Αποκαλύπτοντας τα ψεύδη των κομμουνιστών

«…Ο συρφετός των προδοτών, ο οποίος είχε συγκεντρωθεί εις τον Γράμμον και το Βίτσι, αριθμείται, πλέον εις νεκρούς, εις αιχμαλώτους και εις φυγάδας. Δόξα και τιμή εις τας Ενόπλους Δυνάμεις της Χώρας. Ζήτω ο Εθνικός μας Στρατός. Από τα βάθη της ψυχής του το Έθνος απευθύνει υπερήφανον και ευγνώμονα χαιρετισμόν προς τας Ενόπλους Δυνάμεις, αι οποίαι με τον ηρωϊσμόν και την αυτοθυσίαν των, ακόμη μίαν φοράν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησίαν και αιωνιότητα της Ελλάδος. Και το Έθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των Αθάνατων Νεκρών μας. Εις την συνείδησιν των επερχομένων γενεών αιωνία θα είναι η μνήμη των…»

Λίγες ημέρες μετά την επέτειο της νίκης του Εθνικού Στρατού κατά των κομμουνιστών, καλό είναι να γνωρίζουμε πως αντιμετώπισε η πλειοψηφία του τότε πολιτικού κόσμου την έκβαση του πολέμου. Δεν είναι λόγια κάποιου εθνικιστή, ή κάποιου εμμονικού αντικομμουνιστή. Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Γέρο της Δημοκρατίας…
Αν και οι κομμουνιστές ονόμασαν τον στρατό τους «δημοκρατικό», οι προθέσεις τους ήταν σαφείς, τα εγκλήματά τους πρόδιδαν και τις προθέσεις αυτές αλλά και τη φύση της ιδεολογίας τους.
Τι κάνει έναν ακραιφνή δημοκράτη, να μιλά τόσο σκληρά για τον κομμουνισμό; Μα οι ίδιοι οι κομμουνιστές με τις θηριωδίες τους και την μονίμως εθνοπροδοτική τους στάση.

Αν και η αριστερά εξαργυρώνει ακόμη τα αποτελέσματα της κομμουνιστικής προπαγάνδας σχετικά με την «αντίσταση» κατά τα χρόνια της κατοχής, καλό θα ήταν να μας πουν αν κατακρίνουν ή όχι τη στάση των τότε αριστερών.

Η προδοσία άρχισε από νωρίς
Ας πούμε κατά τα χρόνια της Μικρασιατικής εκστρατείας. «Τα λαγκάδια και τα βουνά της Μικρασίας γεμίσανε απ’ τα κορμιά των συναδέλφων μας. Μη μας μιλάτε άλλο για πατρίδες και εθνικές επαναστάσεις», έγραφε ο «Εργατικός Αγών» στις 29 Νοεμβρίου 1920.
Η στάση τους δεν άλλαξε ούτε μετά το τέλος του πολέμου στη Μικρά Ασία: «Αν δεν νικιόμασταν στη Μ. Ασία, η Τουρκία θα ‘τανε σήμερα πεθαμένη και εμείς μεγάλη Ελλάδα. Τη «λευτεριά» μας θα την στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούουμε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε» γράφανε στον Ριζοσπάστη στις 12 Ιουνίου του 1935…

Η «αντίσταση» το βαρύ πυροβολικό της κόκκινης προπαγάνδας
Μας λένε ότι ο στρατός τους αριθμούσε εκατοντάδες χιλιάδων μελών και ήταν υπολογίσιμος σε όλη την Ευρώπη. Ένας τόσο μεγάλος και δυνατός στρατός πως και δεν μπόρεσε να διώξει τους κατακτητές που ήταν απασχολημένοι σε άλλα και πολύ μεγαλύτερα μέτωπα; Με κρυφτό στα βουνά και πλιάτσικο γίνεται η αντίσταση; Δεν ήταν αντίσταση αλλά προετοιμασία. Απόδειξη; Ας μας πουν πότε και που έδωσαν μάχες σχεδόν «σώμα με σώμα» με τους κατακτητές για έναν ολόκληρο μήνα, όπως έκαναν στην Αθήνα κατά τα Δεκεμβριανά.
Πάμε όμως να δούμε, τι έλεγαν οι αντιστασιακοί εκείνης της εποχής. Ασφαλώς η αρχή ανήκει στον «αρχικαπετάνιο» Άρη Βελουχιώτη: ΔΙΑΤΑΓΗ Ε.Π 10/20-10-1943 προς VIII Μεραρχία του ΕΛΑΣ «Αφήσατε ανενοχλήτους τους Γερμανούς. Συνδεθήτε και συνεργασθήτε πάση θυσία μετά Κόζιακα και ενεργήσατε τάχιστα εκκαθάρισιν Ε.Δ.Ε.Σ με πλήρη συντονισμόν. Αναφέρατε λήψιν και εκτέλεσιν».
Ο πρώην καπετάνιος του ΕΛΑΣ, καπετάν Βασίλης, κατά κόσμον Αθανάσιος Κάβουρας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 19/9/1997, μας μεταφέρει κάποια άλλα λόγια του Βελουχιώτη: «Συναγωνιστές, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί είναι αδέρφια μας και δεν θα τους πειράξουμε, γιατί συμφωνήσαμε να μας παραδώσουν ό,τι χρειασθούμε για τον αγώνα μας, ως και τη Θεσσαλονίκη με βαρύ οπλισμό.»
Για το αν είναι αληθή αυτά που ανέφερε ο πρώην ελασίτης, ας μας ενημερώσουν οι ίδιοι.
Δεν χρειάζεται όμως καμία επιβεβαίωση για τη φύση της δράσης τους στον Φενεό, τον Μελιγαλά κτλ. Σφαγές αμάχων. Σφαγές γυναικών, γερόντων και παιδιών με τη κατηγορία του δοσιλογισμού.
Η κυρία Αυλωνίτου σήμερα μας λέει ότι «αν ήσουν με το καθεστώς, δεν σε πείραζε τίποτα». Με μια μικρή ματιά στο παρελθόν, μαθαίνουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να μην είσαι με το κομμουνιστικό καθεστώς, ακόμη και όταν αυτό δεν έχει επικρατήσει.
Μια βόλτα και μια ματιά στους τάφους των σφαγμένων από τους κομμουνιστές, αποτελούν τη πειστικότερη απάντηση.
Σίγουρα ένα παιδί 2 ετών δεν είναι δοσίλογος αλλά ούτε η ηλικιωμένη γυναίκα που ζούσε σε αυτά τα χωριά ήταν κάποια κακιά που ενσάρκωνε τον καπιταλισμό.

Τα Δεκεμβριανά
Η κατοχή είχε τελειώσει και η ώρα για τη μάχη για την εξουσία είχε έρθει. Οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτούνται από τη κυβέρνηση, στην οποία είχαν συμφωνήσει ότι θα συμμετάσχουν και πλέον ήταν κοινό μυστικό ότι η ώρα της μεγάλης αναμέτρησης είχε φτάσει.
Με πρόσχημα τη βίαιη διάλυση της συγκέντρωσης που είχαν διοργανώσει στις 3 Δεκεμβρίου 1944, η οποία είχε απαγορευθεί, βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπάσει του κίνημά τους. Μας λένε ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική. Ας μας πουν γιατί στον Ριζοσπάστη της ίδιας ημέρας γραφόταν ότι «τώρα τον λόγο έχουν οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ.» Είχαν μαντικές ικανότητες στον Ριζοσπάστη; Μήπως ήταν προσχεδιασμένο;
Το στέλεχος του ΚΚΕ Γιάννης Ιωαννίδης στο βιβλίο του «Αναμνήσεις» αναφέρει: «Μέχρι τότε έμενα με την εντύπωση ότι όλο αυτό το πράγμα έγινε με το χτύπημα που μας έδωσαν αυτοί στις 3 του Δεκέμβρη. Όταν έμαθα ότι η Κ.Ε του ΕΛΑΣ έγινε από την 1η του Δεκέμβρη, αυτό σημαίνει ότι και εμείς προμελετημένα πηγαίναμε να δώσουμε αφορμή για να αρχίσει πόλεμος.»

