Η καταστροφή της μεσαίας τάξης

Η φορολογική πολιτική επιδεινώνει την παραγωγική βάση, με συνέπεια να διαλύονται εκείνοι που στηρίζουν όλο το σύστημα

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Στην Ολλανδία ζεύγος υπερηλίκων αυτοκτόνησε όταν ο δήμος τούς επέβαλε 30.000 ευρώ πρόστιμο επειδή διέμειναν στο εξοχικό τους για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Το περιστατικό άπτεται της πολιτικής δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας στην Ευρώπη και του διωγμού της μεσαίας τάξης. Η υπερφορολόγηση των εισοδημάτων, της εργασίας και της ακίνητης περιουσίας επιδεινώνει περαιτέρω τη φτωχοποίηση και εξαϋλώνει την επιχειρηματικότητα, την αποταμίευση και τελικά διαλύει τη δημογραφική δυναμική.

Η μεσαία τάξη ιστορικά προσδιοριζόταν όχι μόνο από το εισόδημα, αλλά και από την κατοχή περιουσιακών στοιχείων, ένα σπίτι, ένα εξοχικό, μικρές επενδύσεις, ένα μικρό κατάστημα ή μια οικογενειακή επιχείρηση. Όταν η φορολογία επιβαρύνει έντονα την εργασία και παράλληλα αυξάνει το κόστος διατήρησης περιουσίας, το διαθέσιμο εισόδημα μειώνεται και η δυνατότητα αποταμίευσης περιορίζεται. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κατοχή περιουσίας αντιμετωπίζεται ως τιμωρία παρά ως ασφάλεια, με αποτέλεσμα η ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου να αποθαρρύνεται.

Στην Ολλανδία επίσης η κυβέρνηση προσπάθησε να φορολογήσει εμμέσως την περιουσία μέσω του συστήματος «Box 3», το οποίο φορολογεί τεκμαρτές αποδόσεις επί των επενδύσεων, ακόμη και όταν τα κέρδη δεν έχουν ρευστοποιηθεί, επιδιώκοντας να περιορίσει τις επενδύσεις των μικροεπενδυτών της μεσαίας τάξης, την αποταμίευση και τη συμμετοχή στις κεφαλαιαγορές. Παράλληλα, σε τοπικό επίπεδο, πολεοδομικοί και δημοτικοί κανονισμοί σχετικά με τη χρήση εξοχικών κατοικιών, επί τη βάσει του επιδεινωμένου στεγαστικού προβλήματος, έχουν οδηγήσει τους αυτόχθονες να πληρώνουν υπέρογκα πρόστιμα, λόγω της ανάγκης στέγασης των αιτούντων άσυλο, που το 2025 υπερέβησαν τα 53.000 άτομα.

Στην Ελλάδα το ζήτημα της υπερφορολόγησης των ακινήτων έχει επίσης προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, παρότι οι πολιτικοί ουδόλως το αντιλαμβάνονται. Ο ΕΝΦΙΑ, η φορολόγηση βάσει τεκμηρίων διαβίωσης (η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που το επέβαλε), καθώς και οι λοιπές επιβαρύνσεις αποτελούν παράγοντες που δυσκολεύουν ανέργους και ιδιοκτήτες με χαμηλά εισοδήματα, δοθέντος ότι η φορολογική υποχρέωση δεν συνδέεται με την πραγματική φοροδοτική ικανότητα, δημιουργώντας έτσι ένα γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας, αδικίας και απόγνωσης.

Στην Ελλάδα, το ζήτημα της στέγασης των αιτούντων άσυλο και η αδυναμία απόκτησης στέγης με βιώσιμους όρους συνυπάρχουν με τη γενικότερη στεγαστική πίεση που δημιούργησαν οι πολιτικές της εκποίησης της περιουσίας σε ξένους. Όταν η οικονομική σταθερότητα απαξιώνεται μέσω φορολογίας και κανονισμών, η απόκτηση οικογένειας περιορίζεται επειδή οι οικονομικές και οι δημογραφικές εξελίξεις συσχετίζονται. Πώς μπορεί επί παραδείγματι η Ελλάδα να επιβιώσει όταν τα πρόστιμα στους ερασιτέχνες αλιείς είναι υπέρογκα, τη στιγμή που οι Τούρκοι με υπερμεγέθη σκάφη ψαρεύουν ελεύθερα στο Αιγαίο;

Σε αυτό το πλαίσιο, η μεσαία τάξη αισθάνεται διωκόμενη επειδή χρηματοδοτεί το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες, τους πολιτικούς, τις οικογένειές τους και τους «ευπαθείς», ενώ πρόσφατα στα φορολογικά της βάρη προστέθηκε και η Ουκρανία. Το παράδοξο που αναδεικνύεται μέσα από αυτές τις αυτοκαταστροφικές πολιτικές είναι ότι η φορολογική και ιδιοκτησιακή πολιτική επιδεινώνει την παραγωγική βάση, με συνέπεια να διαλύεται η μεσαία τάξη που στηρίζει όλο το σύστημα, με αποτέλεσμα τη μελλοντική κατάρρευσή του.

Το κρίσιμο ερώτημα για την Ευρώπη και την Ελλάδα είναι φορολογικό και στρατηγικό. Πώς μπορεί δηλαδή να διατηρηθεί ένα ισχυρό παραγωγικό και ιδιοκτησιακά σταθερό μεσαίο στρώμα, το οποίο θα επενδύει, θα εργάζεται, θα καινοτομεί και θα στηρίζει το κράτος, την άμυνα και την ασφάλεια.

Χωρίς αυτά, η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται και η δημογραφική ανανέωση καθίσταται αδύνατη. Η εισαγωγή αλλοεθνών πληθυσμών δεν διορθώνει, επιδεινώνει. Τα προβλήματα δεν εξαντλούνται σε επιμέρους παραδείγματα ή περιστατικά, όπως εδώ, αλλά αγγίζουν τον πυρήνα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Την ισορροπία ανάμεσα στην εργασία και την οικονομική ελευθερία, ανάμεσα στη ληστρική φορολογία, στους κανονισμούς και στη διατήρηση της ατομικής περιουσίας. Εκεί θα κριθεί το μέλλον.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia,gr

Μαρίνος Αντύπας: Ήρωας της Αριστεράς ή Ήρωας της Πατρίδας;

Η μορφή του Μαρίνου Αντύπα παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ιδεολογικής καπήλευσης. Οι  αριστεροί τον παρουσιάζουν ως πρόδρομο της μαρξιστικής Αριστεράς. 

Εμείς όμως τον βλέπουμε ως έναν Εθνικιστή  κοινωνικό αγωνιστή που έδωσε τη ζωή του για τη δικαιοσύνη στον θεσσαλικό κάμπο. 

Η αλήθεια, όπως συμβαίνει στην ιστορία, γράφεται από τους νικητές και από αυτούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα. Πάμε όμως να δούμε ποιος ήταν τελικά ο Μαρίνος Αντύπας. 

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στα Φερεντινάτα της Κεφαλονιάς.Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στο επάγγελμα. 

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όμως δεν περιορίστηκε ποτέ σε μια ήσυχη επαγγελματική πορεία. Από νωρίς έδειξε ότι τον απασχολούσε το κοινωνικό ζήτημα, η αδικία, η εκμετάλλευση των αδύναμων. Το 1896 συμμετείχε εθελοντικά στην Κρητική Επανάσταση όπου και τραυματίστηκε πολεμώντας για την ένωση της Κρήτης με την  Μητέρα Ελλάδα. Το γεγονός αυτό από μόνο του δείχνει ότι δεν υπήρξε αποκομμένος από το εθνικό αίσθημα ούτε ήταν διεθνιστής με την έννοια της άρνησης της πατρίδας. Ο κοινωνικός του αγώνας δεν ήταν αντίθετος προς το Έθνος και την Πατρίδα που τότε εκφραζόνταν μέσα από την Μεγάλη Ιδέα. 

Στην Αθήνα εξέδωσε την εφημερίδα "Ανάστασις", μέσα από την οποία καυτηρίαζε τη διαφθορά, την κοινωνική ανισότητα και την εκμετάλλευση των φτωχών. Σε κείμενά του δήλωνε ανοιχτά ότι είναι σοσιαλιστής "όνομα και πράγμα" και υποστήριζε ότι ο σοσιαλισμός ως δικαιοσύνη και αλήθεια διδάσκεται στο Ευαγγέλιο. Ο λόγος του δεν ήταν υλιστικός. Δεν βασιζόταν στη θεωρία της ιστορικής αναγκαιότητας ή στην αθεΐα. Αντίθετα, είχε ηθικό και χριστιανικό πυρήνα. Έβλεπε την κοινωνική δικαιοσύνη ως εφαρμογή του χριστιανικού ήθους στην πολιτική πράξη.

