To παρακάτω εξαιρετικό απόσπασμα, είναι από το βιβλίο του φιλόσοφου Pierre-André Taguieff, με τίτλο «Για την Νέα Δεξιά», που αφορά την πνευματική βιογραφία του τελευταίου εν ζωή φιλοσόφου και θεωρητικού της Ταυτότητας στην Ευρώπη, Alain de Benoist και την δεξαμενή σκέψεων που είχε δημιουργήσει στην Γαλλία, ακριβώς με τον όρο «Νέα Δεξιά». Ένας όρος φυσικά, που δεν έχει να κάνει με τις ξεπερασμένες πολιτικές ορολογίες της μίζερης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας…ένας όρος που δυστυχώς στην χώρα μας είναι άρρητα συνδεδεμένος με την στήριξη στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα εκείνων του Τραμπισμού. Διαβάστε για να καταλάβετε το χαώδες κενό που χωρίζει τις αληθινές ιδέες, από την πνευματική σκλαβιά εδώ στη πατρίδα μας:
Ο ριζοσπαστικός αντιαμερικανισμός και η καταγγελία της «ιδεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ως «νέας θρησκείας του τέλους της νεωτερικότητας», ακριβώς τη στιγμή που η φιλανθρωπία των μέσων ενημέρωσης και ο ανθρωπισμός ως θέαμα θριάμβευαν, τελικά τοποθέτησαν τον Alain de Benoist και την μεταπολιτική ομάδα Grece, στο περιθώριο του γαλλικού ιδεολογικοπολιτικού χώρου. Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, έχει βρεθεί σε πολυάριθμους κύκλους, δίπλα σε διανοούμενους που είναι αποσυνδεδεμένοι ή απελευθερωμένοι από κομματικές πολιτικές πεποιθήσεις. Έτσι, ο Alain de Benoist έφτασε στους «αριστερούς» διανοούμενους που επέστρεφαν από αριστερές ουτοπίες και οι οποίοι δεν ταυτίζονταν με καμία μορφή της θεσμικής αριστεράς. Αλλά στην πραγματικότητα τους έφτασε, επειδή δεν έγινε αποδεκτός ως δικός τους, από τη μειοψηφία αυτών των διανοουμένων χωρίς μια αποδοτέα πολιτική ταυτότητα, χωρίς μια σταθερή ιδεολογική κατοικία. Όμως οι κριτικές αναλύσεις του για τον ψευδοπολιτικό ανθρωπισμό, που διατυπώθηκαν ήδη από το 1979-1980, μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από τους περισσότερους εκπροσώπους μιας αντιφιλελεύθερης και αντιαμερικανικής αριστεράς, μιας αριστεράς που ήταν πλέον άτυπη και χωρίς θεσμική βάση, τοποθετημένη έξω από τον αριστερό χώρο, η οποία απέρριπτε τον παλιό μηχανισμό του Γαλλικού Κομουνιστικού κόμματος και κατήγγειλε την ευθυγράμμιση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, με τη φιλελεύθερη λογική (από το 1983).
Στο τεύχος 37, με ημερομηνία Ιανουάριος-Μάρτιος 1981, το περιοδικό «Éléments», αφιέρωσε ένα ντοσιέ στο θέμα: “Ανθρώπινα Δικαιώματα: Η Παγίδα”, ένα ντοσιέ που συνυπέγραψαν ο Alain de Benoist και ο Guillaume Faye. Το κείμενο της παρουσίασης, έχει την εξαιρετικά σημαντική ιδιαιτερότητα, ότι κατά τη δεκαετία του 1980, έγινε ολοένα και πιο αποδεκτό από έναν αυξανόμενο αριθμό διανοουμένων μιας αδέσμευτης και πολιτικά κυμαινόμενης αριστεράς, ακριβώς λόγω της κριτικής του θέσης σε μια δύσκολη φάση των επανατοποθετήσεων:
«Θα μοιάζει ο άνθρωπος του αύριο, με το κανονικοποιημένο ζώο που οραματίστηκε ο Aldous Huxley; Θα πέσει στην παγίδα μιας ιδεολογίας που πίσω από τη μάσκα της ανοχής και της γενναιοδωρίας, οδηγεί στην εξόντωση των λαών και των πολιτισμών; Αυτή η ιδεολογία, είναι η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της οποίας τη λειτουργία αποκαλύπτει το φάκελό μας: μια λειτουργία υποβάθμισης του πολιτικού προς όφελος του νομικισμού και του ηθικισμού, μια «διπλωματική» λειτουργία στην υπηρεσία των υπερδυνάμεων, μια λειτουργία νομιμοποίησης ενός οικονομικού συστήματος, μια λειτουργία της «συγκέντρωσης» μιας διανοούμενης κοινωνίας, χτυπημένης από σύγχυση. Σε αυτή την ιδεολογία, η οποία αποτελεί την τελευταία μεταμόρφωση του εξισωτικού λόγου, πρέπει να αντιτάξουμε το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν το πεπρωμένο τους, σύμφωνα με τη δική τους ιδιοφυΐα, το δικαίωμα των ανθρώπων να αρνούνται να υποταχθούν σε ένα οικουμενικό μοντέλο, του οποίου η ιστορία μας διδάσκει ότι είναι το όχημα του χειρότερου από όλους τους ολοκληρωτισμούς: του οικονομικού, αστικού και εμπορικού ολοκληρωτισμού ».
Σε αυτή τη ριζοσπαστική κριτική του ηθικισμού και του οικονομισμού, μπορεί κανείς εύκολα να αναγνωρίσει μια σειρά από επιχειρήματα που θεωρούνται αριστερά και χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα από μαρξιστές διανοούμενους τη δεκαετία του 1970, πίσω από τον Louis Althusser. Ο Alain de Benoist βασίζεται ξανά σε αυτά, στην απόρριψη της αστικής/εμπορικής νεωτερικότητας, που ντύνεται γελοία με διαδοχικά συμπληρώματα της ψυχής. Αυτή η λειτουργία ιδεολογικής αφομοίωσης είναι αμφίσημη και μπορεί να ερμηνευτεί με τουλάχιστον δύο τρόπους: είτε ως ένδειξη «αριστεροποίησης» της σκέψης του Alain de Benoist, η οποία εγκαταλείπει το πεδίο των δεξιών πεποιθήσεων για να εγκατασταθεί σε αυτό των αριστερών στοιχείων, είτε ως νέα απόδειξη της τακτικής κακοήθειας του θεωρητικού του «δεξιού Γκραμσκισμού», η οποία χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της, για να αποπλανήσει καλύτερα μια αποπροσανατολισμένη πνευματική αριστερά και, ως ανταμοιβή για αυτή τη συμβολική νίκη, να αποκτήσει μια πολιτιστική νομιμοποίηση.
Αυτή η καταγγελία του «εργαλειακού ανθρωπισμού», που θεωρείται ιουδαιοχριστιανικής προέλευσης – μια «μεταφορά» του «βιβλικού οικουμενισμού», όπως διευκρίνισε ο Robert de Herte το 1981 – συνέχισε να αναβιώνει τη δεκαετία του 1980, σε συνδυασμό με μια κριτική του συστήματος των μέσων ενημέρωσης, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να τονίσει τις «αντικειμενικές» συγκλίσεις, με ορισμένες κριτικές αναλύσεις που αναπτύχθηκαν στην αριστερά (η πιο συνεκτική ήταν αυτή του Régis Debray, που συχνά χαιρετίστηκε με ανυπόκριτο θαυμασμό από τον Alain de Benoist). Έτσι, τον Δεκέμβριο του 1987, ο Alain de Benoist περιέγραψε το νέο πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από τον αυξανόμενο διαχωρισμό μεταξύ του καθιερωμένου πολιτικού και του πνευματικού πεδίου, με τη λογική των πολιτικών ορόσημων να φαίνεται αποσυνδεδεμένη από εκείνη των εμπειρικών αναλύσεων, καθώς και από εκείνη του θεωρητικού στοχασμού:
