Το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης – Πως οι κομμουνιστές έγιναν μόδα;

Το να είσαι κομμουνιστής ήταν και είναι μόδα! Πως έγιναν μόδα; Από μία φήμη ψεύτικη, από τις φυλλάδες που έγραφαν ποταμούς ψευδών για μία Αντίσταση, που δεν υπήρχε. Ταυτόχρονα οι κομμουνιστές έφτιαχναν μηχανισμούς μέσα στο ίδιο τον κρατικό μηχανισμό, αλλά και σε κρίσιμους τομείς της δημόσιας ζωής, όπως στα ΜΜΕ, αλλά και έφτιαχναν επίσης οργανώσεις εγκληματικές με σκοπό τις δολοφονίες. Περισσότεροι από 50 Έλληνες έχουν δολοφονηθεί από την λεγόμενη “επαναστατική αριστερά” από το 1974 μέχρι σήμερα, αλλά κανείς δεν λέει τους αριστερούς εγκληματίες. Εγκληματίες ήταν μόνο οι χουντικοί και τα τελευταία χρόνια οι Χρυσαυγίτες. Αυτοί που δολοφονούσαν δεν ήταν άγνωστοι, αλλά το κράτος, ευνουχισμένο από την Αριστερά που κυριαρχούσε, δεν έκανε τίποτε. Μεγάλο ρόλο σε αυτά έπαιξαν οι εφημερίδες, που ήταν το πιο δυνατό ΜΜΕ εκείνων των χρόνων.

Φυλλάδες όπως “ΤΑ ΝΕΑ” έγραφαν ότι οι δολοφόνοι της 17 Νοέμβρη ήταν… ακροδεξιοί! Ο δε ΕΛΑ, που ήταν η μητέρα οργάνωση της κόκκινης τρομοκρατίας, έπεσε στα μαλακά.

Τέλη του 1975 ο πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας Κ. Τσάτσος παραδίδει στον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή μία έκθεση 30 σχεδόν σελίδων (υπάρχει στο “ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ”), στην οποία έκθεση, παραθέτοντας στοιχεία για την κατάσταση η οποία επικρατεί στα ΜΜΕ, Παιδεία και Πανεπιστήμια, του εκφράζει την άποψη ότι η Ελλάδα παραδίδεται αμαχητί ιδεολογικά και πολιτικά στους κομμουνιστές. Είτε από αδυναμία, είτε από αδιαφορία, αφού μοναδικό ενδιαφέρον της ψευτοδεξιάς είναι η εξουσία, οι μίζες και οι ρεμούλες, δεν δίνει καμία σημασία. Άλλωστε μία ισχυρή αριστερά είναι χρήσιμη στην Ν.Δ. για δυο λόγους: α) Αφαιρεί ψήφους από τον ανταγωνιστή, την κεντροαριστερά (κάποτε ΠΑΣΟΚ) και β) Αποτελεί το αντίπαλο δέος σε κάθε προσπάθεια από τα ακροδεξιά να πληγεί η Ν.Δ. εκλογικά ή με κάποιον άλλο τρόπο. Έτσι η Ν.Δ. αφήνει την αριστερά να κυριαρχεί ιδεολογικά και πολιτικά και μετά την μεταπολίτευση βλέπουμε τα ορφανά του Μαρξ να κυριαρχούν στα ΜΜΕ, στις επιχειρήσεις, στα Πανεπιστήμια, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών (που ανέρχονται πλέον σε… χιλιάδες!) είναι κομμουνιστές και βεβαίως και στον δημόσιο τομέα και στην δικαιοσύνη. Η Ελλάδα έχει γίνει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Το ΠΑΣΟΚ, οι κομμουνιστές και η κόκκινη τρομοκρατία

Ιωάννης Μπουγάς: "Το ΚΚΕ στην Κατοχή δεν έκανε αντίσταση αλλά προετοίμαζε κατάληψη της εξουσίας"

«Πόσο καιρό ασχολείστε με την δράση του ΚΚΕ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΔΣΕ στην Ελλάδα; Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ερευνήσετε αυτή την πτυχή της ελληνικής ιστορίας;»

Είμαι αναγνώστης της ιστορίας της περιόδου 1940-49 για τουλάχιστον 55 χρόνια, από τα φοιτητικά μου χρόνια στην πατρίδα. Ερευνώ συστηματικά τη δράση του ΚΚΕ και των οργανώσεών του τα τελευταία 20 χρόνια. Είχα ιδιαίτερη αγάπη στη μελέτη της Ιστορίας γενικά από πολύ ενωρίς, από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Η πρώτη μου σοβαρή ενασχόληση με την ιστορία της περιόδου ήταν η συγκέντρωση στοιχείων για τα γεγονότα των Γαργαλιάνων, της μάχης μεταξύ ΕΛΑΣ και του Τάγματος Ασφαλείας του ταγ/ρχη Παναγιώτη Στούπα τον Σεπτέμβριο 1944, αμέσως μετά εκείνης στον Μελιγαλά Τα βιβλία που αναφέρονταν στο γεγονός, έλεγαν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που είχα ακούσει από αυτόπτες μάρτυρες. Τελικά αυτά τα γεγονότα τα περιέγραψα στο έργο μου «Ματωμένες Μνήμες 1940-45». Για να τα ερμηνεύσω, έπρεπε να ξεκινήσω από πιο πριν και πιο μακριά, από τις πηγές τους. Έτσι άρχισα την έρευνα για την Κατοχή σε εθνικό επίπεδο.

«Μπορείτε να μας πείτε μερικά στατιστικά στοιχεία για το έργο σας όπως ο αριθμός των προσωπικών συνεντεύξεων που έχετε κάνει και τον όγκο του αρχειακού υλικού (βιβλία, μπροσούρες, περιοδικά και εφημερίδες), που έχετε μελετήσει;»

Τα βιβλία που έχω μελετήσει πρέπει να υπερβαίνουν τα πεντακόσια και οι συνεντεύξεις και μαρτυρίες που έχω καταγράψει σε χαρτί ή σε ακουστικό υλικό, πλησιάζουν τις διακόσιες, κυρίως από την Πελοπόννησο, αλλά και τις περιοχές της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας ειδικώς για το Παιδομάζωμα. Ευτυχώς το απέραντο αρχειακό υλικό είναι σε ψηφιακή μορφή.

«Τελικά, το ΚΚΕ έκανε αντίσταση κατά των κατακτητών για πατριωτικούς λόγους ή απλώς επιδίωκε να κατακτήσει την εξουσία;»

Η σύντομη απάντηση είναι, ότι δεν έκανε αντίσταση αλλά προετοίμαζε κατάληψη της εξουσίας. Οι ηγέτες του ΕΑΜ/ΚΚΕ ξεκίνησαν να ομιλούν για αντίσταση μόνο μετά την επίθεση της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, αντιστρέφοντας τη μέχρι τότε φιλοναζιστική θέση τους, ανταποκρινόμενοι στην εντολή της Κομιτέρν να πολεμήσουν τους Γερμανούς. Όμως, δεν θα δείτε το ΚΚΕ να συμμετέχει σε καμία πραγματικά αντιστασιακή ενέργεια, όπως σε δολιοφθορές που επιζητούσαν οι σύμμαχοι, παρότι έλαβαν τις πρώτες χρυσές λίρες από τη SOE, μέσω του πράκτορα «Οδυσσέα», το φθινόπωρο του 1941. Ο Γιώργης Σιάντος είναι γνωστόν ότι ήταν εναντίον της ένοπλης αντίστασης μέχρι και το μέσον του 1942. Όλα άλλαξαν μετά τον Γοργοπόταμο, όταν εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα η Βρετανική Αποστολή και άρχισαν να λαμβάνουν αφειδώς όπλα, εφόδια και χρυσές λίρες. Από τον Δεκέμβριο του 1942 καθορίστηκε ως στόχος η εξουσία μετά την απελευθέρωση. Η αντίσταση ήταν μόνο το όχημα, ποτέ ο σκοπός. Να διευκρινήσω βέβαια ότι αυτό αφορούσε τα ηγετικά στελέχη και το πλήθος των οπαδών. Είναι βέβαιο ότι υπήρχαν απλά μέλη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που πίστευαν ότι πολεμούν τους Γερμανούς.

«Πόσα ήταν τα θύματα στον άμαχο πληθυσμό από τη δράση του ΚΚΕ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ;»

Για την Πελοπόννησο, την οποία έχω ερευνήσει εξονυχιστικά, έχω υπολογίσει ότι τα θύματα του ΕΑΜΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ μεταξύ των αμάχων, σχεδόν όλα σφαγμένα με μαχαίρι, μέχρι την 31ην Αυγούστου 1944, ήταν τουλάχιστον 3.465, εκ των οποίων τουλάχιστον 1.276 στην Αργολιδοκορινθία. Σε αυτά να προστεθούν τουλάχιστον 2.500 μεταξύ 1 Σεπτεμβρίου 1944 και 15 Ιανουαρίου 1945, καταλήγομε σε περίπου 6.000 θύματα. Σε πανελλήνιο επίπεδο, τα θύματα του 1943 – 45 έχουν υπολογισθεί σε 47.000 περίπου.

Βέβαια, και τη μεγάλη πλειονότητα των θυμάτων αντιποίνων των κατακτητών –περίπου 4.000 στην Πελοπόννησο και 30.000 πανελληνίως– και των καταστροφών, πρέπει να αποδωθούν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ που έδινε την αφορμή με τις ενέδρες και τις δολοφονίες μεμονωμένων Γερμανών στρατιωτών.

«Ποια από τα εγκλήματα από τα οποία διέπραξαν οι κομμουνιστές εκείνη την περίοδο θεωρείτε ότι ήταν τα ειδεχθέστερα; Μπορείτε να μας αναφέρετε μερικές περιπτώσεις;»

Υπήρξαν δεκάδες περιπτώσεις στην Πελοπόννησο και την υπόλοιπη Ηπειρωτική Ελλάδα το 1943 – 44 που ομάδες ανδρών, γυναικών και παιδιών, συνελήφθησαν χωρίς λόγο από τα σπίτια τους και οδηγήθηκαν δεμένοι πλησίον σε καταβόθρες, ξεροπήγαδα ή γκρεμούς. Εκεί, εσφάγησαν με μαχαίρια, συχνά παρουσία των υπολοίπων, που έβλεπαν μέχρι να έρθει η σειρά τους, και ρίχτηκαν σε πρόχειρους τάφους. Αν ο τάφος ήταν τρύπα ή ξεροπήγαδο μιάς χρήσης, οι σφαγείς στο τέλος έριχναν ξύλα και πέτρες. Μόνο στην Τρύπα του Φενεού, όπου εσφάγησαν εκατοντάδες το 1944, κρατούσαν την κουστοδία των θυμάτων 100-150 μέτρα μακριά από τον τόπο σφαγής και οδηγούσαν εκεί τα θύματα ανά δύο. Στα βιβλία μου «Ματωμένες Μνήμες 1940 – 45» και «Αθώων Αίμα», έχω πολλές περιγραφές σφαγών με ονόματα θυμάτων και σφαγέων. Για μένα, οι πιο φριχτές και απάνθρωπες περιπτώσεις ήταν εκείνες που κακοποιούσαν μητέρες και μετά τις έσφαζαν μαζί με τα παιδιά τους. Τη Βασίλω Στάικου από το Βαλτέτσι την έσφαξαν με τα τέσσερα μικρά κορίτσια της στον Φενεό, ενώ ένα πέμπτο που γέννησε στο Μοναστήρι το πέταξαν οι Ελασίτες στα σκυλιά. Την Παρασκευή Μπάρλα από τη Φρουσιάνα Αργολίδος την έσφαξαν με το αβάπτιστο μωρό της. Την Ελένη Ράπτη από τη Μιδέα την έφαξαν και την έριξαν στο ξεροπήγαδο με τα δυο μικρά παιδιά της, και εκείνα σφαγμένα. Τη Μαρία Κρέσπη μαζί με την ενδεκάχρονη κόρη της Φανή από το Λέπρεο Ηλείας, τις κακοποίησαν και τις έσφαξαν. Τη συμπατριώτισσά μου Φλωρεντία Παπαχριστοφίλου από τους Γαργαλιάνους την κακοποίησαν 15 μέλη της ΟΠΛΑ και την έσφαξαν εμπρός στα μάτια μιάς κόρης της. Και άλλες, και άλλες. Θυσίασαν οι κομμουνιστές του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ πολλές αθώες μητέρες με τα παιδιά τους!

«Τα κίνητρα των δραστών ποια ήταν; Να τιμωρήσουν τους συνεργάτες του κατακτητή, όπως ισχυρίζονταν;»

Το κίνητρο των ηγετών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ ήταν να εξαφανίσουν τους «αντιδραστικούς» που δεν τάσσονταν στο πλευρό τους, ώστε να μην τους βρούν απέναντι μετά την απελευθέρωση. «Να ξεπατωθεί η αντίδραση» διακήρυξε ο Αχιλλέας Μπλάνας στη Διάσκεψη της Στράζοβας στις 25–26 Νοεμβρίου 1943 και άστραψαν αμέσως τα μαχαίρια στην Πελοπόννησο, οργανώνοντας τουλάχιστον 80 Στρατόπεδα «αντιδραστικών» σε μοναστήρια, σχολεία και σπίτια χωριών. Τον Απρίλιο του 1944, το σύνθημα έγινε «λεπίδι – λεπίδι στην αντίδραση» από τον Θεόδωρο Ζέγκο. Οι φρουροί και οι σφαγείς ήταν επιλεγμένοι από τα χειρότερα στοιχεία του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ και έσφαζαν για να βιάσουν, να κάνουν πλιάτσικο και να εξασφαλίσουν το φαγοπότι τους. Υπήρχαν και κάποια φτωχά αγροτόπαιδα που είχαν φανατιστεί από τους ινστρούχτορες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και ίσως πίστευαν ότι πράγματι σφάζουν προδότες, σαν τον Τίγρη (Γιάννης Σχοινάς) στα Δίδυμα Αργολίδος ο οποίος φορούσε τη φουστανέλλα του όταν πήγαινε να σφάξει!

«Για ποιον λόγο δε γνωρίζει πολύς κόσμος αυτή την πλευρά της δράσης οργανώσεων που αποκαλούνταν και αποκαλούνται «αντιστασιακές»;»

Τα θύματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας εγκαταλείφθησαν, και τα εγκλήματα αγνοήθησαν, από το καλοκαίρι του 1944, στην προσπάθεια της κυβέρνησης εξωτερικού του Γεωργίου Παπανδρέου να προσεταιριστεί τους κομμουνιστές, υπό την πίεση και των Βρετανών, ώστε να μην αντιδράσει ο ΕΛΑΣ στην άφιξη της κυβέρνησης στην Αθήνα με ελάχιστα Βρετανικά στρατεύματα, και ούτε να προκαλέσει την κάθοδο των Σοβιετικών στρατιών στο Αιγαίο. Αυτή η τακτική συνεχίσθηκε με τις Συμφωνίες της Καζέρτας και της Βάρκιζας. Η τελευταία υπεγράφη, παρά τα νέα χιλιάδες εγκλήματα των κομμουνιστών στα Δεκεμβριανά. Η Λευκή Τρομοκρατία του 1945 – 46, η οποία από αντίποινα εναντίον εγκληματιών του ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ που ήταν, με την φοβερά επιτυχημένη προπαγάνδα του ΚΚΕ, μετετράπη σε κυνήγι «αθώων» μελών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και έθεσε τα εγκλήματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας κάτω από το χαλί της ιστορίας. Στη συνέχεια, ο αγώνας εναντίον των κομμουνιστών το 1946 – 49, τα νέα εγκλήματα και το Παιδομάζωμα, έθεσαν πιο πολύ στο περιθώριο τα μαζικά ειδεχθή εγκλήματα του 1943 – 44.

«Εσείς μιλάτε για τα εγκλήματα που διέπραξε το ΚΚΕ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΔΣΕ στην Ελλάδα αλλά η Πολιτεία όχι μόνο δεν αναγνωρίζει το ορθόν της απόψεώς σας αλλά χορήγησε χιλιάδες συντάξεις σε «αντιστασιακούς» αυτού του τύπου. Που το αποδίδετε;»

Από την επομένη της νίκης επί της Ανταρσίας στον Γράμμο, τα πολιτικά κόμματα της δεξιάς και του κέντρου άρχισαν να πλειοδοτούν σε παραχωρήσεις στην αριστερά, η πρώτη για να την κρατά μακριά από το κέντρο και το τελευταίο για να την προσεταιρίζεται. Ήταν η περίφημη πολιτική λήθης για δήθεν καλλιέργεια εθνικής ενότητος! Μετά ήρθε η δικτατορία και με τους απαράδεκτους διωγμούς φρονημάτων αντί πράξεων, «λεύκανε» τους εγκληματίες και έθαψε τα εγκλήματά τους. Η πλειοδοσία μεταξύ των κομμάτων, της κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ) και κεντροδεξιάς (ΝΔ) τώρα, για τις ψήφους των αριστερών, επανήλθε μετά τη μεταπολίτευση. Το πρώτο (ΠΑΣΟΚ), το 1981 – 82 ανεγνώρισε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ ως αντιστασιακές οργανώσεις, και έδωσε τις συντάξεις και τους χαμένους βαθμούς τους σε αξιωματικούς που είχαν πολεμήσει εναντίον της κυβέρνησης και των συμμάχων από τις τάξεις του ΕΛΑΣ. Η δεύτερη (ΝΔ), το τελείωσε αναγνωρίζοντας την Ανταρσία των κομμουνιστών ως εμφύλιο και τους ξενοκίνητους αντάρτες ως Δημοκρατικό Στρατό!

«Τι προτείνετε να γίνει για την ενημέρωση του κοινού και την αποφυγή παρομοίων καταστάσεων στο μέλλον;»

Ελπίζω να βρεθεί μια πλειοψηφία στη Βουλή, να αναγνωρίσει την πραγματική ιστορία της δεκαετίας 1940 – 49 και να διδάσκεται στη Μέση Εκπαίδευση και τα Πανεπιστήμια. Να αναγνωρίσει την Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943 – 44 και να ορίσει «Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων της». Τέλος, να καταργήσει τον νόμο Τζανετάκη 1863/1989 που αναγνώρισε τον Δημοκρατικό Στρατό και απάλειψε τα εγκλήματα του 1946 – 49.

«Ποιο βιβλίο ετοιμάζετε αυτή την περίοδο;»

Μόλις τελείωσα ένα μεγάλο έργο –είναι στον εκδότη– για τα γεγονότα του 1940 – 45, με ιδιαίτερη έμφαση στα Τάγματα Ασφαλείας και τον ρόλο των Βρετανών (στον πόλεμο, τη Μέση Ανατολή, την Κατοχή και την Απελευθέρωση).

Τελειώνοντας σημειώνω, ότι όσο η ΕΡΤ θα προβάλλει προπαγάνδα, ψεύδη και κείμενα φαντασίας ως ιστορία (π.χ. ο ΕΛΑΣ ελευθέρωσε Αθήνα, Καλαμάτα, Θεσσαλονίκη), ενώ αποφεύγει να παρουσιάσει την Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943 – 44 ή το Παιδομάζωμα του 1947 – 48, και το υπουργείο Παιδείας προσαρμόζει ανάλογα την ιστορία που διδάσκει στα Ελληνόπουλα, η Ελλάδα θα συνεχίζει να ζει το δικό της «παραπέτασμα». Όταν η Ανατολική Ευρώπη ελευθερωνόταν το 1990, η Ελλάδα έμπαινε βαθύτερα στην κομμουνιστική περίοδο της ιστορίας της.

ΠΗΓΗ

Αυτοί είναι οι "πατριώτες" του κόμματος του Εγκλήματος και της Προδοσίας (ΚΚΕ) που σέβεται και τιμά η ψοφοδεξιά - Γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη στις 5 Δεκεμβρίου 1950 προς τα Ελληνόπουλα: "Αγαπάτε με όλη σας την ψυχή τη Σοβιετική Ένωση, τη Μεγάλη Πατρίδα μας"

 

In the Nursery - Allegory

 

25 Φεβρουαρίου 1941… Μνήμη Γιώργου Σαραντάρη

του Άγγελου Δημητρίου

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, εμφανίζεται στις φιλολογικές συντροφιές και τους πνευματικούς κύκλους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αργότερα, ένας νέος, η συνεισφορά του οποίου στα ελληνικά γράμματα υπήρξε ανακαινιστική και η σκέψη του συνετέλεσε στον προσδιορισμό της έννοιας της ελληνικότητας και στην οριοθέτηση του νέου ελληνισμού ως προς την αρχαιότητα, τον χριστιανισμό, τη νεοελληνική λαϊκή παράδοση και τη σχέση του με την Ευρώπη.
Ο ποιητής, φιλόσοφος και κριτικός της λογοτεχνίας Γιώργος Σαραντάρης, γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1908 στην Κωνσταντινούπολη και μεγάλωσε στην Ιταλία όπου η οικογένειά του με καταγωγή από την Πελοπόννησο είχε εγκατασταθεί λόγω των εμπορικών της δραστηριοτήτων. Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια της Μπολόνια και της Ματσεράτα, ενώ από πολύ νέος ασχολήθηκε με την ποίηση και τη φιλοσοφία.

Από το 1931, οπότε και μεταβαίνει στην Αθήνα προκειμένου να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, θα εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα και θα αρχίσει την πάλη του, σε μια πνευματική περιπέτεια ανάλογη με του Σολωμού, για να καθυποτάξει την ελληνική γλώσσα, μια γλώσσα “κατ’ εξοχήν πλατωνική”, καθώς όπως έλεγε “η πατρίδα του ποιητή είναι η γλώσσα […] οφείλει να επιστρέψει στην πατρίδα για ν’ αποδώσει στο έργο το ύφος που του αρμόζει, κείνη τη γραμμή που αποκαλύπτει «αλήθεια» τον πρόσκαιρο κόπο του ανθρώπου. Ήθος του ποιητή είναι η γλώσσα ˙ αυτή εμπεριέχει το έθνος (που για μας αντιπροσωπεύει ό,τι «η Πατρίδα κ’ η Πίστις» για το Σολωμό), και στο έθνος τόσο ο ποιητής όσο ο πολίτης πιστεύουνε”. Θα φτάσει μέχρι την άποψη ότι “μονάχα ελληνιστί η ποίηση μπορεί χωρίς φόβο να καταπιάνεται με ιδέες, να θίγει και να μη μολύνει ό,τι καθαρό έχει ο ανθρώπινος λόγος”. Συμμετέχει στην πνευματική ζωή του τόπου, τυπικά στα πλαίσια της λεγόμενης γενιάς του τριάντα, ουσιαστικά όμως ακολουθώντας μια ξεχωριστή προσωπική διαδρομή και αφήνοντας πλούσιο έργο. Πέρα από τις πέντε ποιητικές συλλογές, τα τρία φιλοσοφικά δοκίμια και αρκετές δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, μεγάλο μέρος του έργου του εκδόθηκε μετά το θάνατό του, ενώ μέχρι σήμερα μέρος του έργου του παραμένει ανέκδοτο και τα πρωτόλειά του είναι γραμμένα στα ιταλικά.
Συνδέθηκε με τον ιδεοκρατικό φιλοσοφικό όμιλο του Τσάτσου και του Κανελλόπουλου, με την ομάδα του Συκουτρή και του Δημοσθένη Δανιηλίδη, με τα ελληνικά γράμματα του Ανδρέα Καραντώνη. Στο αρχείο του έχουν βρεθεί επιστολές και επιστολόχαρτα του Εθνικού Παμφοιτητικού Συλλόγου, χωρίς όμως άλλη ένδειξη ενδεχόμενης περαιτέρω σχέσης του με την εθνικιστική οργάνωση. Στενή σχέση είχε επίσης με τον Ν.Γ. Πεντζίκη, τη Μελισσάνθη και τη Ζωή Καρέλη.

Είναι εκείνος που ανέδειξε και επηρέασε τον Ελύτη, “ο αιρετικός της ύλης αλλ’ ομόθρησκος των αετών”, όπως τον χαρακτήρισε ο τελευταίος σε ποίημα αφιερωμένο στη μνήμη του. Ο “ηλιοπότης” Ελύτης με τη λατρεία του ελληνικού φωτός, δεν πηγάζει απευθείας απ’ τον Περικλή Γιαννόπουλο, αλλά διαθλάται μέσα απ’ την επιρροή του Σαραντάρη.

Ο Σαραντάρης με ευρεία ευρωπαϊκή παιδεία, ανανέωσε την ελληνική ποίηση, που έμενε μέχρι τότε προσκολλημένη στα “κλαψοπούλια του καρυωτακισμού”, όπως έλεγε ο Καραντώνης, και επηρεασμένος από τον Ουγκαρέττι και τον ιταλικό ερμητισμό, με μικρά ελευθερόστιχα ποιήματα, προσάρμοσε τον μοντερνισμό με την ποιητική παράδοση του δημοτικού τραγουδιού και του Σολωμού. Η ποίησή του εκφράζει τη φιλοσοφία της χαράς, τη δοξολογία του φωτός, την αισιοδοξία.
Η φιλοσοφική σκέψη του είναι υποστασιακή και άμεσα κοινωνική. Επηρεασμένος από τον Πλάτωνα, τον χριστιανικό υπαρξισμό του Κίρκεγκορ, αλλά και τον Νίτσε, τον Τζιοβάνι Τζεντίλε και τον Ντοστογιέφσκι, διακηρύσσει την πίστη του στην αιωνιότητα της ύπαρξης του ανθρώπου και τη δυνατότητα να φτάσει στο απόλυτο. Πρόκειται για τη μετάβαση από το άτομο στον άνθρωπο, μέσω της μελέτης του θανάτου και της προσπέλασης του Θεού – Ανθρώπου. Άλλος άξονας της σκέψης του είναι ο αντιδυτικισμός: “Η φιλοσοφία της Ευρώπης είναι φτωχή και ανεπαρκής για την τωρινή νεότητα ακριβώς γιατί σα φιλοσοφία δε νίκησε το φόβο του θανάτου”, θα πει και θα τονίσει την ανεπάρκεια του δυτικού πολιτισμού. Κεντρική θέση που αφορά την αυτοσυνειδησία του νέου ελληνισμού είναι αυτή ακριβώς η άτεγκτη αντιδυτική στάση. Χωρίς να προβάλλει κάποιο ασκητικό ιδεώδες ή κάποιο πρότυπο αναχωρητισμού, με κατάφαση στη ζωή και στην πλησμονή του έρωτα, ο Σαραντάρης αντιτάχθηκε στον “ηδονισμό”, μια έννοια που περιέκλειε τον υλιστικό προσανατολισμό της ζωής, τον ατομισμό και τον κερματισμό – διάσπαση του ανθρωπίνου προσώπου, τη γνωσιοκρατία και τον εμπειρικό σχετικισμό. Οραματιζόταν μια υπερβατική συγκρότηση της κοινωνίας: “Η ομιλία μου στους διπλανούς μου, όταν πηγάζει από κείνο τον εαυτό μου που πιστεύει στη ζωή, είναι ειλικρινής, είναι γνήσιο προϊόν της αιωνιότητάς μου, δεν επηρεάζεται απ’ το χώρο και απ’ το χρόνο˙ και όταν μια τέτοια ομιλία γεννάει τη συνεννόηση των ατόμων, γεννάει δηλαδή την κοινωνία, τότε η κοινωνία δεν επηρεάζεται απ’ το χώρο και απ’ το χρόνο, μια παρόμοια κοινωνία μπορεί ήσυχα να σκεφτεί το θάνατο, μπορεί με παρρησία, που δεν αποκλείει την ταπεινότητα, ν’ ατενίσει το Θεό”. Εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Περικλη Γιαννόπουλο που στάθηκε “ο πιο θερμός, ο πιο ενθουσιώδης κι ο πιο πειστικός υποστηρικτής της ανωτερότητας της ελληνικής φυλής” και ο οποίος “πιο γνήσια από κάθε άλλο νεοέλληνα στον αιώνα μας αντιμετώπιζε θεωρητικά το πρόβλημα του νεοελληνισμού. Προπάντων η αντιευρωπαϊκή του θέση, μ όλο το βάρος της ευθύνης που σηκώνει, θα σταματήσει την προσοχή και της δικής μας και των γενεών που θα έρθουν όταν από τη βάση ατενίζεται ο προορισμό τους έθνους”. Της ίδιας ποιότητας ήταν η γνώμη του και για τον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο.
Ο χριστιανικός μυστικισμός του δεν εκφράζει τον ιδεολογικοποιημένο “ελληνοχριστιανισμό”. Παρατηρεί ιστορικά την συνύπαρξη των δύο παραδόσεων, αλλά εκείνο που τον απασχολεί είναι ατόφια η μεταφυσική πρόταση της ανατολικής εκκλησίας, χωρίς τα συμπαρομαρτούντα εθνικά – φολκλορικά στοιχεία.

Ξεκάθαρα είχε εκφραστεί για τις παρακμιακές ιδεολογίες: “Υφίσταται ένας θάνατος που εισέρχεται στη θεωρία μας του κόσμου, και με την παρουσία του μπορεί να γεμίσει τη συνολική πραγματικότητα ενός ανθρώπου ˙ αυτός ο θάνατος διευθύνει στο θάνατο όχι έναν μόνο άνθρωπο αλλά μια κοινότητα ανθρώπων ˙ και για τούτο είναι ο πιο επικίνδυνος. Είναι ο πιο περίτεχνα καμουφλαρισμένος θάνατος. Στα χρόνια μας ορισμένοι πολιτικοί τείνουν κιόλας να πιστέψουν πως αυτός είναι ο μοναδικός εχτρός ενός ανθρώπου κ’ ενός λαού, και όσο πάει τούτη η πίστη θα γίνει σαφέστερη πιο αποκλειστική κ’ ευρύτερα θα διαδοθεί ανάμεσα στους υγιείς ανθρώπους.
Ο μαρξισμός, ο φροϋντισμός είναι θεωρίες που θυσιάζουν τον άνθρωπο στο θάνατο, και δεν το γνωρίζουν ˙ είναι διαστροφές που γεννήθηκαν από έναν αχαλίνωτο ηδονισμό ˙ στην επιφάνεια χαρίζουν το μίσος στο βάθος την πεποίθηση του θανάτου ˙ η ηδονή του θανάτου, του θανάτου όλου του κόσμου, τις διατρέχει. Γι ‘ αυτό η πίστη μας στην ύπαρξη οφείλει να γίνει κοσμοθεωρία ˙ γιατί δεν αρκεί ν’ αναγκάσεις στη σιωπή τους ανθρώπους προορισμένους στο θάνατο, αλλά και τις θεωρίες τους, τις τόσο φλύαρες, πρέπει να εξουδετερώσεις και ύστερα ν’ αντικαταστήσεις”.

Σαφείς ήταν και οι επαναστατικές ιδέες του: “Όποιος θέλει να μάθει στους άλλους να επαναστατήσουν πρέπει πρώτα ο ίδιος να επαναστατήσει μέσα του και να επαναστατήσει μέσα του σημαίνει ν’ απαρνηθεί τον παλαιό του εαυτό, να φέρει στο φως μια εικόνα του εαυτού του, που ο ίδιος με συνείδηση, με φροντίδα που δεν αναπαύεται, θα έχει δουλέψει. Τούτο αποτελεί την «τέχνη» του ανώτερου πολιτικού, τούτο θα έπρεπε να είναι και το χρέος που αποδέχεται ο κάθε άνθρωπος που θέλει να μορφώσει το βίο του.

Εμείς δεν ξέρω αν είμαστε ανίκανοι, βέβαια είμαστε «ακατάλληλοι» για επανάσταση. Δηλαδή, στρέψαμε το νου μας αλλού, μακρυά απ’ το σοβαρό ανθρώπινο προορισμό, τόσο μακρυά που τώρα μοιάζει να εξασκεί πάνω μας μια περίεργη γοητεία κι αυτή ακόμα η κατάντια μας…
Το έργο του πολιτικού είναι η διαμόρφωση της συνείδησης του πλήθους. Αλλά πώς γίνεται τούτο; Βέβαια η εξήγηση δεν είναι εύκολη και μπορεί μάλιστα κανείς να υποστηρίξει πως δεν υπάρχει μια a priori διατύπωση του έργου του πολιτικού, όπως άλλωστε συμβαίνει και για το έργο όποιου πνευματικού ανθρώπου. Πάντα απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καλλιτεχνική διάθεση, η προς «τα έξω», προς τους ανθρώπους, προς τη μάζα στροφή μιας πλαστικής ενέργειας, που πρώτα εφαρμόσαμε για τον εαυτό μας για τον εσωτερικό μας κόσμο”.

Ο Σαραντάρης και ο Φασισμός

Ο συγκαιρινός του Σαραντάρη, μαρξιστής ποιητής και κριτικός Νίκος Κάλας είχε αναφέρει σε συνέντευξή του: “Εγώ ήμουν πολύ εναντίον του Σαραντάρη, έβλεπα ότι ήταν πολύ εξαρτημένος από το φασισμό. Άκουσα τελευταία τον Μάριο Βίττι στο Παρίσι, σε μια ομιλία του για την ελληνική ποίηση, να λέει ότι ο Σαραντάρης «είχε τη λόξα να θαυμάζει τον Μουσολίνι». Δεν ήταν λόξα καθόλου, ήταν απολύτως μέσα στην ιδεολογία του”. Ο Κάλας, που όπως φαίνεται από τη συνέχεια της συνέντευξης δυσανασχετούσε με την κατακύρωση του έργου του Σαραντάρη στις συνειδήσεις του πνευματικού κόσμου, είχε και έναν φιλολογικό διαξιφισμό με τον τελευταίο, ενόσω εκείνος ζούσε, στον τύπο της εποχής, που τον κατηγορούσε για μίμηση του ύφους του Ουνγκαρέττι (είναι γνώστες οι σχέσεις του ιταλού ποιητή με το Φασιστικό καθεστώς).
Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε το 1935 ο Σαραντάρης υποστηρίζει την ιδέα της λεγόμενης οργανικής κοινωνίας: “Εμείς εγκαταλείπουμε σήμερα την αντίληψη που η Γαλλική Επανάσταση κι ο αγγλικός φιλελευθερισμός χάρισαν άλλοτε στην Ευρώπη, τον πολίτη ελεύθερο απ’ τη στιγμή που εξεπλήρωσε ορισμένα λιγοστά καθήκοντα προς την Πολιτεία. […] Γιατί για μας δεν αποτελούν ελευθερία οι άναρχες πράξεις του καθημερινού βίου και μήτε ελευθερία αποτελεί η ηδονική ύπαρξη του ατόμου που αυτάρεσκα αποχωρίζεται της Πολιτείας.
Σήμερα εμείς είμεθα ή πάμε να γίνουμε αντιατομιστές, γιατί νιώθουμε πως το άτομο δεν ζει, δεν είναι βολετό να ζήσει έξω από εκείνο, που άλλοτε τοποθετούσε σαν περιβάλλον, σαν σύνολο, και που δεν είναι άλλο παρά το ίδιο το άτομο στην ιδανική του μορφή, όταν όλο το γεμίζει η συμβολή της δικής του αυτούσιας δημιουργίας, η Πολιτεία.

Η αφηρημένη ισότητα ανάμεσα στους πολίτες και η αταξική κοινωνία είναι είδωλα και δεν ανταποκρίνονται σε τίποτα το πραγματικό…

Άτομο και πολιτεία γνωσιολογικά ταυτίζονται, αλλά μια τέτοια ταύτιση είναι δυσκολοπλησίαστη στους πολλούς, δυσκολοπλησίαστη και στους άξιους ακόμη. Για να μη χάσουν οι πολλοί το δρόμο της αληθινής δημιουργίας, για να μη σκορπιστούνε τόσες γόνιμες δυνάμεις, χρειάζεται κείνο που ο Γ. Σορέλ, με μιαν αντίληψη τόσο διάφορη απ’ τη δική μας, ονόμαζε «μύθο». Ποιος θα μας δώσει το μύθο της νέας εποχής. Οι θεωρητικοί του φασισμού στην Ιταλία, κείνοι του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία με τέτοιο έργο καταπιάστηκαν. Τέτοια η βαθύτερη σημασία του αγώνα κατά των Εβραίων, ή του οράματος της Αρχαίας Ρώμης, όταν με περισσότερη αταραξία με περισσότερο ευρωπαϊσμό εξετάσει κανείς τα πράματα.
Γιατί η ιστορία προοδεύει εμπειρικά, δηλαδή αισθηματικά. Άτομο και Πολιτεία για να μην παραμείνουν σχήματα πρέπει να βρουν γόνιμο έδαφος, την ιδέα εκείνη που, πλησιέστερη στη γη και στο πλήθος, θα γίνει αίμα και σάρκα της καινούργιας θέλησης της ιστορίας”.

Ωστόσο τον Ιανουάριο του 1940 σημειώνει: “Ο πόλεμος του 1914- 1918 […] χάρισε στους λαούς της Δύσης […] ορισμένες πολιτειακές μεταρρυθμίσεις.
Οι πολιτειακές μεταρρυθμίσεις που έκανε η Δύση ανάμεσα στον πόλεμο του ʼ14 – ʼ18, και στον καινούργιο πόλεμο, στάθηκαν κατά τελευταία ανάλυση, μια προσπάθεια αντίδρασης στην υλιστική νοοτροπία που διέπει το φιλελευθερισμό και το σοσιαλισμό του περασμένου αιώνα και των αρχών του αιώνα μας ∙ προσπάθεια που, χωρίς για τούτο να χρειάζεται πολλή τόλμη, μπορούμε να πούμε κιόλας πως απέτυχε, εφόσον δε μπόρεσε να εμποδίσει το ξέσπασμα του καινούργιου ευρωπαϊκού πολέμου.
Ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός και ο ιταλικός φασισμός κάτι εδίδαξαν όσο αφορά την απλούστευση της πολιτειακής μηχανής ενός κράτους που έχει ευρωπαική παράδοση · δεν έκαναν όμως βήμα για να ταυτίσουν τη μοίρα τους, δε λέω με μια ανθρωπότητα χριστιανική, αλλά μήτε με μια Ευρώπη χριστιανική.

Όσο για τη Γαλλία μου φαίνεται πως έδωκε ένα είδος όρκου με τη Γάλλική Επανάσταση”.
Επίσης, σε επιστολή του μετά την έναρξη του πολέμου, αναφέρει: “Τα ευρωπαϊκά γεγονότα μας περισφίγγουν ολοένα περισσότερο. Θεατές ενός περίεργου παιχνιδιού όπου μας φαίνεται πως κανείς δεν ξέρει όλα τα χαρτιά που κρατάει στο χέρι, αναμένουμε την σειρά μας να παίξουμε καρτερούμε να μας καλέσουν. Αλλά δεν μας τραβάει η καρδιά να βοηθήσουμε μήτε τον ένα μήτε τον άλλο των συμπαιχτών, ίσως γιατί καταλαβαίνουμε πως κανείς απ’ τους δυο δεν παίζει την υπόστασή του για την υπόθεση της δικαιοσύνης, ίσως γιατί νιώθουμε πως το πιο σοβαρό παιχνίδι δεν παίζεται ακόμα”.

Ο θάνατός του

“Όταν όμως νιώσεις την αναγκαιότητα της θυσίας σαν μόνο τρόπο επιτυχίας της ύπαρξης του Ανθρώπου, τότε ο ηρωισμός θα σου φανεί, όπως είναι, ο λογικός και αναπότρεπτος βίος του συνειδητού ατόμου τού ηθικού εγώ”. Με αυτή τη φράση ως προπομπό, ο Σαραντάρης θα στρατευτεί στην πρώτη γραμμή του μετώπου με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου. Οι μαρτυρίες των συστρατιωτών του είναι συγκλονιστικές. Ο ποιητής με την ασθενική κράση και το αδύναμο σώμα, φέρεται να παραπαίει στα βουνά της Ηπείρου έχοντας χάσει τα χοντρά μυωπικά γυαλιά του και μην μπορώντας να ακολουθήσει την υπόλοιπη φάλαγγα. Οι κακουχίες του μετώπου δρουν επιβαρυντικά και είναι καταλυτικές για την υγεία του. Μεταφέρεται σε κλινική των Αθηνών προσβεβλημένος από τύφο και χάνει τη ζωή του στις 25 Φεβρουαρίου του 1941. “Ο ουρανός θα μιλήσει για μας / Όταν εμείς θα πιούμε το τραγούδι του θανάτου”, έλεγε, και αυτός ο ουρανός, “η ζεστή μας πατρίδα”, τον πήρε κοντά του:

Μόλις θα φέξει ο άνεμος
Θα φύγουμε
Δίχως φωνές και θόρυβο
Δίχως τραγούδια ανιαρά
Με μόνη μια μονάκριβη αγάπη
Για κάτι ήλιους που θα μας θυμούνται
Για κάτι όνειρα που δε σαπίζουν

Επίλογος

Ο Γιώργος Σαραντάρης είναι ένας απ’ τους πιο σημαντικούς διανοουμένους του ελληνικού εθνικοκοινωνισμού, παρ’ όλα αυτά μένει ακόμα άγνωστος και λησμονημένος. Η αριστερή κριτική δεν μπόρεσε ποτέ να προσλάβει τον καθ’ ολοκληρίαν μεταφυσικό χαρακτήρα του έργου του, καθώς επίσης και η φιλελεύθερη αστική διανόηση. Για τούτο και έμεινε έως σήμερα παραγνωρισμένος και παραγκωνισμένος, με εξαίρεση τις γλυκερές αφηγήσεις για την τίμια ζωή του και τον τραγικό του θάνατο, αλλά και την εμμονή του στον χριστιανικό μυστικισμό από μέρος της ορθόδοξης διανόησης. Είναι παράξενο που ένας δυτικοτραφής όπως ο Σαραντάρης, ανακαλύπτει και ξαναγυρίζει στην “ελληνικότητα” και την “παράδοση”, σε αντίθεση με τους Έλληνες διανοουμένους που στρέφονται προς την Δύση για να αυτοκαθοριστούν ιδεολογικά. Όλος ο Σαραντάρης είναι “πολιτικός” κατά την έννοια ότι η πολιτική αναφέρεται στο κοινωνικό γεγονός που προσδιορίζει και καθορίζει τις σχέσεις των προσώπων σε μια συνεστημένη κοινωνία, της κοινωνίας νοουμένης ακριβως ως κοινωνούμενης εμπειρίας αρμοσμένης στην αναζήτηση της αλήθειας. Η ατομική αρετή ή απαξία έχει αντίκρισμα στην συλλογικότητα και δεν αυτονομείται. Ο Σαραντάρης υιοθετεί τις αρχές που θεμελιώνουν τις “παραδοσιακές κοινωνίες” και δόθηκαν αρχετυπικά από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Έχει έρθει η ώρα, 70 περίπου χρόνια από τον θάνατό του, να τον ανακαλύψουμε, να τον εντάξουμε στην πνευματική μας εφόπλιση και να τον αναβιβάσουμε στην θέση που του αρμόζει. Εμείς, οι φίλοι του της “άλλης χαράς”.

Βιβλιογραφία

1) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ, ΕΡΓΑ 1, ΒΙΚΕΛΑΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΗΡΑΚΛΕΙΟ 2001
2) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ, ΕΡΓΑ 2 , ΒΙΚΕΛΑΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΗΡΑΚΛΕΙΟ 2006
3) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ, ΟΙ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΚΑΙ Η ΦΙΛΙΑ, Σημειώσεις για τις Αναμνήσεις που δε θα γράψω ποτέ, μετάφραση: ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ, ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ
4) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ, Γιατί τον είχαμε λησμονήσει – Μια ανθολόγηση από το σύνολο του έργου του, Επιμέλεια: Μ. Γ. Μερακλής, τυπωθήτω 2002
5) Ολυμπία Καράγιωργα, Γιώργος Σαραντάρης Ο ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΟΣ, Δίαυλος 1995
6) ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ, ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ, 1. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ 2. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, ΔΟΜΟΣ 1997
7) Γιώργος Σαραντάρης, Ποιήματα, ΖΗΤΡΟΣ 1998
8) Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, Γιώργος Σαραντάρης ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος, ΕΚΠΛΗΞΗ 2011
9) Σωτήρης Γουνελάς, Ο ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ, ΙΝΔΙΚΤΟΣ 2006
10) Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, Τεύχος 1811, Μάιος 2008
11) Περιοδικό Οδός Πανός, Τεύχος 144, Απρίλιος-Ιούνιος 2009
12) Περιοδικό Μανδραγόρας, Τεύχος 48
13) Περιοδικό Λέξη, Τεύχος 6, Ιούλιος – Αύγουστος 1981
14) Λίνου Πολίτη, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, ΜΙΕΤ 1980
15) Οδυσσέας Ελύτης, ΠΟΙΗΣΗ, ΙΚΑΡΟΣ 2002
16) Mario Vitti, Η γενιά του ’30 – Ιδεολογία και μορφή, ΕΡΜΗΣ 1995
17) Mario Vitti, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2003
18) Αλέξανδρος Αργυρίου, Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας
19) Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό, λ. Γιώργος Σαραντάρης, Εκδοτική Αθηνών
20) Τηλεοπτική εκπομπή ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ αφιερωμένη στον ΓΙΩΡΓΟ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ, έρευνα – σενάριο – σκήνοθεσία ΤΑΣΟΣ ΨΑΡΡΑΣ, 2010 ΕΤ 1

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Ατιμωρησία είναι ρατσισμός προς τα κάτω

Μόλις ανακοινώνει κάτι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η πραγματικότητα σπεύδει να τον διαψεύσει. Ο πρωθυπουργός, πριν από μόλις λίγες ημέρες, διακήρυσσε σε διαδικτυακή ανάρτησή του ότι «το σύνθημα “Νομιμότητα Παντού” γίνεται πράξη στην καθημερινότητα. Από τους δρόμους των πόλεων, τις συνοικίες και τα πανεπιστήμια, μέχρι τα γήπεδα, τις καταλήψεις και την οικονομική δραστηριότητα, το μήνυμά μας είναι σαφές: η μάχη με την παραβατικότητα και την ατιμωρησία είναι συνεχής».

Οι συμμορίες των Ρομά στη Γαστούνη είχαν άλλη άποψη. Πήγαν να κλέψουν περίπτερο και, διαπιστώνοντας ότι ο περιπτεράς δεν ήθελε να τον κλέψουν, ξυλοφόρτωσαν κι εκείνον και τον γιο του και ισοπέδωσαν το περίπτερο. Ο περιπτεράς περιέγραψε πως «ήρθαν να σκοτώσουν», ενώ ο δήμαρχος μίλησε για κοινωνία που φοβάται ακόμα και να βγει έξω. Και στη Γαστούνη και σ’ ολόκληρο τον νομό Ηλείας και σε άλλα σημεία της επικράτειας, πολίτες που δουλεύουν σκληρά για να επιβιώσουν ζουν υπό καθεστώς τρόμου.

Η απάντηση της Πολιτείας είναι… χλιαρή. Οι συλλήψεις ελάχιστες και οι καταδίκες (όταν φτάνουν στο δικαστήριο) συχνά ανύπαρκτες ή εξαιρετικά επιεικείς. Το περιστατικό στη Γαστούνη αποδεικνύει ότι σε ορισμένες περιοχές της χώρας ο νόμος δεν ισχύει για όλους εξίσου και ότι υπάρχει συστηματική, σχεδόν ιδεολογική ανοχή που κρύβεται πίσω από την έννοια της «προστασίας μιας ευπαθούς ομάδας».

Αυτή η «ευαισθησία» δεν βοηθάει κανέναν: ούτε όσους Ρομά θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς ούτε τους υπόλοιπους πολίτες που πληρώνουν το τίμημα. Η ατιμωρησία είναι ρατσισμός προς τα κάτω. Αντιμετωπίζει μια κοινωνική ομάδα σαν να μην μπορεί να συμμορφωθεί με βασικούς κανόνες συμβίωσης, σαν να είναι από τη φύση της ανίκανη για υπευθυνότητα και τήρηση των νόμων. Το κράτος προδίδει το έθνος και τους νομοταγείς πολίτες που πληρώνουν φόρους, δουλεύουν σκληρά και νομίζουν ότι οι Αρχές θα μεριμνήσουν για την ασφάλειά τους.

Το «Νομιμότητα Παντού» δεν μπορεί να είναι σύνθημα για τα social media. Πρέπει να γίνει πράξη παντού. Από λόγια χορτάσαμε…

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr