ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ... Το παγκόσμιο σύμβολο της σοσιαλιστικής «ευημερίας» πέφτει σαν σήμερα το 1989

Στις 13 Αυγούστου του 1961, το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας αποφασίζει δραστικά την ανακοπή της φυγής των Γερμανών προς το ελεύθερο Βερολίνο. Ισχυρές Αστυνομικές Δυνάμεις παίρνουν θέση και ξεκινούν οι εργασίες για την ανέγερση του τείχους του Βερολίνου. Κάπως σκληρά τα καθεστώτα του υπαρκτού Σοσιαλισμού, δεν επέτρεπαν σε κανέναν από τους υπηκόους τους να μεταφέρουν λίγο από... την "ευτυχία" τους και την... "ευημερία" τους στον έξω κόσμο!

Στις 9 Νοεμβρίου 1989... Όλα πια τα καθεστώτα του ανατολικού μπλόκ μετράνε μέρες... Μια κατά λάθος απόφαση του κομμουνιστικού καθεστώτος, που επέτρεπε την διέλευση του τείχους χωρίς διαδικασίες και που διοχετεύθηκε πάλι κατά λάθος στον Δυτικό τύπο και από το Δυτικό Βερολίνο στο Ανατολικό, κάνει χιλιάδες Ανατολικοβερολινέζους να σπεύδουν προς τι πύλες του τείχους για να επισκεφθούν μετά από 28 χρόνια την Ελεύθερη δυτική πλευρά της πόλης. Αν και η απόφαση δεν είναι επίσημη, οι Αρχές αναγκάζονται μετά από έντονη και μαζικότατη λαϊκή πίεση, να ανοίξουν τις πύλες και να δημιουργήσουν μια πανηγυρική ατμόσφαιρα στο Ενωμένο πια Βερολίνο... Η διαδικασία του γκρεμίσματος του τείχους άρχισε εκείνη την ημέρα όταν αργά το βράδυ ξεχύθηκαν στους δρόμους με κατεύθυνση προς το τείχος και πολλοί από αυτούς οπλισμένοι με σκαπτικά εργαλεία, εκατοντάδες χιλιάδες Βερολινέζοι κι από τις δύο πλευρές της πόλης, επισπεύδοντας με τον τρόπο αυτό και την επανένωση των δύο Γερμανιών...

Κατά την διάρκεια της ύπαρξης του το τείχος στοίχισε την ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους που προσπάθησαν να το περάσουν, με πρώτο τον νεαρό Γκίντερ Λίτφιν λίγες μέρες μετά την έναρξη των εργασιών στις 24 Αυγούστου 1961 και τελευταίο τον Κρις Γκέφροϋ στις 6 Φεβρουαρίου 1989.

ΠΗΓΗ: stoxos.gr

Ο Γενικός Εισαγγελέας της Φλόριντα μηνύει την Pfizer και τον Albert Bourla (VIDEO)

ΠΗΓΗ

ΗΠΑ: Η Χρυσή Εποχή που Δεν Ήρθε Ποτέ

Η Ρεπουμπλικανική Κατάρρευση του Τραμπ

Πόλεμος, προδοσία και ο θάνατος του «America First»

Ο αμερικανικός λαός εξέδωσε την ετυμηγορία του, και είναι καταστροφική. Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3^ης Νοεμβρίου, οι Ρεπουμπλικάνοι συντρίφθηκαν, χάνοντας τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, καθώς η υπεσχημένη «χρυσή εποχή» του Ντόναλντ Τραμπ κατέρρευσε σε πολιτική ταπείνωση. Ο Τραμπ ουσιαστικά είχε παρακαλέσει τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους να φανταστούν ότι το όνομά του ήταν στο ψηφοδέλτιο. Ακολούθησαν τη συμβουλή του και ψήφισαν ανάλογα. Το αποτέλεσμα ήταν μια εθνική απόρριψη μιας κυβέρνησης που υποσχέθηκε να αποκαταστήσει το αμερικανικό μεγαλείο, αλλά αντ’ αυτού ανέστησε το ίδιο το κατεστημένο που υποτίθεται ότι είχε έρθει να καταστρέψει. Δύο χρόνια μετά τη θριαμβευτική επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ έσυρε το κόμμα του στην άβυσσο. Οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν επειδή προσέφεραν μια υπέροχη εναλλακτική λύση. Κέρδισαν επειδή εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν κουραστεί να εξαπατώνται.

Στο επίκεντρο αυτής της καταστροφής βρίσκεται ο περιττός πόλεμος του Τραμπ εναντίον του Ιράν, μια σύγκρουση που καθοδηγείται από ισραηλινά συμφέροντα και υποστηρίζεται από τους σιωνιστές παρεμβατιστές που έχουν ανακτήσει την επιρροή τους στην Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ υποσχέθηκε να κρατήσει την Αμερική μακριά από ξένους πολέμους. Αντ’ αυτού, επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν σε μια ακόμη καταστροφή στη Μέση Ανατολή, θυσιάζοντας την αμερικανική ευημερία στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι συνέπειες έφτασαν πολύ πέρα ​​από το πεδίο της μάχης. Οι τιμές της βενζίνης και του ντίζελ εκτοξεύτηκαν, το κόστος των μεταφορών αυξήθηκε και οι απλοί Αμερικανοί βρέθηκαν να πληρώνουν για έναν πόλεμο που ούτε ήθελαν ούτε χρειάζονταν. Οδηγοί φορτηγών, αγρότες, βιομηχανικοί εργάτες και οικογένειες αναγκάστηκαν να χρηματοδοτήσουν μια ακόμη περιπέτεια του κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής. Ο πρόεδρος που υποσχέθηκε να βάλει την Αμερική πάνω απ’ όλα, έθεσε για άλλη μια φορά τα ξένα και ειδικότερα τα ισραηλινά συμφέροντα πάνω από τον ίδιο του τον λαό.

Οι οικονομικές συνέπειες ήταν ιδιαίτερα καταστροφικές επειδή ο Τραμπ είχε χτίσει την πολιτική του επιστροφή σε μια απλή υπόσχεση: όλα θα γίνονταν φθηνότερα. Η βενζίνη, τα είδη παντοπωλείου, η στέγαση, το ηλεκτρικό ρεύμα και τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης υποτίθεται ότι θα γίνονταν ξανά προσιτά. Αντ’ αυτού, ο Αμερικανός καταναλωτής βρέθηκε αντιμέτωπος με το αυξανόμενο κόστος, την οικονομική αβεβαιότητα και το θέαμα ενός προέδρου που συγχαίρει τον εαυτό του ενώ τα συνηθισμένα νοικοκυριά αγωνίζονταν. Ο πόλεμος στο Ιράν ενέτεινε την ενεργειακή κρίση, ενώ οι δασμοί και τα οικονομικά πειράματα της Ουάσιγκτον πρόσθεσαν περαιτέρω πίεση. Η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών περίμενε ότι οι ψηφοφόροι θα γιόρταζαν πατριωτικά συνθήματα ενώ θα πλήρωναν περισσότερα στο πρατήριο. Αλλά τα συνθήματα δεν μπορούν να γεμίσουν μια δεξαμενή καυσίμων και οι ομιλίες για το αμερικανικό μεγαλείο δεν μπορούν να πληρώσουν τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ. Οι εργαζόμενοι Αμερικανοί που είχαν επαναφέρει τον Τραμπ στην εξουσία ανακάλυψαν ότι η χρυσή εποχή υπήρχε κυρίως στις προεδρικές ομιλίες.

Η προδοσία επεκτάθηκε στο ζήτημα της μετανάστευσης. Ο Τραμπ είχε υποσχεθεί μαζικές απελάσεις, την αποκατάσταση της κυριαρχίας των συνόρων και μια αποφασιστική ρήξη με τις μεταναστευτικές πολιτικές των προκατόχων του. Ωστόσο, η σαρωτική εκστρατεία απελάσεων που περίμεναν οι υποστηρικτές του δεν υλοποιήθηκε ποτέ στην υποσχεμένη κλίμακα. Υπήρξαν επιχειρήσεις επιβολής του νόμου, αντιπαραθέσεις και ατελείωτες δηλώσεις «αποφασιστικότητας», αλλά τίποτα που να μοιάζει με τον ολοκληρωμένο μετασχηματισμό που διαφημίστηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Η κυβέρνηση προτίμησε δραματικές ανακοινώσεις και προσεκτικά σκηνοθετημένες επιδείξεις εξουσίας από το δύσκολο έργο της ριζικής αναδιάρθρωσης του μεταναστευτικού συστήματος. Για άλλη μια φορά, η απόσταση μεταξύ της ρητορικής του Τραμπ και των επιτευγμάτων του κατέστη αδύνατο να κρυφτεί. Εκατομμύρια είχαν ψηφίσει υπέρ μιας εθνικής αποκατάστασης, όχι υπέρ μιας ακόμη θεατρικής παραγωγής στην οποία τα ίδια προβλήματα επιβίωναν κάτω από μια νέα συλλογή συνθημάτων.

Ούτε η Αμερική είδε τη μεγάλη βιομηχανική και υποδομική αναγέννηση που είχε υποσχεθεί ο Τραμπ. Πού ήταν τα υπέροχα νέα εργοστάσια, οι ανακατασκευασμένες γέφυρες, οι μετασχηματισμένοι σιδηρόδρομοι και οι βιομηχανικές πόλεις που θα εξέρχονταν από δεκαετίες εγκατάλειψης; Πού ήταν το εθνικό πρόγραμμα κατασκευών που θα είχε καταδείξει μια πραγματική ρήξη με τις εξαντλημένες οικονομικές πολιτικές του παρελθόντος; Όποιες μεμονωμένες επενδύσεις και έργα κι αν μπορούσε να διαφημίσει η κυβέρνηση, δεν υπήρξε κανένας ολοκληρωμένος μετασχηματισμός υποδομών αντάξιος της μεγάλης ιστορικής γλώσσας που είχε χρησιμοποιήσει ο Τραμπ. Η αμερικανική καρδιά παρέμεινε επιβαρυμένη από τις παρακμάζουσες κοινότητες, τις παρακμάζουσες δημόσιες εγκαταστάσεις και τις μακροχρόνιες συνέπειες της αποβιομηχάνισης. Αντί να κατευθύνει τους εθνικούς πόρους προς την ανοικοδόμηση, η Ουάσιγκτον επέστρεψε στις γνωστές προτεραιότητες της στρατιωτικής ισχύος, της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης και των απαιτήσεων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Στην Αμερική υποσχέθηκαν αναγέννηση και έλαβαν έναν ακόμη γύρο ιμπεριαλιστικής συντήρησης.

Ίσως η μεγαλύτερη απάτη ήταν η υποτιθέμενη εξέγερση του Τραμπ ενάντια στο σιωνιστικό νεοσυντηρητικό πλουτοκρατικό κατεστημένο. Για χρόνια, οι υποστηρικτές της MAGA κατήγγειλαν τους αρχιτέκτονες των καταστροφικών ξένων παρεμβάσεων της Αμερικής, τη μόνιμη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και την πολιτική τάξη που αντιμετώπιζε το αμερικανικό έθνος ως όργανο παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι αντιπροσωπεύει την καταστροφή αυτού του συστήματος. Ωστόσο, η δεύτερη κυβέρνησή του ασπάστηκε όλο και περισσότερο τις προτεραιότητές του. Η γλώσσα άλλαξε, οι προσωπικότητες άλλαξαν και τα πατριωτικά παράσημα έγιναν πιο υπερβολικά, αλλά η ουσία παρέμεινε οδυνηρά οικεία: στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό, άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ, αντιπαράθεση με κυρίαρχες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα και υποταγή της εγχώριας ευημερίας σε στρατηγικές φιλοδοξίες στο εξωτερικό. Η υποσχεμένη επανάσταση κατέληξε στις ίδιες παλιές νεοσυντηρητικές ανοησίες, που τώρα διατίθενται στην αγορά με την ετικέτα «Πρώτα η Αμερική». Το κίνημα που είχε υποσχεθεί να ανατρέψει το καθεστωτικό κατεστημένο έγινε η πιο πρόσφατη μεταμφίεσή του.

