Μεγάλη μάστιγα η αναξιοπρέπεια

Υπάρχει ένα βαθιά ριζωμένο κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, μια σοβαρή νόσος, που υπονομεύει την πρόοδο της χώρας. Αυτό εκδηλώνεται ως ραγιαδισμός, δουλοπρέπεια, κουλτούρα υποταγής στους ισχυρούς. Και ως ισχυροί νοούνται οι πολυεκατομμυριούχοι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί ηγέτες, οι ξένες διασημότητες και άλλοι που βρίσκουν τον δρόμο τους μέχρι τα ημεδαπά ΜΜΕ. Αυτό το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο σε ατομικές συμπεριφορές, αλλά εκδηλώνεται και ως συλλογική παθογένεια, όπου η αξιοπρέπεια θυσιάζεται στον βωμό της εξουσίας ή του οικονομικού οφέλους.

Θλιβερό παράδειγμα των ανωτέρω η πρόσφατη υπόθεση της έκρηξης στη βιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα. Ο ιδιοκτήτης της βιομηχανίας, αντιμετωπίζοντας σοβαρότατες κατηγορίες για τον θάνατο πέντε γυναικών εργατριών λόγω σοβαρών ελλείψεων ασφαλείας (όπως διαβρωμένοι αγωγοί προπανίου και αγνοημένες προειδοποιήσεις για οσμή αερίου) μπαινόβγαινε στον ανακριτή καταχειροκροτούμενος από πολίτες, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν εργαζόμενοι στη βιομηχανία του. «Είμαστε μαζί σου!» του φώναζαν άνθρωποι, που πιθανώς παρευρέθηκαν στις κηδείες των θυμάτων. Επέλεξαν να υμνήσουν τον υπεύθυνο για την τραγωδία, επιδεικνύοντας μια συμπεριφορά που προβληματίζει, οργίζει, αποκαρδιώνει τις οικογένειες των θυμάτων. Εδώ τίθεται κι ένα θέμα αμιγώς πολιτικό. Πώς μπορεί μια κοινωνία να προχωρήσει όταν οι πολίτες της, αντί να απαιτούν λογοδοσία, χειροκροτούν εκείνους που θέτουν σε κίνδυνο ζωές;

Παρόμοια σκηνικά που θυμίζουν εποχές δεκαετίας του ’60, όπως στην ταινία «Καλώς ήλθε το δολλάριο», βλέπουμε στην Ύδρα. Το νησί μετατράπηκε σε κινηματογραφικό στούντιο για τα γυρίσματα ταινίας που θα συμμετέχει ο Μπραντ Πιτ. Τα ΜΜΕ συμπεριφέρονται λες και επισκέφθηκε το νησί ο Κολοκοτρώνης και ο δήμαρχος της νήσου δήλωσε ενθουσιασμένος, βλέποντας ότι η επίσκεψη του Χολιγουντιανού ηθοποιού προσθέτει «αξία» στην Ύδρα και την Ελλάδα! Το νησί γίνεται χώρος εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων και η καθημερινότητα των κατοίκων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα για λίγη λάμψη από Χόλιγουντ. Είναι η ίδια νοοτροπία που μετατρέπει την Ελλάδα σε «εξωτικό σκηνικό» για πλούσιους, ενισχύοντας ανισότητες και υπονομεύοντας την εθνική υπερηφάνεια. Λες και είμαστε τριτοκοσμική αποικία και οργανώνουμε μεγαλειώδεις υποδοχές για τους υπάτους αρμοστές. 

Στον πολιτικό χώρο, η αναξιοπρέπεια εκδηλώνεται με τα γλοιώδη χειροφιλήματα κομματόσκυλων σε αρχηγούς κομμάτων. Σε προεκλογικές συγκεντρώσεις βλέπουμε πολίτες να σκύβουν το κεφάλι και να φιλούν χέρια πολιτικών σαν να είναι… Αρχιεπίσκοποι. Αυτή η πρακτική, κληρονομιά οθωμανικού ραγιαδισμού, ενισχύει την πελατειακή σχέση. Ο πολίτης γίνεται δούλος του ηγέτη, ανταλλάσσοντας την αξιοπρέπειά του για ένα ρουσφετάκι. Έτσι δημιουργούνται και συντηρούνται τα διεφθαρμένα συστήματα που δολοφονούν το έθνος. 

Η Ελλάδα θα ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της παρακμής και της υστέρησης σε πολλούς τομείς, αν στην κοινωνία η αξιοπρέπεια καταλήξει να θεωρείται ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «κυριακάτικη δημοκρατία»

Α. Ντούγκιν: «Ήρθε η ώρα η Ρωσία να δράσει σκληρά – Σύντομα θα καταλάβετε τι εννοώ»

Ο Ρώσος φιλόσοφος και γεωπολιτικός Αλεξάντρ Ντούγκιν, σε δηλώσεις του τόνισε πως «ήμασταν πολύ καλοί για πάρα πολύ καιρό. Ήρθε η ώρα η Ρωσία να δράσει πραγματικά σταθερά. Σύντομα θα καταλάβετε τι εννοώ. Πιστέψαμε τον Τραμπ και θέλαμε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Τώρα φαίνεται αδύνατο. Ας συμβούν λοιπόν τα χειρότερα», είπε χαρακτηριστικά ο Α. Ντούγκιν.

«Ας είμαστε λογικοί ήδη. Ένας ημιτελής πόλεμος στην Ουκρανία θα ήταν πρακτικά το τέλος για εμάς. Μόνο η Νίκη είναι αποδεκτή. Τα όνειρα ειρήνης χωρίς Νίκη δεν είναι μόνο αφελή, είναι και εγκληματικά. Έχουμε μπει στη μάχη και τώρα έχουμε μόνο μία ευκαιρία να βγούμε από αυτήν: επιφέροντας μια αναμφισβήτητη ήττα στον εχθρό. Όλα τα άλλα θα ήταν ήττα και για εμάς τους ίδιους», πρόσθεσε.

«Τώρα πρέπει να στήσουμε ενέδρα στον εχθρό. Για παράδειγμα, να απαγάγουμε τον Ζελένσκι, τον Μπουντάνοφ ή κάποιον άλλο, μαζί με μια ταυτόχρονη σειρά επιθέσεων από τους Oreshnik στα ουκρανικά αρχηγεία, παράδοση τακτικών πυρηνικών όπλων στο Ιράν και τους Χούθι, και ένα τελεσίγραφο στην ΕΕ με την απειλή χρήσης τακτικών ατομικών όπλων», είπε ο ίδιος.

Τέλος, απαίτησε την δημοσιοποίηση «των υπόλοιπων 3.000.000 αρχείων» που συνδέονται με την υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Η υπναγωγός σαγήνη του γελοίου

«Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα, ὄφρ᾽ ἰδῇς, οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει ἡμετέρη».

«Οίνο πιες, Κύκλωπα, αφού ανθρώπου κρέας έφαγες, να μάθης τι καλό ποτό στη νήα φυλαγόταν».

*Ομήρου Οδύσσεια, ι, 347-348

Του Παναγιώτη Λιάκου

Αρλεκίνοι ντυμένοι με πούπουλα, αξιοθρήνητες υπάρξεις, που σιούνται και λυγιούνται σαν μαούνες σε φουρτουνιασμένο λιμάνι, παρουσιάζονται σαν την τελευταία λέξη της προόδου, της τέχνης, της λογικής, της κοινωνικής άμα τε και πολιτικής παρέμβασης. Από κάτω οι μάζες αλαλάζουν ενθουσιασμένες για την κατάντια τους. Διαταραγμένοι ντελάληδες της ηθικής πανώλης, αφιονισμένοι από τον «θρίαμβό» τους, με βλέμμα γυάλινο κι εκστατικό, ρητορεύουν για το δέον, το πρέπον, το σωστό. Και η φωνή τους, αφόρητα στριγκή. Ο ήχος της σαν από ξεκούρδιστο βιολί στα χέρια άμουσου μεθυσμένου. Απατεώνες επικαλούνται το δίκαιο. Προδότες μιλούν για την πατρίδα. Οι οκνηροί αναλύουν τα περί εργατικότητας και οι δαιμονολάτρες τα περί ευσέβειας, εγκράτειας και αγιότητας.

Παραζαλισμένη κοινωνία. Σαν να έχει ξεμείνει από καύσιμα καταμεσής του ωκεανού και η πυξίδα «τρελάθηκε». Μαγνητίστηκε από κάτι απροσδιόριστο και κινείται γρήγορα, άτακτα, άσκοπα. Μια Οδύσσεια χωρίς προορισμό και χωρίς Όμηρο.

Ίσως να βοηθούσε τον αγώνα του εντοπισμού του στίγματός μας στον χάρτη της πραγματικότητας η συνειδητοποίηση ότι ζούμε σ’ ένα κατοπτρικό είδωλο του ομηρικού κόσμου. Η αντιστροφή των αξιών και η αλλαγή των προσήμων στην εξίσωση του βίου μας συνθέτουν ένα άδοξο έπος, στο οποίο πρωταγωνιστούμε. Η υπόδειξη, από την εμφανή και αφανή εξουσία, των αρεστών σε εκείνη «προτύπων», τα οποία οφείλουν να καταναλώσουν και να μεταβολίσουν οι μάζες, παραπέμπουν σε μια βλάσφημη παραλλαγή της ιστορίας με τον Κύκλωπα Πολύφημο και τον Οδυσσέα.

Ο Κύκλωπας Πολύφημος, γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Θόωσας, αντιμετωπίζει τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του σαν γεύμα. Τους έτρωγε έναν έναν. Ο Οδυσσεύς σχεδίασε να τον αποκοιμίσει, κερνώντας τον οίνο γλυκόπιοτο. Ύστερα να τον τυφλώσει καρφώνοντάς του στο μάτι ένα πυρωμένο παλούκι. Κι έτσι έγινε. Διαβάζουμε στο ομηρικό κείμενο, στους στίχους 360-374 της ραψωδίας ι:

«Εγώ του ’φερα οίνο σπινθηροβόλο. Τρεις φορές του ’δωκα και τρεις ο άφρονας το ήπιε. Κι όταν ο οίνος έφθασε στου Κύκλωπα τις φρένες, τότε του μίλησα εγώ κι είπα λόγια μειλίχια: “Κύκλωπα, το εξακουστό μου όνομα συ ρωτάς; Θα σου το ειπώ, μα δώσε μου το δώρο που υποσχέθηκες. Το όνομά μου είναι Κανείς. Κανένα με φωνάζουν η μάνα κι ο πατέρας μου κι οι σύντροφοί μου όλοι”.

Έτσι είπα, και μου απάντησε με άσπλαχνη καρδιά: “Απ’ τους συντρόφους τελευταίο εγώ θα φάγω τον Κανένα, τους άλλους θα τους φάγω πριν, κι αυτό είναι το δώρο σου”.

Είπε, κι έπεσε ύπτιος γέρνοντας και κατόπιν έγειρε τον παχύ αυχένα του στα πλάγια, και ύπνος τον πήρε και τον δάμασε. Κι από τον φάρυγγα έβγαινε οίνος και κρέας ανθρώπινο. Κι οινοβαρύς ρευόταν».

Στη δική μας, πικρή ιστορία, οι ρόλοι αλλαγμένοι αλλά τα υλικά του μύθου ίδια. Κύκλωπας Πολύφημος είμαστε εμείς, το κοινωνικό σώμα με το περιορισμένο οπτικό πεδίο. Παιδιά Θεού μεν, αλλά αποκομμένα, αποξενωμένα από Εκείνον. Βρισκόμαστε κλεισμένοι και απανθρωπισμένοι στο ανήλιαγο σπήλαιο μιας εικονικής πραγματικότητας. Στον ρόλο του Οδυσσέα η εξουσιαστική υπερδομή. Ακόμα κι αυτό το στενό οπτικό πεδίο που μας έχει απομείνει ενοχλεί την εξουσία και θέλει να το μηδενίσει, να το ακυρώσει, να τυφλώσει τον μοναδικό οφθαλμό μας. Εκεί ακριβώς αρχίζει να παίζει τον ρόλο του ο εκάστοτε Κανένας. Τότε αρχίζουν τα… κεράσματα.

Αυτό που μας κερνά ο δόλιος, πολυμήχανος Οδυσσεύς της εξουσίας είναι παραπλανητικές εντυπώσεις (ιδού η αντιστοιχία με τα ανθρώπινα κρέατα και τον υπναγωγό οίνο του αυθεντικού έπους). Θέλει να μας κοιμίσει η εξουσία και μας μεθά με άρτους και θεάματα. Εμφανίζει τον Κανένα για να ενθουσιάσει κάθε έναν. Θίασοι ποικιλιών παρελαύνουν από τηλεοπτικούς δέκτες και οθόνες φορητών τηλεφώνων και υπολογιστών. Από εκεί ρέουν ποταμηδόν τα λύματα της ηθικής σήψεως, που τα καταναλώνουμε όπως ο Πολύφημος τις σάρκες των ανθρώπων και το κρασί του Οδυσσέα. Παραδομένοι στον αδιατάρακτο ύπνο όπου μας έριξε η πλανεύτρα προπαγάνδα, ετοιμαζόμαστε να δεχτούμε το τελειωτικό χτύπημα.

Κι ένα επιπλέον κακό αυτού του τέλους είναι ότι ουδείς Όμηρος θα υπάρξει στον καιρό μας για να απαθανατίσει έμμετρα ή με πεζό λόγο τις άχαρες περιπέτειές μας.

*Ομήρου Οδύσσεια, έμμετρη μετάφραση με διατήρηση των περισσοτέρων ομηρικών λέξεων, Κώστας Δούκας, εκδόσεις Αιγηΐς, Πειραιάς: 2017, σελ. 313

ΠΗΓΗ

Δημαγωγία: ο ευτελισμός της πολιτικής

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

Σε προηγούμενη αρθρογραφία μας είχαμε  δώσει τον ορισμό της δημαγωγίας μέσα από τα κείμενα των αρχαίων προγόνων μας Ελλήνων Φιλοσόφων. Θα συνεχίσουμε και σήμερα για την δημαγωγία και τους δημαγωγούς οι οποίοι μεταβάλλονται σε πολιτικούς απατεώνες, όπως ακριβώς τους καθορίζουν οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι, ιστορικοί και πολιτικοί του αρχαίου κόσμου.

Αμέσως μετά θα έλθουμε στους νεοέλληνες πολιτικούς και ιδιαίτερα σε αυτούς της μεταπολιτεύσεως οι οποίοι με όχημα την δημαγωγία και την πολιτική απάτη, κατόρθωσαν κάτι το αδιανόητο. Ενώ ο Ελληνικός λαός επί σειρά ετών πένεται κάτω από δυσβάστακτες φορολογίες, χαράτσια, περικοπές μισθών και συντάξεων που του έχουν επιβάλει, αυτοί, οι επίορκοι πολιτικοί, έχουν δημιουργήσει τεράστιες περιουσίες, σε οικήματα καταθέσεις σε τράπεζες εσωτερικού και εξωτερικού και πολυτελή διαβίωση.

Και ενώ έχουν δοθεί στην δημοσιότητα λίστες με φοροφυγάδες στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και πολιτικά πρόσωπα, αυτοί, οι φαύλοι πολιτικάντηδες, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και προσπαθούν με διάφορα επικοινωνιακά τερτίπια, να κοροϊδέψουν ακόμη μία φορά τον λαό προκειμένου να διασωθούν πολιτικά. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι, με την ανοχή του λαού, παρέδωσαν τα κλειδιά του κράτους στους διεθνείς τοκογλύφους δανειστές μας. Ο Ελληνικός λαός δεν είναι πλέον κυρίαρχος στην χώρα του, αλλά έρμαιο της τοκογλυφικής βουλιμίας των δανειστών του.

Ουδείς γνωρίζει «τι μέλει γενέσθαι». Δεν υπάρχει μέλλον δεν υπάρχει προοπτική. Τα πάντα έχουν καταρρεύσει κάτω από την χιονοστιβάδα των νέων μέτρων που έρχονται και που πρόκειται να έλθουν τα επόμενα χρόνια. Διότι ουδείς Έλλην είναι τόσο αφελής που να πιστεύει τους φαύλους και ψεύτες πολιτικούς. Και ας ισχυρίζονται ότι, όλα τελειώνουν εδώ, έρχεται η ανάκαμψη και η ανάπτυξη. Όνειρά θερινής νυκτός εν μέσω χειμώνος.

Αλλά για να επανέλθουμε. Οι δημαγωγοί κατά τον Πολύβιο, γίνονται όλο και περισσότεροι λόγω της δωροδοκίας και των παροχών στους οπαδούς τους. Εξ αιτίας αυτών η δημοκρατία μεταβάλλεται σε πολίτευμα χειροκροτητών. Με αυτό τον τρόπο τα πλήθη αποβάλουν πλέον την πειθαρχία και τον σεβασμό, περιφρονούν την έννοια της δικαιοσύνης, ανοσιουργούν και στο τέλος καταλήγουν υπό δεσπότη «μόναρχον». Τα αποτελέσματα της δημαγωγίας που περιγράφει στα έργα του ο ιστορικός Πολύβιος (έζησε μεταξύ των ετών 201 και 120 π.χ.) και την κατάληξη του δημοκρατικού πολιτεύματος, τα γνώρισε πολύ καλά ο ίδιος. Επίσης ο ρήτωρ Μένανδρος έλεγε ότι, την εποχή παρακμής της δημοκρατίας στην Αθήνα, το πολίτευμα αυτό εξελίχθη σε λαοκρατία.

Και γράφει συγκεκριμένα: «Πολιτείαι μεν εισι τρείς, βασιλεία, αριστοκρατία, δημοκρατία, ταύτης δε παρακείμεναι εισί κακίαι βασιλεία μεν τυραννίς, αριστοκρατία δε ολιγαρχία και πλουτοκρατία λεγομένη, δημοκρατία δε λαοκρατία». Συνεχίζει ο Μένανδρος λέγοντας, πρέπει να παραδεχθούμε ότι είναι άριστον το να κυβερνάται μία πολιτεία με την θέληση του λαού, και όχι παρά την θέληση του. Έχει μεγάλη σημασία όχι τόσο η ύπαρξης, όσον η ακριβής τήρησης των νόμων.

Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι δεν φταίει η δημοκρατία, ως προς το θέμα των δημαγωγών, αλλά η κακονομία και η μη κυριαρχία των νόμων. Προπαντός δε η μη εφαρμογή των καλών νόμων. Αυτά κατά τον Αριστοτέλη συντείνουν εις την εμφάνιση και δράση των δημαγωγών. Στην συνέχεια επαινεί την βασιλεία, την αριστοκρατία, την δημοκρατία «Προκειμένου δε περί λαοκρατουμένης πολιτείας», λέγει ότι, προκρίνει την «δημοκρατουμένη».

Ο Πλούταρχος χαρακτηρίζει φαινομενικώς γλυκείς, αλλά αηδέστατους και βλαβερότατους τους δημαγωγούς, δούλους του όχλου, διότι επιδιώκουν μέσω αυτού την εξουσία. «Ο παρέχων βοηθείας και ενεργών διανομάς», κατά τον Αριστοτέλη, «ομοιάζει προς τον προσπαθούντα όπως γεμίσει διάτρητον πίθον». «Από τους δημαγωγούς, ως κόλακας του λαού, και ομοίους προς χαμαιλέοντας, πρέπει να προφυλάσσεται ο λαός», λέγει ο Πλούταρχος, διότι εκλέγοντας αυτούς, «ψηφίζει απείθειαν, φιλονικίας, επαναστάσεις, κοινόν όλεθρον».

Παρά ταύτα, λησμονεί συνήθως ο λαός και πολλές φορές θέλει να πιστεύει ως πραγματοποιήσιμα, όλα όσα του υπόσχονται οι δημαγωγοί. Αυτό συμβαίνει και σήμερα στην πατρίδα μας. Συνήθως ο λαός ακούει την φωνή της καρδιάς του και όχι του μυαλού. Ακούει την φωνή του πάθους και του φανατισμού και όχι της ορθοφροσύνης. Αυτή την φωνή ακούει όταν προτιμά τον δημαγωγό, επειδή νομίζει ότι το ίνδαλμα του αδικήθηκε. Και τότε, επειδή δεν κατάλαβε την απάτη, πιστεύει ότι υπηρετεί το σωστό και μάχεται μέχρις εσχάτων στις επάλξεις της πολιτικής του πίστης. Τότε το μυαλό του τυφλώνεται από τον τεχνίτη του λόγου και ο πιστός υποστηρίζει τον δημεγέρτη, για να μετανοήσει όταν θα είναι πολύ αργά.

Συνήθως οι δημαγωγοί καπηλεύονται την εξουσία, διαφθείρουν συνειδήσεις, ωφελούν υλικά και πρόσκαιρα ελάχιστους, αλλά βλάπτουν ηθικά και υλικά από κάθε άποψη τους πολλούς και την πατρίδα. Οι δημαγωγοί ουσιαστικά είναι οι πολιτικοί που εξαπατούν τον λαό. Παραμένουν στην συνείδηση του με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς. Αφ’ ενός μεν για τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις τους, αφετέρου για τις ζημιές που έχουν προκαλέσει στην κοινωνία.

Είναι υπόλογοι για απάτες. Υπόλογοι για τις υπερβολικές και γλοιώδεις κολακείες τους προς τον λαό. Ακόμη για συνεργασία με τους εχθρούς της πατρίδος και για καταχρήσεις δημοσίου χρήματος. Βοούν τα θησαυροφυλάκια του κράτους. Αυτά συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα από την κλίκα των πολιτικών εκμαυλιστών του λαού, οι οποίοι είναι ακόμη χειρότεροι από του δημαγωγούς παρελθόντων ετών.

Ο Ελληνικός λαός πρέπει επιτέλους να ξυπνήσει και να στείλει στον αγύριστο όλους αυτούς τους δημαγωγούς, τους πολιτικούς απατεώνες, που μας έχουν καθίσει στο σβέρκο και μας απομυζούν. Να στείλει στα σπίτια τους ή στις φυλακές όλα αυτά τα πολιτικά παράσιτα που καθημερινά τον κοροϊδεύουν και προσπαθούν με τους διαπλεκόμενους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ να του παρουσιάσουν το μαύρο για άσπρο.

Δεν έχει τίποτα ο λαός να περιμένει από αυτούς. Δεν έχει τίποτα να περιμένει από τους φαύλους. Ας ενωθούμε όλοι οι Έλληνες κάτω από τις σημαίες του εθνικισμού. Μόνο ο εθνικισμός μπορεί να μας απελευθερώσει από αυτό το πολιτικό καθεστώς της δημαγωγίας και την φαύλη δημοκρατία τους. Μόνο το Εθνικό Λαϊκό Κράτος είναι σε θέση να μας οδηγήσει και πάλι στους δρόμους της απελευθέρωσης, της αξιοπρέπειας, της ανάπτυξης, της προκοπής.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

«Δίκη Χρυσής Αυγής»: Εν όψει της απόφασης της 27ης Φεβρουαρίου

  

Μετά από 3,5 επιπλέον χρόνια εκδίκασης ενώπιον του Εφετείου, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου αναμένεται να ανακοινωθεί η απόφαση του δεύτερου βαθμού της λεγομένης «Δίκης της Χρυσής Αυγής».

Βεβαίως, παρά την προπαγάνδα περί του αντιθέτου και δυστυχώς για τους εχθρούς του Εθνικισμού, στη δίκη αυτή ΔΕΝ δικάζεται η Χρυσή Αυγή (άρα ούτε είναι δυνατόν να καταδικαστεί για κάτι). Όπως έχουμε διευκρινίσει αναλυτικά και στο παρελθόν, η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει την δυνατότητα άσκησης διώξεων σε βάρος πολιτικών κομμάτων, ούτε βέβαια υφίσταται οποιοσδήποτε τρόπος να κηρυχθεί παράνομο ένα πολιτικό κόμμα .

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πολιτικές διώξεις από το 2013 έως σήμερα στρέφονται συγκεκριμένα εναντίον του φυσικού προσώπου του Νικολάου Μιχαλολιάκου, πρώην βουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, ορισμένων υποστηρικτών του Κινήματος μας αλλά και εναντίον κάποιων εντελώς άσχετων ανθρώπων που βρέθηκαν κατηγορούμενοι μόνο και μόνο για λόγους εντυπώσεων. Αυτούς αφορά το κατηγορητήριο, η πρωτόδικη απόφαση και η απόφαση που πρόκειται να ανακοινωθεί. Τα «σενάρια» της Παρασκευής είναι, λοιπόν, τα εξής τρία:

1) Αθώωση για την κατηγορία περί «εγκληματικής οργάνωσης»

Η κεντρική κατηγορία περί «διεύθυνσης/ένταξης σε εγκληματική οργάνωση» κυριολεκτικά ισοπεδώθηκε νομικά. Για περισσότερες από 10 ημέρες, οι συνήγοροι υπεράσπισης εξέθεσαν μια πληθώρα στοιχείων που αποδεικνύουν και στον πλέον αδαή ότι το κατηγορητήριο δεν είναι απλά αστήρικτο, είναι πραγματικά γελοίο. Ενδεικτικά και εντελώς επιγραμματικά αναφέρουμε τα εξής:

• Η νομικά απαράδεκτη πρόταση της εισαγγελέως βρέθηκε να επικαλείται υποθέσεις εκτός δικογραφίας και να υιοθετεί σενάρια τα οποία έχουν εμφανιστεί μόνο στα γραπτά του χρόνιου λασπολόγου της Χρυσής Αυγής, Δημήτρη Ψαρρά. Ενός ανθρώπου ο οποίος αυτοαναγορεύτηκε «ειδικός» χάρη στο φοβερό επιστημονικό του υπόβαθρο ως… αιώνιος φοιτητής πολυτεχνείου.
• Η κατηγορία της «διεύθυνσης» αποδίδεται, από το κατηγορητήριο και την εισαγγελική πρόταση, με έναρξη το 2008. Όμως, ο σχετικός νόμος όμως υφίσταται μόλις από το 2010, άρα δεν έχει εφαρμογή. Η κατηγορία της «ένταξης», ακόμα κι αν γίνει αποδεκτή, στην πραγματικότητα δεν συνιστά τίποτα περισσότερο από ένα πλημμέλημα που έχει ήδη παραγραφεί. Αυτό προέβλεπε ο νόμος που ίσχυε μέχρι το 2001 όταν υποτίθεται πως η πλειοψηφία των «διευθυντών» εντάχθηκαν στην υποτιθέμενη «εγκληματική οργάνωση/συμμορία».
• Δεν βρέθηκε η παραμικρή εντολή στελέχους της Χρυσής Αυγής για την τέλεση αξιόποινων πράξεων. Ελλείψει του παραμικρού στοιχείου, η υποστήριξη της κατηγορίας αναγκάστηκε να επικαλείται γελοία αφηγήματα περί «υποσυνείδητων μηνυμάτων σε δημόσιες ομιλίες» και να πλάθει φαντασιακά σενάρια για το περιεχόμενο απλών τηλεφωνικών κλήσεων.
• Τα αμιγώς πολιτικά κίνητρα πίσω από το στήσιμο των διώξεων αποδείχθηκαν πολλαπλώς. Το ντοκουμέντο του Μπαλτάκου, οι δημόσιες ομολογίες του Αθανασίου και πολλών ακόμα στελεχών της κυβέρνησης, τα νέα ντοκουμέντα των αχρείων Επστάιν, και μια σειρά αποδεδειγμένων «παρατυπιών» εκτέθηκαν στο δικαστήριο. Φυσικά, κανένας από τους εμπλεκόμενους δεν είχε το θάρρος να καταθέσει.
• Περισσότεροι από τους μισούς μάρτυρες κατηγορίας ήταν άτομα που δεν είχαν να εισφέρουν το παραμικρό πραγματικό περιστατικό. Όπως και στον α’ βαθμό, φλυαρούσαν παραθέτοντας πολιτικές τοποθετήσεις και σενάρια που άκουσαν από τα ΜΜΕ. Σύμφωνα με την ίδια την πολιτική αγωγή (δηλαδή τους δικηγόρους που υποστηρίζουν την κατηγορία), 25 εκ των 47 μαρτύρων κατηγορίας ήταν δημοσιογράφοι, πολιτικοί και «διανοητές». Σε αυτούς προστίθενται και πολλοί δήθεν «αυτόπτες μάρτυρες διαφόρων περιστατικών» που κατέθεσαν για υποθέσεις οι οποίες δεν υπάρχουν στη δικογραφία και επομένως μάλλον υπάρχουν μόνον στη φαντασία τους. Το νομικά αδιάφορο παραλήρημα των παραπάνω περιπτώσεων αποτέλεσε, εκ νέου, και βασική αιτία για τη μακρά διάρκεια της διαδικασίας.
• Άτομα που παρουσιάστηκαν σαν «ουδέτεροι αυτόπτες μάρτυρες» στην κεντρική «υπόθεση Φύσσα», αποδείχθηκε ότι ήταν μανιώδεις υβριστές της Χρυσής Αυγής και μέρος του μπουλουκιού των «φίλων» που συγκεντρώθηκαν για να στήσουν ενέδρα σε δύο υποστηρικτές του κόμματος.
• Λοιποί μάρτυρες κατηγορίας άρχισαν να διανθίζουν τις καταθέσεις τους με υποτιθέμενα γεγονότα που είχαν «ξεχάσει» στον α’ βαθμό, να αρνούνται να απαντήσουν στις ερωτήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης, και να… αδιαθετούν αποχωρώντας από την αίθουσα όποτε βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Την ίδια στιγμή, το δικαστήριο δηλώνει ότι δεν έχει καταφέρει να βρει την αυτόπτη μάρτυρα, φερόμενη σύντροφο του Φύσσα, Χ. Τοσλούκου η οποία επί 13 χρόνια αρνείται να καταθέσει (προφανώς για να αποφύγει την ψευδορκία που θα της επιβαλλόταν)!
• Ο φυσικός αυτουργός για τον θάνατο του Φύσσα αποδείχθηκε πως, όχι μόνο δεν είχε λάβει καμία «εντολή» αλλά δεν είχε καν κάποια ιδιαίτερη επικοινωνία με τους υπόλοιπους κατηγορούμενους. Μάλιστα, δεν ήταν ούτε ανάμεσα στους παραλήπτες ενός SMS το οποίο βαφτίστηκε αυθαίρετα «εντολή». Αποτέλεσμα, να βρεθεί μόνος του στο σημείο του περιστατικού, όπου όλα δείχνουν πως κατέληξε σε μια κατάσταση αυτοάμυνας (γεγονός που έχει παραδεχθεί δημόσια και αυτόπτης φίλος του θανόντος).
• Οι περιβόητοι «προστατευόμενοι μάρτυρες», που είχαν γίνει το αγαπημένο θέμα των λασπολόγων των ΜΜΕ, αποδείχθηκαν ένα πραγματικό… freak show. Κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία, βαφτίστηκαν «πρώην μέλη της Χρυσής Αυγής» και προέβαλαν τους πιο παρανοϊκούς ισχυρισμούς. Ένας ισχυριζόταν ότι ήταν πανταχού παρών, ενώ δεν ήξερε καν ποια εποχή γίνεται η κεντρικότερη εκδήλωση της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες. Άλλος έπλαθε σενάρια για δήθεν παράνομες εκπαιδεύσεις με όπλα που δεν βρέθηκαν ποτέ και σε ανύπαρκτες εγκαταστάσεις του Ελληνικού Στρατού. Μια τρίτη αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι όλες οι φοβερές και τρομερές «γνώσεις» της προέρχονταν από τα αστεία που κρυφάκουγε να λέει ένας πρώην σύντροφός της. Όλοι αποδείχθηκαν άτομα προβληματικά, με ιστορικό χρήσης ουσιών, ψυχιατρικών προβλημάτων, ακόμα και διώξεων για ενδοοικογενειακή βία, τα οποία προφανώς εργαλειοποιήθηκαν με δόλωμα τον εγγυημένο μισθό του «προστατευόμενου μάρτυρα».

Όλα τα παραπάνω είναι η καθαρά νομική διάσταση της υπόθεσης, που σε ένα κράτος δικαίου θα οδηγούσε αναμφίβολα στην απαλλαγή όλων των κατηγορουμένων από την εξωφρενική κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης». Εξάλλου, αυτό ακριβώς είχε εισηγηθεί στην πρωτόδικη δίκη η Εισαγγελέας της έδρας κυρία Αδαμαντία Οικονόμου, έχοντας στην διάθεση της την πλειοψηφία των παραπάνω στοιχείων. Με την νομικά άρτια πρότασή της, είχε αποδομήσει τόσο το σαθρό κατηγορητήριο σε βάρος των κατηγορουμένων, όσο και την δίκη ιδεών και φρονημάτων που προσπάθησαν να στήσουν τα όργανα του πολιτικού συστήματος, τονίζοντας ότι η ιδεολογία του κάθε κατηγορουμένου δεν μπορεί να αξιολογηθεί ποινικά, είναι νομικά αδιάφορη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως, αφού το φρόνημα δεν διώκεται.