Η καθοριστική στροφή της ζωής του έγινε όταν βρέθηκε στον θεσσαλικό κάμπο ως επιστάτης στα κτήματα συγγενικού του προσώπου στην περιοχή του Πυργετού. Εκεί ήρθε σε άμεση επαφή με το καθεστώς των μεγαλοτσιφλικάδων και τη σκληρή πραγματικότητα των κολίγων. Οι φτωχοί Έλληνες αγρότες ζούσαν υπό καθεστώς οικονομικής εξάρτησης, αποδίδοντας μεγάλο μέρος της παραγωγής τους στους μεγαλογαιοκτήμονες. 

Ο Αντύπας, παρότι ήταν μια μονάδα, αντί να ταυτιστεί με τα συμφέροντα των ισχυρών, στάθηκε στο πλευρό των φτωχών. 

Με ομιλίες, με παρεμβάσεις και προσωπική επαφή, μιλούσε στους αγρότες για δικαιώματα, για αξιοπρέπεια, για ανάγκη αναδιανομής της γης. Τόνιζε ότι η γη πρέπει να ανήκει σε εκείνους που τη δουλεύουν. Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να λέγεται ελεύθερη όταν οι άνθρωποί της ζουν σε συνθήκες δουλοπαροικίας. 

Η δράση του φυσικά ενόχλησε βαθιά τους τσφλικάδες που είδαν ο Μαρίνος Αντύπας δεν τους φοβόταν και δεν σταματούσε την δράση του. Έτσι αποφάσισαν να τελειώσουν οριστικά με αυτόν που απειλούσε τα συμφέροντα τους.

Στις 8 Μαρτίου του 1907 δολοφονήθηκε από άνθρωπο που συνδεόταν με τα συμφέροντα των τσιφλικάδων. Ο θάνατός του συγκλόνισε την κοινή γνώμη και η μορφή του έγινε σύμβολο του αγώνα των αγροτών. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1910, τα γεγονότα στο Κιλελέρ ανέδειξαν πανελλαδικά το αγροτικό ζήτημα. Η οριστική λύση ήρθε σταδιακά μέσα από απαλλοτριώσεις και αγροτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Νικολάου Πλαστήρα επιταχύνθηκε η αναδιανομή της γης και ουσιαστικά τερματίστηκε το καθεστώς των μεγάλων τσιφλικιών.

Μετά τον θάνατό του, όμως, η μορφή του Αντύπα ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή στη συλλογική μνήμη. 

Στον 20ό αιώνα, και ιδιαίτερα μετά τον Μεσοπόλεμο, προβλήθηκε κυρίως από την κομμουνιστική και μαρξιστική Αριστερά ως πρόδρομος της ταξικής πάλης. Το ΚΚΕ τον ενέταξε στο ιδεολογικό του αφήγημα ως έναν πρώιμο επαναστάτη του προλεταριάτου. Την ίδια στιγμή, το μεταεμφυλιακό κράτος απέφευγε να αναδείξει κοινωνικούς αγωνιστές που είχαν συγκρουστεί με το καθεστώς των μεγάλων ιδιοκτησιών. 

Έτσι, η επίσημη εθνική αφήγηση άφησε κενό γύρω από το πρόσωπό του, και το κενό αυτό καλύφθηκε σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά.

Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση των λόγων και των κειμένων του δείχνει ότι ο Αντύπας δεν υπήρξε ποτέ μαρξιστής. 

Ο Μαρίνος Αντύπας δεν απέρριπτε την Πατρίδα. Δεν υιοθετούσε τον υλισμό. Δεν μιλούσε για διεθνή επανάσταση. Πολέμησε και τραυματίστηκε για την ολοκλήρωση του Έθνους. Πίστευε στον Χριστό. 

Ο σοσιαλισμός του ήταν βαθιά ηθικός, χριστιανικός και προσαρμοσμένος στην ελληνική πραγματικότητα της εποχής του.

Γι’ αυτό, εδώ το ερώτημα του τίτλου βρίσκει τελικά την απάντησή του. 

Ο Μαρίνος Αντύπας δεν ήταν ποτέ ήρωας της Αριστεράς αλλά ούτε απλώς ήρωας της Πατρίδας με τη στενή έννοια. Υπήρξε αγωνιστής ενός πρώιμου ελληνικού σοσιαλισμού. Ενός σοσιαλισμού που δεν γεννήθηκε σε ξένα θεωρητικά κέντρα αλλά μέσα από την ανάγκη του Έλληνα αγρότη για γη, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.

Η μορφή του ανήκει στην ιστορία του ελληνικού κοινωνικού αγώνα στο σύνολό της. Και ίσως σήμερα, μπορούμε να τον δούμε πιο καθαρά. Ως άνθρωπο που συνέδεσε την κοινωνική δικαιοσύνη με το εθνικό αίσθημα και την ηθική ευθύνη. Ως έναν πρόδρομο του ελληνικού σοσιαλισμού, που πλήρωσε με τη ζωή του την πίστη του ότι η Γη και η Πατρίδα πρέπει να ανήκουν σε εκείνους που τις υπηρετούν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

Δράσεις κοινωνικής προσφοράς από τους «εγκληματίες» της Χρυσής Αυγής

Την ώρα που τα ΜΜΕ και οι πολιτικάντηδες που παρασιτούν σε βάρος του Ελληνικού λαού λυσσάνε ομόφωνα εναντίον της Χρυσής Αυγής, εμείς συνεχίζουμε απτόητοι τόσο την Εθνική δράση όσο και την πάγια κοινωνική προσφορά. Σε συνέχεια της συλλογής τροφίμων που πραγματοποιήθηκε ήδη στη Θεσσαλονίκη, κλιμάκιο του Μετώπου Νεολαίας πραγματοποίησε συλλογή και δωρεά ειδών ρουχισμού και ενίσχυσης συσσιτίων. Η ανταπόκριση των φίλων του Κινήματός μας υπήρξε ιδιαίτερα ικανοποιητική. Προσεκτικά διαμορφωμένα πακέτα με ποικιλία προϊόντων παραδόθηκαν δια ζώσης και με διακριτικότητα σε ελληνικές οικογένειες, ενώ μαζικότερες ποσότητες προσφέρθηκαν στα φιλόπτωχα επιλεγμένων ενοριών του Πειραιά, τα οποία ανέλαβαν την περαιτέρω διανομή.

Παράλληλα, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της «Πράσινης Πτέρυγας» και θέλοντας να ενισχύσουμε τη δράση των συλλόγων που περιθάλπουν αδέσποτα ζώα, προχωρήσαμε σε δωρεές και σε δύο φιλοζωικά σωματεία της Αττικής. Η πρώτη δωρεά παραδόθηκε σε φιλοζωικό σωματείο του Πειραιά, προσφέροντας τροφές και πετσέτες για τις καθημερινές ανάγκες των αδέσποτων ζώων. Η δεύτερη δωρεά έγινε σε σωματείο των Αθηνών, περιλαμβάνοντας κυρίως μεγάλο όγκο ειδών περίθαλψης, έπειτα από ειδική έκκληση των εθελοντών εν όψει έκτακτων καιρικών συνθηκών.

Δίχως άλλους πόρους πέρα από την εθελοντική προσφορά των Χρυσαυγιτών, το Κίνημά μας παραμένει προσηλωμένο στην παροχή έμπρακτης βοήθειας στους συμπατριώτες μας που δοκιμάζονται, στους φορείς που στηρίζουν την Ελληνική οικογένεια και στις πρωτοβουλίες που προάγουν τον σεβασμό προς τα ζώα και εν γένει τη Φύση. Έχοντας ως γνώμονα τις αληθινές ανάγκες της κοινωνίας, θα προσφέρουμε πάντα ό,τι καλύτερο μπορούμε, ανεπηρέαστοι από τις επιθέσεις όσων μας εχθρεύονται από την καθεστωτική βόλεψή τους.

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr

Η αμαρτωλή ιστορία των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο

Πώς η ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα θυσιάστηκε στον βωμό των συμφερόντων του Λονδίνου

Από τον Ειδικό συνεργάτη

Η ιστορία των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο δεν ξεκινά το 1960 με την ανεξαρτησία του νησιού. Ξεκινά πολύ νωρίτερα, όταν το Λονδίνο άρχισε να σκέφτεται όχι πώς θα κρατήσει την αποικία, αλλά πώς θα διατηρήσει τη στρατηγική του παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο, ακόμη κι αν η αποικιοκρατία τελείωνε. Αυτή είναι η λιγότερο γνωστή πλευρά του Κυπριακού.

Η Κύπρος πέρασε στη βρετανική διοίκηση το 1878 και ανακηρύχθηκε αποικία το 1925. Όμως, η στρατηγική της αξία εκτοξεύτηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, με την αστάθεια στη Μέση Ανατολή και την κρίση στη Διώρυγα του Σουέζ, το νησί θεωρούνταν κρίσιμη στρατιωτική βάση για επιχειρήσεις προς τη Μέση Ανατολή. Οι ιστορικοί Robert Holland και Keith Kyle περιγράφουν την Κύπρο ως «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», απαραίτητο για επιχειρήσεις σε Ιορδανία, Ιράκ και Περσικό Κόλπο.

Από την αποικία στη στρατηγική «κόκκινη γραμμή»: Σύμφωνα με τον Robert Holland στο έργο «Britain and the Revolt in Cyprus, 1954-1959», η Κύπρος θεωρούνταν κρίσιμος κόμβος για επιχειρήσεις προς Ιορδανία, Ιράκ και Περσικό Κόλπο. Αντίστοιχα, ο Keith Kyle στο «Cyprus: In Search of Peace» καταγράφει ότι μετά την κρίση του Σουέζ (1956) η βρετανική στρατιωτική ηγεσία χαρακτήριζε την Κύπρο «απαραίτητη βάση για επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή». Το ζήτημα δεν ήταν ιδεολογικό αλλά γεωστρατηγικό.

Iσότητα δικαιωμάτων

Το 1954 η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου προσέφυγε στον ΟΗΕ. Επικαλούμενη το άρθρο 1 (παρ. 1 και 2) του Καταστατικού Χάρτη ζήτησε την εφαρμογή «της αρχής της ισότητος δικαιωμάτων και της αυτοδιαθέσεως των λαών εις τον πληθυσμό της Κύπρου», ανοίγοντας τον δρόμο για ένωση με την Ελλάδα. Η κίνηση αυτή είχε σαφές πολιτικό και εθνικό υπόβαθρο, με στόχο την προετοιμασία του δρόμου για ένωση με την Ελλάδα.

Τα βρετανικά έγγραφα του Foreign Office δείχνουν ότι το Λονδίνο φοβόταν πως μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια ελέγχου των στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Στα αρχεία FO 371/117650 του Foreign Office καταγράφεται σαφής ανησυχία: «Should self-determination be raised, it is imperative that any change of status does not affect the strategic installations essential to Middle East operations». «Εάν τεθεί θέμα αυτοδιάθεσης, είναι επιτακτικό να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε αλλαγή καθεστώτος δεν θα επηρεάσει τις στρατηγικές εγκαταστάσεις που είναι ουσιώδεις για επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή».

Εκτός όμως από την Αγγλία, και οι ΗΠΑ πίεζαν να μην καταθέσει προσφυγή στον ΟΗΕ η Ελλάδα. Από τον Ιανουάριο του 1954 ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα παρότρυνε την ελληνική κυβέρνηση να μην προχωρήσει στη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Ο βασικός λόγος για τη διάρρηξη των σχέσεων Ελλάδας – Βρετανίας την περίοδο Παπάγου ήταν το Κυπριακό, καθώς εντεινόταν ο αγώνας των Κυπρίων για απαλλαγή από τη βρετανική αποικιοκρατία.

Μάλιστα, την Παρασκευή 20 Αυγούστου 1954, με την πλήρη συγκατάθεση του Παπάγου, πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Συντάγματος μεγάλο συλλαλητήριο για την Κύπρο, με ομιλητή τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σπυρίδωνα, ο οποίος ήταν και πρόεδρος της Πανελληνίου Επιτροπής Ενώσεως της Κύπρου. Ο Παπάγος στήριζε τα συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα, και αυτό εξόργιζε τους Βρετανούς. Την περίοδο εκείνη, αν και έπασχε από οξεία φυματίωση, την οποία χάρη στη γερή του κράση κατάφερε να ξεπεράσει, εμφανίστηκε από τον Οκτώβριο του 1954 μια μυστηριώδης ασθένεια, για την οποία ο γιατρός και βουλευτής του «Συναγερμού» Μπόμπολας, που είχε αναλάβει την παρακολούθησή του, δεν μπορούσε να βρει την αιτία.

Στις 11.30 μ.μ. στις 4/10/1955 ο Παπάγος άφησε την τελευταία του πνοή «συνέπεια ακατασχέτου αιματεμέσεως, αρξαμένης από τις 10.30 νυκτερινής». Μετά την κρίση του Σουέζ, στα μέσα του 1956, η ανησυχία των Βρετανών έγινε πιο έντονη. Έγγραφα του 1956 (FO 371/123371) αναφέρουν χαρακτηριστικά: «If sovereignty over the whole island cannot be maintained, we must retain those areas essential for our defence requirements». «Αν δεν μπορούμε να κρατήσουμε όλη την Κύπρο, πρέπει να κρατήσουμε τουλάχιστον τις περιοχές που είναι απαραίτητες για τις αμυντικές μας ανάγκες».

Στα αρχεία του Colonial Office (CO 926, 1957) εμφανίζεται για πρώτη φορά η ιδέα των «κυρίαρχων περιοχών», που θα παρέμεναν βρετανικό έδαφος ακόμη κι αν το υπόλοιπο νησί άλλαζε καθεστώς. Ειδικότερα, στα αρχεία εξετάζονται διάφορα σενάρια, μεταξύ των οποίων: διατήρηση αποικιακού καθεστώτος ολόκληρου του νησιού, περιορισμένη αυτοκυβέρνηση, δημιουργία «sovereign areas» (κυρίαρχες περιοχές) υπό πλήρη βρετανικό έλεγχο.

Ενα υπόμνημα αναφέρει: «Should full colonial control be impossible, certain strategic areas must remain under British sovereignty». «Αν ο πλήρης αποικιακός έλεγχος είναι αδύνατος, ορισμένες στρατηγικές περιοχές πρέπει να παραμείνουν υπό βρετανική κυριαρχία». Αυτή η στρατηγική οδήγησε τελικά στη δημιουργία των Κυρίαρχων Περιοχών Βάσεων στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια, με νόμιμο καθεστώς πλήρους κυριαρχίας για τη Βρετανία. Η ιδέα των Κυρίαρχων Περιοχών δεν ήταν τυχαία. Αποτέλεσε στρατηγική απάντηση σε ένα πιθανό σενάριο ένωσης που δεν τρόμαζε το Λονδίνο ως ελληνική εθνική επιδίωξη. Το τρόμαζε ως ενδεχόμενο απώλειας κυριαρχίας επί των βάσεων.

Η τελική λύση ήρθε με τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959 και τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960. Οι Κυρίαρχες Περιοχές Βάσεων στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια έγιναν επίσημα βρετανικό κυρίαρχο έδαφος, περίπου το 3% του νησιού. Όπως αναφέρουν τα βρετανικά υπομνήματα του 1959: «Retention of sovereign base areas is a non-negotiable requirement». «Η διατήρηση των κυρίαρχων περιοχών βάσεων είναι μη διαπραγματεύσιμη απαίτηση».

Θα τις έχαναν αν γινόταν ένωση; Τα αρχεία δείχνουν ότι το Λονδίνο φοβόταν πως, σε περίπτωση ένωσης, η στρατιωτική παρουσία θα έπρεπε να επαναδιαπραγματευτεί με την Αθήνα – έστω κι αν η Ελλάδα ήταν μέλος του ΝΑΤΟ. Αυτό θα σήμαινε απώλεια πλήρους κυριαρχίας και μετατροπή των βάσεων σε αντικείμενο διμερούς πολιτικής διαπραγμάτευσης. Η λύση του 1959-1960 απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο.

