Μετά τους «αγώνες της Αριστεράς» ο Μητσοτάκης τιμά και τον Μουσταφά Κεμάλ

Για ακόμα μια φορά, η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν δεν αποτέλεσε παρά ένα γλοιώδες σόου διπλωματικής κενότητας. Ο πρωθυπουργός της Νέας Δημοκρατίας έκανε το ταξιδάκι του στην Άγκυρα, φωτογραφήθηκε περιχαρής δίπλα στον αλαζόνα Ερντογάν, απήλαυσε τις αναπαυτικές πολυθρόνες του «Λευκού Παλατιού», υπέγραψε επτά ανούσια κείμενα με αοριστίες περί τεχνολογίας και… σεισμών, και επέστρεψε στην Ελλάδα με άδεια χέρια. Εδώ που τα λέμε, πάλι καλά! 

Όλα δείχνουν πως θα πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό όσο δεν σημειώνεται κάποια εξέλιξη ουσίας στα «ελληνοτουρκικά». Η απίστευτη ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τα Εθνικά μας Δίκαια δικαιώνει την προ πολλού πρόβλεψη του Νικόλαου Μιχαλολιάκου για τις «Πρέσπες του Αιγαίου». Τίποτα θετικό δεν μπορεί να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση που έχει κάνει δόγμα της την πολιτική των πάση θυσία «ήρεμων νερών». Μια κυβέρνηση που επί παντός επιστητού επικαλείται το κουρελιασμένο «Διεθνές Δίκαιο» αντί της ισχύος που θα έπρεπε να επιδιώκει. Μια κυβέρνηση της οποίας ο επικεφαλής ανέχτηκε, ξανά, τις προκλητικές δηλώσεις του Ερντογάν περί «τουρκικής μειονότητας». Μια κυβέρνηση που κυριεύθηκε από τέτοιο πανικό εν όψει της επετείου των Ιμίων, ώστε απαγόρευσε να τιμηθούν οι Ήρωες αξιωματικοί.

Δεν έφτασαν όμως όλα τα παραπάνω. Τούτη τη φορά ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του θέλησαν να πάνε την δουλικότητα κι ένα βήμα παραπέρα. Πριν λίγα χρόνια έφτυνε την μνήμη των θυμάτων των κομμουνιστο-συμμοριτών, δηλώνοντας με φανατισμό πως «τιμά τους αγώνες της Αριστεράς». Τώρα προσβάλλει την μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων σφραγισθέντων Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μνημονεύοντας σαν άξια τιμής(!) την αιματοβαμμένη «παρακαταθήκη» του Κεμάλ. Επιζητώντας την εύνοια του τουρκικού κοινού και χρησιμοποιώντας τον τιμητικό τίτλο του σφαγέα, «Ατατούρκ», δήλωσε:

«Η μοίρα μας όρισε να ζούμε στην ίδια γειτονιά, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο, επιλέγοντας τη σύγκλιση, τον διάλογο και την πίστη στο διεθνές δίκαιο, ώστε με αίσθημα ευθύνης να χτίσουμε ένα αύριο ειρήνης, προόδου και ευημερίας για τις χώρες μας, να τιμήσουμε την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ.»

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Μία συνέντευξη του Alain de Benoist στο Breizh-Info για τον Ντόναλντ Τράμπ και την «τραμπική δεξιά»

BREIZH INFO: Με ποιους τρόπους η δεύτερη θητεία του Τραμπ σηματοδοτεί μια ακόμη βαθύτερη ρήξη με την μεταψυχροπολεμική παγκόσμια τάξη;

Alain de Benoist: Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν ακόμη προετοιμασμένος για την τροπή που παίρνει αυτή τη στιγμή. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, είχε άφθονο χρόνο να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του, να βελτιώσει το όραμά του και να αξιολογήσει τον στενό του κύκλο για να καθορίσει σε ποιον μπορούσε πραγματικά να βασιστεί. Μετά την επανεκλογή του, ξεκίνησε μια φρενίτιδα ανακοινώσεων που άφησαν (και εξακολουθούν να αφήνουν) τον υπόλοιπο κόσμο άναυδο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην μάλλον εκκεντρική του προσωπικότητα. Πάρτε έναν παρανοϊκό, μεγαλομανή ναρκισσιστή, έναν πολιτικό ρήτορα και έναν επιχειρηματικό καρχαρία, ανακατέψτε τα όλα μαζί και έχετε τον Ντόναλντ Τραμπ. Έναν χαρακτήρα κάπου ανάμεσα στον Ούμπου και τον Καλιγούλα.

Η βαθύτερη και πιο επακόλουθη ρήξη είναι η «αποσύνδεση» μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Μέσα σε λίγους μήνες, προκάλεσε την κατάρρευση της «συλλογικής Δύσης», υπονόμευσε τα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας και άλλαξε τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου. Τώρα απειλεί την ίδια την ύπαρξη του ΝΑΤΟ. Ακόμα κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, αυτό είναι ένα πραγματικά ιστορικό γεγονός που θα επηρεάσει σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες. Το να πιστέψει κανείς ότι όλα αυτά θα υποχωρήσουν όταν ο Τραμπ φύγει από τον Λευκό Οίκο θα ήταν λάθος. Μόλις η εμπιστοσύνη διαλυθεί, χρειάζεται αρκετός χρόνος για να επουλωθεί. Ειδικά επειδή, μετά τον Τραμπ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Τζ. Ντ. Βανς να τον διαδεχθεί. Και ο Βανς συχνά απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος που έχει «όλα τα χαρακτηριστικά του Τραμπ χωρίς κανένα από τα ελαττώματά του». Δεν υπάρχει επιστροφή.

BREIZH INFO: Μπορούμε να μιλήσουμε για μια οριστική στροφή προς έναν πολυπολικό κόσμο ή μήπως η αμερικανική ηγεμονία παραμένει άθικτη παρά τη ρητορική του Τραμπ; Ο Τραμπ παρουσιάζεται ως «μη παρεμβατικός» πρόεδρος, κι όμως, τους τελευταίους μήνες, έχει πολλαπλασιάσει τις παρεμβάσεις του. Είμαστε πραγματικά μάρτυρες του τέλους του αμερικανικού μεσσιανισμού ή απλώς ενός επαναπροσδιορισμού των μορφών του;

Alain de Benoist: Παραμένει άθικτο, αλλά αναδιατυπώνεται σε έναν κόσμο που έχει ήδη αλλάξει σημαντικά. Ο Τραμπ γνωρίζει πολύ καλά ότι κινούμαστε προς έναν πολυπολικό κόσμο, ότι η αμερικανική ηγεμονία απειλείται και ότι η αμερικανική κοινωνία είναι πιο κατακερματισμένη από ποτέ. Επειδή θαυμάζει τους ισχυρούς και περιφρονεί τους αδύναμους, τείνει να αναγνωρίζει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ έχουν μια ορισμένη νομιμοποίηση να κυριαρχούν στις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους. Αλλά δεν ακολουθεί αυτή τη λογική μέχρι το λογικό της συμπέρασμα, όπως αποδεικνύουν οι παρεμβάσεις του στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή. Η φήμη που έχει αποκτήσει ως «μη παρεμβατικός» είναι εντελώς ψευδής. Ο πυρήνας της εκλογικής του βάσης ευνοεί τον απομονωτισμό, αλλά αυτός όχι. Ταυτόχρονα, διακόπτει τις σχέσεις του με τους προκατόχους του σε τουλάχιστον τέσσερα σημεία.

Πρώτον, δεν θέλει παρατεταμένες παρεμβάσεις. Φοβάται, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και δικαίως, ένα τέλμα όπως το Αφγανιστάν ή το Βιετνάμ. Προτιμά παρεμβάσεις που διαρκούν μόνο μέρες (ο βομβαρδισμός του Ιράν), ή ακόμα και ώρες (η απαγωγή του Μαδούρο). Δεύτερον, και το πιο αποκαλυπτικό, δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να συγκαλύπτει τις παρεμβάσεις του με τις δικαιολογίες που επικαλέστηκαν οι προκάτοχοί του για να κερδίσουν την υποστήριξη της «διεθνούς κοινότητας» (μια άλλη οντότητα στα πρόθυρα της εξαφάνισης). Δεν λέει πλέον ότι θέλει να υπερασπιστεί την «ελευθερία και τη δημοκρατία». Παραδέχεται χωρίς ενδοιασμούς ότι είναι απλώς δική του επιθυμία. Επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας. Τουλάχιστον δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποκρισία! Τρίτον, δεν προσπαθεί να κινητοποιήσει τους συμμάχους του. Τους παρουσιάζει το γεγονός ως τετελεσμένο για τον εξαιρετικό λόγο ότι δεν τους θεωρεί πλέον συμμάχους. Αυτό συμβαδίζει με την εγκατάλειψη της πολυμέρειας. Τέλος, αποδεικνύοντας την πλήρη άγνοιά του για τη φύση της πολιτικής, καταδικάζει τους παραδοσιακούς πολέμους μόνο ενώ εναποθέτει όλη του την εμπιστοσύνη στους εμπορικούς πολέμους, όπως αποδεικνύεται από την τιμωρητική φύση των αποφάσεών του σχετικά με τους δασμούς. Αυτό είναι ρηξικέλευθο.

BREIZH INFO: Σας φαίνεται η ομιλία του στο Νταβός κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ως προεκλογικό τέχνασμα ή μήπως αντικατοπτρίζει μια συνεκτική γεωπολιτική στρατηγική;

Alain de Benoist: Σίγουρα όχι εκλογική επίδειξη δύναμης. Είναι απλώς η εφαρμογή των νέων κατευθύνσεων που περιγράφονται σε εκείνο το άλλο ιστορικό έγγραφο, την «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας», που δημοσιοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους από τον Λευκό Οίκο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκαθαρίζουν, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Δυτικό Ημισφαίριο αποτελεί πλέον την αποκλειστική τους σφαίρα επιρροής - το ιδιωτικό τους προνόμιο. Τα «δίκτυα συμμαχιών και συμμάχων» των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρονται υπό τον τίτλο «μέσα που έχει στη διάθεσή της η Αμερική για να πετύχει αυτό που θέλει», κάτι που έχει το πλεονέκτημα της σαφήνειας. Αποκαλυπτικά είναι επίσης τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Στίβεν Μίλερ, πολιτικός σύμβουλος του Τραμπ, για να δικαιολογήσει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Καράκας: «Ζούμε στον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο που κυβερνάται από τη βία, την ισχύ και την επιβολή».

BREIZH INFO: Θα μπορούσε η αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ από τον Τραμπ να επιταχύνει την κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας όπως την ξέρουμε;

Alain de Benoist: Στην πραγματικότητα, η Ατλαντική Συμμαχία έχει ήδη εξαφανιστεί. Το ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε το 1949, είχε σκοπό να δώσει στους συμμάχους του καθεστώς υποτελούς. Αυτός ο οργανισμός «Βορειοατλαντικού Συμφώνου» θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί όταν κατέρρευσε το σοβιετικό μπλοκ. Αντίθετα, έχει γίνει ένα εργαλείο που έχει την εξουσία να παρεμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο για να υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καταλάβει τη Γροιλανδία, η οποία βρίσκεται επί του παρόντος υπό δανική δικαιοδοσία, το γεγονός ότι οι Δανοί ανήκουν στο ΝΑΤΟ δεν του άφησε ούτε στιγμή δισταγμού. Η Κοπεγχάγη βρέθηκε τότε σε μια γελοία θέση, ικανή να επικαλεστεί εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών μόνο το ΝΑΤΟ, το οποίο ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ έχει ήδη αποφασίσει να αποσυρθεί σταδιακά από το ΝΑΤΟ, απλώς και μόνο επειδή αυτός ο οργανισμός του κοστίζει περισσότερο από ό,τι αποφέρει.

Η τραγωδία είναι ότι οι Ευρωπαίοι, αντιμέτωποι με αυτή τη ριζικά νέα κατάσταση, βρίσκονται σε άρνηση. Αντί να μάθουν από την αμερικανική «αποσύνδεση», κάνουν ό,τι μπορούν για να της αντιταχθούν και διακηρύσσουν με κάθε δυνατό τρόπο ότι θέλουν να παραμείνουν πιστοί σύμμαχοι. Το να αυτοανακηρύσσεται κανείς σύμμαχος κάποιου που δεν θέλει πλέον συμμάχους είναι εξίσου ανόητο με το να αρνείται πεισματικά να θεωρήσει εχθρό κάποιον που έχει αποφασίσει να τον δει ως εχθρό.

BREIZH INFO: Η Ευρώπη φαίνεται πιο εξαρτημένη από ποτέ στρατιωτικά και ενεργειακά. Έχει ακόμα πιθανότητες να επιτύχει στρατηγική ανεξαρτησία;

Alain de Benoist: Δεν είναι θέμα «τύχης», αλλά θέμα θέλησης. Η Ευρώπη εξαρτάται πράγματι περισσότερο από ποτέ από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτό ισχύει από κάθε άποψη (από τα όπλα μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη, από το λογισμικό μέχρι τις πιστωτικές κάρτες). Έχει τα μέσα να ανακτήσει την κυριαρχία της; Δυνητικά ναι, αλλά μόνο αν έχει τη θέληση - και γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος στόχος θα απαιτήσει τουλάχιστον δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αποφασισμένη ότι η πορεία της δεν πρέπει να συνάδει με την ευρωπαϊκή ισχύ, δεν θέλει να ακούσει γι' αυτήν. Τα κράτη μέλη είναι διχασμένα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που τους θεωρεί λιγότερο από το τίποτα (δυστυχώς, όχι χωρίς λόγο), τους προσβάλλει και τους ταπεινώνει κάθε μέρα, αλλά παρ' όλα αυτά συνεχίζουν να βασίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Αντιμέτωπη με την απειλή εισβολής στη Γροιλανδία, η Δανία θα μπορούσε να είχε κάνει τρία πράγματα: να δώσει στους Αμερικανούς δύο μήνες για να εκκενώσουν τη στρατιωτική τους βάση εκεί, να αντιδράσει με δασμούς και να ακυρώσει την πρόσφατη παραγγελία της για αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35. Αντ' αυτού, η απάντηση παρέμεινε μια αγανακτισμένη αποδοκιμασία. Αυτό είναι το θέαμα που βλέπουμε σχεδόν παντού.

BREIZH INFO: Μήπως η σινοαμερικανική αντιπαλότητα δομεί πλέον ολόκληρη την παγκόσμια γεωπολιτική, εις βάρος των περιφερειακών συγκρούσεων;

Alain de Benoist: Φυσικά. Όλοι γνωρίζουν ότι αυτή η αντιπαλότητα θα αποτελέσει το φόντο της επόμενης δεκαετίας. Οι αδυναμίες του Τραμπ απέναντι στον Πούτιν πηγάζουν από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να δει το Κρεμλίνο να απομακρύνεται από το Πεκίνο. Αυταπατάται. 

BREIZH INFO: Ο Τραμπ λέει ότι θέλει να κάνει τους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώνουν περισσότερα. Βλέπουμε το τέλος της «δωρεάν προστασίας» που παρείχε η Ουάσινγκτον από το 1945;

Alain de Benoist: Καταρχάς, δεν υπήρξε ποτέ καμία «προστασία». Η αμερικανική ομπρέλα ήταν αναγκαστικά ελαττωματική, καθώς καμία χώρα δεν μπορεί να εκτεθεί σε πυρηνικά αντίποινα προσπαθώντας να προστατεύσει μια χώρα διαφορετική από τη δική της. Η ίδια η αρχή της πυρηνικής αποτροπής είναι ότι δεν μπορεί να ασκηθεί προς όφελος τρίτου μέρους. Επιπλέον, η προστασία για την οποία μιλάτε δεν ήταν «δωρεάν», αφού την πληρώσαμε (και συνεχίζουμε να την πληρώνουμε) με την αμερικανοποίηση των τελωνείων μας. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το ΝΑΤΟ ήταν, εξαρχής, μια πρωτοβουλία και ένα εργαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών, και ότι πάντα το χρησιμοποιούσαν αυτό ως επιχείρημα για να αποτρέψουν την εμφάνιση μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας. Η αντιστροφή της θέσης που βλέπουμε σήμερα είναι ακόμη πιο ειρωνική γι' αυτό.

BREIZH INFO: Μπορούμε να δούμε στον Τραμπισμό μια μορφή «πολιτισμικού ρεαλισμού» απέναντι στην φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση;

Κατά μία έννοια, ναι, αφού ο αμερικανικός παρεμβατισμός, πλέον σποραδικός, δεν ισχυρίζεται πλέον ότι εμπνέει μια καθολική κανονιστική τάξη. Ο Τραμπ θέλει να μπορεί να παρεμβαίνει όπου θέλει, αλλά δεν επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια νέα παγκόσμια τάξη. Αυτή είναι μια ακόμη θεμελιώδης ρήξη. Όπως είπε ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ στο Νταβός, «Η παλιά τάξη πραγμάτων δεν θα αποκατασταθεί και δεν πρέπει να το θρηνήσουμε». Αφήνουμε έναν κόσμο που διέπεται από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, το ελεύθερο εμπόριο και την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπαίνουμε σε έναν κόσμο σχέσεων εξουσίας απογυμνωμένων από ιδεολογικές και ηθικές παγίδες, έναν κόσμο «ευρείων χώρων» και «πολιτισμικών ζωνών». Στις διεθνείς σχέσεις, ο ρεαλισμός είναι πάντα καλύτερος από την ηθικοποίηση αφαιρέσεων. Και τα πράγματα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα όταν η νέα κατάσταση πραγμάτων αναγνωριστεί για αυτό που είναι.

Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Το θέαμα που στήνει η Τραμπική δεξιά στην Ευρώπη, στο όνομα ενός «δυτικισμού» που έχει χάσει προ πολλού κάθε νόημα, είναι αποκρουστικό. Αυτοί οι άνθρωποι αυτοεπαινούνται που βλέπουν τον Ντόναλντ Τραμπ να εργάζεται για την αποκατάσταση του μεγαλείου της Αμερικής χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτός ο στόχος απαιτεί την υποδούλωση της Ευρώπης. Χαίρονται με την ιδέα ότι ο Τραμπ επαινεί την κυριαρχία χωρίς να καταλαβαίνουν ότι, όταν πρόκειται για κυριαρχία, ο Τραμπ αναγνωρίζει μόνο τη δική του. Λένε ανοησίες. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να είναι φίλος μας, επειδή τα αντίστοιχα συμφέροντά μας θα αποκλίνουν πάντα. Το να λέμε ότι έχει λάβει ορισμένα μέτρα «που είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι για να λάβουμε παρόμοια μέτρα εδώ, ελπίζουμε με λιγότερη βιαιότητα, πρέπει να υποταχθούμε στις απαιτήσεις του. Αλλά είναι αλήθεια ότι όταν πρόκειται για τον χαρακτηρισμό του εχθρού, η ευρωπαϊκή δεξιά δεν έχει δει ποτέ πολλά πέρα ​​από τη μύτη της...

 ΠΗΓΗ & ΠΗΓΗ

«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»

Πέρασαν 250 χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που παρέλαβε στάχτες κι έφτιαξε κράτος. Στην εποχή μας αυτό το κράτος μετατρέπει σε στάχτες το ελληνικό έθνος 

Του Παναγιώτη Λιάκου

Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 11 Φεβρουαρίου 1776. Δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο στις 27 Σεπτεμβρίου 1831. Ήταν ο πρώτος και ο καλύτερος Κυβερνήτης που είχε το νεότερο ελληνικό κράτος. Ανάμεσα στις χιλιάδες πολύτιμες υπηρεσίες του προς τον Ελληνισμό, για τις οποίες αξίζει να τον θυμόμαστε και να τον τιμάμε, περιλαμβάνονται και όσα είπε το 1828 στον μετέπειτα δολοφόνο του, τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, όταν ο δεύτερος πήγε στην Αίγινα να επισκεφθεί τον Κυβερνήτη. Ακολουθούν τα κυριότερα σημεία της εμπνευσμένης ομιλίας του Καποδίστρια, τα οποία πρέπει να τα διδάσκονται οι μαθητές σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, για να καταλάβουν τι σημαίνει ενάρετη και αποτελεσματική άσκηση πατριωτικής πολιτικής:

«Πριν τα πατήσω τα χώματα τα ελληνικά, και αφού ήλθα και είδα το επιβεβαιώθηκα, είναι καιροί που πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια, και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο∙ είδα πολλά εις τη ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα, δεν είδα τι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδεί∙ προείδα μεγάλα δυστυχήματα δια την πατρίδα∙ αν εσείς δεν θα είσθε σύμφωνοι μαζί μου και εγώ με εσάς. “Ζήτω ο Κυβερνήτης μας, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας”, εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά γδυτά, κατεβασμένα από τες σπηλιές∙ δεν ήτον το συναπάντημά μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος∙ η γη εβρέχετο από δάκρυα∙ εβρέχετο η μερτιά και η δάφνη του στολισμένου δρόμου από το γιαλό εις την Εκκλησία∙ ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνή του λαού έσχιζε την καρδιά μου. Μαυροφορεμένες, γέροντες, μου εζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους, και μου έλεγαν να τα ζήσω, και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα και εγώ, και με δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και εσείς με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνηση, και κυβέρνησις καθώς πρέπει, ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει τους αποθαμένους, διότι διορθώνει τη ζημία του θανάτου και της αδικίας. Δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχει συνείδηση, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας.

[…] Πού το θησαυροφυλάκιον του έθνους; Ακούω, επουλήσατε και τη δεκατιά του φετινού έτους, πριν ακόμα σπαρθεί το γέννημα. Ο τόπος είναι χέρσος, σπάνιοι οι κάτοικοι, σκόρπιοι εις τα βουνά και εις τα σπήλαια. Το δημόσιο είναι πλακωμένο από δύο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητείτε οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη εις τους Άγγλους δανειστάς. Ανάγκη να την ελευθερώσομε με την ίδια απόφαση, ως θα την ελευθερώσομε και από τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου.

– Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι. Προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου και των δακρύων, παρά άλλο. Ο Θεός μου το ’δωσε, το παίρνω, θέλει να με δοκιμάσει· είμαι από τη φυλή σας. Eις ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ. 

Ό,τι έχω, ζωή, περιουσία, φιλίες εις την Ευρώπη, κεφάλαια γνώσεων, αποκτημένα από τόσα θεάματα και ακροάματα συμβάντων του κόσμου της ημέρας μου, τα αφιερώνω εις την κοινή πατρίδα, ας υψώσω το μεγαλείον της, ώστε όποιος θελήσει, δυσκόλως να το ταπεινώσει, στερεωμένο εις ρίζες αρετής είναι ακαταμάχητο.

Εκάμετε έργα πολεμικά αθάνατα. Βασιλείς και έθνη σας επαίνεσαν, αλλά πίστευσέ μου, δια πολυετίαν ακόμη η ζώνη του προδρόμου πρέπει να είναι στολισμός μας, όχι χρυσοΰφαντη χλαμύδα. Ως οι παλαιοί ήρωες ή βασιλείς της Ελλάδος πρέπει να φυτεύομε δένδρα, να ανοίγομε δρόμους, να παλεύομε με τα θηρία του δάσους, να δέσομε την κοινωνία μας με νόμους συμφώνους με το έθνος μας· ούτε οπίσω, ούτε εμπρός του καιρού μας· μη μου ζητείτε ζωγραφίες πολύτιμες εις οικοδόμημα ακόμη ατελείωτο. Μέτρο μας και άστρο, εις δεινά ελληνικά θεραπεία ελληνική. Με το στόμα μας, όχι ως χειρουργοί της Ευρώπης κόβοντας, αλλά με το στόμα μας να βυζαίνομε το έμπυο της Πατρίδος μας, δια να τη γιάνομε.

Αν δεν μας αποστραφεί ο μεγαλοδύναμος και αξιωθούμε την ευλογία του, τα ακροθαλάσσιά μας θα στολισθούν από εύμορφες πολιτείες, η σημαία η Ελληνική θα δοξάζεται εις τα πελάγη, ήμερα δένδρα θα ανθίζουν εις τα άγρια βουνά, και οι ερημιές θα πληθύνουν από κατοίκους – και όχι εις τες όψιμες ημέρες των απογόνων όσα σου προλέγω, αλλά εσύ θα τα ιδείς που ’σαι νέος, θα ζήσεις και θα γεράσεις. Ένα μόνο φοβούμαι πολύ και με δέρνει υποψία, τρέμω την απειρία σας. Αν η νέα κυβέρνησις τύχει να συγκρουσθεί με συμφέροντα ξένων δυνάμεων -επειδή κάθε τόπος έχει χωριστά το μυστήριο της ζωής του, το νόμο της ευτυχίας του-, αν πλανεθεί ο ελληνισμός σας και σηκωθεί σκοτάδι μεταξύ μας, ώστε εσείς να μη διαβάζετε εις την καρδίαν μου, θολωθούν και με οι οφθαλμοί, ποιος ηξεύρει;… Πού θα πάμε; Τι θα γενούμε;

Ετινάξετε το καβούκι των αλλοφύλων, αλλ’ οι πλεκτάνες της διπλωματίας έχουν κλωστές πλανήτριες, φαρμακερές, κλωστές θανάτου, άφαντες, και εσείς δεν τες εννοείτε. Κατεβαίνω πολεμιστής εις το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι, τον έρωτα των προνομίων που είναι φυτευμένος εις ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων ξένων πρακτικής ζωής, το φιλοΰποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών.

Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύει την καρδίαν μας, θεός ζηλότυπος, μόνο το αίσθημα το Ελληνικό∙ ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης».

*Πηγή: Γ. Βαλέτα «Τερτσέτη Άπαντα – Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα», Τόμος Γ΄, ενότητα «Απόλογα για τον Καποδίστρια», σελ. 241

Έντομα στα πιάτα των Ελλήνων φέρνει η Ούρσουλα και αυτοί οι περίεργοι τύποι της ΕΕ – Θα κατακλύσουν τρόφιμα, ποτά και σνακ – Τεράστιος κίνδυνος για την υγεία καθώς κρύβουν δεκάδες παρενέργειες

Από τον Ιανουάριο του 2023, η Ευρωπαϊκή Ένωση άνοιξε επίσημα την πόρτα για την εμπορική χρήση εντόμων σε τρόφιμα. Και ενώ πολλοί Έλληνες νόμιζαν ότι αυτό το σενάριο ανήκει στη sci-fi λογοτεχνία, η αλήθεια είναι πως τα έντομα έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται σε προϊόντα που πιθανότατα υπάρχουν στα ράφια του σούπερ μάρκετ που ψωνίζετε.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