Η ήττα των Ρεπουμπλικανών αποκαλύπτει επίσης την αδυναμία ενός πολιτικού κινήματος που οργανώθηκε γύρω από την προσωπικότητα ενός ανθρώπου και όχι από ένα συνεκτικό πρόγραμμα εθνικής ανανέωσης. Ο Τραμπ απαιτούσε πίστη, απέρριπτε την κριτική και αντιμετώπιζε τη διαφωνία εντός του δικού του κινήματος ως προδοσία. Ωστόσο, η προσωπική πίστη δεν μπορεί να αντισταθμίσει την πολιτική αποτυχία. Οι υποστηρικτές του αναμενόταν να δικαιολογήσουν κάθε αθετημένη υπόσχεση επειδή η εναλλακτική λύση ήταν υποτίθεται χειρότερη. Αυτό το επιχείρημα τελικά εξάντλησε τη χρησιμότητά του. Όταν οι Αμερικανοί ψήφισαν κατά των Ρεπουμπλικανών, δεν αγκάλιαζαν απαραίτητα το Δημοκρατικό κατεστημένο, του οποίου το ιστορικό παγκοσμιοποίησης, παρεμβατισμού και οικονομικής κακοδιαχείρισης παραμένει εξίσου καταστροφικό. Πολλοί απλώς αρνούνταν να ανταμείψουν έναν πρόεδρο που είχε προδώσει τις προσδοκίες που τον έφεραν στην εξουσία. Οι ενδιάμεσες εκλογές απέδειξαν ότι μια λαϊκιστική εξέγερση δεν μπορεί να επιβιώσει επ’ αόριστον με νοσταλγία, πολιτικό θέατρο και επανάληψη υποσχέσεων που έχουν ήδη αθετηθεί.

Η κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών σηματοδοτεί κάτι πιο σημαντικό από μια ακόμη αλλαγή στον έλεγχο του Κογκρέσου. Αντιπροσωπεύει την καταστροφή μιας πολιτικής ψευδαίσθησης που γοήτευσε εκατομμύρια Αμερικανούς και ενέπνευσε εθνικιστικά κινήματα σε όλο τον Δυτικό κόσμο. Ο Τραμπ υποσχέθηκε ειρήνη και έφερε πόλεμο. Υποσχέθηκε ευημερία και έφερε υψηλότερες τιμές. Υποσχέθηκε μαζικές απελάσεις και απέτυχε να πραγματοποιήσει τον μετασχηματισμό που περίμεναν οι υποστηρικτές του. Υποσχέθηκε βιομηχανική αναγέννηση και δεν προσέφερε καμία μεγάλη εθνική ανασυγκρότηση. Πάνω απ’ όλα, υποσχέθηκε να νικήσει το νεοσυντηρητικό κατεστημένο και τελικά υιοθέτησε την ατζέντα του. Η τραγωδία είναι ότι οι Δημοκρατικοί, που επωφελήθηκαν από αυτή την θεαματική αποτυχία, αντιπροσωπεύουν μεγάλο μέρος της ίδιας παρακμάζουσας πολιτικής τάξης. Η Αμερική βρίσκεται τώρα παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο κόμματα που διαφωνούν για …..τη ρητορική, διατηρώντας παράλληλα τις βασικές δομές της ιμπεριαλιστικής εξουσίας.

Η χρυσή εποχή δεν έφτασε ποτέ. Στον αμερικανικό λαό προσφέρθηκε μια επανάσταση αλλά έλαβε μιαν άλλη κυβέρνηση του παλιού καθεστώτος. Το μεγαλύτερο πολιτικό επίτευγμα του Τραμπ μπορεί τελικά να ήταν η καταστροφή του κινήματος που ισχυριζόταν ότι θα έσωζε.

Theodore “Ted” John Pelley

ΠΗΓΗ

Διαφθορά και ελληνική κλεπτοκρατία

Ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της ΝΔ αποτέλεσε βάση για δημιουργία ενός ιδιαιτέρως απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος

Του Γεωργίου Παπασίμου, Δικηγόρου

Η τριπλή αλυσίδα των σκανδάλων, που δημοσιοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα, καταδεικνύει το βάθος της κρίσης της ελληνικής παρασιτικής οικονομίας, το ξεχαρβάλωμα των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους, με συνέπεια το ανεξέλεγκτο έδαφος για την κάθε είδους εγκληματική δράση και παρανομία (φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, απάτες, πλαστογραφίες κ.λπ.). 

Καταρχήν, έχουμε το σκάνδαλο της αλυσίδας φούρνων Το Χωριάτικο, όπου ο φερόμενος ιδιοκτήτης είχε στήσει ένα τεράστιο δίκτυο άνω των πεντακοσίων εταιριών με διαχειριστές αχυρανθρώπους, όπου μέσω αυτών πραγματοποιούσε, πέραν των εικονικών συναλλαγών και των φορολογικών απατών, τεράστια εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή που ζημίωσαν το Δημόσιο και εκ παραλλήλου τον ελληνικό λαό με πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ.

Ακολούθως, το σκάνδαλο με την Pizza Fan, ένα τεράστιο «πλυντήριο» μαύρου χρήματος, με φοροδιαφυγή άνω των 30 εκατομμυρίων ευρώ, που την εμφάνιζαν λογιστικά ως κεράσματα πιτσών! 

Τέλος, το σκάνδαλο με τους πενήντα στημένους αγώνες μπάσκετ, τουλάχιστον κατά την τελευταία πενταετία, όπου ενδεικτικά στο σπίτι μόνο ενός διαιτητή βρέθηκαν σε μετρητά οκτακόσιες είκοσι χιλιάδες ευρώ!

Τα ανωτέρω αποκαλυφθέντα σκάνδαλα επωάστηκαν στο πλαίσιο του στρεβλού και παρασιτικού ελληνικού καπιταλιστικού συστήματος επί χρόνια, αναδεικνύοντας έτσι τις τρομακτικές στρεβλώσεις αυτού αλλά και των παραλυτικών θεσμών του ελληνικού κράτους. Στην κορυφή αυτού του δυστοπικού συστήματος βρίσκεται η οικονομική παρασιτική ολιγαρχία, από την οποία απουσιάζει η εθνική συνείδηση, με την έννοια της παραγωγικής θωράκισης της Ελλάδας. Κάτω από αυτήν, λόγω και των σημάτων κλεπτοκρατίας και μαυραγοριτισμού, που αυτή εκπέμπει, δρα ένας εσμός διάφορων επιτήδειων απατεώνων, που εξαιτίας της ανυπαρξίας σοβαρών και αξιόπιστων προληπτικών ελέγχων από τις αρμόδιες υπηρεσίες βρίσκει έδαφος για τη γιγάντωση πάσης φύσεως σκανδάλων. Πέραν, δε, της οικονομικής διάστασης αυτών έχουμε και τη δημιουργία «ερειπίων» στην πραγματική οικονομία, όπου ξαφνικά χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται μετέωροι στη ζωή τους, ενώ πολλοί άλλοι συμπολίτες, εργαζόμενοι τις περισσότερες φορές, που χρησιμοποιούνται εν αγνοία των ανωτέρω επιτηδείων, βρίσκονται με τρομακτικές χρεώσεις εκατομμυρίων στην αρμόδια εφορία και στον ΕΦΚΑ. Δίπλα, δε, σε όλα αυτά στέκει ένα ανεπαρκές και υπαίτιο πολιτικό σύστημα εξουσίας, που για την προστασία των προνομίων του έχει μετατραπεί σε σάρκα εκ της σαρκός αυτής της παρασιτικής ολιγαρχίας και της δυστοπικής λειτουργίας του ελληνικού οικονομικού συστήματος σε βάρος των συμφερόντων της χώρας και του ελληνικού λαού. 

Ειδικότερα, αν ο δικομματισμός κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης μετατράπηκε, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση αυτής, σε εθνικό βαρίδι, που συνέβαλε λόγω των αβελτηρίων στη χρεοκοπία του 2010, ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της Ν.Δ., ιδίως της τελευταίας κυβερνητικής τριετίας, αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία ενός ιδιαίτερα απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος, που βυθίζει συνεχώς τη χώρα στην παρακμή. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού είναι η διάχυση της κλεπτοκρατίας από τους αφανείς κύκλους, που τέμνεται η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική παρασιτική ολιγαρχία σε μαζική κοινωνική μηχανική μέσω του άκρατου πελατειασμού και της κομματικής λογικής, με απαύγασμα του φαινομένου αυτού τη ληστεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και την μη διερευνηθείσα ακόμη καταλήστευση των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης. Χρήματα που θα έπρεπε να τοποθετηθούν με «ιερό» τρόπο για την ανασυγκρότηση και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με ανταγωνιστικά υποστυλώματα και όχι να καταλήξουν στις τσέπες των «εκλεκτών» της παρασιτικής ολιγαρχίας.

Οδυνηρότερη μάλιστα συνέπεια, πέραν αυτής της τρομακτικής διάχυσης της κλεπτοκρατίας, είναι ο κυνικός δημόσιος λόγος για τη νομιμοποίηση αυτής ως δήθεν μιας κανονικότητας, που εκτείνεται ως αντίληψη τοξικού και επιθετικού λόγου έως τις ρίζες του μαυραγοριτισμού της Κατοχής. Οι εκφράσεις αλλά και η στάση των εκφραστών αυτής της αντίληψης («έτσι γουστάρω, πάντα αυτά γίνονταν κ.λπ.») συνθέτουν τον καμβά μιας επικίνδυνης καθεστωτικής αντίληψης, μέσω της οποίας επιχειρείται η σμίκρυνση των ορίων μεταξύ της ανομίας και της νομιμότητας, του επιθετικού κυνισμού και της ηθικής, που θα έπρεπε να διέπει την πολιτική πράξη από την οποία έχουν λάβει «διαζύγιο».

Οι συνέπειες αυτής της απύθμενης γενικευμένης κλεπτοκρατίας, που φαίνεται να αποτελεί οργανικό στοιχείο της σημερινής κυβέρνησης και του «επιτελικού κράτους», είναι οδυνηρές, τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κοινωνικών αξιών, αφού μέσω αυτών των μηχανισμών όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται προς τον εκμαυλισμό, διογκώνοντας έτσι την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας που συνεχίζεται αμείωτη και παράλληλα μειώνουν τις απαιτούμενες κοινωνικές αντιστάσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναγέννηση της χώρας. Αυτή η κατάσταση αποτελεί τη μήτρα συνεχούς δημιουργίας διάφορων σκανδάλων από οργανωμένες ομάδες, όπως τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα σκάνδαλα.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ο "Τσε Γκεβάρα" Τσίπρας πουλάει "αριστεροσύνη" και "επανάσταση" από το Παρίσι (VIDEO)

 

…Και όπως είχε πει ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε ραδιοφωνική συνέντευξή του  στον ΣΚΑΪ 100.3 στις 27  Ιουλίου 2017: «μα@@κας είναι, μα@@κίες λέει»

Αυτό δεν το κατεβάζουν απο το διαδίκτυο ως «ρητορική μίσους»…

  

Στο «ελεύθερο» διαδίκτυο, όπου ο κάθε χρήστης μπορεί, θεωρητικά, να εκφράζεται χωρίς περιορισμούς, κυκλοφορεί ανάμεσα σε αντίστοιχα καλέσματα κι ένα συγκεκριμένο, το οποίο αποτελεί τον ορισμό της «ρητορικής μίσους». Ασφαλώς το επίμαχο σύνθημα δεν ενοχλεί τους επαγγελματίες ψευτοδημοκράτες, που υπηρετούν το γνωστό «καταδικάζουμε την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», ούτε και τα σαπρόφυτα της αριστεράς, που κλαίγονται νυχθημερόν στα τηλεοπτικά πάνελ για την επανεμφάνιση της «ακροδεξιάς» και τον κίνδυνο «εκφασισμού της κοινωνίας». Αυτόν τον μικρόψυχο εσμό είχε και έχει να αντιμετωπίσει η Χρυσή Αυγή, έναν πολιτικό υπόκοσμο αποτελούμενο από υποκριτές, που θα επιστρατεύσουν κάθε ανήθικο μέσο για να εκφράσουν το συμπλεγματικό τους μίσος απέναντι στον εθνικισμό και στον γνήσιο εκφραστή της, την Χρυσή Αυγή.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com