Η ένωση θα είχε καταργήσει το βασικό νομικό εργαλείο (αποικιακή κυριαρχία) που επέτρεπε στη Βρετανία να ελέγχει τις στρατηγικές εγκαταστάσεις άμεσα. Η ανεξαρτησία της Κύπρου, λοιπόν, παράδοξα, εξασφάλισε για τη Βρετανία πιο καθαρό και θωρακισμένο νομικά καθεστώς από αυτό που θα υπήρχε σε περίπτωση ένωσης. Γιατί η ένωση θα επηρέαζε το καθεστώς των βάσεων;

Για τρεις λόγους:

1 Τερματισμός αποικιακής κυριαρχίας: Οι βάσεις επί της Κύπρου είχαν νομικό καθεστώς βρετανικής κυριαρχίας επειδή το νησί ήταν αποικία. Σε περίπτωση ένωσης με την Ελλάδα η Κύπρος θα γινόταν μέρος ενός ανεξάρτητου κράτους ή έστω ελληνικού εδάφους, οπότε η Βρετανία δεν θα είχε πλέον νομικό έρεισμα να διατηρήσει τις βάσεις χωρίς συμφωνία.

2 Ανάγκη διμερούς διαπραγμάτευσης: Αν η Κύπρος γινόταν ελληνικό έδαφος, οι βάσεις θα έπρεπε να υπαχθούν σε διμερή συμφωνία με την Αθήνα. Το Λονδίνο φοβόταν ότι η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να απαιτήσει περιορισμό των βρετανικών δραστηριοτήτων, μείωση προσωπικού, επιβολή περιορισμών στη χρήση των εγκαταστάσεων.

3 Πολιτική αστάθεια: Οι σχέσεις Αθήνας – Λονδίνου θα μπορούσαν να επηρεαστούν από εσωτερικά ελληνικά ή κυπριακά πολιτικά γεγονότα, δημιουργώντας αβεβαιότητα για την αδιάλειπτη στρατηγική χρήση των βάσεων.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια μιας ρημαγμένης χώρας

  

Ποταμοί μίσους εναντίον μας από εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς και μάλιστα χωρίς δικαίωμα αντιλόγου και κατά τα άλλα εμείς είμαστε το «κόμμα του μίσους»… Έτσι εννοούν την δημοκρατία, οι μεγάλοι «δημοκράτες» που εξουσιάζουν τον τόπο, σαν έναν μονόλογο, μονότονο, καταιγιστικό χωρίς δικαίωμα μιας αντίθετης άποψης στα όσα ισχυρίζονται.

Δεν είναι ασφαλώς η πρώτη φορά που το σύστημα, δηλαδή οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ και οι οικονομικοί ολιγάρχες που τα κατευθύνουν, καταφέρεται με τόσο βρώμικο τρόπο κατά του Κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Συνηθισμένα τα βουνά στις καταιγίδες, που, όμως, παρασύρουν στο διάβα τους μόνο το σαθρό χώμα και έτσι απομένουν στο τέλος να λάμπουν στον ήλιο οι βράχοι, οι βράχοι που απέμειναν ακλόνητοι στην πρόκληση των καιρών.

ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΜΑΝΙΑ ΤΟΥΣ

Τι δείχνει όμως και τι κρύβει η μανία τους εναντίον μας; Δείχνει περίτρανα αυτό το οποίο και οι ίδιοι ομολογούν, ότι δηλαδή μια δύναμη πολιτική, διαφορετική απ’ όλους τους, πήρε σάρκα και οστά και γίνεται μάλιστα κάθε ημέρα που περνά ακόμη περισσότερο δυνατή!

Ανάμεσα σε μια ρημαγμένη χώρα, μέσα στα ερείπια τα οποία αυτοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν δημιούργησαν στην Πατρίδα μας, ερείπια όχι μόνον υλικά, αλλά και ερείπια ηθικά, εθνικά, κοινωνικά υπάρχουν και κάποιοι, που παραμένουν ΟΡΘΙΟΙ. Δικά τους έργα, έργα ενός ένοχου καθεστώτος είναι όλα αυτά τα ερείπια και επειδή βρέθηκε επιτέλους κάποιος να τους το βροντοφωνάξει κατάμουτρα δεν μπορούν να υποφέρουν, δεν μπορούν να αντέξουν την κατ’ ευθείαν και χωρίς περιστροφές και ζαχαρωμένα λόγια κατηγορία.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com