Παράνομοι αλλοδαποί θώπευσαν 10χρονα κορίτσια – Δεν τους σταμάτησε κανείς!

Το περιστατικό σημειώθηκε επί της Λεωφόρου 62 Μαρτύρων, ένας από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους του Ηρακλείου

Ένα σοκαριστικό περιστατικό παρενόχλησης ανηλίκων, που συνοδεύτηκε από την προκλητική αδιαφορία των περαστικών, σημειώθηκε το απόγευμα της Τρίτης (09/06) σε έναν από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους του Ηρακλείου Κρήτης.

Σύμφωνα με πληροφορίες τοπικών μέσων ενημέρωσης, τρεις αλλοδαποί άνδρες προσέγγισαν δύο μικρά κορίτσια που περπατούσαν στο πεζοδρόμιο της Λεωφόρου 62 Μαρτύρων.

Οι δράστες άρχισαν να παρενοχλούν τις 10χρονες με άσεμνες χειρονομίες και αγγίγματα, προκαλώντας τους τρόμο και κλάματα.

Παρά το γεγονός ότι το σημείο ήταν γεμάτο από πεζούς και καταστηματάρχες, κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν αντέδρασε!

Οι δράστες σταμάτησαν μόνο όταν ένας αλλοδαπός που μιλούσε αραβικά και επέβαινε σε διερχόμενο λεωφορείο, ζήτησε αμέσως από τον οδηγό να ακινητοποιήσει το όχημα, κατέβηκε και αντιμετώπισε φραστικά τους δράστες στη γλώσσα τους.

Παρά την αρχική και θρασύτατη άρνησή τους να αποχωρήσουν, η επιμονή του άνδρα αποδείχθηκε καθοριστική, αναγκάζοντάς τους τελικά να τραπούν σε φυγή και να προστατευτούν τα τρομοκρατημένα παιδιά.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Emerson, Lake and Palmer - C'est La Vie (1977)

Θράσος Σαμαρά να μιλάει για παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη!

Ο θρασύτατος Σαμαράς αποφάσισε να προσποιηθεί τον αντικυβερνητικό. Σε αυτό το πλαίσιο μας είπε και τα εξής για την κυβέρνηση (που τόσα χρόνια στήριξε): Εργαλειοποίησε την δικαιοσύνη με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ποιες έρευνες έκανε το κράτος για να αποκαλυφθεί τι έγινε;

Παράλληλα απαντώντας στον Χάρη Θεοχάρη, δεν παρέλειψε να τονίσει τα… αντιφασιστικά του διαπιστευτήρια: Φτάσαμε σε σημείο ένα πρώην στέλεχος του Ποταμιού, σήμερα βέβαια υπουργός του κ. Μητσοτάκη, να με χαρακτηρίσει στην τηλεόραση ακροδεξιό. Εμένα που έστειλα τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και που κάποτε θα πω ποιοι με παίρνανε μέσα από τη Νέα Δημοκρατία, να μην το κάνω. Γιατί λέει, τότε, θα δημιουργούσα μεγαλύτερο πρόβλημα και θα προκαλούσα υπέρ της Χρυσής Αυγής αντιδράσεις.

Ο ίδιος ο Σαμαράς παραδέχεται και όλος ο ελληνικός Λαός γνωρίζει (ή θα έπρεπε να γνωρίζει) ποιος «εργαλειοποίησε την δικαιοσύνη» με τον αισχρότερο τρόπο προκαλώντας πρωτοσέλιδα παγκοσμίως. Αντί άλλης απαντήσεως τα παρακάτω:

Ο Επσταϊν, η Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή και η Χρυσή Αυγή

1.    «Η Ελλάδα έδειξε ότι οι βίαιοι νεοναζιστές δεν είναι αποδεκτοί και ευχαριστώ γι’ αυτό τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και την κυβέρνησή του που τήρησαν τον λόγο τους», αναφέρει ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου Ρόναλντ Σ. Λόντερ, με άρθρο του που δημοσιεύεται στη «Jewish World Review», καταγράφοντας τις εξελίξεις στην Ελλάδα με την επιχείρηση καταστολής της.

2.    Ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που εστάλη τον Νοέμβριο του 2013 στον χρηματιστή Τζέφρι Επσταϊν, εκ μέρους της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής (AJC), περιλαμβάνεται στα έγγραφα που ήρθαν στο φως μέσα από τη δημοσιοποίηση αρχείων που σχετίζονται με το δίκτυο επαφών του. Το email, με αποστολέα τον εκτελεστικό διευθυντή της AJC, Ντέιβιντ Χάρις, εστιάζει στην άνοδο του παγκόσμιου αντισημιτισμού και κάνει ειδική αναφορά στην Ελλάδα, τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τη Χρυσή Αυγή
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην Ελλάδα και στις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου. Το μήνυμα αναφέρει ότι λίγο πριν από την «ηχηρή» απόφαση της Βουλής των Ελλήνων να αναστείλει την κρατική χρηματοδότηση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής -η οποία τότε διέθετε 18 έδρες στο Κοινοβούλιο- ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, είχε συναντηθεί με την AJC, δεσμευόμενος να συμβάλει στην καταπολέμηση του παγκόσμιου αντισημιτισμού.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Αρχαιοέλληνες καταδρομείς

Η ένδοξη ιστορία των Ελλήνων Καταδρομέων χάνεται στα βάθη της αρχαίας μας ιστορίας. Οι Έλληνες ως κατ’ εξοχήν πολεμική φυλή ήσαν οι πρώτοι οι οποίοι αντιλήφθησαν την αναγκαιότητα των καταδρομικών επιχειρήσεων, που συνδυάζουν τον αιφνιδιασμό, την κεραυνοβόλο αντίδραση, το άμεσο χτύπημα κατά του εχθρού, και επιτυγχάνουν την πλήρη εξουδετέρωση του μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Ομηρική εποχή
Ήδη από τον Όμηρο και την Ιλιάδα έχουμε σαφή περιγραφή καταδρομικών επιχειρήσεων, αλλά και του εξοπλισμού των αρχαίων εκείνων επίλεκτων στρατιωτών. Συγκεκριμένα μαθαίνουμε για το επίλεκτο σώμα των Μυρμιδόνων, οι οποίοι επιχειρούσαν μέσα στα πλαίσια του πεζικού, ωστόσο η τακτική τους σε συνδυασμό με τον οπλισμό τους, τους χαρακτηρίζει αναμφίβολα ως καταδρομείς. Οι Μυρμιδόνες, συμμετείχαν μεν πολλές φορές σε μάχη εκ του συστάδην αλλά κύρια επιχειρησιακή τους ικανότητα ήταν ο αιφνιδιασμός των Τρώων και η τρομοκράτηση τους, με την ταχεία και ορμητική επίθεση. Ήσαν εξοπλισμένοι με ελαφρύ οπλισμό, μικρή ασπίδα, κοντό δόρυ και ένα ξιφίδιο. Διεξήγαγαν δολιοφθορές στο στρατόπεδο των Τρώων και θεωρούνταν μαζί με τον αρχηγό τους τον θρυλικό Αχιλλέα, ως οι πλέον εκλεκτοί του στρατού των Αχαιών.
Στην Ιλιάδα ακόμη περιγράφεται η πρώτη γνωστή στην παγκόσμια ιστορία καταδρομική επιχείρηση, η είσοδος των Αχαιών στην Τροία με τον Δούρειο Ίππο. Επίλεκτη ομάδα από Αχαιούς κρύβεται στο εσωτερικό του ξύλινου ίππου και μόλις νυκτώνει εξέρχεται αιφνιδιαστικά καταλαμβάνοντας την πόλη, κάνοντας πράξη το σύνθημα των Καταδρομών, «Ο τολμών νικά».