Όμως, το πολιτικό διακύβευμα της δικαστικής αυτής σκευωρίας είναι πολύ μεγάλο και ενδεχόμενη κατάρρευσή της, μέσω μιας ενδεχόμενης αθωωτικής απόφασης , θα συμπαρέσυρε τους εμπνευστές των πολιτικών διώξεων κατά της Χρυσής Αυγής. Η διπλή κρατική απόπειρα κατά της ζωής του Νικολάου Μιχαλολιάκου και ο παράνομος εκλογικός αποκλεισμός του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, κατά παράβαση και καταστρατήγηση του Συντάγματος και της εκλογικής νομοθεσίας, αποδεικνύουν ότι το καθεστώς ακόμα τρέμει την πολιτική έκφραση του γνήσιου Ελληνικού Εθνικισμού.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχουν στην έδρα δικαστές που θα τολμήσουν να αψηφήσουν τις πολιτικές πιέσεις και να αποκαταστήσουν το καταβαραθρωμένο κύρος του θεσμού που υπηρετούν, τιμώντας το λειτούργημά τους και σεβόμενοι τον νομικό μας πολιτισμό;

2) Καταδικαστική απόφαση βασισμένη στις πρωτόδικες ποινές

Εάν η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι Όχι, τότε η εύκολη λύση για το παραδικαστικό κύκλωμα είναι να πέσει το κυρίως βάρος του εξευτελισμού της δικαιοσύνης στην πρωτόδικη απόφαση. Τουτέστιν, σε περίπτωση που η απόφαση της Παρασκευής αποδειχθεί άλλη μια πολιτικά υποκινούμενη καταδίκη, το δικαστήριο διατηρεί την δυνατότητα να επιβάλει μικρότερες ή όμοιες ποινές με αυτές του α’ βαθμού. Το πρακτικό αποτέλεσμα σε αυτή την περίπτωση θα είναι ότι ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος και οι Συναγωνιστές μας, θα συνεχίσουν για κάποια χρόνια να στερούνται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, αλλά δεν θα φυλακιστούν ξανά γιατί έχουν ήδη εκτίσει εξαιρετικά μεγάλες ποινές (κατά παράβαση του τεκμηρίου της αθωότητας και της κείμενης ποινικής νομοθεσίας).

3) Καταδικαστική απόφαση με υψηλότερες ποινές

Το πιο ακραίο σενάριο είναι να εκδοθεί μια καταδικαστική απόφαση την Παρασκευή και μερικές ημέρες μετά (μεσολαβούν εκ νέου αγορεύσεις) να ανακοινωθούν ποινές ακόμα μεγαλύτερες από τον α’ βαθμό. Αυτό ήταν το αίτημα του αναπληρωτή εισαγγελέα Στέλιου Κωσταρέλλου, ο οποίος δεν έβγαλε άχνα καθ’ όλη την διάρκεια του πρωτόδικου δικαστηρίου αλλά ξαφνικά το 2020 θυμήθηκε να ζητήσει τη μέγιστη των ποινών για τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο και για όσους κατηγορούνται σαν «διευθύνοντες» την υποτιθέμενη εγκληματική οργάνωση, ασκώντας «έφεση υπέρ του νόμου» και ζητώντας στην ουσία να αυξηθούν οι μέγιστες ποινές οι οποίες επιβλήθηκαν, από τα 13 στα 15 έτη. Πρόκειται για ένα ένδικο μέσο νομικά καταφανώς αβάσιμο, αστήρικτο και ανυπόστατο, ένα ευτελές προϊόν δηλωτικό της εκδικητικής μανίας του καθεστώτος, η άσκηση του οποίου, από πλευράς νομικής υπόστασης, θα προκαλούσε την θυμηδία ακόμα και σε έναν πρωτοετή φοιτητή νομικής. Λαμβανομένου δε υπόψη του δεδομένου ότι ακόμα και αν είχαν καταδικαστεί σε 15 έτη πρωτόδικα, οι κατηγορούμενοι ούτως ή άλλως έχουν ήδη εκτίσει, εδώ και δύο περίπου έτη, την ποινή που απαιτείται προκειμένου να πληρούν τους όρους της αποφυλάκισης.

Σε κάθε περίπτωση, δύο είναι τα σίγουρα δεδομένα. Πρώτον, η νομική υπόσταση του πολιτικού κινήματος της Χρυσής Αυγής παραμένει ανεπηρέαστη ανεξαρτήτως της απόφασης της Παρασκευής. Δεύτερον, ως υπερήφανοι Χρυσαυγίτες θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα στους Συναγωνιστές μας με κάθε τρόπο και υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com