Ιστορικός Ιωάννης Δασκαρόλης: Η πρόταση για αξιολόγηση πολιτικών και το ζήτημα των «πτυχίων» στη δημόσια ζωή

  

● Ο Ιωάννης Δασκαρόλης είναι ένας νέος, πολλά υποσχόμενος ιστορικός. Τα έργα του διακρίνονται και για την εξαντλητική δουλειά που έχει κάνει στον τομέα της επεξεργασίας της πληθώρας των πηγών που παραθέτει, την κατανόηση της εποχής και των συνθηκών που πραγματεύεται και για την απλή και κατανοητή γλώσσα που χρησιμοποιεί. Μια από τις καλύτερες μελέτες του είναι εκείνη που αποτυπώθηκε στο βιβλίο «Δημοκρατικά τάγματα. Οι “Πραιτωριανοί” της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας (1922-1926)», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση.

● Χθες, ο κ. Δασκαρόλης, έχοντας ως αφορμή την υπόθεση Λαζαρίδη και το «πτυχίο» του Southeastern, έγραφε τα ακόλουθα για την αξιολόγηση των πολιτικών στελεχών των κομμάτων, των διοικητών οργανισμών, των βουλευτών και ευρωβουλευτών και των υπουργών: «Περί πτυχίων, αξιολόγησης δημοσίων υπαλλήλων, πολιτικών στελεχών, μετακλητών στελεχών υπουργείων, υπαλλήλων της Βουλής, υπουργών κτλ. Το πτυχίο είναι μόνο μια ένδειξη, και τώρα τελευταία, όχι ιδιαίτερα πειστική και αντικειμενική. Ο σχετικός θόρυβος είναι κάπως υποκριτικός και υπερβολικός.

● Σιγά σιγά πρέπει να υπάρξει αξιολόγηση και στα πολιτικά στελέχη των κομμάτων, τους διοικητές οργανισμών, τους βουλευτές όλων των κομμάτων και τους υπουργούς. Αν δώσουν το καλό παράδειγμα, θα ακολουθήσουμε και οι υπόλοιποι.

● Δεν χρειάζεται να τους βάλουμε δύσκολα: αν αντιλαμβάνονται ορθά κάποιες βασικές αρχές οικονομίας, αν ξέρουν βασικά ιστορικά γεγονότα της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας, αν γνωρίζουν την εθνική γραμμή στα ελληνοτουρκικά κτλ.

● Τι θα λέγατε να μαζέψουμε υπογραφές και να θέσουμε το θέμα ως εξής: Μια ανεξάρτητη Αρχή να προβεί στην αξιολόγηση όλου του πολιτικού μας προσωπικού (συμπεριλαμβανομένων των ευρωβουλευτών);»

● Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα πρόταση. Ναι, λοιπόν, στην αξιολόγηση, αλλά να αξιολογηθούν και εκείνοι που νομοθετούν και διοικούν!

π

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Current 93 - Ἀρχή א Τέλος

 

Χρεοκοπία στην ασφάλεια και τη λαθρομετανάστευση

  

Η 16χρονη κοπέλα, την οποία χτύπησε μοτοσικλέτα στην οδό Λιοσίων και ο οδηγός την εγκατέλειψε, είναι διασωληνωμένη. Παλεύει για τη ζωή της. Ο δράστης που την παράτησε στην τύχη της είναι 16χρονος Σουδανός, σεσημασμένος εγκληματίας. Τον Δεκέμβριο του 2024 είχε συλληφθεί για διακίνηση ναρκωτικών σε σχολεία του κέντρου της Αθήνας! Τον έπιασαν μεν, αλλά του επέτρεψαν να παραμείνει στην Ελλάδα, να αλωνίζει, ενώ έπρεπε να απελαθεί ακαριαία. Αφέθηκε ελεύθερος να κυκλοφορεί, να οδηγεί χωρίς δίπλωμα, να χτυπάει με τη μηχανή του Ελληνόπουλα και να τα εγκαταλείπει. Κι αυτό επειδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταντήσει την Ελλάδα χωματερή Αφροασιατών εγκληματιών.

Οι ποινικοί λαθρομετανάστες δεν απελαύνονται. Παίρνουν ασυλία, επιδόματα, στέγαση και δικαιώματα που στερούνται οι Έλληνες φορολογούμενοι. Ο Σουδανός αυτός θα έπρεπε να είχε επιστρέψει στη χώρα του μέσα σε λίγες ημέρες μετά τη σύλληψή του το 2024. Αντίθετα, κυκλοφορούσε ελεύθερος και βλέπουμε τα αποτελέσματα. Πόσοι ακόμα Σουδανοί, Πακιστανοί, Αφγανοί διακινούν ναρκωτικά έξω από τα σχολεία μας; Πόσοι βιάζουν, ληστεύουν, σκοτώνουν χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες;

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Οι συμμορίες των Ρομά λυμαίνονται τις γειτονιές. Δεν έχει μείνει σπίτι ή αυτοκίνητο απείραχτο από τις ληστρικές τους επιδρομές. Σπάζουν, κλέβουν, εμπορεύονται ναρκωτικά. Η ΕΛ.ΑΣ. τούς συλλαμβάνει, αλλά οι δικαστές τούς αφήνουν ελεύθερους ή τους επιβάλλουν ήπιες ποινές.

Οι σκληρά φορολογούμενοι Έλληνες αντιμετωπίζονται από τις «ανεξάρτητες» εξουσίες σαν ζώα. Η Βουλή ψηφίζει νόμους-χάδια για τους εγκληματίες: ελαφρυντικά, μετατροπές ποινών, υφ’ όρους απολύσεις. Οι δικαστές, στηριζόμενοι στη νομοθεσία, τους αφήνουν ελεύθερους να ξαναχτυπήσουν. Ο Σουδανός του 2024 είναι το ζωντανό παράδειγμα: συλλαμβάνεται, αφήνεται, ξαναχτυπάει.

Η πολιτική της δημόσιας τάξης και ασφάλειας έχει ναυαγήσει ολοκληρωτικά. Η λαθρομετανάστευση δεν «ενσωματώνεται». Εισβάλλει, εγκληματεί και καταστρέφει. Η κυβέρνηση επέλεξε να προστατεύει τους εισβολείς αντί για τους πολίτες της. Οι Έλληνες πληρώνουν φόρους για να συντηρούν αυτούς που τους ληστεύουν και τους σκοτώνουν. Πρέπει να τελειώσει η πολιτική της εθνικής αυτοχειρίας. Ώρα να επιστρέψει η Ελλάδα στους Έλληνες.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Πικρές αλήθειες για την 21η Απριλίου

Ποια ήταν η 21η Απριλίου στ’ αλήθεια; Επανάστασις, παρένθεσις, πραξικόπημα, στάσις, εθνικιστικό καθεστώς, λαϊκό πατριωτικό πολίτευμα, απλή στρατιωτική δικτατορία, ευκαιριακή αναρρίχηση μίας συντεχνίας στην εξουσία; Οι απαντήσεις είναι πολλές και ο καθένας μπορεί να τις λάβει από την γωνιά ακροάσεως που καθορίζει λίγο-πολύ η ψυχολογία του, οι ιδέες του, η πολιτική του διαδρομή, οι ελπίδες του ή αντιθέτως οι διαψεύσεις των επιλογών του.
Για μία σοβαρή εισαγωγή στο θέμα παραθέτουμε τον λόγο του κορυφαίου διανοητή του Καθεστώτος Γεωργίου Γεωργαλά αρκούντως τεκμηριωμένη:

Η κινητήρια δύναμις της Επαναστάσεως
«Η φύσις μίας Επαναστάσεως καθορίζεται από δύο στοιχεία: Την κινητήρια δύναμη και τους σκοπούς της.
Κινητήρια δύναμις της Δικής μας Επαναστάσεως υπήρξε το Σώμα των Αξιωματικών. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του Σώματος; Πρώτον: Οι Αξιωματικοί είναι παιδιά του εργαζομένου λαού. Δεν προέρχονται ούτε από αριστοκρατία , ούτε από πλουτοκρατία, ούτε από κάποια οιανδήποτε κλειστή «κάστα».Είναι παιδιά της μικροαστικής τάξεως ή αγροτικών οικογενειών. Ξέρουν την γεύση του ιδρώτα. Ξέρουν τον πόνο του εργαζόμενου λαού. Είναι σάρκα από την σάρκα του. Και αυτό βεβαίως βάζει την σφραγίδα του επάνω στην όλη πορεία της Επαναστάσεως. Γιατί της δίνει κοινωνικές προεκτάσεις που εκφράζονται με την συστηματική άσκηση μίας ευρύτατης θετικής κοινωνικής πολιτικής.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό των Αξιωματικών είναι ότι αυτοί αποτελούν τους πιο ευαίσθητους φορείς της εθνικής συνειδήσεως. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν ο μόνος μεγάλος τομέας του εθνικού μας οργανισμού που είχε μείνει έξω από την κομματική συναλλαγή, την κομμουνιστική διάβρωση και την ηθικοϊδεολογική διαφθορά. Και η εθνική συνείδησις, πιο έντονα ανεπτυγμένη εκεί βρήκε την απήχηση και την έκφρασή της με την 21η Απριλίου. Οι Αξιωματικοί έχουν αταξική νόηση του Έθνους. Γι’ αυτούς υπέρτατος νόμος είναι πάντοτε η σωτηρία της Πατρίδος. Έτσι η Απριλιανή Επανάστασις έχει έντονα εθνικό χαρακτήρα. Είναι,πριν από όλα και πάνω από όλα, μία εθνική Επανάστασις. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι Επανάστασις υπερπαραταξιακή και υπερκομματική. Είναι Επανάστασις όλων των Ελλήνων. Είναι ξεπέρασμα των παλαιών διαιρέσεων με μία σύνθεση όλων των δημιουργικών δυνάμεων του Έθνους».
Γ. Γεωργαλά «Η Ιδεολογία της Επαναστάσεως Όχι Δόγματα αλλά Ιδεώδη»

Κατά την γνώμη του ιδίου ανθρώπου (συγγραφέα του αξεπέραστου έργου «Η Προπαγάνδα») σκοποί της Επαναστάσεως ήταν δύο και πρέπει να γίνει παραδεκτό σε γενικές ότι πάνω-κάτω οι σκοποί πλησίασαν τους στόχους τους.
Ο πρώτος δηλαδή να σωθεί η χώρα από το ερχόμενο εμφύλιο χάος, την ασυδοσία, την αναρχία και την διάλυση των πάντων επετεύχθει. Η κατάσταση ήταν τραγική και το ομολογεί ο κυριότερος εχθρός και τιμωρός (όψιμος) των Αξιωματικών ο ίδιος ο ψευτοεθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής σ συνέντευξή του στην γαλλική εφημερίδα «LE MONDE»(29/11/1967) η οποία δημοσιεύθηκε και στον ελληνικό τύπο (5/12/1967). Ολοκληρωμένη αξίζει να την διαβάσει κανείς στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Πλεύρη «21 Απριλίου 1967» Αθήνα 2003 (σελίδες 134-135).

Η εξομολόγησις ενός  φαύλου
Πως και διατί έγινε η επανάστασις, εν Ελλάδι;
Κ.Κ Διότι υπήρξαν ορισμένοι φιλόδοξοι αξιωματικοί και διότι είχε χρεωκοπήσει η Δημοκρατία. Εάν έλειπε το ένα από τα δύο, δεν θα είχε γίνη το πραξικόπημα. Διότι κανείς δεν ημπορεί να ανατρέψει ένα υγειές πολίτευμα. Πείρα αιώνων και΄λοι οι πολιτικοί φιλόσοφοι μας εδίδαξαν ότι η τυραννία είναι μοιραία συνέπεια εκφυλισμού της Δημοκρατίας. Θα ημπορούσε κανείς να πη ότι η Δημοκρατία εδολοφονήθη εν Ελλάδι υπό καθεστώς ελευθερίας και ότι οι Συνταγματάρχαι της κατάφεραν απλώς την χαριστικήν βολήν.

Ηδύνατο κατά την γνώμη σας νααποτραπή το πραξικόπημα;
Ασφαλώς ναι, εφόσον όλοι το έβλεπαν ερχόμενον. Και όχι μόνον δεν προσεπάθησαν να το αποτρέψουν, αλλά τυφλωμένοι από τα πάθη των το προκαλούσαν, όταν δεν το ενεθάρρυναν. Εάν, επί παραδείγματι, τα κόμματα έκαναν κάτι ανάλογον με αυτό που έγινε εις την Γαλλίαν το 1958, όχι μόνον θα απέτρεπαν το πραξικόπημα, αλλά θα διηυκόλυναν και τον εκσυχρονισμόν της δημόσιας μας ζωής, άνευ του οποίου είναι αδύνατος η λειτουργία της Δημοκρατίας εν Ελλάδι.

Υπήρχεν κατά την γνώμη σας ο κίνδυνος της επικρατήσεως του κομμουνισμού όπως ισχυρίζονται οι επαναστάται;
Δεν γνωρίζω εάν υπήρχεν και εις ποίαν έκτασιν ο κίνδυνος αυτός. Γνωρίζω, όμως, ότι υπήρχεν κάτι χειρότερον: η πολιτική και ηθική αναρχία. Και ότι η χώρα συγκλονιζόμενη από άγρια πάθη εφέρετο προς εμφύλιον σπαραγμόν. Αυτό το συνομολογούν ήδη όλοι οι Έλληνες και όταν ακόμη διαφωνούν ως προς τους υπευθύνους. Οι απαντήσεις του κορυφαίου παράγοντα της Μεταπολιτεύσεως αλλά και βασικότατου πολιτικού της μεταπολεμικής Ελλάδος με τις τεράστιες ευθύνες ομιλούν από μόνες τους.

Ένα εύλογο ερώτημα και μία σύνθετη απάντηση
Ο δεύτερος σκοπός της Επαναστάσεως κατά τον Γεώργιο Γεωργαλά ήταν μεταξύ άλλων η εθνική αναγέννησις νοούμενη ως απελευθέρωση από την κάθε είδους υπανάπτυξη Διοικητική, Πολιτική, Κοινωνική, Πνευματική, Οικονομική κλπ.
Ασχέτως του οχετού της ψευδολογίας και της συκοφαντίας που οι φαυλοκράτες Δεξιοί και Αριστεροί εξαπέλυσαν κατά του Στρατιωτικού Καθεστώτος μετά την πτώση του (αν και ικανός αριθμός των ιδίων ουδεμία αντιστασιακή πράξη έκανε) όλοι γνωρίζουμε ότι στον Οικονομικό, Διοικητικό και Κοινωνικό τομέα σημειώθηκαν θαύματα.
Ο Πολιτικός και Πνευματικός τομέας είναι άλλο πιο ευρύτερο κεφάλαιο που εξαρτάται από τον υποκειμενισμό του καθενός και όχι από την αντικειμενικότητα της μετέπειτα θέασης. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα. Αφού σχεδόν όλα πήγανε καλά γιατί το καθεστώς έπεσε και κυρίως- αν και τέλος πάντων έπεσε- γιατί δεν άφησε μία μακροχρόνια κληρονομιά που το ελάχιστό της αποτέλεσμα θα ήταν ένα σταθερό πλήθος οπαδών που θα μαζικοποιούταν διεκδικώντας αργά ή γρήγορα μέσω εκλογών ένα σεβαστό ποσοστό πολιτικής εκπροσωπήσεως. Ποσοστό που θα σηματοδοτούσε παρεμβάσεις, δράσεις, διεκδικήσεις και με τον αγώνα του θα δικαίωνε μεταξύ άλλων τις επιτυχημένες κινήσεις και κοινωνικές κατακτήσεις της 21/4/1067. Η απάντηση είναι σύνθετη. Εκτός από τον ξένο παράγοντα που δεν έβλεπε και με πολύ ενθουσιασμό την τότε κυβέρνηση, εκτός από τις αντίρροπες δυνάμεις που δρούσαν παράλληλα ή και συγκρούονταν μέσα στο ίδιο το Στράτευμα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των Αξιωματικών- ίσως το μοιραίο-ήταν κατά την γνώμη μας ένα:
Το ότι δεν έδωσε πολιτικό και ιδεολογικό όραμα στην νεολαία.
Η νεολαία θέλει πολιτικοποίηση, όραμα,  αγώνα ελπίδες, αγωνιστικές διεξόδους και αυτά δεν δόθηκαν.
Η υπερσυντηρητικότατη αντίληψη ότι «οι νέοι πρέπει να κοιτούν τα μαθήματά τους» και τίποτε άλλο υπήρξε η καταστροφή που οδήγησε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου και στην ακόμα καταστροφικότατη πρακτική καταστολής τους. Χωράφι που εγκαταλείπεται για έτη -νομοτελειακά- αν βρεθεί κάποιος με την απόφαση να το κάνει να καρπίσει και αργότερα να το κάνει (και δικό του) εκεί θα καταλήξει. Και εκεί κατέληξαν τα πράγματα.

«Οι Έλληνες Άλκιμοι παρελαύνουν με σθένος». Η μεταπολίτευση παρότι δεν έφταιγαν σε τίποτα φρόντισε με ειδικό διάταγμα να τους διαλύσει.

Η πικρή αλήθεια για την νεολαία που στράφηκε σταδιακά στον Μαρξισμό και στην φαυλοκρατία
Το Καθεστώς δεν ήθελε πολιτικοποίηση και το πλήρωσε πανάκριβα, οι προτροπές και οι συμβουλές των εθνικιστών της εποχής να γίνει το «Σώμα των Ελλήνων Αλκίμων» ο μελλοντικός «Στρατός» νέων που θα προετοιμάσει μία διάδοχη κατάσταση δεν τελεσφόρησαν αφού προσέκρουαν σε ώτα μη ακουόντων.  Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Η νεολαία της εποχής δεν επηρεάστηκε από το χάρισμα των αγροτικών χρεών που έσωσαν τον πρωτογενή τομέα απλώς διότι οι νέοι ακόμα δεν είχαν χρέη και σε αυτούς δεν χαρίστηκαν βάρη. Οι ηλεκτροδοτήσεις, οι γέφυρες, οι χρηματοδοτήσεις, το ισοζύγιο εξαγωγών- εισαγωγών, η ανάπτυξη, η ευημερία δεν έλεγαν πολλά στους νέους της εποχής που από μέσα της θα ξεπηδούσαν αύριο οι ταγοί και συνεχιστές της οποιασδήποτε επαναστάσεως. Η νεολαία ήθελε έναν ισχυρό σκοπό ένα αυριανό όραμα μία πλήρη ιδεολογία-κοσμοθεωρία, ένα όνειρο στα μέτρα της και τις ελπίδες της. Δεν βρήκε εκεί σχεδόν τίποτα από τα παραπάνω. Τα βρήκε όμως αλλού και οι ηγούμενες μειοψηφίες-όπως παντού-προσανατολίστηκαν εκεί όπου φάνηκαν οι έστω και επίπλαστες προσδοκίες. Μαζί τους-όπως πάντοτε- ακολούθησαν σιωπηρά ή ενεργά και οι ευρύτερες μάζες. Αυτό υπήρξε η «Λυδία λίθος» δύο ολεθρίων αποτελεσμάτων:  πρώτον της ανεπάρκειας και δεύτερον της αποτυχίας του Στρατιωτικού Καθεστώτος, η απουσία του από τις καρδιές και τις σκέψεις της νεολαίας.
Και το πλήρωσε πανάκριβα παρασύροντας δυστυχώς στην κατάρρευση του και ότι σπουδαίο πέτυχε στον ηθικό και στον οικονομικό τομέα.
Καθήκον λοιπόν σημερινό όλων των ζωντανών πατριωτικών δυνάμεων στο δύσκολο δρόμο που περιμένει είναι να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη για κανέναν λόγο αν θέλουν κάποτε να πάρουν την εξουσία και την διάσωση της χώρας στα χέρια τους.

 Πέτρος Μ.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr 

Χάνει τις εκλογές η ΝΔ & αλλάζει τον εκλογικό νόμο θεωρώντας ότι μπορεί να επικρατήσει σε δεύτερες κάλπες

  

Η κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό σύστημα για να «εξαργυρώσει» μία πρωτιά της ΝΔ ασχέτως του ποσοστού που θα λάβει

Χάνει τις εκλογές η ΝΔ και αλλάζει τον εκλογικό νόμο θεωρώντας ότι μπορεί να επικρατήσει σε δεύτερες κάλπες κερδίζοντας την αυτοδυναμία.

Όμως κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο, καθώς μπορεί να ωθήσει το ΠΑΣΟΚ, μαζί με κόμματα της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς να συνεργαστούν μεταξύ τους για να αλλάξουν εκ νέου τον εκλογικό νόμο πριν τις δεύτερες εκλογές, ειδικά στο ενδεχόμενο που η ΝΔ δεν ξεπεράσει το 25% και άρα δεν θα λάβει κανένα μπόνους εδρών.

Στο εγχείρημα αυτό μάλιστα μπορεί να συμμετάσχουν και κάποια δεξιά κόμματα προκειμένου να εξασφαλιστεί πως δεν θα επιτευχθεί οι αντικειμενικός σκοπός αυτού του εκλογικού συστήματος:

Να δώσει την αυτοδυναμία σε μία ΝΔ που θα έχει επιτύχει εξωφρενικά χαμηλά ποσοστά.

Το σκεπτικό των κυβερνώντων είναι να αλλάξουν τον εκλογικό νόμο τώρα, δημιουργώντας σε μεγάλο μέρος του ένα επί της ουσίας πλειοψηφικό σύστημα, με βάση το οποίο «Ο πρώτος τα παίρνει όλα».

Συγκεκριμένα στο νέο εκλογικό νόμο που επιθυμεί να περάσει η ΝΔ δημιουργείται ένα υβριδικό μοντέλου μεταξύ του «βρετανικού» και του «γερμανικού»:

Μειώνονται οι βουλευτές από 300 σε 200-250.

Δημιουργούνται 7 μεγάλες περιφέρειες.

Μισές έδρες γίνονται μονοεδρικές (χωρίς σταυρό): Ψηφίζεται μόνο ένας υποψήφιος που βάζει το κόμμα.

Καταργείται ο σταυρός προτίμησης.

Ποιοι κερδίζουν: Το πρώτο κόμμα (η ΝΔ).

Οι ηγεσίες των κομμάτων κερδίζουν ότι θα έχουν υπό τον έλεγχό τους πειθήνιους βουλευτές της αρεσκείας τους.

Βουλευτές που υπακούν στην κεντρική γραμμή και «κουράζουν» με τις αντιρρήσεις τους.

Ποιοι χάνουν: Τα μικρά και μεσαία κόμματα, τα οποία θα συμπιεστούν και οι βουλευτές που στηρίζονταν στον σταυρό.

Φυσικά χάνουν και οι ψηφοφόροι καθώς τους αφαιρείται η δυνατότητα να διαλέξουν πρόσωπα μέσα στο κόμμα.

Με λίγα λόγια η άποψη των πολιτών και η θέλησή τους δεν θα παίζει κανέναν ρόλο.

Στις μονοεδρικές, τις έδρες θα τις παίρνει το κόμμα που έρχεται πρώτο.

Δηλαδή θα εμφανιστούν πανίσχυρες πλειοψηφίες περίπου όπως στην Βρετανία (εκεί το πρώτο κόμμα κερδίζει συνήθως το 80% των εδρών γιατί είναι όλες μονοεδρικές). 

Η Βουλή θα είναι απόλυτα ελεγχόμενη και φυσικά η Δημοκρατία θα εκπέσει στο στάτους του ρωμαϊκού Republic (όπου ο λαός θεωρητικά είχε κάποια εξουσία και ψήφιζε αλλά στην πραγματικότητα αποδέχονταν την μοίρα του και τις επιλογές της Συγκλήτου).

Βέβαια το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να αλλάξει τόσο ριζικά τον εκλογικό νόμο δείχνει ότι έχει κατανοήσει πως δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει την αυτοδυναμία με τον υπάρχοντα και πλέον είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορέσει να περάσει το 25% για να λάβει και το απλό μπόνους των 20 εδρών.

Πρέπει όμως και η αντιπολίτευση να αναλάβει τις ευθύνες της.

Δεν έχουν περιθώρια να βλέπουν ο ένας στον άλλον τι τους «χωρίζει».

Αν περάσει νέος εκλογικός νόμος με αυτή την μορφή και επιτρέψουν την διατήρησή του θα είναι υπεύθυνοι για μία τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία του Κ. Μητσοτάκη.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr