Έτοιμοι για 10ετή πόλεμο οι «Φρουροί της Επανάστασης» – Σημαντικά πλήγματα από την Χεζμπολάχ

Οι Φρουροί της Επανάστασης διαμηνύουν τώρα ότι μπορούν να αντέξουν ακόμη και σε πόλεμο 10 ετών,  χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να αντέξει μια πολεμική εμπλοκή ούτε το Ισραήλ, ούτε οι ΗΠΑ.

Το Ιράν προειδοποιεί τις ΗΠΑ ότι οι άγριες πυραυλικές επιθέσεις κατά της Τεχεράνης άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου, απειλώντας τόσο την Ουάσινγτον, όσο και το Τελ Αβίβ με έναν αδυσώπητο πόλεμο φθοράς που ενδέχεται να διαρκέσει ως και μία δεκαετία, όταν δηλαδή, ούτε ο Trump, ούτε ο Netanyahu θα υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο…

Συγκεκριμένα, ο ταξίαρχος Ibrahim Jabbari, σύμβουλος των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, δήλωσε: «Ως άνθρωπος καλά ενημερωμένος επί του θέματος, θα πω το εξής: είμαστε έτοιμοι για έναν πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον για δέκα χρόνια», ενώ ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ Saeed Khatibzadeh, προειδοποίησε ότι οι ένοπλες δυνάμεις είναι διατεθειμένες να πολεμήσουν «μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη», καθώς η χώρα δεν έχει άλλη επιλογή. Στο ίδιο πνεύμα, και ο Γραμματέας του Ανώτατου Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας της Δημοκρατίας, AliLarijani, δήλωσε ότι το Ιράν είναι έτοιμο να διεξαγάγει έναν μακροχρόνιο πόλεμο.

Εντωμεταξύ, μπαίνοντας στη 10η ημέρα του πολέμου, ο ιρανικός στρατός και οι σύμμαχοί του συνεχίζουν να πλήττουν στρατηγικές υποδομές του Ισραήλ, με τη Hezbollah να τυφλώνει κόμβο δορυφορικής επικοινωνίας της SES. Η ιρανική τηλεόραση επίθεση σε εγκατάσταση στρατηγικής σημασίας στο Ισραήλ (τα ιρανικά μέσα αναφέρονται στο Ισραήλ ως «κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη»). Ισχυρίζονται ότι το πλήγμα στην ισραηλινή εγκατάσταση πραγματοποιήθηκε από τη Χεζμπολάχ και ότι ο στόχος ήταν ένα συγκρότημα δορυφορικών επικοινωνιών και πλοήγησης που διαχειρίζεται η SES.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα:

«Οι δυνατότητες αυτού του συγκροτήματος χρησιμοποιούνταν, μεταξύ άλλων, για την καθοδήγηση drones και πυραύλων [του ισραηλινού στρατού]». Ένα τέτοιο χτύπημα σημαίνει ότι οι ισραηλινές δυνάμεις ενδέχεται να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα στη στόχευση των όπλων τους.

Την ίδια ώρα το Ισραήλ επιστρατεύει την πάγια τακτική της απόκρυψης απωλειών, αποφεύγοντας να σχολιάσει, μέχρι στιγμής, αυτές τις ιρανικές δηλώσεις. Πρόκειται για μια συνήθης πρακτική μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας του Ισραήλ, καθώς και της πλειονότητας των ισραηλινών μέσων ενημέρωσης που ελέγχονται από μια σκληρή λογοκρισία όσον αφορά κάθε πολεμική ανταπόκριση.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η Δημοκρατία που πεθαίνει από… αρετή

Κανείς δεν μπορεί πλέον να πιστέψει στην αλήθεια του καθεστώτος που ονομάζεται αντιπροσωπευτική φιλελεύθερη δημοκρατία. Οι τρεις όροι, όπως και η γραφή στο κτίριο του Κόμματος στο μυθιστόρημα “1984”, πρέπει να διαβαστούν ανάποδα. Η δύναμη του λαού (δημοκρατία) ξεθωριάζει στην κυριαρχία μη εκλεγμένων δυνάμεων (χρηματοοικονομικά, οικονομία, τεχνοκρατία, διεθνικοί οργανισμοί) και στην απόδειξη ότι τα υπολείμματα της λαϊκής βούλησης έχουν καταληφθεί από κομματικές κλίκες και γραφειοκρατικές ολιγαρχίες. Ο όρος φιλελεύθερος έχει πάψει να σχετίζεται με την ελευθερία, μεταμορφώνοντας τον εαυτό του στη νομιμοποίηση της ιδιωτικοποίησης του κόσμου και στον αποκλεισμό οποιωνδήποτε οικονομικών, ηθικών ή συμπεριφορικών ορίων. Το πόσο λίγο αντιπροσωπεύει το σύστημα τους πολίτες αποδεικνύεται από τη συνεχή διάβρωση της βάσης των ψηφοφόρων, καθώς και από τις ρυθμιστικές παγίδες, τα εμπόδια στην απόκτηση ακόμη και δικαιώματος σε μια έδρα στο κοινοβούλιο και τις αμέτρητες πρακτικές δυσκολίες που εμποδίζουν τη συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο. Η λεγόμενη δημοκρατία είναι εξ ολοκλήρου πλουτοκρατία, η κυριαρχία του χρήματος: το γυμνό πρόσωπο της «ανοιχτής κοινωνίας», κλειστό σε όσους δεν συμμερίζονται τις προϋποθέσεις της, όπως θεωρητικοποιήθηκε από τον Καρλ Πόπερ.

Η τελευταία απόδειξη είναι η πολεμική φρενίτιδα των ολιγαρχιών, παρά τα στοιχεία της λαϊκής διαφωνίας. Ο τρέχων πόλεμος στο Ιράν αποκαλύπτει την απαράδεκτη υποκρισία της ιεραρχίας της ΕΕ. Στρατιωτικά ανίσχυροι, χωρίς καν να έχουν προειδοποιηθεί από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ για το τι επρόκειτο να συμβεί, εξέδωσαν μια δήλωση την οποία μοιραζόμαστε με τους κωμικούς στο Zelig [ΣΧΟΛΙΟ: διάσημο κλαμπ καμπαρέ στο Μιλάνο, το οποίο έγινε επίσης πολύ γνωστό τηλεοπτικό show (Zelig TV)]. Καταδικάζουν την απάντηση του Ιράν εναντίον των «κυρίαρχων κρατών» (τον βομβαρδισμό αμερικανικών βάσεων και συμφερόντων σε διάφορες αραβικές μοναρχίες) αλλά όχι την επιθετικότητα εναντίον του εξίσου κυρίαρχου Ιράν. Θα ήταν διασκεδαστικό, αν δεν μιλούσαμε για τραγωδίες, να τονίσουμε τον βαθμό δουλοπρέπειας του Τύπου και την «κουλτούρα» των φιλελεύθερων δημοκρατιών, ομόφωνα εναντίον του Ιράν, το οποίο δικαίως κατηγορείται για παραβιάσεις των πολιτικών δικαιωμάτων, σίγουρα όχι λιγότερο από εκείνες που συμβαίνουν καθημερινά στη Σαουδική Αραβία, στα Εμιράτα και σε άλλα «κυρίαρχα» κράτη - μπορώ να γελάσω; - στην περιοχή. Περιοχές γεμάτες αμερικανικές βάσεις, βιτρίνες πολυτέλειας και τεχνολογίας, ευλογημένες από το πετροδολάριο, υποστηριζόμενες από την ημι-δουλειακή εργασία εκατομμυρίων μεταναστών, χωρίς δικαιώματα, που βρίσκονται στριμωγμένοι σε απαίσιους κοιτώνες μακριά από τα φώτα των τεχνο-οικονομικών μουσικών αιθουσών. Χώρες που κυριαρχούνται από διεφθαρμένες κληρονομικές αριστοκρατίες όπου κανένας κανόνας της δυτικής δημοκρατίας δεν γίνεται σεβαστός. Ποιον νοιάζει: είναι με το μέρος μας, ξεπλένουν τις βρώμικες συμφωνίες μας, μας επιτρέπουν να κάνουμε business στη σκιά των κλιματιζόμενων ουρανοξυστών, είναι άνετα καταφύγια για τους πλούσιους που έχουν καταφέρει να μεγαλουργήσουν στα μέρη μας.

Μια προϋπόθεση για έναν προβληματισμό σχετικά με τη χρεωκοπία των φιλελεύθερων δημοκρατιών, οι οποίες βιώνουν ένα αυξανόμενο παράδοξο: παρουσιάζονται ως εγγυητές των πολιτικών ελευθεριών, ωστόσο πολλαπλασιάζουν τους ρυθμιστικούς μηχανισμούς που περιορίζουν, ελέγχουν και ρυθμίζουν την ατομική και συλλογική συμπεριφορά. Τα μέτρα που καταπολεμούν την ελευθερία δεν παρουσιάζονται ποτέ για αυτό που είναι - περιορισμοί, υποχρεώσεις, απαγορεύσεις - αλλά δικαιολογούνται συστηματικά στο όνομα αρχών που θεωρούνται ανώτερες: υγεία, ασφάλεια, καταπολέμηση του μίσους, αλληλεγγύη, προστασία του περιβάλλοντος κ.ο.κ. Το σύστημα ισχυρίζεται ότι είναι ουδέτερο από άποψη αξιών και αξιολογίας, αλλά νομιμοποιείται με όρους αρετής: ένα νεοσύστατο ηθικό κράτος. Η συχνά επαναλαμβανόμενη διαδικασία λειτουργεί ως εξής: εισάγεται ένας περιορισμός (απαγόρευση, φόρος, υποχρέωση, επιτήρηση). Αυτό δικαιολογείται από μια ηθική αξία που παρουσιάζεται ως προφανής, αυτονόητη: διάσωση ανθρώπινων ζωών, προστασία παιδιών, υπεράσπιση του πλανήτη από οικολογικές καταστροφές, υποδοχή προσφύγων. Η εξουσία ενισχύεται ενώ η διαφωνία εξουδετερώνεται, υποβιβαζόμενη στην ανηθικότητα και το κακό. Η συνεχής προσφυγή στην αρετή για να δικαιολογηθεί η επέκταση της κανονιστικής σφαίρας εξηγεί τη δυσκολία της κριτικής, η οποία δυσφημείται επειδή είναι ανεύθυνη, αναίσθητη, εξτρεμιστική (;).

Αυτός ο μετασχηματισμός πηγάζει από την απώλεια της εξωτερικής κυριαρχίας των κρατών: νόμισμα, εμπόριο, διπλωματία, άμυνα και σύνορα. Οι εξουσίες έχουν μεταβιβαστεί σε υπερεθνικούς φορείς (ΕΕ, ΕΚΤ, ΝΑΤΟ, ΠΟΥ). Οι εθνικές κυβερνήσεις, στερημένες πραγματικής κυριαρχίας, δικαιολογούν την επιμονή τους με την εσωτερική νομοθετική τους υπέρβαση εις βάρος των πολιτών-υπηκόων τους. Όσο λιγότερο κυρίαρχο είναι ένα κράτος, τόσο πιο απαιτητικό γίνεται: αντισταθμίζει τη διεθνή αδυναμία με ασφυκτικό έλεγχο επί της ιδιωτικής συμπεριφοράς, ακόμη και μέχρι σημείου εξαναγκασμού, παράγοντας μια μορφή ήπιου ολοκληρωτισμού στον οποίο η ελευθερία αναστέλλεται στο όνομα ενάρετων κινήτρων, το αντίθετο των φιλελεύθερων αξιώσεων.

Ο ήπιος δεσποτισμός φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα με προοδευτικούς ηγεμόνες, υποστηρικτές μιας νέας, ανεστραμμένης ηθικής. Στο όνομα της ισότητας, της ένταξης, της καταπολέμησης των διακρίσεων και της περιβαλλοντικής σωτηρίας, παράγουν κανόνες και ιδέες που πλαισιώνουν, παρακολουθούν και διορθώνουν τη δημόσια και ιδιωτική συμπεριφορά. Κληρονόμοι του πολιτικού μεσσιανισμού που κάποτε στόχευε στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας επεκτείνοντας τα συλλογικά δικαιώματα, έχουν μετατρέψει το προστατευτικό κράτος πρόνοιας σε ένα επεμβατικό κράτος-κηδεμόνα, επιφορτισμένο όχι με την αναδιανομή του πλούτου αλλά με τη διόρθωση συμπεριφορών, την πειθαρχία στις συνήθειες και τη λογοκρισία απόψεων στο όνομα νέων αρετών. Οποιαδήποτε διαφωνία είναι ύποπτη: η αντίθεση στον κανόνα κάνει κάποιον να φαίνεται οπισθοδρομικός, αντιδραστικός και, πάνω απ 'όλα, ανήθικος. Οι συντηρητικοί (τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι δευτεραγωνιστές τους) δεν είναι και τόσο διαφορετικοί. Όπου κάποιοι επικαλούνται την ισότητα, άλλοι κηρύττουν την τάξη, τη σταθερότητα και την ασφάλεια. Και οι δύο συγκλίνουν προς το ίδιο αποτέλεσμα: τον ριζωματικό πολλαπλασιασμό των κανόνων που καταπνίγουν την κοινωνία και συνθλίβουν το άτομο.

Το παράδειγμα της ΕΕ είναι διαφωτιστικό: από τους εξωτερικούς περιορισμούς στην εξουσία του χρηματοπιστωτικού συστήματος μέχρι την Πράσινη Συμφωνία (Green Deal) και τον Νόμο περί Ψηφιακών Υπηρεσιών (Digital Services Act), η ολιγαρχία ασκεί μια εξουσία που μετατρέπει την τυπικά δημοκρατική πρακτική σε αυτόματο πιλότο, με τη διακομματική συναίνεση των μεγάλων πολιτικών οικογενειών. Ο ήπιος δεσποτισμός είναι το σήμα κατατεθέν του παρακμάζοντος καθεστώτος της μεταμοντέρνας φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η αρετή δικαιολογεί τη συνεχή αύξηση του ελέγχου, δηλαδή την προοδευτική μείωση των ελευθεριών. Ένας τομέας όπου αυτός ο μηχανισμός είναι σαφώς εμφανής είναι η μετανάστευση. Οι κυβερνήσεις επικαλούνται συνεχώς την ανθρωπιστική αρετή: καλωσορίζουν τους πρόσφυγες, βοηθούν τους μετανάστες, ασκούν αλληλεγγύη. Αυτές οι ηθικές δικαιολογίες γίνονται αδιαμφισβήτητες παγίδες, άλλοθι για τη νομιμοποίηση καταστροφικών πολιτικών.

Οι συγκεκριμένες επιπτώσεις της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης εκδηλώνονται με την αύξηση της εγκληματικότητας και της ανασφάλειας, καθώς και με την παραμόρφωση και τη διαίρεση των κοινωνιών υποδοχής. Οι υπηρεσίες ασφαλείας κινητοποιούνται σύμφωνα με μια μόνιμη λογική έκτακτης ανάγκης, με εκτεταμένη επιτήρηση των δημόσιων χώρων, αποκλείοντας τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό εθνοτικών θυλάκων που έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Στο όνομα της ανθρωπιστικής αρετής, η Ευρώπη έχει ανοίξει τα σύνορά της, αλλά έχει αυξήσει τους μηχανισμούς ασφαλείας της. Κάμερες, drones και τεχνολογίες βιομετρικής αναγνώρισης: Ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί, ή μάλλον, η διακηρυγμένη αρετή - η γενναιοδωρία προς τους μετανάστες - στην πραγματικότητα ενισχύει τον έλεγχό του επί των Ευρωπαίων. Το μοντέλο μπορεί να οριστεί ως ενάρετη υποκρισία: χωρίς να αναγνωρίζουν την απώλεια της πραγματικής κυριαρχίας, τα κράτη εντείνουν την παρέμβασή τους στην καθημερινή ζωή των συμπολιτών τους, ρυθμίζοντας, γραφειοκρατικοποιώντας και καθιστώντας τις πιο συνηθισμένες συμπεριφορές παράνομες. Ο φιλελεύθερος κανόνας αντιστρέφεται: οτιδήποτε δεν επιτρέπεται ρητά απαγορεύεται και οτιδήποτε δεν απαγορεύεται ρητά δεν επιτρέπεται πλέον.

