Η ΝΔ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ

Στις 21 Απριλίου, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μαργαρίτης Σχοινάς ψήφισε ΥΠΕΡ του νέου κανονισμού ΕΕ για τις Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές (NGT).

Με μια ψήφο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε στις αγροτοχημικές πολυεθνικές ελεύθερο πεδίο να πατεντάρουν σπόρους που για χιλιάδες χρόνια ανήκαν στη φύση και στους αγρότες.

Ο Έλληνας αγρότης δεν θα μπορεί να κρατά σπόρο από τη σοδειά του. Κάθε χρόνο θα αγοράζει εκ νέου από την ίδια πολυεθνική. Υποχρεωτικά. Χωρίς να έχει εναλλακτική.

Τα φυτά κατηγορίας NGT-1 θα μπαίνουν στο πιάτο μας χωρίς υποχρεωτική αξιολόγηση κινδύνων και χωρίς σήμανση. Ντομάτες, σιτάρι, ελαιόλαδο, ρύζι, όλα θα είναι γενετικά τροποποιημένα, αόρατα και ανεξέλεγκτα. Δεν θα ξέρουμε τι τρώμε. Κανείς δεν θα μας ρωτήσει.

Και δεν σταματά εκεί. Οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί δεν μένουν στο χωράφι που τους φύτεψαν. Μολύνουν γειτονικές καλλιέργειες, καταστρέφουν βιολογικές παραγωγές, εξαφανίζουν τοπικές ποικιλίες που δεν ξαναφτιάχνονται. Η βιοποικιλότητα που χτίστηκε σε χιλιετίες διαλύεται σε μια γενιά - και ο νόμος δεν προβλέπει ούτε αποζημίωση ούτε ευθύνη.

Χώρες όπως η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Κροατία, η Σλοβενία και η Σλοβακία αρνήθηκαν. Η ΝΔ επέλεξε να ψηφίσει υπέρ των πολυεθνικών αντί για τους Έλληνες αγρότες και καταναλωτές. Χωρίς επιφύλαξη. Χωρίς τύψεις.

Τώρα η απόφαση περνά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ψηφοφορία στις 18 Μαΐου είναι η τελευταία γραμμή άμυνας.

Κοινοποιήστε. Σχολιάστε. Πρέπει να πιέσουμε τους Έλληνες ευρωβουλευτές να ψηφίσουν ΟΧΙ.

Απαιτούμε υποχρεωτική σήμανση, αξιολόγηση κινδύνων και το δικαίωμα που μας αφαιρούν - να μπορούμε να απαγορεύσουμε αυτά τα προϊόντα στο έδαφός μας.

Χιλιάδες χρόνια η φύση έτρεφε τους λαούς της γης. Δεν θα αφήσουμε μια χούφτα πολυεθνικών να την κάνουν ιδιοκτησία τους.

ΠΗΓΗ

Κόμμα Τσίπρα: Ζήτω και ταρατατζούμ!

Το μείζον θέμα της επιστροφής του Αλέξη, εκείνο που οι δημοσιογράφοι αποφεύγουν να ρωτήσουν: από πού η χρηματοδότηση της ξαναζεσταμένης σούπας;

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

O Αλέξης επιστρέφει. Μπήκε μερικά χρόνια στο βαρέλι με το μούσκιο, μπας και ξεχαστούν οι κασκαρίκες που μας έκανε, και ξαναγυρνά για να κάνει τα ίδια. Ισως και χειρότερα. Η φάση θυμίζει remake («επανεκτέλεση») παλιάς ελληνικής ταινίας αλλά με αισθητική βιντεοκασέτας ή χιλιοστή επανάληψη ελληνικής σειράς που βλέπουν υποχρεωτικά οι βαριεστημένοι παραθεριστές στα πλοία της γραμμής την ώρα του ταξιδιού.

Η επανάκαμψη του πάλαι ποτέ τρέντι Αλέξη είναι σαν πολιτικό τουρσί που βγήκε από τη σαλαμούρα της Ιστορίας και επιχειρεί, με γαλλική φινέτσα, παρακαλώ, να πλασαριστεί σαν γκουρμέ σαλατικό σε εστιατόριο με αστέρια Μισελέν. Με μους «επανεκκίνησης», φύλλα «αυτοκριτικής» και περίχυμα «σοσιαλδημοκρατίας».

Θα μου πείτε: Γίνεται; Στην Ελλάδα όλα γίνονται. Εδώ βαφτίσαμε το «ό,τι να ’ναι» «δημιουργική ασάφεια». Γιατί να μη βαφτίσουμε νέο το παμπάλαιο; Άλλωστε, το μενού το γνωρίζουμε. Είναι εκείνες οι αξέχαστες γεύσεις που σημάδεψαν μια εποχή: η σπεσιαλιτέ των Πρεσπών με σος εθνοπροδοτίκ, τα αλ ντέντε capital controls, οι τραγανές κλειστές τράπεζες, το καραμελωμένο χαράτσι της μεσαίας τάξης, τα εξωτικά καύσιμα από Βενεζουέλα. Και για επιδόρπιο, οι «λιαζόμενοι» λαθρομετανάστες της Ομόνοιας, μια πινελιά μεσογειακής ανεμελιάς.

Μνήμη; Ποια μνήμη; Η μνήμη στην πολιτική είναι σαν το μαρούλι: αν δεν το φας γρήγορα, μαραίνεται. Έτσι κι εδώ, σερβίρεται ξανά το ίδιο πιάτο, αλλά με άλλο όνομα. Σου λένε (ο σεμί ντερβίσης Τσίπρας και οι κολαούζοι του): «Δεν ήταν ήττα αλλά εμπειρία. Δεν ήταν κωλοτούμπα, ήταν ευελιξία. Δεν επρόκειτο για φορολογική επιδρομή αλλά αναδιανεμητική δικαιοσύνη». Και ο πελάτης; Ο πελάτης καλείται να πιστέψει ότι αυτή τη φορά το χαλασμένο τουρσί θα είναι… φρέσκο.

Η επιστροφή συνοδεύεται, φυσικά, από το απαραίτητο rebranding (επαναλανσάρισμα). Σαν να παίρνεις ένα λερωμένο σώβρακο και να το στέλνεις στο Παρίσι για σιδέρωμα. Φωτογραφίες με σοβαρό βλέμμα, λέξεις και φράσεις όπως θεσμικότητα, προοδευτική διακυβέρνηση, ευρωπαϊκός προσανατολισμός. Μια πολιτική ανακαίνιση (στις φωτογραφίες, όχι στην ουσία) που θυμίζει ινστιτούτο αδυνατίσματος: πριν και μετά. Πριν: το χάος. Μετά: το ίδιο χάος, αλλά με καλύτερο φωτισμό.

Και εδώ προκύπτει το μείζον ερώτημα, εκείνο που οι δημοσιογράφοι αποφεύγουν να θέσουν: από πού η χρηματοδότηση του εγχειρήματος; Πού βρέθηκαν τα κεφάλαια για ίδρυμα, επικοινωνιακές καμπάνιες, εταιρίες που μας ξανασυστήνουν ένα μενού που δοκιμάσαμε και δηλητηριαστήκαμε; Είναι άραγε θαύμα της οικονομίας ή απλώς άλλη μια περίπτωση όπου το αφήγημα προηγείται της λογικής;

Διότι το rebranding, τα ιδρύματα, τα κόμματα δεν είναι φθηνή υπόθεση. Θέλουν οικήματα, νοίκια, μισθοδοσίες, πληρωμές ΔΕΚΟ, συμβούλους, στρατηγικές, focus groups, ανθρώπους που θα πείσουν ότι το παλιό είναι καινούργιο. Και εδώ έχουμε έναν πολιτικό που κυβέρνησε, δοκιμάστηκε, κρίθηκε, αποδοκιμάστηκε και τώρα επιστρέφει σαν startup (νεοφυής επιχείρηση στα ελληνικά). Με πλάνα αεροπλάνα και χίλιες μύριες υποσχέσεις. Μόνο που το κοινό δεν είναι επενδυτές. Είναι ψηφοφόροι που θυμούνται. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να θυμούνται.

Κι όμως, υπάρχει μια παράξενη οικειότητα σε όλο αυτό. Σαν να ξέρεις ήδη το τέλος της ταινίας, παρ’ όλα αυτά να κάθεσαι να τη δεις. Γιατί; Από περιέργεια; Από συνήθεια; Από έλλειψη καλύτερης επιλογής; Ίσως όλα μαζί. Ίσως και το άλλο, το ολέθριο που μας υποχρεώνει να πίνουμε το πικρό ποτήρι κάθε ταινίας φλόμπας μέχρι το τέλος. «Αποκλείεται να είναι τόσο χάλια. Μπορεί να φτιάξει στη συνέχεια» σκέφτονται οι πληρώσαντες εισιτήριο για το κακό θέαμα.

Κάπως έτσι θα φτάσουμε στο πρωινό των εκλογών. Εκείνος θα νομίζει ότι θα πάμε να τον ψηφίσουμε ενθουσιωδώς επειδή έπεισε το κωμικοτραγικό επαναλανσάρισμά του. Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Όμως, κάποιοι -γιατί πάντα υπάρχουν κάποιοι- θα τρέξουν στις κάλπες με το ψηφοδέλτιο στα δόντια. Το αίτιο είναι η βαθιά, ανεξήγητη σχέση που έχουμε με τα λάθη μας: τα αναγνωρίζουμε, τα ονειδίζουμε, τα καταριόμαστε και στο τέλος… τα επαναλαμβάνουμε.

Καλή μας όρεξη.

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»

Άκρα του τάφου σιωπή για την αφροασιατική εισβολή

Κρήτη και Έβρος εκπέμπουν SOS, αλλά το μήνυμα δε φαίνεται να φτάνει στην κοινή γνώμη των αστικών κέντρων. Γιατί άραγε; Καθημερινά μαθαίνουμε από τοπικές πηγές για καραβιές δεκάδων μεταναστών που καταφθάνουν στα νησιά του νοτίου Αιγαίου, με την Κρήτη να «βουλιάζει» από τις συνεχείς αφίξεις.  Ακόμα και στον Έβρο, οι επίσημοι αριθμοί εισερχόμενων μεταναστών είναι κατά πολύ μικρότεροι από τους πραγματικούς, καθώς αυτοί εισέρχονται με πολλούς και διάφορους τρόπους χωρίς να καταγράφονται.

Φουσκωτοί λέμβοι με δεκάδες λαθρομετανάστες καταφθάνουν καθημερινά στις παραλίες της Κρήτης. Άλλοι τόσοι μεταφέρονται συνεχώς οδικώς από τον Έβρο, με μόνο λίγους εκ αυτών να συλλαμβάνονται. Πόσες τέτοιες ειδήσεις φτάνουν στα αυτιά μας καθημερινά; Πόσες παίζονται στην τηλεόραση; Κατά την περίοδο της πανδημίας είχαμε εκτενή αναφορά στους νεκρούς του COVID σε κάθε μέσο. Τώρα όμως, κατά την περίοδο της αφροασιατικής εισβολής, τα νούμερα αποσιωπούνται…

Η αδιαφορία μεγάλου μέρους των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας είναι έκδηλη. Η κυβέρνηση παρουσιάζει το μεταναστευτικό ως ένα σχεδόν λυμένο ζήτημα, όμως η δημόσια συζήτηση γύρω από τα χιλιάδες εξακριβωμένα περιστατικά παράνομης εισόδου στη χώρα, καθώς και τις συνέπειες που έχει αυτή στις ζωές των τοπικών κοινωνιών, αποσιωπάται ή μετατοπίζεται επιδέξια. Οι δημοσιογράφοι στρέφουν τον δημόσιο διάλογο στη θεματολογία που οι ίδιοι επιλέγουν και η μόνη αναφορά στην εισβολή είναι για να… ψέξουν τους αντιδρώντες! Έτσι, όσοι ζουν μακριά από τις περιοχές εισόδου αγνοούν την πραγματικότητα, ενώ οι τοπικές κοινωνίες που δέχονται καθημερινά τόσους μετανάστες ζουν υπό καθεστώς φόβου.

Δικαίως η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους «θεσμούς» και τα ΜΜΕ βρίσκεται στα τάρταρα. Όσο οι μισθωμένες φιλοκυβερνητικές πένες εκθειάζουν την κυβέρνηση για ανούσια και αναποτελεσματικά μέτρα, ο σκεπτόμενος πολίτης, αυτός που δεν αποδέχεται το «μπόλιασμα» που προωθούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση και θέλει την πατρίδα του ασφαλή, λοιδορείται και κατηγορείται. Ως πότε;

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η μεγάλη απάτη του χρέους: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη λέει ότι το μειώνει ενώ το «μεταφέρει» στο μέλλον!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη λέει ότι μειώνει το χρέος της χώρας ενώ στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι η «μεταφορά» του στις «πλάτες» των μελλοντικών γενεών.

Από το 2009, όταν η χώρα μας χρεοκόπησε με 299 δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιο χρέος, πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια.

Σήμερα, το χρέος φτάνει τα 423 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή 124 δισεκατομμύρια ευρώ πάνω από το επίπεδο της χρεοκοπίας.

Και αυτό, παρά τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, τις υποθήκες, το ξεπούλημα λιμένων, αεροδρομίων, εταιρειών κοινής ωφέλειας και ό,τι άλλο πολύτιμο είχε απομείνει στη χώρα.

Δεν είναι απλώς αποτυχία. Είναι εθνική τραγωδία. Το πιο εξοργιστικό όμως είναι το οικονομικό θαύμα που πουλάει η κυβέρνηση:

Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ λένε ότι «μειώνεται δραματικά».

Μόνο που ξεχνούν να μας πουν από πού ξεκινούν την μέτρηση. Δεν το συγκρίνουν με το 176,6% που παρέλαβαν το 2019.

Το συγκρίνουν με το 206,3% που οι ίδιοι εκτόξευσαν το 2020, εν μέσω πανδημίας.

Είναι σαν να καυχιέται κάποιος ότι «έχασε 40 κιλά» επειδή ξεκίνησε από τα 140 κιλά που πήρε μετά από τρεις μήνες υπερφαγίας.

Και ενώ το πραγματικό ΑΕΠ (χωρίς τον πληθωρισμό) παραμένει σχεδόν 40 δισεκατομμύρια ευρώ κάτω από τα επίπεδα του 2008, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για «ιστορικές επιτυχίες».

Η οικονομία δεν έχει ανακάμψει. Απλώς φουσκώνει με τιμές και δανεικά.

Αλλά η μεγαλύτερη κοροϊδία είναι ο τρόπος που «καθαρίζουν» τα νούμερα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στα χρόνια του, δανειζόταν περίπου 20 δισεκατομμύρια ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία και τα λοιπά αποθεματικά.

Η ΝΔ τα εκτόξευσε στα 63 δισεκατομμύρια. Με άλλα λόγια, η σημερινή κυβέρνηση αντικατέστησε ένα μέρος του δανεισμού από τις διεθνείς αγορές (που μετράει στο επίσημο χρέος) με εσωτερικό δανεισμό από τα δικά μας λεφτά – τα λεφτά των συνταξιούχων, των ασφαλισμένων, των εργαζομένων.

Γιατί αυτό συμφέρει τους δανειστές; Γιατί έτσι εισπράττουν νωρίτερα τα χρήματα που μας έχουν δανείσει, με χαμηλότερο ρίσκο.

Είναι οι περιβόητες πρόωρες αποπληρωμές χρέους τις οποίες η κυβέρνηση παρουσιάζει ως κάτι… σωτήριο για τους Έλληνες πολίτες.

Σε περίπτωση νέας κρίσης ή αναδιάρθρωσης χρέους, οι ξένοι θα έχουν ήδη πάρει πίσω μεγάλο μέρος των λεφτών τους.

Το ρίσκο θα το πληρώσουν πάλι οι Έλληνες πολίτες, μέσα από τα ταμεία τους που θα μείνουν άδεια.

Είναι η κλασική συνταγή: ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη, κοινωνικοποιούμε τις ζημιές.

Ξεπουλάμε την περιουσία του ελληνικού λαού για να πληρώνουμε τόκους, ενώ ταυτόχρονα δανειζόμαστε από τα ίδια τα ταμεία του λαού για να κρύβουμε το πραγματικό μέγεθος της καταστροφής.

Δεκαεπτά χρόνια μετά τη χρεοκοπία, η Ελλάδα δεν έχει βγει από την κρίση. Έχει απλώς μάθει να τη συγκαλύπτει καλύτερα.

Ώρα να σταματήσουμε να χειροκροτούμε τα ψεύτικα στατιστικά. Το χρέος δεν μειώνεται. Απλώς μετακυλίεται στις πλάτες των επόμενων γενεών.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Δεν φοβούνται την «ακροδεξιά» αλλά το κενό που αφήνει πίσω της

Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ’ αγοράσουν
έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι.
Είναι πολλά του αιώνα μας τα χρέη

Κ. Καρυωτάκης

Πραγματικά για γέλια και για κλάματα είναι τα δημοσιεύματα δεξιών και αριστερών φυλλάδων, καναλιών και ιστολογίων των «νταβατζήδων», δημοσιεύματα με τα οποία ανησυχούν για την γιγάντωση της ακροδεξιάς.

Ποιάς ακροδεξιάς; Των ορφανών της ΝΔ, του απατεώνα που θυμίζει τον ψευτογιατρό του Λούκυ Λούκ, πουλώντας φάρμακα δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, την ασπροσκουφίτσα που στριγκλίζει ή μήπως τον καντηλανάφτη, που δεν θα βρει ούτε την ψήφο του; Ευνόητο σε ποιους αναφερόμαστε και εάν ο λαός δεν καταλαβαίνει, φρόντισε ένα ολόκληρο σύστημα να τον αποβλακώσει.

Αυτό πού δήθεν φοβούνται σαν ακροδεξιά γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι διόλου επικίνδυνο, αλλά μία «μαϊμού», ένα ξόανο για να μην υπάρχει κενό. Το κενό φοβούνται και την ώρα που ένα Κίνημα Λαϊκό, Επαναστατικό, Εθνικιστικό θα το καταλάβει δι’ εφόδου. Εις ότι μας αφορά πιστέψαμε ότι είναι δυνατόν σε ένα προτεκτοράτο να αφήσουν να υπάρχει ένα Κίνημα Εθνικιστικό. Η κυβερνώσα υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, δεν είναι τυχαίο ότι ανησύχησε για την Χρυσή Αυγή.

Όμως, οι Αυτοκρατορίες κάποτε τελειώνουν και τα προτεκτοράτα απελευθερώνονται και τότε έρχεται πραγματικά η ώρα των «άκρων», όπως βλακωδώς αποκαλούν τα Λαϊκά Εθνικιστικά Κινήματα οι ξενόδουλοι λιμπεραλιστές και οι εθνοπροδότες μαρξιστές, έρχεται η ώρα της Ελευθερίας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com