Λιγότερη «δημοκρατία» στην Ελλάδα από χώρες όπως η Μποτσουάνα και η Τζαμάικα

Ω δημοκρατία, ποι προβιβάς ημάς ποτε;
Αχ Δημοκρατία, πού θα μας οδηγήσεις;
Αριστοφάνης

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του V-Dem Institute του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ, ο «σύγχρονος» κόσμος μετράει σήμερα ούτε ένα ούτε δύο, αλλά 92 αυταρχικά καθεστώτα, έναντι 87 δημοκρατιών! Το 74% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περί τα έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι, ζουν σε αυταρχικά κράτη, ενώ μόλις το 7% διαβιοί σε φιλελεύθερες δημοκρατίες. Ανάμεσα σε αυτό το 7% δεν συγκαταλέγεται πλέον η Ελλάδα. Σύμφωνα με τον δείκτη φιλελεύθερης δημοκρατίας του V-Dem, που μετρά όχι μόνο αν διεξάγονται εκλογές σε μια χώρα, αλλά και αν λειτουργούν οι θεσμοί που τις κάνουν να έχουν νόημα.

H Ελλάδα έχει υποβαθμιστεί από «φιλελεύθερη» σε «απλή δημοκρατία» και κατατάσσεται χαμηλότερα ακόμη και από αναπτυσσόμενες χώρες, όπως η Μποτσουάνα, το Τρινιντάντ και Τομπάγκο ή ακόμα και η Τζαμάικα… Οι σημαντικότερες αδυναμίες εντοπίζονται στη λογοδοσία και στον κοινοβουλευτικό και δικαστικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας.

Δεκαοκτώ βουλευτές καταδικάστηκαν για το έγκλημα ενός οπαδού του κόμματος, δεκάδες οδηγήθηκαν στις φυλακές για τις Ιδέες τους και ύστερα μας λένε ότι έχουμε «δημοκρατία» στην Ελλάδα. Δυστυχώς, λοιπόν, δεν χρειαζόμασταν την κατάταξη του Σουηδικού πανεπιστημίου για να διαπιστώσουμε την θλιβερή κατάντια των θεσμών της «δημοκρατίας».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η θεωρία της εξουσίας

Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Η καθολική παρακμή είναι συνέπεια της οικογενειοκρατίας

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ισότητα στην εξουσία. Η πολιτική ζωή χαρακτηρίζεται από τη μακροχρόνια παρουσία οικογενειών και δικτύων στο κέντρο των αποφάσεων. Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύεται με μεγάλη ακρίβεια από την κλασική θεωρία των ελίτ, όπως διατυπώθηκε από τον Vilfredo Pareto, τον Gaetano Mosca και τον Robert Michels, οι οποίοι υποστήριξαν ότι σε κάθε οργανωμένη κοινωνία η εξουσία συγκεντρώνεται αναπόφευκτα σε μια μειοψηφία που τείνει να αναπαράγει τον εαυτό της.

Ο Pareto μιλούσε για την «κυκλοφορία των ελίτ», θεωρώντας ότι μια κοινωνία παραμένει δυναμική μόνο όταν νέες ομάδες μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλαιές. Όταν αυτή η κυκλοφορία περιορίζεται, η χώρα οδηγείται σε παρακμή. Ο Mosca τόνισε ότι πάντα υπάρχει μια οργανωμένη μειοψηφία που κυβερνά μια ανοργάνωτη πλειοψηφία, ενώ ο Michels διατύπωσε τον περίφημο «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας», σύμφωνα με τον οποίο τα δημοκρατικά συστήματα τείνουν να ελέγχονται από μικρές ομάδες που επιδιώκουν τη διατήρηση της ισχύος τους.

Η θεωρία αυτή περιγράφει μια δομική τάση των κοινωνιών να δημιουργούν σταθερές ελίτ, οι οποίες έχουν συμφέρον να διατηρούν τις συνθήκες που επιτρέπουν την αναπαραγωγή τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ύπαρξη πολιτικών δυναστειών είναι μηχανισμός συνέχειας της εξουσίας. Το οικογενειακό όνομα, τα δίκτυα, η πρόσβαση σε πόρους, η γνώση των μηχανισμών του κράτους και των κομμάτων, η παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και η δυνατότητα ελέγχου της πολιτικής ατζέντας αποτελούν μορφές κεφαλαίου που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.

Όσο πιο αδύναμοι είναι οι θεσμοί αξιοκρατίας τόσο ευκολότερα αυτές οι μορφές κεφαλαίου μετατρέπονται σε δικτατορία και η δημοκρατία δεν λειτουργεί, επειδή η πρόσβαση στην εξουσία παραμένει αδύνατη. Με αφορμή την αυτοκτονία καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη λόγω της βίας των μαθητών της και την απαξίωσή της από το σύστημα τονίζεται ότι ο καθοριστικός παράγοντας που επιτρέπει ή εμποδίζει την ανανέωση των ελίτ είναι οι αυστηροί θεσμοί στη δημόσια εκπαίδευση. Όταν το δημόσιο σχολείο δημιουργεί πολίτες με υψηλότερη ηθική και γνωστικές δεξιότητες, μεγαλύτερη αυτονομία σκέψης και μεγαλύτερη ικανότητα συμμετοχής στη δημόσια ζωή και υψηλό δείκτη ευφυΐας, αυξάνεται η κοινωνική κινητικότητα και επιτρέπεται η είσοδος νέων ανθρώπων στις ελίτ. Αντίθετα, όταν η εκπαίδευση υποβαθμίζεται, η μέση ευφυΐα του πληθυσμού μειώνεται ως αποτέλεσμα περιβάλλοντος και θεσμών.

Η ανυπαρξία πειθαρχίας, η απουσία αξιολόγησης και η κοινωνική απαξίωση του σχολείου οδηγούν σε γενικευμένη πτώση δεξιοτήτων, η οποία έχει άμεσες συνέπειες στην οικονομία, στη διοίκηση και την ποιότητα της δημοκρατίας. Ο φαύλος κύκλος διατηρείται. Η ελίτ παράγει συνειδητά αδύναμη εκπαίδευση, αυτή παράγει χαμηλό επίπεδο γνωστικών δεξιοτήτων, ενώ ένας πληθυσμός με ανύπαρκτες δεξιότητες αδυνατεί να απαιτήσει αποτελεσματικούς θεσμούς και να ελέγξει την εξουσία. Αυτό επιτρέπει στις ίδιες πολιτικές ομάδες να παραμένουν στην κορυφή, ενισχύοντας τη θεσμική αδράνεια.

Με τον τρόπο αυτό η αναπαραγωγή της εξουσίας δεν χρειάζεται να επιβληθεί με καταναγκασμό· προκύπτει από τη δομή των θεσμών και των ευκαιριών. Ο Bertrand Russell είχε επισημάνει ότι η διαμόρφωση χαρακτήρα και πεποιθήσεων από τις ελίτ μέσω εκπαίδευσης και πολιτισμικών μηχανισμών οδηγεί σε παγίωση των διαφορών μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει χαρακτηριστικά που περιγράφονται σε αυτό το μοτίβο. Η διαφορά σε σχέση με χώρες με ισχυρότερη θεσμική λειτουργία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται η παιδεία, η διοίκηση και η πολιτική ανταγωνιστικότητα.

Συνεπώς, η ποιότητα της δημοκρατίας εξαρτάται από το αν οι ελίτ ανανεώνονται και εάν η εκπαίδευση παραμένει ισχυρή. Όταν η εκπαίδευση αποδυναμώνεται και οι θεσμοί καταργούνται, η αναπαραγωγή της εξουσίας γίνεται ευκολότερη ενώ το συνολικό κοινωνικό δυναμικό μειώνεται. Και όταν αυτό συμβεί, η παρακμή εμφανίζεται ως συνέπεια ενός συστήματος που δεν ανανεώνεται. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Η καθολική παρακμή είναι συνέπεια της οικογενειοκρατίας.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Το ΣτΕ επικύρωσε το αίσχος της ΝΔ σε βάρος των ορφανών

Συνταγματικός κρίθηκε ο νόμος-έκτρωμα της Νέας Δημοκρατίας περί «γάμων ομοφύλων» υιοθεσίας παιδιών από τους «LGBTQ».

Υπενθυμίζουμε ότι (σε αντίθεση με την διαδεδομένη παραφιλολογία) δεν υπάρχει καμία σύμβαση που να αναγνωρίζει την υιοθεσία σαν «ανθρώπινο δικαίωμα». Ακόμα και η περίφημη «ισότητα στον γάμο» δεν επιβάλλεται κατ’ αυτόν τον τρόπο από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), αφού το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει κρίνει ήδη από το 2010 ότι «το άρθρο 12 εγγυάται την παραδοσιακή έννοια του γάμου ως ένωση ανδρών και γυναικών. Το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι ορισμένα συμβαλλόμενα κράτη έχουν επεκτείνει τους γάμους σε ομόφυλα ζευγάρια, αλλά υποστηρίζει ότι αυτό αντικατοπτρίζει το δικό τους όραμα για τον ρόλο του γάμου στις κοινωνίες τους και ότι δεν απορρέει από την ερμηνεία των θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως δηλώνεται από τα κράτη μέλη της Σύμβασης του 1950». Επομένως, ο νόμος 5089/2024 είναι ξεκάθαρα μια πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας που «αντικατοπτρίζει όραμα της για τον ρόλο του γάμου» και κανένας φορέας δεν «ανάγκασε» τους βουλευτές της να τον ψηφίσουν.

Έτσι, το δικαίωμα του παιδιού σε μια φυσιολογική ζωή ακυρώνεται χάρη του δικαιωματισμού και της «woke» ατζέντας, που προωθεί συστηματικά η κυβέρνηση, παρά της δηλώσεις της για το αντίθετο και παρά την (χλιαρή) διαφωνία της εκλογικής της βάσης που καμώνεται ότι διέπεται από Χριστιανικές αξίες. Η παιδική ζωή υποβιβάζεται σε αξεσουάρ για τους ενηλίκους, κατά το ίδιο πνεύμα που θεωρήθηκε «δικαίωμα» και η έκτρωση παρά την ωμή παραβίαση του όρκου του Ιπποκράτη (που την απαγορεύει ρητά).

Για την ιστορία, παραθέτουμε το σκεπτικό των δικαστών του ΣτΕ που τίμησαν το λειτούργημα τους προσπαθώντας να υπερασπιστούν τις παιδικές ζωές, αλλά δυστυχώς μειοψήφησαν:

Οι διατάξεις του άρθρου 3 του ν. 5089/2024, με το οποίο τροποποιείται το άρθρο 1350 ΑΚ, κατά το μέρος που προβλέπει τη δυνατότητα συνάψεως «γάμου» μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, λαμβανομένου υπόψη:

(α) ότι η κατά το Σύνταγμα έννοια του γάμου έχει στη χώρα μας δεδομένο ιστορικό, πολιτισμικό και νομικό περιεχόμενο [ως «γάμος» νοείται ο γάμος μεταξύ ετεροφύλων],

(β) ότι ήδη παρείχετο επαρκής, ισοδύναμη με τον γάμο – και σύμφωνη με τις επιταγές των ανωτέρω συνταγματικών διατάξεων και των διατάξεων της Ε.Σ.Δ.Α. και του ΧΘΔΕΕ – προστασία των σταθερών συμβιώσεων ομοφύλων ζευγαριών μέσω του θεσπισθέντος συμφώνου συμβιώσεως, και, συνεπώς, δεν υφίστατο υποχρέωση εκ των ως άνω διεθνών κειμένων προς θέσπιση της επίδικης ρύθμισης και

(γ) ότι, ως εκ των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών του, συναπτομένων προς ηθικές, φυσιολογικές και δημογραφικές παραμέτρους, ο κατά το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος προστατευόμενος γάμος (μεταξύ ετεροφύλων) δεν τελεί υπό τις αυτές συνθήκες με τις ως άνω σταθερές και πραγματικές συμβιώσεις ομοφύλων, και, συνεπώς, ανακύπτει ζήτημα παραβιάσεως της αρχής της ισότητος εκ της ομοίας νομικής μεταχειρίσεως των δύο αυτών καταστάσεων, αντίκεινται προς το άρθρο 21 παρ. 1 και 4 παρ. 1 του Συντάγματος.

Περαιτέρω, οι σχετικές με την υιοθεσία αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα αποκλειστικά το συμφέρον του παιδιού. Εν προκειμένω δεν προκύπτει ότι έχουν ληφθεί υπόψη από τον νομοθέτη ειδικές και εμπεριστατωμένες μελέτες, εκτεινόμενες σε βάθος χρόνου, από τις οποίες να προκύπτει η μακροπρόθεσμη επίδραση στη διανοητική, ψυχολογική και κοινωνική ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών, από τη διαβίωση σε οικογένεια ομοφύλων ατόμων και, κατά συνέπειαν, η ασφαλής ανάπτυξή τους στο πλαίσιο αυτό. Ως εκ τούτου, η κατά τα ανωτέρω συναγομένη από το άρθρο 12 παρ. 1 δεύτερο εδάφιο του ν. 5089/2024 αναγνώριση της δυνατότητος υιοθεσίας και εν γένει αποκτήσεως κοινού τέκνου στο πλαίσιο των κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του επίδικου νόμου ενώσεων ομοφύλων προσώπων, δεν τελεί, κατά την ίδια γνώμη, σε αρμονία με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 του Συντάγματος, 8 της Ε.Σ.Δ.Α., της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του παιδιού και της Συμβάσεως της Χάγης για τις διακρατικές υιοθεσίες.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Οι «ντετέκτιβ του υπερφυσικού» στη φανταστική λογοτεχνία και την ένατη τέχνη

Μια δημοφιλής υποκατηγορία της λογοτεχνίας του φανταστικού που συνδυάζει στοιχεία της αστυνομικής λογοτεχνίας με τη φαντασία και τον γοτθικό τρόμο είναι οι ιστορίες με «ντετέκτιβ του υπερφυσικού» (occult detectives), οι οποίοι δεν αναζητούν απλώς δολοφόνους, αλλά καλούνται να αντιμετωπίσουν φαντάσματα, δαίμονες, κατάρες και άλλες απόκοσμες απειλές χρησιμοποιώντας τόσο την ορθολογική σκέψη όσο και τις γνώσεις τους στον Αποκρυφισμό και την Παραψυχολογία..

Ο Ιρλανδός συγγραφέας Sheridan Le Fanu (1814-1888) θεωρείται ο «πατέρας» του είδους με τον εμβληματικό ντετέκτιβ Dr. Hesselius, ο οποίος χρησιμοποιεί τις επιστημονικές και απόκρυφες γνώσεις του για να εξηγήσει και να αντιμετωπίσει διάφορα υπερφυσικά φαινόμενα. Ο Hesselius εμφανίζεται στη συλλογή In a Glass Darkly το 1872.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, οι Βρετανοί συγγραφείς H. Heron και E. Heron (ψευδώνυμα του Hesketh Hesketh-Prichard και της μητέρας του, Kate O'Brien Ryall Prichard), έγραψαν μια σειρά ιστοριών με ήρωα τον ψυχολόγο-ντετέκτιβ Flaxman Low (Ghosts: Being the Experiences of Flaxman Low).

Το 1908 εκδίδεται  η συλλογή διηγημάτων John Silence, Physician Extraordinary του Άγγλου συγγραφέα Algernon Blackwood με ήρωα τον εύπορο γιατρό και «ντετέκτιβ του απόκρυφου» Dr. John Silence, ειδικό μελετητή του αποκρυφισμού και των παραφυσικών φαινομένων.

Ο Σάιλενς καλείται να αντιμετωπίσει διάφορες ασυνήθιστες περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με στοιχειωμένα σπίτια, μετενσαρκώσεις, φαντάσματα, λυκάνθρωπους, μυστηριώδεις δυνάμεις του Κακού κ.λπ. Τα όπλα του θα είναι ανάλογα για κάθε περίπτωση: εξορκισμοί, αρχαίες τελετουργίες, μαγικές επικλήσεις κ.α. Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο εκείνη στην Αγγλία ανθούσε ο Πνευματισμός και η Θεοσοφία. Ο ίδιος ο Μπλάκγουντ (όπως και άλλοι Άγγλοι συγγραφείς του Φανταστικού) υπήρξε μέλος της “Ερμητικής Αδελφότητας της Χρυσής Αυγής” (Ηermetic Brotherhood of the Golden Dawn).

Η πλήρης συλλογή διηγημάτων εκδόθηκε στα ελληνικά με τίτλο «Τζον Σάιλενς – Αρχαίες Μαγείες και άλλες απόκρυφες υποθέσεις» το 2025 (εκδόσεις Στοχαστής).  

Ο Thomas Carnacki είναι ένας ντετέκτιβ του υπερφυσικού που δημιουργήθηκε από τον Άγγλο συγγραφέα William Hope Hodgson (1877-1918). Ο Carnacki είναι ο πρωταγωνιστής μιας σειράς έξι διηγημάτων που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1910 και 1912 στα  περιοδικά The Idler και The New Magazine και το 1913 εκδόθηκαν σε βιβλίο με τίτλο Carnacki, the Ghost-Finder.

Ένας ακόμη ντετέκτιβ του υπερφυσικού, που έγινε εξαιρετικά δημοφιλής μέσα από τις σελίδες του θρυλικού pulp περιοδικού Weird Tales, είναι ο Jules de Grandin, Γάλλος γιατρός και ερευνητής υπερφυσικών φαινομένων, δημιούργημα του Αμερικανού νομικού και συγγραφέα Seabury Quinn (1889-1969), ενός από τους πλέον διάσημους συγγραφείς του περιοδικού. Να σημειωθεί ότι το περιοδικό Weird Tales (1923 -1940) δημοσίευσε έργα πολλών κορυφαίων Αμερικανών συγγραφέων του Φανταστικού: H.P. Lovecraft, R. E Howard, Robert Bloch, Clark Ashton Smith, August Derleth, Ray Bradbury, Edmond Hamilton κ.α.

Μεταξύ των ντετέκτιβ της σύγχρονης φανταστικής λογοτεχνίας αξίζει να αναφερθούν  οι παρακάτω:

Ο Harry Dresden του Αμερικανού συγγραφέα Jim Butcher. Ο Harry Dresden είναι ένας επαγγελματίας μάγος-ντετέκτιβ που ζει στο σύγχρονο Σικάγο και συνεργάζεται με την αστυνομία για αλλόκοτες υποθέσεις που έχουν να κάνουν με διαφόρων ειδών υπερφυσικές οντότητες, οι οποίες δεσπόζουν στη λογοτεχνία τρόμου (φαντάσματα, βρυκόλακες κ.λπ). Ο Dresden είναι πρωταγωνιστής της σειράς μυθιστορημάτων του Butcher, The Dresden Files.

Στα ελληνικά κυκλοφορεί το μυθιστόρημα: Τα Αρχεία του Ντρέσντεν - Δαιμονική Καταιγίδα, Εκδόσεις «Η Άγνωστη Καντάθ», 2008.

Ο Harry D'Amour  του Βρετανού συγγραφέα Clive Barker. Ο σκληροτράχηλος Harry, που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη, αν και ξεκίνησε ως απλός ντετέκτιβ, οι συχνές του επαφές με το "Κενό" (the Gulf) και τις δυνάμεις της Κόλασης τον μετέτρεψαν σε έναν έμπειρο εξορκιστή και ερευνητή του υπερφυσικού. Το σώμα του είναι  γεμάτο από τατουάζ, τα οποία είναι στην πραγματικότητα σύμβολα και ξόρκια που τον προστατεύσουν από το κακό.

Ο Harry D'Amour  ενσαρκώθηκε από τον ηθοποιό Scott Bakula στην ταινία τρόμου του 1995, Lord of Illusions (Ο Άρχοντας των Ψευδαισθήσεων), την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Barker.

Η Anita Blake της Αμερικανίδας συγγραφέως Laurell K. Hamilton.  Η Blake είναι η Εκτελέστρια, μια διαβόητη νεκρομάντις, που διαθέτει την ικανότητα να ανασταίνει νεκρούς για ανακρίσεις και κυνηγά υπερφυσικά όντα (βρυκόλακες, αδηφάγα ζόμπι, κ.λπ.) που παρανομούν. Βιβλία της που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά είναι: Ένοχες Απολαύσεις, Το γελαστό πτώμα, και Το τσίρκο των καταραμένων (εκδόσεις ΟΞΥ).

Ο Charlie Parker του Ιρλανδού συγγραφέα John Connolly. Πρόκειται για έναν πρώην ντετέκτιβ της αστυνομίας της Νέας Υόρκης που εργάζεται ως ιδιωτικός ερευνητής, οι υποθέσεις του οποίου συχνά ακροβατούν ανάμεσα στο κλασικό αστυνομικό θρίλερ και το υπερφυσικό. Τα βιβλία της σειράς με ήρωα τον Parker είναι περισσότερα από 20. Πολλά από αυτά κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις BELL.

Η μυθοπλασία «occult detective» έχει επηρεάσει τον κινηματογράφο (π.χ.  η δημοφιλής αμερικανική τηλεοπτική σειρά φαντασίας και μυστηρίου Χ-Files) και την ένατη Τέχνη.

Στην ένατη τέχνη οι πιο γνωστοί ντετέκτιβ του υπερφυσικού είναι:

Ο John Constantine, γνωστός και ως Hellblazer, είναι ένας αντιήρωας αμερικανικών κόμικς που εκδίδονται από την DC Comics. Δημιουργήθηκε από τους Alan Moore, Steve Bissette και John Totleben και εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1985 στο τεύχος Swamp Thing #37. Ο John Constantine, που ζει στο Λονδίνο,  είναι ένας occult detective και εξορκιστής, αντικομφορμιστής, κυνικός, αλαζόνας, μανιώδης καπνιστής, αλκοολικός, που χρησιμοποιεί μαγεία, πονηριά και απατεωνιές για να καταπολεμήσει δαιμονικές δυνάμεις. Ο Constantine μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Ο Dylan Dog, διάσημος φανταστικός χαρακτήρας, γνωστός  ως «ντετέκτιβ των εφιαλτών» (Indagatore dell' Incubo), της ομώνυμης ιταλικής σειράς κόμικς τρόμου που εκδίδεται από τη Sergio Bonelli Editore. Δημιουργήθηκε από τον Tiziano Sclavi και έκανε την εμφάνισή του το 1986. Θεωρείται ένας από τους πιο εμβληματικούς ήρωες στην ιστορία των ιταλικών κόμικς (fumetti) και αρκετές από τις δεκάδες  ιστορίες του έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Ο Martin Mystère, γνωστός ως «Ντετέκτιβ του Αδύνατου» (Detective dell’ Impossibile), δημιουργήθηκε από τον Alfredo Castelli το 1982 για τον εκδοτικό οίκο Sergio Bonelli Editore. Πρόκειται για έναν πολυμαθή αρχαιολόγο, ανθρωπολόγο και εξερευνητή που ερευνά μυστήρια, αρχαία αινίγματα και παραφυσικά φαινόμενα, και έχει ως έδρα τη Νέα Υόρκη. Αρκετές από τις ιστορίες της σειράς κυκλοφορούν και στα ελληνικά. 

Άλλοι γνωστοί ήρωες των κόμικς που μπορεί να χαρακτηριστούν και ως «occult detectives» είναι οι Hellboy, Sandman, Blade, Hannibal King, Doctor Occult, Doctor Spector, Joe Golem, Mark Merlin, Kal McDonald, Sir Edward Grey, κ.α.

Παύλος Γκάσταρης