Από τους κομισάριους μπολσεβίκους στους πλουτοκράτες της Παγκοσμιοποίησης

Πριν κάποιες δεκαετίες αυτοί που φώναζαν το σύνθημα «κάτω οι πατρίδες» ήταν οι μπολσεβίκοι κομισάριοι, που είχαν μεταμφιεσθεί σε… σοσιαλιστές επαναστάτες. Σήμερα αυτοί που φωνάζουν το ίδιο σύνθημα, είναι οι μεγαλοχρηματιστές του διεθνούς κεφαλαίου,  που πασχίζουν να φέρουν σε ολόκληρη την οικουμένη την περίφημη παγκοσμιοποίηση.

Στο «Βήμα» είχε γραφτεί:

«1. Η παγκοσμιοποίηση είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του τέλους του 20ου αιώνα. Κάτι σαν αυτό που ήταν ο κομμουνισμός παλιότερα. Συγκριτικά, οι οπαδοί της δεν είναι τόσο φανατικοί. Ως ιδεολογία όμως είναι πολύ πιο εφηρμοσμένη.

2. Οι αναγκαίοι όροι για την ύπαρξη της είναι τουλάχιστον τρεις: Το πέρασμα από τις βιομηχανικές κοινωνίες σε αυτές της υψηλής τεχνολογίας. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Η εξάπλωση της μαζικής ποπ κουλτούρας σε Δύση και Ανατολή».

Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλο μας και αγνοούμε αυτήν την πασιφανέστατη αλήθεια, που προκύπτει από αυτήν την ίδια τη ζωή: Η παγκοσμιοποίηση είναι ο θάνατος Έθνους και Πίστης και η πρώτη γραμμή του εχθρού δεν είναι άλλη από το διεθνές κεφάλαιο.

Ο Λυκούργος είχε κατ’ ουσίαν καταργήσει το χρήμα στην Σπάρτη. Το μαντείο των Δελφών είχε προφητεύσει ότι η ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΙΑ θα καταστρέψει την Πολιτεία. Ένας σύγχρονος Εθνικιστής διανοούμενος είχε εκφράσει αυτήν την αλήθεια ως εξής:

«Ένα έθνος παύει να έχει ψυχή, όταν δεν θέτει πάνω από το χρήμα, από ένστικτο και χωρίς καμμία αμφισβήτηση, ένα σύνολο ιδανικών που τα θεωρεί τα θεμέλια της ύπαρξης του. Ένα έθνος που βάζει πάνω απ’ όλα το χρήμα, παύει να είναι έθνος και γίνεται το όργανο εκείνου του ξένου που κατέχει το χρήμα και στα χέρια του οποίου έχει εγκαταλείψει τη ζωή και το πεπρωμένο του».

ΜΩΡΙΣ ΜΠΑΡΝΤΕΣ

Ουδέποτε στην ιστορία της ανθρωπότητας η φτώχεια, η ανέχεια, η στέρηση δεν οδήγησε έναν λαό σε αφανισμό. Το αντίθετο ακριβώς έχει συμβεί! Ο πλούτος, η λατρεία του χρήματος σαν υπέρτατης αξίας είναι αυτή που καταστρέφει τα έθνη και οδηγεί λαούς με λαμπρή ιστορία αιώνων στο απόλυτο μηδέν. Ό,τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στην πατρίδα μας είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού ακριβώς που ισχυρίζομαι. Οι πένητες της εποχής των Βαλκανικών Πολέμων, της εποχής της εθνεγερσίας, της περιόδου 1940-41 είχαν ιδανικά και εγνώριζαν να δίνονται ολόψυχα στην υπόθεση της Πατρίδος και του πολιτισμού. Σήμερα οι συμπατριώτες μας οδηγούνται σε έναν τελείως διαφορετικό δρόμο.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Jean-Paul Belmondo, ο μεγαλοπρεπής

Με αφορμή κάποιων αφιερωμάτων για τον μεγάλο αυτό Γάλλο ηθοποιό στη Γαλλία αυτήν την περίοδο, βρίσκω και εγώ την ευκαιρία να σας παραθέσω σε μετάφραση μου το παρακάτω άρθρο, του Nicolas Gauthier ( Γάλλος ακτιβιστής και συγγραφέας. Τη δεκαετία του 2000, ήταν ένας από τους συγγραφείς των λόγων του Jean Marie Lepen). Το άρθρο αυτό μας μεταφέρει σε όμορφες εποχές όπου η Ευρώπη παρήγαγε ακόμη τέχνη και κουλτούρα…Καλή σας ανάγνωση:

Ο Jean-Paul Belmondo δεν είναι ένας ηθοποιός σαν τους άλλους. Και μάλιστα τόσο πολύ, που αφήνει ένα ανεξίτηλο σημάδι, όχι μόνο στον κινηματογράφο αλλά και στη όλη τη γαλλική κοινωνία. Όπως ο Jean Gabin, είναι και αυτός μια ενωτική φιγούρα: όλοι, ή σχεδόν όλοι, αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτόν. Σε αντίθεση με τον Alain Delon, η ομορφιά του δεν έχει τίποτα το υπερφυσικό, κάτι που τον φέρνει πιο κοντά στους απλούς ανθρώπους. Ο ένας είναι απρόσιτος, τον άλλον φαντάζεται κάποιος ότι τον συναντά σε ένα μπαρ. Ο παραλληλισμός μεταξύ των δύο γιγάντων δεν είναι ασύμβατος, θυμίζοντας μια άλλη δυαδικότητα, αυτή του Roger Moore και του Tony Curtis στη σειρά “The Persuaders”: ο κακοποιός και ο αριστοκράτης. Εκτός του ότι σε αυτή την περίπτωση, ο Delon και ο Belmondo έχουν αντικατοπτρισμένους ρόλους. Ο πρώτος είναι απαράμιλλος ως ο γιος της υψηλής κοινωνίας, παρά το γεγονός ότι είναι παιδί του δρόμου. Ο δεύτερος είναι ιδανικός για συνηθισμένους χαρακτήρες, παρά το γεγονός ότι προέρχεται από μια αστική οικογένεια: ο πατέρας του, Paul Belmondo¹, είναι διάσημος γλύπτης, συνάδελφος του César, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα αγαλματίδια που τιμούν ετησίως τα βραβεία του γαλλικού κινηματογράφου. Η μαγεία της έβδομης τέχνης και οι απατηλές εμφανίσεις της…

Αυτό προφανώς δεν εμπόδισε τον μελλοντικό αστέρα να ζήσει μια ζωή γεμάτη με απερισκεψία, με αποτέλεσμα την επαίσχυντη αποβολή του από τα αναγνωρισμένα ιδρύματα, όπως το παριζιάνικο Lycée Louis-le-Grand, το Lycée Montaigne και την École Alsacienne. Στη συνέχεια φοίτησε σε δραματική σχολή. Εδώ έχει μια παρέα πιστών φίλων: τους Jean Rochefort, Bruno Cremer, Pierre Vernier, Jean-Pierre Marielle, Michel Beaune και το μόνο κορίτσι στην παρέα, την όμορφη Françoise Fabian. Ο Belmondo, πρέπει να μπέρδεψε το σεβάσμιο αυτό ίδρυμα, με μια σχολή τσίρκου. Πράγματι, εξακολουθεί να παίζει τον κλόουν. Και πάντα με τα χέρια στις τσέπες, στο τέλος της χρονιάς, ανεβάζει το έργο του Georges Feydeau “Ο Καθηγητής και το Πιάνο”. Ο Marcel Achard, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, τον κάνει να πληρώσει ακριβά για αυτή την αδιαφορία του: του δίνει απρόθυμα έναν μεσαίο βαθμό ως «ικανοποιητικός». Δεν τον νοιάζει όμως: οι φίλοι του τον κουβαλούν θριαμβευτικά και κάνει μια όμορφη χειρονομία ανυπακοής προς τους κριτές. Σε εκείνη την περίπτωση, ο Henri Rollan, ένας από τους καθηγητές, του ψιθυρίζει: «Ο καθηγητής μέσα μου δεν σε εγκρίνει, αλλά ο άντρας μου λέει, «Μπράβο!»». Τότε οι επαναστάτες όχι μόνο ήξεραν πώς να παραμένουν χαρούμενοι, αλλά είχαν και κλάση και στυλ.

Σίγουρα, ο Belmondo δεν έχει τη σωματική διάπλαση ενός νεαρού πρωταγωνιστή, αλλά έχει ένα ξεχωριστό πρόσωπο, ήδη κάπως ταλαιπωρημένο από την εντατική προπόνηση της πυγμαχίας. Μάλιστα, ένας πρώην δάσκαλος τον διαβεβαίωσε, ότι με αυτό το πρόσωπο, τα όμορφα κορίτσια θα τον ήθελαν. Χρόνια αργότερα, στα Ηλύσια Πεδία, κρατώντας την Ursula Andress από το χέρι, ο Belmondo έπεσε πάνω σε αυτόν τον καθηγητή και του απευθύνθηκε με το πιο όμορφο χαμόγελο: «Σου μοιάζει αυτή με χιμπατζή;» Ο καθηγητής απομακρύνθηκε κοιτάζοντας τις μύτες των παπουτσιών του. Αλλά ο άνθρωπος που όλος ο κύκλος του θεωρεί τρελό, μπορεί τελικά να μην είναι και τόσο τρελός.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη σκηνή, εμφανιζόμενος σε περίπου τριάντα θεατρικά έργα από το 1950 έως το 1959, συχνά σε δευτερεύοντες ρόλους. Ταυτόχρονα, δοκίμασε τις δυνάμεις του στη μεγάλη οθόνη. Μία από τις πρώτες αξιοσημείωτες εμφανίσεις του ήταν στην ταινία του Marcel Carné “Οι ζαβολιάρηδες” (1958), ένα ανελέητο πορτρέτο των λεγόμενων «μαύρων μπουφάν» της εποχής, των τεντυμποιδων. Στη συνέχεια ήρθε η έκρηξη της ταινίας του Jean-Luc Godard, “Με κομμένη την ανάσα” (1960). Πράγματι, πριν γίνει σταρ ο Belmondo, ήταν πρωταγωνιστής της Nouvelle Vague². Το πρώτο μέρος της μακράς καριέρας του, επομένως, έλαβε χώρα υπό την αιγίδα ενός «διανοούμενου» κινηματογράφου. Αυτό δεν τον εμπόδισε, στην ταινία “Cartouche” (1962) του Philippe de Broca , δίπλα στην Claudia Cardinale, να ενσαρκώσει έναν πιο ζωντανό χαρακτήρα. Με λίγα λόγια, ο Belmondo ένας ηθοποιός μιας εξειδικευμένης φύσης.

Μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 1970 εμφανίστηκε μια άλλη μορφή ήρωα για τον Belmondo. Αυτή η δεκαετία ήταν ευοίωνη για αυτόν. Οι δημόσιες επιτυχίες αφθονούσαν, παρόλο που μερικές φορές μοιάζουν μεταξύ τους, όπως από το “Τρόμος πάνω απ’ την πόλη” (1975) του Henri Verneuil, με τους Lea Massari και Adalberto Maria Merli, μέχρι το “Το Μπάτσος ή αλήτης” (1979) του Georges Lautner, με τους Venantino Venatini και Tony Kendall. Με εξαίρεση όμως την ταινία “Το πτώμα του εχθρού μου”, επίσης του Verneuil (1976), βασισμένο στο μυθιστόρημα του Félicien Marceau, όπου είχε έναν από τους πρώτους δραματικούς του ρόλους μετά από πολύ καιρό. Και μάλιστα καθόλου αυτάρεσκος, όπως του έχει συμβεί κατά καιρούς. Αλλά τι σημασία έχει, αφού ο Belmondo ενώνει πλέον τους Γάλλους σαν ένα εθνικό μνημείο. Παραδόξως η επόμενη δεκαετία, ενώ τον έφερε στο απόγειό του, τον οδήγησε και στην παρακμή του. Θα χρειαστεί όλο το ταλέντο του Claude Lelouch για να τον επαναφέρει στην κορυφή. Στο “Itinéraire d’un enfant gâté” (1988), βρίσκει τον Belmondo κρυμμένο πίσω από τον χαρακτήρα του Bebel. Αυτό επιβεβαιώνεται ακόμη περισσότερο, επτά χρόνια αργότερα, με τους “Άθλιους”, μια από τις καλύτερες διασκευές του αριστουργήματος του Βίκτωρος Ουγκώ, αν και διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής 1940-1944. Είναι η τελευταία του μεγάλη επιτυχία.

Στη συνέχεια, αν και η δημοτικότητά του παρέμεινε άθικτη, ο Belmondo δεν έπαιξε πλέον πολύ και αγωνίστηκε να ανακτήσει την εύνοια του κοινού. Το 1998, ο Patrice Leconte προσπάθησε να αναβιώσει το δίδυμο με τον Alain Delon, ο οποίος είχε κάνει την επιτυχία της ταινίας “Borsalino” (1970) του Jacques Deray, με την ταινια “Une chance sur deux”. Αλλά η ποιότητα του και το σθένος δεν υπάρχει πια εκεί, δεν έπαιξε με την καρδιά και η ταινία ήταν σχεδόν αποτυχημένη, σαν οι δύο συνάδελφοι να ήταν απλά συνταξιούχοι. Ωστόσο, χρόνια μετά, ο θάνατος του Belmondo έγινε ένα πρωτοσέλιδο σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μια τελετή προς τιμή του πραγματοποιήθηκε στο “Μέγαρο των Απομάχων” στις 9 Σεπτεμβρίου 2021. Η στρατιωτική ορχήστρα έπαιξε τη «Μασσαλιώτισα» του Ennio Morricone και το «Chi mai», την εμβληματική μελωδία από το έργο «Joss the Professional» (1981) του Georges Lautner, σε παραγωγή του René Chateau. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση, ο Emmanuel Macron βρίσκει τις κατάλληλες λέξεις: «Θα παραμείνει για πάντα ο Μεγαλοπρεπής. Ο Jean-Paul Belmondo ήταν ένας εθνικός θησαυρός, γεμάτος πνεύμα και γέλιο, με δυνατή φωνή και ευκίνητο σώμα, ένας υπέροχος ήρωας και μια οικεία φιγούρα, ένας ακούραστος τολμηρός και ένας δεξιοτέχνης των λέξεων. Όλοι αναγνωρίζαμε τον εαυτό μας σε αυτόν». Δηλαδή, όταν οι Γάλλοι αγαπούσαν ακόμα λίγο ο ένας τον άλλον, πριν από την προεδρία του Macron, κατά μία έννοια.

1.( ΣτΜ).Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μέλος του Groupe Collaboration, το οποίο υποστήριζε τη συνεργασία με τις ναζιστικές αρχές. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του τμήματος τεχνών (1941–1945). Το 1941 συμμετείχε σε μια «εκπαιδευτική περιοδεία» που οργάνωσε ο Γκέμπελς στη Γερμανία, στην οποία Γάλλοι ζωγράφοι και γλύπτες επισκέφθηκαν γερμανικούς πολιτιστικούς χώρους και εργαστήρια τέχνης. Ωστόσο, ο Μπελμοντό δεν «ανησυχούσε» μετά την Απελευθέρωση, καθώς πολλοί άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες είχαν επίσης συμμετάσχει.

2. (ΣτΜ,) Είδος του Γαλλικού κινηματογράφου. Εναντιώθηκε στην εμπορευματοποίηση του κλασικού κινηματογράφου και ανέδειξε τη «θεωρία των δημιουργών» (auteur), όπου ο σκηνοθέτης έχει τον απόλυτο έλεγχο.

ΠΗΓΗ

Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ το ίδιο

  

Είναι γεγονός ότι υπάρχει σύγχυση άλλοτε σκόπιμα, τις περισσότερες φορές, και άλλοτε λόγω ελλιπούς πληροφορήσεως. Έτσι πάρα πολλοί, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, πίστεψε το 2023 ότι το κόμμα των "Σπαρτιατών" είναι «η συνέχεια της Χρυσής Αυγής». Μία συμμορία έκλεψε ακόμη και καταλόγους τηλεφώνων του κόμματος και έδιδαν το μήνυμα ότι η Χρυσή Αυγή ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και στη θέση της είναι άλλο κόμμα. Με πρωτοπόρο έναν πρώην βουλευτή μας, που ακόμη και σήμερα ισχυρίζεται ψευδώς και παραληρηματικά ότι αυτός ήταν τα πάντα, ότι για αυτόν γίνανε οι διώξεις, ότι μόνο αυτός πήγε φυλακή και όχι πενήντα σχεδόν άτομα. Γνωρίζει μόνο το ΕΓΩ και ποτέ δεν λέει εμείς… Σε αυτή την προσπάθεια του Συστήματος να σβήσει την Χρυσή Αυγή, εκτός από αυτόν και τους ακολούθους του, συμβάλλουν αποφασιστικά τα ΜΜΕ, τα οποία αναπαράγουν και προβάλλουν το αφήγημά τους.

Παρουσιάζονται ξεδιάντροπα ως συνέχεια του υπέροχου Αγώνα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, αλλά για να τα έχουν καλά με το κατεστημένο προβαίνουν σε δηλώσεις αποκηρύξεως των Ιδεών και των θέσεων της Χρυσής Αυγής. Σοφή η επιλογή τους, αφού δεν μπορείς να είσαι με την Χρυσή Αυγή και ταυτόχρονα υπέρ της λεγόμενης “ελεύθερης” οικονομίας, του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού και μίας συμμαχίας με το Ισραήλ. Όπως και εάν έχουν τα πράγματα από όλη αυτήν την ιστορία προκύπτουν και θετικά. Ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι,  οι Πιστοί από τους άπιστους, οι Ιδεολόγοι από τους καιροσκόπους … Ο των πάντων δικαστής χρόνος θα δείξει τα πάντα.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi,com

Ατιμώρητοι δολοφόνοι, που κλέβουν χαλκό

Κι αναρωτιέται κανείς πόσος βρόμικος παράς έχει πέσει δεξιά κι αριστερά για να κάνουν τα στραβά μάτια για τη λεηλασία των δημόσιων και δημοτικών υποδομών από τις συμμορίες

Παναγιώτης Λιάκος

Συμμορίες Ρομά/γύφτων/τσιγγάνων, πείτε τους όπως θέλετε, χυτήρια που λιώνουν κλεμμένο χαλκό από λεηλασία κρατικών και δημοτικών υποδομών, όργανα της τάξεως που κάνουν τα στραβά μάτια, δικαστές που αφήνουν διαρκώς ελεύθερα τα κατακάθια και -όπως συνήθως- πολιτικοί, κρίκοι σε μια αλυσίδα θανάτου που σφίγγεται γύρω από τον λαιμό της κοινωνίας.

Τα παραπάνω γράφονται για την εξαιρετικά ανησυχητική και εξοργιστική είδηση που δημοσιεύτηκε στο dimokratia.gr* με τίτλο «Κλέβουν αλεξικέραυνα από σχολεία της Νεάπολης». Εκεί διαβάζουμε τα ακόλουθα: «“Ο δήμαρχος Σίμος Δανιηλίδης κατήγγειλε στον Θήτα FM 107,1 ότι οι κλοπές θέτουν σε κίνδυνο ζωές χιλιάδων παιδιών”, ενώ έκανε λόγο και για απουσία αστυνόμευσης.

Συμμορίες στη Θεσσαλονίκη συνεχίζουν να κλέβουν σε τακτά χρονικά διαστήματα τα αλεξικέραυνα από τα σχολεία του Δήμου Νεάπολης – Συκεών, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων παιδιών, όπως κατήγγειλε στον Θήτα FM 107,1 ο δήμαρχος Σίμος Δανιηλίδης. “Υπάρχουν συμμορίες οι οποίες σε τακτά χρονικά διαστήματα μεταμεσονυχτίως πηγαίνουν και ξηλώνουν τα αλεξικέραυνα από τα σχολεία. Ξηλώνουν τα χάλκινα δίκτυα, που είναι η αλεξικεραυνική προστασία για τα σχολεία” είπε ο Σίμος Δανιηλίδης. Επισήμανε ακόμα ότι, όταν πέφτει κεραυνός σε ένα κτίριο που δεν έχει αλεξικεραυνική προστασία, μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο δεκάδες παιδιά και αναρωτήθηκε: “Τι θα γίνει; Θα ψάχνουμε σαν τα Τέμπη;”».

Ο δήμαρχος Νεαπόλεως – Συκεών έκανε ορθώς τον παραλληλισμό με τα Τέμπη σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο για τις ανθρώπινες ζωές που φέρει η δράση συμμοριών Ρομά/γύφτων/τσιγγάνων, πείτε τους όπως θέλετε. Η λεηλασία του χαλκού των κρατικών υποδομών από αυτούς τους εγκληματίες ήταν ένας από τους παράγοντες που προκάλεσαν την απώλεια των ζωών των 57 συνανθρώπων μας, οι οποίοι δολοφονήθηκαν στα Τέμπη.

Σ’ αυτό το σημείο θα υπενθυμιστεί απόσπασμα δημοσίευμα της στήλης (4 Μαρτίου 2023), το οποίο δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες έπειτα από το έγκλημα των Τεμπών. Τιτλοφορείτο «Οι κλέφτες καλωδίων είναι φονιάδες» και έγραφε τα εξής: «Στη 1 τη νύχτα της Παρασκευής 3 Μαρτίου 2023, μίλησε στο δελτίο του Οpen ο Χρήστος Ρετσινάς, πρώην διευθυντής ασφαλείας αμαξοστοιχιών και κυκλοφορίας ΟΣΕ.

Ερωτήθηκε από δημοσιογράφο του δελτίου: “Αλλοι μηχανοδηγοί ή άλλοι σταθμάρχες που βρίσκονται εκεί κοντά μπορούν να δουν από κάποιον πίνακα ότι δύο τρένα βρίσκονται πολύ κοντά;” Ο κ. Ρετσινάς απάντησε: “Οχι. Μόνο ο σταθμάρχης της Λάρισας το βλέπει, αλλά μόνο μέχρι εκεί, γύρω στα 5,5 χιλιόμετρα (σ.σ.: εννοεί 55,5 χλμ. απόσταση από τον σταθμό). Μετά τα 5,5 χλμ. δεν δουλεύει το σύστημα τηλεδιοίκησης – σηματοδότησης. Δούλευε μέχρι το τέλος του 2011, κάπου εκεί, και (σ.σ.: έπαψε να λειτουργεί) λόγω δολιοφθορών από τους γνωστούς δολιοφθορείς, οι οποίοι συνεχίζουν το έργο τους. […]

Στη γραμμή ανόδου ήταν κομμένα τα καλώδια της ηλεκτροκίνησης από δολιοφθορείς. […] Και προχθές πάλι κλέψανε, μου το έλεγε άλλος συνάδελφος, καλώδια στην Αλίαρτο που γίνονται για να φτιαχτεί το σύστημα της τηλεδιοίκησης, που τα φυλάγανε και φύλακες. Και πήγαν οι δολιοφθορείς και κλέψανε και καλώδια». Κι αναρωτιέται κανείς πόσος βρόμικος παράς έχει πέσει δεξιά κι αριστερά για να κάνουν τα στραβά μάτια για τη λεηλασία των δημόσιων και δημοτικών υποδομών από τις συμμορίες Ρομά/γύφτων/τσιγγάνων, πείτε τους όπως θέλετε. Πόσα νόμιμα και παράνομα χυτήρια υπάρχουν; Όχι πολλά. Εκεί, στην πηγή, δεν μπορεί να πατάξει αυτό το έγκλημα το όποιο κράτος μας έχει απομείνει;

*Διαβάστε την ολόκληρη ΕΔΩ

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

ΝΔ, Σαμαράς και δήθεν «εθνικιστές» ενώθηκαν στην Αθήνα για χάρη του Εβραϊκού Λόμπι!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Reporters United, την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου κορυφαίοι υπουργοί της ΝΔ, ο Αντώνης Σαμαράς αλλά και βουλευτές της δήθεν αντιπολίτευσης συναντήθηκαν με τους επικεφαλής της εβραϊκής οργάνωσης Israel Allies Foundation στην Αθηναϊκή Λέσχη, παρουσία της πρέσβειρας του Ισραήλ Πνινάτ Γιανάι.

Σκοπός της συνάντησης, όπως αναφέρεται, ήταν η δημιουργία ενός σώματος (caucus) της Israel Allies Foundation με μέλη της ελληνικής Βουλής. Δηλαδή, μια μυστική ομάδα πολιτικών που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ξένου κράτους στην Ελλάδα!

Οι κάμερες που βρέθηκαν αιφνιδιαστικά στο σημείο, εντόπισαν εκ μέρους της ΝΔ τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον Θάνο Πλεύρη, τη Νίκη Κεραμέως, τον Κώστα Καραγκούνη, τον Σταύρο Καλαφάτη, τον Κώστα Τσιάρα, τον Ανδρέα Νικολακόπουλο, τον Δημήτρη Μαρκόπουλο και τον Διαμαντή Γκολιδάκη. Στους παρευρισκόμενους ήταν κι ο δήμαρχος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παύλος Χρηστίδης και ο πρώην «σπαρτιάτης» βουλευτής Γιάννης Κόντης, ο οποίος δυστυχώς εξελέγη με τις ψήφους εθνικιστών που εξαπατήθηκαν από τον Κασιδιάρη. Παρόντες ήταν επίσης o επιχειρηματίας (και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Άρης) Θεόδωρος Καρυπίδης, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος του Υπερταμείου και του ΣΚΑΪ Γρηγόρης Δημητριάδης και η ηθοποιός Μιμή Ντενίση.

Η Israel Allies Foundation είναι μια από τις πιο ακραία Σιωνιστικές διεθνείς οργανώσεις του εβραϊσμού. Πρόκειται για τα ίδια κέντρα εξουσίας που απαίτησαν τις διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής! Ο ιδρυτής της Μπένι Έλον ονειρεύεται «μεγάλο Ισραήλ» με προσάρτηση όλων των παλαιστινιακών εδαφών και την απέλαση όλων των Παλαιστινίων (μουσουλμάνων αλλά και Χριστιανών) από την περιοχή.  Προσκεκλημένη ήταν κι η Ισραηλινή υπουργός Τεχνολογίας Γκίλα Γκαμλιέλ. Τον Οκτώβριο του 2023, επί υπουργίας της, το ισραηλινό υπουργείο Πληροφοριών πρότεινε την εκδίωξη 2,2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Γάζα.

Ισραηλινά δημοσιεύματα επιβεβαιώνουν ότι «η ελληνική Βουλή ίδρυσε μια ομάδα βουλευτών για το Ισραήλ». Φυσικά, ούτε η Βουλή ούτε κανένα από τα εμπλεκόμενα κόμματα έχουν δώσει απαντήσεις.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com