Οι
Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, βιώνουμε
από πρώτο χέρι την στοχοποίηση και τις διώξεις που επιβάλλουν ξένα και εγχώρια
διεφθαρμένα κέντρα εξουσίας για τον περιορισμό της πολιτικής μας παρουσίας.
Έτσι, αυτονοήτως σταθήκαμε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των Ισπανών
Εθνικιστών του «Εθνικού Πυρήνα» απέναντι στην προσπάθεια κατασκευής γελοίων
κατηγοριών εναντίον τους. Πρόκειται για μια επιχείρηση πραγματοποιήθηκε σε ένα
ιδιαίτερα «βολικά» σύντομο χρονικό διάστημα, αμέσως μετά από τις επιτυχημένες
κινητοποιήσεις της οργάνωσης μαζί με την Ισπανική Φάλαγγα ενάντια στην εισβολή
αλλοφύλων, την σύσταση επίσημου πολιτικού φορέα με την μορφή κόμματος, και λίγο
πριν την διεξαγωγή μιας ακόμα ανακοινωμένης συγκέντρωσης στη Μαδρίτη.
Σε
συνέχεια της αλληλοϋποστήριξης η οποία θα πρέπει να διέπει τους Εθνικιστές που
μάχονται πολιτικά με αγνές προθέσεις για την Εθνική ανεξαρτησία σε ελεύθερη
Ευρώπη, κλιμάκιο του Μετώπου Νεολαίας πραγματοποίησε παρέμβαση έμπροσθεν της
Ισπανικής Πρεσβείας στην Αθήνα με ανάρτηση πανό. Αυτή η συμβολική πράξη,
θελήσαμε να αποτελέσει το εφαλτήριο ώστε να καταδείξουμε την αναγκαιότητα της
πανευρωπαϊκής επαγρύπνησης απέναντι στον κοινό εχθρό. Κανένας Εθνικιστής
που διώκεται αδίκως για τις Ιδέες του και υποβάλλεται σε επικίνδυνες για την
ζωή του συνθήκες, δεν θα πρέπει να μένει μόνος του και δίχως να αναδεικνύεται η
εκάστοτε καθεστωτική πλεκτάνη.
Το
παράδοξο (;) αυτής της πολιτικής μας παρέμβασης είναι πως, χωρίς φυσικά να
προηγηθεί το παραμικρό επεισόδιο, άπαντες οι παρόντες Συναγωνιστές προσήχθησαν
αδικαιολόγητα για αρκετή ώρα στο κτήριο της Γενικής Ασφαλείας Αθηνών. Οι
«εγκέφαλοι» πίσω από αυτή την εντολή θα έπρεπε να έχουν καταλάβει πλέον πως το
ηθικό μας δεν κάμπτεται με τέτοιες καταχρηστικές πρακτικές. Ο πολιτικός μας
φορέας είναι απόλυτα νόμιμος και διαμέσου της παρουσίας μας στην κοινωνία ως
ενεργά μέλη της, κερδίζουμε ξανά ολοένα και περισσότερες συνειδήσεις
συμπατριωτών μας.
Ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο από το εξαιρετικό
βιβλίο του Ιταλού συγγραφέα και ερευνητή Matteo Simoneti. Tο βιβλίο του
έχει τίτλο “Τα μαύρα Τετράδια του Martin Heidegger”. Μια βαθιά ανάλυση
πάνω στο τεράστιο έργο του μεγαλύτερου φιλοσόφου του 20ου αιώνα, που το
πολιτικά ορθό σύστημα χτυπά ανελέητα εδώ κι δεκαετίες. Αλλά μάταια,
διότι εδώ μιλάμε για κάτι τεράστιο. Ο Γερμανός φιλόσοφος, στο πολύτομο
του έργο που έγραψε μετά το 1940, με τίτλο ‘Τα μαύρα Τετράδια”,
αναφέρεται σε πολλά, σε όλα, με επίκεντρο το μεγαλύτερο φιλοσοφικό έργο
του περασμένου αιώνα, το “Είναι στον χρόνο”. Το κεφάλαιο που σαν
παραθέτω, του Simoneti, αφορά την σχέση της σκέψης του Heidegger, με
αυτή του μεγάλου οικονομολόγου και εχθρού του καπιταλισμού και
Μαρξισμού, του Werner Sombart. Πάμε λοιπόν αν δούμε την όμορφη αυτή
ανάλυση:
Ο πυρήνας του φιλοσοφικού και πολιτικού
στοχασμού του Heidegger στα “Μαύρα Τετράδια”, που στην πραγματικότητα
συνδέεται με θέματα που ήδη αναδύονται στο “Είναι και Χρόνος” αλλά και
αλλού, είναι η απόλυτη αντίθεσή του στο αγγλοσαξονικό, νεοφιλελεύθερο
πολιτιστικό και οικονομικό μοντέλο. Ενώ αυτή η πτυχή φαίνεται να ενώνει
όλους τους Γερμανούς στοχαστές από τον ιδεαλισμό και μετά, από τον
Fichte και τον Hegel, μέχρι τη Σχολή της Φρανκφούρτης, πρέπει να ειπωθεί
ότι η θέση που υιοθέτησε ο Heidegger, ακριβώς επειδή βασίζεται σε μια
κριτική του καπιταλισμού που δεν είναι σαφώς μαρξιστική, συνδέεται
αποκλειστικά με εκείνη της σχολής της σκέψης που ορίζεται από το
φαινομενικά οξύμωρο σχήμα «Συντηρητική Επανάσταση». Μεταξύ των κύριων
εκφραστών της είναι οι Sombart, Moeller Van Der Bruck, Spengler,
Niekisch και Schmitt. Όλοι αυτοί οι συγγραφείς, παρά τις εμφανείς
ιδιαιτερότητές τους, αναφέρονται σε μια αντίληψη της πολιτικής με τύπο
οργανικό, κοινοτικό , ευνοώντας μια ιστορική και πνευματική κατανόηση
της πολιτικής κοινωνίας, επομένως συμβατική, τυπικά αγγλοσαξονική.
Οι Heidegger και Sombart, για παράδειγμα,
μοιράζονται την ίδια έντονη κριτική για τα μοντέλα που προέκυψαν από τον
εμπειρισμό και στη συνέχεια υλοποιήθηκαν ιστορικά στις επαναστάσεις του
Διαφωτισμού του δέκατου όγδοου αιώνα. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα
θέματα στα οποία αναφερόμαστε, είναι απαραίτητο να παραθέσουμε ένα
απόσπασμα από τον πρόλογο της πρώτης γαλλικής έκδοσης του “Γερμανικού
Σοσιαλισμού” του Werner Sombart, το 1934: «Η σημερινή
ανθρωπότητα φαίνεται να εγκαταλείπει σταδιακά όλες τις κοσμοπολίτικες
θεωρίες και ιδιαίτερα τα δύο μεγάλα δόγματα που είχε οικοδομήσει ο
περασμένος αιώνας: τον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό. Το πρώτο
χλευάζεται ως μια ανέφικτη ουτοπία, το δεύτερο είναι κατάλληλο για το
εθνικό πλαίσιο.»
Αν ο αναγνώστης έχει ήδη αφελώς σκεφτεί
έναν «Τρίτο Δρόμο» ή ακόμα και τον Εθνικοσοσιαλισμό, θα πρέπει να
σημειωθεί ότι η ιδέα του εθνικοσοσιαλισμού υπήρχε στο γερμανικό
πολιτιστικό τοπίο για τουλάχιστον έναν αιώνα πριν. Απλώς σκεφτείτε το
“Κλειστό Εμπορικό Κράτος” του Fichte, που εκδόθηκε το 1800, ένα κείμενο
που αν το χαρακτηρίσουμε προφητικό, θα είναι απλά μια υποτίμηση. Στον
Sombart, η κριτική του καπιταλισμού και της δυναμικής του, παρά τη γνώση
του για τα επιχειρήματα του Μarx, παρουσιάζει κάποιες πτυχές που
επικαλύπτονται με εκείνες που εντοπίζονται στα “Μαύρα Τετράδια”. Από το
πιο επιβλητικό του έργο, τον “Σύγχρονο Καπιταλισμό” (1902-1916-1927),
μέχρι ίσως το πιο γνωστό του, το “Έμποροι και Ήρωες” (1915), ο στοχασμός
του Sombart επικεντρώνεται στις πολιτισμικές πτυχές που αποτελούν τη
βάση της εσωτερικής και εξωτερικής δυναμικής του καπιταλισμού.
Παρόλο που είχε συναντήσει σημαντικούς
εκφραστές του σοσιαλισμού, όπως ο Turati και ο Labriola και είχε
κατανοήσει σε βάθος τη σκέψη του Μarx ( σε τέτοιο βαθμό, που ο Bela Kun
αποφάσισε να κάψει, μαζί με εκείνες του Μarx και του Lenin, το βιβλίο
για τον Μarx που είχε γράψει ο Sombart ), κατάλαβε ότι η μαρξιστική
ανάγνωση παρουσίαζε ανυπέρβλητα προβλήματα, όπως τον υποτιμημένο ρόλο
της γεωργίας και των αγροτών. «Μπορούμε να κάνουμε διάκριση μεταξύ
εμπορικών και ηρωικών λαών και σε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο, μια εμπορική
και μια ηρωική κοσμοθεωρία ανταγωνίζονται για την κυριαρχία. Οι
ερμηνευτές της, οι λαοί που ενσαρκώνουν την αντίθεση, είναι οι Άγγλοι
και οι Γερμανοί. Και μόνο αν η παγκόσμια σύγκρουση που ξεκίνησε το 1914
κατανοηθεί ως ένας αγγλο-γερμανικός πόλεμος, αποκτά τη βαθιά της σημασία
για την παγκόσμια ιστορία».
Έτσι ο Sombart εκφράζει μια άποψη για τον αγγλοσαξονικό πολιτισμό ως στυλ, ως προσέγγιση στη ζωή, τονίζοντας με έμφαση: «Ο
Έμπορος και ο Ήρωας βρίσκονται σε μια σύγκρουση μεταξύ τους, είναι οι
εμπορικές και οι ηρωικές κοσμοθεωρίες και οι αντίστοιχοι πολιτισμοί
τους. Δεν πρόκειται καθόλου για τη φυσική αναγκαιότητα ορισμένων
επαγγελμάτων, αλλά μάλλον για μια εμπορική και μια ηρωική στάση και
είναι προφανώς πιθανό ότι κάποιος που έχει προοριστεί να εμπορεύεται
πιπέρι και σταφίδες, να έχει μια ηρωική αντίληψη, ενώ εμείς βιώνουμε
καθημερινά το γεγονός ότι ένας υπουργός του στρατού είναι έμπορος,
επειδή έχει την ψυχή ενός καταστηματάρχη και όχι ενός πολεμιστή».
Πώς μπορούμε να μην σκεφτούμε εδώ την πανάρχαια αντιπαράθεση, αφενός
μεταξύ μιας ωφελιμιστικής ηθικής όπως ο εμπειρισμός και αφετέρου αυτής
που κυμαίνεται από τον καντιανό ηθικό φορμαλισμό έως το εγελιανό ηθικό
κράτος; Αυτός ο «ήρωας» σίγουρα δεν είναι ο ασηπτικός κάτοικος
του χρηματιστηρίου, όπως τον επαινεί ο Voltaire, ή ο επιχειρηματίας που
ενσαρκώνει το «αόρατο χέρι» του Smith, αλλά αντίθετα είναι το
υπεράνθρωπο πνεύμα του Nietzsche με την αισθητική του επανίδρυση των
ηθικών κριτηρίων, τα Zaubernmachen, ( δημιουργήματα μαγείας) που έχουν
μέσα τους οι Goethe, Schiller, Schelling.
Werner Sombart
Ο γερμανικός σοσιαλισμός καταφέρνει
μάλιστα, κατά καιρούς, όχι μόνο να κυριαρχεί σε ολόκληρη την πολιτική
σκηνή, σε όλα τα μέτωπα, αλλά και να ενώνει κάτω από τον εαυτό του τις
διάφορες ψυχές: τη σοσιαλδημοκρατία, τον μαρξιστικό σοσιαλισμό, τον
πρωσικό σοσιαλισμό, τον εθνικοσοσιαλισμό και άλλους και που βλέπουν
δεκάδες αξιόλογους πολιτικούς στοχαστές, να παρατάσσονται στις τάξεις
τους. Όμως αυτές οι μορφές του σοσιαλισμού, γίνονται «γερμανικές» ακόμη
και όταν μετά τον πολεμικό παρεμβατισμό που τις κινητοποίησε,
αποκηρύσσουν τον κοσμοπολίτικο διεθνισμό και την αγγλική φάση της
μαρξιστικής σκέψης. Τα λόγια του θεωρητικού της Συντηρητικής
Επανάστασης, Moeller Van Der Bruck αποτελούν το παράδειγμα αυτής της
κοινής θέσης, η οποία είναι αυτή που μας ενδιαφέρει εδώ:
«Κάθε λαός έχει τον δικό του σοσιαλισμό. Η σημερινή γερμανική νεολαία
αναγνωρίζει τον φιλελεύθερο ως τον άσπονδο εχθρό της. Ιδέες από την
παλαιότερη παράδοση, σε συνδυασμό με την πιο πρόσφατη κατανόηση του
στόχου που πρέπει να επιτευχθεί: αυτός είναι ο γερμανικός σοσιαλισμός». Το γεγονός είναι ότι σχεδόν όλοι οι συγγραφείς δείχνουν ότι έχουν κατανοήσει το «αστικό-οικονομικό» πνεύμα του μαρξισμού.
Αυτός ο εχθρός, ο φιλελεύθερος
αγγλοσάξονας, παίρνει ήδη την όψη της παγκοσμιοποίησης σε τέτοιο βαθμό,
που ο Werner Sombart φτάνει στο σημείο να γράψει:«Οποιοσδήποτε δεν
θέλει να επιδιώξει την ψευδαίσθηση μιας παγκόσμιας δημοκρατίας, δεν θα
έχει άλλη επιλογή από το να φανταστεί την κοινωνική εξέλιξη μέσα στο
εθνικό πλαίσιο». Η επιρροή αυτών των θέσεων του Heidegger, στην
προσέγγιση που βλέπει στην πολιτική είναι τόσο εμφανής, που οι έννοιες
της ερήμου και του δάσους, τις οποίες χρησιμοποιεί με την ευρύτερη
έννοια όταν μιλάει για τη σύγχρονη οικονομική οργάνωση της κοινωνίας,
είναι οι ίδιες και οι νοημένες με τον ίδιο τρόπο, που σκιαγραφεί ο
Sombart στο έργο του “Οι Εβραίοι και η Οικονομική Ζωή” του 1911. Ένα
έργο στο οποίο υπογραμμίζει επίσης, πώς ο οικονομισμός είναι ο αληθινός
εχθρός, ικανός για κάθε ξερίζωμα, ένα θέμα που είναι επίσης τυπικά
χαϊντεγκεριανό.
Ο Sombart επιδιώκει μια «επαναριζοποίηση»,
όπως κατά κάποιο τρόπο συμβαίνει και στη σκέψη και τη βιογραφία του
Heidegger, επειδή ο αγροτικός κόσμος «θα αποτελεί πάντα ένα είδος όασης στην οικονομική ζωή, ικανή να προσφέρει ευνοϊκές συνθήκες για την άνθηση της ψυχής». Επιπλέον,
από το 1912 ο Sombart ασκεί κριτική στη σύγχρονη αντίληψη της
τεχνολογίας, με μια έννοια πολύ κοντά σε αυτήν που ο Heidegger θα δώσει
σε αυτήν την έννοια αργότερα. Αυτού του είδους η κριτική στο φιλελεύθερο
σύστημα, δηλαδή στον τυπικά γερμανικό σοσιαλισμό που έχουμε
σκιαγραφήσει, καθώς και στον μπολσεβικισμό, πηγάζει από την επίγνωση ότι
πολύ γρήγορα, λαμβάνοντας υπόψη τους ιστορικούς χρόνους, το κεφάλαιο
και η τεχνολογία έχουν αποσυναρμολογήσει, στερώντας της από το έδαφος
και τις πολιτιστικές της ρίζες, την αγροτική τάξη της οποίας η ταυτότητα
είχε σχεδόν παγώσει στο χρόνο. Ο Sombart μας λέει πώς στον τομέα της
σκέψης, ο αγγλοσαξονικός κόσμος έχει ταυτίσει, παραδόξως, στα μάτια ενός
Γερμανού, τη φιλοσοφία με την οικονομία.
Τα παραδείγματα που αυτός αναφέρει με αυτή
την έννοια, δηλαδή τον Smith, τον Bentham και τον Mill, μαρτυρούν πώς
υπάρχει στους Άγγλους μια «κλίση προς τα οικονομικά
προβλήματα, που είναι χαρακτηριστική σχεδόν όλων των πιο διάσημων Άγγλων
φιλοσόφων, η οποία δεν είναι τυχαία, [όπως] φαίνεται από τον κοινό
προσανατολισμό των ουσιωδών χαρακτηριστικών της σκέψης τους».
Και εδώ επιστρέφουμε στον ωφελιμισμό και τον μερκαντιλισμό, στην
εστίαση σε πρακτικά προβλήματα, νοούμενα ως μια σκέψη για το τι είναι
σημαντικό για την επίλυση των υλικών προβλημάτων, που σχετίζονται με το
χρήμα. Η ψυχολογία του αγγλόφωνου, για τον Sombart, επικεντρώνεται στην
ιδέα της άνεσης, δηλαδή στην υπεροχή της ύπαρξης έναντι της ουσίας. Το
απόθεμα αγαθών και η διαθεσιμότητα υλικών πόρων, θεωρούνται ιδιαίτερα
σημαντικά από τους Άγγλους, ενώ από τους Γερμανούς είναι περιφρονητέα.
Συνεχίζοντας με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω,
θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Sombart υπογραμμίζει πώς στους τομείς του
πληθυσμού που είναι πιο εχθρικά προς την εμπορευματοποίηση, οι αγρότες
έχουν πρακτικά εξαφανιστεί, έτσι ώστε στην Αγγλία να υπάρχουν πλέον μόνο
επαγγέλματα που με λίγο πολύ άμεσο τρόπο, σχετίζονται με τις εμπορικές
δραστηριότητες. Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πώς τόσο ο
φιλελευθερισμός όσο και ο μαρξισμός, συγκλίνουν σε αυτόν τον μοναδικό
ταξικό εχθρό: τον αγροτικό πληθυσμό. Από την εποχή των περιφράξεων μέχρι
την εξόντωση των κουλάκων (εύποροι αγρότες στην ύστερη Ρωσική
Αυτοκρατορία και την πρώιμη Σοβιετική Ένωση) , αυτή η ασυμβίβαστη
αντίφαση είναι εμφανής. Ίσως αυτή να είναι η πιο ξεκάθαρη
απόδειξη του πώς ο Μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός, είναι ακριβώς οι δύο
όψεις του ίδιου νομίσματος, αυτού του νομίσματος που είναι ο υλισμός,
στον οποίο ο άνθρωπος, (παρά τις μασονικές εμπνευσμένες οφθαλμαπάτες της
αστικής τάξης από τη μία πλευρά, και πάθη του Feuerbach και του Bakunin
από την άλλη) δεν βρίσκει επαρκή χώρο και είναι άλλοτε αναγόμενος σε
εμπορικό εργάτη , άλλοτε σε «αυτοεπιχειρηματία».
Τώρα, ο Martin Heidegger αποσυρμένος στην
καλύβα του, μακριά από τις σειρήνες της φήμης και της κοσμικότητας,
προφανώς έχει την ίδια γνώμη για τον «Αγγλισμό» με τον Sombart :«Οι
διάφοροι [Άγγλοι] δάσκαλοι της ηθικής έχουν προφανώς μιλήσει σύμφωνα με
τις διαφορετικές τους κλίσεις, αλλά είναι παρόλα αυτά δυνατό να
εντοπίσουμε μια μέση άποψη: ευτυχία και ευχαρίστηση στην αξιοπρέπεια.
Μηλόπιτα και τήρηση της ημέρας του Σαββάτου σε αγιασμό, γαλήνια φύση και
ποδόσφαιρο, κερδίζοντας χρήματα και έχοντας ελεύθερο χρόνο για χόμπι».Οι
«αρετές» που πρέπει να εφαρμόζονται, είναι εκείνες που επιτρέπουν την
ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των επιχειρηματιών. Τις ονομάζω αρνητικές
αρετές. Σκεφτείτε πότε ο Herbert Spencer εξύμνησε ως «αληθινά ανθρώπινα
συναισθήματα: τον σεβασμό για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των άλλων, την
σχολαστική ειλικρίνεια, την συζυγική πίστη, την προσοχή στην ατομικότητα
των άλλων, το αίσθημα ανεξαρτησίας. Η δικαιοσύνη σύμφωνα με τον Spencer
(ο οποίος αντιπροσωπεύει το χαμηλό επίπεδο της αγγλικής σκέψης),
έγκειται στο γεγονός ότι «ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει, αρκεί αυτό να μην βλάπτει την ελευθερία των άλλων».
Ακόμα και αν αγνοήσουμε όσα εκφράζει ο
Sombart σε αυτό το δοκίμιο, το οποίο είναι αρκετά επηρεασμένο από το
κλίμα της πολεμικής προπαγάνδας, αναδύεται μια σαφής πολιτισμική
αντίθεση σε όλη της τη δύναμη, την οποία ο συγγραφέας στη συνέχεια
προφανώς υποστηρίζει με μια εστίαση και περιεχόμενο, την οποία δεν
μπορούμε να περιγράψουμε εκτενώς εδώ, ανάμεσα σε δύο αντίθετες
κοσμοθεωρίες, μια θέση που θα βρούμε και στα “Μαύρα Τετράδια”. Ακόμη και
το «εβραϊκό ζήτημα», που συνδέεται με τον καπιταλισμό, είναι ένα θέμα
που μοιράζονται ο Sombart και ο Heidegger και με μια ουσιαστικά κοινή
προσέγγιση. Στο έργο του «Οι Εβραίοι και η Οικονομική Ζωή» του 1911, ο
Sombart υιοθετεί την πρόταση του Weber , η οποία υποστηρίζεται από τα
γεγονότα, για το θέμα της σχέσης μεταξύ της θρησκείας και της
οικονομίας, αλλά μετατοπίζει το κέντρο βάρους του επιχειρήματος από τον
Προτεσταντισμό στον Ιουδαϊσμό. Σε αυτό το έργο, ο Sombart όχι μόνο
διερευνά την εβραϊκή παρουσία στον καπιταλισμό, αλλά υπογραμμίζει και
την διανοουμενιστική και ορθολογιστική του συνιστώσα μέσα σε αυτόν.
Αυτή η προσοχή στον υπολογισμό των Εβραίων
θα είναι, όπως θα δούμε, ένα από τα βασικά σημεία των “Τετραδίων”. Η
σημασία αυτού του ορθολογισμού, αυτού του υπολογισμού, είναι κατανοητή
αν εξετάσουμε τον εβραϊκό καπιταλισμό όχι ως μια τη μορφή μιας
επιθετικής επέκτασης, ας πούμε κατάκτησης, αλλά μάλλον ως μια
«κερδοσκοπική διευθέτηση» της Ύπαρξης, αποκομμένη από την πραγματική
παραγωγή. Οι Sombart και Heidegger δείχνουν ξεκάθαρα πώς αυτή η θέση
έχει τις ρίζες της στην χιλιετή εβραϊκή κουλτούρα και θρησκεία. Είναι
εγγενές στην κοσμοθεωρία των volkisch, (ΣτΜ, τάση της Συντηρητικής
Επανάστασης) να τονίζεται η σύνδεση μεταξύ του πολιτισμού, της εδαφικής
ένταξης και της γεωγραφικής εμπειρίας. Και αν ο Sombart αναφέρει ότι
αυτή η αρχή ισχύει για τους άλλους, είναι φυσιολογικό και προβλέψιμο ότι
ισχύει και για τους Εβραίους. Η έννοια της «ερήμου» του Heidegger, δεν
είναι τίποτα περισσότερο από μια επέκταση αυτής της αρχής.
Για τον Sombart, η σχέση μεταξύ
καπιταλισμού και Χριστιανισμού υπήρχε πράγματι και βλέπουμε τα σημάδια
της στη φραγκισκανική σκέψη και στον Bernardino da Siena, (ΣτΜ, Ιταλός
Καθολικός ιερέας και Φραγκισκανός ιεραπόστολος) αλλά παρέμεινε
περιορισμένη στη σφαίρα της παραγωγής και της επέκτασής της, ενώ
η τοκογλυφία και η κερδοσκοπία, παραγκωνίζοντας τον άνθρωπο ως κέντρο
της δραστηριότητας και υποκαθιστώντας τον με το κέρδος και το
απεριόριστο χρήμα, παρέμειναν εκτός του χριστιανικού κόσμου. Σε
αυτή τη θέση, ίσως βρίσκουμε τη σκέψη του Max Scheler, μιας
προσωπικότητας με την οποία ο Sombart ήταν σε στενή επαφή.Το ακόλουθο
απόσπασμα για τον καπιταλισμό στον Sombart είναι διαφωτιστικό:«Ακριβώς
όπως το εμπορικό πνεύμα είχε δημιουργήσει ένα οικονομικό σύστημα που
του ήταν κατάλληλο, τον καπιταλισμό, τώρα το χρησιμοποίησε για να
εισαχθεί σε όλες τις χώρες. Ακολουθώντας αυτή την πεποίθηση, η
ανθρωπότητα στο σύνολό της θα αντιμετώπιζε τη διάλυση».
Παρά τα κυβερνητικά πανηγύρια και την «επιτάχυνση ρεκόρ»
που έταζε ο Γ. Φλωρίδης, η Ελλάδα παραμένει σταθερά προτελευταία, με μέσο όρο
τις 737 ημέρες! Τι λένε τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Φαίνεται ότι
η ηγεσία του Αρείου Πάγου και η ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης φοράνε τα
ίδια… γυαλιά! Δεν εξηγείται αλλιώς η ταύτιση του προέδρου του Αρείου Πάγου
Παναγιώτη Λυμπερόπουλου με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη ως προς την
επιτάχυνση της Δικαιοσύνης και τους ρυθμούς απονομής της.
Από την
Πάτρα, όπου βρέθηκε την περασμένη Πέμπτη ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, μετά την
επίσκεψή του στο δικαστικό μέγαρο της πόλης, αναφερόμενος μεταξύ άλλων στους
ρυθμούς απονομής της Δικαιοσύνης, υποστήριξε: «Η ενοποίηση του πρώτου βαθμού
της δικαιοδοσίας έχει αποδώσει σημαντικά και τα στατιστικά στοιχεία τα οποία
προκύπτουν είναι πολύ ενθαρρυντικά για το μέλλον». Μάλιστα, έσπευσε να
προβλέψει ότι «σε λίγο καιρό θα μπορούμε να λέμε ότι δεν ευημερούν μόνο τα νούμερα
και οι στατιστικές στα δικαστήρια, αλλά αυτό θα είναι και κάτι που θα φτάσει
και στον πολίτη».
Πριν από 2,5
χρόνια ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, όταν έφερνε τον νόμο για τον
νέο δικαστικό χάρτη, με την ενοποίηση Ειρηνοδικείων και Πρωτοδικείων
-συμπτωματικά (;) κι εκείνος από την Πάτρα-, έταζε «επιτάχυνση ρεκόρ» και
μείωση των χρόνων κατά 50% μέσα σε μια διετία. Ενώ πριν από έναν χρόνο, τον
Νοέμβριο του 2025, πανηγύριζε για «θεαματική βελτίωση» και ευρωπαϊκές
επιδόσεις.
Την
απάντηση, όμως, στα κυβερνητικά «ευχολόγια» τη δίνει η ίδια η Ευρώπη! Σύμφωνα
με την επίσημη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Αποτελεσματικότητα της
Δικαιοσύνης του Συμβουλίου της Ευρώπης (CEPEJ), αλλά και τα στοιχεία του
Ευρωπαϊκού Πίνακα Αποτελεσμάτων (EU Justice Scoreboard), η Ελλάδα παραμένει
σταθερά προτελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στους χρόνους απονομής, με μέσο όρο
τις 737 ημέρες -δηλαδή πάνω από δύο ολόκληρα χρόνια- για να εκδικαστεί μια
υπόθεση σε πρώτο βαθμό, παρά τον μεγάλο αριθμό δικαστών που διαθέτει η χώρα.
Και δεν
χρειάζονται καν οι ευρωπαϊκοί πίνακες για να διαψευστούν οι πανηγυρισμοί. Όποιος
βγει από τα γραφεία των στατιστικών υπηρεσιών και μπει στις δικαστικές
αίθουσες, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της Δικαιοσύνης, βλέπει το ακριβώς
αντίθετο από όσα υποστηρίζουν η πολιτική και η δικαστική ηγεσία.
Τραγικό
παράδειγμα, η υπόθεση της τραγωδίας στο Μάτι. Οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την
πύρινη λαίλαπα, με τους 104 νεκρούς, παραμένει σε εκκρεμότητα η δίκη για τους
12 εγκαυματίες στο Μάτι, οι οποίοι είναι θύματα που έμειναν εκτός της πρώτης
διαδικασίας και κουβαλούν ακόμη τις πληγές τους χωρίς να έχει υπάρξει δικαίωση!
Οι 12 εγκαυματίες είχαν υποβάλει μήνυση μεταγενέστερα και δεν είχαν
συμπεριληφθεί στη δικογραφία της κύριας δίκης, η οποία έχει ήδη τελεσιδικήσει σε
δεύτερο βαθμό. Γι’ αυτό η δίκη τους ξεκινά τώρα από την αρχή σε πρώτο βαθμό. Η
υπόθεσή τους αναβλήθηκε για τρίτη φορά από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών,
την περασμένη Τετάρτη, με νέα δικάσιμο στις 10 Φεβρουαρίου 2027.
Το
δικαστήριο έκρινε ότι η διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει, αν δεν καταστεί
πρώτα αμετάκλητη η απόφαση για την κύρια υπόθεση. Ο Άρειος Πάγος έχει μεν
απορρίψει τις αναιρέσεις των καταδικασθέντων (Τερζούδης, Ματθαιόπουλος,
Καπάκης) ως προς την ενοχή τους, αλλά εκκρεμεί η τελεσίδικη κρίση ως προς το
ζήτημα των ελαφρυντικών που διεκδικούν τρεις εξ αυτών στο Τριμελές Εφετείο
Πλημμελημάτων. Την ίδια εικόνα της διαρκούς αναβολής ζουν και οι συγγενείς των
θυμάτων των Τεμπών στη Λάρισα, στη δίκη για τα «χαμένα» βίντεο της εμπορικής
αμαξοστοιχίας, που είχε αναβληθεί τον περασμένο Απρίλιο έπειτα από 23
συνεδριάσεις.
Και σε αυτή
την πολύπαθη υπόθεση οι οικογένειες βρέθηκαν ξανά αντιμέτωπες με δικονομικά
κωλύματα, καθώς στην πρόσφατη συνεδρίαση οι συνήγοροι υπεράσπισης του
εκπροσώπου της ιδιωτικής εταιρίας φύλαξης Interstar υπέβαλαν αίτημα αναβολής,
επικαλούμενοι επαγγελματικό κώλυμα σε άλλη δίκη στην Αθήνα, αναγκάζοντας το
δικαστήριο να διακόψει τη διαδικασία για την περασμένη Παρασκευή 13 Νοεμβρίου,
ώστε να παραστούν οι συνήγοροι.
Τα… σκήπτρα
των καθυστερήσεων κρατάει η μεγάλη υπόθεση του παράνομου στοιχηματισμού και των
στημένων αγώνων, με τους 183 κατηγορουμένους, που εκκρεμεί περισσότερα από τρία
χρόνια στο 13ο ανακριτικό γραφείο, χωρίς να έχει κινηθεί, ενώ στο μεταξύ έχουν
αλλάξει ήδη πέντε ανακρίτριες. Καλές οι περιοδείες στην περιφέρεια και τα
συγχαρητήρια για τον «νομικό πολιτισμό» των δικαστηρίων της Πάτρας, που έδωσε ο
πρόεδρος του Αρείου Πάγου, αλλά η Δικαιοσύνη δεν κρίνεται στα εγκαίνια και στις
στατιστικές.
Και να
φανταστεί κανείς ότι το κλασικό νομικό αξίωμα των Βρετανών («Justice delayed is justice denied», δηλαδή «Καθυστερημένη Δικαιοσύνη
είναι άρνηση Δικαιοσύνης»), το χρησιμοποιούν κατά κόρον επανειλημμένα τόσο
ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης όσο και ο υφυπουργός Ιωάννης Μπούγας
στις ομιλίες τους στη Βουλή και σε δημόσιες τοποθετήσεις. Υπάρχει και το ελληνικό…
γνωμικό αξίωμα ως απάντηση και στους δύο: «Δάσκαλε, που δίδασκες και νόμο δεν
εκράτεις».
Ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα γεννήθηκε
στις 14 Απριλίου 1903, σε μία ταραχώδη περίοδο κατά την οποία η Ισπανία έχανε
την παλαιά της αίγλη με την απώλεια της Κούβας, του Πόρτο Ρίκο και των Φιλιππίνων.
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ισπανού στρατηγού Μιγκέλ Πρίμο ντε
Ριβέρα, ο οποίος το 1923 ηγήθηκε στρατιωτικού κινήματος και διοίκησε την
Ισπανία υπό την αιγίδα του βασιλέως μέχρι το 1930. Μετά την πτώση του πατέρα
του, ακολουθεί πολιτικός αναβρασμός και συνεχείς εκλογικές διαδικασίες μέχρι
και τις εκλογές της 19 Νοεμβρίου 1933 στις οποίες η ισπανική δεξιά με 205
κερδισμένες έδρες γίνεται, θεωρητικά μόνο, ρυθμιστής της πολιτικής καταστάσεως
στη χώρα.
“Όσο κι αν θέλεις, δεν θα μπορέσεις να παραμείνεις
τυφλός και κουφός μπροστά στην αγωνία που εξαπλώνεται, ολοένα και περισσότερο,
πάνω από την Ισπανία”. Ο Χοσέ Αντόνιο μετουσιώνει την
αγωνία και την αγάπη του για την Πατρίδα σε κίνημα και ιδρύει τον Οκτώβρη του
1933 τη ριζοσπαστική πολιτική κίνηση “Ισπανική Φάλαγγα”.
Ο
ίδιος θα αποτελέσει τον καθοδηγητή των Ισπανών εθνικιστών στον
αγώνα για μια ενιαία και αδιαίρετη μεγάλη Ισπανία, ενάντια στην ξενοκίνητη
μαρξιστική δημοκρατία και στο Λαϊκό Μέτωπο, το οποίο ιδρύεται από τους
κομμουνιστές, κατ’εντολή της μητέρας Μόσχας με σκοπό την επιβολή του
μπολσεβικισμού στην Ισπανία. Εκλέγεται βουλευτής στη γενέτειρά του, το
Κάδιξ το 1933, ενώ στις εκλογές του 1936 οι μπολσεβίκοι επικρατούν διά της
τρομοκρατίας, εκδηλωθείσης μέσω εμπρησμών εκκλησιών, πολιτικών δολοφονιών και
λεηλασιών.
Στις 14
Μαρτίου 1936, η Φάλαγγα κηρύχθηκε εκτός νόμου, και ο αρχηγός της Χοσέ Αντόνιο ο
οποίος δεν παύει στιγμή να κρατά ψηλά τη σημαία της αντίστασης, συνελήφθη με
την κατηγορία της παράνομης οπλοκατοχής και φυλακίσθηκε στο φρούριο του
Αλικάντε.
«Η αποστολή
μας είναι δύσκολη μέχρι του αδυνάτου, όμως εμείς πιστεύουμε στα θαύματα», είχε
ομολογήσει στις 19 Μαΐου 1935. Με το ξέσπασμα του στρατιωτικού κινήματος υπό
τον στρατηγό Φράνκο, μπολσεβίκοι δεσμώτες φέρουν τον Αρχηγό της Ισπανικής
Φάλαγγας σε λαϊκό δικαστήριο με την κατηγορία του ιδεολογικού αρχηγού της
στρατιωτικής εξεγέρσεως.
Ο Χοσέ
Αντόνιο αγέρωχος, κοιτά το εκτελεστικό απόσπασμα και αναφωνεί με όλη τη δύναμη
της ελεύθερης, εθνικιστικής ψυχής του: «Θα μας επιβραβεύσει ο Θεός. Ζήτω η Ισπανία!». Στις 20 Νοεμβρίου του 1936 και σε ηλικία
μόλις 33 ετών ο Χοσέ Αντόνιο περνά στο Πάνθεον των ηρώων, όχι μόνο του
ισπανικού, αλλά και του ευρωπαϊκού εθνικισμού κατ’ επέκταση!
Σε όλη την Ισπανία συναγωνιστές τιμούν τον Αρχηγό τους αναγράφοντας σε πλατείες
και δρόμους “ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΑΡΩΝ!”
«Η θέση μας είναι έξω, στον ελεύθερο
αέρα μέσα στην καθαρή νύχτα με το όπλο στον ώμο, ψηλά στ’ αστέρια. Οι άλλοι
μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι τα συμπόσιά τους. Εμείς έξω, σε μια τεταμένη
επιφυλακή, παρουσιάζουμε μια διάπυρη και σίγουρη νέα χαραυγή για τις εύθυμες
ιδιοσυγκρασίες μας».
O
Χοσέ Αντόνιο θεωρούσε το θάνατο μία πράξη χρέους. Έζησε τη ζωή του
παραμένοντας στην πρώτη γραμμή του αγώνα και δεν λιγοψύχησε ακόμη και όταν
βρέθηκε εμπρός στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι μπολσεβίκοι μπορεί να του
αφαίρεσαν τη ζωή, το πνεύμα του όμως είναι ακόμα ελεύθερο, άφθαρτο και ζει μέσα
στις ψυχές των ανά τον κόσμο Εθνικιστών για τους οποίους τα γραπτά του
αποτελούν την Αγία Γραφή, ενώ ο ίδιος είναι ένας από τους σημαντικότερους
αποστόλους της κοσμοθεωρίας του Εθνικισμού.
«Εμείς δεν
βεβηλώνουμε τα λείψανα των νεκρών μας με κλαψιάρικα άρθρα που θυμίζουν
ιερεμιάδες»
ΧΟΣΕ
ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: ΠΑΡΩΝ!
Στον τιτάνιο
αγώνα που δίνει το κίνημα μας ενάντια στους παγκόσμιους δυνάστες, εμπόρους των
Εθνών και δάσκαλους του ψεύδους και τους εγχώριους υποτακτικούς τους με
σκοπό την απελευθέρωση της Πατρίδας τα λόγια του Χοσέ Αντόνιο αποτελούν
απαράβατους κανόνες: μια από τις αρχές της ηθικής μας είναι η εμπιστοσύνη στους
αρχηγούς! Οι Αρχηγοί έχουν πάντα δίκιο! Ο ξεσηκωμός είναι μια πράξη χρέους! Θα
θυσιασθούμε, θα υποστούμε θυσίες και ο θρίαμβος θα είναι δικός μας..!
Ταυτόχρονα
με την δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Βερολίνο ότι «Η στήριξη της Συμμαχίας
των Προθύμων προς την Ουκρανία πρέπει να συνεχιστεί αδιάλειπτα» η Άγκυρα
ανακοίνωσε ότι το καθεστώς του Κιέβου εφοδίασε το πρώτο μη επανδρωμένο μαχητικό
αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου, Kizilelma, με ουκρανικό κινητήρα και το κατέστησε
έτσι επιχειρησιακό!
Το Kizilelma λοιπόν θα
φέρει κινητήρα turbojet κατασκευής της ουκρανικής Motor Sich,θα έχει δυνατότητα μεταφοράς ωφέλιμου
φορτίου έως 1.500 κιλά, φέροντας εγχώρια πυρομαχικά και τουρκικής ανάπτυξης
ραντάρ τύπου AESA και πλέον θα αποτελεί την σημαντικότερη εναέρια απειλή κατά
της ελληνικής εθνικής ασφάλειας!
Οι τρεις πρώτες μονάδες
του μη επανδρωμένου μαχητικού, αφού ολοκλήρωσαν με επιτυχία τις προβλεπόμενες
δοκιμές αποδοχής, παραδόθηκαν στις τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις σήμερα,
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε μάλιστα ότι «Η Ελλάδα στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει την Ουκρανία
από την πρώτη μέρα του πολέμου»!
Σύμφωνα με
την επίσημη ενημέρωση της Baykar, μέχρι σήμερα έχουν εκτελεστεί συνολικά 600
πτήσεις δοκιμών και εκπαίδευσης για το πρόγραμμα Kizilelma.
Το «Κόκκινο
Μήλο» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό τον Ιούλιο του 2021, εισήλθε στη
γραμμή παραγωγής στις 12 Μαρτίου 2022 και πραγματοποίησε την παρθενική του
πτήση στις 14 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Το
συγκεκριμένο μη επανδρωμένο αεροσκάφος έχει σχεδιαστεί ώστε να μπορεί να
επιχειρεί και από το κατάστρωμα του ελικοπτεροφόρου πλοίου αμφίβιων
επιχειρήσεων της Τουρκίας, TCG Anadolu.
Το Kizilelma φέρει κινητήρα turbojet
κατασκευής της ουκρανικής Motor Sich,έχει δυνατότητα μεταφοράς ωφέλιμου
φορτίου έως 1.500 κιλά, φέροντας εγχώρια πυρομαχικά και τουρκικής ανάπτυξης
ραντάρ τύπου AESA, αποτελώντας την κυριότερη απειλή για την Πολεμική Αεροπορία,
αφού θα παραχθεί σε εκατοντάδες μονάδες από την τουρκική βιομηχανία!
Η αυτονομία
πτήσης του υπολογίζεται στις πέντε ώρες με μέγιστη ταχύτητα που αγγίζει τα 800
χιλιόμετρα την ώρα (0,64 Mach), ενώ ο ετήσιος παραγωγικός στόχος της Baykar ανέρχεται
σε 12 μονάδες.