Είπατε κάτι για kosher ακροδεξιά υποκρισία;

  

Οι αντιφάσεις της Alice Weidel, ηγέτιδας του AfD στη Γερμανία:

Είναι κατά των ομοφυλόφιλων - είναι λεσβία.

Τι ισχύει: Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλη και ζει σε σύμφωνο συμβίωσης με γυναίκα.

Η αντίφαση: Η ίδια δηλώνει ότι «δεν είναι queer» αλλά απλώς μια γυναίκα σε σχέση με άλλη γυναίκα. Το κόμμα της, το AfD, αντιτίθεται επίσημα στον γάμο ομοφυλόφιλων και προωθεί το μοντέλο της «παραδοσιακής οικογένειας». Η Βάιντελ έχει στηρίξει αυτή τη γραμμή, καταψηφίζοντας τη νομιμοποίηση του πλήρους γάμου ομοφύλων στη Γερμανία.

Είναι κατά της μετανάστευσης -  η σύντροφός της είναι μετανάστρια.

Τι ισχύει: Η σύντροφός της, η σκηνοθέτιδα Σάρα Μποσάρντ, γεννήθηκε στη Σρι Λάνκα, αλλά υιοθετήθηκε σε βρεφική ηλικία από οικογένεια στην Ελβετία και έχει ελβετική υπηκοότητα.

Η αντίφαση: Το AfD ακολουθεί μια σκληρή αντιμεταναστευτική ρητορική. Η Βάιντελ υποστηρίζει ότι η δική της κριτική στρέφεται κατά της παράνομης μετανάστευσης και του συντηρητικού Ισλάμ, και όχι κατά των νόμιμων ή ενσωματωμένων πολιτών.

Είναι κατά της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλους -  έχει 2 υιοθετημένους γιούς

Τι ισχύει: Το ζευγάρι έχει πράγματι δύο υιοθετημένους γιους.

Η αντίφαση: Η Βάιντελ μεγαλώνει δύο παιδιά σε ομόφυλη οικογένεια, ενώ το κόμμα της καταδικάζει την ανατροφή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, υποστηρίζοντας ότι ένα παιδί χρειάζεται αποκλειστικά πατέρα και μητέρα.

Προσποιείται πατριώτισσα Γερμανίδα - ζει στην Ελβετία.

Τι ισχύει: Η μόνιμη κατοικία της οικογένειάς της βρίσκεται στο Αινζίντελν της Ελβετίας.

Η αντίφαση: Αν και ηγείται ενός γερμανικού εθνικιστικού κόμματος, επέλεξε την Ελβετία για να μεγαλώσει τα παιδιά της, επικαλούμενη λόγους ασφαλείας. Για φορολογικούς και εκλογικούς λόγους, διατηρεί επίσης μια επίσημη δευτερεύουσα κατοικία στη Γερμανία.

ΠΗΓΗ

Von Thronstahl - Fahnenträger

Gloria Steinem: έφυγε σε ηλικία 92 ετών η μεγαλύτερη φεμινίστρια όλων των εποχών και πράκτορας της CIA

της Κατερίνας Τ.

Η γυναίκα που ταυτίστηκε όσο καμία άλλη με το αμερικανικό φεμινιστικό κίνημα των δεκαετιών του ’60 και ’70, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών.

Ποια ήταν η Steinem

Γεννημένη στο Τολέδο του Οχάιο το 1934. Η οικογένειά της είχε μικτή (γερμανική και εβραϊκή) καταγωγή. Η γιαγιά της, Pauline Perlmutter Steinem, ήταν εξέχουσα σουφραζέτα, πρόεδρος του Συνδέσμου για το Δικαίωμα Ψήφου των Γυναικών στο Οχάιο και η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε σε σχολική επιτροπή εκεί.
Για δεκαετίες, η Steinem ήταν η πιο διάσημη εργένισσα των ΗΠΑ. Απέρριπτε κατηγορηματικά τον θεσμό του παραδοσιακού γάμου, θεωρώντας τον νομικά ετεροβαρή εις βάρος της γυναίκας. Επέλεξε συνειδητά να μην γίνει μητέρα, δηλώνοντας ότι είχε περάσει τα παιδικά της χρόνια φροντίζοντας άλλους και ότι πλέον ήθελε να ζήσει για τον εαυτό της και το κίνημα. Όταν τη ρωτούσαν αν το μετάνιωσε, απαντούσε: «Δεν θέλουν όλοι να ζήσουν την ίδια ζωή. Ο κόσμος είναι γεμάτος από παιδιά που χρειάζονται φροντίδα, δεν χρειάζεται να τα γεννήσουμε εμείς». Το 2000,σε ηλικία 66 ετών, εξέπληξε τους πάντες όταν παντρεύτηκε τον David Bale, έναν Νοτιοαφρικανό ακτιβιστή και επιχειρηματία (και πατέρα του διάσημου ηθοποιού Christian Bale). Η Steinem παντρεύτηκε φορώντας τζιν παντελόνι. Κατά τη διάρκεια των όρκων, το ζευγάρι αρνήθηκε τις λέξεις «σύζυγος» (husband/wife) και τις αντικατέστησε με τη λέξη «σύντροφοι» (Ο γάμος έγινε επειδή οι νόμοι είχαν πλέον αλλάξει και δεν στερούσαν από τη γυναίκα τα δικαιώματά της, αλλά και για πρακτικούς λόγους (για να αποκτήσει ο Bale ράσινη κάρτα). Ο γάμος κράτησε μόνο τρία χρόνια, καθώς ο Bale πέθανε από λέμφωμα το 2003.

Το 1971, η Στάινεμ συνίδρυσε το Εθνικό Πολιτικό Μπουλούκι Γυναικών (National Women’s Political Caucus) και, έναν χρόνο αργότερα, το πρωτοποριακό περιοδικό «Ms.». Ήταν το πρώτο μεγάλο περιοδικό στις ΗΠΑ που ανήκε, διοικούνταν και γραφόταν αποκλειστικά από γυναίκες, φέρνοντας στο προσκήνιο ζητήματα που η mainstream δημοσιογραφία αγνοούσε, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η εργασιακή ανισότητα και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα.Η Steinem συνεργαζόταν στενά με Αφροαμερικανίδες, ιθαγενείς ακτιβίστριες κι ήταν από τις πρώτες λευκές φεμινίστριες που αντιλήφθηκαν ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα κατά του ρατσισμού.
Υπήρξε από τις πιο σθεναρές φωνές υπέρ της νομιμοποίησης των αμβλώσεων και της πρόσβασης στην αντισύλληψη. Η δράση του κινήματος της οδήγησε στο ιστορικό ορόσημο της απόφασης Roe v. Wade το 1973, με την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κατοχύρωσε συνταγματικά το δικαίωμα στην άμβλωση. Ήταν η δικαίωση ετών στους δρόμους, στις δικαστικές αίθουσες και στις σελίδες του περιοδικού Ms..
Ήταν από τις πρώτες φεμινίστριες που στήριξαν ανοιχτά τα δικαιώματα της κοινότητας και τον γάμο ομοφύλων, συνδέοντας την πατριαρχία με την ομοφοβία. Έγινε διάσημη η φράση της ότι «μια γυναίκα που αγαπά μια άλλη γυναίκα είναι η πιο καθαρή μορφή εξέγερσης ενάντια στην πατριαρχία».

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 (συγκεκριμένα από το 1958 έως το 1962), διηύθυνε μια οργάνωση νεολαίας με το όνομα Independent Research Service.Η αποστολή της ήταν να οργανώνει ομάδες προοδευτικών, μη κομμουνιστών Αμερικανών φοιτητών για να συμμετάσχουν στα Παγκόσμια Φεστιβάλ Νεολαίας στην Ευρώπη (όπως στη Βιέννη το 1959 και στο Ελσίνκι το 1962). Τα φεστιβάλ αυτά χρηματοδοτούνταν και ελέγχονταν από τη Σοβιετική Ένωση για σκοπούς προπαγάνδας. Η CIA χρηματοδοτούσε κρυφά την οργάνωση της Στάινεμ μέσω εικονικών ιδρυμάτων, προκειμένου οι Αμερικανοί φοιτητές να λειτουργήσουν ως «αντίβαρο» στη σοβιετική επιρροή και να προωθήσουν τις αμερικανικές θέσεις.
H Steinem δε το αρνήθηκε ποτέ. Δήλωσε ότι εκείνη την εποχή (στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου), η CIA που γνώρισε η ίδια ήταν «φιλελεύθερη, μη βίαιη και έντιμη». Χάρηκε, όπως είπε, που βρήκε κυβερνητικούς αξιωματούχους που ήταν αρκετά διορατικοί ώστε να στηρίξουν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών απέναντι στον κομμουνισμό. Ξεκαθάρισε, επίσης, ότι η ίδια δεν λειτούργησε ποτέ ως κατάσκοπος ούτε της ζητήθηκε να δώσει πληροφορίες για άλλους Αμερικανούς.

Η αποκάλυψη αυτή προκάλεσε βαθύ ρήγμα στο φεμινιστικό κίνημα, το οποίο αναζωπυρώθηκε το 1975 από τη ριζοσπαστική φεμινιστική ομάδα Redstockings. Οι επικριτές της υποστήριξαν ότι η Steinem φυτεύτηκε ή χρησιμοποιήθηκε από το αμερικανικό κατεστημένο για να στρέψει το δεύτερο κύμα του φεμινισμού μακριά από τη ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική και μαρξιστική ανάλυση.

Η Steinem δεν υπήρξε ποτέ η αυθεντική ριζοσπαστική φωνή, αλλά μια προσωπικότητα απόλυτα συμβατή με το αμερικανικό κατεστημένο. Από τη σκοτεινή χρηματοδότησή της από τη CIA στα νεανικά της χρόνια μέχρι την προώθηση ενός «αστικού» φεμινισμού (middle-class feminism) που αγνοούσε την ταξική πάλη, η δράση της κατηγορήθηκε ότι απονεύρωσε το κίνημα από τις πραγματικά επαναστατικές του διεκδικήσεις. Η Steinem δεν απελευθέρωσε τη γυναίκα, αλλά τη στέρησε από τους παραδοσιακούς της ρόλους, αντικαθιστώντας τους με το άγχος της επαγγελματικής επιβίωσης. Ο φεμινισμός που ηγήθηκε κατηγορείται σήμερα ότι ενοχοποίησε την ανδρική ταυτότητα, καλλιέργησε τη μισανδρία και οδήγησε σε μια πρωτοφανή δημογραφική κρίση στη Δύση μέσω της συστηματικής προώθησης των αμβλώσεων ως δικαιώματος επιλογής. Η Steinem και οι συνοδοιπόροι της δημιούργησαν μια κουλτούρα θυματοποίησης, η οποία αντί για ισότητα, έφερε την πόλωση και την αποξένωση ανάμεσα στα δύο φύλα. Η αποτίμηση του έργου της δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει το βαρύ τίμημα που πληρώνει η σύγχρονη κοινωνία: τη μοναξιά, τη διάλυση των σχέσεων και την απώλεια των θεμελιωδών αξιών που κρατούσαν τις κοινότητες ενωμένες.

Πηγή: περιοδικό ΑΝΑΚΤΗΣΗ

Η Χρυσή Αυγή και η νεοελληνική «φεουδαρχία»

  

Τι χρειάζονται, λοιπόν, οι δίκες, όταν υπάρχουν οι τηλεδίκες; Τι χρειάζονται τα δικαστήρια όταν υπάρχουν τα τηλεπαράθυρα;” Το σημερινό πολίτευμα δεν αποτελεί συνέχεια της Αρχαίας Δημοκρατίας, αλλά του αγγλοσαξωνικού πλουτοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Όμως, ούτε και αυτό ισχύει, αφού ούτε αρχές δικαίου υπάρχουν, ούτε νόμοι για όλους. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια διεφθαρμένη νεοελληνική κουρελαρία χωρίς αρχές, χωρίς ανεξάρτητους θεσμούς και η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η απαξία του λαού απέναντι στην εκάστοτε «δημοκρατική» υποτίθεται εξουσία.

