα είναι πως «η απασχόληση (στον κλάδο καταλύματος και εστίασης) αυξήθηκε κατά 87%, ενώ η ακαθάριστη προστιθέμενη αξία αυξήθηκε μόλις κατά 11%».
Ιδού το έργο των εθνομητριών και των εθνοπατριών! Κατέστρεψαν κάθε ίχνος παραγωγής, εξαφάνισαν τη μεταποίηση και μετέτρεψαν τους νέους της χώρας σε σύγχρονους δούλους με πτυχία ΑΕΙ που κουβαλάνε δίσκους κάτω από τον ήλιο. Δεν το λέμε εμείς, το επιβεβαιώνουν και η Eurostat και το LSE: «Πάνω από το 86% των νέων πτυχιούχων στον τουρισμό και στη φιλοξενία απασχολείται σε θέσεις κατώτερες των προσόντων του». Ένας λόγος παραπάνω για να διαθέτεις πτυχίο Φυσικής ή Φιλοσοφίας: για να ξέρεις τουλάχιστον να υπολογίζεις τη γωνία κλίσης του δίσκου όταν γυργιολήδες τουρίστες απαιτούν κοκτέιλ με ομπρελίτσα.
Τις πταίει; Φυσικά, οι «άριστοι», που διαχειρίζονται τη χώρα σαν μπακάλικο τρίτης κατηγορίας, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες και επιδοτήσεις στους κολλητούς. Είναι οι ίδιοι που κατάντησαν την Ελλάδα αποικία χρέους και φτηνό πάρκινγκ των τρακαρισμένων (από τα γηρατειά) σωμάτων Γερμανών, Αγγλων, Γάλλων και Αμερικανών συνταξιούχων. Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι «άριστοι» δεν θα ήταν τίποτα χωρίς το αιώνιο άλλοθί τους: τους εκλογείς.
Αυτός ο ψηφοφόρος, ο απέθαντος, ο περήφανος, ο ειδήμων της κάλπης, στέκεται στην ουρά για να ψηφίσει τον δήμιο του με το χαμόγελο στα χείλη. Είναι ο ίδιος που εξοργίζεται όταν ακριβαίνει η τυρόπιτα, αλλά επιλέγει συνειδητά εκείνον που με τις πολιτικές του την ακριβαίνει. Εκλογικό σώμα εθισμένο στην πολιτική λοβοτομή, «σταυρώνει» τους ίδιους κλέφτες, τους ίδιους ανελλήνιστους κοτζαμπάσηδες και τους ίδιους επαγγελματίες πατριώτες – εκσυγχρονιστές, περιμένοντας κάθε φορά το θαύμα της Ανάστασης μέσω… market pass.
«Στον αγώνα της ζωής, όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, να έχεις τα μάτια σου στον λουκουμά κι όχι στην τρύπα». Αυτό μας προτείνει η αμερικανική θυμοσοφία, αλλά εμείς είμεθα αντι-Αμερικανοί και δεν την πιστεύουμε. Μαγευόμαστε από την τρύπα. Γι’ αυτό ψηφίζουμε κάθε λουκουμά, που μπορεί να τη μεγαλώσει.
ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr
Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!
Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ εύκολα και μια πραγματικότητα που συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε κατάματα. Η λέξη είναι η "πατρίδα". Η πραγματικότητα είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα σε αυτήν. Γιατί η πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορα, η ιστορία, οι σημαίες, τα μνημεία και οι ένδοξες σελίδες του παρελθόντος. Είναι και το σήμερα δηλαδή ο εργαζόμενος που σηκώνεται πριν ξημερώσει, ο οδηγός που βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους, ο οικοδόμος, ο αγρότης, ο τεχνίτης, η νοσηλεύτρια, ο υπάλληλος, ο μικρός επαγγελματίας. Είναι ο Έλληνας που με τον ιδρώτα του δημιουργεί τον πλούτο πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος έχει βρεθεί πολλές φορές στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης. Μιλάμε για ανάπτυξη, για επενδύσεις, για αριθμούς, για δείκτες και για οικονομικούς στόχους, αλλά ξεχνάμε να ρωτήσουμε κάτι πολύ απλό. Μπορεί ο Έλληνας που εργάζεται να ζήσει αξιοπρεπώς από την εργασία του; Μπορεί ένας νέος άνθρωπος που ξεκινά τη ζωή του σήμερα να νοικιάσει ένα σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια, να μεγαλώσει παιδιά και να αισθάνεται ότι έχει μέλλον στον τόπο του;
Όταν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μόνο ένα οικονομικό πρόβλημα. Έχουμε κοινωνικό και τελικά εθνικό πρόβλημα.
Γιατί τι σημαίνει πατριωτισμός αν ο νέος Έλληνας αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό επειδή δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά στη χώρα του; Τι σημαίνει δημογραφική πολιτική όταν μια οικογένεια φοβάται το κόστος ενός δεύτερου ή τρίτου παιδιού; Τι σημαίνει κοινωνική συνοχή όταν ένας άνθρωπος μπορεί να εργάζεται ολόκληρη την ημέρα και στο τέλος του μήνα να μην μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα και τα βασικά αγαθά;
Η εργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας αριθμός σε έναν οικονομικό πίνακα. Πίσω από κάθε εργαζόμενο υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια και μια ζωή. Υπάρχουν ώρες που δεν επιστρέφουν, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να βλέπουν αρκετά τους γονείς τους, σώματα που τσακίζονται στην υπεργασία και άνθρωποι που φτάνουν σε ηλικία συνταξιοδότησης έχοντας δώσει στην κοινωνία δεκαετίες από τη ζωή τους.
Μια εθνική πολιτική οφείλει επομένως να ξεκινά από την αξιοπρέπεια της εργασίας. Να θεωρεί τον εργαζόμενο όχι ως αναλώσιμο κόστος παραγωγής αλλά ως βασικό πυλώνα του κοινωνικού κράτους και της εθνικής οικονομίας. Ο μισθός πρέπει να επιτρέπει στον άνθρωπο να ζει και όχι απλώς να επιβιώνει μέχρι την επόμενη πληρωμή. Η εργασία πρέπει να προστατεύεται από την αυθαιρεσία, η υπερεργασία να αμείβεται πραγματικά και η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς να αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση. Το ίδιο ισχύει και για τον μικρό επαγγελματία και τον παραγωγό. Ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό κατάστημα, ένα συνεργείο, ένα φορτηγό, ένα χωράφι ή μια μικρή κτηνοτροφική μονάδα δεν είναι αντίπαλος της κοινωνίας. Είναι κομμάτι της. Όταν η γραφειοκρατία, η υπερφορολόγηση και το κόστος λειτουργίας κάνουν αδύνατη τη συνέχιση της δραστηριότητάς του, δεν χάνεται απλώς μία επιχείρηση. Χάνεται παραγωγή, εισόδημα, τεχνογνωσία και τελικά ένας ακόμη κρίκος από την κοινωνική αλυσίδα.
Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για την ελληνική ύπαιθρο. Μια χώρα που εγκαταλείπει την παραγωγή της και εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές δεν γίνεται ισχυρότερη. Η αλιεία, η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Είναι στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Η δυνατότητα ενός λαού να παράγει την τροφή του αποτελεί μορφή ανεξαρτησίας.
Και πάνω απ' όλα υπάρχει η Ελληνική Οικογένεια. Δεν μπορεί να ζητάμε από τους Έλληνες να κάνουν περισσότερα παιδιά και ταυτόχρονα να τους αφήνουμε αντιμέτωπους με ενοίκια που αυξάνονται, μισθούς που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το κόστος ζωής και μια καθημερινότητα γεμάτη ανασφάλεια. Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Αντιμετωπίζεται δημιουργώντας συνθήκες μέσα στις οποίες ένας νέος άνθρωπος θα μπορεί να πει ότι αξίζει να μείνει, να εργαστεί, να παντρευτεί, να αποκτήσει παιδιά και να χτίσει τη ζωή του εδώ.
Αυτό είναι το κοινωνικό περιεχόμενο του πατριωτισμού. Όχι ένας πατριωτισμός των λόγων, αλλά ένας πατριωτισμός της καθημερινής ζωής. Στην πατρίδα μας πρέπει να μπορεί ο εργαζόμενος να ζει από τον μισθό του. Να μπορεί ο αγρότης να καλλιεργεί τη γη του. Να μπορεί ο νέος να αποκτήσει σπίτι. Να μπορεί η οικογένεια να μεγαλώσει τα παιδιά της χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε νέο μέλος αποτελεί οικονομική απειλή. Να μπορεί ο ηλικιωμένος που εργάστηκε μια ζωή να γερνά με αξιοπρέπεια.
Δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρό έθνος πάνω σε μια κοινωνία εξουθενωμένων ανθρώπων. Η οικονομική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δημιουργεί αριθμούς αλλά όχι απαραίτητα ευημερία. Η εθνική ισχύς χωρίς κοινωνική συνοχή είναι εύθραυστη. Και η πατρίδα χωρίς ανθρώπους που μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς μέσα σε αυτήν κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας γεωγραφικός χώρος.
Γι' αυτό η υπεράσπιση της εργασίας, της οικογένειας, της παραγωγής και της κοινωνικής αξιοπρέπειας δεν είναι κάτι ξένο προς τον πατριωτισμό. Είναι στον πυρήνα του. Γιατί στο τέλος η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι οι άνθρωποί της. Και αν θέλουμε πραγματικά μια Ελλάδα ισχυρή, ανεξάρτητη και με μέλλον, πρέπει πρώτα να κάνουμε τον Έλληνα εργαζόμενο να αισθανθεί ότι η πατρίδα του δεν τον χρειάζεται μόνο όταν ζητά τη δουλειά και τις θυσίες του. Τον χρειάζεται, τον σέβεται και θέλει να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια μέσα σε αυτήν.
Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει. Και κοινωνία χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί να έχει πραγματικό μέλλον.
Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 11.10.2026
400 δισ ευρώ έχουν κοστίσει στη Γερμανία οι “ανοιχτές πόρτες” στο μεταναστευτικό
Πώς οι δήμοι και εταιρείες μετέτρεψαν την μετανάστευση σε χρυσή "μπίζνα"
Τουλάχιστον 400 δισεκατομμύρια ευρώ έχει στοιχίσει στους Γερμανούς φορολογούμενους το σύστημα μετανάστευσης και ασύλου από την εποχή που η πρώην καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ άνοιξε τα σύνορα της χώρας, σύμφωνα με αποκαλυπτική έρευνα του δημοσιογράφου Bjorn Harms, συγγραφέα του βιβλίου The Asylum Complex.
Όπως αναφέρει σε άρθρο του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt, τα 400 δισεκατομμύρια ευρώ αποτελούν μια «συντηρητική εκτίμηση», καθώς άλλοι αναλυτές υπολογίζουν ότι το συνολικό κόστος της αθρόας εισροής μεταναστών έχει ξεπεράσει ακόμη και το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ από το 2016.
Η υπόσχεση του πολιτικού κατεστημένου του Βερολίνου ότι η μαζική μετανάστευση θα λειτουργούσε ως οικονομικό «αντίδοτο» στο δημογραφικό πρόβλημα αποδείχθηκε εξαιρετικά δαπανηρή, διαμορφώνοντας παράλληλα μια ολόκληρη, διαρκώς αναπτυσσόμενη βιομηχανία.
Περιγράφοντας τη μεταμόρφωση του συστήματος μετά τη διάσημη φράση της Μέρκελ «Μπορούμε να τα καταφέρουμε» το 2015, ο Harms σημειώνει:
«Οι δήμοι πλήρωναν σχεδόν οποιοδήποτε τίμημα για μια στέγη πάνω από τα κεφάλια τους [των μεταναστών], εταιρείες διαχείρισης ξεφύτρωναν εν μια νυκτί και τα άδεια ξενοδοχεία μετατράπηκαν σε χρυσωρυχεία. Μια κατάσταση κρίσης μετατράπηκε σε αγορά. Και αυτή η αγορά παρέμεινε, καθώς από το 2015 περίπου τρία εκατομμύρια άνθρωποι έχουν φτάσει στη Γερμανία μόνο μέσω του συστήματος ασύλου. Ενώ άλλοι κλάδοι καταρρέουν και εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται, αυτός ο τομέας συνεχίζει να ευημερεί. Επειδή το κράτος εγγυάται το επιχειρηματικό του μοντέλο».
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει δαπανήσει περίπου 242 δισεκατομμύρια ευρώ σε δαπάνες σχετικές με τους πρόσφυγες, ενώ τα κρατίδια συνεισέφεραν πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ, στα οποία προστίθενται επιπλέον δισεκατομμύρια από τους δήμους, «καθώς και τα μεταγενέστερα κόστη στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης και του δικαστικού συστήματος».
Το μεγαλύτερο μέρος των κονδυλίων απορροφάται από τη στέγαση. Όπως διαπίστωσε ο συγγραφέας, τουλάχιστον 4.437 δομές φιλοξενούν περίπου 295.000 άτομα με κρατική χρηματοδότηση.
«Σε πολλούς γερμανικούς δήμους, οι ιδιοκτήτες ξενοδοχείων νοικιάζουν τα άδεια δωμάτιά τους, αλλά και δημοτικές ή κρατικές εταιρείες αποκομίζουν τεράστια κέρδη», επισημαίνει ο Harms σχολιάζοντας με νόημα πως «η μετανάστευση είναι ξεκάθαρα μια επικερδής επιχείρηση».
Παρά τις εξαγγελίες του Καγκελαρίου Μερτς για περικοπές, οι δαπάνες φαίνεται πως έχουν δεσμευτεί για βάθος δεκαετιών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση 9όροφου κτιρίου στο Βερολίνο, το οποίο μισθώθηκε από τη Γερουσία της πόλης το 2024 έναντι 165 εκατομμυρίων ευρώ έως το 2035 για τη φιλοξενία αιτούντων άσυλο.
«Εκτός από τον ιδιοκτήτη και τους διαπραγματευτές, οι εταιρείες διαχείρισης, οι φύλακες ασφαλείας και οι τροφοδότες θα αποκομίζουν επίσης τεράστια κέρδη – εις βάρος του Γερμανού φορολογούμενου. Η περιοχή Hasenheide στο Βερολίνο αποτελεί ένα μικρογραφικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί το σύμπλεγμα του ασύλου σε μεγάλη κλίμακα. Μια ολόκληρη βιομηχανία έχει αναπτυχθεί γύρω από τη μαζική μετανάστευση στη Γερμανία τις τελευταίες δεκαετίες», καταλήγει ο Harms.
ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr