Συνελήφθησαν οι δολοφόνοι της Marfin…16 χρόνια μετά! Τους ανακάλυψαν από… ανώνυμο e-mail!

Ήταν όλοι εκεί! Και τα ΜΑΤ και οι κάμερες και οι δημοσιογράφοι.  Και οι δράστες σεσημασμένοι αναρχικοί με πλούσια δράση και με τα στοιχεία, που υπήρχαν από τότε, τους ανακάλυψαν 16 χρόνια μετά! Τους πιστεύετε; Πιστεύετε ότι από ένα ανώνυμο e-mail τους ανακάλυψαν; 

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, οι συλλήψεις έγιναν μετά από επιχείρηση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος σε Χαλάνδρι και Κυψέλη και «φόρεσαν» χειροπέδες στους δύο 42χρονους, ενώ το τρίτο άτομο που αναζητείται είναι γυναίκα 46 ετών, η οποία το 2020 μετακόμισε στη Βρετανία. 

Και οι τρεις ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο, ωστόσο δεν είχαν μπει ως ύποπτοι στις έρευνες των προηγούμενων ετών, με αποτέλεσμα να μην έχουν κατηγορηθεί. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, η έρευνα ενεργοποιήθηκε εκ νέου από ανώνυμο email που εστάλη στο ελληνικό FBI στο οποίο κατονομάζονταν ως δράστες της φονικής επίθεσης οι τρεις για τους οποίους εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης καθώς και άλλα πρόσωπα. Ποια είναι τα άλλα πρόσωπα; Μήπως ανήκουν σε συγκεκριμένη οργάνωση του αντιεξουσιαστικού χώρου, που πρέπει να κατηγορηθεί ως ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ; 

Η πληροφορία αξιολογήθηκε ως σημαντική και έτσι διενεργήθηκε εκ νέου έρευνα στο υλικό της δικογραφίας, αλλά και σε άλλες δικογραφίες, στις οποίες υπήρχε εμπλοκή ή αναφορά στα τρία πρόσωπα. Έγινε “εκ νέου έρευνα στο υλικό της δικογραφίας” και υπήρχε εμπλοκή τους! Γιατί δεν είχαν θεωρηθεί ύποπτοι; 

Όλοι οι φάκελοι που περιείχαν μαρτυρίες, καταθέσεις αλλά και φωτογραφικό – βιντεοληπτικό υλικό έπεσαν στο τραπέζι του ελληνικού FBI, με τους αξιωματικούς να φτάνουν στα ίχνη των τριών προσώπων. Άρα υπήρχε το υλικό. Απλά χρειάστηκαν 16  ολόκληρα χρόνια για να εκτιμηθεί! ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ Ή ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ; 

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Γυρνάμε την πλάτη στην ψευτο-Οδύσσεια

Η αδαής Κενυάτισσα Λουπίτα Νιόνγκο μπερδεύει σώβρακα με γραβάτες

Παναγιώτης Λιάκος

«Λοιπόν, Όμηρε, πώς νιώθεις για τον χρόνο που αφιερώνεται σε αυτές τις γυναίκες στην ταινία, λαμβάνοντας υπόψη πόσο λίγο χρόνο αφιέρωσες εσύ σε αυτές;» Τούτη η βλακώδης απορία, πυρότουβλο κανονικό, εκτοξεύτηκε από το απύλωτο στόμα της μεσήλικης (43 χρονάκια γεμάτα), και όχι και τόσο ωραίας Κενυάτισσας Λουπίτα Νιόνγκο. Ποιο είναι τούτο το αστροπελέκι; Η μανδάμ που επιλέχθηκε να ενσαρκώσει την ωραία (!) Ελένη και την Κλυταιμνήστρα στη χολιγουντιανή κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας.

Η απορία της Νιόνγκο διατυπώθηκε σε διαδικτυακή εκπομπή και προκάλεσε αντιδράσεις. Είναι δικαιολογημένο να σε τσαντίζουν κάτι τέτοια. Δεν μπορείς να μη μιλήσεις όταν κάθε μουρλοκακομοίρα και κάθε φουκαριάρης κοπρίζει στα όσια και τα ιερά της φυλής μας, νομίζοντας πως έτσι θα αποκτήσει κι αυτός λίγη από την αρχαία λάμψη. Και μαζί με την τσαντίλα σού ’ρχεται κι ένα σαρδόνιο χαμόγελο. Διαπιστώνεις τους ωκεανούς άγνοιας και ατόφιας, ανόθευτης ηλιθιότητας στους οποίους θαλασσοπνίγονται διάσημοι, σελεμπριτάδες, πλούσιοι και ισχυροί του κόσμου τούτου.

Η αδαής Κενυάτισσα μπερδεύει σώβρακα με γραβάτες. Νομίζει ότι θα… στρίμωχνε τον Όμηρο με ερώτηση άσχετη και με το έργο του και με την εποχή του. Δηλαδή, από πού κι ως πού θα τον έκοφτε τον Όμηρο πόσος χρόνος αφιερώνεται στις γυναίκες σε μια βαρβαρικότατη ταινία που κακοποιεί το έργο του;

Ακόμα ένα στοιχείο που μαρτυρά την ασχετοσύνη της κινηματογραφικής «ωραίας» Ελένης από την Κένυα είναι ο ετεροχρονισμός. Εχει την αυταπάτη ότι ο Ομηρος θα ένιωθε άβολα αν μάθαινε ότι ύστερα από περίπου τρεις χιλιετίες από τότε που έγραψε τα έπη του θα υπάρξει μια ταινία που θα αναδεικνύει τον ρόλο της γυναίκας και τοιουτοτρόπως θα τον… άδειαζε ιδεολογικά! «Βρε, τι σεξιστικό γουρούνι που είμαι που δεν σκέφτηκα να αφιερώσω τουλάχιστον τους μισούς στίχους των επών μου στις γυναίκες» θα σκεφτόταν ο Όμηρος νεοταξικής κοπής (που δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει).

Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλες κοινωνίες και άλλα αντί άλλων σκέφτεται και λέγει η προαναφερθείσα κυριούλα.  Ωστόσο, το μέγα θέμα δεν είναι οι μπουρδίτσες που τσαμπουνάνε η μανδάμ, ο σκηνοθέτης και οποιοσδήποτε άλλος συντελεστής αυτής της αηδίας. Το μείζον θέμα είναι άλλο: Να μην κόψετε εισιτήριο για να παρακολουθήσετε την ταινία. Αποχή!

Το κοινό έχει τη δύναμη να μηδενίσει τα αποτελέσματα κάθε είδους προσπαθειών χλευασμού του πολιτισμού και της παράδοσής μας. Όσα σχόλια και να γράψετε στο διαδίκτυο, όσα λόγια και να πείτε σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς σας για την ταινία δεν θα «μετρήσουν» όπως η απουσία σας από την αίθουσα προβολής. Το να μη βάλετε το χέρι στην τσέπη για να πληρώσετε αντίτιμο γι’ αυτή τη νεοταξική σάχλα είναι ύψιστη μορφή αντίστασης. Μην ασχοληθείτε, μην την παρακολουθήσετε, αφήστε την να πάει άπατη εισπρακτικά κι ας της δώσουν και 50 Όσκαρ.

Κι είναι τόσο εύκολο να μην κάνεις κάτι. Πολύ ευκολότερο από το να πράξεις. Αποχή, λοιπόν, κι αφήστε τη μεσήλικα Κενυάτισσα, που καμώνεται την «ωραία» να υποβάλει βλακώδεις ερωτήσεις στον Όμηρο.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Μετά την 7η Ιουλίου του 2019 τα βρήκαν όλα λάθος

 

Η προσωπική μου και οικογενειακή περιπέτεια, μια περιπέτεια γεμάτη διώξεις και φυλακίσεις από το καθεστώς από την ηλικία των δεκαεπτά ετών, αποτελούν ίσως μια ανθυπολεπτομέρεια του όλου δρώμενου. Παρακολουθώντας την πολιτική ζωή της χώρας, η οποία μοιραία διαμόρφωσε και την πολιτιστική και την οικονομική και την κοινωνική και κάθε τομέα του βίου του Έθνους, γιατί όλα τελικά είναι και πολιτική, παρακολουθώντας λοιπόν μισό αιώνα πλέον τα γεγονότα και τα πρόσωπα, έχω διαπιστώσει πόσο δημοφιλείς είναι οι κάθε είδους αυταπάτες, τις οποίες καλλιεργούν στον όχλο με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις επιτήδειοι πολιτικοί απατεώνες.

Στον χώρο, στον οποίον εγώ δραστηριοποιήθηκα το πλέον προσφιλές και κατά τούτο δημοφιλές ψεύδος είναι ότι όπου να ‘ναι, ερχόμαστε στην εξουσία! Ήμουν και είμαι και τώρα εναντίον αυτού του φτηνού λαϊκισμού, ο οποίος αγνοεί ουσιώδη δεδομένα της πραγματικότητας. Πιστεύω στα όνειρα και τους Μύθους και μάλιστα βαθειά. Αυτό, όμως, είναι εντελώς διαφορετικό από το να επενδύεις στην ιδιοτέλεια και το συμφέρον του όχλου, ο οποίος περιστασιακά σε ακολουθεί, πιστεύοντας ότι θα έχει «λαμβάνειν» αγωνιζόμενος στο πλευρό σου και όταν δει ότι αυτό αποτελεί προοπτική μακρινή όχι μόνο σε εγκαταλείπει, αλλά και σε κατηγορεί και σε μισεί ότι δήθεν πρόδωσες τα όνειρά του, που ποτέ δεν ήταν όνειρα, αλλά ένα φτηνό προσωπικό συμφέρον.

Φυσικά και δεν είναι όλοι έτσι και η απόδειξη για αυτό είναι ότι σχεδόν διακόσιες χιλιάδες Έλληνες στάθηκαν στο πλευρό της Χρυσής Αυγής, όταν όλοι και όλα ήταν εναντίον της. Ακόμη και σήμερα δεν έχουν λείψει αυτοί, οι οποίοι μένουν Πιστοί στα Λάβαρά μας και την θέση των δειλών, των προδοτών και των λιποτακτών, που άλλοι μας πολεμούν και άλλοι ένοχα σιωπούν. Την θέση τους έχουν πάρει νέα παιδιά με Πίστη στην καρδιά και θέληση για Αγώνα.

Ο λαός που είναι ανάμεσα σε όλα αυτά; Απών και τώρα, όπως και πάντοτε στην ιστορία. Στα χρόνια μάλιστα που έζησα είδα τον Μιθριδατισμό σε όλο του το μεγαλείο. Έζησα πως θερίζει ψυχές και συνειδήσεις ο φόβος και ο ραγιαδισμός. Από το 1974 μέχρι σήμερα, πενήντα και δύο ολόκληρα χρόνια μετά, έχω ακούσει κάθε είδους θεωρία για κάποια «επανάσταση», που ΘΑ ερχόταν. Έχω ακούσει για επαναστάσεις στρατιωτικές για την απελευθέρωση των Αξιωματικών της 21ης Απριλίου, οι οποίες αποδείχθησαν κακόγουστα παραμύθια με δράκους τους ρουφιάνους του Αβέρωφ, που έστηναν όλες αυτές τις εκ των προτέρων προδομένες συνωμοσίες.

Μετά άρχισαν οι θεωρίες ότι δήθεν ο λαός οργισμένος θα αντιδράσει από τις υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα, την κοινωνική σαπίλα, την οικονομική κρίση κ.λπ.

Καμία επανάσταση δεν έγινε γιατί οι λαοί ποτέ δεν κάνουν επαναστάσεις, αλλά μόνο ακολουθούν τους επαναστάτες.

Χωρίς τον Ουάσιγκτων και τον Φραγκλίνο δεν θα γεννιόταν το πολυεθνικό τέρας, η Νέα Βαβυλώνα της εποχής μας. Χωρίς τον Ροβεσπιέρο, τον Δαντών, τον Μαρά, τον Σαιν Ζυστ, χωρίς τον Λένιν και τον Τρότσκι δεν θα γινόταν ποτέ η Γαλλική και η κομμουνιστική ανταρσία.

Έτσι και στην Ελλάδα καμία επανάσταση δεν έγινε και όσους τόλμησαν να σκεφτούν έστω επαναστατικά, οι πρώτοι που τους εγκατέλειψαν ήταν ο περίφημος λαός και για να είμαστε ακριβείς ο όχλος των ψηφοφόρων.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Βαθιά η οικονομική εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κίνα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός ο άοπλος, γηρασμένος και αποβιομηχανοποιημένος «γίγαντας» με τα πήλινα πόδια, μετά την ρήξη στις (άλλοτε πολύ στενές) σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από την επιστροφή του Trump στον Λευκό Οίκο, ψάχνει εναγωνίως εναλλακτικές γεωπολιτικής και οικονομικής τόνωσης. Δεν είναι τυχαίο πως πριν μερικούς μήνες συνήφθη συμφωνία (μείωσης/κατάργησης δασμών και διευκόλυνσης εμπορίου) για τα αγροτικά προϊόντα της Λατινικής Αμερικής με τη Mercosur, ούτε επίσης πως οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αναζητούν εσχάτως «λύσεις» στις πληθυσμιακά τεράστιες και αναπτυσσόμενες αγορές της Ινδίας.

Αυτές οι κινήσεις όμως, περισσότερο ως σπασμοί απελπισίας μιας ασθμαίνουσας πολιτικής και γεωοικονομικής οντότητας μοιάζουν, παρά ως κρίσιμα στάδια ενός ευρύτερου «μεγαλόπνοου σχεδίου» αναβάθμισης της «Ευρώπης». Η Ανατολή εισβάλλει επιθετικά στις αγορές εδώ και δεκαετίες, με τους πιο σκληρά καπιταλιστικούς όρους που θα μπορούσε ποτέ η φιλελεύθερη αγορά να ανεχτεί. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους η Κίνα κατέγραψε το μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα όλων των εποχών εν σχέσει με την Ε.Ε., με την ήπειρό μας να είναι η κυρίαρχη εξωτερική αγορά για κινέζικα οχήματα (υβριδικά και ηλεκτρικά), παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς.

Εις ό,τι αφορά τις λεγόμενες καθαρές τεχνολογίες, η Κίνα προμήθευσε το… 98%(!) των ηλιακών πάνελ της Ευρώπης, το 88% των μπαταριών ιόντων λιθίου, το 90% των inverters, και το 93% των μόνιμων μαγνητών νεοδυμίου. Οι επενδύσεις του Πεκίνου στον τομέα της «πράσινης τεχνολογίας» φτάνουν στο ιλιγγιώδες ποσό των 227 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε 54 χώρες, μεταξύ των οποίων η Ουγγαρία και η Ισπανία (αυτοκινητοβιομηχανίες, βιομηχανίες μπαταριών κ.α.). Η Κίνα φαίνεται να παίρνει το πάνω χέρι και στους κλάδους της έρευνας και της ανάπτυξης, ενώ είναι πλέον ο βασικός εφοδιαστής «καθαρής ενέργειας», διοχετεύοντας στην αγορά – σε σημαντικά χαμηλότερες τιμές – φωτοβολταϊκά και ατράκτους ανεμογεννητριών.

Είναι αξιοσημείωτο πως η ίδια η Κίνα δεν δίνει μεγάλη έμφαση ούτε «κρέμεται» από τις διαθέσεις των Ευρωπαίων να συνδιαλλαγούν μαζί της, καθώς έχει πατήσει γερά το πόδι της στην Αφρική και διατηρεί καλές σχέσεις με την Αμερική, αλλά και με μια σειρά από χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ούτως ή άλλως όμως, η σύγκριση είναι αμείλικτη: η Κίνα διαθέτει έναν απίστευτα μεγάλο πληθυσμό, σημαντικό απόθεμα πρώτων υλών (αν και όχι αυτάρκεια σε αυτές), τεράστια βιομηχανική παραγωγή (καταργώντας κάθε έννοια εργατικού δικαιώματος εντός των συνόρων της), εφαρμόζει έναν σκληρό κεντρικό σχεδιασμό και διατηρεί άριστες σχέσεις με το χρηματιστηριακό κεφάλαιο της Δύσης. Τουτέστιν, μπορεί πανεύκολα να αποικιοποιήσει «εν ευθέτω χρόνω» την σαπισμένη, βυθισμένη στις αντιφυσικές και παρανοϊκές, αντιρατσιστικές και φιλελεύθερες ιδεοληψίες Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως να χρειαστεί να ρίξει ούτε μισό βόλι. Η κουρελιασμένη «Ευρώπη», βέβαια, για να δείξει και αυτή η αξιολύπητη φουκαριάρα και την δική της σκληρή… αντίδραση, περιορίζεται προς ώρας στην επιβολή δασμού τριών ευρώ για τα φθηνά δέματα από Temu και Shein…

Όταν ο ένας παράγει τα πάντα, από μικροτσίπ έως διαστημόπλοια, και ο άλλος ασχολείται με το εάν τα φύλα είναι… 62 ή εάν το καλαμάκι θα είναι πλαστικό ή χάρτινο, δεν υφίσταται κανενός είδους γεωπολιτικός «ανταγωνισμός», παρά μια εξελισσόμενη οικονομική πολιορκία με σύγχρονο «Δούρειο Ίππο» της τα «κοντέινερ» της παγκοσμιοποίησης που ξεφορτώνονται στα λιμάνια μας και «ταξιδεύουν» στις σιδηροδρομικές γραμμές μας με προορισμό τον άβουλο καταναλωτή πελάτη, τον δύσμοιρο και ψυχικά νεκρό… «Ευρωπαίο πολίτη».

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Εγκληματικότητα και μητσοτακικός αντινατιβισμός

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Ο Σουηδός Chistian Zodig, 32 ετών, δολοφονήθηκε από μετανάστη παρακολουθώντας ποδοσφαιρικό αγώνα στην Κοπεγχάγη. Δύο κοριτσάκια δεν θα ξαναδούν τον προστάτη τους. Η παράλογη εκτέλεση έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες δολοφονίες γηγενών Ευρωπαίων από μετανάστες, για τις οποίες δεν θα μάθετε ούτε θα ακούσετε ποτέ.

Στην Ελλάδα ο Καντάρης που δολοφονήθηκε από Αφγανούς την ημέρα της γέννησης του παιδιού του δεν άφησε δύο παιδιά ορφανά, άφησε τέσσερα και μετά ξεχάστηκε. Γιατί λοιπόν υπάρχουν διαρκή εγκλήματα που αποκτούν τεράστια δημοσιότητα και άλλα που εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως από τη δημόσια συζήτηση; Όταν ένας πολίτης δολοφονείται, όταν μια οικογένεια διαλύεται και παιδιά μένουν χωρίς γονείς, η κοινωνία οφείλει να απαιτεί αλήθεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή του θύματος ή του δράστη. Το ζήτημα δεν είναι να μετατραπεί η εγκληματικότητα σε φυλετικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ανεξέλεγκτη μετανάστευση, αποτυχημένη ένταξη, γκέτο, παραβατικότητα, θρησκευτικός εξτρεμισμός, υποβάθμιση των πόλεων και διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Όποιος θέτει αυτά τα ερωτήματα βαφτίζεται «ακροδεξιός» και «εχθρός της δημοκρατίας».

Πρόκειται για πολιτική υποκρισία . Αντί να απαντήσουν γιατί οι γειτονιές έχουν γίνει αφιλόξενες για τις οικογένειες, γιατί η ασφάλεια υποχωρεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να κάνουν παιδιά και να αποκτήσουν σπίτι, οι κυβερνήσεις επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τη συζήτηση. Η Ευρώπη και η Ελλάδα απειλούνται επειδή οι ηγεσίες της έπαψαν να πιστεύουν ότι τα σύνορα, η ασφάλεια, η κοινή γλώσσα, η παιδεία, η εργασία και η πολιτισμική συνέχεια αποτελούν θεμέλια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας. Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη.

Γίνεται πιο αυταρχική. Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Cui bono?» τέθηκε το ουσιώδες ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από τη λαθρομετανάστευση;» Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Κερδίζουν εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπουν την εργασία σε φθηνό και αναλώσιμο κόστος, να υποκαθιστούν την κοινωνική πολιτική με επιδόματα και να αποφεύγουν την ευθύνη για τις συνέπειες των αποφάσεών τους, δηλαδή η ελίτ και οι πολιτικοί. Η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων καταρρέει από οικονομική εξάντληση, κοινωνική ανισότητα, διαφθορά, δημογραφική αδυναμία και από μια πολιτική ηγεσία που βλέπει την Ένωση ως μηχανισμό ιδιωτικού πλουτισμού.

Σήμερα η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη φορολογείται υπερβολικά, στεγάζεται ακριβά, εργάζεται με ανασφάλεια και βλέπει τα παιδιά της να έχουν λιγότερες ευκαιρίες από εκείνες που είχε η ίδια. Οι πόλεις μετατρέπονται σε τόπους επιτήρησης, φόβου και απομόνωσης. Η παιδεία υποχωρεί, η αισθητική εγκαταλείπεται, η κοινωνική άνοδος γίνεται εξαίρεση μόνο για πολιτικούς εξουσίας και η εξάρτηση από επιδόματα παρουσιάζεται ως πρόοδος. Αυτό είναι πρεκαριοποίηση, εξαθλίωση. Όταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται ότι το κράτος τούς προστατεύει, τότε το κενό θα καλυφθεί από ισχυρότερες και συχνά πιο επιθετικές μορφές συλλογικής ταυτότητας, όπως το Ισλάμ, ή εθνοτικές συμμορίες.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή επιλογή. Είτε θα ανακτήσει την έννοια του έθνους-κράτους με σύνορα, νόμους, ασφάλεια, ισονομία και πολιτισμική αυτοπεποίθηση είτε θα συνεχίσει να διολισθαίνει σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική και εξαρτημένη από μια υπερεθνική γραφειοκρατία που δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Το έθνος-κράτος δεν είναι εχθρός της δημοκρατίας. Είναι η πολιτική μορφή μέσα στην οποία η δημοκρατία μπορεί να έχει λαό, ευθύνη και λογοδοσία, διαφορετικά η ελευθερία καταλήγει έρμαιο της δικτατορίας των πολιτικών. Και χωρίς ασφάλεια, παιδεία, εργασία και οικογένεια καμία κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με συνθήματα «προόδου» και μητσοτακικού «αντινατιβισμού» και «συμπερίληψης». Η επιλογή λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στην «ανεκτικότητα» και στο «μίσος». Είναι ανάμεσα σε μια Ευρώπη που θα προστατεύει τους πολίτες της και σε μια Ευρώπη όπου η τάξη των πολιτικών και η ελίτ θα συνεχίζουν να πλουτίζουν από την ενθάρρυνση του εγκλήματος.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr