Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ "ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ"

«Νέα Θέουτα» η Κρήτη: Σχεδόν 650 αφίξεις σε λιγότερο από 3 ημέρες

Αντιμέτωπη με ανθρωπιστική κρίση βρίσκεται η Κρήτη, με τις αφίξεις μεταναστών να διαδέχονται η μία την άλλη και την πίεση στο νησί εν μέσω μάλιστα της τουριστικής σεζόν να εντείνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Μέσα σε λιγότερο από τρεις ημέρες έχουν καταφτάσει σχεδόν 650 άτομα, την ώρα που ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης επιμένει να πανηγυρίζει για τη δήθεν αποτελεσματικότητα της κυβερνητικής μεταναστευτικής πολιτικής και να εμφανίζει τη μείωση των ροών περίπου ως προσωπικό πολιτικό επίτευγμα.

Μόνο τα ξημερώματα προστέθηκαν άλλοι 134 μετανάστες στον απολογισμό, έπειτα από δύο νέες επιχειρήσεις σε θαλάσσιες περιοχές νότια του νησιού.

Η πρώτη λέμβος εντοπίστηκε σε απόσταση 31 ναυτικών μιλίων νότια της Γαύδου. Σε αυτή επέβαιναν 48 αλλοδαποί, οι οποίοι περισυνελέγησαν, υπό τον συντονισμό του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης, από παραπλέον φορτηγό πλοίο με τουρκική σημαία. Οι 48 άνθρωποι μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στο λιμάνι της Γαύδου.

Πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η πρώτη κινητοποίηση, ακολούθησε δεύτερη. Σε θαλάσσια περιοχή 13,5 ναυτικά μίλια νότια-νοτιοανατολικά της Ιεράπετρας εντοπίστηκε ακόμη μία λέμβος, αυτή τη φορά με 86 αλλοδαπούς. Πλωτό του Λιμενιαφίξεις κού Σώματος ανέλαβε την περισυλλογή τους και τους μετέφερε με ασφάλεια στο λιμάνι της Ιεράπετρας.

Σχεδόν 650 σε λιγότερο από 72 ώρες

Οι δύο νέες «καραβιές» δεν αποτελούν μεμονωμένο επεισόδιο. Έρχονται να προστεθούν στις αλλεπάλληλες αφίξεις των τελευταίων ημερών, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό σε σχεδόν 650 ανθρώπους μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο των τριών ημερών.

Η νότια Κρήτη και η Γαύδος βρίσκονται ξανά στην πρώτη γραμμή, με το Λιμενικό, τις τοπικές Αρχές και τις διαθέσιμες υποδομές να καλούνται να διαχειριστούν ένα σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Και κάπου εδώ η εικόνα στο πεδίο αρχίζει να συγκρούεται ευθέως με την κυβερνητική ρητορική. Διότι μπορεί ο Θάνος Πλεύρης να μιλά για μείωση των μεταναστευτικών ροών, όμως στην Κρήτη οι βάρκες δεν έχουν σταματήσει να φτάνουν.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Εκτρωματικές συμμαχίες καιροσκόπων και εξομοτών με πρόσχημα την ήττα της ΝΔ στις εκλογές

Το 2019, λίγο πριν τις κρίσιμες για τη Χρυσή Αυγή εκλογές του Ιουλίου, κατά τις οποίες έμεινε εκτός βουλής για κάτι λιγότερο από 3.000 ψήφους, το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα της ΝΔ ήταν η φράση “να φύγει ο Τσίπρας και μετά βλέπουμε”. Σύνθημα κενό από ιδέες και στόχους, ωστόσο χρήσιμο επικοινωνιακά, καθότι η δυσαρέσκεια απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό εκείνο είχε φτάσει στο απόγειο της και η ΝΔ γνώριζε πολύ καλά πως όσοι είχαν μετακινηθεί προς τα αριστερά θα “επαναπατριζόντουσαν” μιας και είχαν καταλάβει το λάθος τους. Έτσι ο Μητσοτάκης γίνεται πρωθυπουργός, η νέα βουλή στερείται εθνικιστικής εκπροσώπησης (για ευνόητους λόγους και με μεθοδεύσεις τις οποίες οι σημερινοί αρνητές της Χρυσής Αυγής διατυμπάνιζαν πως θα διευθετούσαν με… μηνύσεις) και προετοιμάζεται το έδαφος για τον ερχομό της ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο με πρωταγωνιστές το θλιβερό πολιτικό είδος των μετανοημένων δήθεν χρυσαυγιτών.

Σήμερα, εν έτει 2026 ζούμε ακριβώς την ίδια κατάσταση με τη μόνη διαφορά πως τη θέση του Τσίπρα έχει καταλάβει ο Μητσοτάκης και πως απέναντι του δεν έχει μια ενιαία αριστερά, αλλά ένα πολιτικό μόρφωμα προερχόμενο από το ίδιο στρατόπεδο. Συγκεκριμένα αμφισβητείται από τους εκφραστές της “πατριωτικής” ΝΔ και από τους “ακροδεξιούς, που θέλουν μεν να συνεργαστούν με την ΝΔ αλλά… κωλύονται επειδή ο πρόεδρος της έχει αλοιώσει τον ιδεολογικό και κοινωνικό χαρακτήρα της παράταξης. Ασφαλώq όλα αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες και τις πιστεύουν μονάχα όσοι έχουν συμφέρον να ποντάρουν την πολιτική τους επιβίωση στο σωσίβιο που λέγεται “ένωση” του “χώρου”. Για μια ξεχωριστή μειοψηφία, όμως, όλα τα παραπάνω δεν είναι δικαιολογίες αλλά μια σπουδαία ευκαιρία για επάνοδο στην πολιτική (τουλάχιστον έτσι πιστεύουν ή έτσι τους υπόσχονται). Με ποιο τρόπο ακριβώς σκοπεύουν να επιστρέψουν στην πολιτική; Σφίγγοντας το χέρι εκείνου που έκλεισε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή όταν οι ίδιοι ήταν βουλευτές της Χρυσής Αυγής! Πρόσχημα; Η ήττα της ΝΔ στις ερχόμενες εκλογές (“και μετά βλέπουμε”…). Στόχος; Απολύτως κανένας παρά μόνο η εξασφάλιση μιας θέσης στη βουλή. Κι εδώ προκύπτει το εξής απλό ερώτημα: τι χρειάζονται τον Σαμαρά τα κόμματα που παίρνουν “αέρα” 10-15% και εμφανίζουν πανικόβλητα τα ΜΜΕ να σχολιάζουν την ασταμάτητη δυναμική τους; Τι χρειάζονται τα γαλάζια αποκούμπια οι “σκακιστές” που ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν την φωτογραφική τροπολογία Βορίδη που απαγορεύει τη συμμετοχή καταδικασμένων προσώπων για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στις εκλογές; Οι οπαδοί του πόσο ηλίθιοι πρέπει να αισθάνονται όταν το 2023 καλούνται να ψηφίσουν Τσίπρα (για να πέσει ο Μητσοτάκης) και αύριο Σαμαρά ή τον οποιοδήποτε πολέμιο του εθνικισμού, με ενδιάμεσους σταθμούς μεγαλοεργολάβους προερχόμενους από τη ΝΔ, πολιτευτές του Βασίλη Λεβέντη κ.ο.κ;

Άραγε, αυτοί που σήμερα καταπίνουν όλες αυτές τις προσβολές περιμένοντας έναν πολυδιαφημισμένο ψευτομεσία του χώρου να τους λυτρώσει, τι θα έκαναν σε περίπτωση που διάβαζαν για υπόγειες συμμαχίες μεταξύ Σαμαρά-Μιχαλολιάκου; Θα τον χαρακτήριζαν προδότη του εθνικισμού; Σε αυτή την περίπτωση γιατί σιωπούν;
https://www.bankingnews.gr/mayri-pena/articles/892734/oi-rythmistes-samaras-kai-kasidiaris-tha-paroun-athroistika-15-prokaloyn-dini-sto-politiko-skiniko

“Σαμαράς και Κασιδιάρης έχουν συγκρουστεί, ο Σαμαράς ήταν αυτός που οδήγησε την Χρυσή Αυγή στην φυλακή, αλλά τώρα έχουν ένα κοινό στόχο να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδος. Σαμαράς και Κασιδιάρης θέλουν αποδυναμωμένο τον Μητσοτάκη…”

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

«H Νέα Ευρώπη» του Ανδρέα Κονδάκη - 1942

  

Ο 20ος αιών γεννά την νέαν μορφήν ζωής των ανθρώπων. Όσοι παριστάμεθα μάρτυρες του οδυνηρού αυτού τοκετού, είναι φυσικόν να μη έχωμεν πλήρη ιστορική συνείδησιν, πλήρη αίσθησιν του τρομακτικού, όσον και μεγαλοπρεπούς γεγονότος που συντελείται ενώπιον μας. Με ανάλογον λάμψιν κατηύγασαν την ζωήν και με ανάλογον ορμήν την συνεκλόνισαν μόνο τα μεγάλα θρησκευτικά κινήματα των αιώνων. 

Και τότε όμως, όπως και σήμερον, έπρεπε κανείς να κραδαίνεται από πίστιν, να πάλλεται από έξαρσιν και ιδεολογικήν μέθην διά να ιδή, να αισθανθή και να χαρή το γεγονός. Είς την κοσμογονίαν αυτήν του 20ου αιώνος, κέντρον είναι και πάλιν το πλέον ανήσυχον αλλά και πλέον νευρώδες τμήμα του κόσμου, η γηραιά μας αλλά πάντοτε πλήρης από χυμούς νέας ζωής Ευρωπαϊκή Ήπειρος. 

Μετά μίαν αποτυχούσαν χειρουργικήν επέμβασιν τόσον επώδυνον, που της εστοίχισε τόσον αίμα είς τάς απαρχάς του αιώνος, η Ευρώπη ευρίσκεται ικανή είκοσι χρόνια αργότερον, να αντικρύση και να ζήση την πλήρη ιστορικήν ευθύνην, να υποστή αυτόν τον μεγαλειώδη τοκετόν, του οποίου παριστάμεθα μάρτυρες.

Δεν θα ημπορέση κανείς να συλλάβη το ιστορικόν μεγαλείον των στιγμών που ζούμε, και να καταλάβη αυτό το οποίον έρχεται, αυτό που λέμε «νέαν μορφήν ζωής», εάν δεν σκεφθή και δεν αισθανθή τι θα εγίνετο είς ήν περίπτωσιν η Ευρώπη δεν έκλεινε μέσα της τας αναγκαίας δυνάμεις ζωής τάς ικανάς να την συγκρατήσουν κατά τάς κρισίμους ώρας του τοκετού και να την καταστήσουν δυνατήν να φέρη είς πέρας την αποστολήν της. Τι θα εγίνετο λοιπόν;

Η Βρετανική Αυτοκρατορία μετά δύο αιώνων κοσμοκρατορίαν εβυθίζετο είς το βάραθρον της ιστορικής παρακμής, κύπτουσα υπό το βάρος ενός βιολογικού γήρατος και μίας αμειλίκτου ιστορικής ανάγκης, που προέκυπτε από την νέαν οικονομίαν των δυνάμεων και την νέαν διάταξιν των αξιών της ζωής είς τον πλανήτην. Επί έναν σχεδόν αιώνα η Αγγλία έπαυσε να στηρίζεται από τους ισχυρούς βραχίονας και να οιστρηλατήται υπό τάς θυελλώδεις ψυχάς της ηγεσίας της που επετούσε με τιτάνιον δύναμιν όσον και με κέφι επάνω από τους ωκεανούς μεθυσμένη από την ιδέαν μίας ιστορικής αποστολής. 

Μετά τους Ποντοπόρους, τους Πειρατάς, τους Νέλσωνας, και αντ'αυτών, η Αγγλία παρήγαγε κατά την τελευταίαν ιδίως 50ετίαν μαλθακούς λόρδους μεθυσκόμενους από ουϊσκυ και όχι από ιδεολογικήν μέθην, παρήγαγε τοκογλύφους, τύπους των σαλονιών, κομψούς, πνευματώδεις και υποκριτάς, αλλά όχι τραχείς και σκληρούς άνδρας, όχι ήρωας. 

Εξ άλλου, η γενέτειρα των νέων μορφών είς την οικονομίαν και των νέων θεσμών πολιτικής και κοινωνικής ζωής, η γενέτειρα των κοινοβουλίων του λιμπεραλισμού και της καπιταλιστικής προόδου εγήρασε μαζί με αυτάς τας μορφάς ζωής που εμεγαλύνθη και ελαμπρύνθη, έπαυσε να προσφέρη νέας ιδέας διά την οργάνωσιν της ζωής του κόσμου και ενώ αί μορφαί ζωής είς τάς οποίας εστηρίζετο η ύπαρξις της είχον πλέον ξεπερασθή ιστορικώς, ενώ ο λιμπεραλισμός επέθαινε μαζί μαζί με την καπιταλιστικήν οργάνωσιν της κοινωνίας, αυτή, η Αγγλία, παρέμενε προσκεκολλημένη ώς όστρακον είς τας χάρτινας αυτάς καταστάσεις που ο ισχυρός άνεμος ζωής του 20ου αυτού αιώνος, έρριχνε με μανίαν εκρηκτικήν πολλές φορές και χωρίς οίκτον. 

Συγχρόνως νέαι γιγαντιαίαι καπιταλιστικαί δυνάμεις ανεπτύχθησαν είς τον κόσμον, ετελειοποίησαν την τεχνικήν των, εξεμεταλλεύθησαν υπερόχως τάς πλουτοπαραγωγικάς δυνατότητας του εδάφους των, εξοικειώθησαν με τάς μεγάλας ωκεανικάς οδούς και συνήντησαν την Αγγλικήν Αυτοκρατορίαν είς τάς ιδίας της πηγάς πρώτων υλών και αγοράς καταναλώσεως, την συνήντησαν, την συνηγωνίσθησαν και την ανέτρεψαν. Πρόκειται περί της Αμερικής και της Ιαπωνίας.

Άλλαι δυνάμεις με τεχνικήν υπεροχήν, με επιστήμην, με προλεταριακόν σφρίγος έφθασαν ταχέως και εξεπέρασαν την αγγλικήν ακμήν και άνοιξαν την θύραν είς την σοσιαλιστικήν οργάνωσιν της παραγωγής, ενώ συγχρόνως εσχημάτιζον με την βοήθειαν μίας άνευ προηγουμένου βιολογικής ακμής και φυλετικής υγείας, στρατιωτικόν μηχανισμόν, προωρισμένον να καταπλήξη τον κόσμον. 

Μετά την κατάκτησιν της Αιθιοπίας και την ήτταν των κυρώσεων και την ιταλικήν Φασιστικήν ανάστασιν, ο γερμανικός κολοσσός εγερθείς μετά την πτώσιν του 1918 με νέον κύμα θυελλώδους αίματος είς τάς φλέβας, με την υποδειγματικήν σοσιαλιστικήν του οργάνωσιν, με το επαναστατικόν σφρίγος που του εχάρισεν η εθνικοσοσιαλιστική του επανάστασις, εστάθη απέναντι του αναιμικού φάσματος της αγγλικής αυτοκρατορίας και του ανέγνωσε είς μία σειράν μαχών του 1940 και 1941 την ιστορικήν του καταδίκην. Τέλος αυτή η γηραιά Αλβιών η οποία κατά την ακμήν της ηδυνήθη να παρουσιάση από τα 39 εκατομμύρια της, της εποχής των Ναπολεοντείων πολέμων, 40 εκατομμύρια κατοίκων είς διάστημα 50 μόλις ετών, είχεν από πολλού παύσει να προχωρή και αί γεννήσεις της δεν φθάνουν τους θανάτους, ενώ η όλη παράστασις της είς τον κόσμον είναι η πονηρία και ο δόλος, είναι δηλαδή αί αρεταί τας οποίας η ζωή απορρίπτει διότι η ζωή είναι κυρίως θέλησις και δύναμις. 

Είναι μήπως ανάγκη να σημειώσωμεν ότι η Αγγλία επιμένουσα να διατηρήση με την απάτην την διαίρεσιν και τον δόλον ένα άθλιο καθεστώς, αλλά ανίκανη να σταθή είς τα πόδια της, απετέλει τον πρώτον, τον μέγαν κίνδυνον του πολιτισμού, του οποίου παριστάνει τον θεματοφύλακα; Είναι ανάγκη να υπογραμμίσωμεν ότι αν η Ευρώπη δεν δεν διέσωζε παρ΄όλας τας αλύσεις των Βερσαλλιών, τάς οικονομικάς κρίσεις και τάς κοινωνικάς διαταραχάς, την γερμανικήν ηγετικήν ομάδαν και την φασιστικήν επανάστασιν του Μουσολίνι, πρώτου φασιστού, και δεν απεκάλυπτε την μεγαλειώδη εκείνην έκκρισιν υγείας και υπεροχής, που παρουσίασε μεταξύ Ρήνου και Βιστούλα, ότι δηλαδή αν η Ευρώπη δεν είχε λάβει το θείον δώρον του ιστορικού και πολιτικού δόγματος της Ιταλίας και της Γερμανίας, θα ήτο την στιγμήν αυτήν σαπισμένη μέσα είς την φλυαρίαν των πλουτοκρατικών παρασίτων που θα ερητόρευαν είς τα κοινοβουλία, μέσα είς την καφενειακήν σκηνοθεσίαν της πλουτοδημοκρατικής ζωής;

Αιώνων μίσος κρυμμένον είς τα βάθη της καρδίας των υποδεεστέρων ασιατικών φυλών θα εξέσπα επάνω είς μίαν παρηκμασμένην Ήπειρον, δία να ρίξη όλα, δία να μεταβληθή ο κάθε Ευρωπαίος είς υπηρέτην ενός φανατικού της Ανατολής. 

Ο γερμανικός λαός μετά του ιταλικού εσηκώθη ως ηγέτης προστάτης είς την Ευρώπην. Μαζί του όλοι οι νεαροί, οι ακμαίοι λαοί της Ηπείρου και αί ζωνταναί κοινωνικαί δυνάμεις των άλλων φίλων λαών, ύψωσαν το γρανιτώδες τείχος επάνω είς το οποίον έσπασεν η πλημμύρα της ασιατικής βαρβαρότητος, σατανικά προετοιμασμένη από τους εβραιομπολσεβίκους του Κρεμλίνου. Η νίκη δεν είναι μόνον βεβαία, είναι αμείλικτως ανάγκη ζωής. Εκτός της νίκης η Ευρώπη δεν έχει να συναντήση παρά τον πλέον ταπεινωτικόν και τον πλέον φρικτόν θάνατον. 

Η αναρχία των μπολσεβίκων και η γεροντική αναιμία των Αγγλοπλουτοκρατών θα παραδώσουν το ευκλεές τούτο τμήμα του κόσμου είς την βάρβαρον ασιατικήν δήωσιν. 

Αλλά, νάτην, έρχεται η νίκη. Γέρας της είναι το πιστέυω των τιμίων και φωτισμένων ευρωπαϊκών πνευμάτων, είναι η Αξονική ειρήνη με τάς ηνωμένας πολιτείας της Ευρώπης, με την ελευθερίαν, με την εργασίαν, με την δικαιοσύνην και με την αρετήν.

Ο Ελληνικός λαός με τάς απαραμίλλους παραδόσεις πολιτισμού, την επίκαιρον γεωγραφικήν του θέσιν και με την βιολογικήν του έξαρσιν, έχει κάθε δυνατότητα να καταλάβη μίαν εξέχουσαν θέσιν είς την ευγενή άμιλλαν δία την ευημερίαν του κόσμου και δία την πρόοδον του πολιτισμού. Η σημερινή κοινωνική του αναπηρία δεν επιτρέπεται να σταθεί εμπόδιον είς την ζωήν του. Εμπρός είς την πνοήν της μεγάλης Μεσογειακής μας γείτονος έχομεν την ευκαιρία να εκτιμήσωμεν το ιστορικόν άλμα που επέτυχε τόσον εγκαίρως διά τον συγγενή λαόν η ρωμαλέα ηγεσία του Μουσσολίνι. 

Ο Ελληνικός λαός με επικεφαλής τους Παλαίους του Πολεμιστάς άς αισθανθή την πραγματικότητα και έστω και αργά ας εγχειρισθή, ας αποτοξινωθή και άς τοποθετηθή με όλην του την θέλησιν και με όλην του την άλκην, οριστικά και γενναία είς την Νέαν Ευρώπην που σχηματίζεται από την νίκην του Άξονος. 

Ανδρέας Κονδάκης, Γεν. Πρόεδρος της Γεν. Συνομοσπονδίας των Παλαιών Πολεμιστών Ελλάδος - άρθρο του στην εφημερίδα «Ακρόπολη» στις 17 Ιουνίου 1942

ΠΗΓΗ

Ο δρόμος της Επιστροφής

Μας είχαν προγράψει και δεν ήταν μόνο οι 3.700 ψήφοι, που λείπανε και μείναμε εκτός βουλής. Έπρεπε να καθαρίσουνε τον χώρο για τους “διαδόχους”. Μάταιος κόπος αποδείχθηκαν εντελώς αποτυχημένοι. Επί επτά ολόκληρα χρόνια είτε δεν κάνουν τίποτε, δεν υπάρχουν, είτε διαπράττουν συνεχώς λάθη, τα οποία δείχνουν την πολιτική και ιδεολογική τους ανεπάρκεια. Εάν ακόμη κάτι τους κρατάει ζωντανούς είναι η εμπάθεια και το μίσος τους εναντίον της Χρυσής Αυγής, όντας εξωμότες, πάθος δυνατό, το οποίο τους τυραννά. Όλοι αυτοί μετά τις εκλογές θα κουνήσουν μαντίλι και οι “μεσσίες” θα βρεθούν χωρίς πιστούς, που μόνο πιστοί δεν υπήρξαν, αλλά καιροσκόποι άνευ ιδεολογίας.

Τότε θα αρχίσει ο ΑΓΩΝΑΣ των Αληθινών Εθνικιστών. Ένας αγώνας πολιτικός, που δεν διαφέρει από πλευράς τακτικής από μία μάχη με σκοπό τον δρόμο της επιστροφής. Ο μόνος τρόπος να νικήσουμε είναι να φθείρουμε τον αντίπαλο με έναν πολιτικό ανταρτοπόλεμο, κτυπώντας τον στα ευάλωτα σημεία του.

Είναι δεδομένο ότι το νέο πολιτικό σκηνικό θα είναι πολύ διαφορετικό και θα εξοντώσει κυριολεκτικά τους καιροσκόπους και τους «εθνοσωτήρες» που ελπίζουν στο 3% και κάτι για να υπάρχουν πολιτικά.  Το νέο σκηνικό, όμως, θα είναι ασταθές. Το σύστημα καταρρέει και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα μέσα στην επερχόμενη κρίση μοιραία θα πιέσει αφόρητα τα Έθνη της Δύσεως.

Μέσα σε αυτό το ασταθές πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον οι Εθνικιστές θα πρέπει, έχουν την ευκαιρία να επιδοθούν σε μια συστηματική φθορά των υπολειμμάτων του παλαιού συστήματος.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι εις ό,τι αφορά την Ελλάδα και πιο συγκεκριμένοι εις ό,τι αφορά την ομάδα των Ελλήνων που πρέπει να απευθυνθούμε. Πρέπει να απευθυνθούμε κυρίως στους νέους και να κτυπήσουμε καίρια την αριστερά, να αναδείξουμε τα εγκλήματα της, αλλά και το γεγονός ότι είναι και αυτή διεφθαρμένη, όπως τα αστικά κόμματα της δεξιάς και του κέντρου. Να απομυθοποιήσουμε τους λεγόμενους “αντιεξουσιαστές” που δρουν κάποιοι τουλάχιστον από αυτούς υπό προστασίαν. Να δώσουμε στοιχεία για τους καπιταλιστές, που οι περισσότεροι από αυτούς είναι αριστεροί ή ευνοούν την αριστερά και να καταδείξουμε την  εξάρτησή τους από τον ξένο παράγοντα, το διεθνές κεφάλαιο.

Να πούμε ξεκάθαρα ότι για τη μορφή της σημερινής κοινωνίας με την αμορφωσιά, την πρέζα και την ανηθικότητα φταίει το πολιτικό σύστημα. Να απομυθοποιήσουμε το Πολυτεχνείο με τους ανύπαρκτους χιλιάδες νεκρούς, την εθνική αντίσταση που «απελευθέρωνε» πόλεις όταν έφευγαν από αυτές οι Γερμανοί και τέλος την περίφημη αντίσταση στην 21η Απριλίου που ΠΟΤΕ δεν υπήρχε.

Φθείροντας τα πρότυπα τους έρχεται η ώρα για να αναδείξουμε τις πραγματικές Αξίες του Ελληνισμού: το Έθνος, την Φυλή, την Παράδοση.

Επιτυγχάνοντας να λυγίσουμε τον αντίπαλο και μένοντας ακλόνητοι σαν βράχος θα έλθει η ώρα της επιστροφής, η δική μας ώρα.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com