«Μπάζωμα» υποκλοπών: Η εξωφρενική θέση του Αρειοπαγίτη Μπακέλα για να «θάψει» το σκάνδαλο

  

Στο συρτάρι θα παραμείνει το σκάνδαλο των υποκλοπών, καθώς τα 4 αιτήματα για την επανεκκίνηση της δικαστικής διερεύνησης, δεν στάθηκαν ικανά, κατά τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελο Μπακέλα, για να βγει από το αρχείο.

Συγκεκριμένα, ο νέος Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με ξεχωριστές πράξεις του, απέρριψε τα αιτήματα του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, του πρώην υπουργού Χρίστου Σπίρτζη και του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ ο οποίος εκπροσωπεί θύματα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, για να ανασυρθεί από το αρχείο η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών.

Απέρριψε τα αιτήματα κρίνοντας ότι δεν συντρέχει προς το παρόν -για νομικούς λόγους- περίπτωση ανάσυρσης από το αρχείο της υπόθεσης των τηλεφωνικών υποκλοπών. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν κατατέθηκαν νέα στοιχεία που να δικαιολογούν την εκ νέου έρευνα, κάτι που ουσιαστικά θέτουν στο αρχείο τις υποκλοπές για τρίτη φορά.

Αιχμηρός εμφανίζεται σε ανάρτησή του, ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές αποκαλύπτοντας το «σκεπτικό» του νέου Αρειπαγίτη Εισαγγελέα:

«Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλας έχει προ πολλού αποδείξει ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος και έχει επιλέξει πρόθυμα να υπηρετήσει τη σκυταλοδρομία συγκάλυψης στην υπόθεση των υποκλοπών.

* Χρειάστηκε τρεις μήνες για να παραδώσει τα διαπιστευτήριά του και να αποφασίσει ότι δεν θα διενεργηθεί καμία περαιτέρω ουσιαστική έρευνα. Η αιτιολογία της απόρριψης δεν γεμίζει ούτε μια σελίδα αλλά κυρίως αποτελεί μνημείο δικονομικού παραλογισμού.

* Προβαίνει σε ερμηνευτικές ακροβασίες χωρίς επαρκές έρεισμα, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για να αποφευχθεί η ουσιαστική διερεύνηση και ο έλεγχος των νέων αποδεικτικών στοιχείων.

* Δεν έκανε καμία έρευνα, δεν πήρε ούτε μια μαρτυρική κατάθεση, δεν ζήτησε την συνδρομή καμίας υπηρεσίας, δεν έλεγξε τον αποχαρακτηρισμό ή όχι των απόρρητων εγγράφων που προσκομίστηκαν, δεν αναζήτησε μέσω δικαστικής συνεργασίας τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Ισραήλ στην αγωγή αποζημίωσης του Ντίλιαν, δεν κάλεσε τον πρώην πρωθυπουργό για κατάθεση, δεν εξέτασε τη συσκευή του κινητού του τηλεφώνου, δεν ερεύνησε ποια προσωπικά δεδομένα διέρρευσαν και αν αφορούσαν υπηρεσιακά ζητήματα. Δεν τόλμησε καν να εξετάσει τα 5 φυσικά πρόσωπα, που διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στην υπόθεση και δεν έχουν κληθεί για κατάθεση ποτέ εδώ και 4 χρόνια.

* Υιοθέτησε την εξωφρενική και προκλητική θέση ότι δεν πρέπει να εξεταστούν οι 5 προτεινόμενοι κρίσιμοι μάρτυρες, επειδή, αν στο μέλλον θεωρηθούν ύποπτοι για το αδίκημα της κατασκοπείας, οι καταθέσεις τους δεν θα μπορούν να αξιοποιηθούν αποδεικτικά. Ο νομικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί να κατανοήσει πως ένας εισαγγελέας ταξίδεψε στο χρόνο, φαντάστηκε τι θα πουν οι μάρτυρες, θεώρησε ότι θα έχουν ενοχοποιητικά στοιχεία μόνο για τους ίδιους και έκρινε ότι για αυτό το λόγο δεν πρέπει να καταθέσουν προκαταβολικά ακόμη και αν αποδεικνύουν το βαρύτατο αδίκημα της κατασκοπείας.

* Παράλληλα επικαλείται επιλεκτικά ισχυρισμό του Ταλ Ντίλιαν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο ότι ποτέ δεν ήρθε το λογισμικό στην Ελλάδα, ενώ ο Ταλ Ντίλιαν ουδέποτε απολογήθηκε στο δικαστήριο και έχει επανειλημμένα δηλώσει δημόσια ότι προμήθευσε ελληνική κρατική υπηρεσία.

* Το μόνο που κατάφερε ο κ. Μπακέλας είναι να μεταχρονολογήσει το πρόβλημα και να αυτογελοιοποιηθεί επιστημονικά. Είναι υπεύθυνος για την συντήρηση του θεσμικού τραύματος. Αυτό που αρνείται να ψάξει και να βρει, θα βρεθεί σύντομα στα χέρια του».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Υποκλοπές: Ο Κεσσές αποδομεί την ανακοίνωση της Ένωσης Εισαγγελέων- «Θα μας εξηγήσουν πόσο ανεπηρέαστοι είναι;»

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com

Joseph Jordan: «Οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές χρειάζονται ηγέτες σαν τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο»

  

O Joseph Jordan, γνωστός ως Erik Striker, είναι Αμερικανός εθνικιστής, συνεργάτης σε πολλές γνωστές αντισυστημικές ιστοσελίδες και εκπομπές. Τα τελευταία χρόνια διατηρεί την στήλη πολιτικού σχολιασμού Littoria, οπού πρόσφατα δημοσίευσε την παρακάτω άκρως ενδιαφέρουσα ανάλυση αναφορικά με τις εξελίξεις στην Ευρώπη:

Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές χρειάζονται ηγέτες όπως ο Giorgio Almirante, ο John Tyndall ή ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος — ανθρώπους που δεν κατάφεραν να προχωρήσουν περισσότερο μόνο και μόνο διότι ήταν πολύ μπροστά για την εποχή τους — και όχι νεόκοπους συντηρητικούς «περφόρμερ» του διαδικτύου, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν την Μελόνι να σταματήσει να φέρνει μισό εκατομμύριο μαύρους και καφέ μετανάστες απλώς γράφοντάς της αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πάρα πολλοί επίδοξοι διαδικτυακοί «σελέμπριτι» εκμεταλλεύονται το αυξημένο ενδιαφέρον για τον εθνικισμό και την αντίθεση στην εβραϊκή εξουσία, προκειμένου να χτίσουν καριέρα στα μέσα ενημέρωσης. Αποκτούν πλεονέκτημα απέναντι στους πολλούς που διεκδικούν αυτόν τον ρόλο, κάνοντας παρασκηνιακές συμφωνίες ώστε να αποτελούν την ελεγχόμενη «αντιπολίτευση» στο τοπικό διεφθαρμένο συντηρητικό κόμμα. Παράλληλα, προτρέπουν τους εθνικιστές να συνεχίσουν να ψηφίζουν την εκάστοτε τοπική εκδοχή πολιτικών που μιμούνται τον Donald Trump ή τον Nigel Farage με την αμερικανοεβραϊκή υποστήριξη, παρότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό δεν πρόκειται ποτέ να επιφέρει πραγματική πολιτική αλλαγή. 

Ο μόνος τρόπος για να εφαρμοστεί «Remigration» (επαναπροώθηση των αλλοφύλων που εισβάλουν στην Ευρώπη) είναι μέσα από χρόνια παρατεταμένης σύγκρουσης με το καθεστώς και την άρχουσα ολιγαρχία, η οποία, είτε είναι αριστερή είτε δεξιά, έχει αποφασίσει ότι η μετανάστευση αποτελεί μια δεδομένη πραγματικότητα και όχι ζήτημα δημοκρατικής επιλογής. Βλέπουν πως οι πολίτες ψηφίζουν κατά της μετανάστευσης σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, αλλά δεν ενδιαφέρονται και δεν έχουν λόγο να ενδιαφερθούν.

Οι εθνικιστές πρέπει να είναι διατεθειμένοι να πάνε φυλακή, να πάρουν μεγάλα, αλλά και καλά μελετημένα, ρίσκα και να είναι έτοιμοι ακόμη και να θυσιάσουν τη ζωή τους, επιδιώκοντας την εκδίωξη των σημερινών ελίτ μέσω ενός ξεκάθαρου κόμματος/οργάνωσης/προγράμματος που θα επιδιώκει ρητά την εγκαθίδρυση ενός νέου πολιτικού συστήματος.

Δεν υπάρχει άλλη θεραπεία και κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν αντιμετωπίζει σοβαρά τον περιορισμό της μετανάστευσης, πόσο μάλλον την απέλαση όσων βρίσκονται ήδη στην Ευρώπη. Στις περισσότερες δυτικές χώρες δεν υπάρχει κόμμα που να ασκεί πολιτική αποκλειστικά για τα συμφέροντα της πλειοψηφικής εθνοτικής ομάδας· επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψηφίζεις.

Εξαίρεση αποτελεί μόνο η ψήφος διαμαρτυρίας υπέρ ενός αντισιωνιστικού κόμματος ή υποψηφίου, είτε προέρχεται από τη δεξιά είτε από την αριστερά. Αυτό μπορεί να μη βοηθά πάντοτε τον «φίλο» (τη λευκή φυλή), αλλά ίσως αποδυναμώνει τον «εχθρό» (τον εβραϊκό έλεγχο των χωρών μας).

Σε αντίθεση με το παρελθόν σήμερα οι λαοί είναι έτοιμοι για ριζοσπαστική και αυθεντική πολιτική. Ακόμη κι αν οι ιδέες μας τίθενται εκτός νόμου, αυτό μπορεί να αλλάξει μέσω της πρόκλησης πολιτικών αντιφάσεων που θα αναγκάζουν το σύστημα σε συνεχείς υποχωρήσεις, μέχρι να καταρρεύσει ολόκληρο το σιωνιστικό καθεστώς.

Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος προς τα εμπρός. Όλα τα υπόλοιπα έχουν ήδη δοκιμαστεί και η επανάληψη της ίδιας συνταγής, ενώ γνωρίζουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα κάθε φορά, θέτει ολόκληρη την ευρωπαϊκή ανθρωπότητα σε τροχιά εξαφάνιση

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Τα στατιστικά του τρόμου από τον σύγχρονο Εφιάλτη – 5.000.000 καμένα στρέμματα και 50 νεκροί από τις πυρκαγιές στη μαύρη επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη

Επτά χρόνια διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη και ο απολογισμός στο μέτωπο των πυρκαγιών αποτυπώνεται με τον πιο εφιαλτικό τρόπο στον χάρτη της καταστροφής.

Από το 2019 έως τις 2 Αυγούστου 2026, η Ελλάδα βιώνει μια συνεχιζόμενη περιβαλλοντική και ανθρωπιστική τραγωδία, η οποία δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακά προπετάσματα καπνού ή τις βολικές επικλήσεις στην κλιματική κρίση.

Τα στοιχεία από το σύστημα EFFIS του Copernicus είναι αμείλικτα και αποκαλύπτουν το μέγεθος της αποτυχίας του κρατικού μηχανισμού.

Μέσα σε αυτή την επταετία, περίπου 5 εκατομμύρια στρέμματα γης έχουν γίνει στάχτη από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα. Δάση, καλλιέργειες, περιουσίες και οικοσυστήματα δεκαετιών εξαφανίστηκαν, αφήνοντας πίσω τους ένα μαύρο αποτύπωμα που σαρώνει την επικράτεια.

Από τον Έβρο και την Εύβοια μέχρι την Αττική, τη Βοιωτία, την Κορινθία, τη Μαγνησία, τη Ρόδο και την Κρήτη, οι κατακόκκινες κηλίδες των καμένων εκτάσεων συνθέτουν την εικόνα μιας χώρας που αφέθηκε απροστάτευτη απέναντι στις πύρινες λαίλαπες.

Το πλέον δραματικό και ασυγχώρητο τίμημα αυτής της περιόδου είναι η απώλεια ανθρώπινων ψυχών.

Συνολικά, 50 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των πυρκαγιών. Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο είναι ότι 1 στους 4 από αυτούς τους νεκρούς έπεσε την ώρα της μάχης για την κατάσβεση.

Πυροσβέστες και εθελοντές, που ρίχτηκαν στην πρώτη γραμμή χωρίς την απαιτούμενη στελέχωση, την προστασία και τον κατάλληλο σχεδιασμό, πλήρωσαν με την ίδια τους τη ζωή τις εγκληματικές ελλείψεις του κρατικού μηχανισμού.

Οι αριθμοί των θυμάτων ανά περιοχή αποτυπώνουν την τραγωδία:

• 20 νεκροί στον Έβρο,
• 10 νεκροί συνολικά στην περιφέρεια της Αττικής,
• 3 νεκροί στην Πέλλα,
• 3 νεκροί στην Άνδρο,
• 2 νεκροί στη Μαγνησία,
• 2 νεκροί στην Κορινθία,
• 2 νεκροί στη Σάμο,
• 2 νεκροί στο Ρέθυμνο,
• καθώς και μεμονωμένα θύματα σε Πιερία, Φωκίδα, Βοιωτία, Ηλεία, Γύθειο και Ρόδο.

Παρά τις συνεχείς αυτάρεσκες διακηρύξεις για «ετοιμότητα» και «ιστορικές επενδύσεις» στην Πολιτική Προστασία, η σκληρή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι το κυβερνητικό μοντέλο απέτυχε παταγωδώς.

Η πρόληψη παρέμεινε ανύπαρκτη, η δασοπροστασία εγκαταλείφθηκε, οι οργανικές θέσεις στην Πυροσβεστική έμειναν κενές και η μοναδική στρατηγική της κυβέρνησης Μητσοτάκη εξαντλήθηκε σε μηνύματα εκκένωσης και επικοινωνιακή διαχείριση της καταστροφής.

Τα 5 εκατομμύρια καμένα στρέμματα και οι 50 νεκροί δεν είναι απλές στατιστικές· είναι η αψευδής απόδειξη μιας πολιτικής που μετέτρεψε τη χώρα σε απέραντο καμένο τοπίο. Η ευθύνη της επταετούς αυτής διακυβέρνησης είναι βαριά, συγκεκριμένη και φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Κυριάκου Μητσοτάκη.

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com

Για το έγκλημα της οδού Αναξαγόρα το 2012

Κρατάει πολλά χρόνια η λάσπη της Χρυσής Αυγής

Η δολοφονία του Φύσσα, που έγινε από ένα άτομο παρουσία της αστυνομίας ήταν μία αφορμή χοντροκομμένη για να διωχθεί όλη η Χρυσή Αυγή. Είχαν προσπαθήσει και στο παρελθόν να μας χρεώσουν, δεν ήταν η πρώτη φορά.

Θα αναφερθώ σε ένα έγκλημα που έγινε τον Αύγουστο του 2012, δύο μόλις μήνες μετά την είσοδό μας στην Βουλή. Στην εφημερίδα τα Νέα, 14 Αυγούστου 2012, στο άρθρο «Βαϊμάρη και ο φόνος του Ιρακινού» του δημοσιογράφου Ηλία Κανέλλη αναφέρεται:
«Κατά τα φαινόμενα ο φόνος του νεαρού Ιρακινού στην οδό Αναξαγόρα στο κέντρο της Αθήνας είναι έκφραση ρατσιστικού μίσους. Υπάρχει θέμα με την παράνομη μετανάστευση στη χώρα. Είναι δουλειά του κράτους να την αντιμετωπίσει. Κανείς δεν εξουσιοδότησε συμμορίες να επιβάλουν τη δική τους αντίληψη για το χαρακτήρα της κοινωνίας μας. Πολύ περισσότερο κανείς δεν εξουσιοδότησε κανέναν να αποφασίζει για τις ζωές άλλων εντός της επικρατείας».

Και στο ίδιο μήκος κύματος ο Υπουργός τότε ο οποίος είχε αναλάβει την δίωξη της Χρυσής Αυγής, ο Δένδιας, και την έστησε έναν χρόνο αργότερα, έλεγε και κατηγορούσε τη Χρυσή Αυγή για το φόνο στην οδό Αναξαγόρα του Ιρακινού.

Μάλιστα, “βρέθηκαν” και μάρτυρες, εντός πολλών εισαγωγικών, μέλη μίας αριστερής οργανώσεως που είχε γραφεία στην οδό Αναξαγόρα, οι οποίοι κατέθεσαν ότι είδαν πέντε κοντοκουρεμένους με μαύρα πάνω σε μοτοσυκλέτες να σκοτώνουν τον Ιρακινό.

Το έγκλημα εξιχνιάστηκε και ήταν έγκλημα για υπόθεση ναρκωτικών μεταξύ αλλοδαπών.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ: 81 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΗΠΑ ΣΦΑΖΟΥΝ ΑΘΩΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΙΝΑΡΔΗΣ

Πριν από 81 χρόνια, στις 6 Αυγούστου 1945 στις 8:15 π.μ. τοπική ώρα, η βόμβα ουρανίου με την κυνική κωδική ονομασία Little Boy εξερράγη πάνω από το κέντρο της Χιροσίμα. Περίπου 78.000 άνθρωποι εξαφανίστηκαν μέσα σε μια στιγμή, εξατμίστηκαν, τεμαχίστηκαν, κάηκαν.

Τρεις ημέρες αργότερα, ο Fat Man εξερράγη πάνω από το Ναγκασάκι, μια βόμβα πλουτωνίου που σκότωσε άλλους 40.000 ανθρώπους ακαριαία. Μέχρι το τέλος του έτους, δεκάδες χιλιάδες άλλοι είχαν πεθάνει από οξεία ασθένεια ακτινοβολίας, εγκαύματα και τραυματισμούς. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων υπολογίζεται σήμερα σε πάνω από 200.000.

Ήταν ένα έγκλημα πολέμου αδιανόητων διαστάσεων, που διαπράχθηκε εναντίον ενός ανυπεράσπιστου άμαχου πληθυσμού. Και όπως έχει δείξει εδώ και καιρό η ιστορική έρευνα, ήταν στρατιωτικά εντελώς περιττό. Η Ιαπωνία ήταν στα πρόθυρα της παράδοσης, κάτι που ήταν γνωστό στην ηγεσία των ΗΠΑ.

Ο πραγματικός σκοπός των βομβαρδισμών ήταν διπλός: Μια επίδειξη δύναμης έναντι της Σοβιετικής Ένωσης και η απόκτηση επιστημονικών δεδομένων σχετικά με την επίδραση της ακτινοβολίας γ στα ανθρώπινα σώματα.

Αυτό που συνέβη τις δεκαετίες που ακολούθησαν είναι ίσως το πιο εξωφρενικό κεφάλαιο αυτής της ήδη αποτρόπαιας ιστορίας και είναι ένα κεφάλαιο που σκουπίζεται συνεχώς κάτω από το χαλί στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έως σήμερα.

Η Επιτροπή Ατυχημάτων Ατομικής Βόμβας (Atomic Bomb Casualty Commission, ABCC), μια ερευνητική ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, δραστηριοποιήθηκε στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αμέσως μετά τον πόλεμο. Το καθήκον τους δεν ήταν να περιθάλψουν τους επιζώντες, τους λεγόμενους hibakusha. Το αντίθετο ίσχυε: Οι Αμερικανοί και οι συνεργαζόμενοι Ιάπωνες γιατροί απαγορευόταν αυστηρά να περιθάλπουν τα θύματα ή να μεταδίδουν πληροφορίες σχετικά με τα ευρήματά τους που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην θεραπεία τους.

Η οδηγία ήταν ξεκάθαρη: Οι ακτινοβολημένοι Ιάπωνες πολίτες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη, χρησίμευσαν ως πειραματόζωα για τη στρατιωτική έρευνα των ΗΠΑ. Είτε έζησαν είτε πέθαναν, αν η κατάστασή τους βελτιώθηκε ή επιδεινώθηκε, αν ανέπτυξαν καρκίνο ή τον μετέδωσαν στα παιδιά τους, όλα αυτά ήταν ερωτήματα ψυχρής επιστημονικής έρευνας. Οι γιατροί του ABCC έψαξαν στα νεκροταφεία για λείψανα, τεκμηριώνοντας σχολαστικά την αποσύνθεση των ζωντανών σωμάτων, αλλά δεν σήκωσαν το δάχτυλό τους για να βοηθήσουν.

Αυτό, όπως είχαν υπολογίσει με μεγάλη ακρίβεια οι ερευνητές των ΗΠΑ, ήταν το συγκεκριμένο πλεονέκτημα της πτώσης σε κατοικημένες πόλεις, ήτοι η απόκτηση επιστημονικών δεδομένων υπό πραγματικές συνθήκες. Η δοκιμή στην έρημο του Νέου Μεξικού μπορεί να μέτρησε την εκρηκτική δύναμη, αλλά μόνο μια πόλη γεμάτη ανθρώπους παρείχε δεδομένα σχετικά με την επίδραση της ιονίζουσας ακτινοβολίας στον ανθρώπινο ιστό, στον μυελό των οστών, στην αγέννητη ζωή. Οι ΗΠΑ γνώριζαν ακριβώς πριν από τη ρίψη ότι η σοβαρότερη ζημιά θα προκαλούσε η εκλυόμενη ραδιενέργεια. Ο επακόλουθος ισχυρισμός ότι οι συνέπειες της ακτινοβολίας δεν ήταν γνωστές είναι ένα ξεδιάντροπο ψέμα. Το Πρόγραμμα Μανχάταν είχε συγκεντρώσει τους καλύτερους φυσικούς στον κόσμο. Γνώριζαν καλά την επίδραση της γ ακτινοβολίας.

Έως σήμερα, το αφήγημα που κυκλοφορεί στα δυτικά σχολικά βιβλία και στα κορυφαία μέσα ενημέρωσης είναι ότι οι βόμβες «έσωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ζωές Αμερικανών στρατιωτών» γιατί διαφορετικά η εισβολή στην Ιαπωνία θα ήταν αναπόφευκτη. Αυτή η αφήγηση είναι μια παραποίηση της ιστορίας.

Η Ιαπωνία τον Αύγουστο του 1945 είχε νικηθεί στρατιωτικά. Το Αυτοκρατορικό Ναυτικό δεν υπήρχε πλέον. Οι πόλεις είχαν μετατραπεί σε ερείπια για μήνες από συμβατικούς βομβαρδισμούς. Ο βομβαρδισμός του Τόκιο στις 9-10 Μαρτίου 1945 είχε ήδη σκοτώσει πάνω από 100.000 ανθρώπους, περισσότερους από τα άμεσα θύματα της Χιροσίμα. Η σοβιετική κήρυξη του πολέμου στις 8 Αυγούστου 1945, μία ημέρα πριν από το Ναγκασάκι, εξάλειψε την τελευταία ελπίδα της Ιαπωνίας για διαμεσολάβηση από την Μόσχα. Η συνθηκολόγηση ήταν μια τελειωμένη υπόθεση.

Οι βόμβες δεν χρησίμευσαν για τον τερματισμό του πολέμου. Χρησίμευσαν για να ανοίξει η πόρτα στον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Τρούμαν ήθελε να δείξει στον Στάλιν ποιος ήταν επικεφαλής. Και ήθελε να εκμεταλλευτεί την μοναδική ευκαιρία να μελετήσει την επίδραση αυτού του νέου όπλου στους ζωντανούς ανθρώπους πριν τελειώσει ο πόλεμος και αυτό το παράθυρο ευκαιρίας κλείσει για πάντα. Οι κάτοικοι της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι θυσιάστηκαν, όχι για την ειρήνη, αλλά για την γεωπολιτική προβολή ισχύος και την επιστημονική γνώση των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ.

Χιροσίμα και Ναγκασάκι δεν ήταν κάποιο μεμονωμένο φρικτό περιστατικό.

Λίγους μήνες πριν, οι ΗΠΑ βομβάρδισαν την Δρέσδη με εμπρηστικές βόμβες, καίγοντας ζωντανούς 100.000 ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους, μετατρέποντας μια ξύλινη πόλη σε κόλαση από φλόγες. Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά ηγήθηκαν της επίθεσης εξοντώνοντας δεκάδες χιλιάδες αμάχους σε μια κατ΄ αυτούς «ηθική» σταυροφορία.

Οι ζούγκλες του Βιετνάμ βομβαρδίστηκαν με χημικά («Πορτοκαλί Παράγοντας», Agent Orange), η χημική αυτή ουσία σκότωσε ή ακρωτηρίασε 400.000 αμάχους και είναι υπεύθυνη για χιλιάδες παιδιά γεννημένα με δυσμορφίες. Το Λάος και η Καμπότζη βομβαρδίστηκαν με βόμβες διασποράς, σκοτώνοντας παιδιά δεκάδες χρόνια αργότερα.

Το Ιράκ καταστράφηκε από αεροπορικές επιθέσεις «ακριβείας», βόμβες που έπληξαν γαμήλιες δεξιώσεις και τελετές κηδειών. Ο συνολικός αριθμός αμάχων που σκοτώθηκαν στους δυο πολέμους ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026 ένα δημοτικό σχολείο θηλέων στην πόλη Μινάμπ της επαρχίας Χοζμοργκάν του Ιράν επλήγη από αμερικανικό πύραυλο ακριβείας,  σκοτώνοντας 168 μαθήτριες ηλικίας 7 έως 12 ετών.

Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο. Η ισχύς των ΗΠΑ δεν διστάζει να θάψει αμάχους κάτω από τα ερείπια, να τους εξαερώσει, για να επιδείξει μετά εύνοια στους αντιπάλους της. Η ισχύς τους είναι απλώς μια ωμή, φρικιαστική δύναμη, μια υπενθύμιση του πως οι αυτοκρατορίες ντύνουν την γενοκτονία ως δόξα. Η ισχύς τους υποστηρίζει το ψέμα, λες και αυτό δικαιολογεί την σφαγή αθώων.

Οι ΗΠΑ αποπνέουν εδώ και 81 χρόνια την ίδια τυφλή αλαζονεία που επιτρέπει σε ένα υποθετικό έθνος να σφάζει αθώους και να το αποκαλεί στρατηγική.

ΠΗΓΗ