Η μαύρη τρύπα των μεταφορών

Πολλά τα τρωτά της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά λίγα μπορούν να συγκριθούν με την παταγώδη αποτυχία της στον τομέα των μέσων μαζικής μεταφοράς. Οι υπηρεσίες των ΜΜΜ επί κυβερνήσεων Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν υποβαθμιστεί. Μαζί τους υποβαθμίστηκε η καθημερινότητα των πολιτών και -πάνω απ’ όλα- κόστισε σε ανθρώπινες ζωές. Το στίγμα και η οδύνη από τους δολοφονηθέντες στα Τέμπη τον Φεβρουάριο 2023 δεν πρόκειται να λησμονηθούν. Στα ΜΜΜ δεν μπορεί να συγχωρηθούν ούτε η αμέλεια ούτε ο δόλος. Εκεί εκατομμύρια επιβάτες εμπιστεύονται τη ζωή τους και τη σωματική τους ακεραιότητα σε οργανισμούς που διοικεί ή ελέγχει το κράτος. 

Τώρα, που έχουν λιγοστέψει απελπιστικά οι επικοινωνιακοί «λαγοί» που βγάζει από το καπέλο της η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το υπουργικό του συμβούλιο θυμήθηκαν τα μέσα μαζικής μεταφοράς – κι αυτό έπειτα από την πάροδο περίπου επτά ετών, κατά τα οποία βρίσκονται στην εξουσία! Στο νομοσχέδιο που βρίσκεται σε διαβούλευση προβλέπονται αυστηρότερες ποινές για διάφορες παραβάσεις (λαθρεπιβίβαση, βανδαλισμοί κ.ά.). Αυτό είναι ο ορισμός του φτηνού πολιτικαντισμού. Η αδιάφορη για την καθημερινότητα των πολιτών εκτελεστική εξουσία υπόσχεται αυστηρότερες ποινές για τους παραβάτες της νομοθεσίας χωρίς να έχει ενδιαφερθεί να επιβάλει τις ήδη υπάρχουσες, που θεωρεί ελαφρότερες!   

Δηλαδή, τι νόημα έχει να επιβάλεις πρόστιμο 100 ευρώ για λαθρεπιβίβαση σε ΜΜΜ, όταν εδώ και χρόνια αμελείς να εισπράττεις αναρίθμητα πρόστιμα των 72 ευρώ, τα οποία προβλέπονταν για τη συγκεκριμένη παράβαση; Και, πέρα από αυτό, με ποιους μηχανισμούς θα επιβάλλονται τα 100 ευρώ πρόστιμα στους εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, που μπαινοβγαίνουν ελεύθερα στα ΜΜΜ λες και είναι χωράφι τους; Πώς θα αστυνομεύονται τα ΜΜΜ από διάφορους τάχα «ευπαθείς» που τα βανδαλίζουν, κλέβουν κινητά και πορτοφόλια και προκαλούν διαρκώς επεισόδια με τους κανονικούς επιβάτες;

Και η αντικοινωνική πρακτική των γκράφιτι στα ΜΜΜ γιατί δεν καταπολεμιόταν τόσα χρόνια και οι Έλληνες μετακινούνται σε λερούς κι επικίνδυνους αραμπάδες που είναι μουτζουρωμένοι από τη μια άκρη τους μέχρι την άλλη; 

Η κοροϊδία του λαού συνεχίζεται. Η μαύρη τρύπα των μεταφορών παραμένει ορθάνοιχτη.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «δημοκρατία»

Να ανοίξουν τα οθωμανικά Τζαμιά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θέλει η ABTTF

Εγκαλεί την Ελλάδα για έλλειψη λατρευτικών χώρων, «δίνοντας» σε όλους τους Μουσουλμάνους που ζουν στη χώρα τουρκική ταυτότητα

Σε μια κίνηση που προκαλεί αντιδράσεις, η αυτοαποκαλούμενη «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων της Δυτικής Θράκης» (ABTTF) επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της λειτουργίας επίσημων τζαμιών στην ελληνική πρωτεύουσα και τη Θεσσαλονίκη. Η οργάνωση στρέφει τα βέλη της κατά της Ελλάδας, επικαλούμενη προσκόμματα στην ελευθερία της λατρείας, την ίδια στιγμή που η Άγκυρα συνεχίζει τη μετατροπή ιστορικών ορθόδοξων ναών σε μουσουλμανικά τεμένη.

Οι ισχυρισμοί για τον αριθμό των πιστών και η κατάσταση στην Αττική

Η επιχειρηματολογία της οργάνωσης βασίζεται στον ισχυρισμό περί ύπαρξης 300.000 μουσουλμάνων στην Αθήνα, τους οποίους η ABTTF σπεύδει να ταυτίσει με την τουρκική ταυτότητα, παρά την πολυεθνική τους προέλευση. Σύμφωνα με αναφορές μειονοτικών Μέσων, η οργάνωση υποστηρίζει ότι “δεν υπάρχουν αρκετά επίσημα τζαμιά για να καλύψουν τις ανάγκες περίπου 300.000 Μουσουλμάνων που ζουν στην Αθήνα για κοινή λατρεία. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων της Δυτικής Θράκης (ABTTF) κάλεσε την Ελλάδα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σχετικά με την ελευθερία της θρησκείας και της λατρείας”.

Παράλληλα, πρόσφατο ρεπορτάζ του Thriassio.gr (3 Φεβρουαρίου 2026) φωτίζει την προσπάθεια των ελληνικών αρχών να ελέγξουν τους άτυπους χώρους λατρείας. Σημειώνεται ότι:

–Περίπου 20 τζαμιά λειτουργούν στην Αττική χωρίς τις απαραίτητες άδειες.

-Ο αριθμός τους έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, καθώς οι αρχές προχώρησαν σε σφράγιση χώρων λόγω ανησυχιών για εξάπλωση εξτρεμιστικών ιδεολογιών.

Οι βολές του Χαλίτ Χαμπίπ Ογλού

Ο Πρόεδρος της ABTTF προέβη σε αιχμηρές δηλώσεις, υποστηρίζοντας ότι η χωρητικότητα του επίσημου τζαμιού στον Ελαιώνα (500 ατόμων) είναι ανεπαρκής. Ο Χαμπίπ Ογλού επέκρινε την αρχιτεκτονική του υφιστάμενου ναού, τονίζοντας ότι πρόκειται για μετατροπή παλαιού υπόστεγου χωρίς μινάρε και τρούλο, ενώ έθεσε ζήτημα και για τα οθωμανικά μνημεία της χώρας.

Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε στα τζαμιά Ντιζνταράγα και Φετιχιέ στην Αθήνα, καθώς και στα Χαμζά Μπέη, Χορτατζί Σουλεϊμάν Εφέντη, Γενί Τζαμί και Αλατζά Ιμαρέτ στη Θεσσαλονίκη, ζητώντας την απόδοσή τους για λατρεία.

Το κάλεσμα προς την Ελλάδα

Η παρέμβαση του Χαμπίπογλου ολοκληρώθηκε με μια ευθεία πρόκληση προς την ελληνική πολιτεία να ανοίξει νέα τζαμιά: «Καλούμε τη χώρα μας, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μια χώρα που ισχυρίζεται ότι είναι το λίκνο της δημοκρατίας σε κάθε ευκαιρία, να ανταποκριθεί στις ανάγκες κοινής λατρείας χιλιάδων Μουσουλμάνων που ζουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σε αυτόν τον τομέα σεβόμενος πλήρως την ελευθερία της θρησκείας και της λατρείας».

Δείτε επίσης:

• Περιστέρι: Νέο παράνομο τζαμί από την Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος
• Μοιράζουν εκατομμύρια σε αιρέσεις, ισλαμιστές

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Από την ωραία Ελένη στην άσχημη πραγματικότητα

● Βοά ο χώρος του σινεμά ότι μια Κενυάτισσα ηθοποιός, η Λουπίτα Νιόνγκο (κεντρική εικόνα), θα υποδυθεί την… ωραία Ελένη σε χολιγουντιανή εκδοχή της Οδύσσειας. Η φημολογία δεν έχει διαψευσθεί από την παραγωγή.

● Επειδή ο πλανήτης Γη είναι, μάλλον, ενήμερος για την καταγωγή, το κάλλος και το χρώμα της Ελένης, η ανάθεση του ρόλου στη Λουπίτα Νιόνγκο έχει γίνει αφορμή διαδικτυακού χαβαλέ.

Στην εικόνα κάτω βλέπουμε τον εξής διάλογο μεταξύ Οδυσσέα και Αχιλλέα:
Οδυσσέας: Πρέπει να επιτεθούμε στην Τροία για να πάρουμε πίσω την Ελένη.
Αχιλλέας: Έχεις κάποια εικόνα της;

● Μόλις ο Αχιλλέας βλέπει τη φωτογραφία της ηθοποιού της αμερικανικής παραγωγής, ξεκαρδίζεται στα γέλια και απαντά: «Δεν πρόκειται να σκοτωθώ γι’ αυτό!»

 

● Στην εικόνα πάνω βλέπουμε κάτι που καταργήθηκε διά νόμου από τα δημόσια σχολεία: την ποδιά. Ο Λευτέρης Βερυβάκης (εικόνα κάτω) ήταν ο άνθρωπος στον οποίον ανέθεσε ο Ανδρέας Παπανδρέου να αποβλακώσει τους Έλληνες και να ξεχαρβαλώσει την κοινωνία, διαλύοντας τη δημόσια εκπαίδευση. Ο Βερυβάκης τα κατάφερε. Κατήργησε το πολυτονικό σύστημα στα σχολεία και κατήργησε και την ποδιά. Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 6 Φεβρουαρίου 1982.

● Αξίζει να σημειωθεί ότι η σχολική στολή διατηρείται ως προνόμιο για πολλά ακριβά και περιζήτητα ιδιωτικά σχολεία.

π

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

6 Φεβρουαρίου 1945: Η εκτέλεση του ποιητή Robert Brasillach

Είναι πρωί της 6ης Φεβρουαρίου του 1945, σε ένα κελί λίγο έξω από το Παρίσι ένας εκ των κρατουμένων συζητά με τον κυβερνητικό επίτροπο, “δεν σας κρατώ κακία, κύριε Reboul” ακούγεται να λέει ο κατάδικος στον διώκτη του. Ανοίγει μόνος του την πόρτα του κελίου του και παραδίδεται στους φρουρούς. Είναι 35 ετών και η πράα όψη του διατηρεί ακόμα σημάδια της νιότης ώστε δύσκολα θα πίστευε κανείς ότι πριν λίγα χρόνια υπηρετούσε στο πεδίο της μάχης απέναντι στην Γερμανική εισβολή. Είναι όμως εμφανής η καταπόνηση από τους μήνες που πέρασε στις συνωστισμένες φυλακές της γαλλικής δημοκρατίας που έχουν γεμίσει από απλούς ανθρώπους έως βετεράνους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι οποίοι κρίθηκαν ύποπτοι για “συνεργασία με τον εχθρό”.

Πρόκειται για τον Robert Brasillach που την ίδια ακριβώς ημέρα, 9 χρόνια νωρίτερα, διαδήλωνε ως νεαρός Εθνικιστής και μαζί με πλήθος ομοϊδεατών του έξω από το ανάκτορο των Βουρβόνων με το σύνθημα “Κάτω η Βουλή“. Μια κινητοποίηση που κατεστάλη και τότε από δημοκρατικές σφαίρες όταν η αστυνομία άνοιξε αδιακρίτως πυρ δολοφονώντας 22 Εθνικιστές, μεταξύ των οποίων και ένας Έλληνας.

Γεννημένος στο Περπινιάν στις 31 Μαρτίου 1909, ήδη από την ηλικία των 6 ετών χάνει τον πατέρα του, ο οποίος ως ανθυπολοχαγός σκοτώνεται πολεμώντας στο Μαρόκο. Τελειώνοντας τις σπουδές του στο γυμνάσιο, έρχεται σε επαφή με τον Σαρλ Μωράς στο Παρίσι, ηγέτη του κινήματος Action Francaise. Σε ηλικία 22 ετών δημοσιεύει μια αξιοθαύμαστη εργασία για τον Βιργίλιο. Του ανατίθεται επίσης η επιμέλεια της λογοτεχνικής στήλης του Action Francaise με το οποίο και θα βρεθεί στην παραπάνω αιματηρή πορεία.

Το 1936 ταξιδεύει στο Βέλγιο όπου γνωρίζει τον νεαρό τότε, αρχηγό του Ρεξιστικού κόμματος Léon Degrelle. Δίπλα του θα συγγράψει την πιο γλαφυρή περιγραφή του πρωτοπορου αυτού κινήματος υπό τον τίτλο “Ο Léon Degrelle και το μέλλον του REX”. Κατόπιν ταξιδεύει στην Βενετία, στην Ρώμη και στην Νυρεμβέργη, όπου παραβρίσκεται στις εορταστικές εκδηλώσεις της Εθνικοσοσιαλιστικής Νεολαίας.

Το 1937 θα φυλακιστεί μαζί με τον Σαρλ Μωράς κατηγορούμενος ότι καλούσε σ’ ένα άρθρο του τον λαό δημοσίως να κομματιάσει τους βουλευτές που είχαν ψηφίσει την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Φασιστικής Ιταλίας. Το 1937 διευθύνει την αγωνιστική εφημερίδα Je suis partout όπου αφιερώνει αναρίθμητες σελίδες στον ιδρυτή της Ισπανικής Φάλαγγας José Antonio Primo de Rivera που εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 1936 σε ηλικία 33 ετών. Γράφει επίσης ρομαντικά δοκίμια, μελέτες, δράματα, κριτικές κ.α.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, όταν ξεκινάει ο πόλεμος μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας, ο Robert πηγαίνει στο μέτωπο. Το 1940 αιχμαλωτίζεται από τους Γερμανούς, κλείνεται στο στρατόπεδο του Neuf Breisach όπου γράφει το πιο βαθύ του δράμα, το θεατρικό έργο “Berenice”. Τον Απρίλιο του 1941 γυρίζει ελεύθερος στην Γαλλία όπου μαζί με επιφανείς άντρες όπως οι Μαρσέλ Ντεά, Ζακ Ντοριό, Λουί Φερντινάντ Σελίν, Πιερ Ντρου λα Ροσέλ, υποστηρίζει την αναγκαιότητα της συνεργασίας τους με τις πνευματικές δυνάμεις της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας για το τέλος της αιματοχυσίας και μια Ευρωπαϊκή Αναγέννηση.

Από τον Απρίλιο του 1941 εως το τέλος του 1943 συνεχίζει την έκδοση της εφημερίδας Je suis partout. Ακόμα διευθύνει τις εκδόσεις του εθνικιστικού βιβλιοπωλείου Rive Gauche στο Παρίσι. Η προέλαση των “συμμαχικών δυνάμεων” βρίσκει τον Robert σε σπίτι φίλων του όπου πληροφορείται την σύλληψη και φυλάκιση της μητέρας του. Κατηγορείται σαν προδότης αλλά δεν εγκαταλείπει την Πατρίδα του. Τον Αύγουστο του 1944 παραδίδεται ευελπιστώντας στην αποφυλάκιση της μητέρας του.

Μεταφέρεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Noisy le Sec κι έπειτα στη φυλακή του Fresnes. Εκεί συγγράφει αρκετά έργα μεταξύ των οποίων το δοκίμιο “Γράμμα σε έναν στρατιώτη της κλάσεως του ’60” (έκδοση στα Ελληνικά από την Χρυσή Αυγή), μια παρακαταθήκη Ιδεών στον μικρό Ζακ, τον αγαπημένο του ανιψιό που όντας μόλις 4 ετών τον περιμένει ακόμα στο σπίτι της αδελφής του.

Στις 19 Ιανουαρίου 1945 δικάζεται. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον κατηγορεί ότι τα δημοσιευθέντα άρθρα του ήταν περισσότερο επικίνδυνα για την Αντίσταση κι από ένα τάγμα της Βέρμαχτ. Μέσα σε μόλις 20 λεπτά κρίνεται ένοχος και ενώ ο κυβερνητικός επίτροπος του ανακοινώνει την καταδίκη του σε θάνατο ο σπουδαίος αυτός Γάλλος λογοτέχνης απαντάει ήρεμα “Τιμή μου“! Τριάντα Γάλλοι ακαδημαϊκοί επεμβαίνουν για τη σωτηρία του. Οι κινητοποιήσεις των Αλμπέρ Καμύ, Πωλ Κλωντέλ, Ζαν Κοκτώ, Πωλ Βαλερί, Φρανσουά Μωριάκ και πολλών άλλων αποδεικνύονται μάταιες, το νέο καθεστώς έχει πάρει την απόφαση του.

Πίσω στους ψυχρούς διαδρόμους των φυλακών, ο Robert βαδίζει μπροστά από τα κλειδωμένα κελιά των παλιών του συντρόφων αποχαιρετώντας τους ξεχωριστά με ένα λακωνικό “εις το επανιδείν“. Οδηγείται στο ζοφερό φρούριο Μοντροζ όπου τον δένουν σε ένα πάσσαλο του προαυλίου. Στέκεται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα 12 ανδρών αρνούμενος να του δέσουν τα μάτια. Το παράγγελμα δίνεται και η φωνή του διαπερνά τον αέρα “Ζήτω η Γαλλία!” για να διακοπεί από τις σφαίρες που τον χτυπούν την ίδια στιγμή. Η χαριστική βολή δίνεται από έναν βιαστικό αξιωματικό, ήταν 9:38 της 6ης Φεβρουαρίου 1945.

Ενώπιον του θανάτου

Αν είχα τον χρόνο, αναμφίβολα θα έγραφα την ιστορία των ημερών που έζησα στο κελί για όσους καταδικάστηκαν σε θάνατο στο Fresnes, με αυτόν τον τίτλο. Λέγεται πως μήτε ο θάνατος μήτε ο ήλιος αντικρίζονται κατάματα, εν τούτοις προσπάθησα. Δεν είμαι στωικός και είναι δύσκολο να απομακρυνθείς από αυτό που αγαπάς. Εν τούτοις προσπάθησα να μην φύγω με όσους με είδαν ή με σκέφτηκαν ως μια εικόνα ανάξια. Οι μέρες, ειδικά οι τελευταίες, ήταν πλούσιες και γεμάτες. Δεν είχα πια πολλές αυταπάτες, ειδικά από την ημέρα που έμαθα την απόρριψη της έφεσής μου, μια απόρριψη που ήταν ωστόσο αναμενόμενη. Τελείωσα το μικρό μου έργο που είχα ξεκινήσει για τον Chénier, έγραψα μερικά ποιήματα ακόμα. Μια από τις νύχτες μου ήταν άσχημη, και το πρωί περίμενα. Άλλα βράδια πάλι κοιμόμουν πολύ ήρεμα. Τα τελευταία τρία βράδια, ξαναδιάβαζα την ιστορία των Παθών του Ιησού, κάθε βράδυ, από ένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια. Προσευχήθηκα πολύ και ξέρω πως ήταν η προσευχή που μου έδωσε έναν ήρεμο ύπνο. Το πρωί ήρθε ο ιερέας να με κοινωνήσει. Σκέφτηκα ήρεμα όλους αυτούς που αγάπησα, όλους αυτούς που είχα γνωρίσει στη ζωή μου. Σκέφτηκα με δυσκολία τον πόνο τους. Αλλά προσπάθησα όσο το δυνατόν περισσότερο να δεχτώ.

Robert Brasillach

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr

Η Ελλάδα κατέχει τα πρωτεία στην ενεργειακή ένδεια από όλες τις χώρες της ΕΕ

Σχεδόν ένας στους πέντε κατοίκους δεν μπορεί να διατηρήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό

Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Ο δείκτης ενεργειακής φτώχειας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία για την αποτύπωση των κοινωνικών ανισοτήτων που σχετίζονται με την πρόσβαση στην ενέργεια. Βασίζεται κυρίως στη σχέση μεταξύ των ενεργειακών δαπανών ενός νοικοκυριού και του συνολικού ετήσιου εισοδήματός του.

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ενεργειακά φτωχό, όταν οι δαπάνες για βασικές ενεργειακές ανάγκες, όπως η θέρμανση, η ψύξη, ο φωτισμός και η χρήση ηλεκτρικών συσκευών, υπερβαίνουν ένα σημαντικό ποσοστό του εισοδήματός του, το οποίο συχνά ορίζεται στο 10%.

Η πιο διαδεδομένη μέθοδος υπολογισμού είναι ο δείκτης δαπανών (High Energy Cost / Low Income), σύμφωνα με τον οποίο εξετάζεται αν οι ενεργειακές δαπάνες ξεπερνούν το συγκεκριμένο όριο.

Παράλληλα, χρησιμοποιούνται και στατιστικοί δείκτες που δεν περιορίζονται μόνο σε αριθμητικά δεδομένα, αλλά εξάγονται από ερωτηματολόγια και αποτυπώνουν την καθημερινή εμπειρία των πολιτών. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η αδυναμία διατήρησης επαρκούς θέρμανσης στην κατοικία, οι καθυστερήσεις στην πληρωμή λογαριασμών κοινής ωφέλειας και η κακή ποιότητα των κτιρίων, όπως η ύπαρξη υγρασίας, διαρροών ή φθαρμένων κουφωμάτων.

Σοβαρό πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2024, η ενεργειακή φτώχεια εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνολικά, το 9,2% του πληθυσμού της ΕΕ δήλωσε ότι δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει επαρκή θερμοκρασία στην κατοικία του.

Αν και το ποσοστό αυτό εμφανίζεται μειωμένο κατά 1,4 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το 2023, γεγονός που υποδηλώνει μια σχετική αποκλιμάκωση της πίεσης στα ευρωπαϊκά νοικοκυριά, οι ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών παραμένουν έντονες.

Πρώτη μαζί με τη Βουλγαρία

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται και το 2024 στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά ενεργειακής φτώχειας. Περίπου το 19% του πληθυσμού, δηλαδή σχεδόν ένας στους πέντε κατοίκους, δήλωσε ότι δεν μπορεί να διατηρήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό.

Το ποσοστό αυτό κατατάσσει τη χώρα στην πρώτη θέση μαζί με τη Βουλγαρία και είναι υπερτριπλάσιο σε σύγκριση με χώρες όπως η Γερμανία, όπου το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 6,3%. Παράλληλα, παραμένει σημαντικά υψηλότερο από εκείνο της Γαλλίας, που φτάνει το 11,8%.

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες εντοπίζονται κυρίως στη νοτιοανατολική και νότια Ευρώπη. Εκτός από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, υψηλά ποσοστά καταγράφονται στη Λιθουανία (18%) και στην Ισπανία (17,5%). Αντίθετα, οι χαμηλότερες τιμές εμφανίζονται σε χώρες του βορρά και της κεντρικής Ευρώπης, όπως η Φινλανδία με 2,7%, καθώς και η Πολωνία και η Σλοβενία με 3,3%.

Ένα βαθιά κοινωνικό πρόβλημα

Η εικόνα αυτή καταδεικνύει ότι η ενεργειακή φτώχεια δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ή οικονομικό ζήτημα, αλλά ένα βαθιά κοινωνικό πρόβλημα.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο συνδυασμός χαμηλών εισοδημάτων, υψηλού ενεργειακού κόστους και ενεργειακά ανεπαρκών κατοικιών συνεχίζει να επιβαρύνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, καθιστώντας αναγκαία την υιοθέτηση στοχευμένων πολιτικών για τη μείωση των ανισοτήτων και τη διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης για όλους.

Δυστυχώς τα ευρωπαϊκά κονδύλια που διατίθενται για την ενεργειακή θωράκιση των ενεργοβόρων κατοικιών στην Ελλάδα μέσω των προγραμμάτων εξοικονομώ παραμένουν ακόμα σε χαμηλά επίπεδα, σε αντίθεση με αυτά που επιδοτούν μεγάλα πράσινα πάρκα που όμως δεν μειώνουν το ενεργειακό κόστος των νοικοκυριών, αλλά μόνο αυξάνουν τα έσοδα των ωφελούμενων επενδυτών.

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Fake «ακροδεξιά»: Η «ΑΝΤΙ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» του διεφθαρμένου συστήματος

Μία σημαντική επισήμανση. Μη πιστεύετε το μεγάλο ψέμα του Συστήματος, που προωθούν τα μεγάλα ΜΜΕ των «νταβατζήδων» και οι λαθρόβιοι ψευτοδημοσιογράφοι του περιθωρίου και του παρακράτους ότι εκπροσωπούν την Χρυσή Αυγή όσοι την… εγκατέλειψαν! Πράγματι με το ψέμα αυτό έχουν παγιδεύσει πολλούς αγνούς Εθνικιστές. ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ! Μάθετε ότι όσοι εγκατέλειψαν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν μπορεί και να την… εκπροσωπούν (!), όπως σας λένε οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της ξενόδουλης ολιγαρχίας του βρώμικου πλούτου.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως βρισκόμαστε όπως όλα δείχνουν, λίγο πριν την τελική ευθεία για τις «Πρέσπες του Αιγαίου». Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση του 41% συνεχίζει το καταστροφικό της έργο ανενόχλητη και η αντιπολίτευση είναι στην κυριολεξία ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ.

Θυμίζουμε ότι στις πρόσφατες εκλογές, εισήλθαν στη βουλή 3 κόμματα τα οποία υποτίθεται ότι ανήκουν στον χώρο της «ακροδεξιάς» και τα οποία προεκλογικά, προωθούσε το σύστημα ως «συνεχιστές της Χρυσής Αυγής». Για μήνες ολόκληρους, κάποιοι εκ των στελεχών των κομμάτων αυτών, μιλούσαν στο διαδίκτυο για τα «λάθη της Χρυσής Αυγής» και ήλθε επιτέλους η στιγμή για όλους αυτούς να αποδείξουν όχι ότι… δεν κάνουν λάθη (!) αλλά ότι μπορούν τουλάχιστον να αντιπολιτευτούν την Νέα Δημοκρατία.

Για όλους αυτούς φαίνεται ήταν «λάθος» οι πορείες χιλιάδων Εθνικιστών στους δρόμους, ήταν «λάθος» οι εκδηλώσεις Μνήμης και οι δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης… Και έτσι δεν κάνουν απολύτως τίποτα! Η μοναδική τους ενασχόληση παραμένει το διαδίκτυο και θαρρείς ότι αν μια μέρα ξαφνικά έπεφτε το internet θα εξαφανιζόντουσαν από προσώπου γης.

Αυτή είναι η… πανίσχυρη εθνική αντιπολίτευση των «εθνικοπατριωτών» οι οποίοι παρέχουν με την στάση τους εξαιρετικές υπηρεσίες προς την Νέα Δημοκρατία.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com