Λακεδαιμόνιοι Καταδρομείς
Αναμφισβήτητα η πόλη η οποία καλλιέργησε όσο καμία άλλη το καταδρομικό πνεύμα ήταν η αρχαία Σπάρτη, η πόλη με την πλέον σκληρή στρατιωτική αγωγή αλλά και πολεμική δόξα. Ο Σπαρτιάτης από πολύ μικρός εμβαπτιζόταν στην πολεμική τέχνη, στη σκληραγωγία, στην πειθαρχία και την λιτότητα. Από την ηλικία των επτά ετών ξεκινούσε η σωματική και η στρατιωτική εκπαίδευση των νέων της Σπάρτης. Σε ηλικία 18 ετών ο έφηβος νέος ονομαζόταν «είρην» δηλαδή ενήλικος άνδρας και πολίτης. Η σκληρή και επίπονη εκπαίδευση του συνεχιζόταν ως την ηλικία των 19 ετών, που υπηρετούσε ως «πρωτείρας» δηλαδή ως αρχηγός μια ίλης. Το τελικό όμως και πλέον σκληρό τμήμα της εκπαίδευσης ήταν τα «κρυπτεία», δηλαδή η συμμετοχή σε ομάδες εξόντωσης επικίνδυνων ειλώτων για εκφοβισμό των υπολοίπων και αποτροπή εξέγερσης. Τα κρυπτεία ήσαν μια κατ’ εξοχήν εκπαίδευση επίλεκτων καταδρομέων, που περιελάμβανε ανταρτοπόλεμο, χειμερινή διαβίωση, ορεινό αγώνα, μακρινές πορείες, διαβίωση στην ύπαιθρο, νυκτερινές επιθέσεις, απόκρυψη, κάλυψη, αιφνιδιασμό, δοκιμασία στην έλλειψη ύπνου και τροφής, και συνολικά μάχη επιβίωσης υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Οι νεαροί Σπαρτιάτες εντάσσονταν σε μυστικές ομάδες και οργάνωναν νυκτερινές περιπολίες στην ύπαιθρο. Κατά την διάρκεια της ημέρας εκρύβοντο στα δάση, σε σπηλιές, ακόμη και σε ορύγματα του εδάφους. Ήσαν οπλισμένοι μόνο με ένα ξιφίδιο, και σκότωναν τους είλωτες που θεωρούνταν επικίνδυνοι για υποκίνηση εξέγερσης. Τα κρυπτεία δεν ήταν μόνο ένα μέσον για την ασφάλεια της σπαρτιατικής πολιτείας, αλλά και μια διαδικασία «μύησης» θα λέγαμε των νεαρών πολεμιστών στη φυσική εξόντωση του εχθρού. Αλλά και σε περιόδους ειρήνης οι νέοι των ομάδων αυτών ήσαν υπεύθυνοι για τη συλλογή πληροφοριών και τη μυστική παρακολούθηση των ειλώτων.

Ο στρατός των Λακεδαιμονίων, περιελάμβανε τους Προσκόπους, οι οποίοι ήταν τμήμα που ανελάμβανε τις πλέον δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές. Για το λόγο αυτό χαρακτηρίζονται ως οι καταδρομείς των Λακεδαιμονίων. Το ρόλο των Προσκόπων είχαν αναλάβει οι Σκιρίτες (από την περιοχή της ορεινής Λακωνίας κοντά στην Αρκαδία που μέχρι σήμερα ονομάζεται Σκιρίτιδα). Στην διάρκεια μιας εκστρατευτικής πορείας προηγούνταν όλου του στρατού, έχοντας τον ρόλο του ανιχνευτή. Στην μάχη οι Σκιρίτες παρατάσσονταν δίπλα στους τριακοσίους του βασιλέως. Η δύναμη τους ήταν περίπου εξακόσιοι άνδρες οι οποίοι αναλάμβαναν τις πιο τολμηρές επιχειρήσεις, ενώ καταλάμβαναν και το δυσκολότερο σημείο στην παράταξη της μάχης. Επίσης υπήρχε ειδικό τμήμα ανιχνευτών εδάφους, ενσωματωμένο στο ιππικό με σκοπό την παρακολούθηση του εχθρού και την ενημέρωση του επιτελείου των στρατηγών.

Άλλο ένα επίλεκτο τμήμα των Λακεδαιμονίων ήταν οι ονομαστοί Έκδρομοι, τους οποίους θα παραλληλίζαμε με τους συγχρόνους ακροβολιστές. Εξέρχονταν της τάξεως της φάλαγγας, εξορμούσαν και καταδίωκαν τους πελταστές προκαλώντας τρόμο και σύγχυση στο αντίπαλο στράτευμα. Ο οπλισμός τους ήταν ελαφρύς, κράνος, ασπίδα και δόρυ. Ήσαν ευκίνητοι, ταχείς και ακούραστοι και κάλλιστα μπορούμε να τους αποδώσουμε τον χαρακτήρα των καταδρομέων. Το σώμα αυτό αντιμετώπισε με επιτυχία τους πελταστές του Ιφικράτους, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως την τακτική των Εκδρόμων εφήρμοσε και ο στρατός των Αθηναίων. Αξίζει ακόμη να αναφέρουμε ότι στη μάχη των Θερμοπυλών περιγράφεται η πρώτη γνωστή στην παγκόσμιο ιστορία, αμφίβια καταδρομική επιχείρηση. Κατά την διάρκεια της νύκτας ο Λεωνίδας οργανώνει καταδρομική ενέργεια(όπως έμαθαν στα Κρυπτεία) με σκοπό την απαγωγή του Ξέρξη. Οι τολμηροί Σπαρτιάτες εκολύμβησαν υποθαλασσίως, εισήλθαν στο στρατόπεδο των Περσών, όπου διασκόρπισαν τον θάνατο. Ο Ξέρξης κατά τύχη εσώθη, καθώς δεν βρισκόταν στην σκηνή του

Πεζοναύτες
Οι Ειδικές Δυνάμεις των προγονών μας περιελάμβαναν και Πεζοναύτες, κάτι άλλωστε απαραίτητο για την θαλασσοκρατία των αρχαίων Ελλήνων. Η πρώτη γνωστή στην παγκόσμιο ιστορία επιχείρηση Πεζοναυτών, είναι η Αργοναυτική εκστρατεία, υπό τον Ιάσονα. Έλληνες Πεζοναύτες εκστρατεύουν και αποβιβάζονται στην μυθική Κολχίδα.

Αργότερα, από τον 8^ο πΧ αιώνα κυρίως και μετά, τα πολεμικά πλοία επανδρώνονταν από οπλίτες- πεζοναύτες οι οποίοι αποβιβάζονταν σε εχθρικές πόλεις. Στην εκστρατεία του Δημοσθένους στην Αιτωλία το 426 πΧ συμμετέχουν 300 πεζοναύτες με 30 πλοία. Στην Σικελική εκστρατεία (415 πΧ) 700 Αθηναίοι Πεζοναύτες μετέχουν στις επιχειρήσεις και διακρίνονται σαφώς από τους υπολοίπους οπλίτες που πολεμούν στην αποκλειστικά στην ξηρά. Η επάνδρωση των τριηρών από πεζοναύτες γινόταν αρχικά σε εθελοντική βάση, από τολμηρούς άνδρες, ενώ σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης (411π Χ) επιστρατεύονταν «εκ του καταλόγου». Το ψήφισμα του Θεμιστοκλέους (480 π Χ) εισηγείται να επιλέγονται οι πεζοναύτες από άνδρες ηλικίας 20-30 ετών, γεγονός που δείχνει την μέγιστη επιχειρησιακή αξία που τους έδιδαν οι Έλληνες επιτελείς.

Ο Κίμων διέθετε σώμα εκλεκτών πεζοναυτών οι οποίοι συνέτριψαν τους Πέρσες στη μάχη των εκβολών του ποταμού Ευρυμέδοντος. Ο Κίμων αφού νίκησε τους Πέρσες σε ναυμαχία, ενήργησε εν συνεχεία δυναμική απόβαση δυνάμεων πεζοναυτών, κατετρόπωσε τους εχθρούς και εκυρίευσε το στρατόπεδο τους. Η Μικρά Ασία απελευθερώθηκε χάρις τον Κίμωνα και τους Έλληνες πεζοναύτες, ενώ οι Πέρσες ταπεινωμένοι παραιτήθηκαν κάθε αξιώσεως επί των μικρασιατικών ελληνικών πόλεων.

Οι πελταστές
Το σώμα των πελταστών συνήθως χαρακτηρίζεται ως ελαφρύ πεζικό, απλώς διότι είχαν ελαφρύτερο οπλισμό έναντι των οπλιτών. Στην πραγματικότητα όμως ήταν τμήμα ειδικών επιχειρήσεων, ταχείς και ευέλικτοι σε κάθε τύπο εδάφους, ειδικά όμως σε δύσβατες περιοχές ήσαν πραγματικώς ανίκητοι, διότι διεξήγαγαν επιχειρήσεις ανορθοδόξου πολέμου. Οι Μακεδόνες και οι Θράκες αξιοποίησαν πρώτοι τους πελταστές, που πήραν την ονομασία τους από την ιδιότυπη ασπίδα που έφεραν, η οποία λεγόταν πέλτη, και έφερε έλλειψη στο δεξιό της πλευρό. Ήσαν εξοπλισμένοι με δόρατα και ξίφος, και μάχοντο σε πυκνή τάξη σε βάθος οκτώ ζυγών. Και οι νότιες ελληνικές πόλεις δημιούργησαν τμήματα πελταστών, που πολλές φορές δρούσαν σε συνεργασία με το ιππικό. Στη μάχη του Λεχαίου (390 π Χ) οι Αθηναίοι Πελταστές αποδεκάτισαν μια απομονωμένη μοίρα Λακεδαιμονίων.

Καταδρομείς του Μ. Αλεξάνδρου
Ο στρατός που κατέκτησε ολόκληρη την Ασία, και διέδωσε το φως του ελληνικού πολιτισμού ως τις εσχατιές της Γης, ο στρατός του Μ. Αλεξάνδρου, διέθετε αρίστους καταδρομείς οι οποίοι διακρίθηκαν για την τόλμη και το θάρρος τους σε όλες σχεδόν τις μάχες. Θα μπορούσαμε μάλιστα να τους χαρακτηρίσουμε ως τους πλέον άμεσους προγόνους των θρυλικών ΛΟΚ, αλλά και των σημερινών ορεινών καταδρομέων.

Το πλέον χαρακτηριστικό κατόρθωμα των Μακεδόνων καταδρομέων είναι η κεραυνοβόλος κατάληψη του «Σογδιανού Βράχου», με την οποία η χώρα της Σογδιανής πέρασε στην κυριαρχία του Αλεξάνδρου. Ο «Σογδιανός Βράχος» ήταν ένα απόρθητο φρούριο στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου, που άνηκε στον σατράπη της περιοχής, τον Οξυάρτη. Η τοποθεσία αυτή εμπόδιζε τα σχέδια του Αλεξάνδρου για επέκταση προς την Ινδία, και έπρεπε πάση θυσία να καταληφθεί. Όμως παρά τη σφοδρή επίθεση, το φρούριο δεν ήταν δυνατόν να προσβληθεί λόγω του απόκρημνου και δύσβατου της περιοχής. Μάλιστα οι υπερασπιστές του «Σογδιανού Βράχου» έλεγαν πως οι Μακεδόνες πρέπει να βγάλουν φτερά και να πετάξουν ως εκεί πάνω. Ο Αλέξανδρος κατάλαβε πως η κατάληψη του φρουρίου με συμβατικά μέσα είναι αδύνατη. Τότε οργάνωσε ένα τμήμα 300 επίλεκτων καταδρομέων, ειδικευμένων σε διεξαγωγή ορεινού αγώνα, και τους ανέθεσε αυτήν την παράτολμη αποστολή. Οι άνδρες αυτοί εξοπλισμένοι με ειδικά υποδήματα, καρφιά, πασσάλους, και σχοινιά, αναρριχούνται αθόρυβα κατά τη διάρκεια της νύκτας, από το πίσω μέρος του φρουρίου και υψώνουν τις σημαίες τους. Μόλις ο ήλιος χαράζει οι βάρβαροι τους αντικρίζουν γύρω τους και πανικοβάλλονται, δεν πιστεύουν στα μάτια τους, και έπειτα από μια σύντομη συμπλοκή παραδίδουν το φρούριο άνευ όρων.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Η Ελένη Ζαρούλια και τα Όρια της Πολιτικής Ευθύνης

Της Αιμιλίας Κουστουμπέκη*

Η απόφαση να οδηγηθεί στη φυλακή το 2026 μια γυναίκα που επί δεκαετίες στάθηκε αλύγιστη δίπλα στον σύζυγό της, υπερβαίνει τα όρια μιας ψυχρής νομικής κρίσης. Στην περίπτωση της Ελένης Ζαρούλια, η διαδικασία αυτή αγγίζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και αποδεικνύει ότι ο κύκλος των σκοπιμοτήτων παραμένει ανοιχτός. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη δικαστική εξέλιξη, αλλά για τη συνέχεια της ίδιας σκληρής πραγματικότητας που βίωσαν, με βαρύ προσωπικό τίμημα, τα στελέχη και οι βουλευτές της παράταξης.

Το Αρχέτυπο της Ηλέκτρας

Η υπόθεση αυτή θυμίζει αρχαία τραγωδία, όπου η κεντρική ηρωίδα «θυσιάζεται» στο «βωμό» του καθήκοντος. Όπως η Ηλέκτρα παρέμεινε ο άκαμπτος φρουρός της τιμής του οίκου της, αδιαφορώντας για τις προσωπικές συνέπειες, έτσι και η Ελένη Ζαρούλια ενσαρκώνει το αρχέτυπο της γυναίκας που δεν συμβιβάζεται.

Μεγαλωμένη σε ένα μεγαλοαστικό περιβάλλον και μια παιδεία που της εξασφάλιζε τρεις ξένες γλώσσες και μια ζωή άνετη, επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της οικογένειας. Όταν η οικογένεια βρέθηκε στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς πολιτικής και κοινωνικής θύελλας, η Ελένη Ζαρούλια στάθηκε όρθια, προστατεύοντας την εστία της από τη γενικευμένη στοχοποίηση.

Παρέμεινε αλύγιστη δίπλα στον σύζυγό της στις πιο σκοτεινές ώρες της φυλάκισής του, αλλά και στις μεγάλες δοκιμασίες της υγείας του, κρατώντας την οικογένεια ενωμένη. Αυτή η στάση ζωής, ανεξαρτήτως της πολιτικής αξιολόγησης που μπορεί να της αποδοθεί, αποτελεί παράδειγμα αφοσίωσης στις προσωπικές της επιλογές, στην οικογένειά της και στις αρχές που επέλεξε να υπερασπιστεί.

Επιλεκτική Αυστηρότητα

Προκαλεί βαθύ προβληματισμό η σπουδή της πολιτείας να εξαντλήσει την αυστηρότητά της σε μια γυναίκα χωρίς καμία βίαιη πράξη, την ίδια στιγμή που βλέπουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά στην ελληνική Δικαιοσύνη. Από τη μία, βαρυποινίτες ή καταδικασμένοι για σοβαρά οικονομικά εγκλήματα τυγχάνουν ευνοϊκών βουλευμάτων ή ακόμα και Προεδρικής Χάρης για να αποφυλακιστούν. Πρόσφατα αποφασίστηκε η αποφυλάκιση του καταδικασμένου αρχηγού της «17 Νοέμβρη» Αλέξανδρου Γιωτόπουλου (Εφετείο Αθηνών, 2007), σε 17 φορές ισόβια για τρομακτικές δολοφονίες, μέσω σχετικής δικαστικής κρίσης (Δικαστικό Συμβούλιο Λαμίας, 2026). Και όταν το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχολίασε αρνητικά αυτή την προκλητική αποφυλάκιση (State Department, 2026), οι εγχώριες ενώσεις δικαστών έσπευσαν αμέσως να μιλήσουν για την «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης (Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, 2026).

Από την άλλη, αρνείται κάθε ελαφρυντικό, όπως ο πρότερος έντιμος βίος, στην Ελένη Ζαρούλια (Εφετείο Αθηνών, 2020), χρησιμοποιώντας ως «τεκμήριο ενοχής» τη συζυγική της ιδιότητα και τον πολιτικό της λόγο στη Βουλή.

Κράτος Δικαίου

Η ουσία αυτής της υπόθεσης ακουμπά τον πυρήνα του νομικού μας πολιτισμού. Η Ελένη Ζαρούλια καταδικάστηκε για «ένταξη» σε εγκληματική οργάνωση (Εφετείο Αθηνών, 2020), επειδή εξελέγη βουλευτής της Χρυσής Αυγής.

Ως βασικό «τεκμήριο ενοχής» χρησιμοποιείται ένας σκληρός πολιτικός λόγος που εκφωνήθηκε εντός της Ολομέλειας το μακρινό 2012 (Βουλή των Ελλήνων, 2012). Εδώ, εφαρμόστηκε μια πρωτοφανής, παράνομη αναδρομικότητα: ποινικοποιήθηκε εκ των υστέρων μια φράση, δύο ολόκληρα χρόνια πριν από την ψήφιση του Αντιρατσιστικού Νόμου (Υπουργείο Δικαιοσύνης, 2014). Το δικαστήριο, στην προσπάθειά του να θεμελιώσει την ενοχή της, αγνόησε το Άρθρο 61 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ρητά ότι ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη που εξέφρασε κατά την άσκηση των καθηκόντων του (Βουλή των Ελλήνων, 2019). Αν ήταν άλλο το πρόσωπο, θα γράφονταν αναρίθμητες αράδες για μια δημοκρατία που αυτοαναιρείται, για πλήγμα στο Κράτος Δικαίου. Αλλά, όσο πιο εθνικά στέκεσαι, τόσο πιο αυστηρά θα κριθείς.

Ακόμη και σε περιπτώσεις βαριάς κοινοβουλευτικής εκτροπής, ο εσωτερικός κανονισμός προβλέπει μόνο διοικητικές κυρώσεις και όχι ποινική εξόντωση (Βουλή των Ελλήνων, 2020).

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού έθνους, μια ολόκληρη παράταξη που κέρδισε την εμπιστοσύνη 440.966 ψηφοφόρων το 2012 (6,97%) στις εθνικές εκλογές, και που στις αντίστοιχες αυτοδιοικητικές σε 13 Περιφέρειες της χώρας έφτασαν κοντά στο 8%, και που στις Ευρωεκλογές του 2014 έφτασε στο απόλυτο ιστορικό της υψηλό με 530.342 ψήφους (9,39%), φυλακίστηκε συλλήβδην ως εγκληματική οργάνωση (Εφετείο Αθηνών, 2020). Πρόκειται για μια νομική ακροβασία που στερείται σοβαρού νομικού ερείσματος για το σύνολο των μελών της, καθώς οι επίσημες δικαστικές αποφάσεις ανακήρυξης πιστοποιούν τη νόμιμη λειτουργία της ως πολιτικό κόμμα (Άρειος Πάγος, 2019).

Η ίδια η δικογραφία αναδεικνύει αντιφάσεις, καθώς από το ανακριτικό υλικό προκύπτει ότι ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας στο Κερατσίνι είχε διαφορετικές πολιτικές καταβολές, ενώ το περιστατικό ξεκίνησε από οπαδική διαφωνία (Εφετείο Αθηνών, 2015-2020). Αντίστοιχα, έγκριτοι νομικοί κύκλοι άσκησαν έντονη κριτική στην έλλειψη επιχειρησιακής ιεραρχίας και στην παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας (Lawspot.gr & Dikastiko.gr, 2020-2026).

Το Δικαστήριο της Ιστορίας

Η φυλάκιση μιας συζύγου και μητέρας που, κατά την άποψη πολλών, λειτούργησε ως υπόδειγμα αφοσίωσης, δεν προσφέρει τίποτα στην κοινωνική ειρήνη. Αντίθετα, αναδεικνύει μια πολιτεία που δίνει την εντύπωση ότι επιδιώκει τον συμβολισμό της τιμωρίας περισσότερο από την ισότιμη εφαρμογή των αρχών της δικαιοσύνης.

Η υπόθεση της Ελένης Ζαρούλια θα συνεχίσει να προκαλεί αντιπαραθέσεις και διαφορετικές ερμηνείες. Πέρα όμως από τις πολιτικές τοποθετήσεις, παραμένει ένα ερώτημα που αφορά κάθε δημοκρατική κοινωνία: κατά πόσο η δικαιοσύνη εφαρμόζεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά για όλους και αν η αρχή της αναλογικότητας διαφυλάσσεται ακόμη και στις πιο φορτισμένες πολιτικά υποθέσεις.

Όπως δίδαξε ο Θουκυδίδης, η ιστορία αποτελεί «κτήμα ες αεί». Όταν οι σημερινές πολιτικές αντιπαραθέσεις θα έχουν καταλαγιάσει, εκείνο που θα απομείνει δεν θα είναι τα συνθήματα ούτε οι επικοινωνιακές συγκρούσεις, αλλά η ψύχραιμη κρίση των γεγονότων. Και τότε θα φανεί αν η υπόθεση αυτή υπήρξε πράγματι θρίαμβος της δικαιοσύνης ή μία από τις περιπτώσεις όπου η πολιτική και η δικαιοσύνη βρέθηκαν σε μια δύσκολη και αμφιλεγόμενη συνάντηση.

Μέχρι τότε, εκείνο που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι η στάση μιας γυναίκας που, ανεξαρτήτως των πολιτικών κρίσεων που τη συνοδεύουν, αντιμετώπισε τις συνέπειες των επιλογών της χωρίς να απαρνηθεί τις πεποιθήσεις της και χωρίς να απολέσει την προσωπική της αξιοπρέπεια. Η δημόσια συζήτηση οφείλει να παραμείνει ανοικτή· όχι για να δικαιώσει ή να καταδικάσει εκ των προτέρων πρόσωπα, αλλά για να διασφαλίσει ότι οι αρχές της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας θα εξακολουθήσουν να κρίνονται με τα ίδια μέτρα για όλους.

Πηγή: emystras.com

Ο Κθούλου και ο Κοσμικός Τρόμος (VIDEO)

Τα κοράκια της παγκοσμιοποίησης ενάντια σε Πατρίδα και Πίστη

Ποιος ωφελείται από την διάλυση των Λευκών Ευρωπαϊκών Εθνών; Η πλουτοκρατία, τα κοράκια της παγκοσμιοποίησης, το γεωπολιτικό σύμπλεγμα του δυτικού φιλελευθερισμού. Τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων εξυπηρετούνται με την εισβολή εκατομμυρίων λαθρομεταναστών από τα βάθη της Ασίας και της Αφρικής. Εκείνοι κερδίζουν εις βάρος της Φυλής μας, η οποία συρρικνώνεται και οδηγείται στον αφανισμό. Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης που θα πρέπει να βρίσκεται μονίμως στην πρώτη γραμμή του αγώνα μας, διότι σε ελάχιστα χρόνια θα αποτελούμε μειοψηφία μέσα στην πατρίδα μας.

Ο πόλεμος ενάντια στον καπιταλισμό επίσης, πρέπει να είναι διαρκής και αμείλικτος. Είναι αγώνας εθνικός, διότι οι δυνάμεις του κεφαλαίου οδήγησαν στην σκλαβιά των μνημονίων και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου την χώρα μας. Ναι, ο καπιταλισμός είναι η δυστυχία μας, αφού πλήττει καίρια την εθνική μας ανεξαρτησία, φτωχοποιεί τους ανθρώπους, καταστρέφει το περιβάλλον, αλλοτριώνει τις ψυχές μας, ερημώνει την περιφέρεια μας, ξεπουλά τα εδάφη μας. Ο ληστρικός μηχανισμός του καπιταλισμού λειτουργεί στα πλαίσια της περίφημης παγκοσμιοποίησης. Είναι ο πλέον επικίνδυνος εχθρός για την βιωσιμότητα του Έθνους και της Φυλής μας. Είμαστε ενάντιοι σε κάθε είδους διεθνισμό που ισοπεδώνει την ποικιλομορφία και την διαφορετικότητα των εθνών.

Θεός έγινε στην εποχή μας το χρήμα και για να είμαστε ακριβηεις αυτόν ακριβώς τον καιρό είναι που αυτό φαίνεται καθαρά γιατί στην πραγματικότητα αυτή η αλλαγή της κοινωνίας, που ονομάζουν “νεωτερικότητα”, έχει αρχίσει εδώ και τρεις ολόκληρους αιώνες και όχι με τους περίφημους “διαφωτιστές”, αλλά με τις μηχανές, που φτιάχτηκαν για περισσότερο κέρδος και μόνο των αιώνιων “μεταπρατών” και όχι για το καλό των λαών.

Η απειλή της παγκόσμιας διακυβέρνησης βρίσκεται ένα βήμα πριν την επιβολή της, και το «όπλο» μας κατά του διεθνισμού και της πολτοποίησης της διαφορετικότητας είναι η ίδια μας η παράδοση.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com