Σταύρος Λυγερός - Θα κλιμακωθεί σε γενικευμένο πόλεμο η επίθεση στο Ιράν; (VIDEO)

Αυστρία: Γονείς αποσύρουν παιδιά από τα δημόσια σχολεία – «Ελάχιστα παιδιά μιλάνε Γερμανικά»

Όλο και περισσότεροι γονείς στην Αυστρία που έχουν τη σχετική οικονομική δυνατότητα αποσύρουν τα παιδιά τους από τα δημόσια σχολεία, εκφράζοντας έντονη ανησυχία ότι η έλλειψη επαρκούς γνώσης της γερμανικής γλώσσας στις τάξεις υπονομεύει σοβαρά το επίπεδο της εκπαίδευσης.

«Στην τάξη μόνο τέσσερα παιδιά μιλούσαν γερμανικά»

Όπως μεταδίδει η εφημερίδα Heute, η Σαμπίνε Γ., μητέρα τριών παιδιών από τη Βιέννη, πήρε την απόφαση μετά από δύο χρόνια φοίτησης της κόρης της σε δημοτικό σχολείο στην περιοχή Ρούντολφσχαϊμ–Φίνφχαους. Στην τάξη της κόρης της, της Λένα, μόλις τέσσερα παιδιά μιλούσαν άπταιστα γερμανικά.

Σύμφωνα με τη μητέρα, οι δάσκαλοι αφιέρωναν μεγάλο μέρος του χρόνου τους στη μετάφραση βασικών οδηγιών και στην απλή επικοινωνία, αφήνοντας ελάχιστο περιθώριο για ουσιαστικό μάθημα. Στο τέλος της πρώτης σχολικής χρονιάς, η κόρη της δεν μπορούσε ακόμη να απαγγείλει το αλφάβητο, ενώ αρκετοί συμμαθητές της υποχρεώθηκαν να επαναλάβουν την τάξη.

Τάξεις με παιδιά διαφορετικών ηλικιών και επιπέδων

Η κατάσταση, όπως περιγράφει η Σαμπίνε, δεν βελτιώθηκε τη δεύτερη χρονιά. Στην ίδια τάξη συνυπήρχαν μεγαλύτερα παιδιά που είχαν μείνει πίσω πολλές φορές με μικρότερους μαθητές, δημιουργώντας σοβαρά αναπτυξιακά και μαθησιακά χάσματα.

Η ίδια αποδίδει μεγάλο μέρος της καθυστέρησης στη χαμηλή γνώση της γερμανικής γλώσσας.

Πολιτισμική και θρησκευτική πίεση μέσα στο σχολείο

Οι ανησυχίες δεν περιορίστηκαν στα μαθήματα. Η μητέρα ανέφερε ότι η κόρη της άρχισε να υιοθετεί συμπεριφορές και απόψεις από το σχολικό περιβάλλον, όπως το να αρνείται να φάει χοιρινό επειδή της είπαν ότι είναι «ακάθαρτο», αλλά και να αποφεύγει συγκεκριμένα ρούχα το καλοκαίρι.

«Ένιωσα ότι το παιδί μου δεχόταν έντονη επιρροή», δήλωσε.

Μεταγραφή σε ιδιωτικό σχολείο

Μετά τη Β΄ Δημοτικού, η οικογένεια μετέγραψε τη Λένα σε ιδιωτικό σχολείο στη Βιέννη, με μηνιαίο κόστος 560 ευρώ. «Δεν ήθελα να βλέπω το παιδί μου να μένει πίσω. Πρόκειται για το μέλλον της», τόνισε η μητέρα.

«Η γερμανική γλώσσα είναι μειοψηφία στις τάξεις»

Ανάλογες εικόνες περιγράφουν και εκπαιδευτικοί σε άλλες περιοχές της χώρας. Στο Γκρατς, η διευθύντρια του δημοτικού σχολείου Μπέρτα φον Ζούτνερ στην περιοχή Γκρις ανέφερε ότι η γερμανική είναι πλέον μειοψηφική ως μητρική γλώσσα.

«Έχουμε τέσσερα ή πέντε παιδιά στα 170 με μητρική γλώσσα τα γερμανικά», δήλωσε. Περίπου το 80% των μαθητών είναι μουσουλμάνοι.

Σύμφωνα με την ίδια, υπάρχουν συχνές εντάσεις για θρησκευτικά και πολιτισμικά ζητήματα, αντιδράσεις σε μαθήματα σεξουαλικής αγωγής και παράπονα για χριστουγεννιάτικα σύμβολα, όπως τα δέντρα. Παράλληλα, ορισμένες οικογένειες αποσύρουν τα παιδιά τους από το σχολείο για ημέρες λόγω θρησκευτικών εορτών χωρίς επίσημη άδεια.

Στοιχεία-καμπανάκι από το υπουργείο Παιδείας

Σύμφωνα με στοιχεία του αυστριακού υπουργείου Παιδείας (Νοέμβριος 2025), 46.385 μαθητές σε όλη τη χώρα δεν μπορούν να παρακολουθήσουν το μάθημα λόγω ανεπαρκούς γνώσης της γερμανικής. Αν και ο αριθμός είναι ελαφρώς μειωμένος σε σχέση με πέρυσι, παραμένει δραματικά αυξημένος σε σύγκριση με πριν από δέκα χρόνια.

