Αντισταθείτε στην κακοποίηση της γλώσσας μας!

Η ελληνική γλώσσα επώασε και γέννησε φιλοσοφία, θέατρο, επιστήμες. Έχρισε Παρθενώνες με λέξεις. Σήμερα χτίζει στόρις, ποσταρίσματα και κονσεπτουάλ καταστάσεις! Αν η γλώσσα ήταν άνθρωπος, θα είχε ήδη καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον μας. Και θα τα κέρδιζε, σίγουρα!

Ο σύγχρονος Έλληνας δεν μιλά, κάνει απντέιτ. Δεν έχει πρόβλημα, αλλά πρόμπλεμ. Και δεν στενοχωριέται, αλλά είναι σε μια φάση. Παλιά λέγαμε «πρόκληση», τώρα λέμε «τσάλεντζ»! Η δολοφονία της γλώσσας αρχίζει από τα απλά, ύπουλα. «Θα κάνουμε έναν καφέ». Μήπως θα τον συναρμολογήσουμε με βίδες; «Έχω ένα άγχος», αλλά δεν μπορείς να έχεις δύο! Η γλώσσα προσπαθεί να αντισταθεί, αλλά πνίγεται μέσα σε προθέσεις που μπαίνουν όπου να ‘ναι και άρθρα που φυτρώνουν σαν αγριάδα.

Και μετά έρχονται τα γκρίκλις. Το τελειωτικό χτύπημα! «Ti kaneis re file? Ola kala?» Ένα υβρίδιο που δεν είναι ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά, είναι κάτι σαν γλωσσικό τουρλού. Η ορθογραφία, κάποτε περήφανη, σήμερα ζει σε καθεστώς εξορίας. Το «ότι» και το «ό,τι» έχουν πάψει να μιλούν μεταξύ τους.

Η τεχνολογία, λένε, φταίει. Αλλά όχι. Το οτοκορέκτ του κινητού έχει παραιτηθεί εδώ και χρόνια. Δεν προλαβαίνει. Βλέπει, «εντάξη μορέ, όλα καλά» και απλώς κλείνει τα μάτια. Τα ιμότζι έχουν αναλάβει καθήκοντα επιθέτων, επιρρημάτων και ψυχοθεραπευτών. Ένα φατσάκι αντικαθιστά τρεις παραγράφους. Ένα άλλο λύνει φιλοσοφικές διαφορές. Ο Αριστοτέλης, αν είχε ιμότζι, ίσως να μην έγραφε καν «Ηθικά Νικομάχεια». Θα έστελνε ένα ιμότζι, πάπαλα.

Και μέσα σε όλα η υπερβολή. «Πέθανα στα γέλια». «Έπαθα εγκεφαλικό». «Καταστράφηκα»! Γιατί αν δεν πεθάνεις τρεις φορές σε μια συζήτηση, δεν θεωρείσαι εκφραστικός. Η γλώσσα όμως δεν αντέχει τόσες κηδείες. Το πιο πικρό; Δεν φταίει κανείς ξένος. Δεν ήρθαν βάρβαροι να μας την πάρουν. Δεν χρειάστηκε εισβολή. Την παραδώσαμε μόνοι μας, με ένα «γουατέβερ, μωρέ» και ένα «σιγά, όλοι καταλαβαίνουν». Και ναι, όλοι καταλαβαίνουν. Αλλά μήπως αυτό δεν είναι το ελάχιστο; Η γλώσσα δεν είναι απλώς εργαλείο συνεννόησης. Είναι μνήμη, είναι σκέψη, είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Όταν τη φτωχαίνεις, φτωχαίνεις κι εσύ.

Βέβαια, ας μην είμαστε υπερβολικοί, άλλωστε, είπαμε, πεθαίνουμε εύκολα τελευταία. Η ελληνική γλώσσα έχει επιβιώσει από αυτοκρατορίες, πολέμους, κατοχές και λογοκρισίες. Ίσως επιβιώσει και από τα «θα σε πάρω πίσω» και τα «κάνω απλά». Αλλά κάπου εκεί, ανάμεσα σε ένα «ρε φίλε» και ένα «ΟΚ, κουλ», ακούγεται ένας ψίθυρος. Είναι η γλώσσα που δεν πέθανε και μας θυμίζει τα λόγια του Σεφέρη: «Ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε μιὰ γλῶσσα ζωντανή, εὔρωστη, πεισματάρα καὶ χαριτωμένη, ποὺ ἀντέχει ἀκόμη, μολονότι ἔχουμε ἐξαπολύσει ὅλα τὰ θεριὰ γιὰ νὰ τὴ φάνε». Αντισταθείτε!