Ο ηθικολογικός δεσποτισμός δεν απαιτεί βαρβαρότητα: ενεργεί στο όνομα της υγείας, της ασφάλειας, της ισότητας, του περιβάλλοντος και της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης, ένα άλλοθι για την κανονιστική φρενίτιδα κατά της ιδιωτικής ζωής. Ο κολασμένος μηχανισμός τροφοδοτεί την ψευδαίσθηση μιας προστατευτικής δύναμης, η οποία στην πραγματικότητα είναι απαιτητική, βαριά και εχθρική. Η λαβή του καταναγκασμού μεταμφιέζεται σε αρετή, στην απόλυτη δικαιολόγηση των μεταμοντέρνων δημοκρατιών που θυσιάζουν την ελευθερία για να κρύψουν την αδυναμία. Δεν είναι ασυνήθιστο τα εύθραυστα ή παράνομα καθεστώτα να τείνουν να καταφεύγουν στην ηθική ρητορική. Όσο περισσότερο στήνουν κλουβιά, τόσο περισσότερο επικαλούνται την αρετή. Όσο περισσότερο εισβάλλουν στις ελευθερίες, τόσο περισσότερο ισχυρίζονται ότι προστατεύουν την υγεία, την ισότητα, το περιβάλλον, την ασφάλεια και τους πιο ευάλωτους. Είναι μια μόνιμη ασπίδα, ένας εκβιασμός που επιτρέπει την απόκρυψη της σφαίρας ελέγχου και απαγόρευσης, εξουδετερώνοντας τη διαφωνία που έχει προληπτικά κηρυχθεί ανήθικη ή εγκληματική. Το καθήκον της κριτικής σκέψης είναι να αποκαλύψει την υποκριτική λογική που παρουσιάζει τον καταναγκασμό ως αρετή. Στόχος είναι η επαναφορά μιας σαφούς εξουσίας στην κορυφή με κυρίαρχες λειτουργίες: υπεράσπιση των συνόρων, απονομή δικαιοσύνης, διασφάλιση της ασφάλειας, με στόχο την αναζωογόνηση συγκεκριμένων ελευθεριών: ελευθερία έκφρασης, σεβασμός της ιδιωτικής ζωής και αναζωογόνηση των τοπικών κοινοτήτων. «Εξουσία πάνω, ελευθερία κάτω», το απόφθεγμα του Charles Maurras· το πλαίσιο για ένα κοινοτικό έργο αποφασισμένο να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια των ελεύθερων ανδρών και γυναικών.

Όσο έχουμε ακόμα χρόνο: η αμφιβολία είναι θεμιτή. Θα επιβιώσει η λέξη δημοκρατία από την πραγματική της ύπαρξη; Θα μπορούσαμε να αποκαλούμε με αυτό το όνομα για χρόνια ένα σύστημα που έχει γίνει μια τέλεια δικτατορία. Οι λέξεις μερικές φορές επιβιώνουν από τις έννοιες που προσδιορίζουν. Αντιλαμβανόμαστε τη φιλελεύθερη δημοκρατία όχι ως σύστημα πολιτικής οργάνωσης, αλλά ως το μόνο νόμιμο, καθολικό σύστημα πέρα ​​από τον χρόνο και τον τόπο. Είμαστε ανίκανοι να αναγνωρίσουμε ότι, όπως κάθε ανθρώπινη επινόηση, είναι προϊόν συγκεκριμένων περιστάσεων και συνθηκών. Συγκεκριμένα, ενός μέρους της Ευρώπης και των λαών που διαμορφώνει, σε συγκεκριμένες καταστάσεις βιομηχανικής ανάπτυξης, πνευματικής βάσης και πολιτιστικής ομοιογένειας. Δεν λειτουργεί παντού ή για κάθε πληθυσμό. Συγκεκριμένα, η δημοκρατία δεν επιβιώνει σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπου οι άνθρωποι ψηφίζουν όχι σύμφωνα με τα οικονομικά και κοινωνικά τους συμφέροντα, αλλά σύμφωνα με τη φυλή και τη θρησκεία. Μια έννοια που έχει γίνει ακατανόητη για τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο που υπερηφανεύεται για την εθνική του αδιαφορία και ο οποίος για κάποιο χρονικό διάστημα ακόμη, θα συνεχίσει να ψηφίζει με βάση την ιδεολογία και τα αντιληπτά οικονομικά συμφέροντα.

Αυτό δεν ισχύει για τους πληθυσμούς με τους οποίους μοιραζόμαστε πλέον τον ίδιο εδαφικό και πολιτικό χώρο, έχοντας γίνει «πολίτες» μέσω μιας διαστρέβλωσης της έννοιας, που αρχικά συνδεόταν με τα «παιδιά της Πατρίδας» (enfants de le patrie). Είναι ένα χαμένο παιχνίδι αν δεν καταφέρουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα. Αν όλες οι ομάδες που αποτελούν μια πολυπολιτισμική κοινωνία, εκτός από μία, ενεργήσουν πολιτικά υποστηρίζοντας τους συμπατριώτες τους ή τους ομόθρησκούς τους, αυτός ο αφελής λαός, δέσμιος της ηθικολογικής αφαίρεσης, θα ηττηθεί. Ένα παιχνίδι στο οποίο ο φιλελεύθερος ατομικισμός είναι ο ηττημένος.

Είμαστε ακόμα μακριά από τη φυλετική δημοκρατία, αλλά πλησιάζουμε· από επιλογή και αποδεχόμενοι μια επίσημη, ηθικολογική δημοκρατία, έναν παραμορφωμένο καθρέφτη μιας ανεστραμμένης αρετής. Η διάλυση του ιθαγενούς πληθυσμού ήδη καθιστά την δημογραφική αντικατάσταση -την οποία αρνείται ο ιδεολογικός ηθικισμός- κεντρικό στοιχείο στη διαδικασία διαμόρφωσης συναίνεσης, συμπεριλαμβανομένης της εκλογικής συναίνεσης. Ας ελπίσουμε ότι η προπαγάνδα, σε συνδυασμό με τη σχετική υπολειμματική ευημερία, δεν θα μας ωθήσει στα όριά της. Υπάρχει ακόμα το ένστικτο επιβίωσης ή έχει κατακλυστεί από την αφηρημένη οικουμενική λογική; Τα συναισθηματικά μηνύματα ευτυχώς χάνουν την επιρροή τους στις καρδιές των ανθρώπων. Θα είναι αρκετό για να συντρίψουμε την ψεύτικη, νεο-ενάρετη δημοκρατία ή θα πεθάνουμε χωρίς να βγάλουμε ούτε έναν στεναγμό;

ΠΗΓΗ

Για τους επαγγελματίες «εθνικόφρονες»…

Δεν θα μιλήσουμε στο κείμενο το σημερινό για τους κατ’ επάγγελμα αριστερούς, τους «προοδευτικούς», οι οποίοι αποτελούν την άλλη όψη του νομίσματος και οι οποίοι μισούν και μάχονται το οτιδήποτε εθνικό. Θα μιλήσουμε για τους «εθνικόφρονες».

Οι «εθνικόφρονες» είναι αυτοί, οι οποίοι κατά πως λέει η λέξη φρονούν… «εθνικά» εντός πολλών εισαγωγικών. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι «προοδευτικοί» αγωνίζονται δήθεν για τα συμφέροντα του λαού. Οι «εθνικόφρονες» δεν είναι πολιτική παράταξη, είναι επάγγελμα. Οι «εθνικόφρονες» ήταν και είναι πάντα με το «γκουβέρνο», όποιο κι αν είναι αυτό, προσβλέπουν πάντοτε με λαχτάρα στις αρχές, όποιες κι αν είναι αυτές. Οι «εθνικόφρονες», αυτοί δηλαδή, που τελικά δεν φρονούν καθόλου εθνικά, αλλά ισχυρίζονται ότι φρονούν εθνικά για να τα έχουν πάντοτε καλά με την εξουσία δεν είναι τίποτε άλλο από την θλιβερή επιβίωση των ραγιάδων της τουρκοκρατίας.

Τους «εθνικόφρονες», εξέφρασε απόλυτα η Ν.Δ. το 1974 όταν είπε το «η Κύπρος είναι μακριά». Για τους «εθνικόφρονες» (που υπάρχουν και εκτός ΝΔ σε «πατριωτικά» κόμματα) οτιδήποτε ευρίσκεται μακριά από το στενό προσωπικό τους συμφέρον είναι μακριά, είτε είναι η Κύπρος, είτε είναι η Σμύρνη, είτε είναι η Βόρειος Ήπειρος. Στην δεκαετία του ’50 χειροκροτούσαν τον Καραμανλή γιατί έκλεισε, όπως έκλεισε…, το Κυπριακό και μας «απήλλαξε», όπως έλεγαν, από μία γάγγραινα. Ήταν αυτοί οι ίδιοι οι οποίοι είδαν στην Ουάσιγκτον, την στοργική μητέρα, η οποία θα μας έσωζε από όλα τα δεινά, όπως ακριβώς έβλεπαν με ελπίδα, αταλάντευτη πίστη και πνεύμα υποταγής  οι «προοδευτικοί» την μαμά Μόσχα. Και οι «εθνικόφρονες» και οι «προοδευτικοί» πάντοτε προσβλέπουν κάπου έξω από την Ελλάδα.

Οι «εθνικόφρονες» δεν είχαν και δεν έχουν επίσης κανένα πρόβλημα με την «παγκοσμιοποίηση» γιατί η «παγκοσμιοποίηση» δεν εμποδίζει κανέναν να φροντίζει τον εαυτούλη του. Το αντίθετο. Μέσα στην χοάνη της χωρούν οι πάντες σαν άτομα και σαν άτομα τους θέλει και όχι σαν Έθνη, σαν Φυλές, σαν Πατρίδες. Δεν έχουν καμία αντίρρηση, λοιπόν, να έχουν γείτονα τον Αχμέτ, τον Αλί ή τον Μουγκούμπου… Εάν μάλιστα τους έχουν και στην δουλειά τους και τους πληρώνουν και φθηνό μεροκάματο, χωρίς να τους κολλάνε και ένσημα, τότε οι «εθνικόφρονες» είναι και πρώτης τάξεως αντιρατσιστές και εχθροί των… κακών «ρατσιστών», που δεν θέλουν λαθρομετανάστες στην Ελλάδα.

Αυτοί είναι οι «εθνικόφρονες», που είναι μόνον η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι οι «προοδευτικοί». Εκεί που τελειώνουν οι «εθνικόφρονες» και οι «προοδευτικοί» υπάρχουν οι Εθνικιστές!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η καταστροφή της μεσαίας τάξης

Η φορολογική πολιτική επιδεινώνει την παραγωγική βάση, με συνέπεια να διαλύονται εκείνοι που στηρίζουν όλο το σύστημα

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Στην Ολλανδία ζεύγος υπερηλίκων αυτοκτόνησε όταν ο δήμος τούς επέβαλε 30.000 ευρώ πρόστιμο επειδή διέμειναν στο εξοχικό τους για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Το περιστατικό άπτεται της πολιτικής δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας στην Ευρώπη και του διωγμού της μεσαίας τάξης. Η υπερφορολόγηση των εισοδημάτων, της εργασίας και της ακίνητης περιουσίας επιδεινώνει περαιτέρω τη φτωχοποίηση και εξαϋλώνει την επιχειρηματικότητα, την αποταμίευση και τελικά διαλύει τη δημογραφική δυναμική.

Η μεσαία τάξη ιστορικά προσδιοριζόταν όχι μόνο από το εισόδημα, αλλά και από την κατοχή περιουσιακών στοιχείων, ένα σπίτι, ένα εξοχικό, μικρές επενδύσεις, ένα μικρό κατάστημα ή μια οικογενειακή επιχείρηση. Όταν η φορολογία επιβαρύνει έντονα την εργασία και παράλληλα αυξάνει το κόστος διατήρησης περιουσίας, το διαθέσιμο εισόδημα μειώνεται και η δυνατότητα αποταμίευσης περιορίζεται. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κατοχή περιουσίας αντιμετωπίζεται ως τιμωρία παρά ως ασφάλεια, με αποτέλεσμα η ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου να αποθαρρύνεται.

Στην Ολλανδία επίσης η κυβέρνηση προσπάθησε να φορολογήσει εμμέσως την περιουσία μέσω του συστήματος «Box 3», το οποίο φορολογεί τεκμαρτές αποδόσεις επί των επενδύσεων, ακόμη και όταν τα κέρδη δεν έχουν ρευστοποιηθεί, επιδιώκοντας να περιορίσει τις επενδύσεις των μικροεπενδυτών της μεσαίας τάξης, την αποταμίευση και τη συμμετοχή στις κεφαλαιαγορές. Παράλληλα, σε τοπικό επίπεδο, πολεοδομικοί και δημοτικοί κανονισμοί σχετικά με τη χρήση εξοχικών κατοικιών, επί τη βάσει του επιδεινωμένου στεγαστικού προβλήματος, έχουν οδηγήσει τους αυτόχθονες να πληρώνουν υπέρογκα πρόστιμα, λόγω της ανάγκης στέγασης των αιτούντων άσυλο, που το 2025 υπερέβησαν τα 53.000 άτομα.

Στην Ελλάδα το ζήτημα της υπερφορολόγησης των ακινήτων έχει επίσης προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, παρότι οι πολιτικοί ουδόλως το αντιλαμβάνονται. Ο ΕΝΦΙΑ, η φορολόγηση βάσει τεκμηρίων διαβίωσης (η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που το επέβαλε), καθώς και οι λοιπές επιβαρύνσεις αποτελούν παράγοντες που δυσκολεύουν ανέργους και ιδιοκτήτες με χαμηλά εισοδήματα, δοθέντος ότι η φορολογική υποχρέωση δεν συνδέεται με την πραγματική φοροδοτική ικανότητα, δημιουργώντας έτσι ένα γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας, αδικίας και απόγνωσης.

Στην Ελλάδα, το ζήτημα της στέγασης των αιτούντων άσυλο και η αδυναμία απόκτησης στέγης με βιώσιμους όρους συνυπάρχουν με τη γενικότερη στεγαστική πίεση που δημιούργησαν οι πολιτικές της εκποίησης της περιουσίας σε ξένους. Όταν η οικονομική σταθερότητα απαξιώνεται μέσω φορολογίας και κανονισμών, η απόκτηση οικογένειας περιορίζεται επειδή οι οικονομικές και οι δημογραφικές εξελίξεις συσχετίζονται. Πώς μπορεί επί παραδείγματι η Ελλάδα να επιβιώσει όταν τα πρόστιμα στους ερασιτέχνες αλιείς είναι υπέρογκα, τη στιγμή που οι Τούρκοι με υπερμεγέθη σκάφη ψαρεύουν ελεύθερα στο Αιγαίο;

Σε αυτό το πλαίσιο, η μεσαία τάξη αισθάνεται διωκόμενη επειδή χρηματοδοτεί το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες, τους πολιτικούς, τις οικογένειές τους και τους «ευπαθείς», ενώ πρόσφατα στα φορολογικά της βάρη προστέθηκε και η Ουκρανία. Το παράδοξο που αναδεικνύεται μέσα από αυτές τις αυτοκαταστροφικές πολιτικές είναι ότι η φορολογική και ιδιοκτησιακή πολιτική επιδεινώνει την παραγωγική βάση, με συνέπεια να διαλύεται η μεσαία τάξη που στηρίζει όλο το σύστημα, με αποτέλεσμα τη μελλοντική κατάρρευσή του.

Το κρίσιμο ερώτημα για την Ευρώπη και την Ελλάδα είναι φορολογικό και στρατηγικό. Πώς μπορεί δηλαδή να διατηρηθεί ένα ισχυρό παραγωγικό και ιδιοκτησιακά σταθερό μεσαίο στρώμα, το οποίο θα επενδύει, θα εργάζεται, θα καινοτομεί και θα στηρίζει το κράτος, την άμυνα και την ασφάλεια.

Χωρίς αυτά, η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται και η δημογραφική ανανέωση καθίσταται αδύνατη. Η εισαγωγή αλλοεθνών πληθυσμών δεν διορθώνει, επιδεινώνει. Τα προβλήματα δεν εξαντλούνται σε επιμέρους παραδείγματα ή περιστατικά, όπως εδώ, αλλά αγγίζουν τον πυρήνα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Την ισορροπία ανάμεσα στην εργασία και την οικονομική ελευθερία, ανάμεσα στη ληστρική φορολογία, στους κανονισμούς και στη διατήρηση της ατομικής περιουσίας. Εκεί θα κριθεί το μέλλον.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia,gr