ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ!

  

"Πρέπει να απαρνηθούμε το να μας καταλαβαίνουν. Δεν είναι απαραίτητο να μας καταλαβαίνουν". 

Μια φράση που αποδίδεται στον Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι, τον Ιταλό ποιητή και ιδρυτή του Φουτουρισμού, ο οποίος επιχείρησε να ανατρέψει τις καθιερωμένες αντιλήψεις της εποχής του, τόσο στην τέχνη όσο και στην πολιτική.

Ο Μαρινέττι δεν επιδίωξε να γίνει αρεστός μέσα από την αποδοχή των ήδη διαμορφωμένων αισθητικών αντιλήψεων. Αντιθέτως, επέλεξε τη ρήξη, την πρόκληση και την αμφισβήτηση των καθιερωμένων προτύπων. Η πολιτική του διαδρομή συνδέθηκε με τον ιταλικό φασισμό και τον εθνικισμό, ενώ η καλλιτεχνική του παρουσία χαρακτηρίστηκε από την επιθυμία να εκφράσει κάτι διαφορετικό από εκείνο που η εποχή του θεωρούσε αποδεκτό.

Ανεξάρτητα από τις αντιφάσεις και τις επιλογές της ιστορικής του πορείας, η συγκεκριμένη φράση θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα για κάθε πολιτική κίνηση που επιθυμεί να παραμείνει πιστή στις αρχές της. 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια ιδεολογία όταν εκείνοι που την εκφράζουν φοβούνται μήπως δεν γίνουν αποδεκτοί από την πλειονότητα;

Στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, παρατηρούμε συχνά την προσπάθεια ορισμένων να εξασφαλίσουν την κοινωνική αποδοχή μέσα από διαρκείς υποχωρήσεις και "λογικές" προσαρμογές. Ιδέες αποσιωπώνται, θέσεις αποδυναμώνονται, λέξεις αλλάζουν και ιδεολογικές αρχές περιορίζονται, προκειμένου να μην ενοχληθεί το κυρίαρχο ρεύμα του σύγχρονου κόσμου που εν τέλει απλά σαπίζει!

Στην προσπάθεια να γίνουν αποδεκτοί από περισσότερους, κάποιοι καταλήγουν να μικραίνουν οι ίδιοι το πολιτικό τους ανάστημα.

Και το χειρότερο; Πολλές φορές, ακόμη κι αυτές οι υποχωρήσεις δεν εξασφαλίζουν την αποδοχή που επιδιώκουν. Εκείνοι που εγκαταλείπουν σταδιακά τις θέσεις τους για να γίνουν αρεστοί, συχνά διαπιστώνουν ότι η πλειονότητα εξακολουθεί να τους αντιμετωπίζει με δυσπιστία, ενώ ταυτόχρονα έχουν απομακρυνθεί από όσους πίστεψαν αρχικά στις ιδέες τους.

Μια πολιτική κίνηση και ειδικά μία Εθνικιστική Κίνηση δεν μπορεί να οικοδομήσει ταυτότητα πάνω στον φόβο της απόρριψης. Ούτε μπορεί να διατηρήσει τον λόγο ύπαρξής της όταν θεωρεί ως υπέρτατο σκοπό την αποδοχή της από ένα περιβάλλον του οποίου τις αντιλήψεις επιθυμεί να αμφισβητήσει. Λογικές που προσαρμόζουν την πολιτική ρητορική στο να μεταποιήσουν τις λέξεις για την αποδοχή έχει μόνο μια κατάληξη. 

Την πολιτική της ανακυβίστησης (κοινώς κωλοτούμπας)!

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να περιφρονούμε την κοινωνία ή να αρνούμαστε τον διάλογο. Σημαίνει ότι ο διάλογος δεν πρέπει να συγχέεται με την υποταγή και η πολιτική διεύρυνση με την ιδεολογική αλλοίωση.

Δεν είναι απαραίτητο λοιπόν να μας καταλαβαίνουν όλοι. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε εμείς τι πρεσβεύουμε, γιατί το πρεσβεύουμε και ποια όρια δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπερβούμε για χάρη της αποδοχής.

Γιατί, όταν μια ιδέα χρειάζεται να ακρωτηριαστεί για να γίνει αρεστή, το ερώτημα δεν είναι πόσοι θα την αποδεχτούν. Είναι αν θα έχει απομείνει η ίδια ιδέα για να αποδεχτούν!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΠΗΓΗ: ierosloxos2012.blogspot.com

Τότε που είχαμε λίγα αλλά… πολλά!

  

Ακόμη ένα καλοκαίρι πέρασε στις πίσω μας σελίδες. «Πόσα καλοκαίρια μού ‘χαν φύγει από τα χέρια» λέει το όμορφο τραγούδι του Πλέσσα, που τραγουδούσε ο υπέροχος Δάκης. Πόσο όμορφα ήταν, για σκεφτείτε, τα παλιά μας καλοκαίρια. Με λίγα, πολύ λίγα, αλλά με το καρπούζι να μυρίζει… καρπούζι, με το βερίκοκο να μυρίζει… βερίκοκο!

Με την καταβρεχτήρα του δήμου να περνάει από τις γειτονιές και να ποτίζει τους χωματόδρομους για να μη σηκώνεται σκόνη. Και με εμάς, τα -τότε- παιδιά, να φοράμε τα μπανιερά μας και να βγαίνουμε στον δρόμο όταν έπιανε βροχή (έβρεχε και τότε τον Ιούλιο) «για να κάνουμε μπάνιο».

Διότι το «μπάνιο» δεν ήταν τότε εύκολη υπόθεση… Έπρεπε ή να διαθέτει η οικογένεια Ι.Χ. (ελάχιστες ήταν τότε) ή να σηκωθεί από νωρίς, να πάει στη στάση του λεωφορείου, να πάει στην αφετηρία των «παραλιακών» λεωφορείων, να στριμωχτεί στην ουρά, να περιμένει για να μπει. Κι αν ο εισπράκτωρ φώναζε «πλήρες», να περιμένει το επόμενο!

Τι ήταν, όμως, η ταλαιπωρία μπροστά στη θάλασσα; Και δεν μιλάμε για μπάνιο «φαστ τρακ». Μιλάμε για μπάνιο που κρατούσε όλη μέρα. Έπαιρνε η οικογένεια από το σπίτι κολατσιό, έπαιρνε κι ένα θερμός με νερό και μερικά φρούτα (βερίκοκα ή ροδάκινα) και άραζε στην παραλία, κάτω από κάποιο αρμυρίκι, και την έβγαζε μέχρι να χαμηλώσει ο ήλιος!

Ήταν ιεροτελεστία το «μπάνιο» εκείνα τα χρόνια. Και το εκτιμούσαμε ιδιαιτέρως. Και το μνημονεύαμε τον Σεπτέμβρη στο σχολείο, καθώς μετρούσαμε πόσα μπάνια κάναμε και τα λέγαμε ο ένας στον άλλον. Και εξηγούσαμε εκ των προτέρων ότι «πρωί – απόγευμα πιάνεται για δύο μπάνια!»…

Και τα μεσημέρια, τις ώρες κοινής ησυχίας, ενώ οι γονείς απολάμβαναν την απαραίτητη σιέστα, εμείς περιμέναμε να ακούσουμε τη φωνή του παγωτατζή να διαλαλεί το εμπόρευμά του. «Κρέμα, σοκολάτα, κύπελλο παγωτά!» Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση η σοκολάτα, δίφραγκο το κυπελλάκι. Αυτή την Ελλάδα γνωρίσαμε, αυτή την Ελλάδα νοσταλγούμε, αυτή την Ελλάδα είδαμε να μεγαλώνει και να γίνεται «σύγχρονο κράτος». Όπως τα παιδιά μας θα νοσταλγούν τη δική τους Ελλάδα και τα εγγόνια μας το ίδιο.

Η ΑΚΙΣ

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: Απαντήσεις για Σκάνδαλα, Δικαιοσύνη και επερχόμενες Εκλογές – ΒΙΝΤΕΟ

Μας δουλεύει κανονικά – Ντόναλντ Τραμπ: «Τερμάτισα 8 πολέμους και δεν πήρα το Νόμπελ Ειρήνης» – Δυσαρέσκεια που δεν κέρδισε το βραβείο

Την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι δεν τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης εξέφρασε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, απαριθμώντας όσα θεωρεί τα σημαντικότερα επιτεύγματά του στη διεθνή σκηνή.

«Τερμάτισα οκτώ πολέμους και βρίσκομαι κοντά στον τερματισμό ή τη διευθέτηση άλλων δύο», ανέφερε σε ανάρτησή του, υποστηρίζοντας ότι εξασφάλισε την επιστροφή όλων των Ισραηλινών ομήρων, καθώς και την απελευθέρωση εκατοντάδων άλλων ομήρων από διάφορες χώρες του κόσμου.

Ο Τραμπ αναφέρθηκε, επίσης, στη Βενεζουέλα, δηλώνοντας ότι κέρδισε έναν πόλεμο και συνέλαβε τον «βίαιο δικτάτορα» που κυβερνούσε τη χώρα, ενώ ισχυρίστηκε ότι εμπόδισε το Ιράν, το οποίο χαρακτήρισε «υπ’ αριθμόν ένα κρατικό χορηγό της τρομοκρατίας», να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

«Κι όμως, παρά όλα αυτά, ούτε εγώ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής λάβαμε το Νόμπελ Ειρήνης. WOW!», κατέληξε.

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com

Δαιμονοποιούν τον εθνικισμό γιατί τον φοβούνται

Μια απλή ανασκόπηση των συμβάντων των τελευταίων ημερών αρκεί για να αντιληφθεί και ο τελευταίος πολίτης ότι η «ευρωπαϊκή χώρα» στην οποία ζει δεν είναι παρά μια μπανανία, ένα θλιβερό προτεκτοράτο στο οποίο επιτρέπεται να είσαι οτιδήποτε εκτός από Εθνικιστής. Έτσι, με αφορμή ένα κοινό περιστατικό στην Ελευσίνα, παρόμοιο με εκατοντάδες άλλα που λαμβάνουν χώρα, δυστυχώς, σε όλη την Ελλάδα, ξεχύθηκαν χέρι-χέρι «αγανακτισμένοι» ακροαριστεροί και καθεστωτικά ΜΜΕ για να στοχοποιήσουν τον Εθνικισμό σαν μια δήθεν δολοφονική ιδεολογία.

Όλα αυτά την ίδια στιγμή που οι «αλληλέγγυοι» και οι προστάτες τους βαρύνονται για πράξεις ή συγκάλυψη πράξεων όπως βιασμοί, ληστείες, δολοφονίες, εμπρηστικές επιθέσεις και μια σωρεία από άλλες εγκληματικές ενέργειες, για τις οποίες κανένα μέσο ενημέρωσης και κανένα κόμμα είτε δεν αναφέρει το παραμικρό είτε αναπαράγει χωρίς καμία εξακρίβωση ό,τι υπαγορεύει ο νόμος της πολιτικής ορθότητας. Είναι ολοφάνερο ότι τους ενοχλεί μόνον ο Εθνικισμός και αυτόν παλεύουν να συκοφαντήσουν.

Ιδιαίτερα, φυσικά, τους ενοχλεί η Χρυσή Αυγή που ναι μεν δεν έχει προφανώς καμία σχέση με το εν λόγω περιστατικό, αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η εν λόγω συντονισμένη εκστρατεία λαμβάνει χώρα εν όψει της επετείου της 1ης Νοεμβρίου. Με αποκλειστική «πηγή» ανώνυμες σελίδες παρακρατικών, τα ΜΜΕ προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από την αληθινή και μοναδική προέλευση ανεξέλεγκτης πολιτικής βίας, που έφτασε στο σημείο να δολοφονήσει δύο νέους Έλληνες πριν από 13 χρόνια. Όμως, δυστυχώς για αυτούς η Χρυσή Αυγή και εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας δεν ξεχνούν!

Το Κομματικό Κράτος είναι η δυστυχία μας

“Η διόγκωση του κρατικού μηχανισμού εξ αιτίας του κοινοβουλευτικού συστήματος και της καθολικής ψηφοφορίας ήταν αναπόδραστη, γιατί εκείνο που είχαν να προσφέρουν τα κόμματα για την προσέλκυση ή τη συγκράτηση ψηφοφόρων ήσαν οι κρατικές θέσεις, οι οποίες ήσαν τόσο πιο περιζήτητες όσο η καχεξία της οικονομίας και γενικότερα η κοινωνική στενότητα έκαναν τις υπόλοιπες επαγγελματικές διεξόδους λιγοστές και αβέβαιες.”  

Παναγιώτης Κονδύλης

Όμως αυτοί επιμένουν και μας λένε ότι στην δημοκρατία αποφασίζει ο λαός! Και ερωτούμε: Πότε αποφάσισε ο λαός για τα κρίσιμα και σημαντικά του ζητήματα από το 1974 μέχρι σήμερα; Δεν έγινε ούτε ένα δημοψήφισμα για πολύ σοβαρά και εξαιρετικά σπουδαία ζητήματα όπως:

Α) Η συμφωνία της κυβερνήσεως των Αθηνών με την Τουρκία το 1976 για πάγωμα των ερευνών για πετρέλαιο στο Αιγαίο

Β) Η είσοδος της Ελλάδος στην ΕΟΚ το 1981.

Γ) Η μεταβολή κατ’ ουσίαν του πολιτεύματος με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985.

Δ) Η κατάργηση του εθνικού νομίσματος και η ένταξη της Ελλάδος στην ευρωζώνη και

Ε) Η υπογραφή στα περίφημα μνημόνια και η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας.

Ποτέ δεν αποφάσισε ο λαός, αποφάσισαν όλοι αυτοί οι οποίοι παριστάνουν τους «δημοκράτες».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com