Παιδομάζωμα, το μεγαλύτερο των εγκλημάτων
Με την δικαιολογία της προφύλαξής τους από τους «φασίστες» χιλιάδες παιδιά αρπάχθηκαν και εστάλησαν στις χώρες που είχε επιλέξει η ηγεσία. Πολλά παιδιά πέθαναν κατά τη πεζοπορία στα βουνά, από την πείνα και το κρύο.
Είπαμε, ο σκοπός ήταν η προφύλαξή τους.
Ο Μιχάλης Παρτσαλίδης, θύμα του παιδομαζώματος, σε επιστολή του προς την «Ελευθεροτυπία» στις 13 Δεκεμβρίου του 1985 αναφέρει: «Η προώθηση των ανήλικων παιδιών (3-14 χρονών) στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που αποκλήθηκε «Παιδομάζωμα» από τη δεξιά προπαγάνδα, δεν έγινε για να σπουδάσουν αυτά τα παιδιά, όπως πολλές φορές λέγεται και γράφεται. Σκοπός του Παιδομαζώματος ήταν να δημιουργήσουν ένα φυτώριο έμψυχου υλικού για το αντάρτικο.»
Μπορεί ο ίδιος να αποδίδει στον όρο «παιδομάζωμα» στην δεξιά προπαγάνδα, αλλά ο όρος αυτός χρησιμοποιείται και για την ακριβώς ίδια πρακτική κατά τη περίοδο της τουρκοκρατίας.
Πάντως παιδοφύλαγμα δεν ήταν, καθώς πολλά παιδιά δεν επέστρεψαν ποτέ από τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους».

Η Βάρκιζα και η υποκρισία
Τα Δεκεβριανά τελειώνουν με τους κομμουνιστές ηττημένους. Το τότε κράτος, αντί να τιμωρήσει αυτούς που προκάλεσαν μια μεγάλη αιματοχυσία, τους φέρθηκε με μια αδικαιολόγητη επιείκεια. Οι αντάρτες κλαίγοντας παρέδιδαν τα όπλα τους. Ασφαλώς, η ηγεσία του κόμματος, με μια μυστική συμφωνία είχε εξασφαλίσει ασυλία για πενήντα μέλη της ηγετικής του ομάδος. Έτσι ο απλός αντάρτης ήταν έκθετος σε οποιαδήποτε δίωξη. Το κόμμα που πολεμούσε, όπως έλεγε, για τον λαό, είχε αφήσει τους αντάρτες του γυμνούς στη κόλαση που το ίδιο είχε προκαλέσει και με όρους που το ίδιο είχε συμφωνήσει.
Ασφαλώς η συμφωνία της Βάρκιζας δεν αποτελούσε το τέλος της περιπέτειας.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης στη 5η Ολομέλεια του κόμματος, ήταν σαφής: «Αν δεν κάναμε τη Βάρκιζα, η ήττα μας θα ήταν συντριπτική. Η Βάρκιζα μας έδωσε τη δυνατότητα να ανασυνταχθούμε και να προχωρήσουμε προς το καινούργιο ξεσήκωμα».

Κομμουνιστές εναντίον Κομμουνιστών
Ο προδότης είναι προδότης πάντα και προς όλα, ακόμη και προς τους συντρόφους του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο Άρης Βελουχιώτης και ο Νίκος Πλουμπίδης. Για τον Άρη Βελουχιώτη το κόμμα από ένα σημείο και μετά, αναφερόταν με τα χειρότερα λόγια. Δηλωσίας, Σουλτάνα κτλ ήταν κάποια από τα ψευδώνυμα που του είχαν προσάψει.
Το κόμμα τον απομόνωσε, το κόμμα τον κυνήγησε.
«Ο Βελουχιώτης (Κλάρας) εκτός από όλα τα άλλα ήταν και δηλωσίας. Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώνει το κόμμα μπορούσε. Καθόταν και έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κόμμα και τον Ε.ΛΑ.Σ. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης.».
Αυτά τα διαβάζουμε στη «Συλλογή Έργων», ήτοι τη συλλογή άρθρων του Νίκου Ζαχαριάδη.
Ο ισχυρός άνδρας το κόμματος όμως δεν σταμάτησε στον Βελουχιώτη.
Ο Νίκος Πλουμπίδης γεύτηκε και εκείνος τη κομμουνιστική προδοσία.
Ήταν 27 Νοεμβρίου 1952, όταν από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερης Ελλάδας», με έδρα το Βουκουρέστι, μεταδόθηκε το παρακάτω μήνυμα μετά από εντολή του Γ.Γ. του κόμματος και μια μέρα μετά τη σύλληψη του Πλουμπίδη:
«Είναι από 27ετίας πράκτορας της ασφάλειας. Στη χιτλερική κατοχή και τη περίοδο της αμερικανοκρατίας, ο προβοκάτορας Πλουμπίδης έκανε μεγάλη ζημιά στο λαϊκό κίνημα και το λαό μας. Ο Πλουμπίδης είναι βαμμένος θανάσιμος εχθρός του λαού. Τα στοιχεία που αφορούν τη χαφιέδικη πρακτορική δράση του θα δημοσιευτούν τη κατάλληλη ώρα.» Όταν κάποιος αναφέρει όλα αυτά για συντρόφους του, θα διστάσει να φανερώσει τη ταυτότητα του Γεωργίου Γρίβα Διγενή στους Άγγλους;
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και το πως φέρθηκε το Κ.Κ. Σοβιετικής Ένωσης στον ίδιο τον Ζαχαριάδη, αλλά τα ανωτέρω μάλλον αρκούν.

Εμείς και αυτοί
Έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδων για τη δράση των κομμουνιστών και τις πραγματικές τους προθέσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιος να ερευνήσει.
Στις μέρες μας οι νεοκομμουνιστές στην Ελλάδα, ούτε να συζητήσουν δεν θέλουν για τα εγκλήματα της ιδεολογικής τους μητέρας.
Ο «παρά φύσιν» συμβιβασμός μεταξύ των κομμουνιστών και του αστικού κόσμου, έχει επιβάλλει τη λήθη στους πολίτες και την επικράτηση της προπαγάνδας έναντι της αλήθειας.
Αδίκως πολλοί περιμένουν την αλήθεια να τους έρθει ουρανοκατέβατη.
Η αλήθεια απαιτεί αμφισβήτηση, μελέτη και σκέψη. Είναι όλα αυτά που μας διαφοροποιούν από τους αριστερούς και τους αστούς.
Είμαστε εκείνοι που αρνούμαστε να καταπίνουμε αμάσητο το οτιδήποτε μας σερβίρουν παιδεία, τηλεοράσεις κτλ. Είμαστε εκείνοι που αμφισβητούμε, μελετάμε και σκεπτόμαστε.
Η ιδεολογικο-πολιτική μας μάχη είναι απόλυτη. Είναι απόλυτη γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους αστούς που ελέγχουν την πολιτική εξουσία και τους αριστερούς που ελέγχουν σε μεγάλο ποσοστό τη λαϊκή μάζα.

Ο αγώνας μας δεν είναι εύκολος, αλλά θα είναι νικηφόρος και μάλιστα θριαμβευτικά. Τώρα που όλοι βλέπουν ότι αστοί και αριστεροί τους έχουν προδώσει, η επάνοδος των εθνικιστών δεν θα είναι απλά μια λύση στο μυαλό των πολλών, αλλά θα είναι η απόλυτη λαϊκή τάση!

Μιχάλης Τάντης

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Νεολίμπεραλ πολιτικό κεφάλαιο

του Σταμάτη Μαμούτου

Πριν κάποια χρόνια, κάπου στα 2015, όταν τα επί δεκαετίες κακομαθημένα παρτάλια της τότε κυβέρνησης Τσίπρα έπεφταν από τα ροζ σύννεφα της ευρωπαϊκής Αριστεράς και βυθιζόταν στην ιδεολογική χρεωκοπία, αντιλαμβανόμενα (τα περισσότερα τουλάχιστον) ότι εθνική ανεξαρτησία και κατάργηση των μνημονίων, με ταυτόχρονη παραμονή της χώρας μας στο ευρώ, δεν ήταν κάτι πολιτικά εφικτό (ακόμη και αν κάποιοι αμερικανικοί κύκλοι τα τάιζαν με το κουτόχορτο της επιδίωξης ενός μερικού «κουρέματος χρέους» εντός του ευρώ, ως πολιτικού στόχου), ακούστηκε κάπου ότι σε μια συζήτησή της με τον πλέον ανεπίδεκτο πολιτικής μάθησης του αριστερού τσίρκου Γιάννη Βαρουφάκη, η Κριστίν Λαγκάρντ είχε παραδεχτεί πώς τα μνημόνια ήταν απαράδεκτα ως λύσεις αλλά έπρεπε να εφαρμοστούν γιατί, πέρα από το οικονομικό, είχε δαπανηθεί και πολύ μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο για αυτά. Στην ουσία η Λαγκάρντ φαίνεται να είπε ότι οι μνημονιακές ρυθμίσεις μπορεί να ισοπέδωναν τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της Ελλάδας για αρκετά χρόνια, τουλάχιστον όμως θα αποτελούσαν μια ευκαιρία για τις δυτικές ελίτ προκειμένου να επιβάλλουν, μέσω των μνημονίων, πολιτικούς μετασχηματισμούς ικανούς να εγκαθιδρύσουν όσο περισσότερα φιλελεύθερα γνωρίσματα στο ελληνικό στερέωμα τα οποία θα έφερναν την Ελλάδα εγγύτερα στα ηθικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και, κατά συνέπεια, πολιτικά δυτικά πρότυπα.

Σήμερα, δέκα και πλέον χρόνια μετά, μπορούμε να έχουμε μια σχετικά καλή εικόνα για το τι σήμαινε εκείνη η φράση της Λαγκάρντ και για το ποιες είναι οι συνέπειες της εφαρμογής του μνημονιακού σχεδιασμού για τον οποίο είχε δαπανηθεί μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο. Μια Ελλάδα χωρίς κοινωνικό κίνημα. Μια ναρκωμένη κοινωνία που αποδέχεται μαζοχιστικά κάθε αντιλαϊκή (και θα αποδεχόταν κάθε αντεθνική, αν δεν υπήρχε γεωπολιτικό συμφέρον του Ισραήλ προς την αντίθετη κατεύθυνση) απόφαση αρκεί να παρουσιάζεται με δυτικό και φιλελεύθερο λούστρο. Ένας μέσος Αθηναίος που τρώει ξύλο και ληστεύεται στον δρόμο από πολυεθνικές συμμορίες έφηβων καθαρμάτων αλλά δεν βγάζει άχνα γιατί «έτσι συμβαίνει και στην Ευρώπη ή τις Η.Π.Α.». Ένας μέσος Έλληνας της επαρχίας που αποδέχεται αδιαμαρτύρητα ότι δεν μπορεί να εκφραστεί στην τοπική αυτοδιοίκηση γιατί, προκειμένου να συγκροτηθεί ψηφοδέλτιο στους διευρυμένους Δήμους των πολλών χιλιάδων κατοίκων, απαιτείται χρηματοδότηση από βιομήχανους. Κυβερνήσεις που παρακολουθούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους μέσω πρακτόρων του ισραηλινού κράτους, σκοτώνουν εκατοντάδες ανθρώπους στα τρένα, ληστεύουν το εισόδημα των εργαζομένων με την ακρίβεια αλλά επιβραβεύονται στις κάλπες γιατί τα ΜΜΕ λένε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα απ’ αυτές. Μια νεολαία που δεν αξίζει ούτε το φτύσιμο, παραδομένη στους κανόνες του διαδικτυκαού life style και ανακατεμένη με κάθε παρείσακτη κοινότητα λαθρομεταναστών μπουκαδόρων. Αυτά πέτυχε το πολιτικό κεφάλαιο που δαπάνησαν δυτικοί και Ισραηλινοί «εταίροι» του ελλαδικού κράτους -και πολλά άλλα ακόμη.

Τις τελευταίες μέρες παρατήρησα ότι το «πολιτικό κεφάλαιο» του διεθνούς εξουσιαστικού φιλελευθερισμού επενδύει στην μαζική κουλτούρα με έναν τρόπο που είναι πράγματι προκλητικά προοδευτικός. Κάποτε, υπήρχαν τα μικρά τοπικά (αθηναϊκά κυρίως) τηλεοπτικά κανάλια, στα οποία φιλοξενούνταν οι λεγόμενες εκπομπές του trash TV. «Ερωτοδικεία», «Παιδιά της νύχτας» και άλλες σχετικές εκπομπές αποτελούσαν καταφύγια των «Ομονοιάκηδων», των ανθρώπων ενός γραφικού περιθωρίου που εμπλέκονταν με την «επαγγελματική πορνεία» ή ακόμη και ανθρώπων που απλώς τους άρεσε να συχνάζουν σε κακόφημα στέκια και σε μέρη όπου ανθούσε μια πορνογραφική και ημιπαραβατική κοινωνική πραγματικότητα. Οι θεατές, δε, αυτών των εκπομπών ήταν είτε παρομοίων γνωρισμάτων άτομα είτε πιτσιρικάδες που έσπαγαν πλάκα, μέσω της εφηβικής τους ορμητικής σκληρότητας, με το παρακμιακό περιεχόμενο των συνειδήσεων και των συμπεριφορών που προβάλλονταν από τους συντελεστές και τους καλεσμένους εκείνων των εκπομπών.

Το όλο σκεπτικό πίσω από τέτοιου περιεχομένου εκπομπές ήταν να προσφέρουν διασκέδαση με έναν χοντροκομμένο, ενίοτε απάνθρωπο αλλά και, ταυτόχρονα, ακατέργαστα decadent και αυθεντικά ρεαλιστικό τρόπο. Το περιθώριο της τότε ζωής ερχόταν ορμητικά στο τηλεοπτικό γυαλί με όλη την παρωδία, την σκληρότητα και την αλλοκοτιά που το συνόδευε. Ακόμη και όταν ο εσμός εκείνων των παρουσιαστών και των καλεσμένων τους πέρασε και στην μεσημεριανή -πέρα από την μεταμεσονύκτια- ζώνη, λίγα χρόνια αργότερα κατά την δεκαετία του 2000, η πορνογραφική διάσταση των εκπομπών δεν έγινε ποτέ και σε καμία περίπτωση «κοινωνικό υπόδειγμα».

Όσοι ζήσαμε εκείνα τα χρόνια όντας νεαροί δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ακόμη και οι τύποι που απατούσαν συζύγους ή που κατέφευγαν σε υπηρεσίες του αγοραίου έρωτα, είχαν ως υπόδειγμα ερωτικής συμπεριφοράς τις περσόνες των τότε decadent media. Μπορεί σε αυτό το σημείο να εισέρχονταν ως επιρροές, σε κάποιο βαθμό, τα life style έντυπα του Κωστόπουλου και των άλλων τέτοιου ύφους εκδοτών εκείνης της περιόδου. Ωστόσο, στις life style φυλλάδες του Κωστόπουλου και των υπολοίπων εκδοτών αυτής της κατηγορίας εμφανίζονταν δημοφιλή πρόσωπα που έλεγαν τις ανοησίες τους αλλά με κάποιο μέτρο, λόγω της δημόσιας εικόνας τους. Κάπου, κάπως, υπήρχε ένα όριο γελοιότητας. Το βαθύ και απροκάλυπτο ημιπορνογραφικό τηλεοπτικό decadent των «Ερωτοδικείων» και το κρυφοπορνογραφικό life style δεν γινόταν σε καμία περίπτωση πρότυπα ανοιχτά αποδεκτής δημόσιας συμπεριφοράς.

Αν κάποιοι ήθελαν να καταφύγουν στην πορνογραφία για να εμπνευστούν τρόπους ερωτικών συνευρέσεων με συντρόφους, το έκαναν εστιάζοντας στην κανονική πορνοταινία ή στα τότε πορνοπεριοδικά. Ήταν μια πρακτική που τους στοχοποιούσε, γιατί έπρεπε να δανειστούν τις ταινίες από το video club της γειτονιάς τους ή να αγοράσουν τα περιοδικά από τα περίπτερα. Όμως, όλη αυτή η συμπεριφορά και η πρακτική τέτοιων ατόμων αφορούσε πεδία της ιδιωτικής τους ζωής. Δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τα αποδεκτά δεδομένα του δημόσιου λόγου. Ποτέ και πουθενά, ακόμη και στις καπιταλιστικά άθλιες συνθήκες των ετών που προηγήθηκαν των μνημονίων, η πορνογραφική αντίληψη των πραγμάτων δεν βρήκε χώρο ως αποδεκτή κανονικότητα του δημόσιου λόγου και της οικογενειακής μαζικής κουλτούρας. 

Σήμερα, ακόμη κι αυτό έχει αλλάξει. Το «πολιτικό κεφάλαιο» του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού που δαπανήθηκε ήταν σαφώς μεγαλύτερο από το οικονομικό κεφάλαιο των μνημονίων που, ως ανόητοι, πληρώνουμε από τις τσέπες μας. Συνέπεια αυτής της ολικής δηλητηρίασης του κοινωνικού ιστού της Ελλάδας με τις αντιανθρώπινες ιδέες του φιλελευθερισμού είναι και η πρόκριση της πορνογραφίας ως προοδευτικής κανονικότητας της ζωής και του δημόσιου λόγου. Ακούστε την παρακάτω εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού της εφημερίδας Lifo. Μιας εφημερίδας που αποτελεί προμετωπίδα της μεταμοντέρνας λίμπεραλ ιδεολογικής και υφολογικής αντίληψης των καιρών μας, αρεστή σε προοδευτικούς δεξιούς και αριστερούς ακαδημαϊκούς κύκλους. 

Πλέον δεν είναι οι «μίστερ Μπούτιες» και οι «εθνικοί σταρ» που αφηγούνται παλαιότερες ερωτικές περιπτύξεις. Είναι κανονικοί, επιτυχημένοι προσωρινά, βιοπαλαιστές νεολαίοι, κεφάτοι και ανέμελα χαρούμενοι που ρουφούν την (μνημονιακή) ζωή και απολαμβάνουν τα τυχερά της. Είναι ο τύπος και η τύπισσα της διπλανής πόρτας και του εργασιακού σου περιβάλλοντος, που παραβλέπουν τις δύσκολες συνθήκες της καθημερινότητας και ζουν στον αστερισμό του Μητσοτάκη και του Άδωνι. Αυτοί πλέον είναι που συζητούν με την γλ΄ψσσα του κρεβατιού -όχι βέβαια στις decadent «λαϊκιστικές» εκπομπές του παρελθόντος μα στο κραταιό μέσο της Lifo- πώς ερωτοτρόπησαν με πολλούς διαφορετικούς συντρόφους σε λίγες ώρες, ποιες ερωτικές στάσεις επέλεξαν, πόσες φορές εκσπερμάτισαν, ποιο σχήμα είχαν τα ανατομικά γνωρίσματα των συντρόφων τους και άλλα σχετικά. Αυτοί πλέον είναι που αποσπούν την πορνογραφία από το παλιό κινηματογραφικό της περιβάλλον και από τους «αστέρες» της και την κανονικοποιούν ως τυπική καθημερινότητα της φιλελεύθερης συνθήκης. Αυτοί γίνονται το όχημα μέσω του οποίου το εξουσιαστικό κτήνος του φιλελεύθερου καπιταλισμού αδειάζει από περιεχόμενα ήθους και κουλτούρας τον μέσο Έλληνα, μετατρέποντάς τον σε ένα εν ζωή αντικείμενο των αγορών του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου. Σε ένα αντικείμενο διπλής χρήσης. Εργασίας από την μια και κατανάλωσης από την άλλη.

Η αλλαγή, ασφαλώς, έχει και συμπεριληπτικό περιεχόμενο. Οι άνθρωποι που μπλέκονταν παλιά στα δίκτυα της αγοραίας πορνείας ή της πορνογραφίας, εμφανίζονταν ως εξόχως ιδιαίτερα παραδείγματα της ζωής. Περιθωριακοί ή και ιδιότυποι «αστέρες» αυτού του κινηματογραφικού περιβάλλοντος. Είχαν πάντοτε κάτι το διαφορετικό από τον μέσο Έλληνα. Δύσκολη παιδική ζωή, μια εφιαλτική καταπίεση από οργανωμένα δίκτυα παραβατικών της νύχτας (κυρίως οι γυναίκες του αγοραίου έρωτα), μια αξιοπρόσεκτη οικονομική άνεση, δίκτυα δημοσίων σχέσεων με ισχυρούς, επικίνδυνους ή και δημοφιλείς ανθρώπους του star system. Σε κάθε περίπτωση δεν ήταν οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή τα παιδιά μιας γνωστής σου οικογένειας. Σήμερα, ο εξουσιαστικός φιλελευθερισμός των καιρών μας, πιστός στο μίσος προς το αληθινά διαφορετικό, ενσωματώνει τα πάντα στην χαοτική χοάνη του. Η πορνοστάρ και η εκδιδόμενη δεν έχει καμία σχέση με την τραγική decadent φιγούρα του παρελθόντος. Είναι απλά μια επαγγελματίας κοπελίτσα με τυπική παιδική και εφηβική ηλικία, χωρίς να έχει καταστραφεί οικονομικά. Το να εκπορνεύεται είναι απλή επαγγελματική επιλογή που για να την πραγματοποιήσει οφείλει απλά να είναι προοδευτική και «ακομπλεξάριστη» σύμφωνα με την φιλελεύθερη αφήγηση των social media. 

Τώρα αν με ρωτήσετε πώς γίνεται και αυτά τα κανάλια, αυτά τα social media, βρίσκουν χορηγούς, παίρνουν διαφημίσεις και βλέπουν τα περιεχόμενά τους να ταξιδεύουν σε κάθε οθόνη της Ελλάδας, μπορεί να φανώ καχύποπτος αλλά θα σας απαντήσω ότι «ήταν μεγάλο το πολιτικό κεφάλαιο» που δαπάνησαν οι Εβραίοι και οι δυτικοί για να κάνουν την πατρίδα μας ζώνη καπιταλιστικού φιλελευθερισμού όπως εκείνες της δυτικής και της κεντρικής Ευρώπης.

Εικόνα: Harry Clarke-The travelling companion

ΠΗΓΗ: Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.