«Νέοι Γάλλοι» και καταστροφές: δεν είναι κοινωνική αναταραχή, είναι εθνοτική εξέγερση χαμηλής έντασης

Η Γαλλία φλέγεται σε ολοένα και πιο συχνά χρονικά διαστήματα: το 2005, το καλοκαίρι του 2023, μετά τον θάνατο του Γαλλοαλγερινού Ναχέλ Μερζούκ, μετά τη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν στο Champions League τον περασμένο Μάιο, και ξανά με τα πρόσφατα βίαια επεισόδια  που συνδέονται με τις μαθητικές/φοιτητικές διαμαρτυρίες. Λεηλασίες καταστημάτων, αντάρτικο πόλεων, εμπρησμοί και καταστροφές σχολείων, δημόσιων κτιρίων και αυτοκινήτων, λιθοβολισμοί και εμπρηστικές επιθέσεις, ζημιές δισεκατομμυρίων ευρώ: ο απολογισμός είναι αυτός ενός εμφυλίου πολέμου.

Κάθε φορά, οι επίσημοι σχολιαστές, ως άνευ όρων αντανακλαστικό, μιλούν για αποκλεισμό, συστημικό ρατσισμό και φτώχεια. Τα δεδομένα, ωστόσο,  λένε το αντίθετο: οι δράστες των βίαιων επεισοδίων είναι στη συντριπτική τους  πλειοψηφία οι λεγόμενοι «νέοι Γάλλοι», δηλ. νέοι με καταγωγή από το Μαγκρέμπ και την υποσαχάρια Αφρική.

Δημογραφικός Μετασχηματισμός της Γαλλίας και συναφής εγκληματικότητα

Το 2025, σύμφωνα με το INSEE ((Institut national de la statistique et des études économiques - Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών), η Γαλλία είχε περίπου 8 εκατομμύρια μετανάστες, που αντιστοιχούν στο 11,6% του πληθυσμού. Σχεδόν οι μισοί (49,2%) γεννήθηκαν στην Αφρική, εκ των οποίων περίπου το 29% γεννήθηκαν στο Μαγκρέμπ (με πρώτη  την Αλγερία, ακολουθούμενη από το Μαρόκο και την Τυνησία). Οι απόγονοι μεταναστών που έχουν ήδη πολιτογραφηθεί είναι ακόμη περισσότεροι, περίπου 11 εκατομμύρια: μεταξύ αυτών, οι έχοντες αφρικανική καταγωγή κυριαρχούν (περίπου 48%). Το Παρατηρητήριο Μετανάστευσης και Δημογραφίας έχει δημοσιεύσει προβλέψεις που δείχνουν ότι, με τις τρέχουσες ροές και πολιτογραφήσεις, ο γηγενής πληθυσμός της χώρας  θα αποτελεί μειονότητα γύρω στο 2050. Πρόκειται για μια προοδευτική εθνική υποκατάσταση πληθυσμού και εισαγωγή πολιτισμών που συχνά δεν αφομοιώνονται και οι οποίοι παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας.

Το 2025, σύμφωνα με στοιχεία του γαλλικού Υπουργείου Δικαιοσύνης, τα οποία ανέφερε η «Le Figaro», οι αλλοδαποί αντιπροσώπευαν το 24,5% όλων των κρατουμένων. Αυτό το ποσοστό, ωστόσο, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα μιας και δεν περιλαμβάνει τους μετανάστες που έχουν ήδη πολιτογραφηθεί. Η Frontières Media εξασφάλισε μια λίστα με τα ονόματα και τα επώνυμα των κρατουμένων στις φυλακές Fresnes. Το 64,9% των κρατουμένων δεν είχαν ευρωπαϊκό επώνυμο. Συγκεκριμένα, μεταξύ των 1.239 κρατουμένων, τα επώνυμα αραβικής προέλευσης αντιπροσώπευαν το 35,5% και τα επώνυμα από την υποσαχάρια Αφρική το 24,7%.

Οι εξεγέρσεις του Οκτωβρίου

Κατά τη διάρκεια των ταραχών του Οκτωβρίου, εμφανίστηκαν σημαίες των χωρών καταγωγής των «νέων Γάλλων», και πανό υπέρ του Αλλάχ και της Τζιχάντ. Τα μερικώς κρυμμένα πρόσωπα των ταραχοποιών αποκάλυπταν την μη ευρωπαϊκή τους καταγωγή. Δεν επρόκειτο για μαθητικές/φοιτητικές διαμαρτυρίες, αλλά για μια ολοκληρωμένη εθνοτική εξέγερση. Ήταν η αντίδραση ομάδων που αποτελούνταν από «νέους Γάλλους» που δεν ταυτίζονται με τη Γαλλία, που θεωρούν τους άλλους ως εχθρούς και που εκμεταλλεύονται κάθε πρόσχημα για να λεηλατήσουν και να βάλουν φωτιές. Αυτό δεν αποτελεί ένα σποραδικό φαινόμενο, αλλά ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται  εδώ και είκοσι χρόνια.

Η Γαλλία επιχείρησε την αφομοίωση των μεταναστών, αλλά απέτυχε σε μεγάλη κλίμακα. Οι κοινωνικές παραλληλίες (άτυπη σαρία, πίεση από την κοινότητα, ενδογαμία κ.λπ.), το οργανωμένο έγκλημα από διάφορες αφροασιατικές φυλές, η ισλαμιστική τρομοκρατία και η περιφρόνηση των ευρωπαϊκών αξιών κυριαρχούν. Πράγματι, ο όρος «νέοι Γάλλοι», που χρησιμοποιείται από τον Jean-Luc Mélenchon, περιγράφει με ακρίβεια αυτούς τους πληθυσμούς που αποκτούν την υπηκοότητα αλλά διατηρούν την ταυτότητα της χώρας καταγωγής τους.

Η καταστροφή δεν είναι διαμαρτυρία κατά της αδικίας. Είναι η έκφραση μιας εθνοπολιτισμικής σύγκρουσης χαμηλής έντασης: ομάδες που απορρίπτουν τη γαλλική τάξη, που υπερεκπροσωπούν το έγκλημα και που, δημογραφικά, αυξάνονται ταχύτερα. Η συνέχιση της άρνησης αυτών των στοιχείων αποτελεί αυτοκτονική πολιτική. Τα γεγονότα είναι σαφή: οι émeutes (ταραχές) έχουν ένα συγκεκριμένο εθνοτικό πρόσωπο. Η άρνηση αυτού είναι η πιο αγνή μορφή πολιτικής αυταπάτης.

Francesca Totolo

ΠΗΓΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΥΠΑΡΚΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΚΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

Ο όρος "υπαρκτός σοσιαλισμός" καθιερώθηκε την εποχή του Μπρέζνιεφ στη Σοβιετική Ένωση για να διαχωρίσει τον πραγματικό, υφιστάμενο σοσιαλισμό που είχε εφαρμοστεί στην πράξη από τη θεωρητική και ουτοπική ιδέα του διεθνιστικού σοσιαλισμού όπως την διατύπωσαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η εν Ελλάδι αριστερά επικαλούνταν συχνά τον όρο υπαρκτός σοσιαλισμός, αναφερόμενη στα πολιτικά και οικονομικά συστήματα που είχαν διαμορφωθεί στη Σοβιετική Ένωση και στις χώρες του ανατολικού συνασπισμού. Ήταν η προσπάθεια να αντιπαρατεθεί ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο στον καπιταλισμό, με κεντρικό στοιχείο την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Ένα μοντέλο που παρουσιάστηκε ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κυριαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, αλλά το οποίο, στην εφαρμογή του, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και τελικά κατέρρευσε στις περισσότερες χώρες όπου εφαρμόστηκε.

Η πραγματική οικονομική ανεξαρτησία των λαών δεν κατακτάται με ισοπέδωση των τάξεων ούτε φυσικά με τον κομμουνισμό. Χτίζεται με την ολική συνεργασία του έθνους με κοινό όραμα, με την παραγωγή, την αυτάρκεια και εν τέλει την απελευθέρωση του ανθρώπου από την δουλεία των διεθνών τραπεζιτών.

Σήμερα, όμως, οφείλουμε ως Εθνικοί Κοινωνιστές να θέσουμε ένα διαφορετικό ερώτημα. Τι θα σήμαινε να μιλήσουμε για έναν «υπαρκτό εθνικό σοσιαλισμό» όχι ως ένα σύνθημα πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά ως ένα σύστημα οικονομικών σχέσεων που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη; Τι θα σήμαινε να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την οικονομική ανεξαρτησία ως μια υπόσχεση για το μέλλον και να αρχίσουμε να τη δημιουργούμε με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα;

Η απάντηση βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, στον τρόπο με τον οποίο ζει ο καθένας από εμάς, πως παράγουμε, καταναλώνουμε και οργανώνουμε γενικότερα  την καθημερινή μας ζωή.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος, αλλά η καθημερινότητά του εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από μηχανισμούς τους οποίους δεν ελέγχει. Εργάζεται για να πληρώνει το ενοίκιο ή το στεγαστικό του δάνειο, αγοράζει την τροφή του από τις μεγάλες αλυσίδες λιανεμπορίου, εξαρτάται από τις τράπεζες για την απόκτηση μιας κατοικίας και συχνά αναγκάζεται να δανειστεί ακόμη και για να καλύψει βασικές ανάγκες.

Ο μισθός έρχεται και φεύγει. Οι λογαριασμοί συσσωρεύονται. Οι τιμές καθορίζουν τι θα μπει στο οικογενειακό τραπέζι. Η παραγωγή της τροφής, η μεταποίησή της, η μεταφορά και η διάθεσή της συγκεντρώνονται σε ολοένα μεγαλύτερα οικονομικά δίκτυα, ενώ ο απλός άνθρωπος απομακρύνεται από τη δυνατότητα να καλύπτει μόνος του έστω ένα μέρος των αναγκών του. Και σε όλο αυτό το δυστοπικό περιβάλλον πρέπει να τονίσουμε ότι πολίτης εξαρτάται πλέον και από τις προθέσεις της κυβέρνησης. Θυμάστε τι έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ με τις τράπεζες. Το ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον με τα καύσιμα ή και με τα τρόφιμα.

Αυτό φυσικά είναι μια από τις βαθύτερες αντιφάσεις του σύγχρονου οικονομικού συστήματος. Ο άνθρωπος διαθέτει περισσότερα τεχνολογικά μέσα από οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή, αλλά συχνά έχει χάσει την πρακτική δυνατότητα να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη χωρίς τη διαμεσολάβηση της αγοράς. Και εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα. Μπορεί να υπάρξει ουσιαστική οικονομική ανεξαρτησία όταν κάθε βασική ανάγκη εξαρτάται από την αγορά και κάθε οικονομική δυσκολία αντιμετωπίζεται με την αναζήτηση περισσότερου χρήματος;

Η οικονομική ανεξαρτησία δεν βρίσκεται στην θεωρία. Βρίσκεται στο εργαστήριο, στο μικρό αγρόκτημα, στο συνεργείο, στην οικοτεχνία και σε κάθε χώρο όπου ο άνθρωπος δημιουργεί κάτι χρήσιμο με την εργασία του. Ένα χωριό που παράγει μέρος των τροφίμων του, διαθέτει τεχνίτες, επισκευάζει τα εργαλεία του και οργανώνει τη συνεργασία των κατοίκων του, έχει περισσότερες δυνατότητες να αντιμετωπίσει μια οικονομική κρίση από μια αστική κοινότητα που εξαρτάται αποκλειστικά από την εξωτερική αγορά.

Μια οικογένεια που καλλιεργεί τα λαχανικά της, παράγει το ελαιόλαδό της ή εκτρέφει ζώα για ένα μέρος των διατροφικών της αναγκών δεν παύει να χρειάζεται χρήματα. Περιορίζει, όμως, το ποσό που είναι υποχρεωμένη να δαπανήσει για να επιβιώσει. Ένας τεχνίτης που επισκευάζει μηχανήματα, ένας ξυλουργός που κατασκευάζει έπιπλα, ένας παραγωγός που μεταποιεί τα προϊόντα του και μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζεται εξοπλισμό, γνώσεις και εργασία δημιουργούν κάτι πολύ σημαντικότερο από μια απλή οικονομική δραστηριότητα. Δημιουργούν πραγματικές δυνατότητες ανεξαρτησίας. Αυτός είναι ο πυρήνας μιας παραγωγικής αντίληψης για την κοινωνία. Η εργασία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως μέσο απόκτησης μισθού, αλλά και ως δύναμη δημιουργίας αγαθών, υποδομών και σχέσεων αμοιβαίας εξυπηρέτησης.

Και κάπως έτσι το χωριό ή ένας μικρός οικισμός αποκτάει ξανά ιδιαίτερη σημασία. Οι μεγάλες αστικές πόλεις έχουν συγκεντρώσει πληθυσμό, υπηρεσίες, εμπόριο και βιομηχανικές δραστηριότητες. Παράλληλα, όμως, έχουν δημιουργήσει μια καθημερινότητα στην οποία η επιβίωση εξαρτάται ολοκληρωτικά από το εισόδημα και την οργανωμένη αγορά. Ο κάτοικος μιας πολυκατοικίας δεν μπορεί να παράγει την τροφή του, να αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες προϊόντων ή να αναπτύξει μια μικρή παραγωγική δραστηριότητα. Για κάθε διατροφική ανάγκη του πρέπει να απευθυνθεί στα σουπερμάρκετ.

Στην ύπαιθρο, οι δυνατότητες είναι διαφορετικές. Η γη, ακόμη και όταν είναι περιορισμένη, μπορεί να προσφέρει χώρο για καλλιέργεια. Μια μικρή αποθήκη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Ένας στάβλος μπορεί να φιλοξενήσει μια περιορισμένη εκτροφή. Ένα παλιό αγροτικό κτίσμα μπορεί να μετατραπεί σε χώρο συντήρησης εργαλείων ή επεξεργασίας προϊόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι το χωριό αποτελεί από μόνο του λύση για κάθε κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα. Ούτε ότι η πόλη είναι καταδικασμένη να παραμείνει αποκλειστικά καταναλωτική. Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει ακόμη και σε αστικές κοινότητες να αναπτύξουν συλλογικούς κήπους, εργαστήρια επισκευών, συνεταιρισμούς και δίκτυα αλληλοβοήθειας.

Σημαίνει, όμως, ότι η ύπαιθρος προσφέρει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: τη δυνατότητα να συνδεθεί άμεσα η εργασία με την παραγωγή βασικών αγαθών.

Εάν θέλουμε να μιλάμε για μια κοινωνία που διεκδικεί μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στην οικονομική της ζωή, πρέπει να ξαναδώσουμε αξία στον πρωτογενή τομέα, στη μικρή παραγωγή, στην τεχνική γνώση και στην αξιοποίηση των τοπικών πόρων. Όχι ως επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, αλλά ως σύγχρονη στρατηγική για το μέλλον.

Και δεν είναι μόνο η παραγωγή για την κατανάλωση. Ας υποθέσουμε ότι μια μικρή κοινότητα αποτελείται από έναν κτηνοτρόφο, έναν παραγωγό δημητριακών, έναν μελισσοκόμο, έναν μηχανικό και έναν ξυλουργό. Ο καθένας διαθέτει διαφορετικές γνώσεις, διαφορετικά εργαλεία και διαφορετικές παραγωγικές δυνατότητες. Εάν όλοι υποχρεώνονται να πωλούν τα προϊόντα τους, να εισπράττουν χρήματα και στη συνέχεια να αγοράζουν από την αγορά οτιδήποτε χρειάζονται, κάθε συναλλαγή εξαρτάται από τις τιμές που επικρατούν.

Εάν, όμως, οργανώσουν ένα δίκτυο αμοιβαίας συνεργασίας, μπορούν να ανταλλάσσουν ένα μέρος των προϊόντων και των υπηρεσιών τους. Ο κτηνοτρόφος μπορεί να διαθέτει προϊόντα στον παραγωγό δημητριακών, ο ξυλουργός να κατασκευάζει ή να επισκευάζει εξοπλισμό και ο μηχανικός να προσφέρει τεχνική εργασία. Οι συναλλαγές μπορούν να πραγματοποιούνται με άμεση ανταλλαγή, με συμφωνημένες μονάδες αμοιβαίας πίστωσης ή με άλλες διαφανείς μορφές κοινοτικής συνεργασίας.Έτσι, ένα μέρος των αναγκών καλύπτεται χωρίς να απαιτείται χρηματική πληρωμή σε κάθε επιμέρους συναλλαγή.

Αυτό δεν καταργεί φυσικά το χρήμα, ούτε εξασφαλίζει πλήρη αυτάρκεια. Τα φάρμακα, τα καύσιμα, ο ηλεκτρικός εξοπλισμός, οι φόροι και πολλά άλλα αγαθά εξακολουθούν να απαιτούν πρόσβαση στην ευρύτερη οικονομία. Η ανταλλακτική οικονομία, όμως, μπορεί να μειώσει την εξάρτηση από αυτήν, να ενισχύσει τις τοπικές σχέσεις εμπιστοσύνης και να κρατήσει μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής αξίας μέσα στην κοινότητα.

Εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη διαμαρτυρία για ένα οικονομικό σύστημα και στην προσπάθεια δημιουργίας εναλλακτικών οικονομικών σχέσεων η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικό εθνικό και υπαρκτό σοσιαλισμό, έστω και σε τοπικό επίπεδο. 

Και εδώ αρχίζει ο φόβος του συστήματος. Οι διαδηλώσεις, οι απεργίες και οι πολιτικές διεκδικήσεις αποτελούν ιστορικά σημαντικά εργαλεία κοινωνικής πίεσης. Δεν υπάρχει λόγος να υποτιμάται η αξία τους. Ωστόσο, η διαμαρτυρία από μόνη της δεν δημιουργεί τρόφιμα, δεν παράγει ενέργεια και δεν εξασφαλίζει την καθημερινή επιβίωση μιας οικογένειας. Η βαθύτερη πρόκληση για ένα οικονομικό σύστημα που στηρίζεται στην αδιάκοπη κυκλοφορία του χρήματος είναι η ανάπτυξη πραγματικών δυνατοτήτων παραγωγής και συνεργασίας έξω από τα συνηθισμένα εμπορικά κανάλια που συνεπάγεται η παράκαμψη -έστω και εν μέρει, τελικά του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος. 

Όταν μια οικογένεια μπορεί να καλύψει ένα μέρος των διατροφικών της αναγκών από τη δική της παραγωγή, χρειάζεται λιγότερα χρήματα για αυτόν τον σκοπό. Όταν μια κοινότητα διαθέτει δίκτυο ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών, μειώνει την ανάγκη να προσφεύγει στην αγορά για κάθε μικρή ανάγκη. Όταν οι παραγωγοί συνεργάζονται για την αποθήκευση, τη μεταφορά και τη διάθεση των προϊόντων τους, μπορούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους από ισχυρούς μεσάζοντες.

Η οικονομική δύναμη μιας κοινότητας δεν μετριέται μόνο από το πόσα χρήματα διαθέτουν τα μέλη της, αλλά και από το πόσα χρήσιμα αγαθά και υπηρεσίες μπορούν να παράγουν, να συντηρούν και να ανταλλάσσουν.

Αυτή η κατεύθυνση δεν απαιτεί απομόνωση από την υπόλοιπη κοινωνία. Απαιτεί οργάνωση, παραγωγική γνώση, εμπιστοσύνη, διαφάνεια και σταθερούς κανόνες συνεργασίας.

Εάν θέλουμε να συζητήσουμε σοβαρά για έναν υπαρκτό εθνικό σοσιαλισμό, οφείλουμε πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αρκεί να επικαλούμαστε την Πατρίδα, την εθνική κοινωνική δικαιοσύνη ή την εθνική παραγωγή.  Χρειάζονται μικρές παραγωγικές μονάδες, συνεργατικά σχήματα, δίκτυα ανταλλαγής, τεχνική εκπαίδευση, αξιοποίηση της εγκαταλελειμμένης γης και ουσιαστική σύνδεση του παραγωγού με τον καταναλωτή. Χρειάζεται, επίσης, να διασφαλίζεται ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτές τις προσπάθειες απολαμβάνουν δίκαιους όρους εργασίας, ελεύθερη συμμετοχή και διαφανείς διαδικασίες. Η παραγωγική αυτάρκεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί με συνθήματα ούτε με την εξιδανίκευση της φτώχειας. Απαιτεί κεφάλαιο, εργαλεία, υποδομές, γνώση και συλλογική προσπάθεια. Απαιτεί ακόμη την αναγνώριση ότι κανένα χωριό και καμία κοινότητα δεν μπορούν να παράγουν τα πάντα. Η πραγματική ανθεκτικότητα προκύπτει από τη συνεργασία διαφορετικών παραγωγικών μονάδων και όχι από την αυτάρκεια του καθενός απομονωμένα.

Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθούν σχέσεις στις οποίες ο άνθρωπος δεν θα είναι απλώς ένας εργαζόμενος που πουλά τον χρόνο του και ένας καταναλωτής που αγοράζει όσα χρειάζεται, αλλά ένας ενεργός παραγωγός που συμμετέχει στη διαμόρφωση της οικονομικής ζωής της κοινότητάς του.

Το ερώτημα για τη δική μας εποχή δεν είναι απλώς πως θα ευαγγελιζόμαστε έναν εθνικό σοσιαλισμό αλλά πως θα δώσουμε ένα διαφορετικό οικονομικό σύστημα και θα κάνουμε την οικονομική ανεξαρτησία χειροπιαστή στην καθημερινή ζωή μας.

Για έναν άνθρωπο που ζει στην ύπαιθρο, αυτό μπορεί να σημαίνει την καλλιέργεια ενός χωραφιού, την εκτροφή λίγων ζώων, την παραγωγή τροφίμων και τη συνεργασία με άλλους παραγωγούς. Για έναν άνθρωπο της πόλης, μπορεί να σημαίνει τη συμμετοχή σε έναν συνεταιρισμό, ένα συλλογικό εργαστήριο ή ένα δίκτυο ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών.

Το κοινό στοιχείο είναι η προσπάθεια να μειωθεί η εξάρτηση από μηχανισμούς που ο άνθρωπος δεν ελέγχει και να αυξηθεί η δυνατότητά του να συμμετέχει άμεσα στην παραγωγή και στη διανομή του πλούτου που δημιουργεί.

Ίσως η ουσιαστική ελευθερία δεν εξαντλείται στο δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι. Περιλαμβάνει και τη δυνατότητα να παράγεις, να δημιουργείς, να συνεργάζεσαι και να καλύπτεις ένα μέρος των αναγκών σου χωρίς να εξαρτάσαι για τα πάντα από το πορτοφόλι σου. Το πιο ουσιαστικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσο χρήμα έχουμε, αλλά πόσα μπορούμε να δημιουργήσουμε χωρίς να χρειάζεται να αγοράζουμε τα πάντα.

Εκεί αρχίζει η συζήτηση για μια πραγματική παραγωγική ανεξαρτησία. Εκεί η πολιτική θεωρία συναντά την καθημερινή πράξη. Και εκεί κάθε ιδέα που υπόσχεται μια διαφορετική κοινωνία καλείται να αποδείξει την αξία της όχι μόνο με τα λόγια, αλλά με όσα είναι ικανή να οικοδομήσει. 

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά ή πολύ δύσκολα να εφαρμοστούν. Όμως η ανταλλακτική οικονομία και η πρωτογενή παραγωγή είναι το μοναδικό όπλο μας απέναντι στον κρατικό τέρας της μεταπολίτευσης που έχει γίνει το καλύτερο όργανο του διεθνούς κεφαλαίου. 

Ίσως πάλι το μέλλον των Εθνικιστών να μην είναι τίποτα άλλο από το γκέτο. Ίδωμεν!