Αυτή την κουρελαρία την ζήσαμε με τις φωτογραφίες με τις χειροπέδες και τον «ρωμαϊκό θρίαμβο» των ουτιδανών, που φαντάζονται τον εαυτό τους καίσαρα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από θλιβερή παρένθεση στην ιστορία ενός Μεγάλου Έθνους. Γράφουν με τα όσα πράττουν την σελίδα εκείνη της ιστορίας, που ο Θουκυδίδης του μέλλοντος θα περιγράφει ως εποχή των αναξίων και της παρακμής.

Φτάσαμε στο σημείο αυτό το ίδιο το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) να καταγγέλλει τα κανάλια ότι παραβίασαν το τεκμήριο της αθωότητας και όμως όχι μόνον συνεχίζουν την ίδια άθλια τακτική, αλλά χρησιμοποιούν σαν δεδομένα και αληθινά γεγονότα, τα γελοία ψεύδη που κατέθεσαν εις βάρος μας κάποιοι δήθεν μάρτυρες. Στην ίδια γραμμή με τα κανάλια, κόμματα και πολιτικοί. Τί χρειάζονται, λοιπόν, οι δίκες, όταν υπάρχουν οι τηλεδίκες; Τί χρειάζονται τα δικαστήρια όταν υπάρχουν τα τηλεπαράθυρα;

Πώς θα μπορούσαμε, όμως, να χαρακτηρίσουμε την σημερινή πολιτική πραγματικότητα; Το πλέον κοντινό σε αυτό θα ήταν μια νεοελληνικού τύπου φεουδαρχία. Φεουδάρχες οι μιντιάρχες πλουτοκράτες εργολάβοι πασών των εργολαβιών. Λακέδες και ιπποκόμοι των «βαρόνων», που ο καθένας από αυτούς εκπροσωπεί και μια «φαμίλια», πολιτικοί και δημοσιογράφοι, οι οποίοι με ζήλο υπηρετούν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Πρόκειται για τα διάφορα οικόσιτα των διαπλεκομένων. Όλοι αυτοί συναποτελούν την μια και μόνη ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ που υπάρχει στην χώρα και που δρα εις βάρος της Πατρίδας.

Η Χρυσή Αυγή δεν ανήκε και δεν θέλησε να ανήκει σε καμμία από τις «φαμίλιες» της αντεθνικής ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ και γι’ αυτό έπρεπε να κτυπηθεί αμείλικτα. Αυτό ήταν το μεγάλο μας «έγκλημα», το ότι δεν υπηρετούσαμε τα συμφέροντα ουδενός από αυτούς που προδίδουν και λεηλατούν την Ελλάδα μας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Από τον ΣΥΡΙΖΑ στα πράσινα τρακτέρ: Φαραντούρης και Θρασκιά ανακάλυψαν το «παλιό ΠΑΣΟΚ»

  

Εικόνες που παραπέμπουν σε άλλες, τραγικές για την Πατρίδα μας, δεκαετίες έδωσε το ΠΑΣΟΚ από την Κρήτη, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την ίδρυσή του. Σημαίες με τον πράσινο ήλιο, κομβόι αυτοκινήτων, κορναρίσματα, ρακές και, φυσικά, τρακτέρ συνέθεσαν το σκηνικό της περιοδείας των στελεχών του κόμματος στο Οροπέδιο Λασιθίου.

Την παράσταση έκλεψε ένα πράσινο τρακτέρ με το έμβλημα του ΠΑΣΟΚ, πάνω στο οποίο ανέβηκαν στελέχη και βουλευτές του κόμματος κρατώντας τις κομματικές σημαίες. Μεταξύ αυτών ο Νικόλας Φαραντούρης, η Ελένη Βατσινά, η Ράνια Θρασκιά, η Χριστίνα Σταρακά και ο Βαγγέλης Γιαννακούρας.

Ιδιαίτερο παραπολιτικό ενδιαφέρον, ωστόσο, είχαν οι περιπτώσεις του Νικόλα Φαραντούρη και της Ράνιας Θρασκιά. Αμφότεροι προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και πλέον εμφανίζονται να έχουν προσαρμοστεί πλήρως στο νέο πολιτικό τους περιβάλλον. Ο Φαραντούρης, ο οποίος διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ και προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, φωτογραφήθηκε χαμογελαστός πάνω στο τρακτέρ κρατώντας την πράσινη σημαία, ενώ δίπλα του βρισκόταν η Ράνια Θρασκιά, η οποία είχε επίσης μετακινηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ το 2025.

Έτσι, μετά τις εμφανίσεις του στο πιάνο και τις παρεμβάσεις του από τις Βρυξέλλες, ο Νικόλας Φαραντούρης πρόσθεσε στο πολιτικό φωτογραφικό του άλμπουμ και το… τρακτέρ. Μόνο που αυτή τη φορά το χρώμα ήταν πράσινο.

Τα τρακτέρ βέβαια δεν είναι καινούριο σκηνικό για προεκλογικές φιέστες… Η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα πάνω σε πράσινο τρακτέρ να έχει μείνει χαρακτηριστική από προηγούμενες πολιτικές περιόδους, όπως και του Μητσοτάκη μόνο που αυτός καθόταν σε αχυρόμπαλες.

Το ΠΑΣΟΚ επέλεξε την Κρήτη για τα γενέθλια του θέλοντας να εμφανίσει μία εικόνα συσπείρωσης και επιστροφής στις «ρίζες» και ολοκλήρωσε το πάρτυ με λύρες, χορούς, τον «Καλημέρα ήλιε» και drones, με τον μόνιμο τριτοτέταρτο Ανδρουλάκη να στέλνει μηνύματα… πολιτικής επανεκκίνησης.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Π. Κονδύλης: Πέρα από την Δεξιά και την Αριστερά

«Εκπλήσσομαι αν κάποιος συμφωνεί μαζί μου…» Όταν ανατέμνω τις ιδεολογικές ψευδαισθήσεις των «δεξιών» πλείστοι όσοι με θεωρούν «αριστερό»· όταν υποβάλλω σε βάσανο τις αντίστοιχες αυταπάτες των «αριστερών», πλείστοι όσοι με χαρακτηρίζουν «δεξιό». Η δική μου τοποθέτηση παραμένει, βέβαια, αμετάβλητη και στις δύο περιπτώσεις.”

“ … H κατάρρευση του κομμουνισμού και η απαρχή της αμερικανικής ηγεμονίας δημιούργησε μια κατάσταση στο έπακρο ερεθιστική για τον στοχασμό ­ τουλάχιστον τον στοχασμό που ακουμπάει πάνω στην κατάλληλη προπαιδεία. Κάθε ανοιχτή κατάσταση σε βάζει στον πειρασμό να κάνεις προβλέψεις, αλλά οι προβλέψεις οφείλουν να απορρέουν από μια σοβαρή ανάλυση των κινητηρίων δυνάμεων, των μακροπρόθεσμων, τουλάχιστον, συντελεστών της εξέλιξης. Με τη σειρά τους, πάλι, τέτοιες αναλύσεις συμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με γενικότερα θεωρητικά ζητήματα.

