Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

ΠΗΓΗ: ierosloxos2012.blogspot.com

Ολόκληρη η Ευρώπη «φλέγεται», στην Ελλάδα σιωπή…

Στην Αγγλία εκατοντάδες χιλιάδες πατριωτών διαδηλώνουν εναντίον της κυβερνήσεως που ακολουθεί μία πολιτική σκανδαλώδους ανοχής προς τους λαθρομετανάστες. Σε Γαλλία και Γερμανία κόμματα που θέλουν να περιορίσουν την λαθρομετανάστευση είναι πρώτα στις δημοσκοπήσεις. Στο Βέλγιο συγκρούσεις και διαδηλώσεις. Το ίδιο και στην Ιταλία παρά το γεγονός ότι η Μελόνι δείχνει έναν πολιτικό καιροσκοπισμό, αντίθετο από τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Ολόκληρη η Ευρώπη φλέγεται αλλά στην Ελλάδα που οι πουλημένοι κονδυλοφόροι λένε ότι υπάρχει… ακροδεξιά άνοδος και απειλή, επικρατεί «άκρα του τάφου σιωπή»!

Η ελληνική «ακροδεξιά» δεν οργανώνει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ενάντια στην εισβολή που συνεχίζεται από τον Έβρο έως την Κρήτη. Και όχι μόνον αυτό, αλλά δεχόμαστε και… επιπλήξεις για τις ελάχιστες «επαναπροωθήσεις» από το Συμβούλιο της Ευρώπης! Όπως έγινε γνωστό:

Το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί την Ελλάδα να σταματήσει τις «επαναπροωθήσεις» μεταναστών: «Η επιστροφή ατόμων χωρίς να προηγηθεί η αναγκαία εξατομικευμένη διαδικασία ταυτοποίησης στερεί από τα κράτη τη δυνατότητα να διαπιστώσουν αν στέλνουν ανθρώπους πίσω σε χώρες ή καταστάσεις όπου ενδέχεται να υποστούν σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», σημειώνει ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, Michael O’ Flaherty.

Αλήθεια, τα κόμματα που βγάζουν μεροκάματο επικαλούμενοι το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, ο Βελόπουλος, η Λατινοπούλου, ο Νατσιός, αυτοί που φύγανε από την Χρυσή Αυγή γιατί «ο Μιχαλολιάκος έκανε λάθη», όλοι αυτοί που τον κατηγορούσαν και περιμένουν σαν Ιεχωβάδες κάποιον Μεσσία, τι κάνουν; Τίποτε! Εάν δεν υπήρχε το αντεθνικό κράτος και οι προδότες, τότε θα υπήρχε και στην Ελλάδα ένα μαζικό Κίνημα Εθνικό και Λαϊκό, όπως ΥΠΗΡΧΕ όταν η Χρυσή Αυγή ήταν ΕΛΕΥΘΕΡΗ να δράσει άνευ νομικίστικων «βαρυδίων». Τώρα, οι Χρυαυγίτες αγωνίζονται μόνοι τους όσο οι διασπαστές αναλώνονται στο… YouTube και οι εκλεγμένοι απολαμβάνουν ήσυχοι τα… μισθά τους.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

Η λευκότητα διαγράφεται, η υπερηφάνεια απαγορεύεται, η ιστορία ξαναγράφεται

Το λευκό δέρμα είναι τώρα πιά ένας θάλαμος εξομολόγησης …..ή υπό προϋποθέσεις μπορεί να γίνει και μια ανακριτική αίθουσα ! Στέκει λερό, γδαρμένο από άθεους γραφειοκράτες «ιερείς» με ενδυμασίες των μέσων ενημέρωσης, που προωθούν την «συλλογική» μετάνοια ως αρετή και την αφήγηση ως ναρκωτικό. Μια ήπειρος που κάποτε έστελνε γαλέρες εξερευνητών σε άγνωστους ωκεανούς, τώρα πνίγεται σε θρηνητικές ιστορίες που μεταδίδονται κάθε βράδυ ανάμεσα … σε διαφημίσεις εσωρούχων και σαμπουάν. Το κρανίο ενός λευκού αγρότη σπάει κάτω από το χτύπημα μιας ματσέτας στο Λιμπόπο και οι ειδησειογράφοι ανοιγοκλείνουν αργά τα μάτια τους, ενώ επιτηδευμένα κοιτάζουν αλλού ! Μια μητέρα πυροβολείται μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου της στο Ελεύθερο Κράτος, ενώ το μωρό της ουρλιάζει στα Αφρικάανς (τα Ολλανδικά της νότιας Αφρικής) …. και ο αντινατιβιστικός- προοδευτικός τύπος τυπώνει ένα ακόμη κήρυγμα για την «ανταποδοτική δικαιοσύνη της μαύρης γης» και τις «επιμένουσες πληγές του Απαρτχάϊντ». Οι αριθμοί στοιβάζονται σαν κρανία σε οστεοφυλάκια, που μόνον οι αιρετικοί παρατηρούν. Τους λένε: Η Νότια Αφρική θεραπεύεται από το παρελθόν της !

Τι γίνεται με τους νεκρούς; Τι γίνεται με τους ακρωτηριασμένους; Το να μιλάς γι’ αυτούς ισοδυναμεί με αφορισμό από το Ιερατείο της Νέας Πίστη, όπου η ενσυναίσθηση ρέει μόνο προς μία κατεύθυνση ! Το αίμα των λευκών είναι αόρατο, εκτός αν μπορεί να υφανθεί σε μιαν ευρύτερη ιστορία ενός εκλεκτικού κάρμα όπου χρωστούν στα …τέως θύματά τους. Σ’ αυτήν τη νέα λειτουργία, ο πόνος έχει χρώμα, και αν αιμορραγήσεις στη λάθος απόχρωση, οι θεοί δεν σε ακούνε ! Πέρα από τη μεγάλη θάλασσα, στην Αμερική, μια λευκή γριούλα ληστεύεται στο σπίτι της και ξυλοκοπημένη έως θανάτου με τούβλο γίνεται μια ασήμαντη υποσημείωση, θαμμένη κάτω από έναν τίτλο για μικροεπιθέσεις. Η πολιτικά ορθή αφήγηση απαιτεί θυσίες κι όσοι έχουν λευκό δέρμα είναι πάντα αρνητικά επιλεγμένοι. Είναι πάντα ήδη ένοχοι ! Πάντα, ήδη καταδικασμένοι, στη σκιώδη πλευρά του στημένου θεάτρου της ιστορίας, την φερόμενη ως «σωστή πλευρά». Έγκλημα είναι η ίδια τους η ύπαρξη, και η ποινή είναι η σιωπή.

Σ΄ αυτό το θέατρο πόνου, στο οποίο στα παιδιά πριν προλάβουν να γράψουν τα ονόματά τους δίνονται πολυάριθμα γραπτά, ποτισμένα με ομολογίες λευκής ενοχής και απολογίες: Το λευκό παιδί στο αμερικανικό σχολείο διδάσκεται να βλέπει την καταγωγή του ως …. ένα βιβλίο εγκλημάτων ! Απαγγέλλει την πολιτικά ορθή, κυρίαρχη λιτανεία: αλυσίδες, μαστίγια, βαμβάκι, αίμα. Μαθαίνει ότι η κληρονομιά του είναι μολυσμένη, ότι οι ανέσεις του σπιτιού του στοιχειώνονται από τα φαντάσματα των …. φυτειών. Η ενοχή προσφέρεται όχι ως επίγνωση αλλά ως ταυτότητα, ως υποκατάστατο της δύναμης κι επιβολής των Επικυριάρχων. Στη Βρετανία, η ενοχή είναι ακόμη παλαιότερη, πιο πυκνή, απολιθωμένη στα τούβλα κάθε βικτωριανού κτιρίου. Οι δάσκαλοι με τα τουίντ ρούχα ψιθυρίζουν ότι ο αποικισμός ήταν …. μια κατάρα μεταμφιεσμένη σε αποστολή, ότι ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ήταν αρρωστημένος προφήτης της κακίας, ότι η Αυτοκρατορία ήταν ένας βρυκόλακας που ρούφαγε το χρώμα από τον κόσμο.

Το παιδί μαθαίνει να απεχθάνεται τον εαυτό του ενώ χαμογελάει, να νιώθει υπερηφάνεια μόνο όταν μαστιγώνεται. Δεν θα του ζητηθεί ποτέ τι αγαπά, μόνο τι λυπάται. Και όταν μιλάει για τα δάση των προγόνων του, για τους μεγαλιθικούς βράχους και τις αίθουσες με το υδρόμελι των ποιητών, για τα τραγούδια και τους παγωμένους μύθους που γέννησαν το αίμα του, θα του πουν ότι αυτά είναι φαντασιώσεις, …. στην καλύτερη περίπτωση επικίνδυνες. Το πρόγραμμα σπουδών είναι ένα κλουβί. Το παρελθόν είναι μια αίθουσα δικαστηρίου. Και το μέλλον για αυτόν, είναι ένα καλυμμένο κελί ζωγραφισμένο με τις λέξεις «ένταξη, ισότητα, ποικιλομορφία !». Θα ζήσει κυβερνημένο από αγύρτες όπως ο Στάρμερ που για λόγους «αντιρατσισμού»,  ως αρχιεισαγγελέας της Βρετανίας, απέκρυπτε τους μαζικούς κτηνώδεις βιασμούς λευκών κοριτσιών από σπείρες Πακιστανών ! 

Δεν υπάρχει καμιά διαφυγή μέσα από την εστία της σήψης. Το σπίτι του λευκού ανθρώπου είναι από καιρό αποικισμένο, σιωπηρά κατακτημένο ! Το σαλόνι τρεμοπαίζει με ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα που ψάλλουν την ίδια μαγικοθρησκευτική επωδό, το ίδιο «μάντρα» σε διαφορετικά κουδουνίσματα. Διαφημίσεις που κάποτε πουλούσαν προϊόντα, τώρα πουλάνε οράματα για ένα μέλλον όπου η λευκή οικογένεια έχει εξαφανιστεί, έχει βγει από το καινούργιο μεγάλο άλμπουμ της ανθρώπινης ιστορίας, φτιαγμένο με το καθεστωτικό photoshop. Η πυρηνική οικογένεια έχει αναδιαμορφωθεί: κάθε πατέρας είναι αφοπλισμένος, αβλαβής, μαλακωμένος, μεταμορφωμένος σε ένα ασπόνδυλο χαμόγελο. Η μητέρα λάμπει στην αμφισημία της, πλαισιωμένη από παιδιά με τόνους δέρματος που δεν ταιριάζουν, επειδή η ταύτιση είναι πλέον έγκλημα. Το να αναπαράγει κανείς την εικόνα του ισοδυναμεί με απειλή εναντίον της παγκοσμιοποιητικής Νέας Τάξης Πραγμάτων ! Έτσι, παρελαύνουν ατελείωτα τις εναλλακτικές τους σκηνοθετημένες φρικαλεότητες: η οικογένεια ως …. fusion κουζίνα, η ταυτότητα ως ένα παζλ χωρίς εθνοφυλετικά ακέραια κομμάτια.

Ο διαρκώς χειραγωγούμενος θεατής δεν πείθεται απλώς. Είναι καθολικά «προγραμματισμένος» για υπόδουλος ! Αυτό είναι το εξουσιαστικό μάρκετινγκ ως ηθική οδηγία, η οπτική αποπλάνηση ως ιδεολογικό ρόπαλο. Δεν βλέπεις οικογένεια. Βλέπεις ένα μήνυμα: Η γενεαλογική σου γραμμή τελειώνει εδώ ! Οι διαφημίσεις δεν λένε ψέματα. Απλώς …. παραλείπουν. Και η παράλειψη είναι η νέα αλήθεια. Το αποτέλεσμα είναι ένας λαός με ανέσεις, που φωτίζεται άπλετα με φυσικό αέριο ώστε να ζει ζεστός στο σκοτάδι της απατηλής παραπληροφόρησης ή καθολικής άγνοιας. Είναι εκ προοιμίου οδηγημένος στην απάνθρωπη λήθη, τραγουδώντας μαζί με εύηχα ανατολίτικα κουδουνίσματα που προβλέπουν την εξαφάνισή του.

Η ιστορία, η μεγάλη αυτή άγκυρα της ανθρώπινης ταυτότητας, ανυψώνεται από τον βυθό της θάλασσας και αντικαθίσταται από ένα πλωτό ψέμα. Στο πανίσχυρο Netflix, το παρελθόν είναι μια επίδειξη μόδας, όπου ο χρόνος λυγίζει στις ιδιοτροπίες των ατζέντηδων κάστινγκ, που εργάζονται με ποσοστώσεις. Η διάσημη και υπερεπιτυχημένη «ιστορική» σειρά «Μπρίτζερτον», (Bridgerton) με φαντασιακή διορθωμένη ιστορία χρησιμεύει ως ο καθεδρικός ναός αυτού του δόγματος, όπου …. μαύροι δούκες πίνουν τσάι κάτω από πολυελαίους γεωργιανού στιλ και κανείς δεν αναρωτιέται πώς έφτασαν εκεί. Στον θεατή λένε ότι αυτό το είδος εναλλακτικής αφήγησης είναι πρόοδος. Ότι η ιστορική ακρίβεια είναι σκληρότητα και ότι η μυθοπλασία πρέπει να αντανακλά τον κόσμο όπως τον επιθυμεί η ελίτ, όχι όπως ήταν. Αυτή είναι ιστορία που ξαναγράφεται όχι με τη φροντίδα της ακαδημαϊκής έρευνας, αλλά με την παραχάραξη και την ωμή δύναμη της πολιτικής ιδιοτροπίας. Είναι «σκηνικό ντύσιμο» – «cosplay» επενδεδυμένο με χαρακτηρολογικά συστατικά και εικόνες ως ημιμαθές και παραμυθολογικό πρώιμο εφηβικό πρόγραμμα σπουδών.

Οι παλαιές ιστορίες απογυμνώνονται από το πραγματικό τους πλαίσιο, το πραγματολογικό «μεδούλι» τους απορροφάται και στη συνέχεια ξαναντύνεται με νέα «πολιτικά ορθά» επενδύματα. Νεαρά μυαλά που τρέφονται με αυτό το μπουρδολογικό εύπεπτο ψηφιακό χαρτί πιστεύουν τώρα ότι η βασίλισσα Σοφία Σάρλοτ –η Καρλότα η Γερμανίδα Δούκισσα του βορειογερμανικού Μεκλεμβούργου και Στρέλιτζ, η σύζυγος του Άγγλου Βασιλέως Γεωργίου του Γ’ ήταν …… Αφρο-Καραϊβικής καταγωγής (!) και ότι η αποικιακή Βρετανία ήταν ένα καρναβάλι πολυφυλετικής-πολυπολιτιστικής «αρμονίας». Δεν το αμφισβητούν καν, επειδή η αμφισβήτηση τέτοιου είδους και οι συναφείς ερωτήσεις είναι «ρατσιστική συμπεριφορά». Το να ζητάς πίστη στην αλήθεια και όχι στο ψεύδος, στους τωρινούς καιρούς ισοδυναμεί με αίρεση. Έτσι, το ιστορικό χρονοδιάγραμμα καταρρέει και το παρελθόν γίνεται σκηνή για παντομίμες καθεστωτικής συναίνεσης και «αντιρατσιστικής αρετής». Αυτό που είχε σημασία — οι γενεαλογικές γραμμές, το καθήκον, η θυσία — αντικαθίσταται με ό,τι ευχαριστεί, ό,τι προσφέρει χαρά και ηδονή. Οι πρόγονοι αναδιαμορφώνονται και οι ζωντανοί καλούνται να χειροκροτήσουν, αποβλακωμένοι, υποταγμένοι, υποδουλωμένοι. Αυτή σιχαμερή γραμμή σκέψης ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν με το ακδημαϊκό σκουπίδι Μάρτιν Μπερνάλ και την «Μαύρη Αθηνά» του, κι έφτασε να παράγει ψευδή εμέσματα με μαύρους Αννίβες και Αχιλλείς… Δεν υπάρχει πάτος στην απάτη !

Ο μύθος, που κάποτε ήταν ο υψηλότερος πύργος από τον οποίον η ανθρώπινη ψυχή μπορούσε να δει την αιωνιότητα, είναι τώρα ένα περίπτερο εμπορικού κέντρου, που πουλάει ως ενθύμια κακότεχνα ειδώλια που δεν έχουν καμία ομοιότητα με τους θεούς που κάποτε επικαλούνταν. Τα υπέροχα «Δαχτυλίδια της Δύναμης» του Άρχοντα των Δακτυλιδιών είναι μια βεβήλωση για την εποχή μας. Ο μεγάλος Τόλκιν έγραψε για φυλές, ξεχωριστές και περήφανες, για γλώσσες με ρίζες παλαιότερες από τη Ρώμη, για ομορφιά που ορίζεται από τη μορφή και την καταγωγή. Η συναφής τροποποιημένη έκδοση του Amazon είναι ένα μωσαϊκό πιτσιλισμένο με χρώματα από τις διευθυντικές προτιμήσεις. Τα ξωτικά δεν λάμπουν πλέον με σκανδιναβική χάρη, αλλά εκπέμπουν «ποικιλομορφία» εγκεκριμένη από την εταιρική διεύθυνση  Ανθρώπινου Δυναμικού. Οι νάνοι αναδιατάσσονται δημογραφικά. Οι Χόμπιτ, αυτοί οι τελευταίοι σύνδεσμοι με την αγροτική Αγγλία, επαναπροσδιορίζονται ως ένα μείγμα παγκόσμιων κλισέ.

Ο μύθος θρυμματίζεται, σπάει για να προσαρμοστεί στο καλούπι των Διεθνών Επικυριάρχων. Αυτό που προκύπτει είναι ένα πολυπολτισμικό εξισωτικό κήρυγμα ντυμένο με κοστούμι. Στον θεατή λέγεται ότι αυτό είναι σύγχρονο, «περιεκτικό», απαραίτητο. Κι όμως κάτι λείπει. Η απήχηση ψυχής έχει χαθεί. Το δαιμονικό σκοτεινό ξόρκι δεν καταφέρνει να το επιτύχει. Γιατί ο Μύθος δεν μπορεί να πει ψέματα. Επαναστατεί όταν ξαναγράφεται. Καταρρέει όταν εξαναγκάζεται. Και όταν πέφτει ο μύθος, καταρρέει και η μνήμη. Και όταν πέφτει η μνήμη, πέφτει ο άνθρωπος !

Το λευκό παιδί παρακολουθεί, με μάτια ορθάνοιχτα και το στόμα του «ραμμένο», κλειστό από φόβο μήπως προσβάλει. Μαθαίνει νωρίς ότι η υπερηφάνεια είναι επικίνδυνη και ότι η αγάπη για τον λαό του απέχει πάντα ένα βήμα από την καταδίκη. Ραντεβού στον κύκλο των χρωμάτων όχι λόγω επιθυμίας, αλλά επειδή η ίδια η επιθυμία έχει χαρακτηριστεί ύποπτη. Μιλάει για τους παππούδες του ως προβληματικούς. Ονειρεύεται ένα μέλλον χωρίς σταθερή μορφή, χωρίς ταυτότητα, απλώς μιαν ατελείωτη γέννηση. Ο κύκλος συνεχίζεται: η ντροπή τροφοδοτείται στην ίδια την κυκλοφορία του αίματος, γενιές διαλύονται στο οξύ της μετάνοιας μέσω μιας πρόστυχης ανελέητης κατήχησης.

Η λευκότητα που τους λένε να μισούν δεν είναι απλώς το δέρμα τους. Είναι δομή, είναι ιστορία, είναι ο καθεδρικός ναός και ο κώδικας, η Ιλιάδα και το σιδηρουργείο, το αγρόκτημα και το φιόρδ. Το να καταστρέψεις αυτή τη λευκότητα ισοδυναμεί με καταστροφή της συνέχειας. Κι όμως χαμογελούν καθώς το κάνουν, πεπεισμένοι ότι είναι δικαιοσύνη. Κανένα μνημείο δεν χρειάζεται όταν η ίδια η ψυχή έχει υπονομευθεί στα θεμέλιά της κι έχει δυναμιτιστεί.

Το σύμπλεγμα λευκής ενοχής είναι λιγότερο μια πεποίθηση και περισσότερο μια τελετουργία: Ασταμάτητη, καθημερινή, συνεχής, επιβαλλόμενη με χαμόγελα και χορηγίες. Υπάρχει για να απομυζά τη δύναμη, να συγχέει την αγάπη με την αλαζονεία, να διασφαλίζει ότι κανένας γιος δεν θα αναστηθεί με τη σαφήνεια του σκοπού που κάποτε κρατούσαν οι πρόγονοί του σαν λάβαρα μέσα στο χιόνι και το αίμα. Είναι μια αργή ευθανασία της ψυχής μεταμφιεσμένη σε συμπόνια. Ο σκοπός είναι η εκκαθάριση : Απάνθρωπη εκκαθάριση της μνήμης, της ταυτότητας, της ύπαρξης. Η καταστροφή είναι απαλή, τραγουδώντας νανουρίσματα «ισότητας» ενώ θάβεται το γενεαλογικό δέντρο στη λάσπη.

Κι όμως, κάτι αναδεύεται. Κάτω από τα στρώματα της απολογίας και της αφαίρεσης, παραμένει ένας καρδιοχτύπι, μια ανάμνηση του κυνηγιού, της εστίας, του ύμνου. Η Ευρώπη δεν πεθαίνει. Κοιμάται, ονειρεύεται και τα όνειρα μπορούν να ανάψουν. Τη στιγμή που η ενοχή κλονίζεται, η υπερηφάνεια επιστρέφει. Κι όταν έρθει εκείνη η μέρα, ο κόσμος θα θυμηθεί τι θάφτηκε κάτω από τα ύπουλα και μολυσματικά συνθήματα που ύπουλα αποκαλούνται DEI, σαν να ήταν θέληση του Θεού.

[DEI – Diversity, Equity, and Inclusion – Ποικιλομορφία, Ισότητα και Ένταξη. Το αρκτικόλεξο αναφέρεται σε μια φιλοσοφία και ένα σύνολο πολιτικών που στοχεύουν στη δημιουργία και μορφοποίηση ενός χώρου εργασίας και μιας κοινωνίας όπου αναγκαστικά συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι από όλα τα διαφορετικά υπόβαθρα, έχοντας δίκαιη και ισότιμη πρόσβαση σε …. ευκαιρίες, ενώ αισθάνονται ευπρόσδεκτοι, σεβαστοί και σωστά εκτιμημένοι !]

Ιάκωβος Ναυκλήρου

ΠΗΓΗ

Μητσοτάκης, «επιστημονική φαντασία» και πολιτική μνήμη

  

● Είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Σπάρτη: «Θα ακούσετε πολλές υποσχέσεις και σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Τα ακούσαμε πριν χρόνια και είδατε πού καταλήξαμε. Ένα πράγμα δεν θα θέσω σε κίνδυνο, τη δημοσιονομική σταθερότητα της χώρας. Δεν πρέπει να αφήσουμε χρέη στα παιδιά μας».

● Σε ό,τι αφορά την επιστημονική φαντασία, που ειρωνεύεται ο Μητσοτάκης, ας λάβει μια απάντηση: βγαλμένο από μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας είναι να έχεις ως πρόσχημα τον κορονοϊό, να κλειδαμπαρώνεις τους πολίτες στα σπίτια τους, να ζητάς από τη γιαγιά γραπτή βεβαίωση ότι πάει να πετάξει τα σκουπίδια κι εσύ να κάνεις ποδηλατάδες με παρέα στην Πάρνηθα και τσιμπούσι με ακόμα μεγαλύτερη παρέα στους Φούρνους Ικαρίας.

● Επιστημονική φαντασία και μάλιστα χιουμοριστικού τύπου είναι να μιλάς για χρέη που δεν θα αφήσεις στα «παιδιά σου» (τα βιολογικά παιδιά σου είναι ήδη ζάπλουτα και αμερικανοσπουδαγμένα). Όμως, επειδή ως «παιδιά σου» εννοούσες τα παιδιά των υπόλοιπων Ελλήνων, ας σου θυμίσει κάποιος ότι ήδη τα έχεις φεσώσει με περίπου μισό δισ. ευρώ, δανεικά κι αγύριστα της Ν.Δ. από τις τράπεζες. Δεν παραπέμπει σε νουβέλα επιστημονικής φαντασίας να μιλάει για χρέη ο πρόεδρος της καταχρεωμένης νουδού;

● Και μια τζούρα μητσοτακισμού από το παρελθόν. Σαν σήμερα το 1992 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο πατήρ του Κυριάκου δηλαδή, δήλωνε: «Ας λογικευτούμε. Υπάρχουν κοινά συμφέροντα στο Αιγαίο. Η θάλασσα του Αιγαίου είναι κατά κύριο λόγο ελληνική, αλλά δεν είναι μόνο ελληνική». Αυτά δεν τα δήλωνε ως Τούρκος πολιτικός αλλά ως Έλλην πρωθυπουργός! Ενθυμούμενοι τις αντιλήψεις του πατρός στα Ελληνοτουρκικά μπορούμε να καταλάβουμε πού θα πάει το πράγμα επί των ημερών του υιού…

π

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr