Η οικία Πρόκλου θάφτηκε, η οικία Κοκοβίκου αποκαταστάθηκε

Οι προτεραιότητες ενός «πολιτισμού» με φόντο την αξία της μνήμης σε καιρούς αδιαφορίας

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Αν περπατήσετε από την αρχή της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου, θα βρεθείτε στη νότια κλιτύ της Ακρόπολης. Κοντά στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, ακριβώς δίπλα στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως και μπροστά από τον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας, είναι καταχωμένη από το υπουργείο Πολιτισμού η οικία του φιλοσόφου και σχολάρχη της Νεοπλατωνικής Σχολής Πρόκλου (412-485 μ.Χ.), ενός από τους τελευταίους τιτάνες της ελληνικής και της παγκόσμιας σκέψης.

Μια πινακίδα (βλ. φωτό), που κρύβεται από συστάδα πικροδαφνών, ενημερώνει τον διαβάτη ότι αυτό το σπουδαίο οίκημα ανακαλύφθηκε το 1955 κατά τη διάρκεια εργασιών και το υπουργείο «Πολιτισμού» (εδώ γελάμε) αποφάσισε απλώς να το καταχώσει (!!!). Στην πινακίδα διαβάζουμε τα εξής: «Η υστερορρωμαϊκή οικία του 5ου αιώνα μ.Χ., γνωστή ως “Οικία Πρόκλου”, ανασκάφηκε το 1955 κατά τη διάνοιξη της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Το μεγαλύτερο τμήμα της αναπτύσσεται κάτω από τα σύγχρονα κτήρια και δεν έχει ερευνηθεί.

 

 

Το βόρειο τμήμα της οικίας αποτελείτο από μια ευρύχωρη ορθογώνια αίθουσα, πλαισιωμένη από μικρότερους χώρους. Είχε περίτεχνο ψηφιδωτό δάπεδο με πολύχρωμο γεωμετρικό διάκοσμο και απέληγε στα βόρεια σε μεγαλοπρεπή αψίδα με επτά κόγχες, προορισμένες για διακοσμητικά γλυπτά. Σε έναν από τους μικρότερους χώρους βρέθηκε ένα μικρό οικιακό ιερό στο οποίο υπήρχαν εντοιχισμένα δύο αναθηματικά ανάγλυφα. Ένα μαρμάρινο βάθρο με γλυπτές παραστάσεις χρησίμευε ως τράπεζα προσφορών ή βωμός. Στο δυτικό δωμάτιο της οικίας εντοπίστηκαν κάτω από το δάπεδο τα κατάλοιπα θυσίας μικρού χοίρου προς τους θεούς του Κάτω Κόσμου.

Ο Πρόκλος ήταν σχολάρχης της Νεοπλατωνικής Σχολής το διάστημα 437- 485 μ.Χ. και εξέχουσα προσωπικότητα της πόλης. […] Η οικία εγκαταλείφθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ., όταν με διάταγμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού το 529 μ.Χ. απαγορεύτηκε η διδασκαλία της φιλοσοφίας και του δικαίου στην Αθήνα, διεκόπη η λειτουργία των σχολών και οι φιλόσοφοι εκδιώχθηκαν από την πόλη. Στο πλαίσιο των εργασιών πεζοδρόμησης της οδού από την ΕΑΧΑ Α.Ε. η οικία καταχώθηκε και δηλώθηκε η κάτοψή της με σύγχρονο υλικό».

Αυτό, λοιπόν, το εύρημα, που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο προσκυνήματος εκατομμυρίων πολιτισμένων συνανθρώπων μας απ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη, είναι γνωστό μεν αλλά παραμένει θαμμένο με κρατική απόφαση. Όμως, το καταγέλαστο και ανθελληνικότατο κρατίδιο των κοτσαμπάσηδων αποφάσισε να συντηρήσει και να αναδείξει (με δικά μας έξοδα, φυσικά) την «οικία Κοκοβίκου», το σπίτι όπου γυρίστηκε η ταινία του 1965 «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα».

 

 

Σύμφωνα με δελτίο Τύπου του υπουργείου Πολιτισμού… «το υπουργείο Πολιτισμού, στο πλαίσιο της πολιτικής του για τη δημιουργία πολιτιστικών πυρήνων στο κέντρο της Αθήνας, προχωρά στην αποκατάσταση του κτηρίου, επί της οδού Τριπόδων 32, της γνωστής “οικίας Κοκοβίκου”, στην Πλάκα και τη μετατροπή της σε πολιτιστικό χώρο. Το κτήριο, σε ερειπιώδη κατάσταση σήμερα, έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με τον περιβάλλοντα χώρο του, διότι αποτελεί εξαιρετικό δείγμα Αθηναϊκού σπιτιού, ενώ η διάσωσή του συμβάλλει στην ιστορία της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής.

Οι μελέτες για την αποκατάσταση του κτηρίου και του περιβάλλοντος χώρου του εκπονήθηκαν με πόρους του υπουργείου Πολιτισμού. Το έργο χρηματοδοτείται από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Αττικής- ΕΣΠΑ 2021-2027 με 1.700.000 ευρώ». Κοντολογίς, θα δαπανήσουμε 1.700.000 ευρώ για να διασωθεί το σκηνικό μιας ταινίας. Και η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, όλη χαρά και υπερηφάνεια, δήλωσε: «Το υπουργείο Πολιτισμού προχωρά στην αποκατάσταση της “οικίας Κοκοβίκου” -όπως επικράτησε να λέγεται το κινηματογραφικό σπίτι του Αντωνάκη και της Ελενίτσας, από την ελληνική ταινία “Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”- και τη μετατροπή της σε πολιτιστικό χώρο, προβολής ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου.

Η διάσωση, η αποκατάσταση και η επανάχρηση ενός κτηρίου-μνημείου, από τα ελάχιστα πλέον σωζόμενα “αθηναϊκά σπίτια”, συμβάλλει στην ένταξή του στη σύγχρονη ζωή, ανασυγκροτεί την ιστορική εικόνα του με την ανασύσταση του βασικού συνοδού κτίσματος, μεγάλου μέρους της αυλής σε επαφή με το κτήριο και στην αποκατάσταση του μετώπου του οικοπέδου, με πολλαπλό όφελος για το ανάπτυγμα της οδού και τον ιστορικό τόπο της Πλάκας.

Στόχος μας είναι η ενίσχυση του ιδιαίτερου ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα της Πλάκας, σεβόμενοι το μνημειακό της χαρακτήρα, αλλά και η ενίσχυση του τουριστικού ενδιαφέροντος για την Αθήνα, μέσα από την ανάδειξη νέων πολιτιστικών προορισμών». Αυτή, λοιπόν, η κυρία θέλει να μας πείσει ότι η Πλάκα θα ωφεληθεί από τη διάσωση της οικίας Κοκοβίκου και θα έρθουν μυριάδες τουρίστες για να την καμαρώσουν. Η οικία Πρόκλου, όμως, μπορεί να περιμένει θαμμένη… Κρατίδιο για γέλια, πολιτικοί για κλάματα, πολιτισμός της πλάκας.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Αναδρομή στον “Homο Grekylus” της Μεταπολίτευσης

Ο “Homο Grekylus” εάν δεν πειραχτεί η τσέπη του δεν θυμάται ούτε δικαιοσύνη, ούτε Πατρίδα, ούτε τίποτε. Αυτό συνέβη και πριν 14 χρόνια άλλαξαν τα πάντα στην πολιτική ζωή, φέρνοντας την κατάρρευση ενός status quo σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών. Προσωρινά δυστυχώς… Γιατί τελικά τα πάντα συνηθίζονται! Όπως συνήθισαν τα Μνημόνια, τα σκάνδαλα, τα πουλήματα και τις υποχωρήσεις στα Εθνικά θέματα. Μην ξεχνάτε ότι όταν ο πρόεδρος των Σκοπίων Ζάεφ ήλθε στην Ελλάδα, με δηλώσεις του ευχαρίστησε τον Μητσοτάκη γιατί η Συμφωνία των Πρεσπών τέλειωσε! Και ούτε μία αντίδραση από όλους αυτούς τους “εθνικόφρονες” της πεντάρας, που κραύγαζαν στα συλλαλητήρια για προδοσία. Τώρα η προδοσία ανήκει ΚΑΙ σε αυτούς, είναι ΚΑΙ δική τους.

Κάποτε, στα τέλη του 2009, κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού ήταν ο Τζωρτζ Παπανδρέου και στον απολογισμό του έτους 2009 στην “Ελευθεροτυπία” ο “Ιός” (Ψαρράς, Τρίμης, Κωστόπουλος) χαρακτήριζαν το 2009 ως “Χρονιά του Μαύρου Τρόμου”, επιτιθέμενοι συκοφαντικά στην Χρυσή Αυγή. Την ίδια περίοδο, καθόλου τυχαία, το ΠΑΣΟΚ ετοίμαζε νόμο νέο για την ιθαγένεια για νέα στρατιά ψηφοφόρων των λεγόμενων “προοδευτικών” δυνάμεων από κάθε γωνιά της Ασίας και της Αφρικής. Κι όμως, ο Πετσάλης Διομήδης, μία από τις χαλύβδινες γραφίδες ενός πνεύματος Εθνικού, το οποίο σήμερα ευρίσκεται υπό διωγμόν και από τους μαρξιστές και από τους φιλελεύθερους, το είχε γράψει:

“Ο Ελληνισμός ζει 25 αιώνες τώρα δίχως ποτέ να αναμιχθεί με άλλο ξένο αίμα”.

Αυτό ακριβώς ήταν που δεν τους άρεσε και ήθελαν να το αλλάξουν, μοιράζοντας ιθαγένειες, σαν κουπόνια, σαν να ήταν φέουδο κομματικό η Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όλοι έτσι βλέπουν και Έθνος και Κράτος, σαν γέρας στο θρίαμβο τους τον εκλογικό της απάτης και του ψεύδους. Στις 6 Ιανουαρίου του 2010 στο φύλλο της εφημερίδας “Χρυσή Αυγή”, που κυκλοφορεί στην πρώτη σελίδα καταγγέλλουμε την κυβέρνηση και ενημερώνουμε τον λαό ότι το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζει νόμο για Ιθαγένεια στους λαθρομετανάστες, όπως και έγινε. Σε άλλο άρθρο του 2009 τονίζουμε: Έρχεται το τέλος της “ευημερίας”. Όμως, ουδείς εκ της μάζας άκουγε, όχι ακόμα…

Και επαληθευτήκαμε. Ερχόταν θύελλα στην Ελλάδα, ερχόντουσαν τα Μνημόνια και πολύ σύντομα ο όχλος που χειροκροτούσε με υστεροβουλία και βλέμμα πονηρό το “λεφτά υπάρχουν” έριχνε μούντζες και αναθέματα, και μέσα στην θύελλα ανέτειλε πανίσχυρο, μετά από αγώνα δεκαετιών, το Κίνημά μας. Ήταν ένα χτύπημα ιστορικό και καίριο. Όμως, η μιαρή νοοτροπία του “Homο Grekylus” δεν ξεριζώθηκε ακόμα. Με την πρώτη ευκαιρία επανήλθε. Αλλά πλέον το φάρμακο είναι γνωστό και δοκιμασμένο! 

ΠΗΓΗ: www.xrisiavgi.com

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Το ρουσφέτι ως κοινωνική προσφορά παρουσιάζει ο Άδωνις

  

«Ε, και τι έγινε;»

Θέμις Κ

Μπορεί οι νέες δικογραφίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με εμπλεκόμενους δεκάδες βουλευτές της ΝΔ και κυβερνητικούς να προκαλούν «σεισμό» στην πολιτική σκηνή της χώρας, το «βαρύ πυροβολικό» της επικοινωνίας, ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει πάει το «damage control» σε άλλο επίπεδο.

Εδώ και δύο ημέρες ο υπουργός Υγείας εμφανίζεται στα κανάλια για να υποβαθμίσει την εξέλιξη και να λειάνει τις εντυπώσεις. Μάλιστα, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι με ύφος τι με χαλαρό ύφος υποστηρίζει το ρουσφέτι είναι καθημερινότητα – ακόμα και καθήκον.

«Αν θεωρείται ποινικό αδίκημα η μεσολάβηση ενός βουλευτή για την ικανοποίηση αιτήματος ενός πολίτη, δεν μου φαίνεται σοβαρή συζήτηση. Αλλά ας δούμε τι λέει ο φάκελος» δήλωσε για την υπόθεση στο κανάλι της ΕΡΤ.

«Ε, και τι έγινε; Ρουσφέτια πάντα γίνονταν!» λέει ο Άδωνις

Η προσπάθεια υποβάθμισης της ευρωπαϊκής έρευνας κορυφώθηκε το πρωί της Πέμπτης στον «αέρα» του Γιώργου Λιάγκα. Εκεί, ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίστηκε απόλυτα καθησυχαστικός, λες και η δικογραφία για απάτη και απιστία εκατομμυρίων είναι μια απλή λίστα με χάρες για αναβολές στρατού ή μεταθέσεις.

Με μια δόση αφοπλιστικής (αν όχι προκλητικής) ειλικρίνειας, πέταξε την μπάλα στην εξέδρα: «Αν μου πείτε εσείς κ. Λιάγκα ότι ακούσατε ότι στην Ελλάδα ρουσφέτια γίνονται μόνο τώρα, εντάξει, οκ» ανέφερε αφήνοντας τους πάντες…  άφωνους.

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Η Ομιλία Trump Ήταν Ένας Επικήδειος

 

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

Ο Πρόεδρος Trump, στην πιο πρόσφατη ομιλία του επικεντρώθηκε σε τρία βασικά σημεία του εν εξελίξει πολέμου κατά του Ιράν.

Το πρώτο σημαντικό που είπε ήταν ότι, οι ΗΠΑ θα απεμπλακούν από τον πόλεμο μέχρι το τέλος Απριλίου. Το δεύτερο ότι δεν σκοπεύει σε αλλαγή καθεστώτος, ποτέ δεν σκόπευε (!?) και το τρίτο ότι δεν θα υπάρξει χερσαία επέμβαση. Αυτό το τελευταίο δεν το είπε, αλλά απέφυγε να αναφερθεί έστω και έμμεσα σε ανάπτυξη στρατευμάτων στο έδαφος του Ιραν. Βεβαίως η αποστολή στρατευμάτων δεν έχει ακυρωθεί, τμήματα κατευθύνονται προς το Ιράν, μαζί και η Εθνοφρουρά της Νεβάδα (?) για κάποιον περίεργο λόγο…

Ένα άλλο σημείο, κεντρικότατο στην ομιλία του Trump, ήταν η δήλωση ότι «τα στενά κάποια στιγμή θα ανοίξουν, όταν το Ιράν θα χρειαστεί τα χρήματα από τις πωλήσεις πετρελαίου».

Αυτή η εξαιρετικά προσεγμένη πρόταση, έχει πολύ βάθος. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποδέχεται ξεκάθαρα ότι τα στενά θα τα ανοίξει το Ιράν! Δεν θα τα ανοίξουν οι ΗΠΑ ή κάποιος άλλος. Αυτόματα αποδέχτηκε ότι το Ιράν έχει -αυτήν την στιγμή- την πρωτοβουλία στον πόλεμο. Την πρωτοβουλία δηλαδή έχει όποιος μπορεί να κλείσει και να ανοίξει τα στενά…

Και κάπως έτσι πετιούνται από το παράθυρο οι διθυραμβικές δηλώσεις: τους διαλύσαμε, τους ισοπεδώσαμε, ούτε καν μας πυροβολούν, νικήσαμε, κλπ. Αν αυτά ίσχυαν τότε τα στενά θα τα άνοιγαν οι ΗΠΑ! Αντίθετα όμως ο Trump ενημερώνει τον κόσμο ότι τα στενά θα ανοίξουν όταν το αποφασίσει το Ιράν, για λόγους οικονομικού συμφέροντος.

---

 

Η συνέχεια της ομιλίας του όμως, είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Είπε επί λέξει:

«οι χώρες στον κόσμο που εφοδιάζονται από τα στενά του Ορμούζ, πρέπει να φροντίσουν αυτή την δίοδο, πρέπει να την αρπάξουν και να την φροντίσουν, μπορούν να το κάνουν εύκολα, εμείς θα είμαστε βοηθοί, αλλά εκείνες πρέπει να πάρουν την πρωτοβουλία και να προστατεύσουν το πετρέλαιο που τόσο απελπισμένα χρειάζονται· σε αυτές τις χώρες λοιπόν που μέχρι τώρα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον αποκεφαλισμό του Ιράν, έχω να προτείνω: 1) αγοράστε πετρέλαιο από τις ΗΠΑ έχουμε πολύ και άφθονο και 2) αναπτύξτε λίγο καθυστερημένο θάρρος και πηγαίνετε στα στενά και απλά πάρτε τα, χρησιμοποιήστε τα, προστατεύστε τα»

Τα λόγια αυτά, είναι αποκαλυπτικά!

Το πρώτο πράγμα που κάνει ο Trump, πιθανότατα ορμώμενος από τον πληγωμένο ναρκισσιστικό ψυχισμό του, είναι πως κατηγορεί για έλλειψη θάρρους τους συμμάχους του και άρα για την αποτυχία των επιχειρήσεων μέχρι τώρα και ταυτόχρονα τους ζητά ξανά (?) να αναθεωρήσουν και να επέμβουν! Ο άνθρωπος που είναι γνωστός σαν «αρτίστας των συμφωνιών» μόλις αποκαθηλώθηκε! Αντί για επιχειρήματα χρησιμοποιεί μια μεσοβέζικη γλώσσα προσβολών κι απειλών για να εξασφαλίσει υποστήριξη. Ο Trump που θα τελείωνε τον πόλεμο της Ουκρανίας «σε ένα εικοσιτετράωρο» έχει αποκτήσει την νοοτροπία ζήτουλα του Ζελένσκυ!

Το δεύτερο και εξαιρετικά σημαντικό θέμα που θίγει με τα λόγια του αυτά είναι ότι, οι ΗΠΑ αποσύρονται πλέον από την ηγετική θέση του «πλανητάρχη». Η αυτοκρατορία επίσημα, ποιο επίσημα δεν γίνεται από τα χείλη του «αυτοκράτορα», τελείωσε.

Ας πάρουν άλλοι την πρωτοβουλία· δηλαδή εμείς αποσυρόμαστε. Ας ανοίξουν άλλοι τα στενά του Ορμούζ· δηλαδή εμείς αδυνατούμε.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ταυτόχρονα πως οι ΗΠΑ υποβιβάστηκαν σε κάποια αδύναμη χώρα. Όχι φυσικά. Παραμένουν ισχυρότατη παγκόσμια δύναμις.

Όμως σημαίνει το τέλος του μονοπολικού κόσμου!

Ένα γεγονός που διάφοροι συνεργάτες του ΙΣΤΟΣ, έχουμε σε πολλές περιπτώσεις αρθρογραφήσει ότι έρχεται κι ότι θα το ζήσουμε στις ημέρες μας. Και τώρα το αναγγέλλει επίσημα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ!

---

Ας αναλογισθούμε λίγο σε ποιους απευθύνεται ο Trump όταν ζητάει «να πάνε να αρπάξουν τα στενά».

Λογικά δεν αναφέρεται στις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Είναι κοινό μυστικό ότι δεν έχουν την στρατιωτική ισχύ ούτε την οικονομική για να το κάνουν. Η φίλο-ΝΑΤΟική πολιτική μετά τον Β’ ΠΠ, δηλαδή η έλλειψη εθνοκεντρικής πρόνοιας και η υποταγή στα κελεύσματα των ΗΠΑ, έχει καταστήσει τις ευρωπαϊκές δυνάμεις στρατιωτικά ισχνές. Η Ευρώπη ουσιαστικά δεν απελευθερώθηκε ποτέ, μετά την λήξη του παγκοσμίου πολέμου. Ο στρατός κατοχής παρέμεινε στις βάσεις και με μεγάλους αριθμούς· απλά είναι αμερικανικός. Και είναι ακόμη εδώ.

Να σημειώσουμε πως η αντίπαλος στον Β’ ΠΠ Γερμανία, αριθμούσε τότε πληθυσμό περίπου 90 εκατομμύρια μαζί με τις προσαρτήσεις και στο ζενίθ του πολέμου έφτασε περίπου τα 15 εκατομμύρια στρατό. Σήμερα το Ιράν, αριθμεί πληθυσμό περί τα 92 εκατομμύρια και συνεπώς μπορεί οπωσδήποτε να στρατολογήσει περί τα 10 εκατομμύρια αν χρειαστεί. Και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν κατάφεραν μόνες, την νίκη στον Β’ ΠΠ. Επίσης η γεωγραφία του Ιράν είναι εξαιρετικά δύσκολη για επιτιθέμενες χερσαίες μονάδες.

Άρα η λογική λέει –και ναι, αυτό είναι εκτίμηση αλλά πιθανότατη– ότι απευθύνεται στην Κίνα!  Και βεβαίως η Κίνα έχει το στρατιωτικό δυναμικό να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο σενάριο αλλά και την μεγάλη ανάγκη πετρελαίου, φυσικού αερίου και λιπασμάτων για την τεράστια καθημερινή παραγωγή της, που αποτελεί την κεντρική αρτηρία της οικονομίας της.

Τι κάνει λοιπόν ο Trump; Στέλνει ένα μήνυμα απελπισίας προς τον κύριο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, την Κίνα. Της λέει, εγώ θα κάνω πίσω ή ίσως και να βοηθήσω, έλα ανέλαβε εσύ.

Ο Trump γνωρίζει ότι η κινεζική πολιτική δεν αποφασίζεται στο φτερό! Ότι υπάρχει βαθιά μελέτη και προπαρασκευή σε ότι κάνει η Κίνα. Η «Ζελένσκια» όμως απελπισία του, δεν τον αφήνει να μην κάνει μιαν ύστατη προσπάθεια να τάξει στην Κίνα τον ρόλο του «πλανητάρχη» σε μιαν καταδικασμένη ελπίδα να διασπάσει τον άξονα Ρωσίας Κίνας.

---

Ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος» ουσιαστικά περιχαρακώθηκε μετά τον Β’ ΠΠ. Όλες οι χώρες άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, που αποδέχθηκαν την υποτέλεια στις ΗΠΑ, είχαν έναν βασικό άξονα στην σκέψη τους: οι ΗΠΑ θα μας προστατεύσουν.

Το ίδιο ισχύει και για τα βασίλεια του Κόλπου. Έκαναν πολλά, μα πάρα πολλά δισεκατομμύρια επενδύσεις στις ΗΠΑ, με αντάλλαγμα την προστασία, που νόμιζαν ότι και οι βάσεις τους προσφέρουν. Τελικά όμως αποδείχθηκε ότι είναι απλά αναλώσιμοι στόχοι, στον βωμό του Ισραηλινού επεκτατισμού.

Οι ΗΠΑ, ξεκίνησαν έναν πόλεμο, όπως φαίνεται παρασυρόμενες από την «ειδική» σχέση τους με το Ισραήλ και σαν ευθύ αποτέλεσμα ήταν το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ (!) μεταδίδοντας οικονομική ανέχεια σε όλους τους συμμάχους των. Αμέσως κατηγόρησαν τους συμμάχους (!!) για έλλειψη θάρρους και τους προτρέπουν να ανοίξουν τα στενά μόνοι τους…

Μια τέτοια διπλωματία, μια τέτοια πολιτική, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε σε κακή σοβιετική ταινία προπαγάνδας αλλά υπάρχει σήμερα εντός του Λευκού Οίκου!

Όπως έχω ξαναγράψει, η σύγκρουση για την αλλαγή από μονοπολικό σε πολυπολικό κόσμο, εξελίσσεται σε πεδία μαχών, οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά, αλλά είναι κυρίως μια σύγκρουση πολιτισμού.

---

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τον θώκο του «πλανητάρχη» ξεκίνησε. Δεν θα είναι καταδικαστική για τις ίδιες τις ΗΠΑ. Θα είναι όμως αργή και δύσκολη για πάρα πολλές χώρες που τις εμπιστεύθηκαν στον θρόνο αυτόν. Ας ελπίσουμε οτι, η Ευρώπη θα εκμεταλλευθεί την ιστορική στιγμή και θα αποτινάξει διαβρωμένους θεσμούς όπως  ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και θα προχωρήσει όπως αξίζει στην πολιτιστική κληρονομιά των Ευρωπαϊκών Εθνών.

Δυστυχώς οι Αμερικανοί πολιτικοί, με την χυδαιότητα νεόπλουτου γιάνκη με τις ποδάρες πάνω στα γραφεία, νομίζουν ότι χώρες που μετρούν πολλές χιλιετίες ύπαρξης, σε αντίθεση με τα περίπου 250 χρόνια των ΗΠΑ, θα λυγίζουν μπροστά στο «Αμερικάνικο Όνειρο».

Όταν όμως αντί για όνειρο βλέπουμε εφιάλτη, τότε υπάρχει φυσική αντίδραση από τον οργανισμό, να ξυπνάμε…

ΠΗΓΗ

Το κατάλαβες τώρα το χειροφίλημα στο λεβέντη;

Υπάρχουν στιγμές που μια εικόνα λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις. Και στην ελληνική πολιτική, υπάρχουν εικόνες που συμπυκνώνουν δεκαετίες παθογενειών σε λίγα δευτερόλεπτα.

Μία από αυτές καταγράφηκε τον Δεκέμβριο του 2024, σε χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στις Σέρρες που διοργάνωσε ο Κωνσταντίνος Αχιλλέα Καραμανλής. Εκεί, ψηφοφόροι τον υποδέχθηκαν με χειροφιλήματα, αποκαλώντας τον «λεβέντη».

Μια εικόνα που για πολλούς προκάλεσε οργή. Όχι μόνο για το πρόσωπο, αλλά για αυτό που συμβόλιζε.

Γιατί το χειροφίλημα δεν ήταν απλώς μια υπερβολή. Ήταν σύμπτωμα.

Ήταν η απόδειξη ότι για ένα κομμάτι της κοινωνίας, η πολιτική δεν είναι λογοδοσία. Είναι σχέση. Συναλλαγή. Ανταλλαγή εξυπηρετήσεων. Είναι το «να είσαι δικός μας άνθρωπος».

Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο σήμερα.

Η εμπλοκή του ίδιου προσώπου στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έρχεται να φωτίσει ξανά αυτό που πολλοί ήθελαν να αγνοήσουν. Όχι απλώς μια προσωπική υπόθεση, αλλά έναν μηχανισμό. Ένα σύστημα όπου η πολιτική επιβίωση δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη, αλλά στο αλισβερίσι.

Σου βρίσκω μια δουλειά.

Σου λύνω ένα πρόβλημα.

Σε «βολεύω».

Και εσύ;

Με στηρίζεις. Με ψηφίζεις. Με υπερασπίζεσαι.

Και αν χρειαστεί, μου φιλάς και το χέρι.

Αυτή είναι η άβολη αλήθεια.

Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Είναι και οι πολίτες που αποδέχονται — ή και αναζητούν — αυτή τη σχέση. Που μετρούν την πολιτική με το προσωπικό τους όφελος και όχι με το συλλογικό καλό. Που θυμώνουν λιγότερο με μια τραγωδία και περισσότερο με το αν «ο δικός τους» θα χάσει τη θέση του.

Το χειροφίλημα, λοιπόν, δεν ήταν γραφικό. Ήταν αποκαλυπτικό.

Ήταν η εικόνα μιας κοινωνίας που έχει μάθει να ζει με το λίγο, αρκεί να είναι προσωπικό. Που συγχωρεί εύκολα, αρκεί να εξυπηρετείται. Που ξεχνά γρήγορα, όταν το σύστημα συνεχίζει να δουλεύει — έστω και στρεβλά — προς όφελός της.

Και έτσι, η σήψη δεν είναι κάτι αφηρημένο. Δεν είναι μόνο «εκεί έξω». Είναι μέσα στη σχέση που έχουμε χτίσει με την πολιτική. Μέσα στις προσδοκίες μας. Στις ανοχές μας.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι τι έκανε ο πολιτικός.

Το ερώτημα είναι:

Tο κατάλαβες τώρα το χειροφίλημα του λεβέντη;

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Μαργαρίτης Σχοινάς: Μπλεγμένος με το Qatargate ο νέος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης – Τοποθετήθηκε για να διαπραγματευτεί τα τεράστια πρόστιμα που έρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Η επιλογή του πρωθυπουργού για το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης είναι ο Μαργαρίτης Σχοινάς και πλέον ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας αναρωτιέται ποιος είναι ο λόγος της επιλογής του συγκεκριμένου προσώπου για το συγκεκριμένο υπουργείο.

Όσο και να ψάξετε δεν θα βρείτε τίποτε κοινό που συνδέει το χωράφι, το όργωμα, το τρακτέρ, τα πρόβατα και γενικότερα τις αγροτικές εργασίες-καλλιέργειες με τον ατσαλάκωτο Μαργαρίτη Σχοινά.

Όλες η απορίες λύθηκαν μέχρι τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο  και μας τα έλυσε όλα.

Ο Μητσοτάκης βάζει τον (μπλεγμένο με το Qatargate) Μαργαρίτη Σχοινά υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης να διαπραγματευτεί με τους γνωστούς του Βρυξελλιώτες τα τεράστια πρόστιμα που θα μας βάλουν για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και συμπλήρωσε:

Και τό πάρτι συνεχίζεται η μόνη σχέση που έχει με την αγροτική ανάπτυξη είναι τα συμφέροντα τα πολυεθνικών.

Αυτό ειπώθηκε και έτσι κουμπώνουν όλα.

Πηγή: www.voicenews.gr