Της Αιμιλίας Κουστουμπέκη*
Η απόφαση να οδηγηθεί στη φυλακή το 2026 μια γυναίκα που επί δεκαετίες στάθηκε αλύγιστη δίπλα στον σύζυγό της, υπερβαίνει τα όρια μιας ψυχρής νομικής κρίσης. Στην περίπτωση της Ελένης Ζαρούλια, η διαδικασία αυτή αγγίζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και αποδεικνύει ότι ο κύκλος των σκοπιμοτήτων παραμένει ανοιχτός. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη δικαστική εξέλιξη, αλλά για τη συνέχεια της ίδιας σκληρής πραγματικότητας που βίωσαν, με βαρύ προσωπικό τίμημα, τα στελέχη και οι βουλευτές της παράταξης.
Το Αρχέτυπο της Ηλέκτρας
Η υπόθεση αυτή θυμίζει αρχαία τραγωδία, όπου η κεντρική ηρωίδα «θυσιάζεται» στο «βωμό» του καθήκοντος. Όπως η Ηλέκτρα παρέμεινε ο άκαμπτος φρουρός της τιμής του οίκου της, αδιαφορώντας για τις προσωπικές συνέπειες, έτσι και η Ελένη Ζαρούλια ενσαρκώνει το αρχέτυπο της γυναίκας που δεν συμβιβάζεται.
Μεγαλωμένη σε ένα μεγαλοαστικό περιβάλλον και μια παιδεία που της εξασφάλιζε τρεις ξένες γλώσσες και μια ζωή άνετη, επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της οικογένειας. Όταν η οικογένεια βρέθηκε στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς πολιτικής και κοινωνικής θύελλας, η Ελένη Ζαρούλια στάθηκε όρθια, προστατεύοντας την εστία της από τη γενικευμένη στοχοποίηση.
Παρέμεινε αλύγιστη δίπλα στον σύζυγό της στις πιο σκοτεινές ώρες της φυλάκισής του, αλλά και στις μεγάλες δοκιμασίες της υγείας του, κρατώντας την οικογένεια ενωμένη. Αυτή η στάση ζωής, ανεξαρτήτως της πολιτικής αξιολόγησης που μπορεί να της αποδοθεί, αποτελεί παράδειγμα αφοσίωσης στις προσωπικές της επιλογές, στην οικογένειά της και στις αρχές που επέλεξε να υπερασπιστεί.
Επιλεκτική Αυστηρότητα
Προκαλεί βαθύ προβληματισμό η σπουδή της πολιτείας να εξαντλήσει την αυστηρότητά της σε μια γυναίκα χωρίς καμία βίαιη πράξη, την ίδια στιγμή που βλέπουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά στην ελληνική Δικαιοσύνη. Από τη μία, βαρυποινίτες ή καταδικασμένοι για σοβαρά οικονομικά εγκλήματα τυγχάνουν ευνοϊκών βουλευμάτων ή ακόμα και Προεδρικής Χάρης για να αποφυλακιστούν. Πρόσφατα αποφασίστηκε η αποφυλάκιση του καταδικασμένου αρχηγού της «17 Νοέμβρη» Αλέξανδρου Γιωτόπουλου (Εφετείο Αθηνών, 2007), σε 17 φορές ισόβια για τρομακτικές δολοφονίες, μέσω σχετικής δικαστικής κρίσης (Δικαστικό Συμβούλιο Λαμίας, 2026). Και όταν το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχολίασε αρνητικά αυτή την προκλητική αποφυλάκιση (State Department, 2026), οι εγχώριες ενώσεις δικαστών έσπευσαν αμέσως να μιλήσουν για την «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης (Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, 2026).
Από την άλλη, αρνείται κάθε ελαφρυντικό, όπως ο πρότερος έντιμος βίος, στην Ελένη Ζαρούλια (Εφετείο Αθηνών, 2020), χρησιμοποιώντας ως «τεκμήριο ενοχής» τη συζυγική της ιδιότητα και τον πολιτικό της λόγο στη Βουλή.
Κράτος Δικαίου
Η ουσία αυτής της υπόθεσης ακουμπά τον πυρήνα του νομικού μας πολιτισμού. Η Ελένη Ζαρούλια καταδικάστηκε για «ένταξη» σε εγκληματική οργάνωση (Εφετείο Αθηνών, 2020), επειδή εξελέγη βουλευτής της Χρυσής Αυγής.
Ως βασικό «τεκμήριο ενοχής» χρησιμοποιείται ένας σκληρός πολιτικός λόγος που εκφωνήθηκε εντός της Ολομέλειας το μακρινό 2012 (Βουλή των Ελλήνων, 2012). Εδώ, εφαρμόστηκε μια πρωτοφανής, παράνομη αναδρομικότητα: ποινικοποιήθηκε εκ των υστέρων μια φράση, δύο ολόκληρα χρόνια πριν από την ψήφιση του Αντιρατσιστικού Νόμου (Υπουργείο Δικαιοσύνης, 2014). Το δικαστήριο, στην προσπάθειά του να θεμελιώσει την ενοχή της, αγνόησε το Άρθρο 61 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ρητά ότι ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη που εξέφρασε κατά την άσκηση των καθηκόντων του (Βουλή των Ελλήνων, 2019). Αν ήταν άλλο το πρόσωπο, θα γράφονταν αναρίθμητες αράδες για μια δημοκρατία που αυτοαναιρείται, για πλήγμα στο Κράτος Δικαίου. Αλλά, όσο πιο εθνικά στέκεσαι, τόσο πιο αυστηρά θα κριθείς.
Ακόμη και σε περιπτώσεις βαριάς κοινοβουλευτικής εκτροπής, ο εσωτερικός κανονισμός προβλέπει μόνο διοικητικές κυρώσεις και όχι ποινική εξόντωση (Βουλή των Ελλήνων, 2020).
Για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού έθνους, μια ολόκληρη παράταξη που κέρδισε την εμπιστοσύνη 440.966 ψηφοφόρων το 2012 (6,97%) στις εθνικές εκλογές, και που στις αντίστοιχες αυτοδιοικητικές σε 13 Περιφέρειες της χώρας έφτασαν κοντά στο 8%, και που στις Ευρωεκλογές του 2014 έφτασε στο απόλυτο ιστορικό της υψηλό με 530.342 ψήφους (9,39%), φυλακίστηκε συλλήβδην ως εγκληματική οργάνωση (Εφετείο Αθηνών, 2020). Πρόκειται για μια νομική ακροβασία που στερείται σοβαρού νομικού ερείσματος για το σύνολο των μελών της, καθώς οι επίσημες δικαστικές αποφάσεις ανακήρυξης πιστοποιούν τη νόμιμη λειτουργία της ως πολιτικό κόμμα (Άρειος Πάγος, 2019).
Η ίδια η δικογραφία αναδεικνύει αντιφάσεις, καθώς από το ανακριτικό υλικό προκύπτει ότι ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας στο Κερατσίνι είχε διαφορετικές πολιτικές καταβολές, ενώ το περιστατικό ξεκίνησε από οπαδική διαφωνία (Εφετείο Αθηνών, 2015-2020). Αντίστοιχα, έγκριτοι νομικοί κύκλοι άσκησαν έντονη κριτική στην έλλειψη επιχειρησιακής ιεραρχίας και στην παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας (Lawspot.gr & Dikastiko.gr, 2020-2026).
Το Δικαστήριο της Ιστορίας
Η φυλάκιση μιας συζύγου και μητέρας που, κατά την άποψη πολλών, λειτούργησε ως υπόδειγμα αφοσίωσης, δεν προσφέρει τίποτα στην κοινωνική ειρήνη. Αντίθετα, αναδεικνύει μια πολιτεία που δίνει την εντύπωση ότι επιδιώκει τον συμβολισμό της τιμωρίας περισσότερο από την ισότιμη εφαρμογή των αρχών της δικαιοσύνης.
Η υπόθεση της Ελένης Ζαρούλια θα συνεχίσει να προκαλεί αντιπαραθέσεις και διαφορετικές ερμηνείες. Πέρα όμως από τις πολιτικές τοποθετήσεις, παραμένει ένα ερώτημα που αφορά κάθε δημοκρατική κοινωνία: κατά πόσο η δικαιοσύνη εφαρμόζεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά για όλους και αν η αρχή της αναλογικότητας διαφυλάσσεται ακόμη και στις πιο φορτισμένες πολιτικά υποθέσεις.
Όπως δίδαξε ο Θουκυδίδης, η ιστορία αποτελεί «κτήμα ες αεί». Όταν οι σημερινές πολιτικές αντιπαραθέσεις θα έχουν καταλαγιάσει, εκείνο που θα απομείνει δεν θα είναι τα συνθήματα ούτε οι επικοινωνιακές συγκρούσεις, αλλά η ψύχραιμη κρίση των γεγονότων. Και τότε θα φανεί αν η υπόθεση αυτή υπήρξε πράγματι θρίαμβος της δικαιοσύνης ή μία από τις περιπτώσεις όπου η πολιτική και η δικαιοσύνη βρέθηκαν σε μια δύσκολη και αμφιλεγόμενη συνάντηση.
Μέχρι τότε, εκείνο που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι η στάση μιας γυναίκας που, ανεξαρτήτως των πολιτικών κρίσεων που τη συνοδεύουν, αντιμετώπισε τις συνέπειες των επιλογών της χωρίς να απαρνηθεί τις πεποιθήσεις της και χωρίς να απολέσει την προσωπική της αξιοπρέπεια. Η δημόσια συζήτηση οφείλει να παραμείνει ανοικτή· όχι για να δικαιώσει ή να καταδικάσει εκ των προτέρων πρόσωπα, αλλά για να διασφαλίσει ότι οι αρχές της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας θα εξακολουθήσουν να κρίνονται με τα ίδια μέτρα για όλους.
Πηγή: emystras.com