«Η κατάρρευση των μεγάλων δογματικών βεβαιοτήτων, έχει προκαλέσει ένα ολοένα και πιο έντονο διαζύγιο μεταξύ των διανοούμενων οικογενειών και των πολιτικών οικογενειών. Ποιος διανοούμενος σήμερα μπορεί σοβαρά να ταυτιστεί με την πρακτική ενός κόμματος; Σε όλα τα ουσιώδη ζητήματα της εποχής μας (η αναγέννηση των αυτοκρατοριών, η αναζωπύρωση του Ισλάμ, η νέα γεωπολιτική κατάσταση, η πραγματοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, η κατάρρευση της δημοκρατίας, η δικτατορία της ωφέλειας), τα ρήγματα πλέον διασταυρώνονται μεταξύ της «δεξιάς» και της «αριστεράς». Θα ήταν δυνατόν να το παρατηρήσουμε αυτό καλύτερα στη Γαλλία, αν υπήρχαν πραγματικές διανοητικές συζητήσεις – κάτι που δεν ισχύει – και αν οι διοικητές του Κράτους (πρώην πολιτικοί) δεν είχαν κάθε συμφέρον να διαιωνίσουν αρχαϊκές λεκάνες απορροής. Ένα απλό παράδειγμα: για να υπερασπιστούν τον αμερικανοκεντρικό «δυτικό πολιτισμό», οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλδημοκράτες και η ακροδεξιά, βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο – αλλά εγώ όχι.»
Αυτό το θέμα του «διαζυγίου» μεταξύ διανοούμενων και πολιτικών οικογενειών, είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στην επεξηγηματική ομιλία του Alain de Benoist, είτε πρόκειται για την εξήγηση των ιδεολογικών και πολιτικών επιτυχιών της ομάδος Grece στα τέλη της δεκαετίας του 1970, είτε για τη σχετική ενσωμάτωση της «Νέας Δεξιάς» στο πνευματικό τοπίο. Σε μια συνέντευξη με τον Gennaro Malgieri για την «Il Secolo d’Italia», που δημοσιεύτηκε στις 29 Ιουλίου 1989, ο Alain de Benoist παρέχει την εξήγησή του για τη «σχετική πολιτισμική ομαλοποίηση της «Νέας Δεξιάς» στη Γαλλία:
«Πριν από δέκα χρόνια, τα μέσα ενημέρωσης έλεγαν τα πάντα για τη «Νέα Δεξιά»: έπρεπε να δράσουν γρήγορα και το πιο εύκολο ήταν να αντιγράψουν ότι είχαν ήδη πει άλλοι. Έκτοτε, η «Νέα Δεξιά»έχει αναλάβει ένα υπομονετικό έργο ενημέρωσης, εξηγήσεων και «δημοσίων σχέσεων». Έχει διατηρήσει κάποιους αντιπάλους της και είναι χαρούμενη γι’ αυτό! Αλλά τα έργα της διαβάζονται, εκτιμώνται και εξετάζονται σε ένα πιο γαλήνιο πλαίσιο. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια, η Νέα Δεξιά έχει εξελιχθεί. Είναι όλο και λιγότερο μια οργάνωση και όλο και περισσότερο ένα κίνημα μέσα στο οποίο εκφράζονται διαφορετικοί προσανατολισμοί, στο πλαίσιο των κοινών ανησυχιών. Σε μια εποχή που επιδιώκει τη μεταμοντερνικότητα, οι προκατασκευασμένες απαντήσεις δεν μπορούν πλέον να ικανοποιήσουν κανέναν και ένας αυξανόμενος αριθμός διανοουμένων προσπαθεί πλέον να σκέφτεται ανεξάρτητα και να χαράζει τη δική του προσωπική πορεία, έξω από τις καθιερωμένες κλαν και τις εκκλησίες. Η «Νέα Δεξιά» συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτήν την εξέλιξη και σε αυτόν τον διάλογο, ακόμη και αν η συζήτηση στη Γαλλία δεν έχει ακόμη φτάσει στον πλούτο και το επίπεδο των συζητήσεων που διεξάγονται σήμερα στην Ιταλία. Αλλά σε αυτό το επίπεδο, μπορούμε ήδη να διακρίνουμε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό σημαδιών ελπίδας. Το μέλλον δεν είναι κλειστό, αλλά αντίθετα, πιο γεμάτο υποσχέσεις από ποτέ. Ότι πρόκειται να έρθει, θα έρθει, έλεγε ο Nietzsche, «πάνω σε φτερά περιστεριών».
