Συμπληρώθηκαν
6 χρόνια από το 2020 και την πρώτη καταδίκη και φυλάκιση της ηγεσίας της Χρυσής
Αυγής για την οποία δεν
χάρηκαν μόνον οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι, αλλά και όλοι
αυτοί, που πλασάρει το Σύστημα ως «ακροδεξιούς».
Όποτε
γίνεται δίκη αριστερού για τρομοκρατία και δολοφονίες έχουμε συγκεκριμένους
συμπαραστάτες από των χώρο της ευρύτερης αριστεράς. Στην περίπτωση της Χρυσής
Αυγής άκρα του τάφου σιωπή από τους «εθνικόφρονες».
Στην
πραγματικότητα πανηγύριζαν γιατί πίστευαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν αυτοί
«χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη», να γίνουν η Χρυσή Αυγή στην θέση της Χρυσής
Αυγής. Πράγμα που ο χρόνος απέδειξε ότι ήταν αδύνατο να γίνει. Πράγματι, παρέσυραν
πολλούς αγνούς πατριώτες, τους εξαπάτησαν. Χιλιάδες τα τηλέφωνα που είχαν
κλέψει από την Χρυσή Αυγή προς οπαδούς της, λέγοντας ότι η Χρυσή Αυγή τελείωσε και
αυτοί είναι η Χρυσή Αυγή.
Ψέματα
πολλά
και «επαφές» με μεγαλοπαράγοντες, οι οποίοι τους πρόβαλαν, εξαφανίζοντας
ταυτόχρονα από τα ΜΜΕ την Χρυσή Αυγή και τους έβαλαν να κάνουν την βρόμικη
δουλειά κατά των αληθινών Εθνικιστών. Κανένα
ψέμα όμως δεν πάει μακριά…
Δεκατρία
ολόκληρα χρόνια διώκεται η Χρυσή Αυγή, και τι έκαναν όλοι αυτοί οι
«πατριώτες» που την κατηγορούσαν; Ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΕ!
Εικόνες που
παραπέμπουν σε
τριτοκοσμική φαβέλα και επουδενί σε ευρωπαϊκή πόλη,
εκτυλίσσονται καθημερινά στη Νέα
Ζωή Ασπροπύργου. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες και
οπτικοακουστικό υλικό που εξασφάλισε το thriassio.gr, η περιοχή έχει μετατραπεί
σε ένα απροσπέλαστο «άβατο», όπου
ομάδες Ρομά επιβάλλουν τον δικό τους νόμο.
Πετροπόλεμος
και οδοφράγματα στην Πυροσβεστική
Το
ποτήρι ξεχείλισε την περασμένη Κυριακή 26/4. Ένα φορτηγό προσέγγισε την περιοχή
και άδειασε ένα «βουνό» από παλιά στρώματα. Ο στόχος γνωστός: να καούν για να
αφαιρεθούν και να πουληθούν οι μεταλλικές σούστες.
Όταν ξέσπασε η φωτιά και έφτασε στο σημείο όχημα της Πυροσβεστικής,
εκτυλίχθηκαν σκηνές χάους, με άτομα από τον καταυλισμό να αρχίζουν να
πετροβολούν το πυροσβεστικό. Μάλιστα, χρησιμοποιούν οργανωμένες τακτικές
ανταρτοπόλεμου: ανάβουν αλυσιδωτές εστίες φωτιάς ανά μερικές δεκάδες μέτρα
μέτρα και στήνουν οδοφράγματα από μπάζα και λαμαρίνες για να εμποδίσουν την
προσέγγιση των οχημάτων.
Η
Πυροσβεστική αναγκάστηκε να αποχωρήσει και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει
όποτε δεν συνοδεύεται από περιπολικά για να επιχειρήσει. «Φύγετε από εδώ, θα
σας κάψουμε τα αυτοκίνητα!» ούρλιαζαν οι δράστες προς τους τρομοκρατημένους
κατοίκους που προσπαθούσαν να καταγράψουν την πύρινη κόλαση.
Αδίστακτη
επίθεση: Έκλεψαν κινητό ΑμεΑ
Η
ασυδοσία δεν σταμάτησε εκεί. Λίγο αργότερα, ένας άνδρας με κουκούλα, περνώντας
δίπλα από άτομο που κατέγραφε το σκηνικό, το έσπρωξε βίαια, ρίχνοντάς το
έδαφος. Του άρπαξε το κινητό και εξαφανίστηκε κατευθυνόμενος προς ένα παράπηγμα
στην περιοχή.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι πρόειται για ΑμεΑ. Στο κινητό υπήρχαν κρίσιμα
ιατρικά έγγραφα, αποφάσεις, συνταγές φαρμάκων, προγραμματισμένα ραντεβού σε
νοσοκομεία και κωδικοί e-banking. Αν και το στίγμα του GPS έδειχνε ξεκάθαρα ότι
η συσκευή βρισκόταν μέσα σε παράπηγμα, και παρά τις εκκλήσεις μέσω μεσολαβητή
Ρομά, οι δράστες δεν το έχουν επιστρέψει, αδιαφορώντας για το δράμα της
οικογένειας.
Καταλήψεις
σπιτιών και υποδομές υπό διάλυση
Κάποτε
οι άνθρωποι στη Νέα Ζωή είχαν τα χωράφια τους, τις καλλιέργειες και τα ζώα
τους. Εδώ και σχεδόν 2 δεκαετίες όμως βιώνουν έναν καθημερινό Γολγοθά. Ομάδες
Ρομά εγκαταστάθηκαν αυθαίρετα, που πέραν των καύσεων καλωδίων, λάστιχων ακόμη
και… ολόκληρων αυτοκινήτων σπάνε περιουσίες εκφοβίζοντας τους ιδιοκτήτες.
Δεν δίστασαν
μάλιστα να ξηλώσουν και να κάψουν τις ξύλινες κολώνες του ΟΤΕ, αφήνοντας τα
σπίτια χωρίς σταθερά τηλέφωνα! Ορισμένοι κάτοικοι, μην αντέχοντας τον τρόμο,
εγκατέλειψαν τις εστίες τους. Το αποτέλεσμα; Σύμφωνα με αποκλειστικές
πληροφορίες του thriassio.gr, τουλάχιστον τρία εγκαταλελειμμένα σπίτια τελούν
ήδη υπό κατάληψη.
Αμίαντος
και μαύρη «μούργα», τοξική λάσπη όπου δεν φυτρώνει τίποτα
Πέρα από
την εγκληματικότητα, συντελείται ένα ανυπολόγιστο περιβαλλοντικό έγκλημα. Στα
όρια του καταυλισμού έχει δημιουργηθεί μια τεράστια, παράνομη χωματερή. Το
άλλοτε εύφορο έδαφος έχει μετατραπεί σε «μούργα» όπως λένε χαρακτηριστικά οι
κάτοικοι – μια μαύρη, τοξική λάσπη όπου δεν φυτρώνει τίποτα.
Όπως
καταγγέλλουν κάτοικοι, εκεί αδειάζουν φορτία με άκρως επικίνδυνο, καρκινογόνο
αμίαντο, ενώ καίνε καθημερινά σκουπίδια, πλαστικά και καλώδια. Ακόμα και η
διέλευση οχημάτων από τον δρόμο είναι ρίσκο, καθώς συχνά δέχονται
λιθοβολισμούς, ακόμα και από παιδιά 5-6 ετών.
Οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν – όπως χαρακτηριστικά μας λένε – άτομα «που έχουν
στην πλάτη τους τον μισό ποινικό κώδικα», ενώ υπάρχουν σοβαρές αναφορές για
ύπαρξη όπλων στην περιοχή.
Άβατο
Η Νέα
Ζωή Ασπροπύργου έχει μετατραπεί σε ένα επικίνδυνο «άβατο» όπου το μόνο που
ανθεί είναι η παρανομία. Οι κάτοικοι ζουν σαν όμηροι στην ίδια τους την πόλη,
αναπνέοντας καρκίνο και κλειδώνοντας τις πόρτες τους από τον τρόμο. Είναι
επιτακτική ανάγκη η άμεση παρέμβαση Εισαγγελέα και μια ευρείας κλίμακας αστυνομική
επιχείρηση. Το κράτος δεν μπορεί να κάνει άλλο τα στραβά μάτια.
Αναντίρρητα,
το πολύνεκρο κρατικό έγκλημα των Τεμπών το 2023 συγκλόνισε ολόκληρη την
ελληνική κοινωνία, και ανέδειξε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο την ανεπάρκεια και την πλήρη διάλυση στην οποία
έχουν περιέλθει κρίσιμες υποδομές της χώρας. Φυσιολογικά ο λαός στήριξε και
στηρίζει τους γονείς των θυμάτων, στον άνισο αγώνα που εκείνοι δίνουν (επί
ματαίω όπως φαίνεται, ελέω συγκάλυψης) ενάντια στην διεφθαρμένη εξουσία, η
οποία προστατεύει με τον στυγνότερο τρόπο τα εκλεκτά της «τέκνα». Η ανυπαρξία
τιμωρίας και η οργή για την προκλητική
ασυλία των πολιτικών και των υπηρετών του κεφαλαίου,
μορφοποιούν το «ποτήρι» το οποίο έρχεται να ξεχειλίσει με τις απαράδεκτες συνθήκες
υπό τις οποίες ξεκίνησε προσφάτως, μετά από τρία έτη, να διεξάγεται η δίκη των
Τεμπών, με όλα τα παρελκόμενα ευτράπελα που παρατηρεί κανείς στην καθεστωτική
ειδησεογραφία.
Η λαϊκή
απέχθεια για την κυβέρνηση και η πανεθνική απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης και
διαλεύκανσης του σιδηροδρομικού εγκλήματος όμως, δεν μπορεί να στέκονται ως
αφορμή ώστε να παίζονται πολιτικά
παιχνίδια, τα οποία μπορούν ακόμα και να ευνοήσουν το καθεστώς.
Η (πιο προβεβλημένη εκ των δύστυχων γονέων) κ. Καρυστιανού έχει ανακοινώσει προ
καιρού την δημιουργία κόμματος, μη
έχοντας στο παρελθόν καμία πολιτική ενασχόληση ή άλλες
εκπεφρασμένες τοποθετήσεις επί των βασικών εθνικών και κοινωνικών ζητημάτων που
αφορούν την Πατρίδα μας. Γρήγορα η ίδια απογοήτευσε τους αριστερούς, τους
οποίους απομάκρυνε με την στάση της (και λόγω κάποιων διφορούμενων δηλώσεων για
τις εκτρώσεις), προσεγγίζοντας περισσότερο το «λαϊκό» δεξιό στρατόπεδο, με τις παρασκηνιακές φήμες να οργιάζουν
περί της υλικής στήριξής της από πασίγνωστο (φιλοκυβερνητικό) εφοπλιστή.
Καθόλου τυχαία δεν είναι η προ ημερών είδηση, πως ήδη αρκετά στελέχη
προερχόμενα από την κεντροαριστερά, εγκατέλειψαν
το «καράβι» και έφυγαν από τον κύκλο της, προτού καν αυτό το
υπό διαμόρφωση κόμμα εκκινήσει την ουσιαστική πολιτική διαδρομή του.
Πολλοί
παρόμοιοι σχηματισμοί, ως
άλλοι «διάττοντες αστέρες» έχουν εμφανιστεί στην σύγχρονη
πολιτική ιστορία της χώρας με μοναδικό σκοπό την εκλογική καταξίωση, και έχουν αποτύχει όλα:
κομματίδια με πάρα πολύ μικρά ποσοστά (οριακά ανιχνεύσιμα…) που έδρασαν την
περίοδο της προδοσίας των Πρεσπών, παλαιότερα σχηματισμοί που «ασχολήθηκαν»
μόνο με τα Μνημόνια ή η ατζέντα τους κινούνταν μονόπαντα γύρω από το περιβάλλον
(τάχα) ή κάποια «μειονοτικά» δικαιώματα, προσωποκεντρικοί θνησιγενείς
οργανισμοί που «έσβησαν» μόλις ο πρόεδρός τους προσχώρησε σε κάποιο μεγαλύτερο
κόμμα, έχουν υπάρξει πολλές ακόμη παρεμφερείς περιπτώσεις. Το κίνητρο, η
συγκολλητική ουσία όλων αυτών των ματαιόδοξων κινήσεων, δεν είναι άλλο από το βουλευτικό εφταχίλιαρο,
καθώς τα λεφτά είναι πολλά και οι επίδοξοι «εθνοσωτήρες» ακόμα περισσότεροι…
Η κάθαρση
του πολιτικού συστήματος είναι ένα αυτόχρημα αναγκαίο ζητούμενο των καιρών μας και η
αστική φιλελεύθερη Δημοκρατία είναι τόσο δυσώδης, που δεν επιδέχεται «φτιασιδώματος» ή
μεταρρύθμισης, αλλά επιβάλλεται να γκρεμιστεί συθέμελα. Όμως,
πολιτική «καριέρα» δεν χτίζεις μόνο ευαγγελιζόμενος την τιμωρία των προδοτών ή
την αναδιοργάνωση της δικαστικής εξουσίας. Δίχως ιδεολογία και σαφείς, στέρεες πολιτικές θέσεις
για το φυλετικό/δημογραφικό ζήτημα, τα εθνικά θέματα, την άμυνα, την οικονομία,
την εξωτερική πολιτική κ.α., δεν μπορεί να επιτευχθεί καμία κοινωνική ή
κοινοβουλευτική καταξίωση, πέρα από κάποια «πυροτεχνήματα», τα οποία μπορούν
απλά μόνο να κάμψουν την δυναμική κάποιων δήθεν «αντιπολιτευόμενων» κομμάτων με
πανομοιότυπη φρασεολογία.
Όσο και εάν
οι φιλελεύθεροι δημοσιολογούντες επιμένουν να ισχυρίζονται όμως το αντίθετο, ΔΕΝ πέθαναν οι ιδεολογίες, ΔΕΝ έχει
έρθει το τέλος της μάχης των Ιδεών, και ΔΕΝ είναι ο «ρεαλιστικός» μονόδρομος η
απλή συστημική διαχείριση: η μεταμοντέρνα νεωτερικότητα, ο
άθλιος καπιταλισμός και η «μετα–ανθρωπιστική» παγκοσμιοποίηση επιβάλλουν
ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές και ανάληψη κινηματικών πρωτοβουλιών, οι οποίες
θα διαμορφώσουν πολύ πιο σαφή
και ολοκληρωμένα σχήματα δημόσιας οργάνωσης και πρακτικής, από
τα παντελώς αθώα, πλην όμως αόριστα ευχολόγια τύπου «να είμαστε όλοι καλά».
Στις 6 μ.μ. της 4 Μαΐου 1941 συνεδρίασε η ολομέλεια
του Ράιχσταγκ στην Όπερα Κρολ του Βερολίνου, όπου πλην των βουλευτών
είχε συρρεύσει πλήθος κόσμου. Στους δρόμους οι κομματικές οργανώσεις
είχαν σχηματίσει ζώνες γύρω από την καγκελαρία μέχρι το Τίεργκαρτεν. Ο
στρατάρχης Γκαίριγκ, πρόεδρος του Ράιχσταγκ, κήρυξε την έναρξη της
συνεδρίασης και στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Χίτλερ, ο οποίος ανέγνωσε
δήλωση της κυβέρνησης του Ράιχ αναφορικά με τη βαλκανική εκστρατεία. Το
πλήρες κείμενο της ομιλίας του:
«Βουλευτές! Άνδρες του Γερμανικού Ράιχσταγκ! Σε
εποχή που οι πράξεις είναι το παν και οι λόγοι έχουν ελάχιστη αξία, δεν
σκοπεύω να εμφανίζομαι συχνότερα από όσο είναι απαραίτητο ενώπιόν σας,
των αιρετών αντιπροσώπων του γερμανικού λαού. Σας μίλησα για πρώτη φορά
όταν άρχιζε ο πόλεμος, τη στιγμή που λόγω της αγγλογαλλικής συνωμοσίας
εναντίον της ειρήνης, είχε αποτύχει κάθε απόπειρα πραγματοποίησης μιας
συμφωνίας, που άλλωστε ήταν οπωσδήποτε εφικτή με την Πολωνία. Όλες μου
οι προσπάθειες για να πραγματοποιηθεί μια συνεργασία και μάλιστα μια
μόνιμη και φιλική συνεργασία ακριβώς με την Αγγλία απέτυχαν λόγω της
επιθυμίας και της θέλησης μιας μικρής κλίκας, η οποία απέκρουσε κάθε
γερμανική πρόταση για συνεννόηση, είτε λόγω μίσους, είτε λόγω υλικών
συμφερόντων, χωρίς να κρύβει την απόφασή της να φθάσει σε πόλεμο με κάθε
τρόπο. Το κίνητρο του φανατικού αυτού και καταχθόνιου σχεδίου για να
προκληθεί πόλεμος με κάθε τρόπο, ήταν ήδη τότε ο μίστερ Τσώρτσιλ και οι
συνένοχοί του, ήταν οι άνθρωποι που αποτελούν σήμερα τη βρετανική
κυβέρνηση. Οι βλέψεις αυτές ενθαρρύνθηκαν δημοσίως από τις
αυτοκαλούμενες μεγάλες δημοκρατίες ένθεν και εκείθεν του ωκεανού. Σε μια
εποχή αυξανόμενης δυσαρέσκειας των λαών εναντίον των ανεπιτυχών
κυβερνητικών τεχνασμάτων, οι υπεύθυνοι άνδρες έκριναν ότι τα προβλήματα
αν δεν ήταν δυνατό να υπερνικηθούν, θα λύνονταν γρήγορα με έναν πόλεμο.
Πίσω απ’ αυτά βρισκόταν το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο των τραπεζών, των
χρηματιστηρίων και των εξοπλισμών, που πίστευε να επιτύχει, όπως και
άλλοτε, μια μεγάλη επιχείρηση, μολονότι αυτή δεν ήταν ξεκάθαρη. Όπως και
άλλοτε, ήταν διατεθειμένοι με ασυνειδησία να θυσιάσουν το αίμα των λαών
χάριν του χρυσού. Έτσι άρχισε ο πόλεμος.
Η δεύτερη έκκληση Μερικές εβδομάδες αργότερα, το
κράτος που με ελαφρότητα αφέθηκε να παρασυρθεί χάριν των καπιταλιστικής
μορφής οικονομικών συμφερόντων αυτών των εμπρηστών, ηττήθηκε και
διαλύθηκε. Με τις συνθήκες αυτές αισθάνθηκα ότι ήμουν υποχρεωμένος
απέναντι στον γερμανικό μας λαό και απέναντι σε μεγάλο αριθμό τιμίων και
αθώων ανθρώπων να απευθύνω μια νέα έκκληση στην κατανόηση και την
ευσυνειδησία των άλλων πολιτικών ανδρών. Στις 6 Οκτωβρίου 1939 δήλωσα
και πάλι ότι η Γερμανία δεν ζητεί τίποτε από την Αγγλία και από τη
Γαλλία, ότι ήταν παραφροσύνη να συνεχισθεί ο πόλεμος και, προ πάντων,
ότι η φρίκη ενός πολέμου που διεξάγεται με τη βοήθεια των νεωτέρων όπλων
θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή μεγάλων περιφερειών. Αναγνώρισα
και προειδοποίησα ότι οι επιθέσεις των βαρέων πυροβόλων μεγάλου
βεληνεκούς εναντίον κατοικημένων περιφερειών θα προξενπούσαν αμοιβαία
καταστροφές μεγάλων περιοχών. Προ παντός τόνισα ότι η δράση της
αεροπορίας θα προκαλούσε, με την ενέργειά της σε μεγάλη ακτίνα, την
καταστροφή όλων όσων είχαν δημιουργηθεί με επίπονη εργασία επί αιώνες,
την καταστροφή των έργων του πολιτισμού στην Ευρώπη. Η δεύτερη έκκλησή
μου, όπως και εκείνη του Σεπτεμβρίου 1939, έγινε επί ματαίω και
απορρίφθηκε με απόλυτη αγανάκτηση. Οι Βρετανοί υποκινητές του πολέμου
και οι άνθρωποί τους στα παρασκήνια, οι Εβραίοι καπιταλιστές, δεν
ερμήνευσαν την έκκλησή μου προς την ανθρωπότητα παρά ως γερμανική
αδυναμία.