FPÖ: «Εκπαιδευτική κατάσταση έκτακτης ανάγκης»

Ο εκπρόσωπος Παιδείας του Κόμματος της Ελευθερίας (FPÖ), Χέρμαν Μπρύκλ, προειδοποίησε:

«Όταν ένας στους τέσσερις μαθητές μιλά στο σπίτι άλλη γλώσσα και οι ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες λόγω ανεπαρκούς γερμανικής εκρήγνυνται, δεν μιλάμε πλέον για πρόκληση, αλλά για εκπαιδευτική κατάσταση έκτακτης ανάγκης».

Χαρακτήρισε μάλιστα την κατάσταση στη Βιέννη «ιδιαίτερα δραματική», επισημαίνοντας ότι το 41,2% των μαθητών στην πρωτεύουσα δηλώνονται μουσουλμάνοι.

Παρόμοια προβλήματα σε Γαλλία και Γερμανία

Ανάλογες ανησυχίες καταγράφονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία, εθνικές αξιολογήσεις το 2024 έδειξαν ότι λιγότεροι από τους μισούς μαθητές της τελευταίας τάξης του δημοτικού έχουν επαρκείς γλωσσικές δεξιότητες.

Στη Γερμανία, ο αρχηγός της αστυνομίας του Βερολίνου Σλόβικ Μάιζελ δήλωσε πρόσφατα ότι η πλειονότητα των αποτυχημένων εξετάσεων πρόσληψης οφείλεται σε ανεπαρκή γνώση της γερμανικής γλώσσας. «Έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα γλωσσικών δεξιοτήτων, ανεξαρτήτως εθνικότητας», τόνισε.

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Sköll - Ultimi Romantici

Δεν ξεχνάμε τον ύπουλο πόλεμο εναντίον του Κινήματος το 2019

Πολλοί σήμερα πιστεύουν ότι οι αγωνιστές της Χρυσής Αυγής προσχώρησαν στο Α ή Β κόμμα, το οποίο μάλιστα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ του Συστήματος με δόλο και σκοπιμότητα ως «διαδόχους της… Χρυσής Αυγής» και αυτούς που φύγανε από την Χρυσή Αυγή σαν… Χρυσαυγίτες! Η ηττοπάθεια καλλιεργήθηκε με πολλά μέσα και πριν τις εκλογές και μετά τις εκλογές. Αυτό, παρόλο που η Χρυσή Αυγή στις δημοσκοπήσεις του Μαρτίου του 2019 είχε 9% και οι θετικές γνώμες για τον Ν. Μιχαλολιάκο έφθαναν το 12%. Όμως, τα ξέχασαν όλα τον Ιούλιο του 2019 με το 2,93% όταν με απαγορεύσεις και καλπονοθεία μας άφησαν έξω από την βουλή. Είναι γεγονός ότι όλο το πολιτικό σύστημα αγωνίστηκε με λύσσα να μας αφήσει εκτός βουλής, αλλά μαζί με αυτούς ήταν και οι κάποιοι βουλευτές και πολιτευτές, που σήκωσαν κυριολεκτικά λευκή σημαία, δεν έκαναν προεκλογικό αγώνα ίσως γιατί ήθελαν να κτυπήσουν την ηγεσία της Χρυσής Αυγής σαν αποτυχημένη, ίσως γιατί είχαν πουληθεί στην Νέα Δημοκρατία, ίσως…

Όταν καταδικασθήκαμε, το Twitter (σήμερα X) αμέσως μας έριξε όλους τους λογαριασμούς. Αντίθετα στους πρώην «Χρυσαυγίτες» (!) ιδρυτές κομμάτων δεν πείραξαν κανέναν λογαριασμό. Αυτό δεν βάζει σε σκέψεις κάποιους εμπαθείς συκοφάντες, που αρνούνται να δουν την ολοφάνερη Αλήθεια; Όχι, δεν τους βάζει, αφού το πάθος τους και ο φθόνος καταργεί κάθε λογική. Ένα από τα τελευταία μηνύματά μας ήταν μια απάντηση σε αυτούς, που έλεγαν και έγραφαν ότι για το 2,93% δεν έφταιγε το άθλιο πολιτικό σύστημα, που μας πολέμησε με τόσο βρώμικα μέσα, αλλά η ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Όλοι ανεύθυνοι για την εκλογική ήττα και προπαντός το Σύστημα με τον βρώμικο πόλεμό του. Όλοι ανεύθυνοι όταν σε εκλογικές περιφέρειες λιποτακτών είχαμε χάσει περισσότερες από τις μισές ψήφους. Δεν είναι επίσης «συμπτωματικό» ότι όλοι αυτοί, που πολέμησαν ύπουλα το 2019 την Χρυσή Αυγή μέσα από την Χρυσή Αυγή, είναι πλέον πολλοί καλοί φίλοι με αυτούς, οι οποίοι λιποτάκτησαν παλαιότερα από το Κίνημά μας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ο Oswald Spengler στο Μόναχο: Από τον «Πρωσικό Σοσιαλισμό» στον Μύθο του Στρατιώτη της Πομπηίας

 

Ο Oswald Spengler, ένας από τους κύριους θεωρητικούς της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, πέρασε δύο περιόδους της ζωής του στο Μόναχο: την πρώτη το 1901-1902 και τη δεύτερη από το 1911 μέχρι τον θάνατό του το 1936. Ο ερευνητής και συγγραφέας Lionel Baland, παρακολουθεί τη ζωή του στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, του οποίου οι ιδέες της παρακμής, βιώνουν σήμερα μια πλήρη αναβίωση και του οποίου το πιο διάσημο έργο, “Η Παρακμή της Δύσης” (1918 και 1922), γράφτηκε σε αυτήν ακριβώς την πόλη, όπως και τα “Πρωσσισμός και Σοσιαλισμός” (1919), “Άνθρωπος και Τεχνολογία” (1931) και “Τα Αποφασιστικά Χρόνια” (1933).

Γεννημένος το 1880, ο Spengler έφτασε στο Μόναχο για πρώτη φορά ένα βράδυ του Οκτωβρίου του 1901, υποφέροντας από έντονους πονοκεφάλους. Την πρώτη του νύχτα εκεί, τον τσίμπησαν κοριοί. Μετακόμισε στο σπίτι της χήρας του δικαστή Weigel στην οδό Kaulbachstrasse, στην μποέμικη λογοτεχνική και καλλιτεχνική περιοχή του Schwabing. Το 1901-1902, παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilian. Το Μόναχο εκείνο, των αρχών του αιώνα τον γοητεύει. Η αρχιτεκτονική αυτής της πόλης της τέχνης τον εντυπωσιάζει. Θεωρεί την οδό Ludwigstrasse έναν από τους ομορφότερους δρόμους στον κόσμο. Τα κάστρα που βρίσκονται κοντά στο Μόναχο, χτισμένα με πρωτοβουλία του βασιλιά Λουδοβίκου Β’ της Βαυαρίας, τον επηρεάζουν βαθιά. Στις 27 Δεκεμβρίου 1901 επισκέπτεται το παρεκκλήσι που ανεγέρθηκε κοντά στη λίμνη Starnberg και αφιερώθηκε στη μνήμη του ηγεμόνα που πνίγηκε εκεί. Στις εκκλησίες του Μονάχου διέκρινε τη διαφορά μεταξύ του Καθολικισμού της νότιας Γερμανίας και του Προτεσταντισμού της βόρειας Γερμανίας, από όπου και καταγόταν. Θαύμαζε τον μεγάλο συνθέτη Richard Wagner και τον Ελβετό συμβολιστή ζωγράφο Arnold Böcklin. Ενδιαφέρθηκε για το θέατρο και τις συμφωνικές ορχήστρες του Richard Strauss, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα γυμνού σχεδίου.

Τα μέλη του κύκλου που σχηματίστηκε γύρω από τον διάσημο Ρηνανό ποιητή, Stefan George (γνωστός ως «George-Kreis«), έναν από τους εμπνευστές της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, συναντιόντουσαν σε ένα σπίτι κοντά στον Oswald Spengler, στην οδό Kaulbachstrasse. Η Franziska zu Reventlow, η οποία σύχναζε στα μέλη αυτού του κύκλου στο Μόναχο, περιέγραψε στο ρομάντζο της “Herrn Dames Aufzeichnungen oder Begebenheiten aus einem merkwürdigen Stadtteil” την ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης, στην μποέμικη λογοτεχνική και καλλιτεχνική περιοχή του Schwabing και έγινε ένα από τα αγαπημένα βιβλία του Spengler. Ο τελευταίος δεν σύχναζε με τα μέλη του κύκλου του ποιητή, με εξαίρεση τον Friedrich Huch και αργότερα τον Karl Wolfskehl, ο οποίος ανήκε στον Κοσμικό Κύκλο του Μονάχου, μαζί με τον Alfred Schuler και τον Ludwig Klages, δύο εμπνευστές διανοούμενους, της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, των οποίων οι ιδέες ο Spengler εκτιμούσε ιδιαίτερα, παρόλο που δεν είχε καμία σχέση μαζί τους.

Επιστροφή στο Μόναχο

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1911, μετά τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του, κληρονομεί ένα χρηματικό ποσό που του επιτρέπει να ζει χωρίς να εργάζεται και αποφασίζει να μετακομίσει στην πόλη που αντιπροσωπεύει τον Νότο και την ελευθερία: το Μόναχο. Στόχος του ήταν να αφιερωθεί στην ποίηση και την τέχνη. Απογοητεύτηκε από το στυλ της Art Nouveau, των κτιρίων που κατασκευάστηκαν στα τελευταία του χρόνια και από τους εξπρεσιονιστικούς πίνακες της ομάδας “Der Blaue Reiter” («Ο Γαλάζιος Καβαλάρης»), των Wassily Kandinsky, Franz Marc, August Macke, Gabriele Münter και Paul Klee. Μένει σε δύο επιπλωμένα δωμάτια στην οδό Arcisstraße 38, στη γειτονιά Maxvorstadt, όχι μακριά από την μποέμικη λογοτεχνική και καλλιτεχνική περιοχή Schwabing. Πηγαίνει τα ρούχα του σε ένα πλυντήριο ρούχων στην Schellingstraße, ενώ μια υπάλληλος, η Maria Kirmaier, του έφτιαχνε τις κάλτσες. Το 1914, ο Spengler μετακόμισε στην Agnesstraße 54/1 στην περιοχή Schwabing. Το διαμέρισμα έβλεπε βόρεια, με όλα τα παράθυρα να βλέπουν στην αυλή και αποτελούνταν από τρία δωμάτια. Το σαλόνι περιέχει έπιπλα από μαόνι που κληρονόμησε από την οικογένεια της μητέρας του. Το δωμάτιο με το μεγαλύτερο παράθυρο είναι το γραφείο του, που είναι μια σιδερώστρα, κάτω από την οποία αγωνίζεται να χωρέσει τα πόδια του, τα οποία είναι στριμμένα στο πλάι και στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο. Περπατάει χαλαρά στον δρόμο με ένα σακίδιο που περιέχει βιβλία δανεισμένα από τη δημόσια βιβλιοθήκη. Γράφει κυρίως το βράδυ και τρώει σε ακανόνιστες ώρες. Η αδερφή του, η Adele , ζει μαζί του για λίγο καιρό και μετά μετακομίζει.

Ο Πόλεμος

Ο Oswald Spengler δεν συμμετείχε (επειδή δεν ήταν στη φύση του) στην έκρηξη της εθνικιστικής χαράς και ενθουσιασμού ανάμεσα στα πλήθη που συγκεντρώνονταν στην Odeonplatz, στο κέντρο της βαυαρικής πρωτεύουσας κατά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και έμεινε σπίτι του. Ο ζωγράφος όμως Adolf Hitler, ο οποίος είχε δραπετεύσει από τη στρατιωτική θητεία στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων και έφτασε στο Μόναχο ένα χρόνο σχεδόν μετά από αυτόν, συμμετείχε. Και οι δύο άνδρες θεώρησαν θεμελιώδους σημασίας αυτή τη στιγμή . Ο Spengler πιστεύει ότι αντιμετωπίζει «την πιο σημαντική ημέρα στην παγκόσμια ιστορία, που εμπίπτει στη διάρκεια της ζωής του» και πιστεύει ότι αυτό συνάδει με την ιδέα για την οποία γεννήθηκε. Μοιρολατρικός, βλέπει τον πόλεμο ως μια αναπόφευκτη φάση στην παρακμή του φιλόδοξου δυτικού ανθρώπου, καταδικασμένου σε εξάντληση από την ίδια του την άπειρη δυναμική, ενώ ο Hitler γοητεύεται από αυτό το γεγονός και ευχαριστεί τον θεό που του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει σε εκείνη την εποχή.

Ο πόλεμος όμως, επηρέασε αρνητικά την οικονομική περιουσία του Spengler. Αναγκάστηκε να κερδίζει χρήματα, δίνοντας διαλέξεις και γράφοντας άρθρα για τον Τύπο. Η οικονομία του πολέμου προκάλεσε δυσκολίες και υπέφερε από την πείνα και το κρύο. Το πρώτο μέρος του βιβλίου «Η Παρακμή της Δύσης», δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1918. Δέχτηκε μια επιθετική κριτική από τον φιλόσοφο Walter Benjamin και τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Kurt Tucholsky, αλλά ο Spengler επαινέθηκε από τον Georg Simmel, στον οποίο είχε στείλει ένα αντίτυπο του βιβλίου του, ως συγγραφέα της «σημαντικότερης φιλοσοφίας της ιστορίας από την εποχή του Hegel», κάτι που δεν ήταν ένα μικρό κομπλιμέντο. Το έργο έκανε επίσης μεγάλη εντύπωση στονLudwig Wittgenstein, ο οποίος ενέκρινε την απαισιοδοξία του Spengler και τις γενικές γραμμές της μεθόδου του πάνω στον οικονομολόγο Werner Sombart και στον ιστορικό Edouard Meyer, ο οποίος, μετά από μια πεντάωρη συζήτηση με τον συγγραφέα του βιβλίου «Η Παρακμή της Δύσης», έγινε θαυμαστής και φίλος του.

Ο Max Weber εντυπωσιάστηκε λιγότερο, αλλά παρ’ όλα αυτά κάλεσε τον Spengler να μιλήσει στο σεμινάριο του για την κοινωνιολογία, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου τον Δεκέμβριο του 1919. Όσο για τον Heidegger, ο οποίος συχνά παραθέτει τον Spengler, αλλά ποτέ δεν του αφιέρωσε μια εις βάθος μελέτη, τον Απρίλιο του 1920 πραγματοποίησε ένα συνέδριο στο Wiesbaden με τίτλο «Η Παρακμή της Δύσης». Το έργο του Spengler επηρέασε έντονα τον Thomas Mann, ο οποίος εκείνη την εποχή προσκολλήθηκε στις ιδέες της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, από την οποία αποστασιοποιήθηκε οριστικά το 1922 και απομακρύνθηκε και από το βιβλίο, όπως και οι αδελφοί Friedrich Georg και Ernst Jünger, δύο άλλοι μεγάλοι στοχαστές της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης. Εκείνο το καιρό, ο Oswald Spengler, ένιωσε μια αηδία όταν ο Σοσιαλιστής Επαναστάτης Kurt Eisner ανέλαβε την εξουσία στο Μόναχο στις 7 και 8 Νοεμβρίου 1918 και ήταν σχεδόν αφόρητη γι’ αυτόν αυτή.

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης

Η ήττα της Γερμανίας ήταν ένα τεράστιο σοκ για τον συγγραφέα, καθώς και για τον Hitler. Και οι δύο ήταν αντίθετοι στην επανάσταση του 1918, στη Δημοκρατία και στη Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών. Εκτός από τον οξύ, μικροαστικό αντισημιτισμό του Hitler, ο οποίος είχε ζήσει στη Βιέννη και οι δύο επιθυμούσαν την κατάργηση της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ένα ισχυρό Ράιχ ως κέντρο μιας σφαίρας επιρροής, τον εθνικισμό, έναν «γερμανικό σοσιαλισμό» και μια μη κοινοβουλευτική, αυταρχική ηγεσία. Ο Spengler εκείνο τον καιρό, παρακολουθεί μια διάλεξη στο Μόναχο από τον κόμη και συγγραφέα Hermann von Keyserling, σχετικά με την ανασυγκρότηση του γερμανικού πνεύματος. Στο τέλος του συνεδρίου, ορισμένοι συμμετέχοντες συγκεντρώνονται σε μια μικρή επιτροπή: ο μεσαιωνολόγος Friedrich von der Leyen και η σύζυγός του, ο Hermann von Keyserling και η σύζυγός του, το ζεύγος εκδοτών Hugo και Elsa Bruckmann που διευθύνουν το ομώνυμο σαλόνι, ο ιστορικός τέχνης Heinrich Wölfflin και ο Oswald Spengler. Στην συζήτηση, ενώ ο Spengler θεωρεί την παρακμή αναπόφευκτη, ο Keyserling πιστεύει ότι η καταστροφική κατάσταση της εποχής μας, επιτρέπει να προβλέψουμε μια πνευματική αναγέννηση.

Κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου ή Φεβρουαρίου 1919, ο Spengler παραπονέθηκε στον Karl Wolfskehl – έναν από τους προδρόμους της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, πρώην μέλος, στις αρχές του αιώνα, του “Κοσμικού Κύκλου” – ότι αναγκάστηκε να εμπιστευτεί το χειρόγραφο του πρώτου μέρους του έργου του «Η Παρακμή της Δύσης» στον Βιεννέζο εκδότη Braumüller, μακριά από το Μόναχο. Λίγες μέρες αργότερα, ο Wolfskehl συζήτησε το θέμα με τον August Albers, έναν αναγνώστη στον εκδοτικό οίκο C. H. Beck στο Μόναχο. Το 1919, ο εκδοτικός αυτός οίκος δημοσίευσε το “Preußentum und Sozialismus” (Πρωσσισμός και Σοσιαλισμός) – στο οποίο ο Spengler υπερασπίζεται την ιδέα ενός πρωσικού σοσιαλισμού βασισμένου στην πειθαρχία, την ιεραρχία, το αίσθημα του καθήκοντος, τη θυσία για την κοινότητα και την πρωτοκαθεδρία του κράτους και του έθνους, έναντι του ατόμου και των οικονομικών – και το δεύτερο μέρος του έργου «Η Παρακμή της Δύσης» το 1922. Ο εκδοτικός οίκος αυτός, εκδίδει επίσης την τρίτη και τις επόμενες εκδόσεις του πρώτου μέρους του κειμένου «Η Παρακμή της Δύσης».

Στις 21 Φεβρουαρίου 1919, ο Anton von Arco auf Valley, ένας ένθερμος εθνικιστής, δολοφόνησε τον σοσιαλιστή Kurt Eisner. Στις 7 Απριλίου, δημιουργείται η “Βαυαρική Δημοκρατία των Συμβουλίων” από τους αναρχικούς και ριζοσπαστικούς σοσιαλιστές διανοούμενους: τους Ernst Toller, Gustav Landauer, Erich Mühsam, Silvio Gesell και Ernst Niekisch, ο οποίος από το 1926 θα γινόταν ένας από τους κορυφαίους στοχαστές της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και ο κορυφαίος εκπρόσωπος του Εθνικομπολσεβικισμού. Στις 12-13 Απριλίου 1919, οι κομμουνιστές ίδρυσαν τη δεύτερη “Βαυαρική Δημοκρατία των Συμβουλίων”, η οποία κατεστάλη στις 2-3 Μαΐου από τα Frei Korps. Στις 4 Μαΐου, ο Spengler ανέφερε σε έναν φίλο του: «Επιτέλους απελευθερωθήκαμε από την κόλαση αυτών των τεσσάρων εβδομάδων». Ο Ernst Niekisch φυλακίστηκε μετά την καταστολή που οργάνωσαν οι εθνικιστές και διάβασε τα γραπτά του Spengler ενώ βρισκόταν στη φυλακή.

Την άνοιξη του 1920, ο Spengler μετακόμισε από το διαμέρισμά του στο ίδιο κτίριο, στην Agnesstraße 54/1, σε ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα στον τρίτο όροφο. Ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Γερμανίας και έτσι μπόρεσε, τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου στο Βερολίνο, να συναντήσει τον Arthur Moeller van den Bruck, τον σημαντικότερο ίσως στοχαστή και θεωρητικό της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης. Η συνάντηση έγινε σε ένα σπίτι που βρίσκεται στην Motzstraße 22, όπου βρισκόταν το “Juniklub” υπό τη διεύθυνση του Heinrich von Gleichen. Όλοι στοιχεία της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης. (ΣτΜ, λεπτομέρειες και παρασκήνια μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλιο “Η Συντηρητική Επανάσταση στην Γερμανια” του Armin Moehler, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λόγχη). Μέχρι το 1923, συμμετείχε στις δραστηριότητες του παραρτήματος του Juniklub στο Μόναχο, το οποίο διηύθυνε ο ιστορικός Karl Alexander von Müller. Ο Oswald Spengler ήταν σε επαφή με την Elisabeth Förster-Nietzsche, αδελφή του φιλοσόφου Friedrich Nietzsche, ενός από τους εμπνευστές της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης.

Το 1924, ενώ ο Hitler ήταν φυλακισμένος στο Landsberg μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 1923, ο Gregor Strasser προσπάθησε να πείσει τον Spengler να δημοσιεύσει κάποια άρθρα σε μια εθνικοσοσιαλιστική εφημερίδα, κάτι που ο τελευταίος αρνήθηκε κατηγορηματικά, καθώς πίστευε ότι η πολιτική πρέπει να βασίζεται σε γεγονότα και σκέψεις και όχι στον ρομαντισμό των συναισθημάτων που απέδιδε στον Εθνικοσοσιαλισμό. Το 1925 μετακόμισε στην Widenmayerstraße 26. Η αδερφή της Hildegard Kornhardt-Spengler, της οποίας ο σύζυγος Fritz είχε πεθάνει στο μέτωπο κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και η κόρη της Hilde, μετακόμισαν στο Μόναχο και έζησαν με τον Oswald Spengler. Ο συγγραφέας έκανε βόλτες, μερικές φορές συνοδευόμενος από την αδερφή του και πήγαινε στο θέατρο. Στις 3 Αυγούστου 1931, ο Karl Wolfskehl ήρθε να τους επισκεφτεί.

Το Τρίτο Ράιχ

Μετά την άνοδο του Hitler στην εξουσία στις 30 Ιανουαρίου 1933, ο Oswald Spengler συναντήθηκε μαζί του στις 25 Ιουλίου 1933, από τις 12:30 έως τις 2:00 μ.μ., στο Bayreuth. Τον Αύγουστο του έστειλε το έργο του “Τα Αποφασιστικά χρόνια”. Ο Hitler του έστειλε ένα επίσημο ευχαριστήριο μήνυμα για το δώρο. Το βιβλίο έγινε αντιληπτό από τους Εθνικοσοσιαλιστές ως μια κριτική του συστήματος που είχαν εγκαθιδρύσει, ενώ ο Spengler διατήρησε πλήρη απόσταση από αυτούς. Μετά την ομιλία που εκφώνησε στο Πανεπιστήμιο του Marburg ο Εθνικοσυντηρητικός αντιπρύτανης Franz von Papen στις 17 Ιουνίου του 1934, η οποία γράφτηκε από τον θεωρητικό της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης Edgar Julius Jung, και αμφισβήτησε ορισμένες πτυχές του νέου καθεστώτος που συνδέονταν με τον Εθνικοσοσιαλισμό, ξέσπασε η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών. Μεταξύ των θυμάτων των Εθνικοσοσιαλιστών ήταν, μετά από μια σύγχυση με ένα άλλο άτομο, ο μουσικοκριτικός Willi Schmid, τον οποίο ο Oswald γνώριζε προσωπικά και ο Εθνικοσοσιαλιστής από την πιο αριστερή πτέρυγα του κόμματος, Gregor Strasser, ο οποίος αλληλογραφούσε με τον Spengler, καθώς και ο πρώην Εθνικοσυντηρητικός καγκελάριος Kurt von Schleicher. Ο Edgar Julius Jung δολοφονήθηκε επίσης κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών.

Την 1η Μαΐου 1935, ενώπιον ενός πλήθους ενάμισι εκατομμυρίου ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν στο Tempelhof του Βερολίνου, ο Hitler δήλωσε: «Ένας συγγραφέας συνόψισε τις απόψεις του για την εποχή σε ένα βιβλίο που ονόμασε “Η Παρακμή της Δύσης”. Είναι αυτό πράγματι το τέλος της ιστορίας μας και του λαού μας; Όχι! Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε! Δεν πρέπει να είναι η παρακμή της Δύσης, αλλά η ανάσταση των δυτικών λαών!». Ο Oswald Spengler πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 8 Μαΐου 1936, στο διαμέρισμά του στο Μόναχο. Τάφηκε στο Nordfriedhof («Βόρειο Νεκροταφείο») στην περιοχή Schwabing, όπου αναπαύεται στην κρύπτη ο Alfred Schuler,, μέλος του “Κοσμικού Κύκλου” και ένας από τους εμπνευστές της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, την οποία αργότερα διατύπωσε ο Armin Mohler. Ο Schuler και η σύζυγός του, Edith , είναι θαμμένοι σε τάφο σε αυτό το νεκροταφείο.

Σήμερα φαίνεται να βιώνουμε αυτό που ο Oswald Spengler αποκαλεί την τελική φάση της παρακμής, δηλαδή την τελευταία μάταιη προσπάθεια ανάκαμψης πριν από την τελική κατάρρευση, που αντιπροσωπεύεται από την έλευση των Καισάρων. Πέρα από το ζήτημα της διαφοράς μεταξύ της προλεταριακής πλευράς του Εθνικοσοσιαλισμού και της μάλλον αριστοκρατικής πλευράς του Πρωσισμού του Spengler, καθώς και το γεγονός ότι ο τελευταίος επικρίνει τον Εθνικοσοσιαλισμό για τον ρομαντισμό του και την έλλειψη πνευματικού βάθους, η διαίρεση μεταξύ του Hitler και του Spengler, φαίνεται να επανεμφανίζεται σήμερα στη Ευρώπη , μεταξύ εκείνων που πιστεύουν ότι η ανάκαμψη είναι δυνατή χάρη σε ριζικές αλλαγές και εκείνων που πιστεύουν ότι όλα έχουν πλέον χαθεί. Για τους τελευταίους, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να βυθιστούμε με τιμή, προσκολλημένοι στον μύθο που περιγράφει ο Spengler στο συμπέρασμα του “Der Mensch und die Technik. Beitrag zu einer Philosophie des Lebens” («Άνθρωπος και Τεχνολογία: Μια Συμβολή σε μια Φιλοσοφία της Ζωής»), σύμφωνα με τον οποίο το καθήκον μας είναι να διατηρήσουμε τη χαμένη, απελπιστική θέση, όπως εκείνος ο Ρωμαίος στρατιώτης του οποίου τα οστά βρέθηκαν μπροστά σε μια πύλη στην Πομπηία και ο οποίος, κατά την έκρηξη του Βεζούβιου, πέθανε στη θέση του επειδή ξέχασαν να τον αντικαταστήσουν. Για αυτούς, εκείνο που ήταν μια κουλτούρα και μετά πολιτισμός, σύντομα δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από ένας απλός «πληθυσμός», όπως η Αίγυπτος μετά το τέλος του κόσμου των Φαραώ, που κυριαρχήθηκε για ένα διάστημα από έναν ξένο πολιτισμό και στη συνέχεια για μια ή δύο γενιές από έναν άλλο.

ΠΗΓΗ

Η δική μας άνοιξη θα είναι η Ελευθερία – Mantakas Vive!

 

28 Φεβρουαρίου 1975, ο Έλληνας φοιτητής Μίκης Μάντακας, αφήνει την τελευταία του πνοή ξαπλωμένος σε μία κλίνη του νοσοκομείου Santo Spirito στην Ρώμη πληγωμένος θανάσιμα από βλήμα μεγάλου βεληνεκούς. Πρόκειται για ένα μόνο κεφάλαιο μιας απ’ τις πιο αιματηρές περιόδους της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας του Εθνικισμού, αυτήν των λεγόμενων “μολυβένιων χρόνων”, κατά την οποία η κοινοβουλευτική παντοδυναμία των αριστερών δυνάμεων στην Ιταλία (1968-1980) είχε ως συνέπεια την συνεπακόλουθη τρομοκρατία των αντιφρονούντων σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου. Το παράγγελμα των δολοφόνων ήταν: “δεν είναι έγκλημα να σκοτώσεις έναν φασίστα”.

Μέσα στην δίνη των συγκρούσεων βρέθηκε και ο νεαρός Έλλην σπουδαστής ιατρικής, Μίκης Μάντακας. Έχοντας μεγαλώσει στην περιοχή του Παπάγου Αττικής, μεταβαίνει στην Μπολόνια και αργότερα στην Ρώμη προκειμένου να λάβει ανωτέρα ακαδημαϊκή μόρφωση. Εκεί εντάχθηκε στη νεολαία του Εθνικιστικού Ιταλικού κόμματος MSI, FUAN αλλά και στο ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Ιταλίας και Δυτικής Ευρώπης – γνωστός και σαν Lega Greca). Η συμμετοχή του στον εθνικιστικό αγώνα στο πλευρό των Ιταλών συναγωνιστών του, τον φέρνουν συνεχώς αντιμέτωπο με τις δυνάμεις τις αριστεράς, ακόμα και με ελληνικής καταγωγής φοιτητές που είχαν μολυνθεί απ’ τις κομμουνιστικές ιδέες.

Στις 16 Απριλίου του 1973 αριστεροί, πυρπολούν το σπίτι του Γραμματέα του MSI προκαλώντας τον θάνατο των δύο παιδιών του! Στις 24 Φεβρουαρίου του 1975 ξεκινά η δίκη των τριών κατηγορούμενων με τις αριστερές οργανώσεις να ανακοινώνουν συγκεντρώσεις υπέρ των δολοφόνων. Το αποτέλεσμα, κάθε ημέρα έξω από το δικαστήριο σημειώνονται σφοδρές συγκρούσεις με πολλούς τραυματίες μεταξύ των κόκκινων συμμοριών και των Εθνικιστών που ζητούν απόδοση δικαιοσύνης.

Τη μοιραία μέρα, ωστόσο, η κατάσταση ξεφεύγει καθώς υπάρχουν και αρκετοί οπλισμένοι. Τα επεισόδια είναι αιματηρά αλλά ο Μάντακας μαζί με μια ομάδα συναγωνιστών του καταφέρνουν να απεμπλακούν και να φτάσουν στα γραφεία του MSI, κοντά στην Piazza Risorgimento. Όμως μέχρι εκεί τους ακολουθεί ομάδα αριστερών και αναρχικών που επιτίθενται με πέτρες, τούβλα και βόμβες μολότοφ. Οι επιτιθέμενοι έχοντας πυρπολήσει την κεντρική είσοδο προσπαθούν να εισβάλουν στα γραφεία του MSI και οι λίγοι αγωνιστές που έχουν παραμείνει στο κτήριο επιχειρούν να διαφύγουν, τότε οι αριστεροί απαντούν με καταιγισμό πυροβολισμών προς το μέρος τους. Είναι εκείνη την στιγμή που μια από τις σφαίρες διαπερνά το κρανίο του Μάντακα και σφηνώνεται εσωτερικά του δεξιού κροτάφου ρίχνοντας τον αιμόφυρτο στο δρόμο.

Ο νεαρός Εθνικιστής μεταφέρεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο Santo Spirito, εκεί οι γιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τον κρατήσουν στη ζωή αλλά αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Έλληνας φοιτητής αφήνει την τελευταία του πνοή.

Δράστης της δολοφονίας του Μάντακα, σύμφωνα με την Ιταλική αστυνομία, ήταν ο Alvaro Lojacono, ακροαριστερός, μέλος της οργάνωσης Potere Operaio (Εργατική Δύναμη) κι μετέπειτα περιφερειακό στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών καθώς φέρεται να είχε, μεταξύ άλλων, εμπλοκή στην απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο. Παρά την καταδίκη του σε 16ετή φυλάκιση και εν συνεχεία σε ισόβια ο δολοφόνος δεν φυλακίστηκε ποτέ καθώς διαφεύγει στην Αλγερία και από εκεί σε διάφορες άλλες χώρες, ακόμα και όταν εντοπίστηκε στην Κορσική το 2000 δεν εκδόθηκε στην Ιταλία παραμένοντας έτσι ατιμώρητος.

Λίγες μέρες μετά την δολοφονία του Μάντακα, χιλιάδες Ιταλοί εθνικιστές συγκεντρώθηκαν στην Piazza Risorgimento φωνάζοντας το ιστορικό πλέον σύνθημα «Avete ucciso l’uomo ma non l’idea» (Σκοτώσατε τον Άνθρωπο αλλά όχι την Ιδέα). Η κοπέλα του Μίκη, η Sabrina, έγραψε ένα γράμμα, που δημοσιεύθηκε την επόμενη μέρα της δολοφονίας του, στην εφημερίδα Secolo d’ Italia. Από αυτό ενεπνεύσθησαν οι «Amici del Vento» και έγραψαν ένα τραγούδι «Nel suo nome» (Στο όνομά του)

Το τραγούδι αυτό ήταν για πολλά χρόνια στα χείλη των συναγωνιστών μας στην Ιταλία:

Κορίτσι τι περίμενες, μια μέρα όπως τόσες
Σ’ ένα σινεμά, μια πλατεία, να βρεθείς λίγο μαζί του;
Άνοιξε την πόρτα σου, πρέπει να σου μιλήσω.
Ξέρεις, απόψε στην πλατεία… ήταν πολλοί και…
το αγόρι σου είναι νεκρό… σκοτώθηκε απόψε…
Είκοσι χρόνια είναι λίγα για να σου ανοίξουν το κεφάλι
Από το μίσος εκείνων που ζηλεύουν την Νεολαία μας
Αυτών που ένα κουρέλι κόκκινο έκαναν σημαία
Γιατί δεν είχαν το κουράγιο να υπηρετήσουν μια αληθινή
Η Νεολαία της Ευρώπης απόψε θα κλάψει
Γι’ αυτόν που πέθανε την άνοιξη για την Πίστη του
Οι ιδέες φοβίζουν αυτή την κοινωνία
Αλλά πιο πολύ φοβίζει η Πίστη
Η Πίστη σε μια πατρίδα, η Πίστη σε μια αγάπη
Είναι πράγματα πολύ μεγάλα για όποιον δεν έχει πια καρδιά
Άνθος κερασιάς βάλε στα μαλλιά σου
Βλέποντας σε να περνάς θα σε αναγνωρίσω και
Ήλιε της Δύσης που τώρα δέχεσαι τον φίλο μας
Γύρνα να φωτίσεις τον αρχαίο μας κόσμο
Από τους Αιώνιους λόφους επιστρέφουν τ’ άλογα
Που κουρασμένα φέρουν τους ήρωες αυτού του κόσμου
Κορίτσι του φίλου μου, που πέθανε απόψε
Το άνθος στα μαλλιά σου όχι, δεν θα μαραθεί
Από τον πόνο σου, εμείς θα κάνουμε σημαία
Στο σκοτάδι της νύχτας μια Φλόγα θα λάμψει
Θα είναι η δική μας Φλόγα… θα είναι τα δικά σου είκοσι χρόνια.
Η δική μας άνοιξη θα είναι η Ελευθερία…»

Για τους Έλληνες εθνικιστές του σήμερα, η θυσία του Μίκη και των δεκάδων άλλων Ευρωπαίων συναγωνιστών έχει διπλή σημασία. Αφενός, τονίζει την έννοια της προσωπικής θυσίας που οφείλει να καταβάλει στο νοητό βωμό της φυλής του ο Εθνικιστής, σε κάθε επίπεδο της δημοσίας του ζωής και αφετέρου μας καλεί σε εγρήγορση κατά του εχθρού του αίματος μας, του μαρξισμού, ο οποίος είναι διατεθειμένος να εκτελέσει και με τον πιο αισχρό τρόπο τις ραδιουργίες κατά του Έθνους είτε έξω στον δρόμο μέσω των κονδυλοφόρων ταξιαρχιών του, είτε εντός κοινοβουλίου στο πλάι του ετεροθαλούς του αδερφού, του φιλελευθερισμού.

Με την μνήμη των πεσόντων μας συντρόφων πάντα ζωντανή οι νέοι Εθνικιστές συνεχίζουμε τον Αγώνα του Μάντακα, του Φουντούλη, του Καπελώνη, του Κατσίφα. Με το βλέμμα πάντα προς την Νίκη προχωρούμε με βήμα σταθερό χωρίς να κοιτάμε του διπλανού μας την κλονισμένη πορεία, αυτό μας προστάζει η συνείδηση της Φυλής και οι Αθάνατες ψυχές των Ηρώων.

 

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Μίκης Μάντακας: Ζει και Μάχεται! 50 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του