Η άθλια εκδοχή της «Οδύσσειας» από τον απαράδεκτο Νόλαν: Το τέρας της woke κουλτούρας του Χόλιγουντ βεβηλώνει την ελληνική κληρονομιά! Ώρα για ολικό μποϊκοτάζ…

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Σε αυτό που δεν μπορεί παρά να περιγραφεί ως μια αποκρουστική πράξη πολιτιστικής βανδαλιστικής καταστροφής, ο σκηνοθέτης, Κρίστοφερ Νόλαν, μόλις παρέδωσε την τελική προσβολή σε έναν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς του Δυτικού πολιτισμού.

Η επικείμενη ταινία του, η διασκευή της «Οδύσσειας» του Ομήρου, δεν είναι απλώς μια ταινία. Είναι μια υπολογισμένη βεβήλωση, ένα προκλητικό και κατάπτυστο μνημείο στην παρανοϊκή εμμονή του Χόλυγουντ με την «ποικιλομορφία» εις βάρος της ιστορικής αλήθειας, της εθνικής πιστότητας και της βασικής καλλιτεχνικής ακεραιότητας.

Οι ανακοινώσεις για το καστ της ταινίας διαβάζονται σαν εφιάλτης από τον πιο τρελαμένο επιθεωρητή DEI: Η Lupita Nyong’o – μια Κενυάτισσα-Μεξικανή ηθοποιός – στον ρόλο της Ελένης της Τροίας και της αδελφής της Κλυταιμνήστρας. Η Zendaya ως η θεά Αθηνά. Ένας ράπερ, ο Travis Scott, τοποθετημένος ως κάποιο νεύμα στην «προφορική ποίηση».

Ο Matt Damon ως Οδυσσέας, ο Tom Holland ως Τηλέμαχος, η Anne Hathaway ως Πηνελόπη, και μια παρέλαση άλλων εισαγόμενων από το Χόλυγουντ χωρίς καμία ελληνική ή έστω μεσογειακή αντιπροσώπευση στους κύριους ρόλους.

• Κανένας Έλληνας ηθοποιός. Κανένα παιδί της Ιθάκης, της Σπάρτης ή της Τροίας. Μόνο άλλο ένα άψυχο, άρριζο προϊόν της woke μηχανής. Αυτό δεν είναι διασκευή. Είναι διαγραφή. Ας είμαστε σκληρά ξεκάθαροι για το τι μας έδωσε ο Όμηρος.
• Στην «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», η Ελένη περιγράφεται επανειλημμένα ως «λευκόπλοκη», με λευκό δέρμα και ξανθά μαλλιά – το λαμπρό ιδανικό της ελληνικής ομορφιάς που έστειλε χίλια πλοία και προκάλεσε την πτώση της Τροίας.

Η αρχαία ελληνική τέχνη, τα αγγεία και τα αγάλματα απεικονίζουν τους ήρωες και τους θεούς με μεσογειακά-ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά: ελαιόχρωμο δέρμα, ίσια ή κυματιστά μαλλιά, ακριβώς το φαινότυπο των Ινδοευρωπαϊκών λαών που έπλασαν τον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτές οι ιστορίες δεν είναι λευκοί καμβάδες για να ζωγραφίζουν πάνω τους οι σύγχρονοι ιδεολόγοι. Είναι η ιερή κληρονομιά του ελληνικού λαού – ο θεμέλιος λίθος της Δυτικής λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, δημοκρατίας και ταυτότητας.

• Ο Όμηρος δεν έγραψε fan fiction. Τραγούδησε την ψυχή ενός έθνους: τις ρίζες του αίματός του, την πατρίδα του, την αδιαπραγμάτευτη υπερηφάνεια του για την καταγωγή και τον ηρωισμό. Το επικό ταξίδι του Οδυσσέα προς την πατρίδα του είναι για το «νόστο» – την επιστροφή στις ρίζες.

Η εκδοχή του ποτισμένου με woke mind culture Χόλυγουντ, είναι το αντίθετο: μια συνειδητή αποκοπή από αυτές τις ρίζες. Αυτό το τέρας αποκαλύπτει την χυδαία υποκρισία της βιομηχανίας του θεάματος. Για χρόνια μας κήρυτταν ότι η πολιτιστική ιδιοποίηση είναι θανάσιμο αμάρτημα. Να βάλεις λευκή ηθοποιό σε ρόλο ιθαγενή πνεύματος; Οργή. Να απεικονίσεις ασιατικό χαρακτήρα με «λάθος» εθνότητα; Αυτοκτονία καριέρας.

Όμως όταν πρόκειται για τους αρχαίους Έλληνες – την ίδια την κοιτίδα του Δυτικού πολιτισμού – ξαφνικά οι κανόνες εξαφανίζονται. Οι Έλληνες μπορούν να αντικατασταθούν με μαύρους, Λατίνους ή όποιο diversity hire της μόδας εξυπηρετεί την αφήγηση.

• Ο Νόλαν, αυτός ο δήθεν auteur που εμμονικά ασχολείται με την «ιστορική ακρίβεια» σε άλλα συμφραζόμενα, τώρα το αγνοεί με αόριστες καλλιτεχνικές προφάσεις περί «θεματικού ενδιαφέροντος». Απαγορεύει ακόμα και την παραδοσιακή ορχηστρική μουσική υπέρ κάποιου μοντερνιστικού πειράματος, ενώ εγκρίνει έναν ράπερ να «αντιπροσωπεύει» μια 2.700 ετών προφορική παράδοση.

Η παράλογη αυτή κατάσταση είναι προσβλητική. Φανταστείτε την παγκόσμια αναταραχή αν ένας λευκός ηθοποιός έπαιζε τον Μάνσα Μούσα ή έναν σαμουράι άρχοντα. Κεφάλια θα έπεφταν. Αλλά οι Έλληνες; Είναι ελεύθεροι στόχοι – πολύ Ευρωπαίοι, πολύ θεμελιώδεις, πολύ ενοχλητικοί για την ατζέντα της μεγάλης αντικατάστασης.

• Η απουσία ελληνικού ταλέντου είναι ιδιαίτερα εξοργιστική. Η ταινία γυρίζεται, λέγεται, στην ίδια την Ελλάδα, στα ίδια τα τοπία που γέννησαν αυτούς τους μύθους. Ωστόσο, κανένας κύριος ρόλος δεν δόθηκε σε Έλληνα ερμηνευτή. Ούτε ένας ηθοποιός ελληνικής καταγωγής για να ενσαρκώσει τη γλώσσα, τις χειρονομίες, τη ζώσα πολιτιστική μνήμη. Οι σύγχρονοι Έλληνες είναι οι άμεσοι απόγονοι εκείνων των αρχαίων Μυκηναίων και Ιώνων. Το DNA τους, η γλώσσα τους, η Ορθόδοξη πίστη και οι λαϊκές παραδόσεις τους κουβαλούν το αδιάσπαστο νήμα.

Το Χόλυγουντ όμως τους αντιμετωπίζει ως αόρατους. Αυτό δεν είναι ένταξη. Είναι κατάκτηση με άλλα μέσα – η συστηματική απο-ευρωπαϊκοποίηση των ευρωπαϊκών ιστοριών. Η ίδια βιομηχανία που μας κηρύττει ασταμάτητα για τον «συστημικό ρατσισμό» τώρα εμπλέκεται σε συστημική πολιτιστική κλοπή.

Φτάνει πια. Η ελληνική κληρονομιά δεν είναι στολή για το τσίρκο αρετής του Χόλυγουντ. Η «Οδύσσεια» ανήκει στους Έλληνες, στη Δύση, σε όποιον σέβεται την αλήθεια αντί της προπαγάνδας. Είναι ύμνος στην πονηριά, την πίστη, την πατρίδα και τους θεούς των πατέρων σου – όχι όχημα για θεατρική αποζημίωση.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, κάποτε υμνούμενος ως κινηματογραφική ιδιοφυΐα, πούλησε την ψυχή του στην ίδια ιδεολογία του κλόουν-κόσμου που μετέτρεψε κάθε άλλο franchise σε κήρυγμα για την ισότητα. Το αποτέλεσμα δεν είναι έπος. Είναι ντροπή.

• Η μόνη έντιμη απάντηση είναι ολικό μποϊκοτάζ. Κανείς να μην αγοράσει εισιτήριο. Κανείς να μην το δει streaming. Μην δώσουμε σε αυτό το έκτρωμα ούτε ένα λεπτό από τα χρήματά μας και τον χρόνο μας. Ας νιώσουν τα στούντιο και η woke καφρίλα του Χόλυγουντ τον πόνο στα πορτοφόλια τους όταν το κοινό απορρίψει την πολιτιστική τους βεβήλωση.

Ας στηρίξουμε αντίθετα το πρωτότυπο κείμενο, και αυτούς που σέβονται την αλήθεια και την πραγματική ιστορία. Ας διαβάσουμε πάλι Όμηρο. Ας επισκεφτούμε τα ερείπια στις Μυκήνες ή την Ιθάκη. Ας διδάξουμε τα παιδιά μας την πραγματική ιστορία, όχι την αποστειρωμένη, φυλετικά αλλαγμένη προπαγάνδα.

• Ο Δυτικός πολιτισμός χτίστηκε πάνω σε ελληνικά θεμέλια. Αν επιτρέψουμε στο Χόλυγουντ να ισοπεδώσει αυτά τα θεμέλια στο όνομα της wokeness, τότε αξίζουμε την πολιτιστική έρημο που θα ακολουθήσει.

Μποϊκοτάρετε την «Οδύσσεια» του Νόλαν. Διατηρήστε ό,τι έχει απομείνει από την κληρονομιά μας. Η Αρχαία Ελλάδα, μας χάρισε τη λογική, την ομορφιά και την αλήθεια. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αρνηθούμε να αφήσουμε το μεγαλύτερο μαζί με την Ιλιάδα Αρχαίο Ελληνικό Έπος τους να μετατραπεί σε woke προπαγάνδα. Ώρα για διεθνή εκστρατεία μποϊκοτάζ κατά του woke εκτρώματος του Νόλαν.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο. 

ΠΗΓΗ

Τουρκία: Νέα σχολικά βιβλία με «γαλάζια πατρίδα», «αβάσιμους αρμενικούς ισχυρισμούς» και πολλά άλλα!

Μια δομική και μακροπρόθεσμη ιδεολογική στροφή επιχειρείται στο εκπαιδευτικό σύστημα της Τουρκίας, με το Υπουργείο Παιδείας της χώρας να προχωρά σε ριζική αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων. Όπως αναφέρει η ενημερωτική ιστοσελίδα hurriyetdailynews.com, δεν πρόκειται για μια απλή, τυπική διόρθωση εκπαιδευτικού υλικού, αλλά για μια συστηματικά μελετημένη επιχείρηση αλλαγής ορολογιών. Ο αντικειμενικός στόχος είναι η μετατροπή του επεκτατικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε βιωματική εθνική συνείδηση, ο εξωραϊσμός ιστορικών εγκλημάτων, η ταύτιση με το σκληρό ισλαμικό αφήγημα και η καλλιέργεια μιας βαθιάς επιφυλακτικότητας απέναντι στη Δύση για τις επόμενες γενιές των Τούρκων πολιτών.

Η πιο κρίσιμη εξέλιξη για τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η επίσημη εισαγωγή του επεκτατικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά θρανία, τοποθετώντας τη γεωπολιτική ατζέντα της Άγκυρας στην κορυφή της εκπαιδευτικής βαθμίδας.

Όπως αποκαλύπτει η hurriyetdailynews.com, νέα εννοιολογικά πλαίσια όπως η «Γαλάζια Πατρίδα» για τα θαλάσσια δικαιώματα και η «Πράσινη Πατρίδα» για τα δάση ενσωματώνονται πλέον επίσημα στα σχολικά εγχειρίδια.

Η κίνηση αυτή δείχνει ότι το σχέδιο της τουρκικής κυβέρνησης είναι απόλυτα μελετημένο. Δεν πρόκειται απλώς για ένα αφήγημα της παρούσας πολιτικής ηγεσίας ή για μια θεωρία κάποιων αξιωματικών, αλλά για μια προσπάθεια να μετατραπεί η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου σε «νόμο του κράτους» και, κυρίως, σε «εθνική συνείδηση» του μέσου Τούρκου μαθητή.

Μέσα από τα νέα βιβλία, οι επόμενες γενιές των Τούρκων θα μεγαλώσουν θεωρώντας ως αυτονόητο ότι το μισό Αιγαίο και μεγάλο  μέρος της ανατολικής Μεσογείου τούς ανήκει.

Εξωραϊσμός της Αρμενικής Γενοκτονίας

Μια εξίσου σοβαρή αναθεώρηση αφορά στη συστηματική προσπάθεια εξωραϊσμού και πλήρους άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

«Το ζήτημα, που συνήθως αναφέρεται στην τουρκική εκπαίδευση ως «αρμενικό ζήτημα» ή «αρμενικό θέμα», θα παρουσιάζεται πλέον στους μαθητές ως «αβάσιμοι αρμενικοί ισχυρισμοί», αναφέρει η ίδια ιστοσελίδα.

Ακόμη και οι διωγμοί των Αρμενίων υφίστανται λεκτικό «λίφτινγκ». Η πολιτική μετεγκατάστασης δεν θα περιγράφεται πλέον ως «Νόμος περί Μετακίνησης», αλλά ως «Νόμος περί Επανεγκατάστασης». Η λέξη «επανεγκατάσταση» επιλέγεται σκόπιμα για να δώσει την ψευδαίσθηση μιας οργανωμένης, ειρηνικής και δήθεν προστατευτικής κρατικής μέριμνας, κρύβοντας πίσω από τις λέξεις τις σφαγές και τον βίαιο εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το στίγμα της νέας αυτής πολιτικής έδωσε με απόλυτο τρόπο ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Παιδείας, Γιουσούφ Τεκίν, κατά τη διάρκεια τοποθετήσεών του σχετικά με το νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

«Υπάρχουν κάποιες έννοιες που μας έχουν επιβληθεί μέσα από το εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε. Για παράδειγμα, κάτι που μπορεί να σας φαίνεται εντελώς αθώο είναι ότι στα βιβλία ιστορίας μάς το διδάσκουν ως “Σταυροφορίες”», δήλωσε, αναφερόμενος στις στρατιωτικές εκστρατείες που εξαπέλυσε ο Παπισμός μεταξύ 1095 και 1291 εναντίον μουσουλμανικών ηγεμόνων, αναφέρει το hurriyetdailynews.com.

«Ίσως ακούγεται αθώο στη γλώσσα μας, όμως όταν λέμε “εκστρατεία”, ακούγεται αποδεκτό, σχεδόν καλοπροαίρετο. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για επίθεση. Γι’ αυτό αφαιρέσαμε τον όρο “Σταυροφορίες” από το πρόγραμμα σπουδών και τον αντικαταστήσαμε με τον όρο “Επιθέσεις των Σταυροφόρων”. Αυτός είναι ο σωστός όρος», είπε ο υπουργός.

Μέσα από αυτή την αυτούσια τοποθέτηση γίνεται φανερό ότι η Άνκυρα επιδιώκει να γαλουχήσει τους μαθητές με το αίσθημα του «αμυνόμενου Ισλάμ» απέναντι σε μια διαχρονικά επιθετική Δύση.

Επίσης, η «Εποχή των Ανακαλύψεων» γίνεται «Πολιτικές Αποικιοκρατίας». Ο όρος που χρησιμοποιείται παγκοσμίως για να περιγράψει τα μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια από τον 15ο αιώνα και έπειτα, σβήνεται από τα τουρκικά βιβλία. Στη θέση του μπαίνει μια ξεκάθαρα φορτισμένη πολιτική ορολογία, καθώς θα αναφέρεται πλέον ως «Πολιτικές Αποικιοκρατίας», εστιάζοντας αποκλειστικά στην αποικιακή επέκταση που ακολούθησε τις ευρωπαϊκές εξερευνήσεις νέων ηπείρων.

Η «Κεντρική Ασία» μετονομάζεται σε «Τουρκεστάν». Ο γεωγραφικός όρος «Κεντρική Ασία», που παραδοσιακά διδασκόταν ως η προγονική πατρίδα των Τούρκων πριν από την άφιξή τους στην Ανατολία, καταργείται. Στο εξής θα αναφέρεται ως «Τουρκεστάν» στο εκπαιδευτικό υλικό.

Τέλος, το νέο σχέδιο του υπουργείου προβλέπει μια στροφή προς προγράμματα σπουδών ειδικά προσαρμοσμένα σε κάθε πόλη. Αντί για ένα ενιαίο εθνικό εκπαιδευτικό μοντέλο, τα σχολεία θα προσαρμόζουν ολοένα περισσότερο τη διδασκαλία στις οικονομικές ανάγκες κάθε επαρχίας, προκειμένου οι μαθητές να αποφοιτούν με δεξιότητες που ανταποκρίνονται άμεσα στην τοπική αγορά εργασίας.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ο Δάσκαλος με το τριμμένο σακάκι

Ευλογημένα χρόνια τα χρόνια της παιδικής ηλικίας. Τότε που με την καρδιά αγνή και καθαρή χτίζαμε κάστρα στην άμμο, φρούρια ολόκληρα από λάσπη και πέτρες, και ο νους φτερούγιζε προς το άγνωστο και η ψυχή μας άνοιγε ορίζοντες κόσμων νέων, που αλίμονο με το πέρασμα του χρόνου όλο φαντάζουν και πιο μακρινοί, χαμένοι, θολοί, ανυπόστατοι.

Η παιδική ηλικία σημαδεύει βαθιά τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου, του οριοθετεί καταστάσεις, του δημιουργεί Αρχές, Ιδανικά, Πρότυπα. Σε όλα αυτά, βασικό ρόλο παίζει ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής της παιδικής ψυχής για τα πρώτα έξι χρόνια της εκπαιδευτικής μας ζωής.

Εμείς οι νέοι των εικοσιπέντε -τριάντα χρόνων είμαστε η τελευταία γενιά, που πρόλαβε το δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι… Τότε στα τελευταία χρόνια της «μίζερης» νεοελληνικής ζωής γύρω στο 1970, που ο καταναλωτισμός δεν είχε ακόμα ισοπεδώσει τα πάντα και η ανέχεια κρατούσε ακόμη μερικά ιδανικά ζωντανά.

Τότε που ο γέρο δάσκαλος, μη έχοντας λόγω του πενιχρού του μισθού, την οικονομική άνεση να αγοράσει καινούργιο κουστούμι, ερχόταν στο σχολείο φορώντας ένα τριμμένο σακάκι και μία ξεβαμμένη από τα χρόνια γραβάτα, σημάδια μιας Αξιοπρέπειας, της Αξιοπρέπειας του Παιδαγωγού, που αλίμονο έχει χαθεί σήμερα.

Το τριμμένο σακάκι του γέρου δασκάλου μας ήταν ό,τι και η τήβεννος για τον δικαστή, ό,τι το ράσο για τον Παπά, ό,τι η Στολή για τον Αξιωματικό. Φορώντας το υπερήφανα, τον θυμάμαι να μας μιλάει για τον Διγενή Ακρίτα, για τον Μέγα Αλέξανδρο, για την Κωνσταντινούπολη, για την Μεγάλη Ελλάδα!

Θυμάμαι τον δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι, με δακρυσμένα μάτια να μας απαγγέλλει το «ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ» του Γεωργίου Δροσίνη, το «ΤΑΜΑ» του Κανάρη, την «ΔΕΗΣΗ ΤΟΥ ΣΑΜΟΥΗΛ» του Αρ. Βαλαωρίτη και σκέπτομαι πόσος λίγος χρόνος αρκεί για να έρθει η παρακμή, ο ξεπεσμός, η διαφθορά…

Αναλογίζομαι τον δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι και βλέπω τον σημερινό δάσκαλο, κομψευόμενο δανδή, να μιλάει έχοντας ανοιχτά τα πέτα του πουκαμίσου του με θρασύ και πολύξερο ύφος, για τους ανύπαρκτους ήρωες της ανύπαρκτης γενιάς του δήθεν Πολυτεχνείου. Μεγαλώνουν τα παιδιά με ψεύτικους ήρωες, ανύπαρκτους νεκρούς, που έπεσαν δήθεν μαχόμενοι για κάποια ιδανικά…

Βλέπω τον σημερινό δάσκαλο να μιλάει στα παιδιά για κάποια δήθεν ειρήνη, να τα μαζεύει σε κύκλο και σε μια φωτιά συμφοράς να καίνε τα πολεμικά τους παιχνίδια και αυτός γενειοφόρος, ίδιος Μεφιστοφελής, να σαρκάζει πάνω από τις θανατερές φλόγες μιας απατηλής και στείρας ειρήνης, ενώ απέναντι στην ξεριζωμένη Ελληνική Ιωνία, ο Τούρκος τροχίζει το μαχαίρι του.

Μεγαλώνει μια γενιά τραγική, μια γενιά κούφια χωρίς ιδανικά, χωρίς όνειρα, δίχως στόχους. Ποιοί άραγε θα σηκώσουν την Σημαία της Ιδέας στο Μέλλον; Ποιοί θα κρατήσουν την φλόγα ζωντανή της πατρίδας στους χρόνους που έρχονται; Οι αντιδραστικοί, οι αμφισβητίες, οι επαναστάτες για την επανάσταση, αυτοί που ντρέπονται να πηγαίνουν με τους πολλούς. Καλώς να ‘ρθούνε λοιπόν! 

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος – Οκτώβριος 1986

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η δομή της ισχύος στον Θουκυδίδη και η σύγχρονη γεωπολιτική

του Λ. Αλεξάνδρου

Ο ιστορικός Θουκυδίδης δεν έγραψε ιστορία με τη συμβατική έννοια του όρου, ούτε ενδιαφέρθηκε απλώς να αφηγηθεί γεγονότα, ούτε να εξυμνήσει πρόσωπα και ηρωισμούς. Το έργο του υπήρξε η πρώτη συστηματική ανάλυση ισχύος στην παγκόσμια πολιτική σκέψη. Πίσω από τις μάχες, τις συμμαχίες και τις διπλωματικές κινήσεις, τις εμφύλιες έριδες και τις πολιτικές δολοπλοκίες ο Αθηναίος ιστορικός αναζήτησε τους πραγματικούς μηχανισμούς που καθορίζουν τη συμπεριφορά των εκάστοτε κρατικών οντοτήτων: τον φόβο, το συμφέρον και τη φιλοδοξία. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τον Θουκυδίδη δραματικά επίκαιρο στη σημερινή εποχή.

Είναι προφανές ότι από την εποχή της πανδημίας του Κορονοϊού ο σύγχρονος κόσμος εγκαταλείπει συστηματικά τη σχετική σταθερότητα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου και εισέρχεται σε μια φάση ανοιχτού ανταγωνισμού ισχύος.

Η αμερικανική υπεροχή εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχη, αλλά για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου εμφανίζεται μια δύναμη, εν προκειμένω, η Κίνα, που διαθέτει τη δυνατότητα μακροπρόθεσμης στρατηγικής αμφισβήτησης. Παράλληλα, η Ρωσία επανέρχεται μέσω στρατιωτικής ισχύος, ενώ περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία, επιχειρούν να εκμεταλλευθούν τη ρευστότητα του διεθνούς συστήματος.

Ο Θουκυδίδης θα αναγνώριζε αμέσως το διαμορφούμενο σκηνικό. Στην ανάλυσή του, η διεθνής πολιτική δεν διέπεται από ηθικές βεβαιότητες αλλά από την κατανομή ισχύος.

Θεμελιώδης αρχή της σκέψης του Θουκυδίδη αποτελεί ότι οι συμμαχίες δημιουργούνται όσο εξυπηρετούν συμφέροντα, και ότι οι ισορροπίες διατηρούνται όσο οι αντίπαλοι θεωρούν ότι το κόστος της σύγκρουσης είναι μεγαλύτερο από το πιθανό όφελος. Οι δύο αυτές θεμελιώδεις αρχές καταλήγουν στην συνισταμένη αρχή ότι η ειρήνη δεν αποτελεί φυσική κατάσταση αλλά προσωρινή ισορροπία φόβου.

Η περίφημη «παγίδα του Θουκυδίδη» συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά απλουστευμένο τρόπο, και μάλιστα από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα καν περί τίνος πρόκειται, ούτε έχουν διαβάσει μια σελίδα του Θουκυδίδου.

 Στην πραγματικότητα ο κορυφαίος ιστορικός δεν υποστήριξε ποτέ ότι ο πόλεμος είναι μοιραίος. Μέσα από την ανάλυση της συγκρούσεως Αθηναίων και Λακεδαιμονίων υποστηρίζει, επί το ορθότερον καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι όταν μεταβάλλεται η ισορροπία ισχύος, αυξάνεται δραματικά η πιθανότητα σύγκρουσης, διότι η άνοδος της μίας δύναμης γεννά ανασφάλεια στην άλλη. Ο φόβος αυτός οδηγεί σε καχυποψία, εξοπλισμούς, επιθετικές κινήσεις και τελικά σε κλιμάκωση, η οποία χρειάζεται μια θρυαλλίδα ώστε να μετατραπεί σε ένοπλη σύγκρουση.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στο παγκόσμιο σύστημα. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διατηρήσουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους, μέσω της ιμπεριαλιστικής επίθεσης στο Ιράν, και τον έλεγχο της Μεσογείου με το Ισραήλ σε ρόλο διεθνή «τροχονόμου» της εξωτερικής τους πολιτικής.

Η Κίνα επιχειρεί να αποκτήσει οικονομική, τεχνολογική και στρατηγική κυριαρχία στην Ασία και σταδιακά σε ολόκληρο τον κόσμο, έχοντας μια αδιανόητη (και προφανώς μη αντιμετωπίσιμη με συμβατικούς τρόπους) εμπορική εξαγωγική δύναμη. Η Ρωσία αμφισβητεί ανοιχτά τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, συντηρώντας έναν πενταετή «αέναο» πόλεμο στην Ουκρανία. Το αποτέλεσμα είναι η ανάδυση μιας νέας εποχής διεθνούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, όπου η ισχύς επιστρέφει ως κυρίαρχος παράγοντας της διεθνούς καπιταλιστικής πολιτικής.

Μέσα σ’ αυτή τη μετάβαση, η ανατολική Μεσόγειος αποκτά κομβική σημασία. Και εδώ η θουκυδίδεια ανάλυση γίνεται εξαιρετικά χρήσιμη για την κατανόηση της τουρκικής στρατηγικής.

Η Τουρκία δεν ενεργεί παρορμητικά ούτε αποσπασματικά. Λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη που επιδιώκει αλλαγή συσχετισμών στο θέατρο των επιχειρήσεων της νοτιοανατολικής Μεσογείου  και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Η στρατηγική της βασίζεται στην αντίληψη ότι το διεθνές σύστημα μεταβάλλεται και ότι οι περιφερειακές δυνάμεις που θα κινηθούν επιθετικά θα αποκομίσουν γεωπολιτικά οφέλη.

Η «Γαλάζια Πατρίδα», η αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, , οι παρεμβάσεις σε Λιβύη, Συρία και Καύκασο αποτελούν εκφράσεις αυτής της λογικής ισχύος. Η Τουρκία δεν επιδιώκει απλώς καλύτερους όρους διαπραγμάτευσης, αλλά προφανώς αναβάθμιση γεωπολιτικού της ρόλου. Ο Θουκυδίδης θα περιέγραφε αυτή τη συμπεριφορά ως φυσική συνέπεια της αυξανόμενης φιλοδοξίας μιας δύναμης που αισθάνεται ότι διαθέτει στρατηγικό momentum.

Το κρίσιμο ερώτημα, κατά την γνώμη μας, αφορά την ελληνική αντίδραση. Στη θουκυδίδεια σκέψη, τα κράτη που αγνοούν την πραγματική φύση της ισχύος οδηγούνται σε στρατηγικά αδιέξοδα. Η αδυναμία εκτίμησης του συσχετισμού δυνάμεων, η ψευδαίσθηση ασφάλειας και η σύγχυση μεταξύ επιθυμιών και πραγματικότητας αποτελούν προάγγελους ήττας.

Η Ελλάδα μεταπολιτευτικά συχνά κινήθηκε με την παραδοχή ότι η συμμετοχή σε δυτικούς θεσμούς αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει σταθερότητα, όμως ο Θουκυδίδης υπενθυμίζει ότι οι διεθνείς σχέσεις δεν λειτουργούν με βάση αφηρημένες διακηρύξεις δικαίου αλλά με βάση την αξιοπιστία ισχύος, δηλαδή για να το πούμε απλά, με αμοιβαία συμφέροντα στη βάση του δούναι και λαβείν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το διεθνές δίκαιο ή οι συμμαχίες είναι αδιάφορες, σημαίνει όμως ότι αποκτούν ουσιαστικό βάρος μόνο όταν συνοδεύονται από πραγματική αποτρεπτική δυνατότητα. Στον κόσμο του Θουκυδίδη, οι αδύναμοι δεν επιβιώνουν επειδή έχουν δίκιο, αλλά επειδή καθιστούν το κόστος επίθεσης δυσβάσταχτο.

Η Ελλάδα οφείλει συνεπώς να αναπτύξει στρατηγική μακράς πνοής. Όχι περιστασιακή διαχείριση κρίσεων, αλλά συγκροτημένη εθνική αντίληψη ισχύος, πράγμα που σημαίνει ενίσχυση αποτροπής, ενεργειακή αυτονομία, δημογραφική ανθεκτικότητα, παραγωγική βάση και πολιτική συνοχή.

Στην θουκυδίδεια σκέψη, η ισχύς δεν είναι μόνο στρατιωτική, αλλά η συνολική ικανότητα αντοχής ενός κράτους διαχρονικά. Ο ίδιος κατέγραψε πως οι κοινωνίες παρακμάζουν όταν χάνουν την εσωτερική τους συνοχή. Ο διχασμός, η πολιτική παρακμή και η αποσύνθεση της συλλογικής συνείδησης λειτουργούν διαβρωτικά ακόμη και για ισχυρά κράτη. Η αθηναϊκή κατάρρευση δεν προήλθε μόνο από τη σπαρτιατική ισχύ αλλά και από τη στρατηγική ύβρη (Σικελική Εκστρατεία) και την εσωτερική φθορά της πόλεως τους λαοπλάνους δημαγωγούς.

Το δίδαγμα για τον σύγχρονο Ελληνισμό είναι σαφές: Η εποχή που ανοίγεται δεν θα χαρακτηρίζεται από σταθερότητα αλλά από παρατεταμένο διεθνή ανταγωνισμό ιμπεριαλιστικής ισχύος. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα συγκρούονται οικονομικά, τεχνολογικά και γεωπολιτικά, ενώ περιφερειακές δυνάμεις θα επιδιώκουν αναθεώρηση συνόρων και ισορροπιών.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάς δεν έχει την πολυτέλεια της στρατηγικής αφέλειας. Ο Θουκυδίδης προσφέρει μια καθαρή θέαση της πραγματικότητας, η οποία είναι ότι τα έθνη επιβιώνουν όταν διαθέτουν ισχύ, ιστορική αυτογνωσία και κυρίως βούληση συνέχειας.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Ύβρις στα αρχαία ελληνικά σύμβολα

  

Οργισμένες αντιδράσεις σε όλο τον πλανήτη για τη μαύρη Ωραία Ελένη και τον τρανς Ελπήνορα – Ο… ταλαντούχος σκηνοθέτης Νόλαν προσβάλλει βάναυσα τον Όμηρο και τη μυθολογία μας για να υπηρετήσει τους κανόνες της συμπερίληψης

Από τον Βασίλη Γαλούπη

Ας πούμε ότι ένας σκηνοθέτης πρόκειται να φτιάξει μια ιστορική ταινία για τον Μοχάμεντ Άλι, τον θρυλικό παγκόσμιο πρωταθλητή πυγμαχίας. Θα διάλεγε ένα λευκό, ξανθό αγόρι από τη Σουηδία για να παίξει τον ρόλο;

Όχι, αν δεν ήθελε να τον πάρουν στο ψιλό. Και, κυρίως, όχι, αν δεν επιθυμούσε να προσβάλει τους μαύρους. Ή μια ταινία για τον π.χ. Μπάρακ Ομπάμα. Θα έβαζε να τον υποδυθεί ένας Κινέζος; Όχι, επειδή δεν θα είχε καμιά λογική, αληθοφάνεια και λόγο να το κάνει.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι από τους πιο πετυχημένους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Στις 17 Ιουλίου πρόκειται να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους η νέα του ταινία, η «Οδύσσεια», η οποία, μόνο από το τρέιλερ, έχει ήδη ξεσηκώσει τεράστια πολιτισμική αντίδραση στην Αμερική. Από τα τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τον Ίλον Μασκ. Ο Νόλαν βεβηλώνει («ουρεί», έγραψε συγκεκριμένα) τον τάφο του Ομήρου. Ντροπιαστικό.

Προσβάλλει βάναυσα τους Έλληνες. Ντροπή του. Έχει χάσει πλήρως την ακεραιότητά του ως δημιουργός. Κατηγόρησε τον σκηνοθέτη ότι «αλλάζει τις φυλές των χαρακτήρων στην “Οδύσσεια” επειδή θέλει τα βραβεία», αναφέροντας ότι τα Όσκαρ έχουν αυστηρά woke κριτήρια «εκπροσώπησης» και «ποικιλομορφίας».

Η «Οδύσσεια» του Ομήρου είναι το πιο θεμελιώδες λογοτεχνικό δημιούργημα για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Αλλά ο Νόλαν αποφάσισε ότι πρέπει να «σώσει» το σημερινό κοινό από τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων. Οι Έλληνες του Ομήρου ήταν, καταρχάς, λευκοί. Αυτό για τον σκηνοθέτη αποτελεί προφανώς την ύψιστη προσβολή. Έτσι, τον ρόλο της Ωραίας Ελένης θα τον παίζει η Λουπίτα Νιόνγκο, μια εξαιρετική μαύρη ηθοποιός, με καταγωγή από την Κένυα.

Ο Αχιλλέας είναι από τους πιο αρχετυπικούς πολεμιστές της αρχαιεολληνικής μυθολογίας. Αλλά ο Νόλαν αποφάσισε να «σώσει» το κοινό κι από την αρρενωπότητα του Αχιλλέα, που προφανώς κρίνεται εξίσου προσβλητική. Γι’ αυτό και τον ρόλο του Αχιλλέα ενδέχεται να τον παίξει ένας τρανς. Η Έλεν Πέιτζ, μια επίσης πολύ αξιόλογη χολιγουντιανή ηθοποιός, το 2020 αποφάσισε ότι στο εξής θα δηλώνει «μη δυαδικό άτομο» κι άλλαξε το όνομά της σε Έλιοτ Πέιτζ.

Βέβαια, η Έλεν Πέιτζ είναι μια μικρόσωμη γυναίκα, με ύψος 1,52. Μετά την αλλαγή του ονόματός της σε αντρικό, απλώς άλλαξε κούρεμα. Οπότε ο θρυλικός πολεμιστής Αχιλλέας θα είναι, όπως τον φαντάστηκε ο Νόλαν, μια μικρόσωμη γυναίκα με αντρικό κούρεμα. Τα ξένα ΜΜΕ λένε ότι ο Πέιτζ θα υποδυθεί τον Αχιλλέα ή τον Ελπήνορα.

Ενδεικτικό του τι θα ακολουθήσει είναι ότι ο διάσημος σκηνοθέτης είναι ένας άνθρωπος που νομίζει ότι η ποίηση του Ομήρου είναι το «αντίστοιχο της χιπ χοπ». Γι’ αυτό, λέει, έβαλε τον ράπερ Τράβις Σκοτ να υποδύεται τον ομηρικό βάρδο. Η δήλωση είναι πραγματική. Ο σκηνοθέτης την έκανε στο περιοδικό «Time», το οποίο κυκλοφόρησε στο τελευταίο του τεύχος, με τον Νόλαν εξώφυλλο και μια συνέντευξη-ποταμό, για να προμοτάρουν την «Οδύσσεια», αφού ψυχανεμίστηκαν ότι η «ιστορική υπερπαραγωγή» 250 εκατ. δολ. πάει να πατώσει.

Η «Οδύσσεια» ακολουθεί την πάγια πια συνταγή του Χόλιγουντ για ταινίες με εξασφαλισμένα κέρδη, επειδή θα βασίζονται σε μια γνωστή σε όλους ιστορία κι όχι σε κάποια καινούργια ιδέα που μπορεί και να αποτύχει. Με δυο λόγια, εισπρακτική επιτυχία εξασφαλισμένη. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για μια παρωδία της «Οδύσσειας». Οι διάλογοι θα μπορούσαν να γίνονται μέσα σε μπεργκεράδικο του Οχάιο. Μέχρι και οι Αμερικανοί, όχι και το πιο καλλιεργημένο κοινό στον κόσμο, σχολιάζουν ότι ατάκες όπως «Hey, what’s up;» (σαν να λέμε «Επ, τι έγινε, πώς πάει;») στο στόμα των ομηρικών ηρώων παραείναι γελοίες, ακόμα και για μια τυπικά ρηχή αμερικανική παραγωγή.

Η «Οδύσσεια» αποτελεί το τέλειο παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν το Χόλιγουντ προσπαθεί να «ταΐσει» με το ζόρι μια υστερικά εμμονική woke ατζέντα στο παγκοσμιοποιημένο κοινό, ακόμα κι όταν δεν έχει ούτε μισή αληθοφανή αφορμή για να το κάνει. Μαύρη Ωραία Ελένη. Τρανς Αχιλλέας. Διάλογοι προσβλητικά βλακώδεις. Βάναυσος χλευασμός του ομηρικού έργου. Όμως, το βραβείο της πιο πηχτής βλακείας πηγαίνει στην ελληνική κυβέρνηση και στο ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού. Επειδή έδωσε πάνω από 6.500.000 ευρώ κρατική επιχορήγηση στον Νόλαν για να γυρίσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτή κι αν είναι ύβρις. Με απόφαση της κυβέρνησης οι Έλληνες φορολογούμενοι πλήρωσαν εκατομμύρια για να γυριστεί μια προσβλητική ταινία που χρησιμοποιεί την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά σαν φτηνή προπαγάνδα. Οι Έλληνες «διαγράφονται» παντελώς από τη δική τους ιστορία. Κρίνονται ως υπερβολικά π.χ. «λευκοί», οπότε αντικαθίστανται. Αντί η ελληνική κυβέρνηση να αντιδρά απέναντι σε αυτή την κάλπικη κόπια της Οδύσσειας, τη χρηματοδοτεί κι από πάνω. Το 2023 το Netflix κυκλοφόρησε μια σειρά για την Κλεοπάτρα που την απεικόνιζε ως μαύρη Αφρικανή. Η Αίγυπτος αντέδρασε για την παραπλανητική παρουσίαση. Ο Αιγύπτιος πρώην υπουργός αρχαιοτήτων δήλωσε: «Αυτό είναι εντελώς fake.

Η Κλεοπάτρα ήταν Ελληνίδα, που σημαίνει ότι είχε ανοιχτόχρωμο δέρμα, όχι μαύρο». Η Αίγυπτος κατηγόρησε τότε το Netflix πως στοχεύει στη «διαγραφή της αιγυπτιακής ταυτότητας και την πρόκληση σύγχυσης, διαδίδοντας παραπλανητικά ότι η προέλευση του αιγυπτιακού πολιτισμού είναι μαύρη». «Η “Οδύσσεια” θα ενισχύσει τη θέση της χώρας μας ως κορυφαίου προορισμού για τέτοιες παραγωγές» φαντασιωνόταν ο Μητσοτάκης τον Φεβρουάριο 2025.

Η πρωθυπουργική και υπουργική… ευφυΐα χρηματοδότησαν κιόλας, μέσω ΕΚΚΟΜΕΔ, μια κινηματογραφική πολιτιστική διαγραφή του Ελληνισμού. Χωρίς όρους, χωρίς κριτήρια. Το άφωνο ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν λαμβάνει νομικά μέτρα για την κακοποίηση και την «ακύρωση» του ιερού έργου της «Οδύσσειας», που διαμορφώνει την ελληνική ταυτότητα εδώ και 3.000 χρόνια, λες και ο πολιτισμός μας είναι ένας λευκός καμβάς για να μπορεί ο καθένας να «ζωγραφίζει» όποια ιδεολογία θέλει. Μας υποχρεώνει να την πληρώσουμε κιόλας.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia,gr