Η «Aγία Εβίτα» της Aργεντινής

H Εβίτα Περόν γεννήθηκε ως Εύα Ντουάρντε στις 7 Μαΐου 1919 στο χωριό Λος Τόλδος στις πάμπες της Αργεντινής. Υπήρξε ένα από πέντε εξώγαμα παιδιά του γαιοκτήμονα Τζων Ντουάρτε και της Χουάνα Ιμπαργκουρέν. Το 1920, ο Ντουάρντε γύρισε πίσω στην γυναίκα του και χωρίς την οικονομική στήριξη του, η Εβίτα και η οικογένεια της πήγαν να ζήσουν στο φτωχικό Χουνίν.

Η καλλιτεχνική της καριέρα
Σε ηλικία 15 χρόνων φεύγει για το Μπουένος Άιρες για να γίνει ηθοποιός. Από το 1936, δουλεύει ως μοντέλο και ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο και αργότερα στο ραδιόφωνο. Η μεγάλη της επιτυχία ήλθε το 1942 με την ιστορική δραματική εκπομπή «Μεγάλες γυναίκες της Ιστορίας» στο δημοφιλές Ράδιο Μπελγκράνο, που διήρκεσε πέντε χρόνια.

Όμως όπως γράφει και η ίδια στην αυτοβιογραφία της, η σημαντικότερη μέρα της ζωής της ήταν η 22η Ιανουαρίου 1944, όταν συνάντησε τον συνταγματάρχη Χουάν Ντομίνγκο Περόν. Ο Περόν ήταν Υπουργός Εργασίας και Πρόνοιας στην εθνικιστική κυβέρνηση του στρατηγού Ραμίρεζ και ιθύνουν νους της μυστικής στρατιωτικής οργάνωσης GUO («Ομάδα Ενωμένων Αξιωματικών» ή «Κυβέρνηση, Ένωση, Τάξη»), που ανέτρεψε τον συντηρητικό πολιτικό Ραμόν Καστίλιο ως εκπρόσωπο της ολιγαρχίας των γαιοκτημόνων και υποτελή στην Αγγλία.

Η συνάντηση της με τον Περόν
Αφορμή για αυτή την συνάντηση υπήρξε ένα φιλανθρωπικό γκαλά, όπου ο Περόν καλώντας δημοφιλείς καλλιτέχνες, προσπαθούσε να μαζέψει χρήματα για τα θύματα του καταστρεπτικού σεισμού του Σαν Χουάν, που είχε σκοτώσει 10.000 πολίτες. Ο έρωτας ήταν αμοιβαίος και σύντομα άρχισαν να συγκατοικούν παρ’ όλο που δεν ήταν ακόμα παντρεμένοι. Με απόφαση του Περόν, η Εύα άρχισε να παρίσταται στα συμβούλια, δυσανασχετώντας τους αξιωματικούς.

Ως υπουργός, ο Περόν ξεσήκωνε τις εργατικές μάζες με πατριωτικά και αλληλεγγυϊκά κηρύγματα και πολεμούσε την διείσδυση των Μαρξιστών στην εργατική τάξη. Από την άλλη, συνεργαζόταν με σοσιαλιστές ηγέτες της Γενικής Εργατικής Συνομοσπονδίας της Αργεντινής για να περάσει φιλεργατικά μέτρα, όπως το 8ωρο, το πάγωμα των ενοικίων και καλύτερους μισθούς. Με αυτήν την φιλολαϊκή πολιτική, ο Περόν μάζευε γύρω του τους «ντεκαμισάδος» (χωρίς πουκάμισο), τους εργάτες και πτωχούς της Αργεντινής, που θα γινόταν οι προσωπικοί του οπαδοί.

Ήταν αυτή η πλευρά του Περόν που ερωτεύθηκε η Εβίτα. Συμμεριζόταν απόλυτα τις ιδέες του Περόν και την είχε συνεπάρει με τις ιδέες του για κοινωνική δικαιοσύνη, μιας και η ίδια είχε μεγαλώσει μέσα στην φτώχεια και την ανέχεια. Όπως είχε δηλώσει αργότερα: «Παντρευτήκαμε γιατί αγαπιόμασταν, κι αγαπιόμασταν γιατί θέλαμε το ίδιο πράγμα. Εκείνος με το μυαλό. Εγώ με την καρδιά». Μάλιστα θα δραματοποιούσε τις ιδέες και τις ομιλίες του Περόν στην ραδιοφωνική της εκπομπή «Για ένα καλύτερο μέλλον».

Η συγκέντρωση της 17ης Οκτωβρίου 1945
Η δημοτικότητα και δύναμη του Περόν, απειλούσε τον στρατηγό Ραμίρεζ, που τελικά παραιτήθηκε, αλλά και τον στρατηγό Φαρέλ που ακολούθησε. Έτσι στις 11 Οκτωβρίου 1945, ο Περόν, που ήταν παράλληλα Αντιπρόεδρος και Υπουργός Στρατιωτικών, συλλαμβάνεται από τους υπόλοιπους αξιωματικούς της GUO.

Τότε ήταν που η Εβίτα κινητοποίησε τους «ντεκαμισάδος» και την Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας. Έτσι στις 17 Οκτωβρίου 1945, 350.000 μέλη της Εργατικής Συνομοσπονδίας μαζεύτηκαν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο, ζητώντας και πετυχαίνοντας την απελευθέρωση του αγαπημένου τους ηγέτη. Η Εύα ανέβηκε στο μπαλκόνι στις 11 π.μ, ενώ ο Περόν, θυμίζοντας τους καουντίγιο της Αργεντινής, ζήτησε από τον λαό να τον στηρίξει στις προεδρικές εκλογές για να φτιάξουν μαζί «μια Αργεντινή πιο ανθρώπινη και πιο αξιοπρεπή». Η όλη σκηνή είχε μια μυστικιστική χροιά και ήταν σαν ένα άτυπο συμβόλαιο να είχε υπογραφεί ανάμεσα στους ντεκαμισάδος και τον Περόν. Από εκείνη την στιγμή η Εύα Ντουάρτε έγινε η Εβίτα, η μικρή Εύα του Αργεντίνικου λαού και λίγο αργότερα η δεύτερη σύζυγος του Περόν.

Με την νίκη του στις προεδρικές εκλογές της 22ης Φεβρουαρίου 1946, ο Περόν θα εφάρμοζε την ιδεολογία που θα έφερε το όνομα του, που συνδύαζε ανεξαρτησία σε εσωτερικό και εξωτερικό και κοινωνική δικαιοσύνη για τον λαό, παίρνοντας μέτρα, όπως οι συντάξεις και η αργία της Κυριακής. Αποτελούσε δε την Τρίτη Θέση, πέρα από τον Καπιταλισμό και τον Κομμουνισμό, μαζεύοντας οπαδούς από όλο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα.

Το κοινωνικό της έργο
Η Εβίτα Περόν θα γινόταν η δημοφιλέστερη έκφραση του Περονισμού μέσω του ιδρύματος «Ίδρυμα Εβίτα Περόν», που αντικατέστησε τον παραδοσιακό «Οργανισμό Αρωγής», προκαλώντας μεγαλύτερη ρήξη με την κοινωνική «ελίτ». Τα έσοδα για το ίδρυμα, που έφταναν κάθε χρόνο τα 3 δισεκατομμύρια πέσος, προερχόταν από φόρους στα καζίνο, τα λαχεία, τον ιππόδρομο και τα εισιτήρια των κινηματογράφων. Υπήρχαν επίσης συνεισφορές των περονικών συνδικάτων, της Γενικής Εργατικής Συνομοσπονδίας, αλλά και ιδιωτών.

Το ίδρυμα απασχολούσε 14.000 εργαζομένους και κάθε χρόνο αγόραζε και διέμεινε 40.000 ζευγάρια παπούτσια, 500.000 ραπτομηχανές και 200.000 κατσαρόλες. Επίσης ανελάμβανε την κατασκευή ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων για τους εργάτες, καθώς και προσωρινών καταλυμάτων για τους φοιτητές που ερχόταν στην πρωτεύουσα και τις μοναχικές γυναίκες που δεν είχαν σπίτι και που έψαχναν για δουλειά. Έδινε επίσης υποτροφίες, έκτιζε νοσοκομεία και σχολεία και δημιουργούσε θερινές κατασκηνώσεις και χώρους άθλησης για τα παιδιά. Όλα αυτά γινόταν υπό την επίβλεψη της ίδιας της Εβίτα Περόν.

Η Εβίτα είχε αναλάβει να συναντά προσωπικά τους πολίτες δουλεύοντας, παρ’ όλο που δεν χρειαζόταν, 18 και 20 ώρες. Η βιογράφος της Αλίσια Ορτίζ («Εβίτα», εκδόσεις Λιβάνη, 1996) περιγράφει μια τέτοια σκηνή: «Μια γυναίκα θέλει ένα στρώμα. Είναι μόνη, χωρίς σύζυγο. «Έχετε κρεβάτι» ρωτά η Περόν. «Εεε, όχι!» «Σημειώστε ένα κρεβάτι για την κυρία. Έχετε παιδιά;» «Πέντε» «Σημειώστε: πέντε. Αλλά για μια στιγμή. Υπάρχει χώρος στο σπίτι σας για όλα αυτά τα κρεβάτια;» «Όχι Εβίτα. Μένουμε σε ένα δωματιάκι» Σύντομος διάλογος με τους συνεργάτες της. «Σας σημειώσαμε για τις νέες κατοικίες για την Σααβέντρα». Η γυναίκα φεύγει ήδη, όταν η Εβίτα την φωνάζει για να την ρωτήσει κάτι τελευταίο: «Έχετε χρήματα για το λεωφορείο;»

Έτσι ανάμεσα στον λαό και την Εβίτα υπήρχε μια ειλικρινής συμφωνία, που βασιζόταν στο γεγονός ότι η Εβίτα καταγόταν από τον λαό και ότι καλυτέρευσε ουσιαστικά τις ζωές χιλιάδων λαού.

Αγία Εβίτα
Όσο περισσότερο δούλευε με τους φτωχούς, τόσο περισσότερο εξοργιζόταν με την ύπαρξη της φτώχιας. Κάποια μέρα δήλωσε: «Μερικές φορές εύχομαι οι προσβολές μου να ήταν χαστούκια ή μαστίγια. Θα ήθελα να κτυπήσω τους ανθρώπους στο πρόσωπο για να τους κάνω να δουν, έστω για μια μέρα, αυτά που βλέπω κάθε μέρα, βοηθώντας τους φτωχούς».

Στην διάρκεια των συναντήσεων με τον λαό της Αργεντινής, συνήθως φιλούσε τους φτωχούς και επέτρεπε και εκείνοι να την φιλούν. Επίσης έβαζε τα χέρια της στις πληγές των άρρωστων και φτωχών, άγγιζε τους λεπρούς, φιλούσε τους συφιλιδικούς, χωρίς να παθαίνει τίποτα. Αυτό έκανε χιλιάδες να την θεωρούν Αγία.

Πέρα από το κοινωνικό της έργο, δύο ήταν τα πράγματα που την έδεσαν με τον λαό. Τον Αύγουστο του 1948, με προτροπή της Εβίτας οι ηλικιωμένοι κέρδισαν συντάξεις. Δεύτερον πάλεψε για τα εκλογικά δικαιώματα των γυναικών και ίδρυσε το Γυναικείο Κόμμα του Περονισμού. Έτσι οι γυναίκες της Αργεντινής ψήφισαν για πρώτη φορά στις 4 Ιουνίου 1952.

Η Αντιπροεδρία και η αρρώστια της
Στην διάρκεια μιας διαδήλωσης στις 22 Αυγούστου 1951, 2 εκατομμύρια κόσμου ζητούσαν από την Εβίτα να δηλώσει δημόσια την υποψηφιότητα για την Αντιπροεδρία. Εκείνη ζήτησε λίγο χρόνο να το σκεφτεί. Τότε η σχέση Εβίτας και λαού μεταμορφώθηκε σε ένα γνήσιο και αυθόρμητο διάλογο. Ο λαός της φώναζε: «Τώρα Εβίτα! Τώρα!» Τελικά συμβιβάσθηκε με το να ανακοινώσει η Εβίτα την απόφαση από την ραδιοφωνική της εκπομπή. Η Εβίτα τελικά απέρριψε την πρόσκληση να είναι αντιπρόεδρος. Ο λόγος ήταν ότι εξόργισε πολλούς ηγέτες του στρατεύματος. Τιμήθηκε όμως ως Πνευματικός Ηγέτης του Έθνους.

Όμως η υγεία της είχε αρχίσει να κλονίζεται. Ήδη από το 1950 είχε καρκίνο της μήτρας, όμως μόνο μετά την άρνηση της αντιπροεδρίας έκανε υστερεκτομή. Όμως ο καρκίνος ξαναεμφανίσθηκε και στις 26 Ιουλίου 1952, η Εβίτα πέθανε σε ηλικία 33 ετών, ζυγίζοντας 36 κιλά. Εκατομμύρια λαού την συνόδευσαν στην τελευταία κατοικία της. Ενώ για μέρες, όλες οι εργασίες στην χώρα σταματούσαν μια συγκεκριμένη ώρα ως ένδειξη πένθους. Αλλά όπως είπε και η ίδια: «Θα γυρίσω και θα είμαι χιλιάδες».

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Η ΚΟΒΕΣΙ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

 «Ὁ ΟΠΕΚΕΠΕ εἶναι τὸ ἀκρωνύμιο τῆς διαφθορᾶς, τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῶν πελατειακῶν σχέσεων. Ἐδῶ δὲν μιλᾶμε ἁπλᾶ γιὰ κλοπή, μιλᾶμε γιὰ μὶὰ ἐγκληματικὴ ὀργάνωση. Γιὰ νὰ κλέψεις αὐτά τα ἑκατομμύρια χρειάζεσαι δὸμὴ καὶ κάλυψη!» 

Καὶ ὅταν οἱ ἐγχώριοι "προστάτες" ἐπιχείρησαν νὰ τὴ σταματήσουν, τὸὺς ἰσοπέδωσε: 

«Ποιός ἔχει συμφέρον νὰ μὴν ἀνανεωθεῖ ἡ θητεία τῶν εἰσαγγελέων πὸὺ ἐρευνοῦν τὸν ΟΠΕΚΕΠΕ; Πηγαίνετέ με στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο. Ἐκεῖ θὰ φανεῖ ποιός ἔχει δίκιο!» 

Ὁ Ἑλληνικὸς λὰὸς παρακολουθεῖ ἐμβρόντητος τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν πολιρικὴ ζῶὴ τῆς χώρας καὶ δημιουργεῖται ἡ εὔλογη ἀπορία τελικὰ ποιός κυβερνάει αὐτὴ τὴν χώρα καὶ κατα πόσο ἡ δικαιοσύνη λειτουργεῖ ἀνεξάρτητα χὼρὶς παεμβάσεις ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἐλίτ! 

Τί καὶ ἂν ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ χρεοκοπημένου μας προτεκτοράτου, Μητσοτάκης, συνεχῶς παριστάνει τὸν ἀνήξερο καὶ βολεύεται μὲ τὴν «θυσία» μερικῶν ἀπὸ τὰ πολλὰ (δυστυχῶς γιὰ τὴν Πατρίδα) κυβερνητικὰ στελέχη, ἰδίως ἐὰν ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ὁ ἐπίδοξος, κατὰ κάποιους, «δελφῖνος» τῆς κομματικῆς διαδοχῆς ἐντὸς ΝΔ; Ὁ «κατσαπλιαδισμὸς» τῆς Δεξιᾶς εἶναι ἔκδηλος, παρὰ τὶς πομφόλυγες περὶ «τεχνοκρατισμοῦ» καὶ «ἀριστείας» ποὺ σκορπᾶνε ψευδῶς τὰ παπαγαλάκια τῆς γαλάζιας διαπλοκῆς. 

Τί συνέβη ὅμως στὸ περίφημο αὐτὸ σκάνδαλο, τὸ ὁποῖο ταλανίζει τὴν ἐπικαιρότητα; Ἡ ἀπάτη, ἐν συντομίᾳ, ἦταν ἡ ἑξῆς: πραγματικοὶ ἢ μὴ κτηνοτρόφοι καὶ φερόμενοι ὡς ἰδιοκτῆτες γῆς, κατέθεταν στὸν ΟΠΕΚΕΠΕ πλαστὰ στοιχεῖα γιὰ ἀνύπαρκτα ἢ πλασματικὰ βοσκοτόπια καὶ κοπάδια ζώων. Μὲ τὴν παρέμβαση τῶν κυβερνητικῶν στελεχῶν σὲ ὑπουργεῖα καὶ στὸν ΟΠΕΚΕΠΕ, οἱ ἐμπλεκόμενοι εἰσέπραξαν ἀπὸ τὴν Ε.Ε. πάνω ἀπὸ 30 ἑκατομμύρια εὐρώ, ἐνῷ δὲν τὰ δικαιοῦνταν. 

Ὡς ὑπουργὸς Ἀγροτικῆς ἀνάπτυξης, ὁ «ἰδεολόγος» Βορίδης ἔδωσε τὴν δυνατότητα σὲ κτηνοτρόφους νὰ δηλώνουν ὅτι βοσκοῦν τὰ κοπάδια τοὺς σὲ ἄλλους νομούς. Ἔτσι, κτηνοτρόφοι τῆς Κρήτης ἐμφανίζονταν νὰ βοσκοῦν στὸ Γράμμο καὶ κτηνοτρόφοι τῆς Θεσσαλίας στὴν Κῶ καὶ τὴν Ρόδο! Παράλληλα, διάφοροι ἐμφανιζόντουσαν ὡς ἰδιοκτῆτες ἢ ἐνοικιαστὲς τῶν βοσκοτόπων αὐτῶν χωρὶς νὰ προσκομίζουν ἐπαρκῆ στοιχεῖα. Ἀποδεικνύεται σήμερα ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ βοσκοτόπια ἀνήκουν στὴν πραγματικότητα στὸ δημόσιο. 

Ἡ ἐμπλοκὴ τῶν ὑπουργῶν καὶ τῶν κυβερνητικῶν στελεχῶν, φαίνεται πὼς ἦταν ὅτι πίεζαν τὸν ΟΠΕΚΕΠΕ ὥστε νὰ μὴν ἐλεγχθοῦν συγκεκριμένοι κτηνοτρόφοι ἀπὸ τὶς ἐκλογικές τους περιφέρειες. Ἐπιπλέον ἔβαλαν ἐμπόδια καὶ σταμάτησαν τὴν ἔρευνα γιὰ καταγγελίες ποὺ εἶχαν γίνει ἀπὸ τὸ 2021. 

Ἰδοὺ τὸ ποιόν τῶν ἐχθρῶν τοῦ ἐθνικισμοῦ, ἰδοὺ οἱ "προστάτες" τῆς δημοκρατίας, τὴν ὁποία ἔσωσαν ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ποὺ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ΔΕΝ ἔκλεψε, ΔΕΝ καταχράστηκε δημόσιο χρῆμα, ΔΕΝ ζημίωσε τὰ δημόσια ταμεῖα μὲ δανεισμοὺς καὶ ὀφειλές, ποὺ ΔΕΝ χρωστάει 500 ἑκατομμύρια εὐρὼ στὶς τράπεζες ὅπως τὸ κόμμα τῆς ΝΔ, τὴν κυνήγησαν μὲ κάθε τρόπο. Γιὰ νὰ μποροῦν ἀνενόχλητοι νὰ κλέβουν τὸ λαὸ καὶ νὰ ταΐζουν μὲ παράνομο χρῆμα τοὺς "γαλάζιους" κλακαδόρους τους. 

ΠΗΓΗ

Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής

Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Έχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική

Γιάννης Κουριαννίδης*

Η εμμονή του Αλέξη Τσίπρα να απορρίπτει ως ψευδείς τις κατηγορίες εναντίον του περί ανταλλαγμάτων για τη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικής υπεκφυγής. Διότι, ακόμη και αν χάριν συζήτησης δεχτεί κάποιος ότι τέτοια συναλλαγή δεν υπήρξε ποτέ και με κανένα αντάλλαγμα, παραμένει ουσιαστικά ένα αμείλικτο ερώτημα: Δεν έχει την ενσυναίσθηση αυτός ο άνθρωπος για να αξιολογήσει τις ολέθριες συνέπειες της πράξης του αλλά και το συνολικό αποτύπωμα της κυβέρνησής του;

Αυτό που επιχειρεί, με την εμμονική αυτή πρακτική του, είναι να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ουσία της. Αντί, δηλαδή, να αναλάβει ευθέως τις ευθύνες της επιλογής του και των συνεπειών της, περιορίζεται στο να αρνείται την αποδοχή των κινήτρων που του προσάπτουν οι επικριτές του. Προβαίνει, δηλαδή, σε μια κλασική περίπτωση αποπροσανατολισμού, αφού η όποια κριτική σαφώς και δεν εξαντλείται στο «αν πήρε αντάλλαγμα», αλλά στο κατά πόσον η προδοτική αυτή συμφωνία υπήρξε επιζήμια για την πατρίδα.

Κι αυτό γιατί η προβληματική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την προκλητική συμπεριφορά των Σκοπιανών, όλα αυτά τα χρόνια μετά την υπογραφή της, έχει εγκλωβίσει τη χώρα μας σε αδιέξοδα, απότοκα της περιφρόνησης της κυβέρνησης Τσίπρα και της ύβρεως που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής Ιστορίας αλλά και των πολιτών, αγνοώντας την κοινωνική αντίδραση και τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια.

Αν συνυπολογίσει κανείς την επιβάρυνση της μεσαίας τάξης με την υπογραφή νέων επαχθών Μνημονίων, αλλά και την αναξιοπιστία που χαρακτήρισε τις διεθνείς μας σχέσεις κατά τη «διαπραγμάτευση» του 2015, με την κατάρρευση των ριζοσπαστικών προεκλογικών του υποσχέσεων, είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς ο πρώην πρωθυπουργός, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς αναγνώριση λαθών και μεταμέλεια, επιχειρεί να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως μια «εναλλακτική» λύση! Αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική φιλοδοξία, αλλά μια βαθιά προκλητική ενέργεια.

Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη κάθε άλλο παρά ως πρότυπο αξιοπιστίας και θεσμικής καθαρότητας μπορεί να εκληφθεί. Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, οι υποκλοπές και μια γενικευμένη αίσθηση αδιαφάνειας έχουν απαξιώσει το αφήγημα περί «επιτελικού κράτους» και «κυβέρνησης αρίστων». Επιπλέον, η πλήρης αποδοχή και εφαρμογή της προδοτικής συμφωνίας εκ μέρους της καταδεικνύει ότι η ουσία της πολιτικής γραμμής της είναι ίδια με αυτής των φυσικών αυτουργών και ότι παρά τις επιφανειακές διαφορές υπάρχει σύγκλιση σε κρίσιμα ζητήματα. Το αποτέλεσμα είναι η απαξίωση της πολιτικής, με τους πολίτες να αισθάνονται ότι δεν υπάρχει πραγματικά εναλλακτική από τα υπάρχοντα (κοινοβουλευτικά τουλάχιστον) πολιτικά κόμματα.

Το ουσιαστικό ζητούμενο στις μέρες μας αφορά την ποιότητα του πολιτικού λόγου, μια επιστροφή στην πολιτική, τη λογοδοσία των ηγετών και τη δυνατότητα της πατρίδας μας να χαράζει μια πορεία με εθνική αξιοπρέπεια και με κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Έχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική. Αν δεν συμβεί αυτό σύντομα, τότε όλες αυτές οι παθογένειες θα ανακυκλώνονται και οι πολίτες θα παραμένουν ως άβουλοι θεατές μέσα σε ένα γνώριμο, ολοένα και πιο κουραστικό, θλιβερό και απογοητευτικό πολιτικό περιβάλλον.

*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Η μεθόδευση της Χρεοκοπίας και τα Μνημόνια

Το πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, ο άλλοτε διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, o οποίος σύμφωνα με καταγγελίες των πρώην υφισταμένων του διόγκωσε επίτηδες του έλλειμμα του δημοσίου, με αποτέλεσμα να επιβληθούν τα οικονομικά μέτρα εξαθλίωσης, είχε απολογηθεί στο παρελθόν για την κατηγορία της παραποίησης στοιχείων!

Ο Ανδρέας Γεωργίου, οποίος καταγγέλθηκε από την πρώην υπάλληλο της ΕΛΣΤΑΤ Ζωή Γεωργαντά για σκοπούμενη διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 από 13,4% σε 15,8% του ΑΕΠ, με στόχο να γίνει επιτακτική η υιοθέτηση επώδυνων μέτρων λιτότητας, ήταν ένα από τα ελάχιστα στελέχη του αμαρτωλού κομματικού κράτους της μεταπολίτευσης, που βρέθηκε αντιμέτωπος με την ελλαδική «Δικαιοσύνη».

Τις πρώτες καταγγελίες σε βάρος του τις είχε κάνει η καθηγήτρια Οικονομετρίας Ζωή Γεωργαντά, ένα από τα πέντε μέλη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που είχαν εξαναγκαστεί σε παραίτηση από τον Βενιζέλο. «Δεν υπήρχε θέμα χρεοκοπίας. Το μεθόδευσαν για να μπούμε στο Μνημόνιο και να πάρουν όλα τα μέτρα που φορτώθηκε άδικα ο ελληνικός λαός», είχε πει στις πρώτες της καταγγελίες.

Η ίδια μάλιστα είχε προχωρήσει σε ανατριχιαστικές αποκαλύψεις:

– Δεν υπάρχει καμία Ελληνική Στατιστική Αρχή.

– Δεν συνεδρίασε ποτέ για την έκδοση στοιχείων, τα οποία έρχονταν έτοιμα–μαγειρεμένα.

– Αποκορύφωμα όλων ήταν το έλλειμμα του 2009 που σε μια νύχτα γιγαντώθηκε από τους Γερμανούς της Eurostat, με την ανοχή του τότε υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

– Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν τα σενάρια περί ενδεχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας και έτσι μπήκαμε στο Μνημόνιο, και έτσι «πέρασαν» και εφαρμόζονται τα άδικα μέτρα λιτότητας κατά του ελληνικού λαού.

– Καμία ανεξαρτησία, μια σφραγίδα και μόνο η Στατιστική Αρχή. Πέρναγε ακόμα και ένας ολόκληρος χρόνος άνευ συνεδριάσεων!

– Για τα μάτια η περίφημη διαδικασία opengov. Μας επέλεξαν όλους επειδή είμαστε ΠΑΣΟΚ.

Κατά την Γεωργαντά, φούσκωσαν σε μια νύχτα το έλλειμμα του 2009: «Το έλλειμμα για το 2009 έβγαινε γύρω στο 12%, έτσι ασκήθηκαν πιέσεις από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία και τον πρόεδρό της κ. Βάλντερ Ραντερμάχερ, ο οποίος ήθελε να μπουν μέσα στο έλλειμμα και οι δαπάνες των δημοσίων επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ». «Για την αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο 15,4% ελήφθησαν υπ’ όψιν μόνο οι δαπάνες των ΔΕΚΟ».

«Εν μία νυκτί η Eurostat αποφάσισε ότι ορισμένες ΔΕΚΟ πρέπει να ενταχθούν στο έλλειμμα».

Τους ισχυρισμούς της είχε επιβεβαιώσει και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Νίκος Λογοθέτης, που είχε καταθέσει ενώπιον εισαγγελέα και επιβεβαίωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, τους ισχυρισμούς του πρώην μέλους του Δ. Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, Ζωής Γεωργαντά για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Επρόκειτο για ένα φοβερό σκάνδαλο που ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία, η οποία βέβαια δεν θα έχει συντελεστεί δίχως την ΚΑΛΥΨΗ της προγενέστερης δεξιάς κυβέρνησης.

Ο μάρτυρας προσπάθησε να ενισχύσει με επιπλέον στοιχεία όσα είχε πει στην εξάωρη κατάθεσή της η καθηγήτρια οικονομετρίας, σύμφωνα με τα οποία «σκοπίμως και εν μέσω πιέσεων, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής, η ΕΛΣΤΑΤ με μη επιστημονικές μεθόδους διόγκωσε το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 από περίπου 12–13% σε 15,4%, με στόχο να επιβληθούν στην χώρα περισσότερα και σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα». Άλλωστε, ο ίδιος φέρεται να είχε προβεί σε καταγγελία ενώπιον των εισαγγελικών αρχών, πως τα στοιχεία της Υπηρεσίας έδειχναν το έλλειμμα στο επίπεδο του 15,5% και ουσιαστικά έβαζαν τη χώρα στην δίνη σειράς σκληρών οικονομικών μέτρων. Είναι παγκοίνως γνωστό πως ο άλλοτε Διευθυντής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέας Γεωργίου, έχει υπάρξει πιστός υπηρέτης του φιλελεύθερου πλουτοκρατικού καθεστώτος, ως πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και «άνθρωπος των αγορών».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Joseph Goebbels: Από το Κάϊζερχοφ εις την Καγκελαρίαν του Ράιχ

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια εκπληκτική ιστορική περιγραφή σε φύλλα ημερολογίου του πολιτικού αγώνος του NSDAP, από την 1η Ιανουαρίου του 1932 ως και την 30ή Ιανουαρίου του 1933, της νύχτας εκείνης που το χιτλερικό κόμμα πήρε την εξουσία με 45% στις εκλογές. Περιγράφονται οι απογοητεύσεις, η επιμονή, η οξυδέρκεια του Χίτλερ, οι πολιτικές ανατροπές, οι φιμώσεις του NSDAP από τους νόμους της Βαϊμάρης, οι απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων, των φύλλων της εφημερίδας του Γκαίμπελς και οι ομιλίες του, η ασταμάτητη εργασία, οι δολοφονίες ανδρών των SA από τους κόκκινους τρομοκράτες. Τελικά τίποτα δεν σταμάτησε το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, τίποτα δεν έφραξε τον δρόμο προς την εξουσία. Ούτε οι συκοφαντίες του Τύπου, ούτε η τρομοκρατία.

Η έκδοση αυτή αποτελεί ανατύπωση της έκδοσης του 1935 από τον εκδοτικό οίκο «Νέα Γενεά» της Σίτσας Καραϊσκάκη και του Ευάγγελου Κυριάκη. Την μετάφραση του βιβλίου είχε κάνει ο Ευάγγελος Κυριάκης.

«Το έτος 1932 πρέπει να γίνη για μας το έτος της αποφάσεως. Αυτό το έτος θα είναι έτος σκληρού και ακάμπτου αγώνος. Μόνον ο δυνατός που στέκει πάνω σε γερό και σταθερό έδαφος θα βαστάξη σ’ αυτόν τον αγώνα. Το κυριώτερο: πρέπει να βρισκώμεθα στη μέση των οπαδών μας, δεν πρέπει να χωρισθούμε από τον λαό. Ο λαός είναι αρχή, μέσον και τέλος ολοκλήρου της εργασίας μας. Η πρώτη μέρα του νέου έτους φέρνει κάποια ησυχία. Είναι όμως μια ησυχία, πρόδρομος της τρικυμίας. Πρέπει να οπλισθούμε με την σκληρότητα, που είναι αναγκαία για να υποστούμε τις πιο δύσκολες κρίσεις. Μεθαύριον αρχίζει πάλι η εργασία. Είμεθα ήδη κουρασμένοι από τη μακρά ησυχία. Δεν ημπορούμε να παραστήσωμε πια μια ζωή χωρίς άγριο και συναρπαστικό ρυθμό, μια ζωή που θα είναι γενικά αξία για να τη ζήσωμε.»

Συγγραφέας: Joseph Goebbels

ISBN-13: 9786185361242

Εκδόσεις: Νέα Γενεά

Έτος: 2018

Αριθμός σελίδων: 320