Η ΑΚΙΣ

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

2 ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Κύριοι γλωσσοδιώκται: νενικήκατε

Οι μεταρρυθμισταί (τρόπος τού λέγειν) τού έτους 1976 δεν ενεταφίασαν τήν καθαρεύουσαν. Ενεταφίασαν τήν γλώσσαν. Τήν πλαστικωτέραν γλώσσαν τού κόσμου. Τήν σταθεροτέραν παράμετρον τής εθνικής ιδιοπροσωπείας. Ο νόμος 309/1976 δεν τήν απήλλαξεν «ιδιωματισμών» και «ακροτήτων». Επέβαλεν ως γλώσσαν διδασκαλίας, ως αντικείμενον διδασκαλίας, ως γλώσσαν τών διδακτικών βιβλίων όλων τών βαθμίδων τής γενικής εκπαιδεύσεως, άνευ τής συγκαταθέσεως τής Ακαδημίας Αθηνών και τής Συγκλήτου τών καθ’ ύλην αρμοδίων Πανεπιστημίων, τήν έκφρασιν τού πεζοδρομίου, τό λεξιλόγιον τών αχθοφόρων και τών οικοδόμων τής οδού Αθηνάς, τό ύφος τών λεμβούχων τού Πειραιώς, τήν τεχνικήν τών χωρικών τής υπαίθρου. Η επίσημος γλώσσα τού Ελληνικού Κράτους, η γραφομένη και ομιλουμένη γλώσσα τών εγγραμμάτων, η γλώσσα τών επιστημών, ο σύνδεσμος με τήν γλώσσαν τού Πλάτωνος και τού Αριστοτέλους, τού Θουκυδίδου και τού Ξενοφώντος, τού Ισοκράτους και τού Δημοσθένους, τού Αισχύλου και τού Ευριπίδου, η π α ν ε λ λ ή ν ι ο ς γ λ ώ σ σ α, η διαδοθείσα υπό τού Μεγάλου Αλεξάνδρου επίσημος δ ι ε θ ν ή ς  γ λ ώ σ σ α, η χρησιμοποιηθείσα υπό τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και υπό τών Αποστόλων, η γλώσσα τής Κ α ι ν ή ς Δ ι α θ ή κ η ς, η γλώσσα τών Ευαγγελίων και τής Αποκαλύψεως, αντικατεστάθη βιαίως και αιφνιδίως, εική και ως έτυχεν, διά νόμου μοναδικού εις τήν ιστορίαν τής ανθρωπότητος, αποτόκου κοινοβουλευτικής πλειονοψηφίας συγκυριακής και μετά από μόλις εν έτος (1977) μη υφισταμένης, εκ τής διαλέκτου τών καπηλείων.

Οι γλωσσοκτόνοι, καταληφθέντες εκ μανίας αντιθέσεώς των προς τάς κυβερνήσεις τής περιόδου τών ετών 1967 έως 1974, εξ ενός ασυγκρατήτου μεταπολιτευτικού «αποχουντοποιητικού» αμόκ, παρέσυραν και τήν γλώσσαν. Δεν εφόνευσαν μόνον πτώσεις, κλίσεις και εγκλίσεις. Εφόνευσαν γλωσσικώς τό Έθνος. Αυτουργός τής πράξεως ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τήν εξετέλεσεν υπό τήν επιρροήν τού Ευαγγέλου Παπανούτσου. Άμεσος και αναγκαίος συνεργός του ο υπουργός εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων αλλά και προεδρίας τής κυβερνήσεως Γεώργιος Ράλλης, μετέπειτα υπαίτιος και τής εγκυκλίου χρήσεως τής δημοτικής, τής γλώσσης τού δημοτικού σχολείου, εις τήν δημοσίαν διοίκησιν από τής 1.2.1977.

Επηκολούθησαν αι κακόζηλοι δημοτικοφανείς «μεταφράσεις» και αργότερον, επί ΠΑ.ΣΟ.Κ., αι «μεταγλωττίσεις» εκ τής καθαρευούσης. Τό πασπάλισμα τών γλωσσικών γλυκισμάτων με δημοτικόσκονην. Η βιαία προσαρμογή τής γλώσσης από αγραμμάτους. Η κακοποίησις τών ρημάτων. Η ανταισθητική παράλειψις τών χρονικών αυξήσεων. Η ταύτισις τού στιγμιαίου με τό διαρκές. Οι βαρβαρισμοί. Οι σολοικισμοί. Η παραβίασις και τού τυπικού. Η επιβολή μιας αποκρουστικής ομοιομορφοποιήσεως. Η επιθετοποίησις τών επιρρημάτων. Η σύγχυσις τού «αμέσως», τού «προηγουμένως», τού «ευχαριστως», με τό «άμεσα», «προηγούμενα», «ευχάριστα». Τό «πριν από» εγένετο «πριν τό». Τό «μέχρι τού» εγένετο «μέχρι τό». Τό «ως» εγένετο «σαν». Τό «ότι» εγένετο «πως». Η «αντικειμενικοποίησις» ενισχύθη εις «εξαντικειμενικοποίηση». Ο κατάλογος τών καταστραφεισών, διαστραφεισών και διαγραφεισών εκ τής ομιλουμένης και γραφομένης γλώσσης λέξεων και φράσεων θα ήτο ατελείωτος, εάν επεχειρείτο εδώ μνημόσυνον τών θεμελιωδών κανόνων τής γραμματικής και τού συντακτικού.  

Η αγοραία, απελπιστική, ετοιμόρροπος έκφρασις τής γλώσσης, ο δημόσιος εκβαρβαρισμός της, επεξετάθησαν εις τό κοινοβούλιον. Μετουσιώθησαν εις τόν γλωσσικόν ολοκληρωτισμόν τού ΠΑ.ΣΟ.Κ., τής Ν.Δ. και ακολούθως τού ΣΥ.ΡΙΖ.Α. . Εις τήν αδιάλειπτον επικοινωνίαν των με τόν λαόν, χρησιμοποιούνται λέξεις πτωχαί, αποψιλωμέναι, απονευρωμέναι, αι οποίαι δυναμιτίζονται και συνθηματοποιούνται. Δεν είναι μικρός ο κίνδυνος εκ τής συστηματικής επιδόσεως τής πολιτικής εις τήν συνθηματολογικήν λεξιθηρίαν. Τά μεγάλα κόμματα τής μεταπολιτεύσεως (οφείλομε να ομολογήσωμε : περισσότερον τό ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι κομμουνισταί) ικανοποιούσι τήν μισαλλοδοξίαν των και βεβαιούσι τήν επαναστατικήν ορθοδοξίαν των με μιαν ακατάσχετον ακυρολογίαν. Διά τά δημαγωγικά των επιτελεία, η βαρβαρική προφορά, η ανύπαρκτος φθογγολογική αγωγή, ο εντυπωσιοθηρικός παρατονισμός, η καταρρέουσα σύνταξις, δεν έχουσι σημασίαν. Σημασίαν έχει η προσπάθεια διαμορφώσεως κομματικής, αγελοποιητικής συνειδήσεως. «Λόγια, λόγια, λόγια» με δεκανίκια, όλα κομμένα και ραμμένα εις τό «πρόγραμμα» τού κόμματος. Αποθέωσις τής ασαφείας και τής σπουδαιοφανείας. Λεκτική κενολογία με ύφος δημοτικοφανές.

Με όσην αλεξίγλωσσον προστασίαν και αν οπλιστή κανείς, θα υποστή τήν γραμματικήν και τό συντακτικόν τής δημοσίας και ιδιωτικής τηλεοράσεως, τών τηλεοπτικών δυναστών ημών - εκτός από τάς ειδήσεις υποφέρουσι και αι λέξεις. Τελικώς, τό ραδιόφωνον είναι προτιμώτερον τής τηλεοράσεως και διότι, εις τήν περίπτωσίν του, τά παράσιτα ακούονται μόνον, εν ώ, εις τήν περίπτωσίν της, ακούονται και…βλέπονται. Η επίθεσις όμως εναντίον τής γλώσσης δεν περιωρίσθη εις τό κοινοβούλιον, τήν τηλεόρασιν και τό ραδιόφωνον. Κατέλαβε και τόν έγγραφον τύπον και ήδη και τό διαδίκτυον, ένθα η ελαχιστοποίησις τού λεξιλογίου, αι απελπιστικαί κοινοτοπίαι, η συνθηματοποίησις, η φραστική αοριστολογία, η ανεύθυνος ακυρολογία, η γενικομανία, ο εκλατινισμός, έλαβον διαστάσεις αληθούς γλωσσικής επιδημίας.

Τήν ηθικήν σήψιν διεδέχθη η γλωσσική σήψις τής μεταπολιτεύσεως. Η αντιγλωσσική και, κατά συνέπειαν, ανθελληνική δραστηριότης τών παιδαγωγών τής εθνικής αμνησίας υπό τό ψευδώνυμον τής δημοτικής, η γιγαντιαία επιχείρησις παραποιήσεως και παραμορφώσεως τής γλώσσης, είναι ο αμεσότερος κίνδυνος κατά τής συνεχείας και τής υποστάσεως τού Έθνους. Σήμερον αναγιγνώσκομε ότι τό ήμισυ περίπου τών μαθητών τής πρωτοβαθμίου και δευτεροβαθμίου εκπαιδεύσεως είναι λειτουργικώς αναλφάβητοι, ότι «τά παιδιά δεν ξέρουν Ελληνικά».

Υπόλογοι και υπόδικοι ενώπιον τού Έθνους και τής Ιστορίας οι νεκροθάπται τού 1976, αρξάμενοι χειρών αδίκων.

Εδημοσιεύθη εις εφημερίδαν Εστία

Σπυρίδων Αλφαντάκης, Δ.Ν., Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

ΠΗΓΗ: info@salfantakis.gr

Νά ζήσουμε, νά τήν θυμόμαστε τήν γλῶσσα

Πῆγε ἡ σύζυγος στό σοῦπερ μάρκετ καί μπῆκαν τέσσερα νεαρά ἀγόρια, μαθητές τοῦ γειτονικοῦ Λυκείου.

Τά παιδιά, φυσικά, μιλοῦσαν τά δικά τους «ἑλληνικά», συνοδεύοντας σχεδόν κάθε λέξη μέ τό γνωστό «κοσμητικό» πού ἀρχίζει ἀπό «μαλ…». Δέν ξέρω τί τήν ἔπιασε καί τούς μίλησε. «Βρέ παιδιά, πῶς μιλᾶτε ἔτσι; Γνωρίζετε ὅτι σήμερα εἶναι ἡ Παγκόσμιος Ἡμέρα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας;» τούς λέει.

«Μπά, τί εἶναι αὐτό πάλι;» ρωτᾶ ὁ ἕνας ἐκ τῶν νεαρῶν. Ἡ σύζυγος προσπαθεῖ «νά βγάλει εἴδηση» καί ἐπιμένει. «Γνωρίζετε τόν Πλάτωνα;» ἐρωτᾶ καί ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλῆ: «Ποιός εἶναι αὐτός;». Μοῦ ἀφηγήθηκε τό συμβάν καί ἐπέμεινα ὅτι δέν ἦταν δυνατόν νά μήν ἔχουν, ἔστω καί ἀκουστά, γνώση γιά τόν Πλάτωνα, ἀλλά ἀργότερα σκέφθηκα ὅτι εἶναι πολύ πιθανόν.

Γιατί νά ἔχει ἀκούσει τό σημερινό παιδί, ὁ σημερινός μαθητής Λυκείου, «Τί τηνικάδε ἀφίξαι, ὦ Κρίτων; οὐ πρῲ ἔτι ἐστίν;», ὅπως τά μαθαίναμε ἐμεῖς ἀπό τήν δευτέρα Γυμνασίου; Στήν πρώτη μαθαίναμε «Πιστεύω τῷ φίλῳ, πιστόν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις, ὁ φίλος τόν φίλον ἐν κινδύνοις οὐ λείπει» στά «Ἀρχαῖα Ἑλληνικά» τοῦ Ζούκη καί οἱ καθηγητές μας ἀπαγόρευαν νά κυκλοφορεῖ στήν τάξη ἡ «Μετάφραση»!

Εἶμαι βέβαιος ὅτι περισσότερα παιδιά γνωρίζουν ὅτι ὁ «Πλάτων» εἶναι ἰδιωτικό σχολεῖο ἤ γυμναστήριο στήν Νίκαια παρά ὅτι θεωρεῖται ὁ πατέρας τῆς Φιλοσοφίας. Ἀλλά ἀντί νά ζητᾶμε εὐθύνες ἀπό τούς νέους, ἴσως θά ἦταν καλύτερα νά τίς ζητήσουμε ἀπό ἐκείνους τούς τύπους οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταλάβει τά «θερινά ἀνάκτορα» τοῦ συνδικαλισμοῦ καί, ἀκολουθῶντας τό παράδειγμα πού ἔδωσαν ὁρισμένοι «δεξιοπροοδευτικάριοι», δέν κατήργησαν μόνον τά πνεύματα καί τούς τόνους, ἀλλά «ἄλλαξαν τά φῶτα» στήν ἔρημη τήν ἑλληνική γλῶσσα. Ἄσε πού βγῆκαν καί οἱ «λεξιπλάστες» καθηγητάδες καί «ἀκαδημαϊκοί» καί μᾶς ἔλεγαν ὅτι δέν πρέπει νά λέμε «ἡ γραμματεύς» ἤ «ἡ γραμματέας», ἀλλά νά λέμε –καί νά γράφουμε– «ἡ γραμμάτισα»! Καί οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ὄχι μόνον ἔδρεψαν –πολλαπλῶς– δάφνες, ἀλλά φρόντισαν νά μᾶς «μορφώσουν» καί ἀπό τήν δημόσια τηλεόραση!

Ἄντε, λοιπόν, νά πεῖς στά σημερινά νέα παιδιά «Δαρείου καί Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο» ἤ νά τούς πεῖς ὅτι στό Γυμνάσιο μαθαίναμε… λατινικά καί λέγαμε «νεράκι» τό «Hannibal, Hamilcaris filius carthaginiensis», ἤτοι «Ὁ Ἀννίβας, υἱός τοῦ Ἀμίλκα, ἦτο Καρχηδόνιος»…

Στά δικά μας χρόνια, ἡ φράση «Ὁ Ἀννίβας πρό τῶν πυλῶν» λεγόταν ἀκόμη καί ἀπό τούς ἀναμεταδότες (σπῆκερ) τῶν ποδοσφαιρικῶν ἀγώνων. «Καί ὁ Πανάκης ἑτοιμάζεται νά κτυπήσει τό πέναλτυ καί νά ἐκπορθήσει τήν ἑστίαν τοῦ Θεοδωρίδη, λές καί εἶναι ὁ Ἀννίβας πρό τῶν πυλῶν!», τήν ἔχω ἀκούσει αὐτή τήν περιγραφή, ἀπό τόν σπουδαῖο Μιχάλη Γιαννακάκο, τόν «σπῆκερ» γλωσσοπλάστη, ὁ ὁποῖος περιέγραφε τούς ἀγῶνες ποδοσφαίρου λές καί συνέγραφε βιβλία τσέπης. Ποῦ ἀκοῦν τά παιδιά σήμερα ἑλληνικά; Ἐμεῖς τά μαθαίναμε διαβάζοντας ἐφημερίδες (ποιός διαβάζει, ἀλήθεια, σήμερα;) καί ἀκούγοντας ἐκπομπές στό ραδιόφωνο, «Τό θέατρο τῆς Δευτέρας» καί «Τό θέατρο τῆς Τετάρτης». Ἀκόμη καί οἱ «Ἀστυνομικές Ἱστορίες τοῦ Τζών Γκρήκ» μιλοῦσαν ἄπταιστα ἑλληνικά. Σήμερα, οἱ ὀκτώ στίς δέκα λέξεις πού χρησιμοποιοῦν οἱ νέοι εἶναι ξένες, ἐνῷ ἡ ἐπικοινωνία τους περιορίζεται σέ πεντακόσιες ὅλες κι ὅλες λέξεις! Δυστυχῶς, ἡ ἑλληνική γλῶσσα πνέει τά λοίσθια. Νά ζήσουμε, νά τήν θυμόμαστε!

Δημήτρης Καπράνος

ΠΗΓΗ: www.estia.gr, 11 Φεβρουαρίου 2026

Ο ανεψιόπαις και οι αγιογράφοι του

 

γράφει ο Σπυρίδων Αλφαντάκης
Δ.Ν., Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω 

«Μην περιφρονείτε κανενός τήν ευαισθησίαν» προέτρεπεν ό Μπωντλαίρ. Ούτε τής ΕΣΤΙΑΣ. Θαυμάσατε όμως τόν άνδρα. Τόν «Κώστα», ως επιμένει ν’ αυτοπροσδιορίζεται (άντικρυς τού…«εθνάρχου» – sic – θείου του Κωνσταντίνου), Καραμανλή, από τού βήματος τής Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης τού 2009 : «Η θωρακισμένη οικονομία μας δεν θα υποστεί τίς συνέπειες τής διεθνούς κρίσης». «Θωρακισμένη»; Αλήθεια; Τό 2009; Κωμωδία ή δράμα ; Επιλέξατε. Δέκα τέσσαρα έτη αργότερον, τόν εζήλωσεν ό εξάδελφός του, τού Αχιλλέως: «Είναι ντροπή καί ντρέπομαι που θέτετε θέματα ασφαλείας. Και θα ήθελα ν’ ανακαλέσετε αμέσως…διασφαλίζουμε την ασφάλεια. Δεν παίζουμε με την ασφάλεια τών επιβατών στα τρένα» μάς διεβεβαίου, οκτώ μόλις ημέρας προ τών κακουργημάτων καί τών νεκρών τών Τεμπών. Τό επώνυμο τά ΄χει αυτά. Plaudite cives. Χειροκροτήσατε πολίται! Αλλά διερωτηθήτε: διατί τόσα ψεύδη, επί τόσα έτη, τών κονδυλοφόρων τής καραμανλικής πτέρυγος; Δεν γνωρίζουν ότι ο πρωθιεράρχης υπερεδιπλασίασε καί ηύξησε τό δημόσιο χρέος, όσον εκάθητο επί τού μαρτυρικού θρόνου τού Κόδρου, κατά 131,9%, είς τό ποσό ρεκόρ τών 299,7 δισεκατομμυρίων ευρώ; Είς ποσοστόν 129,85% τού Α.Ε.Π.; Δεν παρέδωκεν (ανάνδρως καί αιφνιδίως) τήν Ελλάδα είς τόν Γεώργιον Παπανδρέου (τόν μικρόν) καί τούς δανειστάς της;

Σήμερον ανησυχεί οψίμως διά τό Σύνταγμα, τό πολίτευμα, τήν λειτουργία τών εξεταστικών επιτροπών, τήν εξωτερική πολιτική, τήν ενότητα τής…«παρατάξεως» καί άλλα. Είς τάς δημοσίας εμφανίσεις του, προπορεύεται μάλιστα πάντοτε τού διαδόχου του είς τήν αρχηγίαν τής Ν.Δ. καί τήν πρωθυπουργίαν αλλά καί τού μετέπειτα προέδρου τής δημοκρατίας, τού μοιραίου υπουργού (τρόπος τού λέγειν) τών εσωτερικών κατά τόν Δεκέμβριον 2008, όταν Αθήναι καί Θεσσαλονίκη, πολιορκηθείσαι, εκάησαν, εδηώθησαν, ελεηλατήθησαν ατιμωρητί καί υπέστησαν ζημίας άνω τού ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Αλλά επί δέκα τέσσαρα ολόκληρα έτη, από τού Οκτωβρίου 2009 μέχρι τού Μαϊου 2023, ως βουλευτής, τί είπεν ό Επιμηθεύς; Τί ηρώτησεν ; Τί έπραξεν ; Αληθώς καί ουσιαστικώς, τίποτε. Κατά τήν δυσχερεστέραν περίοδον τής μεταπολιτεύσεως, δεν ηγωνίσθη. Είς ουδέν ηναντιώθη. Παρέμεινεν απών μέχρι τού τέλους τής διαδρομής του. Ως εί παρών. Εναντι τού αντιπάλου τής περιόδου 2009 – 2012, είς όν άνευ όρων παρεδόθη, ηδράνησεν. Είς τά εγκλήματα τής περιόδου 2012 – 2015, συνήργησεν. Όταν, μέ μίαν πράξιν νομοθετικού περιεχομένου τής στιγμής, κατηργήθη αντισυνταγματικώς η Ε.Ρ.Τ., δεν αντέδρασεν. Ότε, κατά τήν μέθοδον τού θείου του, πρωτοεφαρμοσθείσαν τή 3.10.1974, εξωντούντο ιδεολογικοί καί πολιτικοί αντίπαλοι τής «παρατάξεως» από «παναθηναϊκάκηδες», πρώην προέδρους τής νεολαίας τής ΕΠ.ΕΝ., φιλοδόξους επιβαίνοντας τού νεοδημοκρατικού ανελκυστήρος, τότε επί τής δημοσίας τάξεως, σήμερον επί τής εθνικής αμύνης, πρώην αρεοπαγίτας καί προέδρους τής ενώσεως δικαστών καί εισαγγελέων, ανωτάτους εισαγγελικούς λειτουργούς ημετέρους καί άλλους, δεν αντέστη. Η επιβολή τού ε.ε.τ.η.δ.ε., τού εν.φ.ι.α., η υπερφορολόγησις τής ατομικής ιδιοκτησίας, η οικονομική εξουθένωσις τών πολιτών, η προκλητική καί ακαταδίωκτος αύξησις τού χρέους τής Ν.Δ., είς τήν οποία συνέβαλεν, σήμερον άνω τών 600 εκατομμυρίων ευρώ, η συνάντησις καί η στιχομυθία Μπαλτάκου – Κασιδιάρη, η πρωθυπουργική παραλειψις απαντήσεως είς επικαίρους ερωτήσεις τής αντιπολιτεύσεως, η κατάχρησις πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, η παράκαμψις τού κοινοβουλίου, η παραδοσις τής Ελλάδος είς τήν κομμουνιστικήν θεομηνίαν τών ετών 2015-2019, τόν ηύρον αδιάφορον, άλαλον καί άπρακτον. Πού ήσαν οί αγέρωχοι (από γραπτού πάντοτε) λόγοι του ;

Ό προϋπολογισμός 2008 δεν ήτο «εξαιρετικής σημασίας εθνικόν θέμα» (εν τή διατυπώσει καί εννοία τής παραγράφου 2 τού άρθρου 41 τού Συντάγματος), ως τε να προτείνη καί επιτύχη, τό 2007, τήν πρόωρον διάλυσιν τής Βουλής, προς ανανέωσιν υποτίθεται τής λαϊκής εντολής, αλλ’ εν θέμα σύνηθες, τό οποίον όμως προσχηματικώς επεκαλέσθη προκειμένου να παρέλθη η αποσβεστική προθεσμία τού αναθεωρηθέντος άρθρου 86 τού Συντάγματος καί να εξαλειφθή τό αξιόποινον τών πράξεων τών μελών τής κυβερνήσεώς του. Τό έκαμε δε εν υποτροπή, διά τόν αυτόν λόγον καί διότι είχε πτωχεύσει καί περιαγάγει τήν χώραν είς αδιέξοδον (ίδετε έκθεσιν τού διοικητού τής Τραπέζης τής Ελλάδος), καί τό 2009 !

Ό άνθρωπος, επί τών ημερών τού οποίου συνεστήθη εξεταστική επιτροπή οπερέτα, η οποία με «πόρισμα» τού Ιανουαρίου 2005 ηθώωσε προκαταβολικώς τόν Αθ. Τσοχατζόπουλον (καί εματαίωσεν επί έτη τήν ποινική του δίωξιν ∙ αυτό ονομάζεται υπόθαλψις), η δολοφονία Τσαλικίδη εβαπτίσθη «αυτοκτονία», εκηδεύθησαν δε δημοσία δαπάνη οί Μπονάτσος (2004) καί «καπετάν Γιώτης» (2005), προέρχεται σήμερον είς υποδείξεις περί εξεταστικών επιτροπών, δικαιοσύνης (με «δ» μικρόν) καί δημοσίου ήθους ; Δεν πάει πολύ ; Θα τήν ξαναγράψητε τήν ιστορίαν, κύριοι; Αν ναί, παρασιωπήσατε όπως δήποτε, πρώτον, τήν επιστολή του προς τόν πρόεδρο Μπούς, τής 8.4.2005 (με υπουργόν εξωτερικών τόν διπλωματικόν υπάλληλον τού Πρωτοκόλλου τής Βέρνης 1976) καί τάς καθησυχαστικάς διαβεβαιώσεις του προς τόν Αμερικανόν πρέσβυν τρία έτη αργότερον, τό 2008 (με υπουργόν εξωτερικών τήν αδελφή τού αυτοκράτορος): «Whatever Macedonia». «Nέα, Βόρεια, Άνω, οποιαδήποτε Μακεδονία». Κοινώς, Μακεδονία να ΄ναι καί ό, τι να΄ναι. Δεύτερον, τό γεγονός ότι, αρνησικυρία (veto) τής Ελλάδος είς τήν σύνοδον τού Βουκουρεστίου τών κρατών – μελών τού ΝΑΤΟ (2008), αληθώς δεν προεβλήθη. Καί τρίτον ότι, ως έγραφεν ό Μοντεσκιέ, η διαφθορά μίας κυβερνήσεως άρχεται από τής διαφθοράς τής αρχής της.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

"Ο ΒΟΥΔΑΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ" (VIDEO)

Πολυπληθείς Εκδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Τρίπολη – Φωτορεπορτάζ

Με απόλυτη επιτυχία και τη συμμετοχή πολλών δεκάδων Χρυσαυγιτών, πραγματοποιήθηκαν οι ανοιχτές εκδηλώσεις της Περιφερειακής Οργάνωσης Αττικής, Τοπικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης και Περιφερειακής Οργάνωσης Πελοποννήσου. Η κοπή της παραδοσιακής βασιλόπιτας αποτέλεσε αφορμή για μία ακόμη συνάντηση σε θερμό κλίμα μεταξύ νέων και παλαιότερων Συναγωνιστών. Ταυτόχρονα, οι εκδηλώσεις αποτέλεσαν ευκαιρία για πολλούς συμπατριώτες μας να προσεγγίσουν για πρώτη φορά το Κίνημά μας.

Με ατσάλινη θέληση και ακλόνητη πίστη στις Ιδέες μας, καταφέραμε να ξεπεράσουμε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους για τον Ελληνικό Εθνικισμό. Το Μέτωπο Νεολαίας και οι εν γένει δομές της Χρυσής Αυγής φέρνουν την αναγέννηση του Κινήματος μέσα από το πιο βαθύ σκοτάδι, γκρεμίζοντας την επιβαλλόμενη μιζέρια. Ο πόλεμος που ακόμη δεχόμαστε από κυβερνητικά και παρακρατικά μέσα, και τα πλείστα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Πατρίδα, πλέον μόνο ενδυναμώνουν την ορμή των νέων που εισέρχονται στις τάξεις μας, έτοιμοι να βρουν και να εφαρμόσουν λύσεις στα κίβδηλα αδιέξοδα.

Έτσι, το νέο έτος μάς βρίσκει ικανούς να κοιτάζουμε με βλέμμα υπερήφανο το παρελθόν και να πορευόμαστε με βήμα θαρραλέο προς το μέλλον! Δικαίως, λοιπόν, οι Συναγωνιστές που κατέκλυσαν τις εγκαταστάσεις της Χρυσής Αυγής υποδέχθηκαν το 2026 με χαμόγελο και πνεύμα αληθινά εορταστικό. Η δέσμευσή μας είναι να συνεχίσουμε, με υπομονή και μεθοδικότητα, τόσο την ενίσχυση του πολύπλευρου ακτιβισμού μας όσο και την προσφορά των πολύτιμων εφοδίων του Εθνικισμού στη νέα γενιά, ικανών να φωτίσουν τον δρόμο της εξόδου από τον παρακμιακό ζόφο.

Καλή αγωνιστική χρονιά!

 

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr