Αρχιστράτηγος Γεώργιος Γρίβας: Άξιο Τέκνο της Πατρίδος!

Τον Ιανουάριο του 1974 το Ενωτικό επαναστατικό κίνημα κλονίζεται συθέμελα από τον θάνατο του Γεωργίου Γρίβα Διγενή, ο οποίος υπήρξε διαπρεπής αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και η κατεξοχήν ιστορική μορφή του κυπριακού Ελληνισμού, οργανώνοντας και διευθύνοντας τον αγώνα για την Ένωση της Μεγαλόνησου με την Μητέρα Ελλάδα.

Γεννημένος στην Λευκωσία τον Ιούλιο του 1897, διαφαινόταν από νωρίς η κλίση του στον αθλητισμό αλλά και το ενδιαφέρον του πάνω στα εθνικά θέματα. Αποφοίτησε από την σχολή Ευελπίδων το 1919 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού και αμέσως μετέπειτα συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου παρασημοφορήθηκε για την πολεμική του δράση και τον ηρωισμό του. Εντός ολίγων ετών είχε ήδη προαχθεί στον βαθμό του Λοχαγού, έναν βαθμό που κράτησε μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου του 1940. Αντιμετωπίζοντας τις υπεράριθμες στρατιές των Ιταλών εισβολέων στις βουνοκορφές της Βορείου Ηπείρου, κατέκτησε τον βαθμό του Ταγματάρχη συνεισφέροντας τα μέγιστα στο γράψιμο του Έπους του ’40. Μάλιστα ο διακαής πόθος του για την Εθνική ελευθερία είναι το κίνητρο που τον παρακινεί στο να μετατεθεί με προσωπικό του αίτημα στην πρώτη γραμμή του μετώπου, υπηρετώντας ως επιτελάρχης της δευτέρας Μεραρχίας.

Κατά την διάρκεια της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα ιδρύει στην Αθήνα την βασιλική αντικομμουνιστική οργάνωση «Χ» και γίνεται Αρχηγός της, συμβάλλοντας στην συντριβή των ξενοκίνητων κομμουνιστικών συμμοριών. Πολλοί από τους εμπειροπόλεμους άνδρες οι οποίοι στελέχωσαν την οργάνωση είχαν ήδη δείξει την ανδρεία και την μαχητικότητα τους κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Επρόκειτο για μια μπαρουτοκαπνισμένη μονάδα εθνικοφρόνων με αδιαμφισβήτητο πατριωτισμό και πολλές φορές υγιή ιδεολογικά στοιχεία, παρόμοια με αυτά που διέπνεαν και άλλες ένοπλες εθνικιστικές κινήσεις σε Πελοπόννησο και Μακεδονία εκείνη την ταραχώδη περίοδο.

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα έγραφε στην εφημερίδα των Χιτών ο Στρατηγός Γρίβας για την ιδεολογική ταυτότητα της οργάνωσης την οποία ίδρυσε: «Είμεθα η ΔΕΞΙΑ της άκρας δεξιάς εις ό,τι αφορά την διαφύλαξιν των εθνικών μας παραδόσεων και την εξασφάλισιν ου μόνον της εθνικής μας ακεραιότητος και ανεξαρτησίας, αλλά και των εθνικών μας διεκδικήσεων. Είμεθα όμως και η ΑΡΙΣΤΕΡΑ της αριστεράς εις ό,τι αφορά την δίκαια κατανομή των αγαθών και των θυσιών μεταξύ όλων των Ελλήνων εν πνεύματι ισότητος, ισονομίας και δικαιοσύνης. Κατέχουμεν τα δύο άκρα, του Εθνικισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης και η θέσις μας αυτή καθορίζει τας κατευθυντηρίους γραμμάς του προγράμματος μας και πάσης ενεργείας μας.».

Λίγοι αλλά λέοντες οι Χίτες, αντιστάθηκαν σθεναρά εναντίον των υπερπολλαπλάσιων εχθρών που συγκροτούσαν τις εφεδρικές μεραρχίες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Αθήνα, στα γεγονότα των Δεκεμβριανών του 1944. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν η προσπάθεια αμαύρωσης της «Χ» στα κατοπινά χρόνια από την εγχώρια αριστερά, η οποία με προμετωπίδα το προδοτικό Κομμουνιστικό Κόμμα δρούσε ως το μακρύ χέρι του σοβιετικού ιμπεριαλισμού στην χώρα μας. Η απόλυτη κατάντια των σοβιετόδουλων πρακτόρων, εκδηλώθηκε ξανά 11 χρόνια αργότερα όταν ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης κατέδωσε μέσω ραδιοφώνου την ταυτότητα του Διγενή, ενόσω εκείνος ήταν επικηρυγμένος από τις βρετανικές κατοχικές αρχές στην Κύπρο.

Το 1946 ο Γρίβας παραιτείται από την ενεργό υπηρεσία με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στην απελευθέρωση της ιδιαίτερης Πατρίδος του, όπου και μεταλαμπαδεύει τον Εθνικό αγώνα. Το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, αλλά και η κατηγορηματική άρνηση των Βρετανών να αναγνωρίσουν στους Κύπριους το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης παρά τα όσα εκείνοι υπόσχονταν, τον ωθούν στην απόφαση να οργανώσει τον ένοπλο αγώνα κατά των αποικιοκρατών δυναστών. Στο λυκόφως του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μεταβαίνει υπό συνθήκες άκρας μυστικότητος στην Κύπρο με το ψευδώνυμο «Διγενής», ιδρύοντας την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, θέτοντας τα θεμέλια του επικού εθνικοαπελευθερωτικού αντάρτικου.

Ωσαύτως ξεκινάει η επιτόπια οργάνωση της λαϊκής αντίστασης, στόχος της οποίας ήταν η εκδίωξη των Βρετανών και η πολυπόθητη ένωση της Κύπρου με τον κύριο ελλαδικό κορμό. Εκείνη την εποχή ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ είναι ένας στρατηγικός νους με παγκόσμια αίγλη, καθώς ακριβώς πάνω στα χρόνια της φωτιάς λαμβάνει τον επίσημο θαυμασμό και τις συγχαρητήριες επιστολές από ηγέτες πολλών αντιαποικιοκρατικών κινημάτων ανά την υφήλιο. Γνωστή είναι και η αλληλογραφία που διατηρούσε μαζί του ακόμα και ο κομμουνιστής Fidel Castro, ο οποίος δεν δίστασε να παραδεχτεί πως τα πρωτότυπα και ιδιοφυή σχέδια ανταρτοπολέμου που εκπονούσε ο Στρατηγός Γρίβας τα εφάρμοζε και ο ίδιος στο δικό του αντάρτικο στην Κούβα.

Η ΕΟΚΑ αρχικώς εστίασε στην ενότητα του κυπριακού λαού επιδεικνύοντας μεγαλείο ψυχής, προσπαθώντας να συσπειρώσει στην κοινή πάλη όσο το δυνατόν περισσότερες κοινωνικές δυνάμεις. Δυστυχώς όμως προδόθηκε στο πολιτικό πεδίο από τον ματαιόδοξο αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. Ενώ εν πρώτοις στήριζε τον σκοπό της Εθνικής εξέγερσης, ο αρχιεπίσκοπος αθετεί τον όρκο του για Ένωση, συμβιβάζεται με τους εχθρούς του Γένους μας και υπογράφει εν τέλει τις προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.

Οι μεθοδεύσεις αυτού του μειοδότη αποσκοπούσαν στην μόνιμη εγκαθίδρυση του ιδίου στην εξουσία της Κύπρου υπό οποιαδήποτε πολιτειακή συνθήκη. Αυτό το μένος, τον οδήγησε μέχρι το σημείο από βήματος του ΟΗΕ να καλέσει τους τούρκους να εισβάλουν στο νησί τον Ιούλιο του 1974. Προτιμούσε να διοικεί ένα κουτσουρεμένο ημικατεχόμενο προτεκτοράτο των δυτικών, από την ολόθερμη συμμετοχή στον αγώνα για απελευθέρωση και Ένωση με το κυρίως σώμα της Ελληνικής Πατρίδος. Δεν είναι τυχαία και η ειδωλοποίηση αυτού του τυχοδιώκτη από τους φιλελεύθερους εθνομηδενιστές τις επόμενες δεκαετίες σε Ελλάδα και Κύπρο, ως ένα σύμβολο δημοκρατίας και “ειρηνικής συνύπαρξης” με τους αγαρηνούς εισβολείς.

Οι συμβάσεις Ζυρίχης-Λονδίνου φαίνεται να βάζουν οριστικό τέλος στον επικό αγώνα των Κυπρίων αγωνιστών, διότι αυτές προβλέπουν την παραχώρηση δικαιωμάτων ισότιμης θεσμικής παρουσίας των τούρκων στην νήσο, αποκλείοντας τόσο το ενδεχόμενο της οριστικής εκδίωξης των τούρκων και βρετανών εισβολέων από την Κύπρο, όσο και την Ένωση αυτής με την Ελλάδα. Εκτός αυτού, σαφώς η ανακήρυξη του θνησιγενούς κρατιδίου της “Κυπριακής Δημοκρατίας” δεν αποτελούσε το εθνικό όραμα των επαναστατούντων Ελληνόπουλων.

Ο Γρίβας αναγκάζεται να φύγει από την Κύπρο και τον Μάρτιο του 1959 φτάνει στην Αθήνα. Πέντε έτη αργότερα επιστρέφει στην Κύπρο και αναλαμβάνει αρχηγός της Ανώτατης Στρατιωτικής Αμύνης. Μετά το στρατιωτικό κίνημα της 21ης Απριλίου του 1967 στην Αθήνα και την κατάληψη της εξουσίας από τους συνταγματάρχες, οι τούρκοι αποθρασύνονται στην Μεγαλόνησο. Η στάση του στρατιωτικού καθεστώτος και της κυπριακής κυβέρνησης αναγκάζουν τον Αρχηγό να κτυπήσει τουρκικές θέσεις. Η τουρκική πλευρά αντιδρά με τελεσίγραφο, επιζητώντας από τις κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας να αποσύρουν από το νησί την Ελληνική μεραρχία και να απομακρύνουν τον Γρίβα. Με την αποχώρηση της Μεραρχίας από το νησί η Κύπρος απογυμνώνεται αμυντικά και διευκολύνεται η επίτευξη των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων εις βάρος της νήσου. Ο άοκνος Στρατηγός της Μεγάλης Ιδέας επιστρέφει στην Αθήνα και τίθεται από το στρατιωτικό καθεστώς υπό παρακολούθηση και περιορισμό στην οικία του στο Χαλάνδρι.

Ωστόσο ο κίνδυνος για το μέλλον της νήσου είναι εμφανής και ο Αρχηγός προβλέπει ότι η λύση που προδιαγραφόταν για το Κυπριακό ήταν απαράδεκτη και αντεθνική, με συνέπεια την άμεση αντίδραση του. Ως εκ τούτου τον Σεπτέμβριο του 1971 καταφτάνει μυστικά στην Κύπρο ιδρύοντας την ΕΟΚΑ Β’, την οποία στελεχώνει κυρίως με πρώην μαχητές της πρώτης φάσης της ΕΟΚΑ και άλλους νέους, με στόχο την αλλαγή της κοινής υποχωρητικής γραμμής των ελλαδικών ηγεσιών αλλά κυρίως την συνέχιση του εθνικοαπελευθερωτικού ενωτικού αγώνα που είχε μείνει στην μέση κάποια χρόνια νωρίτερα.

Τους επόμενους μήνες δεν άργησε να φουντώσει η μετωπική σύγκρουση, η οποία καταλήγει σε ρήξη μεταξύ των πατριωτών ενωτικών και των ενδοτικών μακαριακών. Η Κύπρος εισήλθε στην δίνη μιας σφοδρής εμφύλιας διαμάχης με πράξεις βίας και αντιποίνων. Εν μέσω αυτού του κλίματος αλληλοσπαραγμού, ο λαμπρός αυτός Αρχιστράτηγος εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος από καρδιακά νοσήματα απεβίωσε στο κρησφύγετο του στην Λεμεσό, σαν σήμερα στις 27 Ιανουαρίου του 1974.

H ΕΟΚΑ Β’ χάνει τον φυσικό Ηγέτη της και ακολουθούν διαδοχικές εναλλαγές των επόμενων επικεφαλής, οι οποίοι φυσιολογικώς ήταν αδύνατον να σταθούν στο ύψος μιας τόσο ευφυούς προσωπικότητος, της οποίας η απώλεια άφησε ένα τεράστιο, δυσαναπλήρωτο κενό στην κρισιμότερη καμπή του ενωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου. Το νεκρό σώμα του Γεωργίου Γρίβα παρέμεινε δυο ημέρες προσβάσιμο για λαϊκό προσκύνημα, όπου χιλιάδες Κυπρίων υπό καταρρακτώδη βροχή απέτισαν τον ύστατο φόρο τιμής στον γενναίο Στρατηγό, ο οποίος πολέμησε για δεκαετίες και μέχρις εσχάτων για το μέγιστο ιδανικό της Ελευθερίας.

Από τις απέραντες εκτάσεις της Μικράς Ασίας και το ορεινό Καλπάκι, ως το λιοπύρινο νησί της Αφροδίτης, αυτός ο ξεχωριστός Άντρας άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του ως ο αληθινός Εθνάρχης του εικοστού αιώνος, στον οποίον οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής κλίνουμε το γόνυ ευλαβικά, συνεχίζοντας την βαριά κληρονομιά που εκείνος πρέσβευε. Την ένδοξη κληρονομιά του Αίματος και της Τιμής!

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr

Δημογραφικό: Μόλις 42.000 Ελληνόπουλα γεννήθηκαν από γονείς Έλληνες εις το γένος το 2025!

Η καταστροφή ξεκίνησε από το πρώτο Μνημόνιο του Γ.Α. Παπανδρέου το 2010 - Ιστορικό χαμηλό γεννήσεων στην Ελλάδα το 2025

Απογοήτευση προκαλούν τα στοιχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα σχετικά με τις γεννήσεις στην Ελλάδα, καθώς το 2025 υπήρξε η χρονιά με τις λιγότερες στην ιστορία της χώρας.

Σημειώνεται πως το 40% των γεννήσεων αφορά παιδιά από γονείς μη Έλληνες εις του γένος (ανεξάρτητα αν οι γονείς τους ή οι παππούδες τους ήρθαν στην Ελλάδα από τ0 1990), άρα τελικά λίγο περισσότερα από 40.000 ήταν τα Ελληνόπουλα που γεννήθηκαν από Έλληνες εις το γένος.

Και η καταστροφή του Γένους, ξεκίνησε, βέβαια, και αυτή από το 2010 και το πρώτο Μνημόνιο του Γ.Α. Παπανδρέου.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Eurostat ο πληθυσμός της χώρας μας αναμένεται να μειωθεί κατά 14% μέχρι το 2050 και να φτάσουμε τα 7,3 εκατομμύρια έως το 2100, αλλά με τους Έλληνες εις το γένος να είναι κάτω από 3 εκατ.!

Υπό αυτές τις συνθήκες η δημογραφική γήρανση δεν αποτελεί πλέον μια μελλοντική πρόβλεψη αλλά μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται με σαφήνεια στα επίσημα στοιχεία.

Βάσει των στοιχείων που ανακοινώθηκαν στα τέλη του 2025 για το προηγούμενο έτος (2024), ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας την 1η Ιανουαρίου 2025 εκτιμήθηκε σε 10.372.335 άτομα, παρουσιάζοντας οριακή μείωση.

Στο γράφημα που παρουσιάστηκε η καμπύλη είναι ενδεικτική. Το μνημονιακό έτος 2010 οι γεννήσεις ήταν 114.766 και το 2025 κατέρρευσαν στις 66.532 με την πτωτική πορεία να είναι συνεχής.

Τα αρνητικά μετά το 2010 φυσικά ισοζύγια (συνολικά 510 χιλ. θάνατοι περισσότεροι από γεννήσεις την περίοδο 2011-2024) συνέβαλαν στη μείωση του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας, μια μείωση καθ’ όλα σημαντική (-715 χιλ. βάσει των εκτιμήσεων της ΕΛΣΤΑΤ).

Σύμφωνα με τις πρόσφατες προβολές των Ηνωμένων Εθνών (2024) και της Eurostat (EUROPOP-2023) για την περίοδο 2025-2050, διαπιστώνεται μια σύγκλιση στην εκτίμηση ότι το αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων στην Ελλάδα είναι μη αναστρέψιμο.

Οι σύγχρονες προκλήσεις, όπως η οικονομική αβεβαιότητα, η ανεργία, η υπεραπασχόληση των γονέων και η έλλειψη επαρκών κοινωνικών πολιτικών υποστήριξης (π.χ. παιδικοί σταθμοί, άδειες), λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες για την απόκτηση παιδιών.

Να σημειωθεί πως σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, το συνολικό κόστος από τη γέννηση μέχρι την ενηλικίωση (18 έτη) ενός παιδιού κυμαίνεται μεταξύ 215.000 και 233.000 ευρώ, ανάλογα με τον τρόπο ζωής, τον τόπο διαμονής και τις επιλογές της οικογένειας. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 11.942-13.000 ευρώ ετησίως ή 995-1.083 ευρώ μηνιαίως

Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι προσπάθειες αύξησης του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, του αυξανόμενου κόστους ζωής, των περιορισμένων εγκαταστάσεων παιδικής φροντίδας, των προβλημάτων στέγασης, και ενός αυξανόμενου ποσοστού νέων που σκοπεύουν να παραμείνουν άτεκνοι, είναι πιθανό να διατηρήσουν τον παγκόσμιο δείκτη γονιμότητας χαμηλά στο άμεσο μέλλον.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Μητσοτάκης: Η Mercosur είναι… για το καλό μας!

Αμετανόητος, παρά την παραπομπή της συμφωνίας Ε.Ε. – Mercosur στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το διεθνές κύμα κατακραυγής, παραμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που επιμένει ότι η συμφωνία είναι για το καλό μας. Στη συνέντευξή του στο Euronews ο πρωθυπουργός άφησε στην άκρη την υποκριτική κατανόηση που είχε στον διάλογο με τους αγρότες και όχι μόνο δεν έκανε βήμα πίσω, αλλά επιβεβαίωσε την εμμονή του στην εφαρμογή μιας συμφωνίας που απειλεί ευθέως την ύπαρξη του πρωτογενούς τομέα.

«Η άποψή μου είναι απολύτως ξεκάθαρη: όταν πρόκειται για αυτές τις μεγάλες διεθνείς εμπορικές συμφωνίες, τα οφέλη είναι περισσότερα από τα μειονεκτήματα» δήλωσε με ισχυρή δόση δημιουργικής ασάφειας, υιοθετώντας πλήρως τη ρητορική των Βρυξελλών ως καλός και προβλέψιμος σύμμαχος. Με ένα αφήγημα που επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά, χωρίς όμως καμία ουσιαστική αναφορά στο ποιοι ωφελούνται και -κυρίως- ποιοι ζημιώνονται, την ώρα που η γνωστή κινηματογραφική φράση «είναι πολλά τα λεφτά» πλανάται πάνω από τις Βρυξέλλες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε, μάλιστα, πρόθυμος να αναλάβει και νέες πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, προαναγγέλλοντας ταξίδι στην Ινδία και τονίζοντας πως «έχουμε κάθε λόγο να τασσόμαστε υπέρ της διασφάλισης μιας διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες, που να ευνοεί το ελεύθερο εμπόριο».

Μόνο που το ελεύθερο εμπόριο, όπως προκύπτει από τη συμφωνία Mercosur, δεν λειτουργεί με τους ίδιους κανόνες για όλους αλλά μόνο για τους λίγους. Κι αυτό διότι η συμφωνία ανοίγει την ευρωπαϊκή αγορά σε τεράστιες ποσότητες αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική, τα οποία παράγονται με σαφώς χαμηλότερα περιβαλλοντικά, υγειονομικά και εργασιακά πρότυπα από αυτά που επιβάλλονται στους Ευρωπαίους παραγωγούς.

Παρά τη ρητορική περί κατανόησης των ανησυχιών των αγροτών, ο πρωθυπουργός αποφεύγει συστηματικά να απαντήσει στο βασικό ερώτημα: τι θα απογίνουν οι Έλληνες αγρότες σε αυτή τη νέα πραγματικότητα; Αντί γι’ αυτό, επιλέγει να υπερασπιστεί μια συμφωνία που ευνοεί κυρίως τις ισχυρές βιομηχανικές οικονομίες της κεντρικής Ευρώπης και συγκεκριμένα μονοπωλιακά συμφέροντα. Η εικόνα που εκπέμπεται είναι σαφής, παρά τις κοινωνικές αντιδράσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η κυβέρνηση θα θυσιάσει τον πρωτογενή τομέα στον βωμό της εξυπηρέτησης των λίγων και αρεστών.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Με τις ευλογίες της ΝΔ κυριάρχησε η αριστερά

Τέλη του 1975 ο πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας Κ. Τσάτσος παραδίδει στον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή μία έκθεση 30 σχεδόν σελίδων (υπάρχει στο «ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ»), στην οποία έκθεση, παραθέτοντας στοιχεία για την κατάσταση η οποία επικρατεί στα ΜΜΕ, Παιδεία και Πανεπιστήμια, του εκφράζει την άποψη ότι η Ελλάδα παραδίδεται αμαχητί ιδεολογικά και πολιτικά στους κομμουνιστές. Είτε από αδυναμία, είτε από αδιαφορία, αφού μοναδικό ενδιαφέρον της ψευτοδεξιάς είναι η εξουσία, οι μίζες και οι ρεμούλες, δεν δίνει καμία σημασία. Άλλωστε μία ισχυρή αριστερά είναι χρήσιμη στην Ν.Δ. για δυο λόγους: α) Αφαιρεί ψήφους από τον ανταγωνιστή, την κεντροαριστερά (κάποτε ΠΑΣΟΚ, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ) και β) Αποτελεί το αντίπαλο δέος σε κάθε προσπάθεια από τα ακροδεξιά να πληγεί η Ν.Δ. εκλογικά ή με κάποιον άλλο τρόπο. Έτσι η Ν.Δ. αφήνει την αριστερά να κυριαρχεί ιδεολογικά και πολιτικά και σήμερα 52 χρόνια μετά την μεταπολίτευση βλέπουμε τα ορφανά του Μαρξ να κυριαρχούν στα ΜΜΕ, στις επιχειρήσεις, στα Πανεπιστήμια, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών (που ανέρχονται πλέον σε… χιλιάδες!) είναι κομμουνιστές και βεβαίως και στον δημόσιο τομέα και στην δικαιοσύνη. Η Ελλάδα έχει γίνει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης και ίσως να ήταν διαφορετική σήμερα η τύχη της χώρας μας εάν δεν κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος ο μπολσεβικισμός στην ίδια την Μόσχα και στην συνέχεια σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη. Δυστυχώς, όμως για τους ενταύθα μπολσεβίκους, τους έμειναν τα αξιώματα και οι θέσεις ισχύος, αλλά δεν μπορούν να ασκήσουν μαρξιστική εξουσία στον καιρό της παγκοσμιοποίησης. Μάλιστα ακόμη και τα κράτη που παρέμειναν κομμουνιστικά έχουν εξελιχθεί σε τουριστικές ατραξιόν ή παγκόσμια πειράματα του καπιταλισμού, όπως ο Βιετνάμ, η Βόρειος Κορέα και βέβαια η νέα παγκόσμια καπιταλιστική δύναμη, η … κομμουνιστική (!) Κίνα. Κοντά σε αυτές τις χώρες και η Ελλάδα των ορφανών του Μαρξ, Σοβιέτ κυριολεκτικά, στο οποίο το μίσος για οτιδήποτε εθνικιστικό κυριαρχεί. Οι κάποτε φανατικοί μπολσεβίκοι, που ήθελαν να κάνουν την επανάσταση του προλεταριάτου, βλέπουν ότι τα όνειρά τους χάθηκαν για πάντα και σήμερα με γεμάτες τσέπες και βολεμένοι σε θέσεις εξουσίας τους μένει το μίσος για τους Εθνικιστές, στους ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ Εθνικιστές και όχι στους … χρήσιμους αντικαταστάτες…

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Σταύρος Λυγερός - Πήρε αυτά που ήθελε ο Τραμπ από Γροιλανδία και άφησε την Ευρώπη ευχαριστημένη! (VIDEO)

Η Eva Bourgeois για τον Ιούλιο Έβολα και το Μικρό Μαύρο Βιβλίο

 

Μετάφραση από τα γαλλικά: Eustathius Servus  Goldmund Ueberkonst

Ένας ολοκαίνουργιος ελβετικός εκδοτικός οίκος, ο Lohegrin, είχε την ιδέα να επανεκδώσει το «Μικρό Μαύρο Βιβλίο» του Ιουλίου Έβολα σε μια εμπλουτισμένη έκδοση.

Αυτό το εγχειρίδιο στοχεύει να αποτελέσει «έναν οδηγό για την πλοήγηση στις στροφές και τις ανατροπές του κόσμου, για την απόδραση από τον «λαβύρινθο του σύγχρονου κόσμου». 

Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το έργο, η Eva Bourgeois, μας παρουσιάζει αυτόν τον πραγματικό «Έβολα Τσέπης».

Πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ ο Έβολα επηρέασε τον Φασισμό και υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία στη σκέψη του, πολλές από τις θέσεις του δεν συμμορφώνονται με το καθολικό δόγμα, και η παράδοση που ισχυρίζεται ότι ακολουθεί δεν είναι η καθολική παράδοση.

Rivarol: Γιατί να αναδημοσιεύσετε αυτή τη συλλογή με αποσπάσματα του Ιουλίου Έβολα;

Eva Bourgeois: Το Μικρό Μαύρο Βιβλίο είναι ένα απόσταγμα της σκέψης του Έβολα. Η οργάνωση του σε κεφάλαια σύμφωνα με τα κύρια θέματα που είναι αγαπητά στον συγγραφέα επιτρέπει τόσο στους νεοφερμένους όσο και σε όσους είναι πιο εξοικειωμένοι με το έργο του να κατανοήσουν το σύνολο της σκέψης του.

Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που δημοσιεύτηκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, περιείχε μόνο τα μισά κείμενα που υπήρχαν στην ιταλική έκδοση, «Ο Φορητός Έβολα». Θέλαμε να διορθώσουμε αυτήν την παράλειψη δημοσιεύοντας σήμερα μια πλήρη έκδοση, με πρόλογο του Gianfranco de Turris, προέδρου του Ιδρύματος Ιούλιος Έβολα.

R: Όταν εκδόθηκε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, ήταν ένα είδος απάντησης στο «Μικρό Κόκκινο Βιβλίο» των Μαοϊκών. 

Ποια ήταν η επιρροή του στη γενιά των Φασιστών αγωνιστών κατά τα «Χρόνια του Μολύβδου» στην Ιταλία;

Ε: Καταφέραμε να το συζητήσουμε αυτό με τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Έβολα. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αντίκτυπος του «Μικρού Μαύρου Βιβλίου» στους Ιταλούς ακτιβιστές της δεκαετίας του 1970.

Είναι πιο πιθανό βιβλία όπως τα «Άνθρωποι ανάμεσα στα ερείπια» και «Καβαλικεύοντας την τίγρη» να είχαν μεγαλύτερη επιρροή. Πράγματι, ο Ιούλιος Έβολα έγραψε το «Άνθρωποι ανάμεσα στα ερείπια» τη δεκαετία του 1950 για να παράσχει καθοδήγηση σε «δεξιές» ομάδες εκείνης της εποχής.

R: Μπορείτε να μας περιγράψετε την επαγγελματική πορεία του Ιουλίου Έβολα; 

Ε: Ο Ιούλιος Έβολα  ήταν μια σύνθετη προσωπικότητα, καλλιτέχνης, φιλόσοφος, μεταφυσικός και πολιτικός στοχαστής. Σε όλα τα πολυάριθμα έργα του, εξερεύνησε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η πνευματικότητα, η σχέση μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, η Ανατολή και η Δύση, η τέχνη και η παρακμή της, ο πόλεμος, η ιστορία, το σεξ και η ορειβασία. 

Για να αφηγηθούμε συνοπτικά την ιστορία της ζωής του, ήταν κοντά στο Φασιστικό καθεστώς χωρίς ποτέ να γίνει μέλος του Κόμματος. Προσπάθησε να επηρεάσει την κυβέρνηση σύμφωνα με τις ιδέες του. Έχοντας σημειώσει μικρή επιτυχία, αργότερα δοκίμασε την τύχη του στη Γερμανία, όπου έδωσε διαλέξεις και προσπάθησε να ανοίξει ένα σχολείο.

Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αρνούμενος να βρει καταφύγιο, επέλεξε να βγει στους βομβαρδισμούς «για να δοκιμάσει το πεπρωμένο του». Τραυματισμένος, έχασε τη χρήση των κάτω άκρων του. 

Έντονα επικριτικός απέναντι στον Καθολικισμό στα πρώτα του γραπτά, ιδιαίτερα στον Παγανιστικό Ιμπεριαλισμό, αργότερα θα αναθεώρησε τις θέσεις του, υποστηρίζοντας ότι ο πρώιμος Χριστιανισμός ήταν ένα «τραγικό και απελπισμένο» μονοπάτι προς τη σωτηρία.

R: Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι πιο ισχυρές ιδέες στη σκέψη του Έβολα;

E: Ο αγώνας ενάντια στη νεωτερικότητα και τις εκδηλώσεις της αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της σκέψης του Έβολα. Πίσω από αυτόν τον όρο, ο συγγραφέας ομαδοποιεί όλα τα δεινά που χαρακτηρίζουν την εποχή μας: την κατάρρευση των καστών και των ιεραρχικών δομών, την παραμέληση των παραδόσεων και την άνοδο του ισότιμου προσανατολισμού και του φεμινισμού.

Αντίπαλος της εξελικτικής θεωρίας και ηγετική φυσιογνωμία στο «παραδοσιακό» κίνημα, ο Έβολα, σε αντίθεση με τον Γκενόν, αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας ενεργής δυτικής παράδοσης - όχι απλώς στοχαστικής - που συνδέεται με τα σύμβολα της Βασιλείας.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Έβολα ευνοεί μια αυτοκρατορική δύναμη και μια κοινωνία καστών, τις οποίες προσδιορίζει χρησιμοποιώντας ορολογία ειδική για τον Ινδουισμό αλλά και για τη ρωμαϊκή αρχή του «suum cuique tribuere»/ «είς έκαστον τό είδος του» και της οποίας η συμμετοχή, σύμφωνα με τον ίδιο, υπερισχύει της εθνικής ταυτότητας. Κατά την άποψη του, η εξουσία του μονάρχη υπερισχύει της πνευματικής εξουσίας.

R: Είναι ακόμα εφικτό το ηρωικό και πολεμοχαρές όραμα του Έβολα στον «μεταμοντέρνο» κόσμο μας;

E: Το παραδοσιακό όραμα είναι μεταχρονικό. Ο Ιούλιος Έβολα, επιπλέον, υποστηρίζει μια κυκλική άποψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία θα ζήσουμε σε μια σκοτεινή και παρακμιακή «Εποχή του Σιδήρου», την οποία πρέπει να διαδεχθεί μια «Χρυσή Εποχή».

Η λειτουργία του πολεμιστή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με «την πορεία της δράσης». Ως προστάτης της Τάξης και της Παράδοσης, ο ρόλος του είναι να επιταχύνει το τέλος της περιόδου εκφύλισης που βιώνουμε και να εργαστεί για την αποκατάσταση της Χρυσής Εποχής. Με την άνοδο των παραγόντων παρακμής που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, οι αρετές του πολεμιστή είναι πιο απαραίτητες από ποτέ για να αντιστραφεί η ισορροπία.

R: Προς το τέλος της ζωής του, ο Έβολα εξήγησε ότι κάποιος έπρεπε να «καβαλικεύσει την τίγρη» του σύγχρονου κόσμου για να πολεμήσει αποτελεσματικά. Πώς πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ιδέα;

E: Ο Ιούλιος Έβολα  προτείνει, μέσω αυτής της φόρμουλας, να επιδιώξει να «μετατρέψει τα δηλητήρια σε φάρμακα μέσω ταντρικών μέσων». Έχοντας παρατηρήσει τη ματαιότητα της πολιτικής δράσης, την αδυναμία εύρεσης καταφυγίου σε έναν αυτοτελή κόσμο ανέγγιχτο από τα ελαττώματα της νεωτερικότητας και το αδιέξοδο των μυητικών μονοπατιών, ο Έβολα προτείνει ότι όσοι έχουν το απαραίτητο σθένος θα πρέπει να ασχοληθούν με τη σύγχρονη κοινωνία και να εξελιχθούν μέσα σε αυτήν.

Αυτό συνεπάγεται μια ύπαρξη στο χείλος του γκρεμού, επιτρέποντας την αυτογνωσία μέσω της αυτοδοκιμασίας αλληλεπιδρώντας με ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η προσέγγιση του Έβολα είναι καθαρά ατομικής φύσης.

R: Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια για βιβλία στα σκαριά;

E: Στόχος του εκδοτικού μας οίκου είναι να φέρει στην προσοχή των γαλλόφωνων αναγνωστών βιβλία που είναι δύσκολο να βρεθούν ή είναι πέρα ​​από τις δυνατότητες των περισσότερων προϋπολογισμών. 

Σχεδιάζουμε επίσης να δημοσιεύσουμε έργα που δεν είναι διαθέσιμα στα γαλλικά. Θα ανακοινώσουμε τις επερχόμενες εκδόσεις μας μέσα στον επόμενο μήνα.

Συνέντευξη από τη Monika Berchvok

 

ΠΗΓΗ

 

 Eva Bourgeois, μια σύγχρονη Βαλκυρία (ΦΩΤΟ)