Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026
Η Eva Bourgeois για τον Ιούλιο Έβολα και το Μικρό Μαύρο Βιβλίο
Μετάφραση από τα γαλλικά: Eustathius Servus Goldmund Ueberkonst
Ένας ολοκαίνουργιος ελβετικός εκδοτικός οίκος, ο Lohegrin, είχε την ιδέα να επανεκδώσει το «Μικρό Μαύρο Βιβλίο» του Ιουλίου Έβολα σε μια εμπλουτισμένη έκδοση.
Αυτό το εγχειρίδιο στοχεύει να αποτελέσει «έναν οδηγό για την πλοήγηση στις στροφές και τις ανατροπές του κόσμου, για την απόδραση από τον «λαβύρινθο του σύγχρονου κόσμου».
Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το έργο, η Eva Bourgeois, μας παρουσιάζει αυτόν τον πραγματικό «Έβολα Τσέπης».
Πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ ο Έβολα επηρέασε τον Φασισμό και υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία στη σκέψη του, πολλές από τις θέσεις του δεν συμμορφώνονται με το καθολικό δόγμα, και η παράδοση που ισχυρίζεται ότι ακολουθεί δεν είναι η καθολική παράδοση.
Rivarol: Γιατί να αναδημοσιεύσετε αυτή τη συλλογή με αποσπάσματα του Ιουλίου Έβολα;
Eva Bourgeois: Το Μικρό Μαύρο Βιβλίο είναι ένα απόσταγμα της σκέψης του Έβολα. Η οργάνωση του σε κεφάλαια σύμφωνα με τα κύρια θέματα που είναι αγαπητά στον συγγραφέα επιτρέπει τόσο στους νεοφερμένους όσο και σε όσους είναι πιο εξοικειωμένοι με το έργο του να κατανοήσουν το σύνολο της σκέψης του.
Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που δημοσιεύτηκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, περιείχε μόνο τα μισά κείμενα που υπήρχαν στην ιταλική έκδοση, «Ο Φορητός Έβολα». Θέλαμε να διορθώσουμε αυτήν την παράλειψη δημοσιεύοντας σήμερα μια πλήρη έκδοση, με πρόλογο του Gianfranco de Turris, προέδρου του Ιδρύματος Ιούλιος Έβολα.
R: Όταν εκδόθηκε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, ήταν ένα είδος απάντησης στο «Μικρό Κόκκινο Βιβλίο» των Μαοϊκών.
Ποια ήταν η επιρροή του στη γενιά των Φασιστών αγωνιστών κατά τα «Χρόνια του Μολύβδου» στην Ιταλία;
Ε: Καταφέραμε να το συζητήσουμε αυτό με τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Έβολα. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αντίκτυπος του «Μικρού Μαύρου Βιβλίου» στους Ιταλούς ακτιβιστές της δεκαετίας του 1970.
Είναι πιο πιθανό βιβλία όπως τα «Άνθρωποι ανάμεσα στα ερείπια» και «Καβαλικεύοντας την τίγρη» να είχαν μεγαλύτερη επιρροή. Πράγματι, ο Ιούλιος Έβολα έγραψε το «Άνθρωποι ανάμεσα στα ερείπια» τη δεκαετία του 1950 για να παράσχει καθοδήγηση σε «δεξιές» ομάδες εκείνης της εποχής.
R: Μπορείτε να μας περιγράψετε την επαγγελματική πορεία του Ιουλίου Έβολα;
Ε: Ο Ιούλιος Έβολα ήταν μια σύνθετη προσωπικότητα, καλλιτέχνης, φιλόσοφος, μεταφυσικός και πολιτικός στοχαστής. Σε όλα τα πολυάριθμα έργα του, εξερεύνησε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η πνευματικότητα, η σχέση μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, η Ανατολή και η Δύση, η τέχνη και η παρακμή της, ο πόλεμος, η ιστορία, το σεξ και η ορειβασία.
Για να αφηγηθούμε συνοπτικά την ιστορία της ζωής του, ήταν κοντά στο Φασιστικό καθεστώς χωρίς ποτέ να γίνει μέλος του Κόμματος. Προσπάθησε να επηρεάσει την κυβέρνηση σύμφωνα με τις ιδέες του. Έχοντας σημειώσει μικρή επιτυχία, αργότερα δοκίμασε την τύχη του στη Γερμανία, όπου έδωσε διαλέξεις και προσπάθησε να ανοίξει ένα σχολείο.
Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αρνούμενος να βρει καταφύγιο, επέλεξε να βγει στους βομβαρδισμούς «για να δοκιμάσει το πεπρωμένο του». Τραυματισμένος, έχασε τη χρήση των κάτω άκρων του.
Έντονα επικριτικός απέναντι στον Καθολικισμό στα πρώτα του γραπτά, ιδιαίτερα στον Παγανιστικό Ιμπεριαλισμό, αργότερα θα αναθεώρησε τις θέσεις του, υποστηρίζοντας ότι ο πρώιμος Χριστιανισμός ήταν ένα «τραγικό και απελπισμένο» μονοπάτι προς τη σωτηρία.
R: Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι πιο ισχυρές ιδέες στη σκέψη του Έβολα;
E: Ο αγώνας ενάντια στη νεωτερικότητα και τις εκδηλώσεις της αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της σκέψης του Έβολα. Πίσω από αυτόν τον όρο, ο συγγραφέας ομαδοποιεί όλα τα δεινά που χαρακτηρίζουν την εποχή μας: την κατάρρευση των καστών και των ιεραρχικών δομών, την παραμέληση των παραδόσεων και την άνοδο του ισότιμου προσανατολισμού και του φεμινισμού.
Αντίπαλος της εξελικτικής θεωρίας και ηγετική φυσιογνωμία στο «παραδοσιακό» κίνημα, ο Έβολα, σε αντίθεση με τον Γκενόν, αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας ενεργής δυτικής παράδοσης - όχι απλώς στοχαστικής - που συνδέεται με τα σύμβολα της Βασιλείας.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Έβολα ευνοεί μια αυτοκρατορική δύναμη και μια κοινωνία καστών, τις οποίες προσδιορίζει χρησιμοποιώντας ορολογία ειδική για τον Ινδουισμό αλλά και για τη ρωμαϊκή αρχή του «suum cuique tribuere»/ «είς έκαστον τό είδος του» και της οποίας η συμμετοχή, σύμφωνα με τον ίδιο, υπερισχύει της εθνικής ταυτότητας. Κατά την άποψη του, η εξουσία του μονάρχη υπερισχύει της πνευματικής εξουσίας.
R: Είναι ακόμα εφικτό το ηρωικό και πολεμοχαρές όραμα του Έβολα στον «μεταμοντέρνο» κόσμο μας;
E: Το παραδοσιακό όραμα είναι μεταχρονικό. Ο Ιούλιος Έβολα, επιπλέον, υποστηρίζει μια κυκλική άποψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία θα ζήσουμε σε μια σκοτεινή και παρακμιακή «Εποχή του Σιδήρου», την οποία πρέπει να διαδεχθεί μια «Χρυσή Εποχή».
Η λειτουργία του πολεμιστή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με «την πορεία της δράσης». Ως προστάτης της Τάξης και της Παράδοσης, ο ρόλος του είναι να επιταχύνει το τέλος της περιόδου εκφύλισης που βιώνουμε και να εργαστεί για την αποκατάσταση της Χρυσής Εποχής. Με την άνοδο των παραγόντων παρακμής που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, οι αρετές του πολεμιστή είναι πιο απαραίτητες από ποτέ για να αντιστραφεί η ισορροπία.
R: Προς το τέλος της ζωής του, ο Έβολα εξήγησε ότι κάποιος έπρεπε να «καβαλικεύσει την τίγρη» του σύγχρονου κόσμου για να πολεμήσει αποτελεσματικά. Πώς πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ιδέα;
E: Ο Ιούλιος Έβολα προτείνει, μέσω αυτής της φόρμουλας, να επιδιώξει να «μετατρέψει τα δηλητήρια σε φάρμακα μέσω ταντρικών μέσων». Έχοντας παρατηρήσει τη ματαιότητα της πολιτικής δράσης, την αδυναμία εύρεσης καταφυγίου σε έναν αυτοτελή κόσμο ανέγγιχτο από τα ελαττώματα της νεωτερικότητας και το αδιέξοδο των μυητικών μονοπατιών, ο Έβολα προτείνει ότι όσοι έχουν το απαραίτητο σθένος θα πρέπει να ασχοληθούν με τη σύγχρονη κοινωνία και να εξελιχθούν μέσα σε αυτήν.
Αυτό συνεπάγεται μια ύπαρξη στο χείλος του γκρεμού, επιτρέποντας την αυτογνωσία μέσω της αυτοδοκιμασίας αλληλεπιδρώντας με ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η προσέγγιση του Έβολα είναι καθαρά ατομικής φύσης.
R: Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια για βιβλία στα σκαριά;
E: Στόχος του εκδοτικού μας οίκου είναι να φέρει στην προσοχή των γαλλόφωνων αναγνωστών βιβλία που είναι δύσκολο να βρεθούν ή είναι πέρα από τις δυνατότητες των περισσότερων προϋπολογισμών.
Σχεδιάζουμε επίσης να δημοσιεύσουμε έργα που δεν είναι διαθέσιμα στα γαλλικά. Θα ανακοινώσουμε τις επερχόμενες εκδόσεις μας μέσα στον επόμενο μήνα.
Συνέντευξη από τη Monika Berchvok
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026
Η σκοτεινή ύλη και τα νετρίνα αλληλεπιδρούν και οι επιστήμονες μιλούν για «θεμελιώδη ανακάλυψη»
Αν το φαινόμενο είναι υπαρκτό αλλάζουν όσα πιστεύαμε για την εξέλιξη του Σύμπαντος.
Δύο από τα πιο μυστηριώδη σωματίδια του Σύμπαντος ενδέχεται να συγκρούονται αόρατα σε ολόκληρο το Σύμπαν. Mια ανακάλυψη που θα μπορούσε να λύσει ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επίμονα προβλήματα του καθιερωμένου μοντέλου της κοσμολογίας. Αυτά τα δύο αινιγματικά κοσμικά συστατικά — η σκοτεινή ύλη και τα νετρίνα (ή «σωματίδια-φαντάσματα») υπάρχουν παντού στο Σύμπαν ωστόσο παραμένουν ελάχιστα κατανοητά.
Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» μια διεθνής ομάδα ερευνητών βρήκε ενδείξεις ότι η σκοτεινή ύλη και τα νετρίνα μπορεί να συγκρούονται μεταξύ τους μεταφέροντας ορμή κατά τη διαδικασία. Αυτή η απροσδόκητη αλληλεπίδραση θα μπορούσε να βοηθήσει να εξηγηθεί γιατί το Σύμπαν έχει λιγότερες πυκνές περιοχές, όπως γαλαξίες, από όσες προβλέπεται θεωρητικά.
Σκοτεινή ύλη και νετρίνα: Ένα άλυτο αίνιγμα
Η σκοτεινή ύλη είναι η μυστηριώδης, αόρατη ουσία που αποτελεί περίπου το 85% της ύλης στο Σύμπαν. Όπως υποδηλώνει και το όνομά της δεν εκπέμπει φως επομένως η ύπαρξή της έχει καταγραφεί μόνο έμμεσα, μέσω της βαρυτικής της επίδρασης που παρατηρείται σε κοσμολογικές μετρήσεις.
Τα νετρίνα είναι υποατομικά σωματίδια με απειροελάχιστη μάζα και χωρίς ηλεκτρικό φορτίο γεγονός που τα κάνει να αλληλεπιδρούν εξαιρετικά σπάνια με άλλα σωματίδια. Παράγονται σε μεγάλες ποσότητες από πυρηνικές διεργασίες όπως η πυρηνική σύντηξη στα άστρα και οι εκρήξεις υπερκαινοφανών (σουπερνόβα).
Κάθε δευτερόλεπτο περίπου 100 δισεκατομμύρια νετρίνα περνούν από κάθε τετραγωνικό εκατοστό του ανθρώπινου σώματος. Σύμφωνα όμως με το κοσμολογικό μοντέλο, γνωστό ως μοντέλο Λάμδα–Ψυχρής Σκοτεινής Ύλης (ΛCDM), η σκοτεινή ύλη και τα νετρίνα δεν θα έπρεπε να αλληλεπιδρούν. Το μοντέλο αυτό αποτελεί τη βάση για την κατανόηση της μεγάλης κλίμακας δομής του Σύμπαντος.
Ένα κοσμολογικό παράδοξο
Ωστόσο η νέα μελέτη προσφέρει ενδείξεις ότι η σκοτεινή ύλη και τα νετρίνα ίσως τελικά αλληλεπιδρούν όπως έχουν προτείνει ορισμένοι ερευνητές τα τελευταία 20 χρόνια. Αν πράγματι συγκρούονται και ανταλλάσσουν ορμή αυτό θα απαιτούσε επανεξέταση του μοντέλου ΛCDM. Τέτοιες συγκρούσεις θα μπορούσαν επίσης να εξηγήσουν την αποκαλούμενη «ένταση S8», δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στη θεωρητικά αναμενόμενη και την πραγματικά παρατηρούμενη συμπαγικότητα του Σύμπαντος.
«Αυτή η ένταση δεν σημαίνει ότι το καθιερωμένο κοσμολογικό μοντέλο είναι λάθος αλλά ίσως ότι είναι ελλιπές» εξήγησε η Ελεονόρα Ντι Βαλεντίνο συν-συγγραφέας της μελέτης και ανώτερη ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ. «Η μελέτη μας δείχνει ότι οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ σκοτεινής ύλης και νετρίνων θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εξήγηση αυτής της διαφοράς προσφέροντας νέα εικόνα για το πώς σχηματίστηκαν οι δομές στο Σύμπαν».
Η απόκλιση προκύπτει από το γεγονός ότι το σημερινό Σύμπαν φαίνεται λιγότερο πυκνό απ’ όσο προβλέπεται από τις παρατηρήσεις της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου (CMB) αυτού δηλαδή που θεωρείται το πρώτο φως του Σύμπαντος και εκπέμφθηκε όταν αυτό ήταν μόλις 380,000 ετών.
«Η διατύπωση ότι οι κοσμικές δομές είναι ‘λιγότερο συμπαγής’ πρέπει να γίνεται κατανοητή με στατιστική έννοια και όχι ως αλλαγή στην εμφάνιση μεμονωμένων γαλαξιών ή σμηνών. Αναφέρεται σε μειωμένη αποδοτικότητα στην ανάπτυξη των κοσμικών δομών με την πάροδο του χρόνου» δήλωσε ο Ουίλιαμ Γκιαρέ συν-συγγραφέας της μελέτης και κοσμολόγος στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης.
Συνδυάζοντας πολλαπλές ενδείξεις
Οι ερευνητές προσπάθησαν να ενοποιήσουν στοιχεία από τις διακυμάνσεις ενέργειας και πυκνότητας στην CMB, από τις βαρυονικές ακουστικές ταλαντώσεις (BAO) — κύματα πίεσης που «πάγωσαν» από τις πρώτες στιγμές του Σύμπαντος — και από πιο πρόσφατες παρατηρήσεις της μεγάλης κλίμακας δομής του σύμπαντος.
Τα δεδομένα του πρώιμου Σύμπαντος προήλθαν από το Atacama Cosmology Telescope στη Χιλή και από το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Τα δεδομένα του μεταγενέστερου σύμπαντος προήλθαν από το τηλεσκόπιο Victor M. Blanco στη Χιλή και από το Sloan Digital Sky Survey, ένα εικοσαετές πρόγραμμα χαρτογράφησης εκατομμυρίων γαλαξιών σε περισσότερα από 11 δισεκατομμύρια έτη φωτός.
Επιπλέον, ενσωματώθηκαν δεδομένα κοσμικής διάτμησης (από το Dark Energy Survey, δηλαδή παραμορφώσεις μακρινών ουράνιων αντικειμένων λόγω ασθενούς βαρυτικής φακοποίησης, όταν μαζικές δομές καμπυλώνουν τον χωροχρόνο. Όταν οι ερευνητές συνδύασαν όλα αυτά τα δεδομένα και μοντελοποίησαν την εξέλιξη του Σύμπαντος λαμβάνοντας υπόψη συγκρούσεις μεταξύ σκοτεινής ύλης και νετρίνων, οι προσομοιώσεις παρήγαγαν ένα σύμπαν που συμφωνεί καλύτερα με τις πραγματικές παρατηρήσεις.
Προσοχή αλλά και αισιοδοξία
Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, απαιτείται προσοχή: η ένδειξη αλληλεπίδρασης έχει στατιστική βεβαιότητα 3 σίγμα, που σημαίνει ότι υπάρχει πιθανότητα 0,3% να οφείλεται σε τυχαίο σφάλμα. Αν και δεν φτάνει το «χρυσό πρότυπο» των 5 σίγμα, είναι αρκετά σημαντική ώστε να δικαιολογεί περαιτέρω έρευνα.
«Η τελική ετυμηγορία θα προέλθει από μελλοντικές μεγάλης κλίμακας αστρονομικές έρευνες, όπως εκείνες του Παρατηρητηρίου Vera C. Rubin, και από πιο ακριβή θεωρητική εργασία. Αυτά θα μας επιτρέψουν να διαπιστώσουμε αν βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα ανακάλυψη στον “σκοτεινό τομέα” ή αν τα κοσμολογικά μας μοντέλα χρειάζονται περαιτέρω προσαρμογές. Σε κάθε περίπτωση, πλησιάζουμε περισσότερο στη λύση του μυστηρίου της σκοτεινής ύλης» δήλωσε ο Σεμπάστιαν Τοζανόφσκι, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.
ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr
Η Εποχή του Νοικιασμένου Κόσμου: Ελευθερία Χωρίς Ιδιοκτησία Δεν Υπάρχει
Η ιδιοκτησία, αποτελεί πραγματική περιουσία. Όχι το ψηφιακό χρήμα ή οι μετοχές σε εταιρίες κάθε είδους. Αυτά μπορούν να εξαφανιστούν σε μια νύχτα. Και έχουν εξαφανιστεί στο παρελθόν, κοντινό και μακρινό.
Η γη όμως… Η γη παραμένει εκεί. Το σπίτι επίσης. Και η παιδεία το ίδιο. Οι γνώσεις για τον κόσμο, για την φύση, για την τεχνολογία, την μηχανική, την ιατρική. Αυτά δεν μπορεί κανείς να τα αφαιρέσει, από κάποιον που τα έχει μάθει.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι, αφαιρώντας την αληθινή περιουσία από τον άνθρωπο, του αφαιρούν τις επιλογές και τον καθιστούν εξαρτώμενο και πειθήνιο. Αντιλαμβάνεστε γιατί η Παιδεία έχει καταντήσει γελοιότητα και γιατί είναι σχεδόν αδύνατη η απόκτηση περιουσίας για τον περισσότερο κόσμο.
Αυτό είναι ένα σχέδιο που εξελίσσεται εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες. Και πετυχαίνει. Σκεφθείτε λίγο την Ελλάδα και πόσο μειούμενη βαίνει η περιουσία (κτήματα ελιές κλπ) που περνάει από γενιά σε γενιά. Οι νεότερες γενιές έχουν ελάχιστα και οι μελλοντικές δεν θα έχουν τίποτε. Φροντίζει γι’ αυτό το σύστημα διακυβέρνησης που σπέρνει παράλογα δάνεια και φορολογίες.
Σκεφθείτε ακόμη ότι, μόλις πριν λίγα χρόνια, για να δει κάποιος μια ταινία στο σπίτι του, έβγαζε από το ράφι εκείνη που είχε αγοράσει και την έβλεπε. Το ίδιο και με την μουσική. Είχε τη συλλογή των δίσκων του. Τώρα; Τώρα έχουμε μια συνδρομή στο Netflix ή στο Ertflix για ταινίες και μια στο Spotify για μουσική. Και δεν μας ανήκει τίποτε. Είναι νοικιασμένα για όσο διαρκεί η συνδρομή μας. Το ίδιο και με τα βιβλία. Πάνε οι βιβλιοθήκες πέθαναν, ζήτω τα νοικιασμένα eBooks. H παρακαταθήκη της γνώσης δεν αποτελεί ιδιοκτησία πλέον, ούτε του πολιτισμού. Αλλά ούτε και η τεχνολογία. Σήμερα μπορείς να νοικιάσεις με leasing ένα αυτοκίνητο και να πληρώνεις μόνο το μηνιαίο μίσθωμα. Όλα τα άλλα, έξοδα συντήρησης, ασφάλειες, επισκευές κλπ, δεν σε αφορούν αφού δεν είσαι ιδιοκτήτης. Θα μου πείτε, μα είναι βολικό. Βεβαίως και είναι. Αν δεν ήταν δεν θα παραχωρούσαμε έτσι απλά το δικαίωμα ιδιοκτησίας.
Η επίθεση στην ιδιοκτησία, εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη που προωθούν την παγκοσμιοποίηση. Και μην νομίζετε ότι δεν σας αφορά. Μην νομίζετε ότι δεν σας αγγίζει. Το τελευταίο παράδειγμα που θα σας αναφέρω είναι αποκαλυπτικό των προθέσεων, των κυβερνήσεων που αντιλαμβάνονται την εξουσία ως επιβολή κι όχι ως προσφορά.
Στο Oregon των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας ιδιοκτήτης φάρμας ο Gary Harrington, καταδικάστηκε από το δικαστήριο με 1.500 δολλάρια πρόστιμο και 30 ημέρες φυλακή, επειδή έφτιαξε στην φάρμα του, 3 δεξαμενές συλλογής του βρόχινου νερού και του χιονιού. Τιμωρήθηκε για κλοπή!!!
Ο Harrington στην απολογία του είπε ότι το νερό που συλλέγει, πέφτει μόνο του στην γη του και το χρησιμοποιεί για πότισμα και για απόθεμα σε περίπτωση πυρκαγιάς και δεν το εμπορεύεται. Αλλά το δικαστήριο δεν ικανοποιήθηκε. Προφανώς η έξυπνη κίνηση του Harrington αποτελεί κακό παράδειγμα για την κοινότητα που ζει. Αν το παράδειγμα αυτό της αυτάρκειας σε νερό – το νο1 απαιτούμενο για την ζωή- το υιοθετούσαν κι άλλοι, τότε ο κρατικός αγώνας για εξαφάνιση της αυτονομίας των πολιτών θα πήγαινε περίπατο. Έτσι το δικαστήριο στις ΗΠΑ, στην «land of the free» φρόντισε να καταστραφεί η υποδομή συλλογής του νερού στην φάρμα και να καταδικαστεί ο αγρότης.
Και ερχόμαστε να αναρωτηθούμε. Σε τι εποχές ζούμε άραγε; Σε τι σατανικές μορφές έχουμε παραδώσει την εξουσία; Και πόσο απάνθρωπος είναι πλέον αυτός ο μηχανισμός της δικαιοσύνης;
Η νέα δουλεία: Ζούμε, πληρώνουμε, δεν κατέχουμε.
Γιατί, αν σε έναν άνθρωπο δεν ανήκει ούτε το νερό της βροχής που πέφτει επάνω του, τότε τι μέλλον έχει η ανθρωπότητα σε αυτό τον πλανήτη;
Αχιλλέας Ξανθάκης
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026
ΤΟ «ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ: ΕΝΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΚΑΙ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΖΩΕΣ ΠΟΛΙΤΩΝ
Μια συνηθισμένη χειμερινή νεροποντή, χωρίς ακραία χαρακτηριστικά και χωρίς καμία μετεωρολογική έκπληξη, ήταν αρκετή για να ξεσκεπάσει για ακόμη μία φορά τη γύμνια του λεγόμενου «επιτελικού κράτους». Ένα κράτος που υπάρχει μόνο στα δελτία Τύπου, στα power point και στις ομιλίες του Πρωθυπουργού, αλλά εξαφανίζεται κάθε φορά που δοκιμάζεται στην πράξη.
Πίσω από τη γυαλισμένη βιτρίνα της δήθεν αποτελεσματικότητας, των δήθεν μεταρρυθμίσεων και της επικοινωνιακής αυτάρκειας, αποκαλύφθηκε για ακόμη μια φορά η πραγματικότητα: ένα κράτος πρόχειρο, ανοργάνωτο, ανίκανο να προστατεύσει βασικές υποδομές και –το πιο τραγικό– ανίκανο να προστατεύσει ανθρώπινες ζωές. Η βιτρίνα έσπασε και από πίσω φάνηκαν οι «χωματερές» της κρατικής ανεπάρκειας. Κυριολεκτικά πλημμυρισμένες.
Η κατάρρευση του αφηγήματος ήταν απόλυτη και οδυνηρή. Και μάλιστα όχι σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, όχι σε μια «ξεχασμένη γωνιά» της χώρας, αλλά στο πιο προβεβλημένο, πιο διαφημισμένο και πιο ακριβό κομμάτι του κυβερνητικού μύθου: την περιβόητη «Αθηναϊκή Ριβιέρα». Εκεί όπου υποτίθεται ότι χτίζεται το πρότυπο της «νέας Ελλάδας».
Η Γλυφάδα, πυλώνας αυτού του αφηγήματος, περιοχή όπου το τετραγωνικό στις νεόδμητες πολυκατοικίες αγγίζει τις 5 και τις 6 χιλιάδες ευρώ, μετατράπηκε μέσα σε λίγη ώρα σε παγίδα θανάτου. Μια γυναίκα έχασε τη ζωή της σε κεντρικό δρόμο της Άνω Γλυφάδας. Περιουσίες καταστράφηκαν, αυτοκίνητα παρασύρθηκαν, δρόμοι γέμισαν μπάζα, σπίτια πνίγηκαν σε νερά και λάσπες. Και όλα αυτά όχι από κάποιο «ακραίο φαινόμενο», αλλά από μια βροχή που κάθε στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος οφείλει να μπορεί να διαχειριστεί.
Από καθαρή τύχη –ή όπως λένε οι ίδιοι οι κάτοικοι, «από την Παναγία»– δεν θρηνήσαμε περισσότερα θύματα. Η εικόνα της Μάνδρας, με τους 24 νεκρούς, πλανήθηκε ξανά απειλητικά πάνω από την Αττική. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: πόσες ζωές πρέπει να χαθούν ακόμη για να παραδεχθεί η κυβέρνηση ότι το κράτος που διαφημίζει απλώς δεν υπάρχει;
Τα φαινόμενα δεν περιορίστηκαν στην Άνω Γλυφάδα. Η κατάρρευση επεκτάθηκε σε όλο το παραλιακό μέτωπο, αποκαλύπτοντας μια χρόνια εγκατάλειψη που κανένα επικοινωνιακό αφήγημα δεν μπορεί πια να κρύψει. Στην παραλιακή λεωφόρο, στο ύψος του Αλίμου, το διαβόητο φρεάτιο έκανε ξανά το «θαύμα» του: πέταξε το καπάκι και πλημμύρισε τον δρόμο με βρωμόνερα, όπως ακριβώς έχει συμβεί αμέτρητες φορές στο παρελθόν. Σαν να μην έχει συμβεί ποτέ τίποτα. Σαν να μην έχει διδαχθεί κανείς τίποτα.
Λίγο πιο κάτω, μπροστά στο Κέντρο Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος» –ένα ακόμη σύμβολο της «σύγχρονης Ελλάδας»– η παραλιακή πλημμύρισε ξανά, κατά τα απολύτως αναμενόμενα. Η οδός Πειραιώς έκλεισε, περιοχές της Χαμοστέρνας και της Πέτρου Ράλλη βυθίστηκαν στο νερό, ενώ κάτω από τη γέφυρα Σπύρου Λούη, λίγα μόλις μέτρα από το Ολυμπιακό Στάδιο, ολόκληρα αυτοκίνητα χάθηκαν μέσα στα νερά.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα ενιαίο και απολύτως αποκαλυπτικό τοπίο: ένα κράτος ανύπαρκτο, αποδιοργανωμένο, χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόληψη, χωρίς λογοδοσία. Ένα κράτος που εμφανίζεται μόνο για να πανηγυρίσει «επενδύσεις» και «έργα βιτρίνας», αλλά εξαφανίζεται όταν πρόκειται για αντιπλημμυρικά έργα, συντήρηση υποδομών και προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» δεν είναι απλώς ανεπαρκές. Είναι επικίνδυνο. Γιατί η ανικανότητά του δεν μετριέται μόνο σε ζημιές και εικόνες καταστροφής, αλλά σε ανθρώπινες ζωές που χάνονται άδικα. Και κάθε φορά που μια βροχή αρκεί για να σκοτώσει, η ευθύνη δεν είναι της φύσης. Είναι καθαρά και αποκλειστικά πολιτική.
ΠΗΓΗ: karditsastakra.com
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
 |
|
Σκουπίδια, βρώμα, δυσωδία, λαθρεμπόριο, ναρκωτικά και εκατοντάδες λαθρομετανάστες που κυκλοφορούν καθημερινά στο κέντρο της πρωτεύουσας |