Ας υποθέσουμε τη σημασία ενός τέτοιου οράματος για την «ανακατανομή των χαρτιών» ή για τις νέες λεκάνες απορροής, που σχηματίζονται στον ιδεολογικοπολιτικό χώρο. Το ερώτημα είναι, αν ο σχηματισμός ενός αντιαμερικανικού μετώπου είναι πιθανό να σπάσει και τα τελευταία εκείνα μπουλόνια, που εγγυώνται τη σταθερότητα των «παλιών» μανδάλων, εκείνων που σηματοδοτούν ιδιαίτερα τα σύνορα μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς φαντασίας. Ο «νεοδεξιός» προσανατολισμός είναι, σε αυτό το σημείο, αρκετά σαφής: πρόκειται για την επιβεβαίωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας έναντι της παγκόσμιας και παγκοσμιοποιητικής υπερδύναμης, των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο αντιαμερικανισμός αποτελεί προϋπόθεση για την επιβεβαίωση μιας Ευρώπης εθνοτήτων και περιφερειών, με αυτή την εθνοπολιτισμική ποικιλομορφία να επανεγγράφεται σε μια ομοσπονδιακή δομή, που έχει σχεδιαστεί κατά μήκος των «ρωμαϊκών και αυτοκρατορικών» γραμμών. Ποια αποκρουστική εικόνα της Αμερικής είναι αρκετά ισχυρή, για να οξύνει την επιθυμία για Ευρώπη; Το 20ό εθνικό συνέδριο του περιοδικού «Éléments», με θέμα την «Πρόκληση της Disneyland» (Βερσαλλίες, 16 Νοεμβρίου 1986), σηματοδοτεί το πρώτο βήμα προς την πολιτική ανάπτυξη του πολιτισμικού αντιαμερικανισμού, ο οποίος αναπτυσσόταν από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η εκστρατεία που ξεκίνησε κατά της Disneyland, αφορά ταυτόχρονα ένα σύμβολο της Αμερικής, μια δύναμη πολιτισμικού αποικισμού και την «εμπορική κοινωνία», της οποίας η Disneyland θεωρείται «καθαρό προϊόν». Ο Alain de Benoist εξηγεί τους λόγους της επίθεσης:
«Κάποιοι μπορεί να πουν, ότι αυτή η υπόθεση της Disneyland δεν είναι το γεγονός του αιώνα και προφανώς θα είχαν δίκιο. Ωστόσο, η συμβολική της αξία είναι ισχυρή και σημαντική από πολλές απόψεις. Είναι σημαντικό για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική τάξη, ανεξάρτητα από το χρώμα της, θέτει τα οικονομικά δεδομένα, τα οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα πάνω από τις πολιτιστικές επιταγές. Είναι σημαντικό για την τεράστια αδιαφορία της για τη γαλλική και ευρωπαϊκή ταυτότητα. Είναι σημαντικό στον τρόπο που με κάποιο τρόπο πλειστηριάζει τους συλλογικούς μύθους που τροφοδοτούν τη λαϊκή συμβολική φαντασία. Πίσω από την Disneyland, ξεδιπλώνεται ένα ολόκληρο σύμπαν, ένας Disneyworld. Ένας κόσμος που μοιάζει με τον πλανήτη Γη, που ονειρεύονται οι Αμερικανοί, ένας κόσμος ειρηνικός και γαλήνιος, παιδικός και διαφανής. Ένας κόσμος όπου η πραγματικότητα μπορεί να φανεί μέσα από ροζ γυαλιά, μια παρωδία του πραγματικού κόσμου, όπου οι λαοί και οι πολιτισμοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ακίνδυνα θεάματα, όπου η συλλογική ψυχή έχει σκληρυνθεί σε μια «λαογραφία» φωτογραφημένη από τουρίστες. Αλλά η Disneyland είναι επίσης η ίδια η Αμερική όπως αντιλαμβάνεται αυτή τον εαυτό της. Ναι, η Disneyland είναι η Αμερική, με το απόγειο της κυριαρχίας της ποσότητας, με την αισχρότητα της διαφήμισης, με το εμπόριο ηθικής και την ηθική του εμπορίου, με την επιστημονικά αισιοδοξία της και την πίστη της στην «πρόοδο», με τη μεσσιανική της πίστη στα οικουμενικά οφέλη του κοινωνικού της συστήματος και του μοντέλου «ανάπτυξης» του.
Έτσι, με την εξάπλωση του αμερικανισμού, είναι μια ολόκληρη αντίληψη του κόσμου που σταδιακά επεκτείνεται σαν μια ομοιόμορφη κουβέρτα πάνω σε όλους τους πολιτισμούς και τους λαούς. Μια αντίληψη του κόσμου στην οποία η ανθρώπινη ποικιλομορφία περιορίζεται στην άκαμπτη ομοιογένεια των εμπορικών και υλικών αξιών, όπου τα αξιώματα του συμφέροντος και η αναφορά στην πρακτική χρησιμότητα γίνονται το παράδειγμα όλης της κοινωνικής ζωής, όπου ο νόμος του κέρδους επιβάλλεται σε όλους τους άλλους νόμους, όπου η δύναμη του χρήματος θριαμβεύει έναντι όλων των άλλων δυνάμεων, όπου οι ηθικές αρχές ενώνονται με καλά κατανοητά συμφέροντα και όπου το όνομα του Θεού είναι τυπωμένο σε κάθε δολάριο: In God we trust ».
Στο δοκιμιό του για τον «πολιτιστικό πόλεμο», ο Henri Gobard διευκρίνιζε: «Ο πολιτιστικός πόλεμος στοχεύει στο κεφάλι, να παραλύσει χωρίς να σκοτώσει, να κατακτήσει μέσω της σήψης και να πλουτίσει μέσω της αποσύνθεσης των πολιτισμών και των λαών». Αυτός ο παράδοξος, ακήρυχτος πόλεμος, είναι «ο πόλεμος μιας δηλητηριώδους κοινωνίας ενάντια στον πολιτισμό ενός λαού», κάθε λαού, του οποίου η ψυχή πρέπει να «καταστραφεί για να κυριαρχήσει κανείς σε αυτήν». Είναι αυτός ο πολιτιστικός πόλεμος που διεξάγεται από τον «ατλαντικό κοσμοκαπιταλισμό», την ενσάρκωση του «απόλυτου κακού», ο οποίος καταγγέλθηκε υπό το πρόσχημα της Disneyland τον Νοέμβριο του 1986, από τον Alain de Benoist:
«Πράγματι, ποτέ στην ιστορία τους η Γαλλία και η Ευρώπη δεν ήταν τόσο βαθιά κατεχόμενες όσο σήμερα. Η κατοχή, στην πραγματικότητα, δεν πραγματοποιείται πλέον απαραίτητα από στρατούς που βαδίζουν. Η κατοχή δεν είναι πλέον απλώς εδαφική και στρατιωτική. Μπορεί επίσης να είναι οικονομική, πολιτιστική, ιδεολογική, πνευματική και ψυχική. Μπορεί να ασκηθεί με όρους δομικών επιρροών, περιορισμών και διαφόρων εξαρτήσεων, οι οποίες καθορίζουν κάθε είδους αποξένωση και υποταγή. Ναι, ποτέ η Γαλλία δεν ήταν τόσο μη γαλλική, ποτέ η Ευρώπη δεν ήταν τόσο μη ευρωπαϊκή. Ακόμη και η γραμμή που χάραξε πριν από είκοσι χρόνια ο Στρατηγός De Gaulle, μια γραμμή εθνικής ανεξαρτησίας και μεγαλείου, που τιμάται με μισή καρδιά, ουσιαστικά εγκαταλείπεται παντού. Η πολιτισμική αμερικανοποίηση, καταγγέλλεται ως ένας «πόλεμος που διεξάγεται μέσω μιας διείσδυσης, αποικιοκρατίας και κατοχής». Αυτό που παράγει είναι μια υποκατάσταση της «συλλογικής ταυτότητας».
Γι’ αυτό αναδύεται μια νέα λεκάνη απορροής, σύμφωνα με την ανάλυση του Alain de Benoist (και στη συνέχεια της Grece), μια λεκάνη απορροής που βρίσκεται σε διαδικασία ανάδυσης, με βάση τον χαρακτηρισμό του κύριου εχθρού, που έχει γίνει απόλυτος εχθρός: τη δύναμη της αμερικανοποίησης. Η υπέρβαση του χάσματος μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, ξεκινά με την αναγνώριση αυτού του νέου εχθρού, του εχθρού όλων των συλλογικών ταυτοτήτων, ξεκινώντας από την ευρωπαϊκή ταυτότητα:
«Αντιμέτωποι με την τρέχουσα αμερικανοποίηση, η διαχωριστική γραμμή διαπερνά τις πνευματικές και πολιτικές οικογένειες. Δεν υπάρχει πλέον ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε πλειοψηφία ούτε αντιπολίτευση. Υπάρχει το κόμμα εκείνων που αποδέχονται την υποταγή και το κόμμα εκείνων που δεν έχουν ξεχάσει ότι, για έναν λαό, η ανεξαρτησία είναι το αληθινό όνομα της ελευθερίας. Αυτό είναι ένα επίσημο κάλεσμα αντίστασης που απευθύνουμε. Απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, απέναντι στους ατλαντικούς «συνεργάτες», απέναντι σε εκείνους που επιτρέπουν στη γαλλική γλώσσα να πεθάνει, απέναντι σε εκείνους τους μεγάλους ειδικούς στις διεθνείς σχέσεις που δεν μπορούν να μετρήσουν πέρα από το δύο, λέμε ότι η ευρωπαϊκή ενότητα θα επιτευχθεί μόνο μέσω της επίγνωσης της κατάστασης της υποταγής, στην οποία βρίσκεται. Ας πούμε ότι είναι καιρός να θέσουμε τα θεμέλια για ένα Ευρωπαϊκό Δόγμα Μονρόε, ότι είναι καιρός η Μεσόγειος να ξαναγίνει mare nostrum, ότι είναι καιρός να διεκδικήσουμε τα προνόμια της ηπειρωτικής ισχύος έναντι της θαλάσσιας ισχύος. Ας πούμε ότι είναι καιρός να ανεγερθεί ένα άγαλμα για την δικιά μας ελευθερία».
Αν υπάρχει μια «μεγάλη πολιτική» για την Grece, όπως τη θεωρητικοποίησε ο Alain de Benoist, αυτή μπορεί να συνοψιστεί σε μια έκκληση για πλήρη αποαμερικανοποίηση. Οι Ευρωπαίοι καλούνται να προβούν σε μια σημαντική πολιτιστική κάθαρση, ενάντια σε όλες τις μορφές της «πολιτιστικής» ρύπανσης, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η αμερικανοποίηση του κόσμου. Από αυτή την οπτική γωνία, η μόνη αντίσταση είναι αυτή της ταυτότητας. Ο Alain de Benoist απευθύνει ένα γνήσιο κάλεσμα για εξέγερση, με μια μοχθηρότητα που έχει ελεγχόμενες επιπτώσεις:
« Ο Μίκυ Μάους ανήκει στο είδος του ποντικιού και στην περίπτωσή του, η καταπολέμηση των τρωκτικών είναι η ημερήσια διάταξη. Τώρα, πώς μπορούμε να απορρίψουμε τα απόβλητα ενός ξένου πολιτισμού, αν όχι επιστρέφοντάς τα στον αποστολέα; Πρόκειται για το να βάλουμε τέλος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες καταφέρνουν να κάνουν τις ταινίες τους κερδοφόρες μόνο εξάγοντάς τες, ωστόσο δεν διαθέτουν ούτε το 1% του χρόνου προβολής τους σε ευρωπαϊκές παραγωγές, και μάλιστα φτάνουν στο σημείο να μεταγλωττίζουν ταινίες που γυρίζονται στα αγγλικά σε αμερικανικά αγγλικά, μια γλώσσα που έχει ήδη γίνει πολύ περίπλοκη για το κοινό της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κηρύττουν το ελεύθερο εμπόριο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, αλλά καταφεύγουν στον προστατευτισμό όποτε τους βολεύει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δυσφημούν την ευρωπαϊκή γεωργική πολιτική, αλλά προμηθεύουν τη Σοβιετική Ένωση με σιτηρά.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες που καταγγέλλουν τον Fidel Castro, τον Συνταγματάρχη Gheddafi και τον ayatollah Khomeiniί ως διαβόλους, ξεχνώντας ότι δεν ήταν οι τελευταίοι που τους βοήθησαν να έρθουν στην εξουσία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες τροφοδοτούν ένα κλίμα Ψυχρού Πολέμου με τη Ρωσία, δεν έχουν ποτέ σκεφτεί να αμφισβητήσουν την παγκόσμια τάξη της Γιάλτας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τροφοδότησαν τον φόβο του Κόκκινου Στρατού για να οργανώσουν την προστατευτική τους επιχείρηση, αλλά άφησαν τους Ούγγρους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους πριν από τριάντα χρόνια απέναντι στα σοβιετικά τανκς και δεν κούνησαν ούτε το δαχτυλάκι τους για να αποτρέψουν την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου. Αυτές οι Ηνωμένες Πολιτείες που κατηγορούν τη Γαλλία ότι διαπραγματεύεται με τη Συρία, αλλά ταυτόχρονα διαπραγματεύονται με το Ιράν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες διδάσκουν ηθικά μαθήματα σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά εξολόθρευσαν τους Ινδιάνους, ήταν οι τελευταίες που κατάργησαν τη δουλεία και στη συνέχεια ανταπέδωσαν πυροδοτώντας δύο ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες δεν παύουν ποτέ να απαγορεύουν στους άλλους, αυτό που επιτρέπουν σταθερά στον εαυτό τους.
Εκείνες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το υψηλότερο ποσοστό αναλφάβητων από οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα, όπου το 90% του πληθυσμού δεν έχει διαβάσει ποτέ βιβλίο, όπου το 87% των μαθητών που αποφοιτούν από το λύκειο δεν μπορούν να εντοπίσουν την πόλη τους σε χάρτη, όπου το 40% των μαθητών λυκείου πιστεύουν ότι η Αφρική έχει το ίδιο μέγεθος με τον Καναδά και ότι η Σοβιετική Ένωση είναι μια μικρή χώρα της Κεντρικής Αμερικής. Εκείνες οι Ηνωμένες Πολιτείες, με τα διαστημόπλοια τους και τις κακές ταινίες τους, την Coca-Cola τους και τους παχύσαρκους ιεροκήρυκες τους, με τους ψεύτικους καουμπόηδες τους και την ψεύτικη Scarlett O’Hara τους, τους καταθλιπτικούς Αμερικανούς στρατιώτες τους και τους ψυχαναλυτές της Νέας Υόρκης, το τζόκινγκ τους και το αδίστακτο σύμπαν του Ντάλας τους, το fast food τους και την κέτσαπ τους, τους νεοπουριτανούς τους και τους τρελούς τους, τους γιάπιδες τους, τον Ronnie τους, τον Teddy τους και τον Jimmy τους – αυτές οι Ηνωμένες Πολιτείες, ας πούμε πολύ απλά και πολύ ήρεμα, μπορούμε να τις αποχωριστούμε και είναι καιρός να αφήσουν την ευρωπαϊκή ήπειρο να πάει στη μοίρα της, όπου ο Joseph Gorres, τον περασμένο αιώνα, είπε: «Η απώλεια της πρωτοτυπίας της, είναι η πιο αξιοθρήνητη τύφλωση για έναν λαό».
