Η ΚΟΒΕΣΙ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

 «Ὁ ΟΠΕΚΕΠΕ εἶναι τὸ ἀκρωνύμιο τῆς διαφθορᾶς, τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῶν πελατειακῶν σχέσεων. Ἐδῶ δὲν μιλᾶμε ἁπλᾶ γιὰ κλοπή, μιλᾶμε γιὰ μὶὰ ἐγκληματικὴ ὀργάνωση. Γιὰ νὰ κλέψεις αὐτά τα ἑκατομμύρια χρειάζεσαι δὸμὴ καὶ κάλυψη!» 

Καὶ ὅταν οἱ ἐγχώριοι "προστάτες" ἐπιχείρησαν νὰ τὴ σταματήσουν, τὸὺς ἰσοπέδωσε: 

«Ποιός ἔχει συμφέρον νὰ μὴν ἀνανεωθεῖ ἡ θητεία τῶν εἰσαγγελέων πὸὺ ἐρευνοῦν τὸν ΟΠΕΚΕΠΕ; Πηγαίνετέ με στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο. Ἐκεῖ θὰ φανεῖ ποιός ἔχει δίκιο!» 

Ὁ Ἑλληνικὸς λὰὸς παρακολουθεῖ ἐμβρόντητος τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν πολιρικὴ ζῶὴ τῆς χώρας καὶ δημιουργεῖται ἡ εὔλογη ἀπορία τελικὰ ποιός κυβερνάει αὐτὴ τὴν χώρα καὶ κατα πόσο ἡ δικαιοσύνη λειτουργεῖ ἀνεξάρτητα χὼρὶς παεμβάσεις ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἐλίτ! 

Τί καὶ ἂν ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ χρεοκοπημένου μας προτεκτοράτου, Μητσοτάκης, συνεχῶς παριστάνει τὸν ἀνήξερο καὶ βολεύεται μὲ τὴν «θυσία» μερικῶν ἀπὸ τὰ πολλὰ (δυστυχῶς γιὰ τὴν Πατρίδα) κυβερνητικὰ στελέχη, ἰδίως ἐὰν ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ὁ ἐπίδοξος, κατὰ κάποιους, «δελφῖνος» τῆς κομματικῆς διαδοχῆς ἐντὸς ΝΔ; Ὁ «κατσαπλιαδισμὸς» τῆς Δεξιᾶς εἶναι ἔκδηλος, παρὰ τὶς πομφόλυγες περὶ «τεχνοκρατισμοῦ» καὶ «ἀριστείας» ποὺ σκορπᾶνε ψευδῶς τὰ παπαγαλάκια τῆς γαλάζιας διαπλοκῆς. 

Τί συνέβη ὅμως στὸ περίφημο αὐτὸ σκάνδαλο, τὸ ὁποῖο ταλανίζει τὴν ἐπικαιρότητα; Ἡ ἀπάτη, ἐν συντομίᾳ, ἦταν ἡ ἑξῆς: πραγματικοὶ ἢ μὴ κτηνοτρόφοι καὶ φερόμενοι ὡς ἰδιοκτῆτες γῆς, κατέθεταν στὸν ΟΠΕΚΕΠΕ πλαστὰ στοιχεῖα γιὰ ἀνύπαρκτα ἢ πλασματικὰ βοσκοτόπια καὶ κοπάδια ζώων. Μὲ τὴν παρέμβαση τῶν κυβερνητικῶν στελεχῶν σὲ ὑπουργεῖα καὶ στὸν ΟΠΕΚΕΠΕ, οἱ ἐμπλεκόμενοι εἰσέπραξαν ἀπὸ τὴν Ε.Ε. πάνω ἀπὸ 30 ἑκατομμύρια εὐρώ, ἐνῷ δὲν τὰ δικαιοῦνταν. 

Ὡς ὑπουργὸς Ἀγροτικῆς ἀνάπτυξης, ὁ «ἰδεολόγος» Βορίδης ἔδωσε τὴν δυνατότητα σὲ κτηνοτρόφους νὰ δηλώνουν ὅτι βοσκοῦν τὰ κοπάδια τοὺς σὲ ἄλλους νομούς. Ἔτσι, κτηνοτρόφοι τῆς Κρήτης ἐμφανίζονταν νὰ βοσκοῦν στὸ Γράμμο καὶ κτηνοτρόφοι τῆς Θεσσαλίας στὴν Κῶ καὶ τὴν Ρόδο! Παράλληλα, διάφοροι ἐμφανιζόντουσαν ὡς ἰδιοκτῆτες ἢ ἐνοικιαστὲς τῶν βοσκοτόπων αὐτῶν χωρὶς νὰ προσκομίζουν ἐπαρκῆ στοιχεῖα. Ἀποδεικνύεται σήμερα ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ βοσκοτόπια ἀνήκουν στὴν πραγματικότητα στὸ δημόσιο. 

Ἡ ἐμπλοκὴ τῶν ὑπουργῶν καὶ τῶν κυβερνητικῶν στελεχῶν, φαίνεται πὼς ἦταν ὅτι πίεζαν τὸν ΟΠΕΚΕΠΕ ὥστε νὰ μὴν ἐλεγχθοῦν συγκεκριμένοι κτηνοτρόφοι ἀπὸ τὶς ἐκλογικές τους περιφέρειες. Ἐπιπλέον ἔβαλαν ἐμπόδια καὶ σταμάτησαν τὴν ἔρευνα γιὰ καταγγελίες ποὺ εἶχαν γίνει ἀπὸ τὸ 2021. 

Ἰδοὺ τὸ ποιόν τῶν ἐχθρῶν τοῦ ἐθνικισμοῦ, ἰδοὺ οἱ "προστάτες" τῆς δημοκρατίας, τὴν ὁποία ἔσωσαν ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ποὺ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ΔΕΝ ἔκλεψε, ΔΕΝ καταχράστηκε δημόσιο χρῆμα, ΔΕΝ ζημίωσε τὰ δημόσια ταμεῖα μὲ δανεισμοὺς καὶ ὀφειλές, ποὺ ΔΕΝ χρωστάει 500 ἑκατομμύρια εὐρὼ στὶς τράπεζες ὅπως τὸ κόμμα τῆς ΝΔ, τὴν κυνήγησαν μὲ κάθε τρόπο. Γιὰ νὰ μποροῦν ἀνενόχλητοι νὰ κλέβουν τὸ λαὸ καὶ νὰ ταΐζουν μὲ παράνομο χρῆμα τοὺς "γαλάζιους" κλακαδόρους τους. 

ΠΗΓΗ

Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής

Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Έχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική

Γιάννης Κουριαννίδης*

Η εμμονή του Αλέξη Τσίπρα να απορρίπτει ως ψευδείς τις κατηγορίες εναντίον του περί ανταλλαγμάτων για τη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικής υπεκφυγής. Διότι, ακόμη και αν χάριν συζήτησης δεχτεί κάποιος ότι τέτοια συναλλαγή δεν υπήρξε ποτέ και με κανένα αντάλλαγμα, παραμένει ουσιαστικά ένα αμείλικτο ερώτημα: Δεν έχει την ενσυναίσθηση αυτός ο άνθρωπος για να αξιολογήσει τις ολέθριες συνέπειες της πράξης του αλλά και το συνολικό αποτύπωμα της κυβέρνησής του;

Αυτό που επιχειρεί, με την εμμονική αυτή πρακτική του, είναι να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ουσία της. Αντί, δηλαδή, να αναλάβει ευθέως τις ευθύνες της επιλογής του και των συνεπειών της, περιορίζεται στο να αρνείται την αποδοχή των κινήτρων που του προσάπτουν οι επικριτές του. Προβαίνει, δηλαδή, σε μια κλασική περίπτωση αποπροσανατολισμού, αφού η όποια κριτική σαφώς και δεν εξαντλείται στο «αν πήρε αντάλλαγμα», αλλά στο κατά πόσον η προδοτική αυτή συμφωνία υπήρξε επιζήμια για την πατρίδα.

Κι αυτό γιατί η προβληματική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την προκλητική συμπεριφορά των Σκοπιανών, όλα αυτά τα χρόνια μετά την υπογραφή της, έχει εγκλωβίσει τη χώρα μας σε αδιέξοδα, απότοκα της περιφρόνησης της κυβέρνησης Τσίπρα και της ύβρεως που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής Ιστορίας αλλά και των πολιτών, αγνοώντας την κοινωνική αντίδραση και τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια.

Αν συνυπολογίσει κανείς την επιβάρυνση της μεσαίας τάξης με την υπογραφή νέων επαχθών Μνημονίων, αλλά και την αναξιοπιστία που χαρακτήρισε τις διεθνείς μας σχέσεις κατά τη «διαπραγμάτευση» του 2015, με την κατάρρευση των ριζοσπαστικών προεκλογικών του υποσχέσεων, είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς ο πρώην πρωθυπουργός, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς αναγνώριση λαθών και μεταμέλεια, επιχειρεί να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως μια «εναλλακτική» λύση! Αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική φιλοδοξία, αλλά μια βαθιά προκλητική ενέργεια.

Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη κάθε άλλο παρά ως πρότυπο αξιοπιστίας και θεσμικής καθαρότητας μπορεί να εκληφθεί. Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, οι υποκλοπές και μια γενικευμένη αίσθηση αδιαφάνειας έχουν απαξιώσει το αφήγημα περί «επιτελικού κράτους» και «κυβέρνησης αρίστων». Επιπλέον, η πλήρης αποδοχή και εφαρμογή της προδοτικής συμφωνίας εκ μέρους της καταδεικνύει ότι η ουσία της πολιτικής γραμμής της είναι ίδια με αυτής των φυσικών αυτουργών και ότι παρά τις επιφανειακές διαφορές υπάρχει σύγκλιση σε κρίσιμα ζητήματα. Το αποτέλεσμα είναι η απαξίωση της πολιτικής, με τους πολίτες να αισθάνονται ότι δεν υπάρχει πραγματικά εναλλακτική από τα υπάρχοντα (κοινοβουλευτικά τουλάχιστον) πολιτικά κόμματα.

Το ουσιαστικό ζητούμενο στις μέρες μας αφορά την ποιότητα του πολιτικού λόγου, μια επιστροφή στην πολιτική, τη λογοδοσία των ηγετών και τη δυνατότητα της πατρίδας μας να χαράζει μια πορεία με εθνική αξιοπρέπεια και με κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Έχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική. Αν δεν συμβεί αυτό σύντομα, τότε όλες αυτές οι παθογένειες θα ανακυκλώνονται και οι πολίτες θα παραμένουν ως άβουλοι θεατές μέσα σε ένα γνώριμο, ολοένα και πιο κουραστικό, θλιβερό και απογοητευτικό πολιτικό περιβάλλον.

*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Η μεθόδευση της Χρεοκοπίας και τα Μνημόνια

Το πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, ο άλλοτε διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, o οποίος σύμφωνα με καταγγελίες των πρώην υφισταμένων του διόγκωσε επίτηδες του έλλειμμα του δημοσίου, με αποτέλεσμα να επιβληθούν τα οικονομικά μέτρα εξαθλίωσης, είχε απολογηθεί στο παρελθόν για την κατηγορία της παραποίησης στοιχείων!

Ο Ανδρέας Γεωργίου, οποίος καταγγέλθηκε από την πρώην υπάλληλο της ΕΛΣΤΑΤ Ζωή Γεωργαντά για σκοπούμενη διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 από 13,4% σε 15,8% του ΑΕΠ, με στόχο να γίνει επιτακτική η υιοθέτηση επώδυνων μέτρων λιτότητας, ήταν ένα από τα ελάχιστα στελέχη του αμαρτωλού κομματικού κράτους της μεταπολίτευσης, που βρέθηκε αντιμέτωπος με την ελλαδική «Δικαιοσύνη».

Τις πρώτες καταγγελίες σε βάρος του τις είχε κάνει η καθηγήτρια Οικονομετρίας Ζωή Γεωργαντά, ένα από τα πέντε μέλη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που είχαν εξαναγκαστεί σε παραίτηση από τον Βενιζέλο. «Δεν υπήρχε θέμα χρεοκοπίας. Το μεθόδευσαν για να μπούμε στο Μνημόνιο και να πάρουν όλα τα μέτρα που φορτώθηκε άδικα ο ελληνικός λαός», είχε πει στις πρώτες της καταγγελίες.

Η ίδια μάλιστα είχε προχωρήσει σε ανατριχιαστικές αποκαλύψεις:

– Δεν υπάρχει καμία Ελληνική Στατιστική Αρχή.

– Δεν συνεδρίασε ποτέ για την έκδοση στοιχείων, τα οποία έρχονταν έτοιμα–μαγειρεμένα.

– Αποκορύφωμα όλων ήταν το έλλειμμα του 2009 που σε μια νύχτα γιγαντώθηκε από τους Γερμανούς της Eurostat, με την ανοχή του τότε υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

– Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν τα σενάρια περί ενδεχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας και έτσι μπήκαμε στο Μνημόνιο, και έτσι «πέρασαν» και εφαρμόζονται τα άδικα μέτρα λιτότητας κατά του ελληνικού λαού.

– Καμία ανεξαρτησία, μια σφραγίδα και μόνο η Στατιστική Αρχή. Πέρναγε ακόμα και ένας ολόκληρος χρόνος άνευ συνεδριάσεων!

– Για τα μάτια η περίφημη διαδικασία opengov. Μας επέλεξαν όλους επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ.

Κατά την Γεωργαντά, φούσκωσαν σε μια νύχτα το έλλειμμα του 2009: «Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, έτσι ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ». «Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ’ όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα».

Τους ισχυρισμούς της είχε επιβεβαιώσει και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Νίκος Λογοθέτης, που είχε καταθέσει ενώπιον εισαγγελέα και επιβεβαίωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, τους ισχυρισμούς του πρώην μέλους του Δ. Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, Ζωής Γεωργαντά για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Επρόκειτο για ένα φοβερό σκάνδαλο που ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία, η οποία βέβαια δεν θα έχει συντελεστεί δίχως την ΚΑΛΥΨΗ της προγενέστερης δεξιάς κυβέρνησης.

Ο μάρτυρας προσπάθησε να ενισχύσει με επιπλέον στοιχεία όσα είχε πει στην εξάωρη κατάθεσή της η καθηγήτρια οικονομετρίας, σύμφωνα με τα οποία «σκοπίμως και εν μέσω πιέσεων, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής, η ΕΛΣΤΑΤ με μη επιστημονικές μεθόδους διόγκωσε το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 από περίπου 12–13% σε 15,4%, με στόχο να επιβληθούν στην χώρα περισσότερα και σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα». Άλλωστε, ο ίδιος φέρεται να είχε προβεί σε καταγγελία ενώπιον των εισαγγελικών αρχών, πως τα στοιχεία της Υπηρεσίας έδειχναν το έλλειμμα στο επίπεδο του 15,5% και ουσιαστικά έβαζαν τη χώρα στην δίνη σειράς σκληρών οικονομικών μέτρων. Είναι παγκοίνως γνωστό πως ο άλλοτε Διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, έχει υπάρξει πιστός υπηρέτης του φιλελεύθερου πλουτοκρατικού καθεστώτος, ως πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και «άνθρωπος των αγορών».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Joseph Goebbels: Από το Κάϊζερχοφ εις την Καγκελαρίαν του Ράιχ

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια εκπληκτική ιστορική περιγραφή σε φύλλα ημερολογίου του πολιτικού αγώνος του NSDAP, από την 1η Ιανουαρίου του 1932 ως και την 30ή Ιανουαρίου του 1933, της νύχτας εκείνης που το χιτλερικό κόμμα πήρε την εξουσία με 45% στις εκλογές. Περιγράφονται οι απογοητεύσεις, η επιμονή, η οξυδέρκεια του Χίτλερ, οι πολιτικές ανατροπές, οι φιμώσεις του NSDAP από τους νόμους της Βαϊμάρης, οι απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων, των φύλλων της εφημερίδας του Γκαίμπελς και οι ομιλίες του, η ασταμάτητη εργασία, οι δολοφονίες ανδρών των SA από τους κόκκινους τρομοκράτες. Τελικά τίποτα δεν σταμάτησε το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, τίποτα δεν έφραξε τον δρόμο προς την εξουσία. Ούτε οι συκοφαντίες του Τύπου, ούτε η τρομοκρατία.

Η έκδοση αυτή αποτελεί ανατύπωση της έκδοσης του 1935 από τον εκδοτικό οίκο «Νέα Γενεά» της Σίτσας Καραϊσκάκη και του Ευάγγελου Κυριάκη. Την μετάφραση του βιβλίου είχε κάνει ο Ευάγγελος Κυριάκης.

«Το έτος 1932 πρέπει να γίνη για μας το έτος της αποφάσεως. Αυτό το έτος θα είναι έτος σκληρού και ακάμπτου αγώνος. Μόνον ο δυνατός που στέκει πάνω σε γερό και σταθερό έδαφος θα βαστάξη σ’ αυτόν τον αγώνα. Το κυριώτερο: πρέπει να βρισκώμεθα στη μέση των οπαδών μας, δεν πρέπει να χωρισθούμε από τον λαό. Ο λαός είναι αρχή, μέσον και τέλος ολοκλήρου της εργασίας μας. Η πρώτη μέρα του νέου έτους φέρνει κάποια ησυχία. Είναι όμως μια ησυχία, πρόδρομος της τρικυμίας. Πρέπει να οπλισθούμε με την σκληρότητα, που είναι αναγκαία για να υποστούμε τις πιο δύσκολες κρίσεις. Μεθαύριον αρχίζει πάλι η εργασία. Είμεθα ήδη κουρασμένοι από τη μακρά ησυχία. Δεν ημπορούμε να παραστήσωμε πια μια ζωή χωρίς άγριο και συναρπαστικό ρυθμό, μια ζωή που θα είναι γενικά αξία για να τη ζήσωμε.»

Συγγραφέας: Joseph Goebbels

ISBN-13: 9786185361242

Εκδόσεις: Νέα Γενεά

Έτος: 2018

Αριθμός σελίδων: 320

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία

Η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, έγκυος. Ο Επαμεινώνδας Τσακαλής, 36 ετών. Δεν ήταν αριθμοί, ήσαν άνθρωποι με ζωή. Στις 5 Μαΐου του 2010 πήγαν στην εργασία τους και κάηκαν ζωντανοί. Εκεί μέσα στην τράπεζα που εργάζονταν, στον χώρο εργασίας τους.

Χρόνια μετά, η δικαιοσύνη παραμένει μισή. Σε μια χώρα γεμάτη κάμερες και “στοιχεία”, η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Και εδώ αρχίζει η υποκρισία. Πού είναι οι "ανθρωπιστές"; Πού είναι όσοι φωνάζουν για εργατικά ατυχήματα και δολοφονίες; Όταν τρεις εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν έτσι, γιατί σιωπούν; Γιατί δεν υπάρχει η ίδια οργή, η ίδια απαίτηση, η ίδια πίεση;

Η σιωπή τους είναι επιλογή. Και δίπλα της, το κράτος που δείχνει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ισχυρό όταν θέλει να ελέγξει και να καταστείλει, αδιάφορο όταν πρέπει να αποδώσει ευθύνες εκεί που δεν θέλει.

Δεν είναι μόνο αυτό.

Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.Η δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ. Οι νεκροί που δεν δικαιώνονται όπως πρέπει. Οι δολοφονίες του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη.

Όταν η δικαιοσύνη δεν είναι καθαρή για όλους, τότε θα πρέπει να γίνεται πρόβλημα για όλους. Σήμερα θα θέλαμε να λέμε ότι εμπιστευόμαστε την δικαιοσύνη αλλά τόσες δολοφονίες που πήγαν στα αζήτητα δεν μας το επιτρέπουν... Απαιτούμε δικαιοσύνη — χωρίς εξαιρέσεις.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΠΗΓΗ: ierosloxos2012.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Εμπρησμός Marfin: 15 Χρόνια μετά τα θύματα μένουν χωρίς δικαίωση – Βίντεο