Αναφέρω δύο παραδείγματα. Η κυρίαρχη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο δυτική ιδεολογία διατείνεται ότι στο εξής το οικονομικό στοιχείο αποκτά απόλυτη προτεραιότητα και θα αμβλύνει τις κλασσικές μορφές των συγκρούσεων οδηγώντας σ’ έναν ενιαίο κόσμο. Η αποδοχή ή η απόρριψη της αντίληψης τούτης προϋποθέτει φυσικά ένα γενικότερο ξεκαθάρισμα των σχέσεων μεταξύ οικονομίας και πολιτικής σε μιαν ευρεία ιστορική και θεωρητική προοπτική. Δεύτερον, τα νέα στρατηγικά δεδομένα και η μετατόπιση από την ισορροπία του πυρηνικού τρόμου σε συγκρούσεις χαμηλότερης εντάσεως και μεγάλης ποικιλομορφίας απαιτούν την εξέταση του ζητήματος κατά πόσον η εννοιολογία της κλασσικής θεωρίας του πολέμου, όπως την υποτύπωσε ο Clausewitz, είναι σε θέση να συλλάβει επαρκώς τη διαγραφόμενη νέα κατάσταση. Σ’ αυτά τα παραδείγματα θα μπορούσα να προσθέσω και άλλα, όπως την αποτίμηση της νέας κοσμοϊστορικής εποχής στην οπτική ορισμένης φιλοσοφίας της ιστορίας ή τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στη διπλή ιδεολογική και πολιτική τους λειτουργία. Αλλά πέρα από τις θεωρητικές προεκτάσεις, που παίρνει θέλοντας και μη η ανατομία της πλανητικής συγκυρίας αν θέλει να ευσταθεί, έχουμε να κάνουμε πρώτα πρώτα με τη διακρίβωση και την ιεράρχηση των πραγματικών στοιχείων, του τι συμβαίνει στην οικονομία, στη διπλωματία, στους εξοπλισμούς. Στο βιβλίο μου «Πλανητική Πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο» επιχείρησα μια πρώτη σύνθεση μεταξύ πραγματολογικής διάγνωσης και θεωρητικών προεκτάσεων. Σήμερα, εφτά χρόνια μετά τη συγγραφή του κειμένου, δεν μπορώ να μην αισθανθώ κάποιαν ικανοποίηση διαπιστώνοντας ότι δεν χρειάζεται να αλλάξω ούτε λέξη. Τούτο δεν στερείται σημασίας, αν αναλογισθούμε πόσες προβλέψεις άλλων αναλυτών διαψεύσθηκαν έκτοτε.

Δεν αναφέρομαι απλώς στα όσα φαιδρά ειπώθηκαν για το «τέλος της Ιστορίας» αλλά και σε πολύ πιο χειροπιαστά ζητήματα. Στις συζητήσεις των διεθνολόγων δέσποζε, π.χ., η άποψη ότι η νέα παγκόσμια τάξη θα κρυσταλλωνόταν γύρω από τρεις πόλους και τους αντίστοιχους μείζονες χώρους, ήτοι τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Ιαπωνία, η οποία στις αρχές της δεκαετίας μας φαινόταν ακόμα να βρίσκεται στον κολοφώνα της παραγωγικής, εξαγωγικής και χρηματοοικονομικής ακμής της.

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΙΑΠΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗΣ

Από την πλευρά μου, τόνισα ότι η Ιαπωνία ποτέ δεν θα γίνει ηγεμονική Δύναμη στην Άπω Ανατολή όσο η Κίνα δεν έχει πει την τελευταία της λέξη, ότι η Ευρώπη δεν θ’ αποτελέσει στο προβλεπτό μέλλον πολιτική ενότητα με ενιαία και βαρύνουσα βούληση και ότι η αμερικανική ηγεμονία θα πάρει τη μορφή παροχής αστυνομικών και πυροσβεστικών υπηρεσιών στους συμμάχους, αυτή τη φορά όμως με ουσιώδη οικονομικά ανταλλάγματα. Προέβλεψα επίσης ότι το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα της νέας εποχής δεν θα είναι τόσο η διαμόρφωση κλειστών μειζόνων χώρων όσο η άνοδος μεσαίων Δυνάμεων ικανών να ενεργήσουν περιφερειακά, είτε αυτόβουλα είτε σε συνεργασία, και ως τοποτηρητές μιας πλανητικής Δύναμης …”

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com