Ο Γενικός Εισαγγελέας της Φλόριντα μηνύει την Pfizer και τον Albert Bourla (VIDEO)

ΠΗΓΗ

ΗΠΑ: Η Χρυσή Εποχή που Δεν Ήρθε Ποτέ

Η Ρεπουμπλικανική Κατάρρευση του Τραμπ

Πόλεμος, προδοσία και ο θάνατος του «America First»

Ο αμερικανικός λαός εξέδωσε την ετυμηγορία του, και είναι καταστροφική. Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3^ης Νοεμβρίου, οι Ρεπουμπλικάνοι συντρίφθηκαν, χάνοντας τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, καθώς η υπεσχημένη «χρυσή εποχή» του Ντόναλντ Τραμπ κατέρρευσε σε πολιτική ταπείνωση. Ο Τραμπ ουσιαστικά είχε παρακαλέσει τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους να φανταστούν ότι το όνομά του ήταν στο ψηφοδέλτιο. Ακολούθησαν τη συμβουλή του και ψήφισαν ανάλογα. Το αποτέλεσμα ήταν μια εθνική απόρριψη μιας κυβέρνησης που υποσχέθηκε να αποκαταστήσει το αμερικανικό μεγαλείο, αλλά αντ’ αυτού ανέστησε το ίδιο το κατεστημένο που υποτίθεται ότι είχε έρθει να καταστρέψει. Δύο χρόνια μετά τη θριαμβευτική επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ έσυρε το κόμμα του στην άβυσσο. Οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν επειδή προσέφεραν μια υπέροχη εναλλακτική λύση. Κέρδισαν επειδή εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν κουραστεί να εξαπατώνται.

Στο επίκεντρο αυτής της καταστροφής βρίσκεται ο περιττός πόλεμος του Τραμπ εναντίον του Ιράν, μια σύγκρουση που καθοδηγείται από ισραηλινά συμφέροντα και υποστηρίζεται από τους σιωνιστές παρεμβατιστές που έχουν ανακτήσει την επιρροή τους στην Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ υποσχέθηκε να κρατήσει την Αμερική μακριά από ξένους πολέμους. Αντ’ αυτού, επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν σε μια ακόμη καταστροφή στη Μέση Ανατολή, θυσιάζοντας την αμερικανική ευημερία στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι συνέπειες έφτασαν πολύ πέρα ​​από το πεδίο της μάχης. Οι τιμές της βενζίνης και του ντίζελ εκτοξεύτηκαν, το κόστος των μεταφορών αυξήθηκε και οι απλοί Αμερικανοί βρέθηκαν να πληρώνουν για έναν πόλεμο που ούτε ήθελαν ούτε χρειάζονταν. Οδηγοί φορτηγών, αγρότες, βιομηχανικοί εργάτες και οικογένειες αναγκάστηκαν να χρηματοδοτήσουν μια ακόμη περιπέτεια του κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής. Ο πρόεδρος που υποσχέθηκε να βάλει την Αμερική πάνω απ’ όλα, έθεσε για άλλη μια φορά τα ξένα και ειδικότερα τα ισραηλινά συμφέροντα πάνω από τον ίδιο του τον λαό.

Οι οικονομικές συνέπειες ήταν ιδιαίτερα καταστροφικές επειδή ο Τραμπ είχε χτίσει την πολιτική του επιστροφή σε μια απλή υπόσχεση: όλα θα γίνονταν φθηνότερα. Η βενζίνη, τα είδη παντοπωλείου, η στέγαση, το ηλεκτρικό ρεύμα και τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης υποτίθεται ότι θα γίνονταν ξανά προσιτά. Αντ’ αυτού, ο Αμερικανός καταναλωτής βρέθηκε αντιμέτωπος με το αυξανόμενο κόστος, την οικονομική αβεβαιότητα και το θέαμα ενός προέδρου που συγχαίρει τον εαυτό του ενώ τα συνηθισμένα νοικοκυριά αγωνίζονταν. Ο πόλεμος στο Ιράν ενέτεινε την ενεργειακή κρίση, ενώ οι δασμοί και τα οικονομικά πειράματα της Ουάσιγκτον πρόσθεσαν περαιτέρω πίεση. Η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών περίμενε ότι οι ψηφοφόροι θα γιόρταζαν πατριωτικά συνθήματα ενώ θα πλήρωναν περισσότερα στο πρατήριο. Αλλά τα συνθήματα δεν μπορούν να γεμίσουν μια δεξαμενή καυσίμων και οι ομιλίες για το αμερικανικό μεγαλείο δεν μπορούν να πληρώσουν τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ. Οι εργαζόμενοι Αμερικανοί που είχαν επαναφέρει τον Τραμπ στην εξουσία ανακάλυψαν ότι η χρυσή εποχή υπήρχε κυρίως στις προεδρικές ομιλίες.

Η προδοσία επεκτάθηκε στο ζήτημα της μετανάστευσης. Ο Τραμπ είχε υποσχεθεί μαζικές απελάσεις, την αποκατάσταση της κυριαρχίας των συνόρων και μια αποφασιστική ρήξη με τις μεταναστευτικές πολιτικές των προκατόχων του. Ωστόσο, η σαρωτική εκστρατεία απελάσεων που περίμεναν οι υποστηρικτές του δεν υλοποιήθηκε ποτέ στην υποσχεμένη κλίμακα. Υπήρξαν επιχειρήσεις επιβολής του νόμου, αντιπαραθέσεις και ατελείωτες δηλώσεις «αποφασιστικότητας», αλλά τίποτα που να μοιάζει με τον ολοκληρωμένο μετασχηματισμό που διαφημίστηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Η κυβέρνηση προτίμησε δραματικές ανακοινώσεις και προσεκτικά σκηνοθετημένες επιδείξεις εξουσίας από το δύσκολο έργο της ριζικής αναδιάρθρωσης του μεταναστευτικού συστήματος. Για άλλη μια φορά, η απόσταση μεταξύ της ρητορικής του Τραμπ και των επιτευγμάτων του κατέστη αδύνατο να κρυφτεί. Εκατομμύρια είχαν ψηφίσει υπέρ μιας εθνικής αποκατάστασης, όχι υπέρ μιας ακόμη θεατρικής παραγωγής στην οποία τα ίδια προβλήματα επιβίωναν κάτω από μια νέα συλλογή συνθημάτων.

Ούτε η Αμερική είδε τη μεγάλη βιομηχανική και υποδομική αναγέννηση που είχε υποσχεθεί ο Τραμπ. Πού ήταν τα υπέροχα νέα εργοστάσια, οι ανακατασκευασμένες γέφυρες, οι μετασχηματισμένοι σιδηρόδρομοι και οι βιομηχανικές πόλεις που θα εξέρχονταν από δεκαετίες εγκατάλειψης; Πού ήταν το εθνικό πρόγραμμα κατασκευών που θα είχε καταδείξει μια πραγματική ρήξη με τις εξαντλημένες οικονομικές πολιτικές του παρελθόντος; Όποιες μεμονωμένες επενδύσεις και έργα κι αν μπορούσε να διαφημίσει η κυβέρνηση, δεν υπήρξε κανένας ολοκληρωμένος μετασχηματισμός υποδομών αντάξιος της μεγάλης ιστορικής γλώσσας που είχε χρησιμοποιήσει ο Τραμπ. Η αμερικανική καρδιά παρέμεινε επιβαρυμένη από τις παρακμάζουσες κοινότητες, τις παρακμάζουσες δημόσιες εγκαταστάσεις και τις μακροχρόνιες συνέπειες της αποβιομηχάνισης. Αντί να κατευθύνει τους εθνικούς πόρους προς την ανοικοδόμηση, η Ουάσιγκτον επέστρεψε στις γνωστές προτεραιότητες της στρατιωτικής ισχύος, της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης και των απαιτήσεων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Στην Αμερική υποσχέθηκαν αναγέννηση και έλαβαν έναν ακόμη γύρο ιμπεριαλιστικής συντήρησης.

Ίσως η μεγαλύτερη απάτη ήταν η υποτιθέμενη εξέγερση του Τραμπ ενάντια στο σιωνιστικό νεοσυντηρητικό πλουτοκρατικό κατεστημένο. Για χρόνια, οι υποστηρικτές της MAGA κατήγγειλαν τους αρχιτέκτονες των καταστροφικών ξένων παρεμβάσεων της Αμερικής, τη μόνιμη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και την πολιτική τάξη που αντιμετώπιζε το αμερικανικό έθνος ως όργανο παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι αντιπροσωπεύει την καταστροφή αυτού του συστήματος. Ωστόσο, η δεύτερη κυβέρνησή του ασπάστηκε όλο και περισσότερο τις προτεραιότητές του. Η γλώσσα άλλαξε, οι προσωπικότητες άλλαξαν και τα πατριωτικά παράσημα έγιναν πιο υπερβολικά, αλλά η ουσία παρέμεινε οδυνηρά οικεία: στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό, άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ, αντιπαράθεση με κυρίαρχες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα και υποταγή της εγχώριας ευημερίας σε στρατηγικές φιλοδοξίες στο εξωτερικό. Η υποσχεμένη επανάσταση κατέληξε στις ίδιες παλιές νεοσυντηρητικές ανοησίες, που τώρα διατίθενται στην αγορά με την ετικέτα «Πρώτα η Αμερική». Το κίνημα που είχε υποσχεθεί να ανατρέψει το καθεστωτικό κατεστημένο έγινε η πιο πρόσφατη μεταμφίεσή του.

Η ήττα των Ρεπουμπλικανών αποκαλύπτει επίσης την αδυναμία ενός πολιτικού κινήματος που οργανώθηκε γύρω από την προσωπικότητα ενός ανθρώπου και όχι από ένα συνεκτικό πρόγραμμα εθνικής ανανέωσης. Ο Τραμπ απαιτούσε πίστη, απέρριπτε την κριτική και αντιμετώπιζε τη διαφωνία εντός του δικού του κινήματος ως προδοσία. Ωστόσο, η προσωπική πίστη δεν μπορεί να αντισταθμίσει την πολιτική αποτυχία. Οι υποστηρικτές του αναμενόταν να δικαιολογήσουν κάθε αθετημένη υπόσχεση επειδή η εναλλακτική λύση ήταν υποτίθεται χειρότερη. Αυτό το επιχείρημα τελικά εξάντλησε τη χρησιμότητά του. Όταν οι Αμερικανοί ψήφισαν κατά των Ρεπουμπλικανών, δεν αγκάλιαζαν απαραίτητα το Δημοκρατικό κατεστημένο, του οποίου το ιστορικό παγκοσμιοποίησης, παρεμβατισμού και οικονομικής κακοδιαχείρισης παραμένει εξίσου καταστροφικό. Πολλοί απλώς αρνούνταν να ανταμείψουν έναν πρόεδρο που είχε προδώσει τις προσδοκίες που τον έφεραν στην εξουσία. Οι ενδιάμεσες εκλογές απέδειξαν ότι μια λαϊκιστική εξέγερση δεν μπορεί να επιβιώσει επ’ αόριστον με νοσταλγία, πολιτικό θέατρο και επανάληψη υποσχέσεων που έχουν ήδη αθετηθεί.

Η κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών σηματοδοτεί κάτι πιο σημαντικό από μια ακόμη αλλαγή στον έλεγχο του Κογκρέσου. Αντιπροσωπεύει την καταστροφή μιας πολιτικής ψευδαίσθησης που γοήτευσε εκατομμύρια Αμερικανούς και ενέπνευσε εθνικιστικά κινήματα σε όλο τον Δυτικό κόσμο. Ο Τραμπ υποσχέθηκε ειρήνη και έφερε πόλεμο. Υποσχέθηκε ευημερία και έφερε υψηλότερες τιμές. Υποσχέθηκε μαζικές απελάσεις και απέτυχε να πραγματοποιήσει τον μετασχηματισμό που περίμεναν οι υποστηρικτές του. Υποσχέθηκε βιομηχανική αναγέννηση και δεν προσέφερε καμία μεγάλη εθνική ανασυγκρότηση. Πάνω απ’ όλα, υποσχέθηκε να νικήσει το νεοσυντηρητικό κατεστημένο και τελικά υιοθέτησε την ατζέντα του. Η τραγωδία είναι ότι οι Δημοκρατικοί, που επωφελήθηκαν από αυτή την θεαματική αποτυχία, αντιπροσωπεύουν μεγάλο μέρος της ίδιας παρακμάζουσας πολιτικής τάξης. Η Αμερική βρίσκεται τώρα παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο κόμματα που διαφωνούν για …..τη ρητορική, διατηρώντας παράλληλα τις βασικές δομές της ιμπεριαλιστικής εξουσίας.

Η χρυσή εποχή δεν έφτασε ποτέ. Στον αμερικανικό λαό προσφέρθηκε μια επανάσταση αλλά έλαβε μιαν άλλη κυβέρνηση του παλιού καθεστώτος. Το μεγαλύτερο πολιτικό επίτευγμα του Τραμπ μπορεί τελικά να ήταν η καταστροφή του κινήματος που ισχυριζόταν ότι θα έσωζε.

Theodore “Ted” John Pelley

ΠΗΓΗ

Διαφθορά και ελληνική κλεπτοκρατία

Ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της ΝΔ αποτέλεσε βάση για δημιουργία ενός ιδιαιτέρως απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος

Του Γεωργίου Παπασίμου, Δικηγόρου

Η τριπλή αλυσίδα των σκανδάλων, που δημοσιοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα, καταδεικνύει το βάθος της κρίσης της ελληνικής παρασιτικής οικονομίας, το ξεχαρβάλωμα των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους, με συνέπεια το ανεξέλεγκτο έδαφος για την κάθε είδους εγκληματική δράση και παρανομία (φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, απάτες, πλαστογραφίες κ.λπ.). 

Καταρχήν, έχουμε το σκάνδαλο της αλυσίδας φούρνων Το Χωριάτικο, όπου ο φερόμενος ιδιοκτήτης είχε στήσει ένα τεράστιο δίκτυο άνω των πεντακοσίων εταιριών με διαχειριστές αχυρανθρώπους, όπου μέσω αυτών πραγματοποιούσε, πέραν των εικονικών συναλλαγών και των φορολογικών απατών, τεράστια εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή που ζημίωσαν το Δημόσιο και εκ παραλλήλου τον ελληνικό λαό με πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ.

Ακολούθως, το σκάνδαλο με την Pizza Fan, ένα τεράστιο «πλυντήριο» μαύρου χρήματος, με φοροδιαφυγή άνω των 30 εκατομμυρίων ευρώ, που την εμφάνιζαν λογιστικά ως κεράσματα πιτσών! 

Τέλος, το σκάνδαλο με τους πενήντα στημένους αγώνες μπάσκετ, τουλάχιστον κατά την τελευταία πενταετία, όπου ενδεικτικά στο σπίτι μόνο ενός διαιτητή βρέθηκαν σε μετρητά οκτακόσιες είκοσι χιλιάδες ευρώ!

Τα ανωτέρω αποκαλυφθέντα σκάνδαλα επωάστηκαν στο πλαίσιο του στρεβλού και παρασιτικού ελληνικού καπιταλιστικού συστήματος επί χρόνια, αναδεικνύοντας έτσι τις τρομακτικές στρεβλώσεις αυτού αλλά και των παραλυτικών θεσμών του ελληνικού κράτους. Στην κορυφή αυτού του δυστοπικού συστήματος βρίσκεται η οικονομική παρασιτική ολιγαρχία, από την οποία απουσιάζει η εθνική συνείδηση, με την έννοια της παραγωγικής θωράκισης της Ελλάδας. Κάτω από αυτήν, λόγω και των σημάτων κλεπτοκρατίας και μαυραγοριτισμού, που αυτή εκπέμπει, δρα ένας εσμός διάφορων επιτήδειων απατεώνων, που εξαιτίας της ανυπαρξίας σοβαρών και αξιόπιστων προληπτικών ελέγχων από τις αρμόδιες υπηρεσίες βρίσκει έδαφος για τη γιγάντωση πάσης φύσεως σκανδάλων. Πέραν, δε, της οικονομικής διάστασης αυτών έχουμε και τη δημιουργία «ερειπίων» στην πραγματική οικονομία, όπου ξαφνικά χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται μετέωροι στη ζωή τους, ενώ πολλοί άλλοι συμπολίτες, εργαζόμενοι τις περισσότερες φορές, που χρησιμοποιούνται εν αγνοία των ανωτέρω επιτηδείων, βρίσκονται με τρομακτικές χρεώσεις εκατομμυρίων στην αρμόδια εφορία και στον ΕΦΚΑ. Δίπλα, δε, σε όλα αυτά στέκει ένα ανεπαρκές και υπαίτιο πολιτικό σύστημα εξουσίας, που για την προστασία των προνομίων του έχει μετατραπεί σε σάρκα εκ της σαρκός αυτής της παρασιτικής ολιγαρχίας και της δυστοπικής λειτουργίας του ελληνικού οικονομικού συστήματος σε βάρος των συμφερόντων της χώρας και του ελληνικού λαού. 

Ειδικότερα, αν ο δικομματισμός κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης μετατράπηκε, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση αυτής, σε εθνικό βαρίδι, που συνέβαλε λόγω των αβελτηρίων στη χρεοκοπία του 2010, ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της Ν.Δ., ιδίως της τελευταίας κυβερνητικής τριετίας, αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία ενός ιδιαίτερα απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος, που βυθίζει συνεχώς τη χώρα στην παρακμή. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού είναι η διάχυση της κλεπτοκρατίας από τους αφανείς κύκλους, που τέμνεται η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική παρασιτική ολιγαρχία σε μαζική κοινωνική μηχανική μέσω του άκρατου πελατειασμού και της κομματικής λογικής, με απαύγασμα του φαινομένου αυτού τη ληστεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και την μη διερευνηθείσα ακόμη καταλήστευση των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης. Χρήματα που θα έπρεπε να τοποθετηθούν με «ιερό» τρόπο για την ανασυγκρότηση και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με ανταγωνιστικά υποστυλώματα και όχι να καταλήξουν στις τσέπες των «εκλεκτών» της παρασιτικής ολιγαρχίας.

Οδυνηρότερη μάλιστα συνέπεια, πέραν αυτής της τρομακτικής διάχυσης της κλεπτοκρατίας, είναι ο κυνικός δημόσιος λόγος για τη νομιμοποίηση αυτής ως δήθεν μιας κανονικότητας, που εκτείνεται ως αντίληψη τοξικού και επιθετικού λόγου έως τις ρίζες του μαυραγοριτισμού της Κατοχής. Οι εκφράσεις αλλά και η στάση των εκφραστών αυτής της αντίληψης («έτσι γουστάρω, πάντα αυτά γίνονταν κ.λπ.») συνθέτουν τον καμβά μιας επικίνδυνης καθεστωτικής αντίληψης, μέσω της οποίας επιχειρείται η σμίκρυνση των ορίων μεταξύ της ανομίας και της νομιμότητας, του επιθετικού κυνισμού και της ηθικής, που θα έπρεπε να διέπει την πολιτική πράξη από την οποία έχουν λάβει «διαζύγιο».

Οι συνέπειες αυτής της απύθμενης γενικευμένης κλεπτοκρατίας, που φαίνεται να αποτελεί οργανικό στοιχείο της σημερινής κυβέρνησης και του «επιτελικού κράτους», είναι οδυνηρές, τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κοινωνικών αξιών, αφού μέσω αυτών των μηχανισμών όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται προς τον εκμαυλισμό, διογκώνοντας έτσι την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας που συνεχίζεται αμείωτη και παράλληλα μειώνουν τις απαιτούμενες κοινωνικές αντιστάσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναγέννηση της χώρας. Αυτή η κατάσταση αποτελεί τη μήτρα συνεχούς δημιουργίας διάφορων σκανδάλων από οργανωμένες ομάδες, όπως τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα σκάνδαλα.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ο "Τσε Γκεβάρα" Τσίπρας πουλάει "αριστεροσύνη" και "επανάσταση" από το Παρίσι (VIDEO)

 

…Και όπως είχε πει ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε ραδιοφωνική συνέντευξή του  στον ΣΚΑΪ 100.3 στις 27  Ιουλίου 2017: «μα@@κας είναι, μα@@κίες λέει»

Αυτό δεν το κατεβάζουν απο το διαδίκτυο ως «ρητορική μίσους»…

  

Στο «ελεύθερο» διαδίκτυο, όπου ο κάθε χρήστης μπορεί, θεωρητικά, να εκφράζεται χωρίς περιορισμούς, κυκλοφορεί ανάμεσα σε αντίστοιχα καλέσματα κι ένα συγκεκριμένο, το οποίο αποτελεί τον ορισμό της «ρητορικής μίσους». Ασφαλώς το επίμαχο σύνθημα δεν ενοχλεί τους επαγγελματίες ψευτοδημοκράτες, που υπηρετούν το γνωστό «καταδικάζουμε την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», ούτε και τα σαπρόφυτα της αριστεράς, που κλαίγονται νυχθημερόν στα τηλεοπτικά πάνελ για την επανεμφάνιση της «ακροδεξιάς» και τον κίνδυνο «εκφασισμού της κοινωνίας». Αυτόν τον μικρόψυχο εσμό είχε και έχει να αντιμετωπίσει η Χρυσή Αυγή, έναν πολιτικό υπόκοσμο αποτελούμενο από υποκριτές, που θα επιστρατεύσουν κάθε ανήθικο μέσο για να εκφράσουν το συμπλεγματικό τους μίσος απέναντι στον εθνικισμό και στον γνήσιο εκφραστή της, την Χρυσή Αυγή.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Forseti - Dunkelheit

 

«Η Αμερικανική Ασθένεια» του Alain de Benoist

Το κείμενο «Η "Αμερικανική Ασθένεια"» δημοσιεύτηκε στο «Le Figaro Magazine» στις 16 Μαΐου 1981, έξι ημέρες αφότου ο Φρανσουά Μιτεράν κέρδισε τις εκλογές για την προεδρία. Μέχρι τότε, ο Αλέν ντε Μπενουά είχε διατελέσει επί σχεδόν τέσσερα χρόνια μόνιμος σχολιαστής ιδεών στο περιοδικό —αρχικά στο «Le Figaro-Dimanche» και, από τον Οκτώβριο του 1978, στο εβδομαδιαίο έντυπο του Λουί Πωβέλ, το οποίο, στην ακμή του, αριθμούσε δύο με τρία εκατομμύρια αναγνώστες. Το εν λόγω κείμενο τοποθετείται προς το τέλος αυτής της συνεργασίας. Στους μήνες που ακολούθησαν τη νίκη του Μιτεράν, ο Πωβέλ στράφηκε προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τον ανοιχτό θαυμασμό για την Αμερική του Ρίγκαν, ενώ ο αντιαμερικανισμός του Ντε Μπενουά έγινε εντονότερος. Η τακτική συνεργασία του Ντε Μπενουά έλαβε τέλος τον Φεβρουάριο του 1982. Εκ των υστέρων, ένα κείμενο που είχε ως αντικείμενο τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακριβώς σε εκείνη τη χρονική συγκυρία, μπορεί να ερμηνευθεί ως ένδειξη της ρήξης που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Το άρθρο έχει τη μορφή κριτικής παρουσίασης διαφόρων βιβλίων. Ο Ντε Μπενουά ξεκινά επισημαίνοντας ότι είχε ήδη καταπιαστεί με το θέμα: σε συνεργασία με τον Τζόρτζιο Λόκι, είχε συγγράψει ένα εκτενές δοκίμιο —που δημοσιεύτηκε αρχικά στο τεύχος 27–28 (1975) του περιοδικού «Nouvelle École» με τίτλο «Il était une fois dans l’Amérique» («Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική») και κυκλοφόρησε αργότερα στην Ιταλία ως «Il male americano»—, το οποίο πραγματευόταν το ζήτημα. Στη συνέχεια, το έργο «Le mal américain» («Η αμερικανική ασθένεια») του Μισέλ Κροζιέ προσφέρει την οπτική ενός απογοητευμένου πρώην «ατλαντιστή» για μια Αμερική που κυριαρχείται από τις αφαιρέσεις του Διαφωτισμού: τον ηθικό μανιχαϊσμό, το «παραλήρημα της διαδικασίας» και μια «δημοκρατία των δικαστών» στη θέση των πολιτικών ηγετών. Το έργο «Le complexe de Narcisse» («Το σύμπλεγμα του Νάρκισσου») του Κρίστοφερ Λας —η γαλλική έκδοση του βιβλίου «The Culture of Narcissism» («Η κουλτούρα του ναρκισσισμού»)— προσθέτει μια διάγνωση του φιλελεύθερου ατομικισμού που έχει φτάσει στα άκρα του, ενώ ο Ζαν-Πωλ Ντολέ προτείνει μια χαϊντεγκεριανή ανάγνωση της Αμερικής ως μιας «κλιματιζόμενης κόλασης». Και οι τρεις συγκλίνουν σε ένα σημείο: οι Ηνωμένες Πολιτείες ζουν σε ένα διαρκές «παρόν», αποκομμένες από την ιστορική συνέχεια, και ως εκ τούτου αντιλαμβάνονται την ιστορία των άλλων λαών απλώς ως υπανάπτυξη. Στις τελευταίες παραγράφους, το κείμενο στρέφει το βλέμμα από την Αμερική στους Γάλλους θαυμαστές της. Ο De Benoist ειρωνεύεται τους Philippe Sollers και Guy Scarpetta, των οποίων το έργο *Éloge du cosmopolitisme* («Εγκώμιο του κοσμοπολιτισμού») εξυμνούσε την «αποφασιστική σύζευξη του μονοθεϊστικού άξονα και του άρριζου κοσμοπολιτισμού». Καταλήγει με το ρητό του Jean Cau, ότι η Ευρώπη θα αποφύγει να γίνει ρωσική αύριο, μόνο αν αρνηθεί να γίνει αμερικανική σήμερα.

Το δοκίμιο αποτελεί μια συνοπτική διατύπωση των δύο συναφών εννοιών που απέδιδε η «Νέα Δεξιά» (Nouvelle Droite) στον όρο «Αμερική». Η μία αφορά μια ιστορική δύναμη, της οποίας τα συμφέροντα —όπως προβλέπει ο De Benoist— είναι αναπόφευκτο να αποκλίνουν «ριζικά» από εκείνα της Ευρώπης. Η άλλη αφορά μια αρχή πολιτισμικού χαρακτήρα: την πιο ολοκληρωμένη μορφή της οικουμενιστικής, εξισωτικής και ατομικιστικής «ιδεολογίας του Εγώ».

Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο «Le Figaro Magazine» στις 16 Μαΐου 1981. Αναδημοσιεύτηκε στο έργο «Au temps des idéologies «à la mode».

«Ως συνεργάτης συγγραφέας, στην Ιταλία, ενός δοκιμίου με τίτλο «Le mal américain» (H Αμερικάνικη Ασθένεια, 1978), δυσκολεύτηκα να παραμείνω αδιάφορος μπροστά στην κυκλοφορία του βιβλίου του Michel Crozier, το οποίο εκδόθηκε στη Γαλλία με τον ίδιο τίτλο. Πολύ περισσότερο που το βιβλίο αυτό εμφανίζεται την ίδια περίοδο με το έργο του Christopher Lasch, «Le complexe de Narcisse» (Το σύμπλεγμα του Νάρκισσου) — ένα από τα πιο αξιοσημείωτα συγγράμματα που έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα για το συγκεκριμένο θέμα. Ο Michel Crozier, διευθυντής του Κέντρου Κοινωνιολογίας των Οργανώσεων στο CNRS, υπήρξε αρχικά ένας «φιλοαμερικανός της Αριστεράς». Ήταν το 1947: η Αμερική είχε το πρόσωπο του Humphrey Bogart. Στη συνέχεια, επέστρεψε αρκετές φορές πέρα ​​από τον Ατλαντικό, κυρίως για να διδάξει. Γνώρισε τον Kennedy, τον ασυνείδητο· τον Johnson, τον δημαγωγό· τον Nixon, τον πονηρό· τον Carter, τον απλοϊκό. Καθώς και τον Ronald Reagan. Ενθουσιώδης στην αρχή, χρειάστηκε τριάντα χρόνια για να χάσει τις ψευδαισθήσεις του.

Ο Crozier διαπιστώνει σήμερα ότι το αμερικανικό πανεπιστήμιο και η αμερικανική νεολαία είναι αποθαρρυμένα, τα συνδικάτα αποπροσανατολισμένα, η οικονομία πλέει ακυβέρνητη, η γνώση υποκαθίσταται όλο και περισσότερο από την απλοποιημένη σκέψη, η πληροφορία πνίγεται κάτω από τις «ειδήσεις» και η «σπείρα της παρακμής» επικρατεί έναντι της «καινοτομίας». «Αυτή η παρακμή», παρατηρεί, «δεν είναι τυχαία. Έχει τις ρίζες της στα ίδια τα θεμέλια της Αμερικής». Η «αμερικανική ασθένεια» αποτελεί κληρονομιά του Διαφωτισμού. Πρόκειται για την ψευδαίσθηση της απεριόριστης προόδου και την πίστη στις άπειρες δυνάμεις του ορθού λόγου — του οποίου η εμπορική αποτελεσματικότητα αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα. Με συνέπειες όπως ο ηθικός και πολιτικός Μανιχαϊσμός, η πίστη σε ένα «καθολικό αγαθό» που οφείλει να επεκταθεί σε ολόκληρο τον κόσμο (μέσω της διάδοσης του αμερικανικού τρόπου ζωής) και η αντίληψη ότι το κακό είναι ένα «σφάλμα» το οποίο μπορεί να εξαλειφθεί.

Μια τρομακτική ουτοπία, θεμελιωμένη πάνω σε μια εσφαλμένη ανθρωπολογία (ο άνθρωπος είναι «εκ φύσεως καλός») και σε μια απόλυτη άγνοια της ιστορικής πραγματικότητας. Η ψευδαίσθηση του ορθολογισμού υποβαθμίζει όλες τις μη ποσοτικοποιήσιμες πτυχές της κοινωνικής ζωής. Εδρασμένη σε αφηρημένες αρχές —τη Βίβλο, το Σύνταγμα, την «επιδίωξη της ευτυχίας» (sic)— τις οποίες κανείς δεν τολμά ή δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει, το σύνολο της αμερικανικής πολιτικής βασίζεται στην ιδέα ότι οι «λαμβάνοντες αποφάσεις», διαθέτοντας υψηλότατη τεχνική κατάρτιση, μπορούν να συνθέσουν αντικειμενικά τα υπάρχοντα δεδομένα και να εξάγουν από αυτά τη «βέλτιστη απόφαση». Αλλά με βάση τι αποφασίζουν; Σε σχέση με ποιο εγχείρημα; Στην Αμερική, δεν μπορεί να επικαλεστεί κανείς κάποιο ανώτερο συμφέρον. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η αμερικανική κοινωνία δεν αλλάζει ποτέ. Ταλαντευόμενη διαρκώς ανάμεσα στον αφελή αισιόδοξο ενθουσιασμό και την ηθική ενοχή, τον αγγελισμό και τον κυνισμό, τον μανιχαϊσμό και την απόλυτη άρνηση του εξωτερικού κόσμου, επιδιώκει πάντοτε το ίδιο όνειρο: μια παγκόσμια δημοκρατία, όπου όλα τα προβλήματα θα επιλύονται μέσω των θεσμικών διαδικασιών, του «αόρατου χεριού» και της αρχής του laissez-faire — μια κοινωνία που διέπεται από τον νομικισμό και την ειρηνιστική αντίληψη, και για την οποία, τελικά, το ιδεώδες της Disneyland παραμένει η πιο σταθερή αξία.

Ένα τέτοιο σύστημα καταλήγει σε αυτό που ο Crozier δεν διστάζει να αποκαλέσει «τρέλα του δικαίου» και «παραλήρημα της διαδικασίας» — τα μόνα μέσα για την επιβολή μιας στοιχειώδους τάξης σε έναν κόσμο που βρίσκεται υπό την κυριαρχία ενός «εξισωτικού παραληρήματος». Ο συγγραφέας του έργου «La société bloquée» (Η μπλοκαρισμένη κοινωνία) καταγγέλλει, επιπλέον, αυτή τη «Δημοκρατία των δικαστών», στην οποία οι συγκεκριμένες ελευθερίες στραγγαλίζονται σταδιακά από έναν σχολαστικό και αφηρημένο νομικισμό. Η τρέχουσα αμερικανική κρίση, υπογραμμίζει περαιτέρω ο Michel Crozier, σηματοδοτεί επίσης την επιστροφή του τραγικού στοιχείου: την αιφνίδια συνειδητοποίηση ότι ο «πλήρης» κόσμος είναι ταυτόχρονα ένας κόσμος πλουραλιστικός, όπου ο άνθρωπος πολύ συχνά καταλήγει να πράττει κάτι διαφορετικό από αυτό που σκόπευε, και όπου η πολιτική —μη μπορώντας να αναζητήσει στήριγμα στην ηθική— καθορίζεται από «ανορθολογικά» συλλογικά εγχειρήματα.

Ξεκινώντας από λιγότερο προσωπικές παρατηρήσεις, ο Christopher Lasch επιβεβαιώνει αυτή τη διάγνωση. Ωστόσο, για να κατονομάσει την πάθηση, χρησιμοποιεί έναν άλλον όρο: πρόκειται για το «Σύμπλεγμα του Νάρκισσου». Αυτός ο ναρκισσισμός εγγράφεται στη λογική του φιλελεύθερου ατομικισμού, ο οποίος έχει οδηγηθεί στα άκρα του. Τούτο μαρτυρούν, μεταξύ άλλων: η απώλεια της συλλογικής συνείδησης, το μίσος για το Κράτος, η φυγή από τα συναισθήματα, η αποσιώπηση του θανάτου και ο φόβος για το μέλλον, η λογοτεχνική μόδα του αυτοβιογραφικού είδους, η διαμόρφωση μιας καθαρά τεχνητής ή εμπορικής «κοινωνικότητας», η άνοδος ενός ανεύθυνου εγωκεντρισμού, η «υπερβολική απουσία» της οικογένειας, καθώς και η λατρεία ενός «αυθορμητισμού» που καταλήγει σε έναν στείρο κομφορμισμό.

Σε μια κοινωνία που διολισθαίνει διαρκώς προς «το ασήμαντο, το φαινόμενο, το άμεσο θεαματικό» (Crozier), ο νέος Νάρκισσος δεν είναι, ο ίδιος, τίποτε περισσότερο από μια εικόνα που προβάλλεται από το σύστημα των σημείων τα οποία τον περιβάλλουν και ανταλλάσσονται μεταξύ τους. «Δεδομένης της πενίας της εσωτερικής του ζωής», γράφει ο Lasch, «ο Νάρκισσος στρέφεται προς τους άλλους προκειμένου να αποκτήσει την αίσθηση ότι υπάρχει». Έχει ανάγκη να αγαπηθεί και να του το εκφράσουν. Είναι υπερευαίσθητος στην κρίση των άλλων, στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, στις μεταβολές της κοινής γνώμης — στην «εικόνα» του. Δεν διαθέτει πλέον ούτε τη δύναμη ούτε τη θέληση να υπάρξει αυτόνομα, να έχει εσωτερική ζωή, να επιβληθεί ως ο πρωταγωνιστής ενός έργου που θα είχε γράψει ο ίδιος. Ποτέ άλλοτε η αλλοτρίωση —αν η λέξη αυτή έχει κάποιο νόημα— δεν υπήρξε τόσο έντονη.

Στη ρίζα της «αμερικανικής ασθένειας» —όπως και του «Συμπλέγματος του Νάρκισσου»— εντοπίζεται αυτό που ο Κρίστοφερ Λας αποκαλεί παρακμή της ιστορικής αίσθησης: τη «διάβρωση της αίσθησης ότι ζούμε εντός μιας ιστορικής συνέχειας». Γεννημένη μέσα από μια ρήξη με την Ευρώπη και το παρελθόν της —ρήξη που συμβολιζόταν από την «ορμή προς τη Δύση»—, η Αμερική προσβλέπει στο τέλος της ιστορίας. Ζει σε ένα διαρκές παρόν, σε μια «επικαιρότητα» ολοένα και πιο ασυνάρτητη και ασαφή. Αυτός ο «παροντισμός» συνεπάγεται, με τη σειρά του, την πρωτοκαθεδρία του βραχυπρόθεσμου, γεγονός που ευνοεί τον κατακερματισμό της κοινωνίας (εφόσον δεν υφίσταται μακροπρόθεσμο συλλογικό σχέδιο, ο καθένας έχει συμφέρον να προωθεί στο έπακρο τις άμεσες απαιτήσεις του)· ευνοεί επίσης την εξειδίκευση, καθώς και την αντίστροφη επιλογή των «διαρκώς ανήσυχων» —εκείνων που είναι χωρίς ρίζες από κλίση—, εις βάρος των δημιουργών και των στοχαστών με μεγαλύτερο βάθος.

Το δοκίμιο του Jean-Paul Dollé, «Danser maintenant» (Χόρεψε Τώρα) —ένα έργο διαποτισμένο από την αρχή ως το τέλος από τη σκέψη του Nietzsche και του Heidegger— αποτελεί μια μάλλον ετερόκλητη συλλογή, ένα είδος προσωπικού απολογισμού, όπου συναντάμε μια ανάλυση της αμερικανικής νοοτροπίας η οποία, σε πολλά σημεία, συγκλίνει με τις αναλύσεις των Michel Crozier και Christopher Lasch. Ο Dollé παρατηρεί, επίσης, ότι «η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ αποτελούν, μέσα από μια φαινομενική αντίθεση, τις δύο όψεις —την εμπρόσθια και την οπίσθια— του ονείρου (που μετατράπηκε σε εφιάλτη) περί της ορθολογικότητας του Διαφωτισμού». Διαπιστώνει και εκείνος ότι η «χώρα της ελευθερίας» είναι, στην πραγματικότητα, ένα είδος «κλιματιζόμενης κόλασης», όπου ο χρόνος έχει καταργηθεί και η οποία εδράζεται στο αιώνιο παρόν της αβέβαιης ταυτότητάς της. Εξ ου και εκείνη η «ρήξη» που οι Αμερικανοί αισθάνονται τόσο συχνά ανάμεσα στον κόσμο στον οποίο ζουν και στα άλλα έθνη: για εκείνους, ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής των άλλων λαών εκλαμβάνονται πάντοτε ως «ξεπερασμένα», «φολκλορικά» ή ακατάληπτα, καθώς κρίνονται υπό το πρίσμα του διαρκούς παρόντος και μιας απόλυτης τεχνικής ορθολογικότητας. «Αυτό που οι άλλοι λαοί βιώνουν ως ιστορία —δηλαδή ως πεπρωμένο—», γράφει πολύ εύστοχα ο Dollé, «οι Αμερικανοί το αντιλαμβάνονται ως υποανάπτυξη».

Σε αντίθεση με όσα έχουν γραφτεί κατά καιρούς, η άφιξη του Ρόναλντ Ρέιγκαν στον Λευκό Οίκο δεν αφαίρεσε τίποτα από την αξία αυτών των παρατηρήσεων — το αντίθετο μάλιστα, καθώς η εκλογή του Ρέιγκαν σφράγισε, κατά μία έννοια, την επιστροφή της Αμερικής στον εαυτό της. Όμως, παραδόξως —ή, ίσως, σημαδιακά—, τη στιγμή ακριβώς που στην Ευρώπη η κοινή γνώμη αρχίζει να αποβάλλει τις ψευδαισθήσεις της για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα τμήμα της διανοούμενης Αριστεράς —το οποίο, είναι αλήθεια, έχει γαλουχηθεί από παιδική ηλικία στη «δυτική αμερικανόσφαιρα»— ανακαλύπτει ότι τρέφει βαθιές συγγένειες με τη χώρα αυτή.

Το 1977, ένα τεύχος της επιθεώρησης «Tel Quel» έδωσε το σύνθημα της εκκίνησης. Ο διευθυντής της, Philippe Sollers —πρώην συνοδοιπόρος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο οποίος επί Ιωάννη Παύλου Β΄ πέρασε από τον μαοϊσμό στον πολωνικό καθολικισμό— μας δηλώνει τώρα ότι αισθάνεται Αγγλοσάξονας, μονοθεϊστής και λακανικός. Μάλιστα, διευκρινίζει πως θα ήθελε «να έχει ένα αγγλικό διαβατήριο» («Le Matin», 15 Ιανουαρίου 1981). Σίγουρα δεν είμαι εγώ εκείνος που θα του το αρνηθεί! Ο Guy Scarpetta, αναπτύσσοντας ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο «Art Press International» (Μάρτιος 1979), δημοσιεύει με τη σειρά του έναν «Έπαινο του κοσμοπολιτισμού» («Éloge du cosmopolitisme») —φτιαγμένο από ψίχουλα που έπεσαν από το τραπέζι του B. H. Lévy—, στον οποίο η Αμερική παρουσιάζεται, επίσης, ως το αιώνιο καταφύγιο για όλους εκείνους που σκοπεύουν να ξεφύγουν —η φράση επαναλαμβάνεται ακούραστα— από τον «ιδεολογικό μηχανισμό της ύπαρξης που διαθέτει ρίζες». Στην αμερικανική κοινωνία, η οποία ανέχεται τα πάντα αλλά δεν σέβεται τίποτα, ο Guy Scarpetta νιώθει σαν το ψάρι στο νερό. Ενθουσιασμένος από το «μικρό μήκος κύματος» της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών, μας περιγράφει τη «μέθη» που τον καταλαμβάνει όταν φτάνει στη Νέα Υόρκη, την «ευτυχία της εξορίας» του, τη χαρά του να παρατηρεί ότι, όσον αφορά την εξάλειψη των ριζοβόλων πολιτισμών, οι πολυεθνικές της Wall Street πετυχαίνουν εκεί όπου ο Μαρξ απέτυχε. Και συνεχίζει κηρύττοντας την «αποφασιστική σύζευξη του μονοθεϊστικού άξονα και του κοσμοπολίτικου ξεριζωμού» (μια ενδιαφέρουσα σύζευξη, πράγματι). Και τάσσεται υπέρ του αποικισμού των συνειδήσεων από την αιώνια Αμερική. (Άλλωστε, όπως λέει, «η ίδια η έννοια μιας ριζωμένης λαϊκής κουλτούρας είναι κάτι που πρέπει να πιάνεις μόνο με τσιμπίδα».) Αυτό, όπως φαίνεται, είναι το μυστικό της «νεωτερικότητας».

Νεωτερικότητα; «Η πρωτοπορία που σήμερα αξιώνει να είναι τέτοια, θα αποτελεί την οπισθοφυλακή του αύριο», απάντησε πρόσφατα η Marguerite Yourcenar. Στην πραγματικότητα, όπως έχει γράψει ο Jean Baudrillard, σήμερα τίποτα δεν είναι πλέον νεωτερικό. Όλα είναι απλώς «τρέχοντα» (actual). Και ακριβώς εδώ έγκειται το δράμα. Το να αποσυνδέσεις το παρόν από το παρελθόν σημαίνει να αποκληρώσεις το μέλλον: θα μπορούσε άραγε μια καινοτομία χωρίς ρίζες να είναι όντως καινούργια; Όσο για τη νεωτερικότητα που οραματίζεται ο Scarpetta, αυτή παραπέμπει μάλλον στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» του Χάξλεϋ και στο «1984» του Όργουελ.

Ο κοσμοπολιτισμός μπορεί να αποτελεί μια νοητική στάση, όχι μια απτή πραγματικότητα. Το να αλλάξει κανείς χώρα σημαίνει, εντούτοις, ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε κάποια χώρα. Το να αλλάξει κανείς υπηκοότητα —ακόμη και να αλλάζει κάθε χρόνο— σημαίνει, εντούτοις, ότι απλώς μεταβαίνει από τη μία υπηκοότητα στην άλλη. Μπορεί, λοιπόν, να αναρωτηθεί κανείς αν ένα έργο όπως αυτό του Scarpetta —το οποίο, αν και συμβάλλει αναμφισβήτητα στη διασάφηση της συζήτησης, αποσκοπεί ίσως κυρίως στο να μας κάνει να αποδεχτούμε μια περαιτέρω υποτέλεια— εμφανίζεται σε μια συγκυρία κατά την οποία γίνεται όλο και πιο σαφές, μέρα με τη μέρα, ότι τα ευρωπαϊκά και τα αμερικανικά συμφέροντα είναι, μακροπρόθεσμα, καταδικασμένα να αποκλίνουν ριζικά. Όπως είπε ο Jean Cau: «Στο πλαίσιο της αποικιοκρατίας, ο μόνος τρόπος για να μην είμαστε Ρώσοι αύριο είναι να μην είμαστε Αμερικανοί σήμερα» (Pourquoi la France, Table ronde, 1975)».

 ΠΗΓΗ & ΠΗΓΗ