Και αν χρειαστεί να χύσουμε το αίμα μας…

“60χρονος υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής στην Πάτρα δέχεται επίθεση δεκάδων αναρχικών με ξύλινα ρόπαλα και «ενισχύσεις» από την Αθήνα. 25 προσαγωγές, καμία σύλληψη!”
“Επίθεση 50 ατόμων, με λοστούς και σιδηρογροθιές, σε μέλος της Χρυσής Αυγής 55 ετών στον Βόλο. Σιωπηρή κάλυψη από τον «πολιτικό κόσμο»”
“10 αναρχικοί εναντίον ενός Χρυσαυγίτη στήνουν ενέδρα με σφυριά μέσω της εργασίας του στα Εξάρχεια. Καμία καταδίκη”
“Αμέτρητες εμπρηστικές επιθέσεις σε κλειστά γραφεία της Χρυσής Αυγής, συχνά με την απροκάλυπτη συνοδεία της Αστυνομίας”
…

Η λίστα των θρασύδειλων παρακρατικών επιθέσεων συνεχίζεται και, αδυνατώντας να κάμψει την Χρυσή Αυγή, φτάνει στην ημέρα-σταθμό για την πορεία του κινήματος: 1η Νοεμβρίου, η δολοφονία των δύο Συναγωνιστών μας, του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη, στο Νέο Ηράκλειο. Εκτός από τα δύο παιδιά σφαίρες δέχτηκε και ένας ακόμη Συναγωνιστής, ο Αλέξανδρος Γέροντας, ο οποίος, μετά από μια μακρά και κρίσιμη νοσηλεία, βρίσκεται ακόμα και σήμερα μαζί μας. Και αυτή την φορά, τα θλιβερά ανθρωπάκια του αντιφασισμού χρειάστηκαν κουκούλες, πυροβόλα όπλα, όχημα άμεσης διαφυγής και την (ηθική και πρακτική) κάλυψη των αρχών, για να τολμήσουν να αντιμετωπίσουν Χρυσαυγίτες. Πόσες φορές έχετε ακούσει για τέτοιες άνανδρες επιθέσεις ενάντια σε μέλη της Χρυσής Αυγής; Γιατί άραγε κανείς δεν καταδικάζει τον διαχρονικά δολοφονικό χαρακτήρα τους, προερχόμενο εκ της αριστεράς;

Η δειλία των αντιπάλων μας είναι φανερή ακόμη και μέσα από την πολεμική τους. Ακολουθούν τις ίδιες τακτικές με τους ιδεολογικούς προγόνους τους, δηλαδή τους συμμορίτες. Αλίμονο αν βρισκόσουν αιχμάλωτός τους. Πρώτα σου έσπαγαν τα άκρα, σου έκοβαν κάποια, σε έκαιγαν και μετά σε εκτελούσαν. Αν ήσουν αρκετά άτυχος μπορεί μέσα σε όλα αυτά να σου έβγαζαν και τα μάτια με κουτάλι. Δεν έβλεπαν διαφορά ανάμεσα σε ανήλικα, έγκυες γυναίκες, βρέφη, ηλικιωμένους και άνδρες πολεμιστές. Όλοι όσοι συνδέονταν με τους εχθρούς είχαν την ίδια μοίρα γιατί η ανάγκη τους για προσωρινή εκδίκηση ξεπερνούσε οποιοδήποτε αίσθημα ανδρείας και τιμής το οποίο μπορεί να τους είχε απομείνει. Αν κάποιος αμφισβητεί τις παραπάνω τακτικές αρκεί να διαβάσει τους καταλόγους της χωροφυλακής με τους σφαγιασθέντες από τις «αντιστασιακές» ομάδες που ήσαν προσκείμενες στο ΚΚΕ. Κι όμως το μόνο που χρειάστηκε για να εξιλεωθούν από το αστικό κράτος ήταν να χαρακτηρίσουν τους εχθρούς τους φασίστες και να εκλέξουν έναν Εβραίο για γενικό γραμματέα.

Δεν πρέπει όμως να μας κάνει εντύπωση. Διαλέξαμε το δρόμο των διώξεων και αυτοί της καθεστωτικής χάριτος. Η αλητεία τους επιβραβεύθηκε από τους κοινοβουλευτικούς ενώ το δικό μας αγωνιστικό πνεύμα καταδικάσθηκε. Από τον στρατηγό Γρίβα και τους αγωνιστές της οργάνωσης Χ μέχρι τον Μάντακα, τον Φουντούλη και τον Καπελώνη, το αίμα των Ηρώων μας είναι εκεί για να μας υπενθυμίζει την αριστερή βαρβαρότητα και ατιμία. Μα εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ναι, θα αμυνθούμε της πατρίδας μας με ότι αυτό συνεπάγεται. Ας μας βάζουν βόμβες και ας στήνουν ενέδρες με την κάλυψη των υπηρεσιών ασφαλείας. Θα είμαστε στο δρόμο για να αποδίδουμε φόρο τιμής στους νεκρούς που μας δίδαξαν τι σημαίνει πόλεμος.

Πόλεμος. Συγγενής με τον παλμό, την κίνηση. Δεν υφίσταται κατάσταση στον φυσικό κόσμο όπου επικρατεί ακινησία. Ο άνθρωπος ως μέρος αυτού του κόσμου υπόκειται στους κανόνες που τον διέπουν. Οφείλει να βρίσκεται συνεχώς εν κινήσει δηλαδή σε «εμπόλεμο» κλίμα. Να πάλλει και να πάλλεται. Η απαράβατη αυτή συνθήκη είναι που διαχωρίζει τον ελεύθερο από τον δούλο, τον Ήρωα από τον δειλό. Σήμερα όμως, για να σε θεωρούν άνθρωπο πρέπει να είσαι ειρηνιστής (και όχι ειρηνοποιός). Πολιτισμένος λέγεσαι μόνο αν δεν πολεμάς για τον πολιτισμό σου. Πολέμιοι της ιδέας του πολέμου δηλώνουν οι πολίτες της παγκοσμιοποίησης και οι αρχιτέκτονες του εκφυλισμού γελούν με τον παραλογισμό τους. Δεν έχεις δικαίωμα να μιλήσεις σε πλαίσιο ιδεών και πνεύματος. Αν αναφέρεις αυτήν την λέξη κατευθείαν συνδέεται με υλικές καταστροφές και χάος. Στον κόσμο των Συμμάχων είναι παράνομο να καταδείξεις τον εχθρό. Στον αληθινό κόσμο όμως αυτό λέγεται ήττα.

Την πραγματικότητα αυτή καλούμαστε να αναστρέψουμε και πίσω δεν θα κάνουμε. Στο δρόμο δεν θα μας δεις να σπάμε τα γόνατα ενός άτυχου και να στήνουμε συμμορίτικες ενέδρες. Θα μας δεις με τις σημαίες μας ψηλά, με βλέμματα που κοιτάζουν στον ήλιο. Οι πόλεις όπου πορευόμαστε αντηχούν από τα συνθήματά μας μέσω των οποίων εκφράζεται το αιώνιο κάλεσμα της Φυλής. Όσο τα πανό των έκφυλων θα σου δημιουργούν αποστροφή τόσο τα δικά μας θα σου προκαλούν ρίγος. Γιατί την Χρυσή Αυγή δεν δύναται να την χλευάσει κανείς χωρίς να γελοιοποιηθεί πρώτα ο ίδιος.

Αυτός είναι ο λόγος που τρέμει το καθεστώς. Μπορούν να μας μισούν, να μας φοβούνται, να μας αγαπάνε, να μας εχθρεύονται αλλά να μας χλευάσουν ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ. Ιδεολόγοι και μη πάντα θα κοντοστέκονται για να διαβάσουν τα πανό και τα φυλλάδιά μας. Να δουν τι λένε αυτοί οι «ακραίοι». Τα έντυπα όμως των αντιπάλων οι περισσότεροι τα καταδικάζουν στον κάλαθο των αχρήστων, όπου ανήκουν και οι ιδέες τους, δίχως να ενδιαφερθούν. Εδώ βρίσκεται η εν δυνάμει νίκη μας μα και το μεγαλύτερο χρέος. Κάποιοι Συναγωνιστές πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα αυτής της ιδεολογικής ακεραιότητας και τη συνέδεσαν αιώνια με τον Αγώνα του κινήματος. Μας έβαλαν σε μια κατεύθυνση όπου αντίθετη φορά δεν υπάρχει.

Μακάρι να αποδειχθούμε και εμείς αρκετά άξιοι ώστε τα ονόματά μας να αντηχούν στις πορείες των πραγματικών Ελλήνων. Και αν χρειαστεί να χύσουμε το αίμα μας, ας πέσει στην άψυχη άσφαλτο, για να ποτίσει το σπόρο του γένους και ν’ ανθίσουν στο δρόμο οι Ήρωες. Και αν μείνει ένας από εμάς στο κόσμο του σκότους ας κρατήσει το βλέμμα του ψηλά και δάκρυ από τα μάτια του ούτε μισό μην πέσει, μα να θυμάται αιώνια τα λόγια του πατέρα του Αυξεντίου αφότου αναγνώρισε τον νεκρό γιό του: “Να μην μας βλέπουν οι σκύλοι να κλαίμε!”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ
ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΗΡΩΕΣ

Πηγή: antepithesi.gr

Triarii - For the Fallen Ones

ΓΙΩΡΓΟΣ – ΜΑΝΟΣ: ΖΟΥΝ & ΜΑΧΟΝΤΑΙ! 1η Νοεμβρίου 2026 | 19:00 | Λ. Ηρακλείου 420

Την 1η Νοεμβρίου του 2013, δύο νέοι Έλληνες, δύο αδέρφια μας, ο Μάνος Καπελώνης και ο Γιώργος Φουντούλης έπεσαν χτυπημένοι από τις σφαίρες δειλών δολοφόνων, μπροστά στα γραφεία του Κινήματος της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο.

Δολοφονήθηκαν επειδή ήταν Χρυσαυγίτες Εθνικιστές, γιατί τόλμησαν να σταθούν όρθιοι σε μια εποχή προσκυνημένων, αγωνιζόμενοι για Πατρίδα, Πίστη, Ελευθερία!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η Χρυσή Αυγή δεν ξεχνά τους Ήρωες της.

Καλούμε όλους τους Έλληνες στην Τελετή Μνήμης και Τιμής, την Κυριακή 1 Νοεμβρίου στο σημείο της δολοφονίας, στην Λεωφόρο Ηρακλείου 420, ώρα 19:00. Εκεί θα στείλουμε και πάλι το μεγάλο μήνυμα της Εθνικής Αντίστασης!

Γιώργο και Μάνο, οι ψυχές σας οδηγούν τους Εθνικούς μας Αγώνες!

Λεωφόρος Ηρακλείου 420
Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2026
Έναρξη, ώρα 19:00

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

"Αμάρτησα για τα παιδιά μου" - Από γιατρός και μητέρα… στρίπερ στο «Αλκατράζ» λόγω των εφημεριών! (VIDEO)

Η Άννα-Μαρία (το πραγματικό όνομα της Πατρινής ιατρού, πτυχιούχου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπισημίου Πατρών, Αφροδίτης Αδάμη) αποκάλυψε ότι εργαζόταν στο νυχτερινό κέντρο Alcatraz στη Λεωφόρο Συγγρού, το οποίο ανήκει στον επιχειρηματία Άγγελο Γιαννακόπουλο (ιδιοκτήτη και της αλυσίδας «Χωριάτικο»).

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΠΟΡΝΟ-ΣΥΡΙΖΑ

Η θέση των Σέρβων Εθνικιστών για το αποτέλεσμα των εκλογών

Η εικόνα απεικονίζει Σέρβους εθνικιστές μέσα σε αστυνομική κλούβα, οι οποίοι συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια μίας από τις πολλές διαμαρτυρίες ενάντια στην εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών που πραγματοποιήσαμε τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα αστυνομικής καταστολής κατά των ακτιβιστών της Σερβικής Δράσης από την απελθούσα κυβέρνηση.

Καθώς ένα ισχυρό κύμα κατά του καθεστώτος σάρωνε τη χώρα, το καθεστώς του Αλεξάνταρ Βούτσιτς ανατράπηκε στις εκλογές της Κυριακής. Το κυβερνών Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα (SNS) υπέστη συντριπτική ήττα από τη λεγόμενη «Φοιτητική Λίστα», βάζοντας έτσι τέλος στη δεκατετραετή κυριαρχία του Βούτσιτς και του SNS.

Η νίκη αυτής της «Φοιτητικής Λίστας» αποτελεί το αποτέλεσμα ενός ανταγωνισμού που διήρκεσε σχεδόν δύο χρόνια, ανάμεσα σε δύο αντι-σερβικές παρατάξεις: από τη μία πλευρά, ένα προδοτικό και εγκληματικό καθεστώς, και από την άλλη, ένα «φοιτητικό» κίνημα — το οποίο σχεδιάστηκε επιδέξια ώστε να εμφανίζεται, ως προς τη μορφή του, ως ένα ευρύ λαϊκό κίνημα, ενώ στην ουσία λειτουργεί ως όχημα για την αριστερό-φιλελεύθερη ατζέντα του χώρου των ΜΚΟ που στρέφεται κατά των σερβικών συμφερόντων. Το κίνημα αυτό δημιουργήθηκε, χρηματοδοτήθηκε και καθοδηγήθηκε ώστε να αποτελέσει μια νέα πολιτική δύναμη — αρχικά για να ασκήσει πίεση στο καθεστώς και, τελικά, για να το αντικαταστήσει, πράγμα που ακριβώς συνέβη.

Εν ολίγοις, έχοντας προφανώς καταστεί ένα «εργαλείο που έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του» στα μάτια των Σιωνιστών αφεντικών του, ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς κρίθηκε αναλώσιμος. Αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν και να εγκαθιδρύσουν αυτούς τους «φοιτητές» ως μια νέα ομάδα υποτελών, έτοιμων να λάβουν τις δικές τους οδηγίες. Εξαρχής χαρακτηρίσαμε αυτή τη «φοιτητική» εξέγερση ως απάτη, και τη σύγκρουση των «φοιτητών» με το καθεστώς ως ένα ψευδοδίλημμα — καθώς δεν υφίσταται καμία ουσιαστική ιδεολογική διαφωνία, παρά μόνο μια αντιπαράθεση που εκτυλίσσεται μέσω χαρακτηρισμών και παρωχημένων συνθημάτων. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν δικαίωσαν πλήρως τη θέση μας· καθώς περνούσε ο καιρός, το «φοιτητικό» κίνημα κατέβαλλε όλο και λιγότερη προσπάθεια να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Βασίστηκε στο γεγονός ότι ένα πλήθος ανθρώπων —οι οποίοι, υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, δεν θα διανοούνταν ποτέ να ψηφίσουν μια λίστα με τέτοια σύνθεση και χαρακτήρα— παρασύρθηκε σταδιακά σε αυτό το «φοιτητικό» παραμύθι.

Φυσικά, δεν αισθανόμαστε καμία λύπη για την ανατροπή του καθεστώτος — ενός καθεστώτος εναντίον του οποίου παλέψαμε από την πρώτη στιγμή μέχρι την πτώση του, και από το οποίο υποστήκαμε διώξεις, συκοφαντίες, συλλήψεις και δικαστικές περιπέτειες επανειλημμένα όλα αυτά τα χρόνια. Πρόκειται για το καθεστώς ενός κόμματος που έχει κάνει περισσότερα από κάθε άλλο για να προδώσει το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, που έχει προωθήσει και προστατεύσει διεστραμμένες «ΛΟΑΤ» (LGBT) αντιαξίες, και του οποίου οι κύριοι οικονομικοί πυλώνες είναι ο τζόγος και το οργανωμένο έγκλημα. Είναι ένα καθεστώς που εισάγει μετανάστες, παραχωρεί προνόμια σε ξένους ενώ καταπατά τον Σέρβο εργάτη, και δηλητηριάζει την κοινή γνώμη με εκπομπές τύπου «ριάλιτι» και περιεχόμενο κίτρινου τύπου — όλα αυτά, ενώ προσποιείται και υποκρίνεται διαρκώς τον πατριωτισμό.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα είναι ακόμη χειρότερη από εκείνη που αντικαθιστά. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι δεν θα είναι ούτε καλή, ούτε πραγματικά σερβική, διότι ένα σάπιο δέντρο δεν μπορεί να καρποφορήσει καλούς καρπούς. Η ουσία είναι ότι η Σερβία παραμένει υπό διεθνιστική κατοχή και, με το νέο καθεστώς, δεν πρόκειται να υπάρξει τέλος στη διαφθορά (η οποία αποτελεί πνευματικό και ηθικό πρόβλημα, όχι πολιτικό), στο έγκλημα (το οποίο απλώς θα ανασυνταχθεί) ή στην προδοσία (η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, θα λάβει και άλλες μορφές).

Απέναντι τόσο στο παλιό όσο και στο νέο αντι-σερβικό καθεστώς —καθώς και στους Σιωνιστές αφέντες τους— στεκόμαστε εμείς, οι οποίοι θα δώσουμε μαρτυρία για την αληθινή Σερβική Ιδέα και θα αγωνιστούμε ενάντια στην προδοσία τους και τις ψευδείς αξίες τους, επιδιώκοντας αντ’ αυτού ένα ενωμένο, ελεύθερο και —πάνω απ’ όλα— πνευματικά ανυψωμένο σερβικό κράτος.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com