Το
παρακάτω άρθρο που παραθέτω σε μετάφραση μου, είναι του Gabriele Adinolfi, ενός
αναλυτή και συγγραφέα με μεγάλο ακτιβιστικό παρελθόν στις σκληρές δεκαετίες
στην Ιταλία και με μια πολύ συγκροτημένη και ψυχρή σκέψη. Αφορά την εκλογική
νίκη, σε ένα κρατίδιο της Γερμανίας, του περιβόητου και «επικίνδυνου
ναζιστικού» AfD. Ένα κόμμα με πρόεδρο μια εναλλακτική λεσβία, παντρεμένη με μια
πρώην παράνομη μετανάστρια από την Ασία και μάλιστα έχουν υιοθετήσει δυο παιδιά
από την Αφρική. Ξεκινώντας από αυτό, αρχίζουν τα εγκεφαλικά μπλοκαρίσματα στον
λεγόμενο πατριωτικό χώρο, που πανηγυρίζει έντονα. Αναρωτιέται ένας σκεπτικός
αναγνώστης εδώ: «Μα καλά οι
εθνικιστές και πατριώτες δεν είναι εναντίον όλου αυτού; Δεν κάνουν αγώνες
ενάντια σε γάμους ομοφυλοφίλων και μάλιστα ενάντια και στην υιοθεσία από τέτοια
ζευγάρια αφού η οικογένεια είναι μόνο μια, πατέρας και μητέρα;».
Υπάρχουν
και άλλα πολλά άσχημα, τα οποία πολλοί τα παραβλέπουν. Βέβαια αντίστοιχα
εγκεφαλικά μπλοκαρίσματα έχουν πάθει και οι αριστεροί με το ζήτημα της Παλαιστίνης,
αφού ξαφνικά στηρίζουν ένα λαό που θέλει σύνορα και πατρίδα…! Αλλά αυτό είναι
για μια άλλη φορά…Ο μετανθρωπισμός μπήκε δυναμικά και μας έχει ήδη παλαβώσει.
Ότι ξέραμε τελείωσε. Κάποιοι όμως μένουμε σε θέσεις αιώνιες και ανορθολογικές,
ενάντια στα «πολιτικά ορθά» της νεωτερικότητας. Ενάντια σε όλα αυτά τα στημένα πατριωτικά παιχνίδια από
τις γνωστές Ελίτ, σήμερα ο Mask, αύριο κάποιος άλλος, κάποιοι έχουμε σαν όραμα
τα δόγματα και τις ιδέες των μεγάλων διανοούμενων του 20ου αιώνα. Μακριά
από κόμματα, αποκόμματα και ιδεολογίες, τα λόγια του Arthur Moeller van den
Bruck , ηχούν δυνατά στο μυαλό μας. Ένα τρίτο βασίλειο, μια τρίτη θέση ανάμεσα
σε ΗΠΑ και Ρωσία, είναι η Ευρώπη μας. Δεν είμαστε ούτε Δύση ούτε Ανατολή. Λέει
μάλιστα χαρακτηριστικά :«Όσοι
μιλούν σήμερα για τη Δύση συγχέουν την Ευρώπη με τη Δύση. Η Δύση, στη Γαλλική
Επανάσταση, η οποία ήταν το μεγαλύτερο διαφημιστικό της κόλπο, έκανε τελικά το
αποφασιστικό βήμα. Αυτό το βήμα, δηλαδή, το οποίο, για αγγλο-ωφελιμιστικούς
λόγους, αποτέλεσε την τελική και πολυαναμενόμενη μετάβαση από την κουλτούρα,
στον εκπολιτισμό». (Μια ανάλυση της σκέψης του μπορείτε να βρείτε
στη σελίδα μας με το όνομα του).
Ως
ένα φιλελεύθερο κόμμα, ένα επαίσχυντο καύχημα από μόνο του, το AfD δεν μπορεί
καν να θεωρήσει τον εαυτό του «γερμανικό», πόσο μάλλον μια επαναστατική δύναμη.
Θυμηθείτε τον Spengler στο βιβλίο του °Πρωσσισμός και Σοσιαλισμός: «Στη Γερμανία, υπάρχουν πολλές
αντιδημοφιλείς και δυσφημισμένες πολιτικές φιλοσοφίες, αλλά καμία δεν
περιφρονείται περισσότερο από τον φιλελευθερισμό. Ο φιλελευθερισμός, στη
γερμανική του μορφή, ήταν πάντα συνώνυμος με την ψυχική στειρότητα, την άγνοια
και την αδυναμία κατανόησης της ιστορικής αναγκαιότητας. Σήμαινε αδυναμία
συνεργασίας με τους άλλους ή θυσιών για το κοινό καλό». Ας περάσουμε όμως στο σχετικό άρθρο.
Καλή σας ανάγνωση:
Του
Gabriele Adinolfi
Η
συντριπτική νίκη του AfD σε ένα μικρό ανατολικό κρατίδιο, μολυσμένο από όλα τα
δομικά απομεινάρια της Stasi, δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται , όπως κάνουν όσοι
αφήνονται να παρασυρθούν, σαν τα κλαδάκια στον άνεμο, αλλά με έναν πολύ
διαφορετικό τρόπο. Κάτι που εξακολουθεί να είναι θετικό, αλλά για λόγους
ουσιαστικά αντίθετους από αυτούς που ελπίζουν οι μεν και φοβούνται οι δε.
Παραθέτω ένα απόσπασμα από μια ανάλυση μου, σχετικά με το τι είναι το AfD
σήμερα.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Stasi, τουλάχιστον στον κλάδο της
αντικατασκοπείας (HVA), διατηρούσε πάντα αμφιλεγόμενες σχέσεις με τη CIA και
άριστες σχέσεις με τη Mossad. Αυτό εξηγεί επαρκώς την ανοιχτή υποστήριξη που
απολαμβάνουν από τις ΗΠΑ όσοι, προϊόντα αυτής της δομής, συνέβαλαν σε μεγάλο
βαθμό στην ίδρυση του AfD. Είναι ευφημιστικό να πούμε ότι η ηγεσία που ανήλθε
στην εξουσία, επικεφαλής αυτού του κόμματος, είναι προϊόν εκείνων των κύκλων
που κάποτε, στη Γερμανία, αυτοαποκαλούνταν «Bund» και οι οποίοι οδήγησαν στην
ανάδειξη των γνωστών υπαιτίων της παρακμής, των Marcuse, Horkheimer, Habermas
και Willy Brandt. Αποδίδεται σε αυτούς το αντίθετο, χωρίς ποτέ να τους ακούν,
αλλά στις εκστρατείες τους και στις ομιλίες τους εισάγουν όλες τις αποδομητικές
τάσεις της γερμανικότητας και του να είσαι άνθρωπος και Ευρωπαίος. Η επιχείρηση
AfD, έγινε με τον γερμανικό τρόπο: στο παρασκήνιο, ακριβώς όπως η HVA είχε
αφιερώσει δέκα χρόνια στην προετοιμασία των φοιτητικών διαμαρτυριών του 1967
στο Δυτικό Βερολίνο.
Μυρίζοντας
τον άνεμο, αυτοί οι βιομήχανοι της «διείσδυσης», αρχικά υποστήριξαν τους
Εθνικοεπαναστάτες σε έναν ανταγωνισμό με το νεοναζιστικό κόμμα NPD. Από τότε
και στο εξής, άρχισαν να τους υπονομεύουν πολιτικά έναν προς έναν και να τους
αντικαθιστούν με ηγέτες από τον χώρο των ΛΟΑΤΚΙ+ και με έντονες σιωνιστικές
αποχρώσεις. Δεν κουράστηκαν ιδιαίτερα στο να προσαρμόσουν το πρόγραμμα του
Ανατολικογερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος στο νέο ακροδεξιό κόμμα του AfD και
σε τέτοιο βαθμό, που περιλαμβάνει ακόμη και σχέδια για την αποστολή νέων
Γερμανών στη Ρωσία για σπουδές και ιδεολογική εκπαίδευση. Το «νεοναζιστικό» κόμμα που
συσπειρώνεται πίσω από την αποτυχία του προοδευτικού μοντέλου, είναι αυτό που
διεξήγαγε την τελευταία προεκλογική εκστρατεία για τον δήμο της πρωτεύουσας, με
το σύνθημα «Κάντε το Βερολίνο ασφαλέστερο για τους ομοφυλόφιλους και τους
Εβραίους». Είναι εκείνο το κόμμα, που στην επέτειο της
απόπειρας δολοφονίας του τότε Γερμανού ηγέτη, το 1944, πήγε να καταθέσει
λουλούδια στη μνήμη των ύπουλων στρατηγών που είχαν προσπαθήσει να τον
δολοφονήσουν και να καταστρέψουν ολόκληρο το Γενικό Επιτελείο για να επιφέρουν
τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.
Η
φρίκη της πράξης υπερβαίνει κάθε ιδεολογική σκέψη. Παρά τη μυθοποίηση, η πράξη
θεωρήθηκε μια προδοσία από σχεδόν όλους τους Γερμανούς. Ο Konrad Adenauer, ο
οποίος πριν από την ίδρυση του Τρίτου Ράιχ ήταν δήμαρχος της Νυρεμβέργης και
ήταν Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, μόλις έγινε Καγκελάριος, διασφάλισε ότι
κανένας από τους Καθολικούς που εμπλέκονταν στη συνωμοσία δεν θα αποκτούσε
κανένα αξίωμα. Η πολυδιαφημισμένη Marlene Dietrich, τάφηκε χωρίς να
συγκεντρωθεί πλήθος, επειδή δεν της συγχωρέθηκε το γεγονός ότι μετανάστευσε
στις Ηνωμένες Πολιτείες – τότε εχθρός- και ότι έλαβε την υπηκοότητα εκεί. Όταν ο
Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στο Βερολίνο, ένας φυγάς κομμουνιστής βγήκε από το
κρησφύγετο του για να συμμετάσχει στην άμυνα της πόλης. Αυτό ξεπερνά κατά πολύ
τις πολιτικές ιδέες: είναι μια κοινή γερμανική άποψη, ότι η συμμορία της Weidel
δεν ξέρει ακριβώς τι είναι. Θα ήταν πιο σωστό αν, τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει
η ηγεσία, ονομαζόταν Alternative gegen Deutschland.
Η
νέα φυσιογνωμία, της ανίατα αποπροσανατολισμένης Weidel, μια λεσβία που ζει
στην Ελβετία με μια μη Ευρωπαία μετανάστρια σύζυγο, απέτισε φόρο τιμής στους
πεσόντες Σοβιετικούς στρατιώτες που «απελευθέρωσαν το Βερολίνο».Τα πήγε
χειρότερα από τη Merkel. Θεωρώ ιδιαίτερα κωμικό το γεγονός, ότι πολλοί από τους
ένθερμους υποστηρικτές της Γερμανίδας, ενώ εδώ μισούσαν και περιφρονούσαν τον
Gianfranco Fini για πολύ λιγότερα λάθη από αυτά. Το γρασίδι είναι σίγουρα πάντα
πιο πράσινο στην άλλη πλευρά! Οι θέσεις αυτού του κόμματος είναι τελικά κατά
του ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού, κατά των μεσογειακών χωρών και υπέρ ενός
απόλυτου καπιταλισμού «κοινωνικών παροχών» (welfare capitalism ).
Φυσικά
υπάρχουν και κάποιοι γνήσιοι Γερμανοί εντός αυτού , που δεν έχουν καμία πρόθεση
να σαμποτάρουν την Ευρώπη, αλλά μάλλον να την αναγεννήσουν και πιθανότατα έχουν
έναν απεγνωσμένο λόγο, επειδή η εγκατάλειψη του πεδίου στους εχθρούς κατά τη
διάρκεια μιας ενεργού λαϊκής διαμαρτυρίας, θα ήταν ηθική αλλά αντιπαραγωγική.
Προφανώς αποτελούν μια πολιορκημένη μειοψηφία, ακόμα κι αν θα απολάμβαναν λαϊκή
συμπάθεια, στην περίπτωση που κατάφερναν να εδραιωθούν εντός του κόμματος χωρίς
να αποκλειστούν ούτε λεπτό αργότερα. Ωστόσο, οι ηγέτες του AfD είναι μια
πραγματική πολιτική αστυνομία του κόμματος της Γιάλτας. Όταν ο Tim Schramm,
ένας νεαρός πολιτικός του κόμματος, κατατάχθηκε για να πολεμήσει για την Ευρώπη
στην Ουκρανία, αυτοί οι υπηρέτες του ξένου δυνάστη, έσπευσαν να τον απελάσουν.
Θα
έλεγα ότι αυτό αποτυπώνει τέλεια την κατάσταση: Ποτέ, όπως στην περίπτωση της
Γερμανίας, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μια δυνητικά θετική ζύμωση που
ελέγχεται από πάνω και χρησιμοποιείται εναντίον της, έτσι ώστε η Γερμανία να
αυτοκτονήσει. Με την
γερμανική μεθοδολογία, όλα αυτά είχαν σχεδιαστεί εκ των προτέρων και είχαν
εφαρμοστεί μεθοδολογικά. Η ελπίδα είναι ότι η δύναμη των πραγμάτων και αυτή της
νοημοσύνης, έστω και ενστικτώδους, ζωώδους, θα καταλήξουν να κατακλύσουν τους
πολιτικούς επιτρόπους που της πνίγουν το πνεύμα. Αλλά είναι μια ελπίδα, αν
μείνουμε στην τρέχουσα πραγματικότητα, διότι το AfD είναι το χειρότερο των
χειρότερων και η κύρια οργάνωση της αντιγερμανικής και αντιευρωπαϊκής εξουσίας.
Είναι το κύριο μοντέλο για όλους τους ελιγμούς της αποδόμησης
που βρίσκονται σε εξέλιξη στην Ευρώπη, είτε πρόκειται για ρωσικούς,
ισραηλινούς, αμερικανικούς, είτε, το πιθανότερο, για όλους αυτούς μαζί.
Αλλά
εδώ μπαίνουμε στο θετικό στοιχείο της προόδου αυτού του μολυσμένου και
ανεστραμμένου λαϊκισμού, με κάθε έννοια της λέξης. Συνίσταται στο γεγονός ότι η
ώθηση, που καθορίζεται από την κρίση στην οποία έχει περιέλθει η Γερμανία από
τον ρωσικό πόλεμο στην Ευρώπη, για λογαριασμό των Αμερικανών κυρίων στο
Κρεμλίνο, δεν θα κάνει άλλο από το να θα επιταχύνει μόνο τη διαδικασία
επανεξοπλισμού που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και η οποία, να είστε σίγουροι, δεν
θα σταματήσει κανέναν. Το κόμμα της Γιάλτας, το οποίο βασίζεται στον Δούρειο
Ίππο της αυτοκτονικής βλακείας των λαικιστών, μπορεί μόνο να παρέμβει στον χρόνο
και τις μεθόδους υλοποίησης της ευρωπαϊκής ισχύος, η οποία έχει αποκτήσει ώθηση
από όλη αυτή την κρίση και ιδιαίτερα από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό και όσο πιο
κρίσιμη είναι η κατάσταση, τόσο περισσότερα θα κερδίζει.
Αυτοί
σίγουρα δεν είναι οι λόγοι που υιοθετούνται από τους δεξιούς ανεμοδείκτες, από
εκείνους που αφού απαίτησαν να κλειδωθούν οι ομοφυλόφιλοι στο Κολοσσαίο, τώρα
ουρλιάζουν για την υπερβολική δύναμη του κινήματος των ΛΟΑΤΚΙ+, από εκείνους
που ακόμη και με τη Hamas, υποκλίνονται αξιολύπητα στους λακέδες του Natanyahu,
από εκείνους που αφού αντιπαρέβαλαν τις αξίες του πολεμιστή με την αστική ζωή,
σήμερα τρέχουν τα σάλια τους για τον ειρηνισμό και τον αφοπλισμό.
Οι
θετικοί λόγοι έγκεινται ακριβώς στο αντίθετο γεγονός, δηλαδή ότι οι άθλιες και
δουλοπρεπείς ηγεσίες που βρίσκονται επικεφαλής των λαϊκών αυτών αντιδράσεων,
δεν θα μπορέσουν ποτέ να τις οδηγήσουν σε μια πραγματική διοίκηση, χωρίς να
εκδιωχθούν από κάποιους καλύτερους ανθρώπους ή χωρίς να αλλάξουν την αξιολύπητη
προγραμματική τους αφαίρεση κατά εκατόν ογδόντα ολόκληρες μοίρες και να
προσαρμοστούν στις αντικειμενικές ανάγκες των καιρών και στην πραγματικότητα
που βρίσκεται σε εξέλιξη και που επιφέρει μια σιωπηλή επανάσταση της οποίας, ως
στοιχείο επανεξισορρόπησης, αποτελεί επίσης μέρος η ανατρεπτική-αντιδραστική
παρέκκλιση του τρέχοντος λαικίστικου πατριωτικού υπονόμου.
Ας προσπαθήσουμε να είμαστε άνθρωποι
και όχι οι πίθηκοι του Ζαρατούστρα, που τελικά είναι τα τρελά πρόβατα της
“Alter-Globalization”, των εχθρών της Ευρώπης και της οποιασδήποτε άλλης
καλπάζουσας μόλυνσης. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε άνθρωποι και όχι πίθηκοι του
Ζαρατούστρα, σήμερα, που η ιστορία μας μιλάει ξανά και προσφέρεται σε όσους
ξέρουν πώς να είναι άνθρωποι. Όχι άνθρωποι της πρόνοιας — που δεν υπάρχουν—
αλλά προνοιακά άνθρωποι.
ΠΗΓΗ