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΠΗΓΗ: ierosloxos2012.blogspot.com

Φαυλοκρατία & Χαχολοκρατία: «Και α και ου και δαπνουδουφουκού» - VIDEO

Looking for Europe - The Neofolk Compendium CD I & II

Ἡ Ἐπσταϊνία συμπληρώνει 250 χρόνια

  

Τοῦ Povl H. Riis-Knudsen (Μετάφρασις ἐκ τοῦ Δανικοῦ πρωτοτύπου)

Οἱ ΗΠΑ ἑώρτασαν τὴν 250ὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεώς τους στὶς 4 Ἰουλίου 2026. Ἡ ἐπέτειος αὐτὴ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ᾿μένα. Συμπληρώνονται ἀκριβῶς 50 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐπισκέφθηκα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ μιλήσω στὸ συνέδριο τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ τῶν Λευκῶν (The National Socialist White People᾿s Party), μὲ ἀφορμὴν τὴν διακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τῶν ΗΠΑ. Ἔτσι ἄρχισε ἡ ἀμερικανικὴ περίοδος τῆς ζωῆς μου, ποὺ διήρκεσε σαράντα χρόνια πλήρη γεγονότων. Γνώρισα πολλοὺς ἐνδιαφέροντες ἀνθρώπους καὶ ταξίδεψα σὲ ὅλες τὶς πολιτεῖες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Χαβάη. Θὰ ἔχω διανύσει τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα στὴν χώρα. Ἀγάπησα πολὺ τὴν Ἀμερική — ὄχι ὅμως τὸ ἀμερικανικὸ κράτος.

Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ἀποτελοῦν κρατικὸ σχηματισμό, ὄχι ὅμως ἔθνος – καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμερικανικὸς λαός. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἦσαν Ἰσπανοί· ἀκολούθησαν οἱ Βρετανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ Jamestown (VA.)  τῆς Βιρτζίνιας τὸ 1607, μὲ πρωτίστως ἐμπορικοὺς σκοπούς. Τὸ 1620 ἀκολούθησε μία ὁμάδα θρησκευτικῶς διαφωνούντων, ποὺ ἐγκατεστάθη στὴν Μασαχουσέτη. Οἱ αὐτόχθονες παρακολουθοῦσαν μὲ περιέργεια. Θεωροῦσαν τοὺς μετανάστες «φίλους ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη γνωρίσει» – καὶ οἱ Ἰνδιάνοι τοὺς βοήθησαν νὰ ἐπιβιώσουν. Οἱ ἴδιοι ὅμως ὑπέστησαν τελικῶς μαζικὴ γενοκτονία – καὶ ὅσοι ἐπέζησαν εὑρέθησαν σὲ καταυλισμοὺς περιορισμοῦ. Γράφω πολὺ περισσότερα γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ στὸν δεύτερο τόμο τῶν ἀπομνημονευμάτων μου «Στὴν μακρὰ σκιὰ τῆς σβάστικας», καθὼς καὶ στὸν τρίτο, ποὺ ἑτοιμάζεται καὶ θὰ κυκλοφορήσῃ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄνοιξι μὲ τίτλο «Μὲ τὴν σβάστικα ὡς φορτίο». Δὲν εἶναι λανθασμένο νὰ ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ θεμελιώθηκαν ᾿πάνω στὴν γενοκτονία καὶ τὴν δουλεία.

Τὸ 1776 οἱ δεκατρεῖς μικρὲς ἀποικίες στὴν δυτικὴ ἀκτὴ τῆς ἠπείρου συγκρότησαν μίαν Ἕνωσι. Ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, ἡ ὁποία ὑπεχρεώθη νὰ συνθηκολογήσῃ τὸ 1783, ὕστερα ἀπὸ αἱματηρὸ πόλεμο. Σταδιακῶς οἱ ΗΠΑ ἐπεξέτειναν τὴν ἐπικράτειά τους, ἄλλοτε μὲ ἐξαγορὰ καὶ ἄλλοτε μὲ πόλεμο, ὥστε σήμερα ν᾿ ἀποτελοῦνται ἀπὸ 50 πολιτεῖες, ποὺ καλύπτουν περίπου τὸ 40% τῆς βορειοαμερικανικῆς ἠπείρου.

Τὸ πολυδιαφημισμένο Σύνταγμα τῶν ΗΠΑ συνετάχθη γιὰ ἕνα κράτος ἀποτελούμενο ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς δεκατρεῖς μικρὲς πολιτεῖες, τῶν ὁποίων ἡ κυριώτερη πηγὴ εἰσοδήματος ἦταν ἡ γεωργία. Ὁ πληθυσμός τους — ἂν ἐξαιρέσουμε τοὺς Ἰνδιάνους, ποὺ δὲν ἐθεωροῦντο σημαντικοί — ἦτο ἐξαιρετικῶς ὁμοιογενής: κυρίως προτεσταντικὸς καὶ κυρίως βρετανικῆς καταγωγῆς, μὲ κάποια γερμανικὴ πρόσμειξι. Οἱ ἐκλογὲς διεξάγονταν σὲ σχετικῶς μικρὲς τοπικὲς περιφέρειες, ὅπου οἱ ψηφοφόροι γνώριζαν τοὺς ὑποψηφίους γιὰ τὰ δημόσια ἀξιώματα. Οἱ τελευταῖοι δὲν ἐλάμβαναν μισθό ἀλλὰ τὸ πολὺ ἡμερησίαν ἀποζημίωσι γιὰ τὶς ἡμέρες παρουσίας τους, καὶ κατ᾿ ἀρχὴν ἀνεμένετο νὰ καλύπτουν μόνοι τὰ ἔξοδά τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι μόνον οἱ εὐπορώτεροι διέθεταν χρόνο γι᾿ αὐτό — οἱ ὁποῖοι καὶ ἦσαν, βεβαίως, οἱ ἱκανώτεροι καὶ καλύτερα μορφωμένοι. Οὔτε στὴν δική μας χώρα (ΣτΜ: ἐννοεῖται ἡ Δανία) διέφερε ἀρχικῶς τὸ σύστημα. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν εἰσήρχετο κανεὶς στὴν πολιτικὴ γιὰ νὰ πλουτίσῃ!

Τότε δὲν ὑπῆρχαν οὔτε μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως καί, πρὸ παντός, οὔτε τηλεόρασις οὔτε διαδίκτυο. Οἱ πολῖτες πήγαιναν στὶς προεκλογικὲς συγκεντρώσεις καὶ ἔρχονταν σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τοὺς ὑποψηφίους. Καθὼς ἡ χώρα μεγάλωνε, οἱ ἐκλογικὲς περιφέρειες διευρύνονταν καί, μὲ τὴν ἐπέλευσι τῶν μέσων ἐνημερώσεως, ἄλλαξαν τὰ πάντα: οἱ προεκλογικὲς ἐκστρατεῖες ἄρχισαν νὰ κοστίζουν τόσο, ὥστε οἱ ὑποψήφιοι ἀναγκάζονταν νὰ ζητοῦν οἰκονομικὴ ὑποστήριξι, ἡ ὁποία φυσικὰ δὲν παρέχεται δωρεὰν καὶ ἄνευ ἀνταλλαγμάτων. Σήμερα οἱ πολιτικοὶ ἐξαγοράζονται ἀπὸ μεγάλες ὁμάδες συμφερόντων (ἰδίως τὴν φαρμακοβιομηχανία, τὴν βιομηχανία ἐξοπλισμῶν καὶ τὸ φιλοϊσραηλινὸ λόμπυ) καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς πλουτοκράτες. Μία ἕδρα στὴν Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων κοστίζει ἕως καὶ 300.000 δολλάρια. Ἔτσι, δὲν κυβερνᾷ πλέον ὁ λαὸς ἀλλὰ τὸ χρῆμα — δηλαδὴ οἱ ὀλιγάρχες, ἀξιοσημείωτα μεγάλο μέρος τῶν ὁποίων εἶναι Ἑβραῖοι. Ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ Τράμπ εἶναι ἡ Μίριαμ Ἄντελσον (Miriam Adelson), τὸ γένος Φάρμπσταϊν (Farbstein), ποὺ τοῦ ἔχει διαθέσει 250 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἐὰν ἐκ νέου θέσῃ ὑποψηφιότητα γιὰ τρίτη θητεία. Ὑπάρχουν πρὸς τοῦτο συνταγματικὰ προβλήματα – ἀλλὰ τίποτε ποὺ νὰ μὴ μπορῇ νὰ λυθῇ μὲ τέτοια χρηματικὰ μέσα. Οἱ σημερινοὶ σύμβουλοι τοῦ Τράμπ παρουσιάζονται στοὺς Times of Israel. Πολλοὶ διαθέτουν καὶ ἰσραηλινὴ ὑπηκοότητα.^[1]

Αὐτὸ κατέστη, φυσικά, δυνατόν, ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ τροποποιήθηκαν οἱ μεταναστευτικοὶ νόμοι, ποὺ ἀρχικῶς εἶχαν διαμορφωθῆ ἔτσι, ὥστε ἡ ἐθνοτικὴ ἰσορροπία τῶν ΗΠΑ νὰ μὴ μεταβάλλεται μὲ τὴν μετανάστευσι. Ἤδη στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ἄνοιξαν ὡστόσο οἱ πύλες γιὰ τοὺς «δυστυχεῖς» διωκόμενους Ἑβραίους τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, τῶν ὁποίων ἡ ἀναμφισβήτητη ἱκανότητα στὰ οἰκονομικὰ ζητήματα τοὺς ἔδωσε μέσα σὲ ἐκπληκτικῶς λίγα χρόνια ἀποφασιστικὸ ἔλεγχο ἐπὶ τῶν ΗΠΑ — καὶ οἱ ὁποῖοι ἔπειτα μὲ τὴν σειρά τους ἄνοιξαν τὶς πύλες γιὰ κάθε λογῆς ἀπόκληρους:

«Δῶσέ μου τοὺς κουρασμένους σου, δός μου τοὺς φτωχούς σου,
τὰ συνωστισμένα σου πλήθη, ποὺ λαχταροῦν ν᾿ ἀναπνεύσουν ἐλεύθερα,
τὰ ταλαίπωρα ἀπομεινάρια τῶν πολυάνθρωπων ἀκτῶν σου.
Στεῖλέ μου αὐτούς, τοὺς ἄστεγους, τοὺς θαλασσοδαρμένους·
ὑψώνω τὸ λυχνάρι μου πλάι στὴ χρυσῆ πύλη!»

(“Give me your tired, your poor, Your huddled masses yearning to breathe free, The wretched refuse of your teeming shore. Send these, the homeless, tempest-tost to me, I lift my lamp beside the golden door!”)

…ὅπως τὸ ἐξέφρασε ἡ Ἑβραία ποιήτρια Ἔμμα Λάζαρους ᾿πάνω στὸ «Ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας» (Emma Lazarus, The Statue of Liberty), στὴν εἴσοδο τοῦ λιμένος τῆς Νέας Ὑόρκης. Ἡ Ἔμμα Λάζαρους ἦταν ἀκτιβίστρια ὑπὲρ τῆς μεταναστεύσεως (ΣτΜ: … ὁποία σύμπτωσις! Καὶ τότε ὅπως καὶ τώρα – καὶ πάντα! – οἱ Ἑβραῖοι πρωτοστατοῦν ὑπὲρ τῆς εἰσροῆς ἀλλοφύλων καθὼς καὶ πάσης ἐκφυλιστικῆς τοῦ φιλοξενοῦντος ἔθνους ἐκδοχῆς καὶ δυνατότητος!) καὶ ἀσχολήθηκε ἰδίως μὲ τοὺς Ἑβραίους «πρόσφυγες» ἀπὸ τὴν Ρωσία. Αὐτοὶ καὶ μεταγενέστεροι Ἑβραῖοι «ἀκτιβισταὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» δὲν ἐνεθάρρυναν μόνον τὴν κατάργησιν ὅλων τῶν λογικῶν μεταναστευτικῶν νόμων ἀλλὰ καὶ τὴν χειραφέτησιν τῶν πρώην δούλων καθὼς καὶ τὴν μαζικὴ μετανάστευσι ἀπὸ ὅλες ἐκεῖνες τὶς χῶρες, γιὰ τὶς ὁποῖες οἱ ἴδιοι ἐκεῖνοι κύκλοι εἶχαν παρακινήσει τὶς ἄτολμες καὶ ὑποτελεῖς των κυβερνήσεις τῶν ΗΠΑ νὰ τὶς συντρίψουν μὲ στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις – ἐπεμβάσεις, ποὺ ποτὲ καὶ μὲ κανέναν τρόπο δὲν ὠφέλησαν τὸν ἀμερικανικὸ πληθυσμό παρὰ μόνον τὴν βιομηχανία ὅπλων καὶ τοὺς νεκροθάφτες.^[2]

Ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἡ Ἀμερικὴ ἐθεωρεῖτο χωνευτῆρι, ὅπου θὰ ἀναμειγνύονταν ὅλες οἱ φυλές, οἱ λαοὶ καὶ οἱ πολιτισμοί, γιὰ νὰ προκύψῃ ἕνας νέος πολιτισμὸς καὶ ἕνας νέος ἄνθρωπος. Ὅμως τοῦτο δὲν συνέβη – κι οὔτε, βεβαίως, θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ. Ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια μποροῦσε κανεὶς νὰ βρῇ διάφορες εὐρωπαϊκὲς ἐθνοτικὲς ὁμάδες στὶς ΗΠΑ, ποὺ ὣς ἕναν βαθμὸ διατηροῦσαν τὸν πολιτισμὸ τῆς πατρίδος τους. Τὸ Ἔλκ Χορν τῆς Ἀϊόβας εἶναι, λόγου χάριν, ἕνα μέρος ὅπου ἀκόμη καλλιεργεῖται ὁ Δανικὸς πολιτισμός, ἔστω καὶ ἂν οἱ κάτοικοι γνωρίζουν πλέον ἐλάχιστα γιὰ τὴν Δανία. Ἐκεῖ ἔχει ἀνακατασκευασθῆ κι ὁ ἀνεμόμυλος τοῦ Nørre Snede. Ὡς Δανὸς αἰσθάνεται κανεὶς ἐκεῖ σὰν στὸ σπίτι του. Ὑπάρχουν ἐπίσης πόλεις μὲ ὁλλανδικὸ ἢ γερμανικὸ χαρακτῆρα – ἀλλὰ τὰ πολιτισμικὰ τους πρότυπα σχεδὸν ἔχουν πλέον ἐξαφανισθῆ καὶ ἐπιβιώνουν μόνον ὡς μουσειακὰ κατάλοιπα.

   Σήμερα μπορεῖ κανεὶς στὶς ΗΠΑ νὰ μιλήσῃ τὸ πολὺ γιὰ ἕναν κοινὸ πολιτισμὸ μὲ εὐρωπαϊκὰ χαρακτηριστικά. Ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι ποὺ ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῶν συγχρόνων ΗΠΑ τείνουν νὰ καταστοῦν μειονότης. Ὑπάρχουν πλέον καὶ πόλεις μὲ ἔντονα ἀραβικὸ ἢ σομαλικὸ χαρακτῆρα (ἡ Μιννεάπολις, ποὺ πρὶν ἀπὸ μόλις 25 χρόνια εἶχε ἰσχυρὸ σκανδιναβικὸ χαρακτῆρα, μοιάζει σήμερα μὲ ἀντίγραφο τοῦ Μογκαντίσου) – καὶ ὁλόκληρη ἡ πολιτεία τῆς Μιννεσότας, μὲ τὸ σουηδικὸ παρελθόν της, συγκαταλέγεται στὰ πολιτικῶς πιὸ ἐκφυλισμένα μέρη τῶν ΗΠΑ.

Ὅταν διαπιστώθηκε ὅτι τὸ χωνευτῆρι δὲν ἔφερε τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα, ἐπελέγη τὸ μωσαϊκὸ διαφορετικῶν πολιτισμῶν ποὺ θὰ ἀλληλογονιμοποιοῦνταν. Οὔτε αὐτὸ ὅμως ἀπέδωσε πολλά. Μόνον οἱ κοινότητες τῶν πλέον προσφάτων μεταναστῶν, συχνὰ μὲ ἰσλαμικὸ ὑπόβαθρο, διατηροῦνται – ὅπως καὶ οἱ Βιετναμέζοι καὶ Κινέζοι διατηροῦν ὣς ἕναν βαθμὸ τὸν πολιτισμό τους, χωρὶς νὰ τὸν μοιράζωνται μὲ ἄλλους. Ἡ πλειονότης τῶν Ἀμερικανῶν, μαύρων καὶ λευκῶν, ζῇ ὡστόσο σὲ μία πολιτισμικὴ κενότητα. Τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδό τους εἶναι τὸ χαμηλότερο ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθῇ, οἱ δὲ Ἀμερικανοὶ εἶναι ὁ πλέον ἀμαθὴς πληθυσμὸς τοῦ λεγομένου πολιτισμένου κόσμου, στὸν ὁποῖο δύσκολα πλέον μποροῦν νὰ συμπεριληφθοῦν οἱ ΗΠΑ. Ἂν ἔχῃς χρήματα, μπορεῖς φυσικὰ νὰ ἀποκτήσῃς τὰ πάντα καὶ νὰ ζῇς θαυμάσια σὲ ὄμορφο καὶ ἄνετο περιβάλλον. Ὅλο καὶ περισσότεροι Ἀμερικανοί, ὅμως, κατοικοῦν στοὺς δρόμους καὶ τρέφονται ἀπὸ τοὺς κάδους ἀπορριμμάτων. Ὅλο καὶ περισσότεροι ναρκώνονται μὲ φαιντανύλη γιὰ νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν «χώρα τοῦ Θεοῦ». Οἱ ὑποδομὲς καταρρέουν, οἱ πόλεις σύντομα θὰ θυμίζουν τὸν Τρίτο Κόσμο, ἡ βιομηχανία μεταφέρεται στὴν Κίνα. Ἐπὶ σαράντα χρόνια παρακολουθοῦσα τὴν παρακμὴ τῆς χώρας – καὶ σήμερα δὲν ἐπιθυμῶ καθόλου νὰ ἐπιστρέψω.^[3]

Οἱ ΗΠΑ ἀρέσκονται νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία ὡς σῆμα κατατεθέν — τὸ λαμπρὸ φῶς ἐπάνω στὸ βουνό — πρᾶγμα ποὺ δῆθεν τοὺς παρέχει τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ δὴ τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεμβαίνουν παντοῦ, ἀκόμη καὶ νὰ κυβερνοῦν ὁλόκληρο τὸν κόσμο· ἴδε π.χ. Βενεζουέλα, Κούβα καὶ Ἰράν. Τὸ Ἰρὰν δὲν ἀπειλεῖ κατὰ κανένα τρόπο τὶς ΗΠΑ· ἀκόμη κι ἂν διέθετε πυρηνικὰ ὅπλα, δὲν θὰ εἶχε μέσα προωθήσεώς τους ἱκανὰ νὰ ἀπειλήσουν τὶς ΗΠΑ. Ὅπως ἔχω γράψει συχνά, δὲν θεωρῶ ὅτι ὁ καθένας πρέπει νὰ διαθέτῃ τὸ δικό του πυρηνικὸ ὅπλο στὸ ἑρμάριο τῆς κουζίνας του· ἀλλὰ τί δουλειὰ ἔχουν οἱ ΗΠΑ; Θὰ ἀποφασίζουν πράγματι αὐτὲς ποιὸς ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ ποιὸς ὄχι;

Καὶ τί γίνεται μὲ τὸ Ἰσραήλ, ποὺ δὲν ἔχει κἂν ὑπογράψει τὴν Συνθήκη Μὴ Διαδόσεως, δὲν ἐπιτρέπει ἐπιθεωρήσεις καὶ εἶναι τὸ πιὸ ἀσταθὲς κράτος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, μὲ τὴν πιὸ παράφρονα κυβέρνησιν ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθῇ; Μία κυβέρνησι ποὺ πιστεύει ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὡς ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ Ἰαχβέ, δικαιοῦται νὰ διαπράττῃ γενοκτονία ἐναντίον τῶν Παλαιστινίων, ποὺ κατοικοῦν στὶς περιοχὲς αὐτὲς μερικὲς χιλιάδες χρόνια περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων ἔχουν ρίζες στὴν Οὐκρανία — πρᾶγμα ποὺ ἴσως ἐγείρει καὶ ἄλλες σκέψεις καὶ ἐνθυμίσεις… Φαίνεται πὼς ἰσχύει διαφορετικὸ δίκαιο γιὰ διαφορετικοὺς λαούς! Ἕνα πάντως εἶναι βέβαιο: τὸ Ἰρὰν ἔχει μάθει ὅτι ὑποχρεοῦται νὰ κατέχῃ πυρηνικὰ ὅπλα γιὰ τὴν ἀσφάλειά του. Ὁ πόλεμος τῶν ΗΠΑ κατὰ τοῦ Ἰρὰν εἶναι κατ᾿ ἐξοχὴν ἀπρόκλητος ἐπιθετικὸς πόλεμος ἀλλὰ τὰ δυτικὰ μέσα ἐνημερώσεως δὲν τὸν χαρακτηρίζουν ποτὲ ἔτσι — ἀντιθέτως πρὸς τὴν εἰδικὴ στρατιωτικὴ ἐπιχείρησι τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν καθόλου ἀπρόκλητη καὶ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ ἐπιθετικὸς πόλεμος. Ἂς μνημονεύσουμε ἐπίσης τὴν μακρὰν ἀκολουθίαν ἄλλων ἀπροκλήτων ἐπιθετικῶν πολέμων τῶν ΗΠΑ, ἀπὸ τὴν Κορέα καὶ τὸ Βιετνὰμ ἕως τὴν Γιουγκοσλαβία, τὸ Ἰράκ, τὸ Ἀφγανιστάν, τὴν Συρία, τὴν Λιβύη, τὸ Σουδὰν κ.λπ.

Οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν καμμίαν ἀπολύτως νομιμοποίησιν ὡς «παγκόσμιος χωροφύλαξ», διότι δὲν διαφυλάσσουν τὴν δικαίαν τάξιν ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, τὴν καταστρέφουν, καταλείποντας παντοῦ πόλεμο,συμφορὰ καὶ χάος. Ποιὸν ἐξυπηρετοῦν ὅλ᾿ αὐτά; Πάντως ὄχι τὸν ἀμερικανικὸ λαό, ποὺ πληρώνει ἀκριβά. Πόσα δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν λάβει οἱ Ἀμερικανοὶ φορολογούμενοι μὲ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ ἐκόστισε ὁ αὐθαίρετος πόλεμος τοῦ Τράμπ (καθ᾿ ὑπαγόρευσιν τοῦ Ἰσραήλ!) κατὰ τοῦ Ἰράν; Δωρεὰν ὑγειονομικὴ περίθαλψι, δωρεὰν ἐκπαίδευσι καὶ ἄλλα παρόμοια;

Ἀλλὰ τί συμβαίνει στὴν πραγματικότητα μὲ τὴν περίφημη «ἐλευθερία» στὶς ΗΠΑ; Τὸ διαδίκτυο κατακλύζεται ἀπὸ βίντεο σοβαρῶν παραβιάσεων ποὺ διαπράττουν διεφθαρμένοι ἀστυνομικοί — χωρὶς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν ICE. Φυσικὰ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ ἀπελαύνονται οἱ παράνομοι μετανάσται· ὁ τρόπος ὅμως μὲ τὸν ὁποῖον δρᾷ ἡ ICE μπορεῖ ἐνίοτε νὰ μὲ ἐξοργίσῃ. Προστίθενται ἡ διαρκῶς αὐξανομένη τρομοκρατία τῆς γνώμης στὰ μέσα ἐνημερώσεως καὶ κοινωνικῆς δικτυώσεως, στὰ ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα κ.λπ. καὶ οἱ ἐκκωφαντικὲς διακρίσεις/διώξεις κατὰ τοῦ λευκοῦ πληθυσμοῦ.

Οἱ ΗΠΑ ἔχουν, ἐν σχέσει πρὸς τὸν πληθυσμό τους, τοὺς περισσοτέρους κρατουμένους στὸν κόσμο καὶ στὶς φυλακὲς σερβίρεται συστηματικῶς τροφὴ γιὰ ζῶα ἀντὶ ἀνθρωπίνης τροφῆς· βλέπετε, οἱ φυλακὲς λειτουργοῦν ἰδιωτικῶς καὶ πρέπει νὰ ἀποφέρουν τὸ μεγαλύτερο δυνατὸ κέρδος. Ἀκόμη καὶ οἱ περὶ ὁπλοφορίας νόμοι, ἔσχατο καταφύγιο ἔναντι μιᾶς ἀνεξέλεγκτης καὶ καλπαζούσης ἐγκληματικότητος, ἔχουν περιορισθῆ σὲ πολλὰ μέρη, ὥστε νὰ θυμίζουν τὶς ἄθλιες εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες.

Ἀλλὰ τί σημαίνει ἐλευθερία, ὅταν κατοικῇ κανεὶς στὸν δρόμο; Ὁ Γιόζεφ Γκαῖμπελς εἶπε κάποτε ὅτι ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ γνώριζε ἦταν ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ψεῖρες. Οὔτε, ὅμως, αὐτὴν δὲν διαθέτουν οἱ φτωχότεροι Ἀμερικανοί. Ὑπάρχει μήπως ἡ ἐλευθερία νὰ ἐκλέγῃ κανεὶς τοὺς πολιτικοὺς ποὺ θέλει; Ὑπάρχει αὐτὴ πράγματι σὲ μία χώρα, ὅπου οἱ πολιτικοὶ ἐξαγοράζονται ἀπὸ ὁμάδες συμφερόντων καὶ δὲν φθάνουν ποτὲ στὸ ψηφοδέλτιο, ἐὰν δὲν διαθέτουν σημαντικὰ ποσὰ γιὰ διαφήμισι; Καὶ σ᾿ ὅλα τοῦτα προστίθεται καὶ ἡ ἀποφασιστικῆς σημασίας ἐπιρροὴ τοῦ Τύπου καὶ τῶν λοιπῶν ΜΜΕ. Γνωρίζουμε δὲ καλὰ ποιὸς τὰ ἐλέγχει! Θὰ ἐπανέλθουμε σὲ αὐτὸ τὸ θέμα ἄλλη φορά…

Ὁ Ντόναλντ Τράμπ ἐξελέγη τὸ 2024 μὲ ὑπόσχεσιν εἰρήνης — τέλος στοὺς ἀτελείωτους πολέμους καὶ ἐκκαθάρισιν τοῦ βάλτου τῆς Οὐάσιγκτων. Ὄχι ἄλλες ἐπεμβάσεις στὰ ἐσωτερικὰ ἄλλων χωρῶν, ὄχι ἄλλες ἐπιχειρήσεις «ἀλλαγῆς καθεστῶτος» — MAGA, «νὰ ξανακάνουμε τὴν Ἀμερικὴ μεγάλη!». Στὴν ἀρχὴ τὰ πράγματα πῆγαν ἀρκετὰ καλά, ὅπως ἔχω συχνὰ ἀναφέρει, ἀλλὰ συντόμως ὅλα ἐκύλισαν πίσω στὴν παλαιὰ κατάστασι. Ὁ Τρὰμπ καυχιέται ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει ποτὲ βιβλίο – καὶ πράγματι ἀγνοεῖ πλήρως τὸν κόσμο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπιθυμεῖ νὰ κυριαρχήσῃ. Ἀναθέτει τὶς συμβουλὲς στοὺς Ἑβραίους φίλους του καὶ στὸν πρωθυπουργὸ τοῦ Ἰσραὴλ Βενιαμὶν Νετανιάχου, ὁ ὁποῖος τὸν χειρίζεται ὅπως κάθε μαριονέτα — μὲ τὸ χέρι νὰ τὴν ἀδράχνει σταθερὰ στὸ πίσω μέρος της. Τὸ Ἰσραὴλ ἐπιθυμεῖ νὰ καταστρέψῃ τὸ Ἰράν, ἁπλούστατα διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὰ μεγαλομανῆ του ὄνειρα κυριαρχίας. Δὲν εἶναι τὸ Ἰρὰν ἀλλὰ οἱ ΗΠΑ (καὶ τὸ Ἰσραήλ), ποὺ χρηματοδότησαν καὶ ὠργάνωσαν τρομοκρατικὲς ὁμάδες σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ἀνέτρεψαν νομίμως ἐκλεγμένες κυβερνήσεις καὶ ἐξαπέλυσαν στρατιωτικὲς ἐπιθέσεις. Σὲ αὐτὰ προστίθενται χρηματιστηριακὲς χειραγωγήσεις τῶν ἀγορῶν συναλλάγματος καὶ μετοχῶν.

Οἱ ΗΠΑ εἶναι τὸ μακρὰν χείριστο τρομοκρατικὸ κράτος τῆς νεώτερης ἱστορίας. Ὅλες οἱ χῶρες τοῦ κόσμου θὰ ἔπρεπε νὰ ἑνωθοῦν μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἐξάλειψιν τῶν ΗΠΑ. Ἐπειδὴ ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος (ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ) θὰ μᾶς ἐξώντωνε ὅλους, πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν μὴ στρατιωτικὰ μέσα: καθολικὸ μποϋκοτάζ, διακοπὴ διπλωματικῶν σχέσεων, κλείσιμο τοῦ ἐναερίου χώρου γιὰ ἀμερικανικὰ ἀεροσκάφη καὶ γιὰ πτήσεις πρὸς καὶ ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, πλήρης ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός, ἀποκλεισμὸς ἀπὸ τὸ SWIFT, κατάργησις τοῦ δολλαρίου ὡς διεθνοῦς μέσου πληρωμῶν — καὶ πρὸ παντὸς ἐξόφλησις ὅλων τῶν ἀμερικανικῶν κρατικῶν ὁμολόγων (!) — πάγωμα τῶν ἀμερικανικῶν ἀπαιτήσεων στὸ ἐξωτερικό, διακοπὴ ὅλων τῶν πολιτιστικῶν σχέσεων (οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν ἄλλως τε καμμίαν ἀπολύτως ἀληθινὴ κουλτούρα), ἀθλητικῶν ἀνταλλαγῶν, ταξιδιῶν Ἀμερικανῶν καὶ ἐπιστημονικῆς συνεργασίας, ἀπαγόρευσις χρήσεως κάθε ἀμερικανικοῦ λογισμικοῦ καὶ ψηφιακῆς ὑπηρεσίας, κινηματογραφικῆς παραγωγῆς κ.λπ. Δὲν χρειαζόμαστε τίποτε ἀπὸ αὐτά! Ἔτσι κι ἀλλιῶς πρέπει νὰ ἀποδράσουμε ἀπὸ τὴν ψηφιακὴ φυλακή. Οἱ ἴδιες κυρώσεις θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν καὶ στὸ Ἰσραήλ – ἀλλὰ ἐὰν παύσῃ ἡ ἀμερικανικὴ ὑποστήριξις, τὸ Ἰσραὴλ αὐτομάτως θὰ καταρρεύσῃ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ. Μόνον ἐὰν ἐξαφανισθοῦν αὐτὲς οἱ δύο κηλίδες ἀπὸ τὸν παγκόσμιο χάρτη μπορεῖ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ παγκόσμιος εἰρήνη!^[4]

Μπορεῖ φυσικὰ νὰ ἀναρωτηθῇ κανείς, γιατί ὁ Τράμπ ἀφήνει τὸν Νετανιάχου νὰ τὸν χειραγωγῇ. Εἶναι 80 ἐτῶν καὶ δὲν ἔχει οὔτε ἀνάγκην οὔτε πρακτικὴν δυνατότητα γιὰ περαιτέρω πολιτικὴ σταδιοδρομία. Μὲ τὴν πλειοψηφία ποὺ διαθέτει θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμόσῃ σχεδὸν ὁλόκληρο τὸ πρόγραμμά του πρὸς ὄφελος τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ σκληρῶς δοκιμαζομένου ἀμερικανικοῦ λαοῦ. Αὐτὸ θὰ ἐνίσχυε τὴν δημοτικότητά του καὶ θὰ τὸν καθιστοῦσε ἕναν ἀπὸ τοὺς καλυτέρους προέδρους τῶν ΗΠΑ. Ἀντιθέτως, τώρα χαρακτηρίζεται ὡς ὁ χειρότερος. Συνδέεται βεβαίως στενὰ μὲ τὸ Ἰσραὴλ μὲ οἰκογενειακοὺς καὶ φιλικοὺς δεσμούς ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἐπαρκεῖ πρὸς ἑρμηνείαν τοῦ παραδόξου.

Ἀποτελεῖ σήμερα παγιωμένο γεγονὸς ὅτι ὁ Τζέφρυ Ἔπσταϊν ἐργαζόταν γιὰ τὴν Μοσάντ, συγκεντρώνοντας καὶ δημιουργώντας ἐνοχοποιητικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν λεγομένη παγκόσμιον ἐλίτ. Οἱ ΗΠΑ ἀρνοῦνται στὴν πρᾶξι νὰ δημοσιοποιήσουν τὸ ὑλικό, ποὺ θὰ ἀπεκάλυπτε ὄχι μόνον σεξουαλικὲς ἀκρότητες μὲ ἀνηλίκους ἀλλὰ πολὺ χειρότερα πράγματα. Ἴσως αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ Τράμπ.^[5]

Τὸ ἀμερικανικὸ Σύνταγμα βασίζεται σὲ ἕνα περίτεχνο σύστημα «ἐλέγχων καὶ ἰσορροπιῶν» (checks and balances), σχεδιασμένο ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀποτρέπῃ τὴν ὑπερβολικὴν συγκέντρωσιν ἐξουσίας σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ τρία κρατικὰ ὄργανα: τὸν πρόεδρο, τὸ Κογκρέσσο καὶ τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο. Δὲν εἶχε προβλεφθῆ ἡ σημερινὴ κατάστασις, ὅπου ὁ Τρὰμπ εἶναι πρόεδρος καὶ συγχρόνως ἐλέγχει τὸ Κογκρέσσο, ἐνῷ ἔχει διορίσει ἀρκετοὺς δικαστὰς τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ πλειοψηφία δικαστῶν ποὺ συμμερίζονται, λίγο ἢ πολύ, τὶς πολιτικές του ἀπόψεις. Τὸ πρόβλημα δύσκολα λύνεται ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος. Θὰ ὠφελοῦσε τὶς ΗΠΑ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Τράμπ μὲ διαδικασία παραπομπῆς – ἀλλ᾿ αὐτὴ εἶναι χρονοβόρος. Ἡ ἱστορία τῶν ΗΠΑ δείχνει ὅτι, ἐν περιπτώσει ἀνάγκης, ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι τρόποι ἀπαλλαγῆς ἀπὸ ἕναν πρόεδρο. Πρὸς τὸ παρὸν ὅμως ὁδηγούμεθα κατ᾿ εὐθεῖαν πρὸς παγκόσμιο πόλεμο.

Χρειαζόμαστε μίαν νέαν παγκόσμιον ἀρχιτεκτονικὴν ἀσφαλείας, κατὰ τὴν ὁποίαν καμμία χώρα δὲν θὰ δύναται νὰ κυριαρχῇ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἐντὸς ὅμως τοῦ σημερινοῦ συστήματος κάθε λύσις θὰ εἶναι πρόχειρο μπάλωμα. Ὁ κόσμος ἔχει καταστῆ τόσο περίπλοκος, ὥστε χρειαζόμαστε σύστημα ποὺ νὰ ἐξασφαλίζῃ ὅτι τὰ ἔθνη καὶ τὰ κράτη μας κυβερνῶνται ἀπὸ κατηρτισμένους καὶ ἱκανοὺς ἡγέτας, ὄχι ἀπὸ πρόσωπα ὅπως ὁ Τράμπ, ἡ Μέττε Φρέδερικσεν, ἡ Κάγια Κάλλας, ἡ φὸν ντὲρ Λάιεν, ὁ Μὰρκ Ρούτε καὶ ἄλλα τέτοια ἀνόητα καὶ ἀμαθῆ ἀνθρωπάρια. Ὅσον ἀφορᾷ τὶς ΗΠΑ, τὰ προβλήματα εἶναι ἀστρονομικοῦ μεγέθους. Δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως τίποτε ποὺ νὰ συνδέῃ κι ἑνώνῃ τὸν πληθυσμό, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἄστοχη μεγαλομανία τῶν συμποσιακῶν προπόσεων καὶ κούφιων πανηγυρικῶν λόγων. Οἱ ΗΠΑ θὰ ἔπρεπε, κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ, νὰ ὑποδιαιρεθοῦν μὲ ἐθνοτικὰ καὶ πολιτισμικὰ κριτήρια. Οἱ μικρότερες ἑνότητες διοικοῦνται εὐκολώτερα, δὲν μποροῦν νὰ προκαλέσουν τόσο μεγάλη ἀναστάτωσι στὸν κόσμο καὶ οἱ δυνατότητες διαφθορᾶς εἶναι πιὸ περιωρισμένες.

Ἀναγνωρίζοντας ὅλ᾿ αὐτὰ καὶ ἀκολουθώντας ἐδῶ τὴν ἐμμονικὴ συνήθεια τοῦ Τράμπ νὰ μετονομάζῃ τόπους καὶ πράγματα θὰ μετονομάσουμε κι ἐμεῖς προσφυῶς τὶς ΗΠΑ εἰς «Ἐπσταϊνία» — ἕνα πολὺ ταιριαστὸ ὄνομα γιὰ τὸν ἄνευ συναγωνισμοῦ μεγαλύτερο ἀπόπατο τοῦ κόσμου!

ΠΗΓΗ: https://danmarksfrihedsraad.com/2026/10/17/epsteinia-250-aar/

[1] https://www.timesofisrael.com/who-are-the-jews-in-trumps-inner-circle-and-how-will-they- affect-his-second- term/

[2] Βλ. λ.χ. Neal Gabler: An Empire of Their Own. How the Jews Invented Hollywood, Doubleday, Νέα Ὑόρκη 1989. Ὁ Νὴλ Γκάμπλερ εἶναι ὁ ἴδιος Ἑβραῖος καὶ ἀφηγεῖται μὲ ὑπερηφάνεια πῶς οἱ Ἑβραῖοι ἀπέκτησαν τὸν ἔλεγχο ὁλόκληρης τῆς βιομηχανίας ψυχαγωγίας τῶν ΗΠΑ. Ἡ βιομηχανία ψυχαγωγίας διαμορφώνει τὶς στάσεις καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν ἀνθρώπων. Προστίθενται καὶ τὰ μέσα ἐνημερώσεως, ποὺ βρίσκονται, κατὰ τὸν συγγραφέα, στὰ ἴδια χέρια.

 Judith Ramsey Ehrlich καὶ Barry J. Rehfeld: The New Crowd. The Changing of the Jewish Guard on Wall Street, Harper Perennial, Νέα Ὑόρκη 1990. Ἑβραῖοι συγγραφεῖς γράφουν καὶ πάλι μὲ ὑπερηφάνεια γιὰ Ἑβραίους.  

David Duke: Jewish Supremacism. My Awakening to the Jewish Question, Free Speech Press 2003. Δανικὴ ἔκδοση: David Duke: Jødisk racisme, Dan Publishing, χωρὶς χρονολογία.

[3]  Ὁ ἀντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βὰνς περιέγραψε ἐξαιρετικὰ τὰ παιδικὰ του χρόνια καὶ τὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο μεγάλωσε. Ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐλαχίστων Ἀμερικανῶν πολιτικῶν, προέρχεται ἀπὸ τὰ κατώτατα κοινωνικὰ στρώματα: J. D. Vance: Hillbilly Elegy. A Memoir of a Family and Culture in Crisis, William Collins, Λονδίνο 2016. Μὲ αὐτὴν τὴν καταγωγή, ὁ Βὰνς διαθέτει ἀσφαλῶς καλύτερο ὑπόβαθρο ἀπὸ τὸν Τράμπ γιὰ νὰ κατανοήσῃ τὴν κατάστασι τοῦ μέσου Ἀμερικανοῦ· διαθέτει ὅμως καὶ τὴν ἀπαραίτητη πνευματικὴ παιδεία καὶ ὑπόβαθρο γιὰ νὰ διορθώσῃ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία; Δύσκολα θὰ ἐπιτύχῃ κάτι περισσότερο ἀπὸ πρόχειρα ἐμβαλώματα. Τὸ βιβλίο ἀξίζει πάντως νὰ διαβασθῇ – καὶ κυκλοφορεῖ καὶ στὰ δανικά.

[4]  https://www.leksikon.org/art.php?n=3940&t=512

[5]  Whitney Alyse Webb: One Nation Under Blackmail – Vol. 1 The Sordid Union Between Intelligence and Crime that Gave Rise to Jeffrey Epstein & One Nation Under Blackmail – Vol. 2 The Sordid Union Between Intelligence and Organized Crime That Gave Rise to Jeffrey Epstein.

 ΠΗΓΗ