Γ. Ιωαννίδης - Ο καθηγητής του Stanford μιλά για την αριστεία | Ο "πεφωτισμένος" ηγέτης μας (Κούλης) και τα 22 ορθογραφικά λάθη σε κείμενο 47 λέξεων (VIDEO)

 

Η Ώρα των Πραγματικών Δαιμόνων

Παρίσι. Η πόλη του φωτός. Αλλά στις ημέρες μας, το φως δεν είναι από την Γαλλική διανόηση, δεν το ανάβουν οι ζωγράφοι, οι μουσικοί, οι ποιητές, οι δάσκαλοι. Το ανάβουν οι λαθροεισβολείς κυρίως μουσουλμάνοι. Και δεν «καίνε σαν καύσιμο» την σκέψη, την δημιουργία, την μελέτη ή την τέχνη τους. Καίνε κυριολεκτικά, την σκέψη την δημιουργία, την μελέτη και την τέχνη των Γάλλων.

Καίνε το Γαλλικό κράτος, την Γαλλική παράδοση, την Γαλλική τέχνη, την Γαλλική κοινωνία. Το Παρίσι έχει πολλές φορές γνωρίσει εξεγέρσεις. Όπως και πολέμους. Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα, μάλλον δεν συγκρίνεται ούτε καν με την εποχή της Τρομοκρατίας, στην Γαλλική επανάσταση.

Οι δράστες αυτών των απαράδεκτων ενεργειών δεν είναι άγνωστοι. Το Γαλλικό κράτος τους έχει «διασώσει» στις θάλασσες. Τους έχει υποδεχτεί κι ας παραβίαζαν τα σύνορα, κι ας έβγαιναν από κρυφές αποθήκες μέσα σε νταλίκες. Το Γαλλικό κράτος τους τάισε, τους έντυσε, δέχτηκε τα ψέματά τους, ότι δήθεν κινδύνευαν στις χώρες τους. Τους έδωσε επιδόματα. Τους έβαλε στα σχολεία. Τους στέγασε σε σπίτια. Και εκείνοι;

Εκείνοι εδώ και χρόνια, καίνε εκκλησίες. αποκεφαλίζουν παπάδες. Βιάζουν. Κλέβουν. Ρυπαίνουν. Μέχρι τώρα. Τώρα πέρασαν σε νέο κεφάλαιο. Τώρα καίνε αυτοκίνητα, μαγαζιά, αστυνομικούς και πυροσβέστες, περαστικές γυναίκες και σχολεία.

Πόσο τραγικά ειρωνική είναι η παραπάνω φωτογραφία του Λυκείου «Νέλσον Μαντέλα» που έχουν παραδώσει στις φλόγες οι «δικοί» του άνθρωποι;

Οι Γάλλοι, χωρίς να έχουν κανένα όφελος, πίστεψαν ότι πρέπει να τιμήσουν τον Νέλσον Μαντέλα και ονόμασαν ένα Λύκειο με το όνομά του. Εκείνοι για τους οποίους ο Μαντέλα «αγωνίστηκε» όμως, το έκαψαν, δείχνοντας πόσο ηλίθιοι είναι οι Γάλλοι!!!

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Όταν ο Μαντέλα σε διαδηλώσεις τραγουδούσε μαζί με τους οπαδούς του τον ύμνο του κόμματος «Αφρικανικό Κογκρέσο»  που στους στίχους του λέει να σκοτώσουν και να κάψουν τον λευκό γαιοκτήμονα, οι Γάλλοι -και βεβαίως όχι μόνον αυτοί-  τον ηρωοποίησαν, τον έκαναν φιγούρα τηλεοπτική και του έδωσαν κι ένα Νόμπελ Ειρήνης.

Οι οπαδοί του όμως, το έκαψαν μαζί με το σχολείο Μαντέλα, σε μια συμβολική κίνηση που βεβαιώνει την φενάκη της ένταξης στην δυτική κοινωνία, της ανάγκης αλληλεγγύης για αυτούς τους πληθυσμούς, τις ηλιθιότητες περί χρησιμοποίησης τους για αναζωογόνηση του Ευρωπαϊκού δημογραφικού και εργατικού δυναμικού. 

Ωμά και βίαια, αυτοί οι άνθρωποι τα αρνούνται όλα αυτά. Αποδεικνύουν ότι ήλθαν στην Ευρώπη, για να φτιάξουν αντίγραφα των αποτυχημένων χωρών και κοινωνικών συστημάτων τους, καταστρέφοντας τα δικά μας.

Ναι, ζούμε έναν πόλεμο στην Ευρώπη. Δεν είναι σαν τους προηγουμένους που έχουν γίνει. Είναι ένα νέο είδος πολέμου, που βασίζεται στην Πέμπτη Φάλαγγα που έχει διαβρώσει τις κυβερνήσεις, τους θεσμούς την οικονομία και έχει φιμώσει τα μέσα ενημέρωσης. Η κάλυψη των γεγονότων είναι μηδαμινή κι αν δεν υπήρχαν πλατφόρμες όπως το Χ, δεν θα ξέραμε σχεδόν τίποτε. Σε αυτόν τον πόλεμο, δεν υπάρχουν χαρακώματα με ντυμένους στο χακί. Υπάρχουν όμως οδοφράγματα με φωτιά και καταστροφή.

Ας καταγράψουμε το υπερ-απλούστατο: Ξένες ορδές παραβιάζουν τα σύνορά και καταστρέφουν!!! Ο βασικός ορισμός του πολέμου για χιλιάδες χρόνια ιστορίας του ανθρώπου και όμως, ο Ευρωπαίος που ζει την χειρότερη παρακμή στην ιστορία του αδυνατεί να το καταλάβει.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Γαλλία, είναι ουσιαστικά πρωτόγνωρο. Είναι όμως κάτι για το οποίο οι εθνικιστικές και πατριωτικές πολιτικές δυνάμεις, προειδοποιούν εδώ και χρόνια. Και δυστυχώς επιβεβαιώνονται. Οι δυνάμεις ασφαλείας της Γαλλίας, αδυνατούν να επιβάλλουν την τάξη. Αυτό είναι το κύριο συμπέρασμα που εισπράττουν και μετρούν αυτές οι ορδές.

Η εξέγερση στην Γαλλία δεν ζει στο κενό. Έρχεται μετά από την απίστευτη εισβολή στην Ισπανία. Και θα εξαπλωθεί. Οι δυτικές κυβερνήσεις, αγκυλωμένες στις εμμονές τους, καταδικασμένες από την ανικανότητα αχυρανθρώπων που κάθονται στους θρόνους ηγεσίας και καταραμένες από την αποστροφή τους για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό και παραδόσεις, θα χάσουν. Το «καλύτερο» σενάριο είναι να σταματήσουν προσωρινά τις εξεγέρσεις μπουκώνοντας τους εγκληματίες με παρακάλια και χρήματα. Αλλά αυτό δεν θα κρατήσει πολύ.

Εμείς σας τα λέγαμε. Εσείς μας δαιμονοποιήσατε και μας διώκετε. Ζήστε τώρα με τους πραγματικούς δαίμονες.

Αν δεν αλλάξει κάτι στις ηγεσίες τώρα κι όχι αύριο, η Ευρωπαϊκή ιστορία κινείται ξέφρενα σε μια γλιστερή κατηφόρα και θα σκάσει με δύναμη στον τοίχο.

Προσδεθείτε λοιπόν.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

ΠΗΓΗ

Σάλος με τα αρχεία ΕΣΣΔ 1960-1974: «Κόκκινα» δολάρια και το έγγραφο για όπλα KGB σε ΑΚΕΛ

Η στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων στην Κύπρο πριν από την Τουρκική εισβολή του 1974 σπάνια ερμηνεύεται μέσα από το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου της εποχής και την αντιπαλότητα ΗΠΑ – Σοβιετικής Ένωσης. Στο προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Έκθεση CIA 1965: Πώς η ΕΣΣΔ «έπαιζε» με Μακάριο-ΑΚΕΛ-Άγκυρα κατά της Ένωσης», παρουσιάστηκε ο τρόπος με τον οποίο η Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών ερμήνευε τη σοβιετική στρατηγική στην κυπριακή κρίση. Ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι η ΕΣΣΔ επιδίωκε την αποδυνάμωση της συνοχής του ΝΑΤΟ και την αποτροπή της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Επίσης αναφέρεται πως η σοβιετική υποστήριξη προς την κυβέρνηση Μακαρίου και το ΑΚΕΛ προσέφερε εναλλακτική διεθνή στήριξη, χωρίς να υποδηλώνει συμπάθεια προς τους Ελληνοκυπρίους.

Tα στοιχεία που θα παρουσιαστούν στην συνέχεια δημοσιεύθηκαν σε ρεπορτάζ του Μάριου Πούλλαδου, στον ιστότοπο sigmalive.com και όπως αναφέρεται εντοπίστηκαν από πρωτογενή Σοβιετικά αρχεία για την περίοδο 1960-1974 και αποκαλύπτουν τα ποσά της οικονομικής στήριξης της Μόσχας προς το ΑΚΕΛ την επίμαχη περίοδο. Επίσης συμπεριλαμβάνονται και αρχεία για την υπόθεση μεταφοράς μυστικού οπλισμού προς την Κύπρο μετά από αίτημα του τότε ΓΓ του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου

Η έρευνα αφορά συγκεκριμένα εξι οικονομικές εγγραφές συνολικού ύψους 447.944 δολαρίων και ένα άκρως απόρρητο υπόμνημα του τότε επικεφαλής της KGB, Γιούρι Αντρόποφ. Τα έγγραφα δεν αφορούν όλα τον ίδιο μηχανισμό. Από τη μία βρίσκονται οι καταστάσεις του «Διεθνούς Συνδικαλιστικού Ταμείου Βοήθειας προς Αριστερές Εργατικές Οργανώσεις», που λειτουργούσε ως βιτρίνα της KGB, στις οποίες το ΑΚΕΛ εμφανίζεται ως αποδέκτης οικονομικής βοήθειας. Από την άλλη, βρίσκεται μια μυστική επιχείρηση της KGB για αποστολή οπλισμού στην Κύπρο, η οποία είχε εγκριθεί από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ το 1971 και, σύμφωνα με τον Αντρόποφ, ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1974, πριν από το πραξικόπημα της Χούντας.

Τα έξι ποσά προς το ΑΚΕΛ
Τα οικονομικά ντοκουμέντα προέρχονται από το Ρωσικό Κρατικό Αρχείο Σύγχρονης Ιστορίας – RGANI και έχουν δημοσιευθεί στη ρωσική συλλογή «Ρωσία και Αφρική, 1961 – αρχές δεκαετίας 1970», που εκδόθηκε το 2021.

Στους πίνακες περιλαμβάνονται οργανώσεις και κόμματα από διάφορες χώρες και ανάμεσά τους εμφανίζεται και το ΑΚΕΛ. Η ίδια η έκδοση εξηγεί ότι το Ταμείο δημιουργήθηκε με σοβιετική πρωτοβουλία για οικονομική υποστήριξη κομμάτων, οργανώσεων και προσώπων που η ηγεσία της ΕΣΣΔ θεωρούσε «προοδευτικά» ή συμμάχους της στον Ψυχρό Πόλεμο.

Σημειώνεται πως οι αποφάσεις κατανομής λαμβάνονταν από το Διεθνές Τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ και εγκρίνονταν από το Πολιτικό Γραφείο και «η μεταφορά αυτών των κεφαλαίων ανατίθεται στην KGB (σύντροφος Αντρόποφ)». Το τμήμα λειτουργούσε ακριβώς ως κανάλι μέσω του οποίου η KGB εκτελούσε τις χρηματοδοτήσεις που αποφάσιζε η κομματική ηγεσία.

Με απλά λόγια η KGB αναλάμβανε την παράνομη παράδοση των μετρητών στους αποδέκτες, ώστε να αποφεύγεται η ανίχνευση από δυτικές υπηρεσίες, κάτι που επιβεβαιώνουν και μαρτυρίες Ρώσων αποστατών και άλλα αρχειακά υλικά.

Οι καταχωρίσεις-εμβάσματα που έχουν εντοπιστεί προς το ΑΚΕΛ είναι:
1961 – $56.000
1962 – $56.222
1963 – $56.000
1965 – $69.722
1966 – $70.000
1973 – $140.000

Σύνολο: $447.944.

Τα πιο πάνω είναι τα ποσά που καταγράφονται σε έξι διαφορετικούς ετήσιους απολογισμούς και όχι κατ’ ανάγκην για το σύνολο της οικονομικής βοήθειας που μπορεί να εισέπραξε το ΑΚΕΛ σε ολόκληρη την περίοδο 1960-1974. Η έρευνα δεν επέτρεψε τον εντοπισμό όλων των ετών, ενώ είναι ενδεικτική η αύξουσα ποσότητα των χρημάτων με την πάροδο του χρόνου.

Αυτούσια τα ρωσικά αρχεία
Για το 1961, το υπόμνημα του Μπορίς Πονομαριόφ προς την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ έχει ημερομηνία 1η Νοεμβρίου 1961. Στην κατάσταση των δικαιούχων αναγράφεται η «Προοδευτική Παράταξη του Εργαζόμενου Λαού της Κύπρου» με 56.000 δολάρια.

Έναν χρόνο αργότερα, το υπόμνημα της 3ης Νοεμβρίου 1962 καταγράφει το ΑΚΕΛ ονομαστικά με 56.222 δολάρια.

Για το 1963, το έγγραφο του Πονομαριόφ φέρει ημερομηνία 28 Δεκεμβρίου και σημειώνεται το ποσό των 56.000 δολαρίων.

Ακολουθεί το 1965, με έγγραφο της 16ης Δεκεμβρίου και η καταχώριση των 69.722 δολαρίων που είναι σημαντική, καθώς διευρύνει τη μέχρι τότε εντοπισμένη ακολουθία χρηματοδοτήσεων.

Το επόμενο έγγραφο αφορά το 1966 και έχει ημερομηνία 26 Δεκεμβρίου ενώ στον κατάλογο εμφανίζεται βοήθεια 70.000 δολαρίων προς την «Προοδευτική Παράταξη του Εργαζόμενου Λαού της Κύπρου».

Η μεγαλύτερη από τις έξι καταχωρίσεις εμφανίζεται το 1973. Στον απολογισμό της 17ης Δεκεμβρίου το ΑΚΕΛ βρίσκεται στον αριθμό 25 του σχετικού πίνακα με 140.000 δολάρια.
Έχει ενδιαφέρον πως έγγραφο του 1961 αναφέρει ότι εκείνη τη χρονιά το Ταμείο ανερχόταν συνολικά σε 10,64 εκατ. δολάρια και σχηματιζόταν από εισφορές περισσότερων κομμουνιστικών κομμάτων. Η μεγαλύτερη εισφορά προερχόταν από το ΚΚΣΕ, ενώ συμμετείχαν επίσης το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας και κόμματα της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας.

Από τα δολάρια στα όπλα – Η απόφαση του 1971
Εκτός από την χρημαροδότηση υπήρχαν μάλιστα και συνομιλίες για αποστολή οπλισμού στην Κύπρο μέσω «των φίλων».
Πρόκειται για το υπόμνημα με ημερομηνία 8 Ιουλίου 1974, που φέρει την υπογραφή του Γιούρι Αντρόποφ ως προέδρου της Επιτροπής Κρατικής Ασφάλειας της ΕΣΣΔ – της KGB.

Το έγγραφο ξεκινά με αναφορά σε προηγούμενη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ της 19ης Ιουλίου 1971.
Σύμφωνα με το υπόμνημα Αντρόποφ, με εκείνη την απόφαση είχε δοθεί εντολή στην KGB να παραδώσει παράνομα και συνωμοτικά στους «Κύπριους φίλους» μια παρτίδα πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών.

Ο κατάλογος του Bukovsky Archive καταγράφει επίσης την απόφαση της 19ης Ιουλίου 1971 (παραπομπή 61) ως υπόθεση «special assistance» προς το «Προοδευικό Κόμμα των Εργατών» της Κύπρου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα αποκάλυψε το ΡΙΚ1 το 2000. Τότε ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Κώστας Παπακώστας, που υπηρετούσε στη φρουρά του Μακαρίου, είπε ότι τα όπλα ήρθαν με την έγκριση του Αρχιεπισκόπου, επειδή ο ΟΗΕ μπλόκαρε επίσημες αγορές, και ότι ο ίδιος είχε εφοδιαστεί με Walther τον Ιούλιο του 1974. Στα επόμενα χρόνια υπήρξε σχετική αρθρογραφία στην Σημερινή και άλλες εφημερίδες.

Ο Παπαϊωάννου ζήτησε αρχικά να αναβληθεί
Σε κάθε περίπτωση, το πιο πάνω υπόμνημα του 1974 προσθέτει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.
Η KGB, γράφει ο Αντρόποφ, ήταν έτοιμη να πραγματοποιήσει την επιχείρηση «ανά πάσα στιγμή». Ωστόσο, κατόπιν αιτήματος του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου, η επιχείρηση αναβλήθηκε.
Το έγγραφο δεν εξηγεί γιατί ο Παπαϊωάννου ζήτησε τότε την αναβολή. Υπενθυμίζεται ότι ο Γεώργιος Γρίβας αποβιβάζεται κρυφά στην Κύπρο στις 31 Αυγούστου 1971 και ιδρύει την ΕΟΚΑ Β΄, με στόχο να πιέσει ή να ανατρέψει τον Μακάριο υπέρ της Ένωσης. Όταν ο Παπαϊωάννου ζήτησε αναβολή, η οργάνωση δεν είχε ακόμη ξεκινήσει συστηματική ένοπλη δράση. Επομένως μια παράνομη παράδοση όπλων εκείνη τη στιγμή θα ήταν πολιτικά επικίνδυνη, χωρίς άμεση επιχειρησιακή ανάγκη.

Τρία χρόνια αργότερα, όμως, η κατάσταση είχε αλλάξει δραματικά. Τον Ιούνιο του 1974, εν μέσω της απότομης επιδείνωσης της πολιτικής κατάστασης στην Κύπρο, ο Παπαϊωάννου επανήλθε, σύμφωνα πάντα με την αναφορά Αντρόποφ, με επείγον αίτημα για την παράδοση των όπλων.

Το υπόμνημα αναφέρει ως σκοπό την προσωπική φρούρηση και προστασία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και άλλων «προοδευτικών κρατικών και πολιτικών παραγόντων» από προκλήσεις και τρομοκρατία της ΕΟΚΑ Β΄.
Πάντως ο Μακάριος δεν κατονομάζεται στο συγκεκριμένο έγγραφο.

100 Walther και 25.000 φυσίγγια
Ο Αντρόποφ ενημερώνει την Κεντρική Επιτροπή ότι, λαμβάνοντας υπόψη το αίτημα του Παπαϊωάννου, η KGB στις 13 Ιουνίου 1974 μετέφερε παράνομα στην Κύπρο τα όπλα.
Η χειρόγραφη συμπλήρωση στο έγγραφο προσδιορίζει την παρτίδα: 100 πιστόλια «Walther» και 25.000 φυσίγγια γι’ αυτά.
Επιπλέον, σύμφωνα με την ενημέρωση του Αντρόποπ στις 4 Ιουλίου 1974, τα όπλα «παραδόθηκαν συνωμοτικά στους φίλους», χωρίς αυτοί να κατονομάζονται.

Μακάριος: Μυστική αγορά τσεχοσλοβακικών όπλων για αντιμετώπιση Γρίβα
Μεταγενέστερα αφηγήματα έχουν συνδέσει την πιο πάνω υπόθεση με την προστασία του Μακαρίου και με μηχανισμούς ασφαλείας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το έγγραφο αυτό δεν μπορει να υποστηρίξει πλήρως την πιο πάνω υπόθεση αν και είναι γνωστή ιστορικά η υπόθεση με τα τσεχικα όπλα.
Σύμφωνα με αμερικανικό τηλεγράφημα πληροφοριών της 4ης Φεβρουαρίου 1972, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αποκάλυψε σε στενούς συνεργάτες του ότι η κυπριακή κυβέρνηση είχε αγοράσει μυστικά όπλα από την Τσεχοσλοβακία. Όπως ανέφερε, ο οπλισμός προοριζόταν για την κυπριακή Αστυνομία, ώστε να αντιμετωπιστούν ενδεχόμενες ένοπλες ενέργειες ομάδων πιστών στον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα.

Τα όπλα έφθασαν διά θαλάσσης στα τέλη Ιανουαρίου 1972, εκφορτώθηκαν στην περιοχή του Ξερού και μεταφέρθηκαν με περίπου 50 φορτηγά στην Αρχιεπισκοπή στη Λευκωσία, υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας. Ο Μακάριος φέρεται να προσδιόρισε το κόστος στις 500.000 λίρες στερλίνες, περίπου 1,3 εκατ. δολάρια, ενώ άλλη αμερικανική πληροφορία έκανε λόγο για ποσό άνω των 600.000 λιρών.
Το έγγραφο σημειώνει ότι η αγορά ήταν αντίστοιχη, ως προς το είδος και την ποσότητα, με την τσεχοσλοβακική προμήθεια του 1966, η οποία περιλάμβανε μεταξύ άλλων 1.500 τυφέκια, 700 υποπολυβόλα, 140 ελαφρά και βαρέα πολυβόλα, 30 αντιαρματικά και 30 όλμους των 82 χιλιοστών, μαζί με 2,5 εκατ. φυσίγγια. Ωστόσο, δεν καταγράφεται ότι το φορτίο του 1972 είχε ακριβώς την ίδια σύνθεση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πληροφορία ότι, σύμφωνα με πηγή που επικαλείτο μονάδα της ελληνικής ΚΥΠ στην Κύπρο, το ζήτημα αγοράς όπλων από το ανατολικό μπλοκ είχε τεθεί μετά την επιστροφή του Μακαρίου από τη Μόσχα τον Ιούνιο του 1971 και επανήλθε με το ταξίδι του Βάσου Λυσσαρίδη στην Τσεχοσλοβακία τον Οκτώβριο του 1971. Η ίδια πηγή εκτιμούσε ότι ο Λυσσαρίδης είχε αναλάβει να διευθετήσει τις λεπτομέρειες της αγοράς.

Κατά την εκτίμηση της πηγής, ο Μακάριος στράφηκε στον συγκεκριμένο εξοπλισμό λόγω της ρήξης και της αβεβαιότητας στις σχέσεις του με την ελληνική κυβέρνηση, των αμφιβολιών του για την πλήρη αφοσίωση της Εθνικής Φρουράς και της έντασης που είχε δημιουργήσει στο εσωτερικό της Κύπρου η επιστροφή του Γρίβα.

Τι γνωρίζουμε πλέον από τα σοβιετικά αρχεία
Η εικόνα που προκύπτει από τα μέχρι σήμερα ψηφιακά διαθέσιμα σοβιετικά αρχεία είναι πλέον αρκετά συγκεκριμένη.
Με βάση τα στοιχεία τεκμηριώνεται πως το ΑΚΕΛ εμφανίζεται ως αποδέκτης τουλάχιστον 447.944 δολαρίων σε έξι συγκεκριμένα έτη μεταξύ 1961 και 1973. Τα χρήματα καταγράφονται στο διεθνές Ταμείο βοήθειας αριστερών οργανώσεων.
Στην περίπτωση του οπλισμού η εμπλοκή της KGB είναι άμεση και καταγεγραμμένη από τον ίδιο τον Αντρόποφ. Η υπηρεσία αναφέρει ότι ενήργησε βάσει απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ, ότι η επιχείρηση αναβλήθηκε αρχικά κατόπιν αιτήματος του Εζεκία Παπαϊωάννου, ότι επανενεργοποιήθηκε μετά από νέο επείγον αίτημά του και ότι 100 Walther με 25.000 φυσίγγια μεταφέρθηκαν μυστικά στην Κύπρο στις 13 Ιουνίου 1974 και παραδόθηκαν στις 4 Ιουλίου.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Σταύρος Λυγερός - Όταν ακυρώνεται το όνειρο σπουδών ενός αρίστου το πολιτικό σύστημα είναι ένοχο (VIDEO)

Ζήτω η Βόρειος Μαϊμουδονία!

Και ο συνεχιστής της κουκουέδικης παράδοσης, Τσίπρας, και ο διάδοχος της μαύρης κληρονομιάς του υπαρκτού μητσοτακισμού, Κυριάκος, συνεργάστηκαν ιδανικά για να φτάσουμε σ’ αυτό το επίπεδο κατάντιας

Παναγιώτης Λιάκος

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κολλητή του Κούλεως του Μητσοτάκη και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό Χρίστιαν Μίτσκοσκι δήλωσε περιχαρής: «Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία, με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός πολιτισμός και η μακεδονική γλώσσα μπορούν μόνο να κάνουν την Ένωσή μας πλουσιότερη».

Αν ήμασταν αγενείς, θα το λέγαμε και ξεβράκωμα της ελληνόφωνης πολιτικής αχρηστίας, που αυτοδιαφημίζεται ότι είναι τάχα αριστεία. Αλλά είμεθα Ευρωπαίοι μιλόρδοι και το αποκαλούμε στριπτίζ. Στριπτίζ και του Τσίπρα, που υπέγραψε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών και τώρα μας επαναλανσάρεται σαν «ευσεβής» και «εθνοπρεπής» και «σοσιαλδημοκράτης», και του Κούλεως, που έλεγε φούμαρα περί επαναδιαπραγματεύσεως της συμφωνίας (μέχρι να γίνει πρωθυπουργός). Μόλις θρονιάστηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, λησμόνησε την επαναδιαπραγμάτευση πιο γρήγορα απ’ όσο ξεχνά ό,τι έμαθε στη βιολογία, τη φυσική, στα μαθηματικά και στη χημεία ένα λυκειόπαιδο που θα ακολουθήσει το 1ο πεδίο (ανθρωπιστικές, νομικές και κοινωνικές επιστήμες).

Και ο συνεχιστής της κουκουέδικης παράδοσης, Τσίπρας, και ο διάδοχος της μαύρης κληρονομιάς του υπαρκτού μητσοτακισμού, Κυριάκος, συνεργάστηκαν ιδανικά για να φτάσουμε σ’ αυτό το επίπεδο κατάντιας. Να μας μιλάει η φον ντερ Κάποια για τον πολιτισμό της «Μακεδονίας» εννοώντας το ευρωαμερικάνικο κατασκεύασμα της μαϊμουδονίας. Δηλαδή, έχουμε μια θλιβερή απομίμηση κράτους, που γεννήθηκε στον δοκιμαστικό σωλήνα της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, ώστε να εξυπηρετήσει ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να καπηλεύεται τη δόξα της Μακεδονίας μας, με στόχο να την υποκαταστήσει, και ακολούθως οι αφιονισμένοι με την ψευδομακεδονική ιστορία και «πολιτισμό» να κολοβώσουν την ελληνική επικράτεια. Μια χαρά χαράδρα τα έχουν καταφέρει οι εκλεκτοί των ψηφοφόρων τους!

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, με τις πάγια αξιοθρήνητες τοποθετήσεις του, επιστράτευσε ό,τι ξέρει από ελληνικά για να πει με εύσχημο τρόπο ότι έγινε μεν το στριπτίζ, αλλά δεν ήτο και ξεβράκωμα, και πως ίσως στο μέλλον η κυβέρνησις ψωνίσει κάνα σώβρακο ή τάνγκα από τη λαϊκή για να μη βγαίνει έτσι στις ρούγες και την κράζουν. Ήτοι, είπε: «Ο δρόμος της Βόρειας Μακεδονίας προς την Ευρώπη περνάει μέσα από Ελλάδα και προϋποθέτει απαρέγκλιτο σεβασμό των συμφωνηθέντων. Η χώρα μας έχει αποδείξει ότι πράττει πάντοτε όσα απαιτούνται για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων. Θα συνεχίσει να θέτει τα σχετικά ζητήματα και στα ευρωπαϊκά όργανα».

Δηλαδή, για να ’χουμε καλό ρώτημα, ποια ακριβώς είναι «τα σχετικά ζητήματα» που θα «θέτει» ο Μητσοτάκης «στα ευρωπαϊκά όργανα»; Ποια είναι τα… όργανα; Αυτά στα οποία έγραψε τις προεκλογικές υποσχέσεις του; Επιπλέον, ο κυβερνητικός, για να σιγουρέψει τα πράγματα, δηλαδή για να στείλει ηχηρό το μήνυμα ότι τώρα που τη… φάγαμε τη φόλα δεν υπάρχει επιστροφή, συμπλήρωσε: «Από εκεί και πέρα, για όσα συνέβησαν στο παρελθόν, τον λογαριασμό ας τον αναζητήσουμε από τον κ. Τσίπρα και εκείνους που ψήφισαν μια κακή συμφωνία, για την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε προειδοποιήσει ότι “εφόσον ψηφιστεί και κυρωθεί, τότε δεν θα μπορεί μονομερώς να ακυρωθεί”».

Κι ο λογαριασμός για τις μυθικές παπάντζες περί επαναδιαπραγμάτευσης σε ποιον θα πάει κ. Μαρινάκη;

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Η Επανάσταση και οι Στρατιώτες του Μετώπου

Εφημερίδα «Gewissen», 31 Αυγούστου 1925

του Ernst Jünger

«Οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής αποτελούν τα πολυτιμότερα και πιο αξιόλογα στοιχεία του λαού» – τέτοιες φράσεις ακούγονταν συχνά και με ειλικρίνεια, τότε που ο λαός δεν εκπροσωπούνταν από ρήτορες, αλλά από πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους με τα όπλα στα χέρια. Τότε, που το να εκπροσωπείς τον λαό αποτελούσε ζήτημα τιμής και όχι απλώς κάτι επωφελές για το άτομο. Όμως, εκείνοι που τότε επιτέλεσαν ειλικρινά το καθήκον τους, σήμερα θεωρούνται είτε θύματα απάτης είτε εντελώς ανόητοι – και αυτό συνάδει απόλυτα με το πνεύμα της λεγόμενης επανάστασης.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα το παράδοξο στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος αναγκάστηκε επί τέσσερα χρόνια να στερηθεί όλες τις απολαύσεις της ζωής χάριν αξιών που υπερβαίνουν τη μοίρα του ατόμου, έφτασε στο σημείο να ξεριζώσει τα μαλλιά του από απόγνωση αντικρίζοντας αυτόν τον ανεξέλεγκτο, ξεδιάντροπο και εγωιστικό ατομικισμό. Όσοι είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια την πείνα και τη δειλία —που, υπό το πρόσχημα της επανάστασης, επιχειρούσαν να προσδώσουν στον εαυτό τους μια χροιά ιδεαλισμού—, όσοι είχαν δει τις μάζες των φοιτητών χαμηλής στάθμης να κραυγάζουν βαρύγδουπα συνθήματα ενώ έσπευδαν να καταλάβουν κάθε κενή θέση και να ζουν μέσα στη χλιδή μέχρι να εξαντλήσουν και τα τελευταία τους χρήματα, όσοι τα είχαν ζήσει όλα αυτά, ήταν αναπόφευκτο να πειστούν για την αναγκαιότητα λήψης των πιο αυστηρών, αμείλικτων και δικτατορικών μέτρων. Ακόμη κι αν αυτό το συναίσθημα εκδηλωνόταν ως αντίδραση —κάτι που δεν ισχύει καθόλου για τη δική μας νεολαία—, μια τέτοια αντίδραση, εναρμονισμένη με το υψηλό επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνίας, θα ήταν αναμφίβολα ανώτερη από την αντίδραση που συνδέεται με τις ζωώδεις απολαύσεις της λαιμαργίας, της οκνηρίας και της απόλυτης ανευθυνότητας. Τον Νοέμβριο του 1918, η κυβέρνηση έμοιαζε με το πλήρωμα ενός πλοίου που, βλέποντας την επερχόμενη τραγωδία, άρχισε να ανοίγει τα βαρέλια με το ρούμι για να φάνε, να πιούν και να διασκεδάσουν λησμονώντας την ντροπή και την ευθύνη.

Οι λογοτεχνικοί κύκλοι δεν απέκλιναν πολύ από αυτή τη γραμμή, καθώς προσπαθούσαν να παρουσιάσουν εκ των υστέρων αυτό το ξεφάντωμα ως ηρωισμό. Η νερουλή σάλτσα του ειρηνισμού και του διεθνισμού ταιριάζει γάντι σε ένα πιάτο που στερείται κρέατος και ψαριού — ένα ξερό ραγού, φτιαγμένο από τα αποφάγια της Γαλλικής Επανάστασης, που θα προκαλούσε εμετό ακόμα και στις μάζες.

Κάποιοι αναρωτιούνται: γιατί αυτή η επανάσταση δεν προσέλκυσε με το μέρος της τους νέους εθνικούς ηγέτες —δηλαδή, κατά κύριο λόγο, το σώμα των αξιωματικών—, οι οποίοι θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τα ιδανικά τους με τη χρήση ένοπλης βίας, όπως συνέβη στο Παρίσι το 1789 και στη Ρωσία του Λένιν; Η απάντηση είναι απλή. Δεν υπήρχαν ιδέες, και χωρίς αυτές είναι δυσκολότερο να συσπειρώσεις ανθρώπους (τουλάχιστον ανθρώπους με αξία) απ’ ό,τι χωρίς χρήματα. Υπήρχαν, βέβαια, άνθρωποι —ακόμη και με έντονο επαναστατικό χαρακτήρα—, αλλά είχαν κατευθυνθεί εκεί όπου πηγαίνει κανείς για να θυσιαστεί: είχαν ενταχθεί στα Freikorps, τα οποία συνέχιζαν τον αγώνα στα ανατολικά σύνορα. Εκεί επιτέλεσαν το έργο τους, αν και είναι δύσκολο να αποτιμηθεί η σημασία του σήμερα.

Κάποιοι έτριβαν τα χέρια τους, χαρούμενοι που μπορούσαν να απαλλαγούν από αυτούς, καθώς –με την άνοδό τους στην εξουσία– δεν επιθυμούσαν την ανάπτυξη μιας επαναστατικής κατάστασης, αλλά ηρεμία και τάξη. Αρκούνταν σε φράσεις όπως «η επανάσταση είναι σε πορεία», καθώς αυτές αρκούσαν για να κρατούν σε εγρήγορση την εξαντλημένη αστική τάξη. Πιθανότατα, το μόνο πρόσωπο που προβληματιζόταν για το πώς θα προσδώσει δυναμική στο κίνημα ήταν ο Νόσκε. Ωστόσο, χρειαζόταν ένας άνθρωπος με ισχυρή θέληση, όπως ο Τρότσκι, ενώ ο Νόσκε απέφευγε να λερώσει τα χέρια του και προσπαθούσε να πατήσει σε δύο βάρκες ταυτόχρονα: για τους εργάτες ήταν ο υποκινητής, ενώ για τους αξιωματικούς – απλώς ο γραμματέας του κόμματος. Το έργο του δεν άντεξε σε αυτή την δοκιμασία ισχύος που αποτέλεσε το Πραξικόπημα του Καπ.

Ο Κόκκινος Στρατός, από την άλλη πλευρά, δεν αποτελούσε απειλή λόγω της έλλειψης επαγγελματικών στελεχών. Όσο ο κομμουνισμός βασίζεται αποκλειστικά στις προλεταριακές μάζες υπό την καθοδήγηση μιας στενής ομάδας διανοουμένων, είναι αναπόφευκτο να υποχωρήσει όταν έρθει αντιμέτωπος με κινήματα που καθοδηγούνται από έναν χαρισματικό ηγέτη ή αξιωματικό. Τότε ο κομμουνισμός θα είχε την ευκαιρία —βασιζόμενος στη παράδοση της Ρωσίας και κηρύσσοντας τον πόλεμο σε αυτή της γαλλικής επανάστασης— να προσελκύσει στο στρατόπεδό του σημαντικό αριθμό εθνικιστικών στοιχείων, καθώς το ζήτημα της ιδιοκτησίας δεν αποτελεί τη βασική διαφορά που μας χωρίζει από τους κομμουνιστές. Φυσικά, ως μαχητικό κίνημα, ο κομμουνισμός βρίσκεται εγγύτερα σε εμάς απ’ ό,τι η δημοκρατία, και η ισορροπία δυνάμεων θα έπρεπε κάποια στιγμή να αποκατασταθεί —είτε με ειρηνικά είτε με βίαια μέσα. Ωστόσο, πρέπει να επαναλαμβάνεται διαρκώς: εκείνη τη στιγμή ο κόσμος δεν επιθυμούσε τη σύγκρουση, δεν ήθελε να πάρει τα όπλα ή να χύσει αίμα· επιζητούσε την ειρήνη. Ο Γερμανός κομμουνιστής δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Ρώσο ομόλογό του. Ο Ρώσος κομμουνιστής είχε ένα όραμα και εργάστηκε για την υλοποίησή του με κάθε δυνατό μέσο. Διεξήγαγε αγώνα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στα σύνορά της. Έγραψε ιστορία. Εμείς είχαμε να επιδείξουμε μόνο ρητορικές αντιπαραθέσεις.

Στη Ρωσία, χάριν των στόχων τους —τους οποίους, βεβαίως, μπορεί κανείς να αποδεχτεί ή να απορρίψει— εξοντώθηκαν ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού και στρατεύματα υπό τη διοίκηση τσαρικών αξιωματικών εισέβαλαν στην Πολωνία. Εμείς, αντίθετα, ανάμεσα σε συζητήσεις στα καφενεία και σε πράξεις ποταπές και ανόητες, βρισκόμασταν αντιμέτωποι με τη δική μας εσωτερική αδυναμία. Μας έλειπαν η ορμή, οι μάρτυρες, η δραματική εξέλιξη των γεγονότων, εκείνη η πειστική λογική που χαρακτηρίζει την αμείλικτη προέλαση μιας μεγάλης ιδέας· με άλλα λόγια, μας έλειπε η ίδια η επανάσταση. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια ραγδαία εξέλιξη γεγονότων —που δεν υπολογίζει την ατομική ζωή— θα μας είχε ωθήσει πολύ πιο πέρα ​​από τις συνεχείς αλλαγές επιδέσμων σε πληγές που σάπιζαν, στις οποίες επιδίδονταν τα μέλη του κοινοβουλίου.

Ο ρωσικός κομμουνισμός έχει εθνικό χαρακτήρα. Ο διεθνισμός χρησιμεύει απλώς ως πρόσχημα για την υλοποίηση των επεκτατικών του επιδιώξεων. Αν οι δικοί μας κομμουνιστές είχαν το θάρρος να ανακηρύξουν το Βερολίνο —και όχι τη Μόσχα— ως κέντρο αυτής της ναπολεόντειας διεθνούς, τότε θα είχαν κατακλυστεί από υποστηρικτές.

Σε κάθε περίπτωση, η λεγόμενη επανάσταση απέτυχε να προσελκύσει στις τάξεις της τους μαχητές της πρώτης γραμμής, γεγονός που έχει συμβολική σημασία. Ως μαχητή της πρώτης γραμμής δεν πρέπει να νοούμε απλώς όποιον πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στο μέτωπο – υπήρξαν πολλοί που βρέθηκαν εκεί αναγκαστικά. Μαχητής της πρώτης γραμμής είναι εκείνος που πολεμά και πεθαίνει συνειδητά για την ιδέα. Ωστόσο, επειδή ακριβώς αυτοί οι άνδρες –στο μέτρο που το επέτρεπαν η υγεία και η εμπειρία τους– κατέληγαν με σιδηρά αναγκαιότητα στα πιο επικίνδυνα σημεία, εκείνοι ακριβώς ενσάρκωναν τη μορφή του μαχητή της πρώτης γραμμής. Και εκείνο το τμήμα της σύγχρονης νεολαίας που ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο, εντάσσεται οργανικά στην αδελφότητα των έμπειρων πολεμιστών. Μη μπορώντας να προσελκύσει αυτούς τους άνδρες στις τάξεις της, η επανάσταση απέρριψε τα ίδια τα σύμβολα της ανδρείας, της τιμής και του θάρρους – σύμβολα που ανέκαθεν οδηγούσαν και θα οδηγούν στη νίκη. Κατά συνέπεια, βρέθηκε σε αντιπαράθεση με αυτούς τους κύκλους, γεγονός που δεν προμηνύει τίποτα καλό για την ίδια.

Αν η επανάσταση ήταν σε θέση να προωθήσει πραγματικά μεγάλες, ανιδιοτελείς ιδέες, που δεν βασίζονται σε ένστικτα, αλλά υπέφεραν και γεννήθηκαν στα βάθη της ψυχής, τότε οι καλύτεροι από αυτούς τους άνδρες θα είχαν πηδήξει οικειοθελώς στην αγκαλιά της. Στο τέλος του πολέμου, καταπονήθηκαν από ένα αβάσταχτο βάρος και ξαφνικά ένιωσαν ένα πλήρες πνευματικό κενό. Αλλά ένα μόνο γεγονός άξιο θυσίας θα ήταν αρκετό για να προσφέρουν με χαρά τη βοήθειά τους. Αλλά σε αυτή την αγορά, σε αυτή την εκκαθάριση όλων και των πάντων, δεν υπήρχε ανάγκη για ανθρώπους με ισχυρό χαρακτήρα. Στο τέλος, η δύναμη που πολέμησε γενναία στα σύνορα του Ράιχ διαλύθηκε σε πολλά κομμάτια, όπως ήταν δυνατό μόνο στη Γερμανία. Και ακόμα κι αν αργότερα υπήρξαν διαμαρτυρίες και ενίοτε ακόμη και αιματοχυσία, η ώρα για να ξεκαθαρίσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο δεν είχε φτάσει ακόμα. Κάποια μέρα θα ανεγερθεί μνημείο προς τιμήν αυτών των ανθρώπων — κάτι που σήμερα δεν μπορεί κανείς ούτε να το φανταστεί.

Η εσωτερική μοναξιά του στρατιώτη του μετώπου δεν εξηγείται  από το γεγονός ότι βρέθηκε ξαφνικά περικυκλωμένος από εχθρικές μάζες (αυτό το είχε συνηθίσει!), αλλά μάλλον από το πώς έγινε ξαφνικά μάρτυρας της κατάρρευσης του κόσμου των μορφών. Χωρίς τάξη σε αυτόν τον κόσμο, η εκπλήρωση του καθήκοντος ήταν αδιανόητη, κι έτσι αυτό διαλύθηκε μπροστά στα μάτια τους σαν όνειρο ή ομίχλη. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, ένας πραγματικός στρατιώτης του μετώπου  δεν θα γίνει ποτέ αντιδραστικός, διότι δεν υπέστη απλώς προδοσία,  αλλά εγκατάλειψη. Πού βρίσκονταν όλοι εκείνοι οι αξιωματούχοι  και οι κάτοχοι θέσεων ισχύος; Τι έκαναν εκείνες τις ώρες που  κρινόταν η μοίρα του συνόλου; Έβλεπαν τις συντριπτικές εχθρικές δυνάμεις; Πολύ καλά, αλλά γιατί δεν πολέμησαν τότε; Γιατί ζουν ακόμα; Πού ήταν εκείνο το Ράιχσταγκ που, σε κάθε άλλη  περίσταση, θεωρούσε καθήκον του να ανακατεύεται στα πάντα; Αυτό ακριβώς ήταν που δεν μπορούσε να κατανοήσει ο τελευταίος,  άγνωστος στρατιώτης, ο οποίος ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμος να βγει από το οχύρωμά του και να θυσιαστεί. Αντί να αντιμετωπίσουν  τις μεγάλες πύλες πάνοπλοι, έστω και ένας-ένας, οι άνθρωποι  που όφειλαν να το πράξουν περισσότερο από κάθε άλλον  διέφυγαν κρυφά από παρακαμπτήριες οδούς. Ίσως η «ιστορική  στιγμή» να το απαιτούσε αυτό από εκείνους, αλλά η ιστορική  στιγμή δεν ταυτίζεται με τις δεκαετίες και τους αιώνες.

Καλύτερα να είχαν παραμείνει στα ηρωικά τους κρησφύγετα, ονειρευόμενοι καιρούς που έχουν προ πολλού παρέλθει! Όμως, μόλις κόπασε η καταιγίδα, ένιωσαν την ανάγκη να βγουν έξω, να ξεχυθούν σαν σμήνος νυχτερίδων που φωλιάζουν σε παλιά ερείπια! Κι έτσι, παράλληλα με την περιφρόνηση για τη λεγόμενη επανάσταση, οι ψυχές των μαχητών της πρώτης γραμμής κουβαλούσαν επίσης τη βαριά ανάμνηση εκείνων των επαίσχυντων ημερών του άδοξου θανάτου της παλιάς μορφής — μιας μορφής που είχε απορρίψει τον ίδιο της τον εαυτό και, ως εκ τούτου, δεν θα ξαναζούσε ποτέ πια.

Ωστόσο, η μορφή δεν είναι πνεύμα, παρόλο που οι δύο έννοιες φάνταζαν στενά συνδεδεμένες. Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός μέχρι να το συνειδητοποιήσει αυτό ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής. Υπάρχουν σύμβολα και σημάδια ευγενή, και όταν αυτά καταρρέουν, η καρδιά καθενός που νιώθει τον δεσμό με τη γη ματώνει. Όμως τα σημάδια και τα σύμβολα, στερημένα από πνεύμα και ζωή, είναι νεκρά, όπως ακριβώς και τα ερείπια του παρελθόντος. Μοιάζουν με εκθέματα πίσω από τις προθήκες των μουσείων και εμπνέουν έναν σεβασμό που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το παρόν ούτε με το μέλλον. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να επωμιζόμαστε το βάρος σαρκοφάγων· αυτό που ζει απαιτεί τη δύναμή μας!

Ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής δεν καραδοκεί κρυμμένος στις χαραμάδες. Συνεχίζει να πολεμά στα σύνορα ακόμα και μετά την καταστροφή, παρόλο που στο εσωτερικό της χώρας το όνομά του ποδοπατήθηκε στη λάσπη. Επέβαλε την τάξη στις μεγάλες πόλεις, επιτρέποντας σε αδύναμους τυχοδιώκτες —που κόντεψαν να γκρεμιστούν από το ίδιο το κύμα που τους είχε ανυψώσει— να οικειοποιηθούν με την ησυχία τους τον παλιό πλούτο και να τον σπαταλήσουν.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα ήταν προτιμότερο να είχε μείνει ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής στο περιθώριο, παρακολουθώντας πώς οι κομμουνιστές επιφύλασσαν στους «εκπροσώπους του λαού» τη μεταχείριση που τους άξιζε, και να είχε εμπλακεί στη μάχη μόνο όταν θα καθίστατο προφανής η απόλυτη ανεπάρκεια αυτών των ανθρώπων και των πενιχρών μέσων που διέθεταν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ήταν σωστό να αποδεχθεί κανείς τον ρόλο που αυτοί οι κύριοι είχαν αναθέσει στα απομεινάρια του παλαιού στρατού και στους νεοσύστατους στρατιωτικούς σχηματισμούς.

Την ώρα του κινδύνου, χρησιμοποίησαν τους στρατιωτικούς σχηματισμούς σαν κάποιο μαγικό φυλαχτό, σαν αλεξικέραυνο τσέπης απέναντι στις εξαγριωμένες μάζες, ενώ οι ίδιοι κάθονταν σε άνετα σπίτια και έκλειναν συμφωνίες με καπιταλιστές του χειρίστου είδους. Ποιος δεν ένιωθε τότε την επιθυμία να αρπάξει ένα ρόπαλο — εκτός βέβαια από εκείνους που είχαν αίμα ψαριού στις φλέβες τους; Εμείς οι ίδιοι στερηθήκαμε την ικανοποίηση να δούμε πώς θα ξεκαθάριζαν οι εργάτες τους λογαριασμούς τους με ανθρώπους σαν τον Σάιντεμαν. Στην Ιταλία τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά: οι φασίστες περίμεναν ψύχραιμα μέχρι το κάρο να κολλήσει για τα καλά στη λάσπη. Έβαλαν τέλος σε αυτό το επαίσχυντο θέαμα μόνο τη στιγμή που όλοι ήταν πια βέβαιοι ότι η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί έτσι.

Όμως εμείς δεν είχαμε ανθρώπους σαν τον Μουσολίνι. Διαθέταμε τη δύναμη,  αλλά αυτή είτε έμεινε αναξιοποίητη είτε σπαταλήθηκε άσκοπα,  διασπασμένη σε πλήθος μικροομάδων. Δεν διαθέτουμε καν ένα κόμμα των στρατιωτών του μετώπου· παντού κυριαρχεί η άποψη ότι δεν μπορεί να ασκείται πολιτική με αυτούς, ότι ο ρόλος τους πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά στη «διατήρηση της μνήμης» μέσω συγκεντρώσεων σε επετείους και φιλικών γλεντιών. Ίσως να μην είναι σωστό για τον στρατό —για τη Ράιχσβερ— να ασκεί πολιτική, αλλά ο παλαιός στρατιώτης, που εκπροσώπησε επάξια τον λαό του στις πιο δύσκολες στιγμές, όχι μόνο έχει το αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά οφείλει να απαιτήσει πολιτικό έλεγχο. Συνθήματα όπως «ειρήνη και τάξη» ίσως είχαν θέση μετά το 1806, αλλά σήμερα έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε οτιδήποτε άλλο εκτός από ήρεμοι!

Η αγχόνη ζητά εδώ και καιρό τους ψευδοεπαναστάτες! Το κύμα της λάσπης πέρασε, έφτασε η ώρα για την πραγματική επανάσταση!».

 

ΠΗΓΗ

Ο Ν. Μιχαλολιάκος απαντά για την Ιδεολογία και την Ιστορία της Χρυσής Αυγής – ΒΙΝΤΕΟ

Συνέχεια από την καταιγιστική συνέντευξη του Νικολάου Μιχαλολιάκου στον Focus FM στις 28 Σεπτεμβρίου 2026. Πρόκειται για την πρώτη Ζωντανή Συνέντευξη του Ιδρυτή της Χρυσής Αυγής μετά την αποφυλάκιση του.

Η εκπομπή συγκέντρωσε πολλές χιλιάδες ακροατές ζωντανά ενοχλώντας, προφανώς, το καθεστώς κι έτσι λογοκρίθηκε(!) αμέσως μετά την ολοκλήρωση της, με αποτέλεσμα να “εξαφανιστεί” από τα μέσα του σταθμού ή γενικότερα στο διαδίκτυο.

Από το επίσημο κανάλι της Χρυσής Αυγής στο YouTube δημοσιεύουμε σε θεματικά αποσπάσματα όλο το μέρος της συνέντευξης που η πλατφόρμα επιτρέπει. Θα ακολουθήσει και συνέχεια!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Το σχέδιο του Κλάους Σβαμπ βρίσκεται σε εξέλιξη – «Δεν θα έχεις τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος» – Χάος σε Ισπανία, Γαλλία και σύντομα σε όλη την Ευρώπη – Η τεχνητή ακρίβεια οδηγεί στην εξαθλίωση

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν το Σάββατο τους δρόμους της Μαδρίτης και περίπου 50 ακόμη ισπανικών πόλεων, διαμαρτυρόμενοι για την εκτόξευση των ενοικίων και τη δυσκολία πρόσβασης σε προσιτή κατοικία.

Στη Μαδρίτη, οι αρχές υπολόγισαν τους συμμετέχοντες σε περίπου 70.000, ενώ οι διοργανωτές ανέβασαν τον αριθμό στις 500.000. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πανό και πλακάτ, ζητώντας μεταξύ άλλων γενική απεργία, μία ημέρα μετά την απόρριψη από το ισπανικό κοινοβούλιο κυβερνητικών μέτρων για τη στεγαστική κρίση.

Οι κινητοποιήσεις συνδέονται και με την υπόθεση της 87χρονης Μαριτσάρμεν Αμπασκάλ, η οποία χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο και εκδιώχθηκε από το σπίτι όπου ζούσε επί περίπου 70 χρόνια. Η ίδια ανέφερε ότι αδυνατούσε να αντιμετωπίσει την αύξηση του ενοικίου κατά 230% που ζητούσε το επενδυτικό ταμείο που είχε αποκτήσει το διαμέρισμα.

Η κατάσταση ήταν διαφορετική στη Βαλένθια, όπου σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών. Οι δυνάμεις ασφαλείας έκαναν χρήση δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών για να διαλύσουν το πλήθος. Περίπου 30 διαδηλωτές εισήλθαν στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών, προτού απομακρυνθούν από την αστυνομία.

Στη Μαδρίτη, διαδηλωτές περιέγραψαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εξαιτίας των υψηλών ενοικίων. Ένας 26χρονος ανέφερε ότι ενώ στο παρελθόν νοίκιαζε με φίλους διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων έναντι 900 ευρώ τον μήνα, πλέον ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου μπορεί να κοστίζει περίπου 1.000 ευρώ. Άλλος διαδηλωτής, εργαζόμενος στην εγκατάσταση ηλιακών πάνελ, δήλωσε ότι διαθέτει τον μισό μισθό του για ένα μικρό δωμάτιο.

Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται παράλληλα για την απόρριψη των κυβερνητικών μέτρων. Η κυβέρνηση του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ είχε καταθέσει δύο διατάγματα, τα οποία περιλάμβαναν μέτρα όπως περιορισμούς στις εξώσεις έως το 2030, καθώς και ρυθμίσεις για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις και τις ενοικιάσεις δωματίων.

Τα μέτρα καταψηφίστηκαν από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP), το Vox και το καταλανικό κόμμα Junts. Το PP υποστήριξε ότι η αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης πρέπει να βασιστεί κυρίως στην κατασκευή περισσότερων κατοικιών και όχι στη ρύθμιση της αγοράς.

Η απόρριψη των μέτρων προκάλεσε έντονες αντιδράσεις έξω από το κοινοβούλιο, όπου ακούστηκαν συνθήματα όπως «ντροπή» και «τα κέρδη σας, η δυστυχία μας».

Την ίδια ώρα, δημοσιεύματα ισπανικών μέσων αναφέρουν ότι ο Σάντσεθ εξετάζει το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών τον Νοέμβριο, μετά την αποτυχία ψήφισης της νομοθεσίας. Οι κινητοποιήσεις για τη στέγαση έχουν πλέον εξελιχθεί σε ένα από τα βασικά θέματα της πολιτικής συζήτησης στην Ισπανία.

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com