Δημαγωγία ο ευτελισμός της πολιτικής

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

Σε προηγούμενη αρθρογραφία μας είχαμε  δώσει τον ορισμό της δημαγωγίας μέσα από τα κείμενα των αρχαίων προγόνων μας Ελλήνων Φιλοσόφων. Θα συνεχίσουμε και σήμερα για την δημαγωγία και τους δημαγωγούς οι οποίοι μεταβάλλονται σε πολιτικούς απατεώνες, όπως ακριβώς τους καθορίζουν οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι, ιστορικοί και πολιτικοί του αρχαίου κόσμου.

Αμέσως μετά θα έλθουμε στους νεοέλληνες πολιτικούς και ιδιαίτερα σε αυτούς της μεταπολιτεύσεως οι οποίοι με όχημα την δημαγωγία και την πολιτική απάτη, κατόρθωσαν κάτι το αδιανόητο. Ενώ ο Ελληνικός λαός επί σειρά ετών πένεται κάτω από δυσβάστακτες φορολογίες, χαράτσια, περικοπές μισθών και συντάξεων που του έχουν επιβάλει, αυτοί, οι επίορκοι πολιτικοί, έχουν δημιουργήσει τεράστιες περιουσίες, σε οικήματα καταθέσεις σε τράπεζες εσωτερικού και εξωτερικού και πολυτελή διαβίωση.

Και ενώ έχουν δοθεί στην δημοσιότητα λίστες με φοροφυγάδες στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και πολιτικά πρόσωπα, αυτοί, οι φαύλοι πολιτικάντηδες, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και προσπαθούν με διάφορα επικοινωνιακά τερτίπια, να κοροϊδέψουν ακόμη μία φορά τον λαό προκειμένου να διασωθούν πολιτικά. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι, με την ανοχή του λαού, παρέδωσαν τα κλειδιά του κράτους στους διεθνείς τοκογλύφους δανειστές μας. Ο Ελληνικός λαός δεν είναι πλέον κυρίαρχος στην χώρα του, αλλά έρμαιο της τοκογλυφικής βουλιμίας των δανειστών του.

Ουδείς γνωρίζει «τι μέλει γενέσθαι». Δεν υπάρχει μέλλον δεν υπάρχει προοπτική. Τα πάντα έχουν καταρρεύσει κάτω από την χιονοστιβάδα των νέων μέτρων που έρχονται και που πρόκειται να έλθουν τα επόμενα χρόνια. Διότι ουδείς Έλλην είναι τόσο αφελής που να πιστεύει τους φαύλους και ψεύτες πολιτικούς. Και ας ισχυρίζονται ότι, όλα τελειώνουν εδώ, έρχεται η ανάκαμψη και η ανάπτυξη. Όνειρά θερινής νυκτός εν μέσω χειμώνος.

Αλλά για να επανέλθουμε. Οι δημαγωγοί κατά τον Πολύβιο, γίνονται όλο και περισσότεροι λόγω της δωροδοκίας και των παροχών στους οπαδούς τους. Εξ αιτίας αυτών η δημοκρατία μεταβάλλεται σε πολίτευμα χειροκροτητών. Με αυτό τον τρόπο τα πλήθη αποβάλουν πλέον την πειθαρχία και τον σεβασμό, περιφρονούν την έννοια της δικαιοσύνης, ανοσιουργούν και στο τέλος καταλήγουν υπό δεσπότη «μόναρχον». Τα αποτελέσματα της δημαγωγίας που περιγράφει στα έργα του ο ιστορικός Πολύβιος (έζησε μεταξύ των ετών 201 και 120 π.χ.) και την κατάληξη του δημοκρατικού πολιτεύματος, τα γνώρισε πολύ καλά ο ίδιος. Επίσης ο ρήτωρ Μένανδρος έλεγε ότι, την εποχή παρακμής της δημοκρατίας στην Αθήνα, το πολίτευμα αυτό εξελίχθη σε λαοκρατία.

Και γράφει συγκεκριμένα: «Πολιτείαι μεν εισι τρείς, βασιλεία, αριστοκρατία, δημοκρατία, ταύτης δε παρακείμεναι εισί κακίαι βασιλεία μεν τυραννίς, αριστοκρατία δε ολιγαρχία και πλουτοκρατία λεγομένη, δημοκρατία δε λαοκρατία». Συνεχίζει ο Μένανδρος λέγοντας, πρέπει να παραδεχθούμε ότι είναι άριστον το να κυβερνάται μία πολιτεία με την θέληση του λαού, και όχι παρά την θέληση του. Έχει μεγάλη σημασία όχι τόσο η ύπαρξης, όσον η ακριβής τήρησης των νόμων.

Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι δεν φταίει η δημοκρατία, ως προς το θέμα των δημαγωγών, αλλά η κακονομία και η μη κυριαρχία των νόμων. Προπαντός δε η μη εφαρμογή των καλών νόμων. Αυτά κατά τον Αριστοτέλη συντείνουν εις την εμφάνιση και δράση των δημαγωγών. Στην συνέχεια επαινεί την βασιλεία, την αριστοκρατία, την δημοκρατία «Προκειμένου δε περί λαοκρατουμένης πολιτείας», λέγει ότι, προκρίνει την «δημοκρατουμένη».

Ο Πλούταρχος χαρακτηρίζει φαινομενικώς γλυκείς, αλλά αηδέστατους και βλαβερότατους τους δημαγωγούς, δούλους του όχλου, διότι επιδιώκουν μέσω αυτού την εξουσία. «Ο παρέχων βοηθείας και ενεργών διανομάς», κατά τον Αριστοτέλη, «ομοιάζει προς τον προσπαθούντα όπως γεμίσει διάτρητον πίθον». «Από τους δημαγωγούς, ως κόλακας του λαού, και ομοίους προς χαμαιλέοντας, πρέπει να προφυλάσσεται ο λαός», λέγει ο Πλούταρχος, διότι εκλέγοντας αυτούς, «ψηφίζει απείθειαν, φιλονικίας, επαναστάσεις, κοινόν όλεθρον».

Παρά ταύτα, λησμονεί συνήθως ο λαός και πολλές φορές θέλει να πιστεύει ως πραγματοποιήσιμα, όλα όσα του υπόσχονται οι δημαγωγοί. Αυτό συμβαίνει και σήμερα στην πατρίδα μας. Συνήθως ο λαός ακούει την φωνή της καρδιάς του και όχι του μυαλού. Ακούει την φωνή του πάθους και του φανατισμού και όχι της ορθοφροσύνης. Αυτή την φωνή ακούει όταν προτιμά τον δημαγωγό, επειδή νομίζει ότι το ίνδαλμα του αδικήθηκε. Και τότε, επειδή δεν κατάλαβε την απάτη, πιστεύει ότι υπηρετεί το σωστό και μάχεται μέχρις εσχάτων στις επάλξεις της πολιτικής του πίστης. Τότε το μυαλό του τυφλώνεται από τον τεχνίτη του λόγου και ο πιστός υποστηρίζει τον δημεγέρτη, για να μετανοήσει όταν θα είναι πολύ αργά.

Συνήθως οι δημαγωγοί καπηλεύονται την εξουσία, διαφθείρουν συνειδήσεις, ωφελούν υλικά και πρόσκαιρα ελάχιστους, αλλά βλάπτουν ηθικά και υλικά από κάθε άποψη τους πολλούς και την πατρίδα. Οι δημαγωγοί ουσιαστικά είναι οι πολιτικοί που εξαπατούν τον λαό. Παραμένουν στην συνείδηση του με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς. Αφ’ ενός μεν για τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις τους, αφετέρου για τις ζημιές που έχουν προκαλέσει στην κοινωνία.

Είναι υπόλογοι για απάτες. Υπόλογοι για τις υπερβολικές και γλοιώδεις κολακείες τους προς τον λαό. Ακόμη για συνεργασία με τους εχθρούς της πατρίδος και για καταχρήσεις δημοσίου χρήματος. Βοούν τα θησαυροφυλάκια του κράτους. Αυτά συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα από την κλίκα των πολιτικών εκμαυλιστών του λαού, οι οποίοι είναι ακόμη χειρότεροι από του δημαγωγούς παρελθόντων ετών.

Ο Ελληνικός λαός πρέπει επιτέλους να ξυπνήσει και να στείλει στον αγύριστο όλους αυτούς τους δημαγωγούς, τους πολιτικούς απατεώνες, που μας έχουν καθίσει στο σβέρκο και μας απομυζούν. Να στείλει στα σπίτια τους ή στις φυλακές όλα αυτά τα πολιτικά παράσιτα που καθημερινά τον κοροϊδεύουν και προσπαθούν με τους διαπλεκόμενους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ να του παρουσιάσουν το μαύρο για άσπρο.

Δεν έχει τίποτα ο λαός να περιμένει από αυτούς. Δεν έχει τίποτα να περιμένει από τους φαύλους. Ας ενωθούμε όλοι οι Έλληνες κάτω από τις σημαίες του εθνικισμού. Μόνο ο εθνικισμός μπορεί να μας απελευθερώσει από αυτό το πολιτικό καθεστώς της δημαγωγίας και την φαύλη δημοκρατία τους. Μόνο το Εθνικό Λαϊκό Κράτος είναι σε θέση να μας οδηγήσει και πάλι στους δρόμους της απελευθέρωσης, της αξιοπρέπειας, της ανάπτυξης, της προκοπής.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

«Δίκη Χρυσής Αυγής»: Εν όψει της απόφασης της 27ης Φεβρουαρίου

  

Μετά από 3,5 επιπλέον χρόνια εκδίκασης ενώπιον του Εφετείου, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου αναμένεται να ανακοινωθεί η απόφαση του δεύτερου βαθμού της λεγομένης «Δίκης της Χρυσής Αυγής».

Βεβαίως, παρά την προπαγάνδα περί του αντιθέτου και δυστυχώς για τους εχθρούς του Εθνικισμού, στη δίκη αυτή ΔΕΝ δικάζεται η Χρυσή Αυγή (άρα ούτε είναι δυνατόν να καταδικαστεί για κάτι). Όπως έχουμε διευκρινίσει αναλυτικά και στο παρελθόν, η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει την δυνατότητα άσκησης διώξεων σε βάρος πολιτικών κομμάτων, ούτε βέβαια υφίσταται οποιοσδήποτε τρόπος να κηρυχθεί παράνομο ένα πολιτικό κόμμα .

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πολιτικές διώξεις από το 2013 έως σήμερα στρέφονται συγκεκριμένα εναντίον του φυσικού προσώπου του Νικολάου Μιχαλολιάκου, πρώην βουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, ορισμένων υποστηρικτών του Κινήματος μας αλλά και εναντίον κάποιων εντελώς άσχετων ανθρώπων που βρέθηκαν κατηγορούμενοι μόνο και μόνο για λόγους εντυπώσεων. Αυτούς αφορά το κατηγορητήριο, η πρωτόδικη απόφαση και η απόφαση που πρόκειται να ανακοινωθεί. Τα «σενάρια» της Παρασκευής είναι, λοιπόν, τα εξής τρία:

1) Αθώωση για την κατηγορία περί «εγκληματικής οργάνωσης»

Η κεντρική κατηγορία περί «διεύθυνσης/ένταξης σε εγκληματική οργάνωση» κυριολεκτικά ισοπεδώθηκε νομικά. Για περισσότερες από 10 ημέρες, οι συνήγοροι υπεράσπισης εξέθεσαν μια πληθώρα στοιχείων που αποδεικνύουν και στον πλέον αδαή ότι το κατηγορητήριο δεν είναι απλά αστήρικτο, είναι πραγματικά γελοίο. Ενδεικτικά και εντελώς επιγραμματικά αναφέρουμε τα εξής:

• Η νομικά απαράδεκτη πρόταση της εισαγγελέως βρέθηκε να επικαλείται υποθέσεις εκτός δικογραφίας και να υιοθετεί σενάρια τα οποία έχουν εμφανιστεί μόνο στα γραπτά του χρόνιου λασπολόγου της Χρυσής Αυγής, Δημήτρη Ψαρρά. Ενός ανθρώπου ο οποίος αυτοαναγορεύτηκε «ειδικός» χάρη στο φοβερό επιστημονικό του υπόβαθρο ως… αιώνιος φοιτητής πολυτεχνείου.
• Η κατηγορία της «διεύθυνσης» αποδίδεται, από το κατηγορητήριο και την εισαγγελική πρόταση, με έναρξη το 2008. Όμως, ο σχετικός νόμος όμως υφίσταται μόλις από το 2010, άρα δεν έχει εφαρμογή. Η κατηγορία της «ένταξης», ακόμα κι αν γίνει αποδεκτή, στην πραγματικότητα δεν συνιστά τίποτα περισσότερο από ένα πλημμέλημα που έχει ήδη παραγραφεί. Αυτό προέβλεπε ο νόμος που ίσχυε μέχρι το 2001 όταν υποτίθεται πως η πλειοψηφία των «διευθυντών» εντάχθηκαν στην υποτιθέμενη «εγκληματική οργάνωση/συμμορία».
• Δεν βρέθηκε η παραμικρή εντολή στελέχους της Χρυσής Αυγής για την τέλεση αξιόποινων πράξεων. Ελλείψει του παραμικρού στοιχείου, η υποστήριξη της κατηγορίας αναγκάστηκε να επικαλείται γελοία αφηγήματα περί «υποσυνείδητων μηνυμάτων σε δημόσιες ομιλίες» και να πλάθει φαντασιακά σενάρια για το περιεχόμενο απλών τηλεφωνικών κλήσεων.
• Τα αμιγώς πολιτικά κίνητρα πίσω από το στήσιμο των διώξεων αποδείχθηκαν πολλαπλώς. Το ντοκουμέντο του Μπαλτάκου, οι δημόσιες ομολογίες του Αθανασίου και πολλών ακόμα στελεχών της κυβέρνησης, τα νέα ντοκουμέντα των αχρείων Επστάιν, και μια σειρά αποδεδειγμένων «παρατυπιών» εκτέθηκαν στο δικαστήριο. Φυσικά, κανένας από τους εμπλεκόμενους δεν είχε το θάρρος να καταθέσει.
• Περισσότεροι από τους μισούς μάρτυρες κατηγορίας ήταν άτομα που δεν είχαν να εισφέρουν το παραμικρό πραγματικό περιστατικό. Όπως και στον α’ βαθμό, φλυαρούσαν παραθέτοντας πολιτικές τοποθετήσεις και σενάρια που άκουσαν από τα ΜΜΕ. Σύμφωνα με την ίδια την πολιτική αγωγή (δηλαδή τους δικηγόρους που υποστηρίζουν την κατηγορία), 25 εκ των 47 μαρτύρων κατηγορίας ήταν δημοσιογράφοι, πολιτικοί και «διανοητές». Σε αυτούς προστίθενται και πολλοί δήθεν «αυτόπτες μάρτυρες διαφόρων περιστατικών» που κατέθεσαν για υποθέσεις οι οποίες δεν υπάρχουν στη δικογραφία και επομένως μάλλον υπάρχουν μόνον στη φαντασία τους. Το νομικά αδιάφορο παραλήρημα των παραπάνω περιπτώσεων αποτέλεσε, εκ νέου, και βασική αιτία για τη μακρά διάρκεια της διαδικασίας.
• Άτομα που παρουσιάστηκαν σαν «ουδέτεροι αυτόπτες μάρτυρες» στην κεντρική «υπόθεση Φύσσα», αποδείχθηκε ότι ήταν μανιώδεις υβριστές της Χρυσής Αυγής και μέρος του μπουλουκιού των «φίλων» που συγκεντρώθηκαν για να στήσουν ενέδρα σε δύο υποστηρικτές του κόμματος.
• Λοιποί μάρτυρες κατηγορίας άρχισαν να διανθίζουν τις καταθέσεις τους με υποτιθέμενα γεγονότα που είχαν «ξεχάσει» στον α’ βαθμό, να αρνούνται να απαντήσουν στις ερωτήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης, και να… αδιαθετούν αποχωρώντας από την αίθουσα όποτε βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Την ίδια στιγμή, το δικαστήριο δηλώνει ότι δεν έχει καταφέρει να βρει την αυτόπτη μάρτυρα, φερόμενη σύντροφο του Φύσσα, Χ. Τοσλούκου η οποία επί 13 χρόνια αρνείται να καταθέσει (προφανώς για να αποφύγει την ψευδορκία που θα της επιβαλλόταν)!
• Ο φυσικός αυτουργός για τον θάνατο του Φύσσα αποδείχθηκε πως, όχι μόνο δεν είχε λάβει καμία «εντολή» αλλά δεν είχε καν κάποια ιδιαίτερη επικοινωνία με τους υπόλοιπους κατηγορούμενους. Μάλιστα, δεν ήταν ούτε ανάμεσα στους παραλήπτες ενός SMS το οποίο βαφτίστηκε αυθαίρετα «εντολή». Αποτέλεσμα, να βρεθεί μόνος του στο σημείο του περιστατικού, όπου όλα δείχνουν πως κατέληξε σε μια κατάσταση αυτοάμυνας (γεγονός που έχει παραδεχθεί δημόσια και αυτόπτης φίλος του θανόντος).
• Οι περιβόητοι «προστατευόμενοι μάρτυρες», που είχαν γίνει το αγαπημένο θέμα των λασπολόγων των ΜΜΕ, αποδείχθηκαν ένα πραγματικό… freak show. Κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία, βαφτίστηκαν «πρώην μέλη της Χρυσής Αυγής» και προέβαλαν τους πιο παρανοϊκούς ισχυρισμούς. Ένας ισχυριζόταν ότι ήταν πανταχού παρών, ενώ δεν ήξερε καν ποια εποχή γίνεται η κεντρικότερη εκδήλωση της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες. Άλλος έπλαθε σενάρια για δήθεν παράνομες εκπαιδεύσεις με όπλα που δεν βρέθηκαν ποτέ και σε ανύπαρκτες εγκαταστάσεις του Ελληνικού Στρατού. Μια τρίτη αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι όλες οι φοβερές και τρομερές «γνώσεις» της προέρχονταν από τα αστεία που κρυφάκουγε να λέει ένας πρώην σύντροφός της. Όλοι αποδείχθηκαν άτομα προβληματικά, με ιστορικό χρήσης ουσιών, ψυχιατρικών προβλημάτων, ακόμα και διώξεων για ενδοοικογενειακή βία, τα οποία προφανώς εργαλειοποιήθηκαν με δόλωμα τον εγγυημένο μισθό του «προστατευόμενου μάρτυρα».

Όλα τα παραπάνω είναι η καθαρά νομική διάσταση της υπόθεσης, που σε ένα κράτος δικαίου θα οδηγούσε αναμφίβολα στην απαλλαγή όλων των κατηγορουμένων από την εξωφρενική κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης». Εξάλλου, αυτό ακριβώς είχε εισηγηθεί στην πρωτόδικη δίκη η Εισαγγελέας της έδρας κυρία Αδαμαντία Οικονόμου, έχοντας στην διάθεση της την πλειοψηφία των παραπάνω στοιχείων. Με την νομικά άρτια πρότασή της, είχε αποδομήσει τόσο το σαθρό κατηγορητήριο σε βάρος των κατηγορουμένων, όσο και την δίκη ιδεών και φρονημάτων που προσπάθησαν να στήσουν τα όργανα του πολιτικού συστήματος, τονίζοντας ότι η ιδεολογία του κάθε κατηγορουμένου δεν μπορεί να αξιολογηθεί ποινικά, είναι νομικά αδιάφορη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως, αφού το φρόνημα δεν διώκεται.

Όμως, το πολιτικό διακύβευμα της δικαστικής αυτής σκευωρίας είναι πολύ μεγάλο και ενδεχόμενη κατάρρευσή της, μέσω μιας ενδεχόμενης αθωωτικής απόφασης , θα συμπαρέσυρε τους εμπνευστές των πολιτικών διώξεων κατά της Χρυσής Αυγής. Η διπλή κρατική απόπειρα κατά της ζωής του Νικολάου Μιχαλολιάκου και ο παράνομος εκλογικός αποκλεισμός του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, κατά παράβαση και καταστρατήγηση του Συντάγματος και της εκλογικής νομοθεσίας, αποδεικνύουν ότι το καθεστώς ακόμα τρέμει την πολιτική έκφραση του γνήσιου Ελληνικού Εθνικισμού.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχουν στην έδρα δικαστές που θα τολμήσουν να αψηφήσουν τις πολιτικές πιέσεις και να αποκαταστήσουν το καταβαραθρωμένο κύρος του θεσμού που υπηρετούν, τιμώντας το λειτούργημά τους και σεβόμενοι τον νομικό μας πολιτισμό;

2) Καταδικαστική απόφαση βασισμένη στις πρωτόδικες ποινές

Εάν η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι Όχι, τότε η εύκολη λύση για το παραδικαστικό κύκλωμα είναι να πέσει το κυρίως βάρος του εξευτελισμού της δικαιοσύνης στην πρωτόδικη απόφαση. Τουτέστιν, σε περίπτωση που η απόφαση της Παρασκευής αποδειχθεί άλλη μια πολιτικά υποκινούμενη καταδίκη, το δικαστήριο διατηρεί την δυνατότητα να επιβάλει μικρότερες ή όμοιες ποινές με αυτές του α’ βαθμού. Το πρακτικό αποτέλεσμα σε αυτή την περίπτωση θα είναι ότι ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος και οι Συναγωνιστές μας, θα συνεχίσουν για κάποια χρόνια να στερούνται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, αλλά δεν θα φυλακιστούν ξανά γιατί έχουν ήδη εκτίσει εξαιρετικά μεγάλες ποινές (κατά παράβαση του τεκμηρίου της αθωότητας και της κείμενης ποινικής νομοθεσίας).

3) Καταδικαστική απόφαση με υψηλότερες ποινές

Το πιο ακραίο σενάριο είναι να εκδοθεί μια καταδικαστική απόφαση την Παρασκευή και μερικές ημέρες μετά (μεσολαβούν εκ νέου αγορεύσεις) να ανακοινωθούν ποινές ακόμα μεγαλύτερες από τον α’ βαθμό. Αυτό ήταν το αίτημα του αναπληρωτή εισαγγελέα Στέλιου Κωσταρέλλου, ο οποίος δεν έβγαλε άχνα καθ’ όλη την διάρκεια του πρωτόδικου δικαστηρίου αλλά ξαφνικά το 2020 θυμήθηκε να ζητήσει τη μέγιστη των ποινών για τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο και για όσους κατηγορούνται σαν «διευθύνοντες» την υποτιθέμενη εγκληματική οργάνωση, ασκώντας «έφεση υπέρ του νόμου» και ζητώντας στην ουσία να αυξηθούν οι μέγιστες ποινές οι οποίες επιβλήθηκαν, από τα 13 στα 15 έτη. Πρόκειται για ένα ένδικο μέσο νομικά καταφανώς αβάσιμο, αστήρικτο και ανυπόστατο, ένα ευτελές προϊόν δηλωτικό της εκδικητικής μανίας του καθεστώτος, η άσκηση του οποίου, από πλευράς νομικής υπόστασης, θα προκαλούσε την θυμηδία ακόμα και σε έναν πρωτοετή φοιτητή νομικής. Λαμβανομένου δε υπόψη του δεδομένου ότι ακόμα και αν είχαν καταδικαστεί σε 15 έτη πρωτόδικα, οι κατηγορούμενοι ούτως ή άλλως έχουν ήδη εκτίσει, εδώ και δύο περίπου έτη, την ποινή που απαιτείται προκειμένου να πληρούν τους όρους της αποφυλάκισης.

Σε κάθε περίπτωση, δύο είναι τα σίγουρα δεδομένα. Πρώτον, η νομική υπόσταση του πολιτικού κινήματος της Χρυσής Αυγής παραμένει ανεπηρέαστη ανεξαρτήτως της απόφασης της Παρασκευής. Δεύτερον, ως υπερήφανοι Χρυσαυγίτες θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα στους Συναγωνιστές μας με κάθε τρόπο και υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ένας διάλογος Νόαμ Τσόμσκι και Επστάιν για τα ελληνικά μνημόνια

  

Τσόμσκι: "Τα χρέη θα έπρεπε να θεωρηθούν επαχθή και να ακυρωθούν"

Μέσα στις τρομερές αποκαλύψεις από τα έγγραφα Επστάιν, ανάμεσα στα οποία και η ωμή παρέμβαση προς για την δίωξη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ αλλά και ένας διάλογος του διαβόητου πλέον Επστάιν με τον, επίσης Εβραίο, γνωστό διανοούμενο Τσόμσκι. Θέμα τους το τρίτο μνημόνιο, το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο τους ήρθαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια διαλέξεων του Προγράμματος Evolutionary Dynamics στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το 2015. Ο Τσόμσκι τον είχε αποκαλέσει «υψηλής αξίας φίλο και τακτική πηγή ανταλλαγής ενδιαφέρουσων πληροφοριών».

Ο Τσόμσκι έχει την εντιμότητα και ευθέως γράφει ότι το χρέος της Ελλάδος είναι επαχθές και κατ’ ουσίαν ενισχύονται έτσι οι τράπεζες της Ευρώπης.  Συγκεκριμένα αναφέρει:

«Σύμφωνα με τους οικονομολόγους που προσπαθούν να ερευνήσουν τις λεπτομέρειες, περίπου το 90% των πληρωμών του ελληνικού κράτους πάει στις γερμανικές και τις γαλλικές τράπεζες που είχαν κάνει τις επενδύσεις και θέλουν να πληρωθούν. Άρα, στην πραγματικότητα η Ελλάδα πληρώνει τις τράπεζες του Βορρά για χρέη που ο λαός της ποτέ δεν δημιούργησε. Πιστεύω πως αυτά τα χρέη θα έπρεπε να θεωρηθούν επαχθή και να δομηθούν εκ νέου ή να ακυρωθούν» λέει ο Τσόμσκι στον Επστάιν.”

Ας θυμηθούμε τι έγινε το 2015 το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ που υπερψήφισε η Νέα Δημοκρατία και καταψήφισε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ενώ θέση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ από το 2012 ήταν πως το χρέος είναι επαχθές.

 ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Τζήμερος για τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή: «Είναι ήρωες; Βεβαίως, της Σοβιετικής Ένωσης»

  

Ο πρώην πολιτευτής, Θάνος Τζήμερος, προχώρησε σε δύο ακόμα αναρτήσεις στο facebook για τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις:

«Ανήκαν σε ένα κόμμα το οποίο:

1.    Είχε σκοπό να καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα με τα όπλα και να επιβάλει σοβιετικό καθεστώς, κάτι το οποίο προσπάθησε να κάνει μετά την ήττα των ναζί, προκαλώντας τη μεγαλύτερη αιματοχυσία και τις περισσότερες καταστροφές στην ιστορία της χώρας μας.

2.    Θεωρούσε πατρίδα του τη Σοβιετική Ένωση, και όχι την Ελλάδα, γι’ αυτό έπαιρνε οδηγίες από την ΕΣΣΔ, υποστηρίζοντας τον Χίτλερ όσο ίσχυε το σύμφωνο φιλίας Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, ενώ άρχισε να τον αντιμετωπίζει ως εχθρό μόνο όταν εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση.

3.    Επεδίωκε να διαμελίσει την Ελλάδα και να δώσει τη Μακεδονία στο υπό σύσταση Σοβιετικό προτεκτοράτο της Μακεδονίας του Αιγαίου, και τη Θράκη στο Σοβιετικό προτεκτοράτο της Βουλγαρίας.

Οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν, σε αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού στρατηγού και 3 συνοδών του σε ενέδρα του ΕΛΑΣ στους Μολάους, μεταφέροντάς τους από τις φυλακές της Ακροναυπλίας όπου βρίσκονταν από το 1936 ως αμετανόητοι σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές, καθώς είχαν αρνηθεί α) να υπογράψουν δήλωση αποκήρυξης των αντεθνικών προθέσεων του κομμουνισμού και β) να πολεμήσουν κατά των εισβολέων Ιταλών και Γερμανών. Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ήταν στη φυλακή και δεν έκαναν καμμία αντιστασιακή πράξη.
Είναι ήρωες; Βεβαίως, της Σοβιετικής Ένωσης. Μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει γιατί είναι ήρωες της Ελλάδας;

Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, Μανώλης Σταθάκης ήταν ο αρχηγός των κατσαπλιάδων που σε ενέδρα σκότωσαν τον Γερμανό υποστράτηγο Φραντς Κρεχ και 3 άνδρες της συνοδείας του. Τίποτε το αντιστασιακό δεν είχε αυτή η πράξη. Ήταν 27 Απριλίου του 1944, είχαν περάσει 14 μήνες από την ήττα των Γερμανών στο Στάλιγκραντ, οι Γερμανοί έχαναν σε όλα τα μέτωπα και ήταν θέμα χρόνου η τελική τους ήττα. (Σε 6 μηνες θα έφευγαν από την Ελλάδα.). Όμως οι κατσαπλιάδες σκότωναν, σε ενέδρες, διάφορα λιανοφάνταρα και πού και πού κάποιον αξιωματικό Γερμανό. Γιατί το έκαναν; Διότι περίμεναν τα αντίποινα! Δηλαδή να εκτελέσουν οι Γερμανοί αθώους πολίτες από τα κοντινά χωριά που όμως δεν ήταν με το μέρος των κατσαπλιάδων και όσους αναγκαστούν να φύγουν να τους στρατολογήσουν με τη βία στις τάξεις του ΕΛΑΣ, που ήδη προετοιμαζόταν για εμφύλιο. Όμως, οι Γερμανοί αντί να εκτελέσουν κατοίκους των Μολάων, όπως είχαν κάνει στα Καλάβρυτα, εκτέλεσαν σκληροπυρηνικούς κομμουνιστές Ακροναυπλιώτες (που είχαν μεταφερθεί στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου). Αυτόν τον "υποδειγματικό" κατσαπλιά και κατά συρροήν δολοφόνο Ελλήνων τιμάει το ΚΚΕ σήμερα και αντλεί δύναμη από τα... διδάγματα της πορείας του!

Στην ίδια ανάρτηση, ο Τζήμερος παραθέτει το βιογραφικό του αρχικατσαπλιά Μανώλη Σταθάκη (από τα αρχεία του ΚΚΕ Λακωνίας):

Βιογραφικό Μανώλη Σταθάκη

(πηγή: Τομεακή επιτροπή ΚΚΕ Λακωνίας)

Γεννήθηκε στο χωριό Ασωπός - Μολάων, Λακωνίας. Μόνιμος αξιωματικός τον προπολεμικού στρατού. Πήρε μέρος στον Πόλεμο της Αλβανίας (1940-1941) Ως ανθυπολοχαγός - διοικητής λόχου. Διοικητής λόχου του 8ου Συντάγματος τον ΕΛΑΣ στην περίοδο της Κατοχής. Μέλος του ΚΚΕ από το Φθινόπωρο του 1942.

Ο Λόχος του, στις 27 Απρίλη 1944 σκότωσε σε μάχη, στην τοποθεσία «Γκαγκανιά» - Μολάων, το Γερμανό στρατηγό Κρεζ, διοικητή των γερμανικών στρατευμάτων Νότιας Ελλάδας. Μετά την απελευθέρωση της χώρας μας και τη «Συμφωνία της Βάρκιζας» καταδιώχτηκε για την αντιστασιακή του δράση στην περίοδο της Κατοχής και αναγκαστικά κατέφυγε στον Πάρνωνα, μαζί με άλλους καταδιωκόμενους, και αποτέλεσαν τη μαγιά για τη δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού στον Πάρνωνα.

Το Μάρτη του 1947 ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής του Αρχηγείου Μαινάλου (Αρκαδίας) και τον Απρίλη του 1948 του ανατέθηκε η διοίκηση του Αρχηγείου Αργολιδοκορινθίας του ΔΣΠ. Με Διαταγή του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣ Ελλάδας ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ.

Στις 03/03/1949, ο ΗΡΩΑΣ Μανώλης Σταθάκης αυτοκτόνησε με την τελευταία σφαίρα του περιστρόφου του, στην περιοχή τον χωριού Κάρυα - Κορινθίας, όταν το τμήμα τον, που είχε εξαντλήσει τα πυρομαχικά του, κυκλώθηκε από κυβερνητικές δυνάμεις, ενώ μαινόταν η χιονοθύελλα.

Πριν αυτοκτονήσει, σκότωσε την ηρωίδα αντάρτισσα Γιαννούλα Γιαννακούρα -αδελφή του Πέρδικα, που ήταν βαριά τραυματισμένη και είχε εξαντλήσει τα πυρομαχικά της. Τον ικέτευε να τη σκοτώσει για να μην πέσει στα χέρια των μοναρχοφασιστών χωροφυλάκων.

Ο Μανώλης Σταθάκης είχε πάρει μέρος σ' όλες σχεδόν τις μεγάλες μάχες στην Κεντρική και Βόρεια Πελοπόννησο (Καλαβρύτων, Χαλανδρίτσας, Ζαχάρως, Πιάνας, Δημητσάνας, δεύτερη μάχη Ζαχάρως κ.ά.), στις οποίες επέδειξε τις εξαιρετικές διοικητικές ικανότητες και τη δεξιοτεχνία του στη διεύθυνση των μαχών σε κατοικημένους τόπους και στους ελιγμούς των τμημάτων του Δημοκρατικού Στρατού σύμφωνα με τους κανόνες της αντάρτικης τακτικής.