Η Άννα-Μαρία (το πραγματικό όνομα της Πατρινής ιατρού, πτυχιούχου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπισημίου Πατρών, Αφροδίτης Αδάμη) αποκάλυψε ότι εργαζόταν στο νυχτερινό κέντρο Alcatraz στη Λεωφόρο Συγγρού, το οποίο ανήκει στον επιχειρηματία Άγγελο Γιαννακόπουλο (ιδιοκτήτη και της αλυσίδας «Χωριάτικο»).
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
 |
|
Η εικόνα απεικονίζει Σέρβους εθνικιστές μέσα σε αστυνομική κλούβα, οι οποίοι συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια μίας από τις πολλές διαμαρτυρίες ενάντια στην εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών που πραγματοποιήσαμε τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα αστυνομικής καταστολής κατά των ακτιβιστών της Σερβικής Δράσης από την απελθούσα κυβέρνηση.
|
Καθώς ένα ισχυρό κύμα κατά του καθεστώτος σάρωνε τη χώρα, το καθεστώς του Αλεξάνταρ Βούτσιτς ανατράπηκε στις εκλογές της Κυριακής. Το κυβερνών Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα (SNS) υπέστη συντριπτική ήττα από τη λεγόμενη «Φοιτητική Λίστα», βάζοντας έτσι τέλος στη δεκατετραετή κυριαρχία του Βούτσιτς και του SNS.
Η νίκη αυτής της «Φοιτητικής Λίστας» αποτελεί το αποτέλεσμα ενός ανταγωνισμού που διήρκεσε σχεδόν δύο χρόνια, ανάμεσα σε δύο αντι-σερβικές παρατάξεις: από τη μία πλευρά, ένα προδοτικό και εγκληματικό καθεστώς, και από την άλλη, ένα «φοιτητικό» κίνημα — το οποίο σχεδιάστηκε επιδέξια ώστε να εμφανίζεται, ως προς τη μορφή του, ως ένα ευρύ λαϊκό κίνημα, ενώ στην ουσία λειτουργεί ως όχημα για την αριστερό-φιλελεύθερη ατζέντα του χώρου των ΜΚΟ που στρέφεται κατά των σερβικών συμφερόντων. Το κίνημα αυτό δημιουργήθηκε, χρηματοδοτήθηκε και καθοδηγήθηκε ώστε να αποτελέσει μια νέα πολιτική δύναμη — αρχικά για να ασκήσει πίεση στο καθεστώς και, τελικά, για να το αντικαταστήσει, πράγμα που ακριβώς συνέβη.
Εν ολίγοις, έχοντας προφανώς καταστεί ένα «εργαλείο που έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του» στα μάτια των Σιωνιστών αφεντικών του, ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς κρίθηκε αναλώσιμος. Αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν και να εγκαθιδρύσουν αυτούς τους «φοιτητές» ως μια νέα ομάδα υποτελών, έτοιμων να λάβουν τις δικές τους οδηγίες. Εξαρχής χαρακτηρίσαμε αυτή τη «φοιτητική» εξέγερση ως απάτη, και τη σύγκρουση των «φοιτητών» με το καθεστώς ως ένα ψευδοδίλημμα — καθώς δεν υφίσταται καμία ουσιαστική ιδεολογική διαφωνία, παρά μόνο μια αντιπαράθεση που εκτυλίσσεται μέσω χαρακτηρισμών και παρωχημένων συνθημάτων. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν δικαίωσαν πλήρως τη θέση μας· καθώς περνούσε ο καιρός, το «φοιτητικό» κίνημα κατέβαλλε όλο και λιγότερη προσπάθεια να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Βασίστηκε στο γεγονός ότι ένα πλήθος ανθρώπων —οι οποίοι, υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, δεν θα διανοούνταν ποτέ να ψηφίσουν μια λίστα με τέτοια σύνθεση και χαρακτήρα— παρασύρθηκε σταδιακά σε αυτό το «φοιτητικό» παραμύθι.
Φυσικά, δεν αισθανόμαστε καμία λύπη για την ανατροπή του καθεστώτος — ενός καθεστώτος εναντίον του οποίου παλέψαμε από την πρώτη στιγμή μέχρι την πτώση του, και από το οποίο υποστήκαμε διώξεις, συκοφαντίες, συλλήψεις και δικαστικές περιπέτειες επανειλημμένα όλα αυτά τα χρόνια. Πρόκειται για το καθεστώς ενός κόμματος που έχει κάνει περισσότερα από κάθε άλλο για να προδώσει το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, που έχει προωθήσει και προστατεύσει διεστραμμένες «ΛΟΑΤ» (LGBT) αντιαξίες, και του οποίου οι κύριοι οικονομικοί πυλώνες είναι ο τζόγος και το οργανωμένο έγκλημα. Είναι ένα καθεστώς που εισάγει μετανάστες, παραχωρεί προνόμια σε ξένους ενώ καταπατά τον Σέρβο εργάτη, και δηλητηριάζει την κοινή γνώμη με εκπομπές τύπου «ριάλιτι» και περιεχόμενο κίτρινου τύπου — όλα αυτά, ενώ προσποιείται και υποκρίνεται διαρκώς τον πατριωτισμό.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα είναι ακόμη χειρότερη από εκείνη που αντικαθιστά. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι δεν θα είναι ούτε καλή, ούτε πραγματικά σερβική, διότι ένα σάπιο δέντρο δεν μπορεί να καρποφορήσει καλούς καρπούς. Η ουσία είναι ότι η Σερβία παραμένει υπό διεθνιστική κατοχή και, με το νέο καθεστώς, δεν πρόκειται να υπάρξει τέλος στη διαφθορά (η οποία αποτελεί πνευματικό και ηθικό πρόβλημα, όχι πολιτικό), στο έγκλημα (το οποίο απλώς θα ανασυνταχθεί) ή στην προδοσία (η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, θα λάβει και άλλες μορφές).
Απέναντι τόσο στο παλιό όσο και στο νέο αντι-σερβικό καθεστώς —καθώς και στους Σιωνιστές αφέντες τους— στεκόμαστε εμείς, οι οποίοι θα δώσουμε μαρτυρία για την αληθινή Σερβική Ιδέα και θα αγωνιστούμε ενάντια στην προδοσία τους και τις ψευδείς αξίες τους, επιδιώκοντας αντ’ αυτού ένα ενωμένο, ελεύθερο και —πάνω απ’ όλα— πνευματικά ανυψωμένο σερβικό κράτος.
ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com
Η απελευθέρωση του Μετσόβου και η ενσωμάτωση του με την υπόλοιπη Ελλάδα, έγινε από τον Ελληνικό Στρατό στις 31 Οκτωβρίου 1912, πέντε ημέρες μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Μικτό
στρατιωτικό απόσπασμα, υπό τον Αντισυνταγματάρχη Μήτσα, μετά από σκληρό αγώνα,
απελευθερώνει το Μέτσοβο. Στον αγώνα συμμετέχει και τμήμα από 53 εθελοντές
Κρήτες, υπό τον Γ. Σκουλά.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης
(26 Οκτωβρίου 1912) και την σταθεροποίηση του μετώπου στη περιοχή της
Μακεδονίας, ο ελληνικός στρατός διαθέτει πλέον την δυνατότητα μίας δυναμικής
επέμβασης στο μέτωπο της Ηπείρου όπου μέχρι τότε περιορίζονταν σε έναν αμυντικό
ρόλο.
Ο έλεγχος της πολύ σημαντικής διάβασης μεταξύ Ηπείρου Θεσσαλίας και Μακεδονίας
συνιστούσε σημαντική παράμετρο για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος γεγονός
που προϋπόθετε την κατάληψη του Μετσόβου.
Το
τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 1912, σώματα εθελοντών Κρητικών καθώς και
ένα απόσπασμα 340 περίπου οπλιτών του τακτικού στρατού με επικεφαλής τον
αντισυνταγματάρχη Μήτσα, προωθούνται μέσω του Θεσσαλικού χώρου στην
ελληνοτουρκική μεθόριο που διέσχιζε τότε τα ανατολικά υψώματα του Μετσόβου.
Στις 31 Οκτωβρίου του 1912 τα ελληνικά σώματα, συνεπικουρούμενα από ανταρτικές
ομάδες της Ηπείρου και Μετσοβιτών εθελοντών, έχοντας διαβεί ήδη από την νύχτα
την κορυφογραμμή Κατάρας- Ζυγού επιτίθενται από τις 6π.μ. κατά ων τουρκικών
φρουρών οι οποίες αριθμούσαν 205 στρατιώτες και διέθεταν παράλληλα 2 κανόνια.
Οι πυροβολισμοί διήρκεσαν ως τις 4 μ.μ. οπότε υψώθηκε λευκή σημαία από τους
εντός του φρουρίου του Μετσόβου πολιορκημένος Οθωμανούς στρατιώτες και
υπαλλήλους προκειμένου να παραδοθούν.
Πανελλήνιος ενθουσιασμός
Η είδηση
της απελευθέρωσης του Μετσόβου, πατρίδα μεγάλων ευεργετών του Έθνους προκάλεσε
ενθουσιασμό στο πανελλήνιο ενώ οι ημερήσιες οι εφημερίδες της Θεσσαλίας και των
Αθηνών αφιέρωσαν πανηγυρικά άρθρα. Η κατάληψη της περιοχής του Μετσόβου
αποτέλεσε γεγονός καθοριστικής σημασίας για τον στρατιωτικό σχεδιασμό των
Ελληνικών δυνάμεων, αναφορικά με την επικείμενη απελευθέρωση των Ιωαννίνων η
οποία συνέβη μετά από 4 μήνες. Για τους ίδιους του Μετσοβίτες σηματοδοτούσε τον
τερματισμό της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε σχεδόν πέντε αιώνες.
Οι στίχοι του ποιητή Γεωργίου Σουρή
Η απελευθέρωση του Μετσόβου, το ήθος, η πολεμική αρετή και αυταπάρνηση του
Σταμάτη Μήτσα δεν άφησαν ασυγκίνητο τον ποιητή Γεώργιο Σουρή. Γι΄ αυτό στο
φύλλο «Δευτέρα Δεκεμβρίου κι’ εικοστή έτος χίλια δώδεκα και εννιακόσ’ ακόμα»
της ιδιαίτερης εφημερίδας «ΡΩΜΙΟΣ», που ο ίδιος έγραφε, του αφιέρωσε τους
παρακάτω στίχους:
Θέαμα
τρομερόν
αιματηράς σκηνής.
Εκεί
να πας κωθώνι
με το νωθρό το μάτι
ν’ ακούσης το κανόνι
του Μήτσα του Σταμάτη.
Το
Μέτσοβο υμνεί
με δάφνινο στεφάνι
παλληκαριά σεμνή
όπου μιλιά δεν βγάνει.
Εκεί
να πας μαγκούφη
της σαχλοπρωτευούσης.
ΠΗΓΗ: elkosmos.gr
