Οι καλοί και οι κακοί έλεγχοι του Αδώνιδος: Η σύγκρουση με την Κοβέσι και η μνήμη των μνημονίων

Το αμετροεπές ύφος και ο αλαζονικός τρόπος του κ. Γεωργιάδη είναι γνωστά στην ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια, και ακόμη περισσότερα για τους «παροικούντες της Ιερουσαλήμ».

Επιπλέον η πολιτική υποκρισία (κοινώς λεγομένη «κωλοτούμπα) σπάνια εμφανίζεται τόσο απροκάλυπτα όσο στην περίπτωση του. Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα καταγγέλλει την Εισαγγελέα κ. Κοβέσι για «παρεμβάσεις» και αφήνει δηλητηριώδεις αιχμές για τη δημοκρατία, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της πλέον σκοτεινής περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας όπου η εθνική κυριαρχία τελούσε υπό στυγνή επιτήρηση άλλων, συμπαθών  του κ. Γεωργιάδη, διεθνών θεσμών: Την εποχή των Μνημονίων.

Επειδή λοιπόν σε αυτή τη χώρα ευτυχώς δεν χάσαμε όλοι την μνήμη μας και την κρίση μας, ούτε ζούμε στην φαντασμαγορική πολιτεία του Αδώνιδος, ας θυμηθούμε μερικά ενδιαφέροντα γεγονότα από την τραγική εκείνη εποχή, κεντρικό πρόσωπο της οποίας αναδείχτηκε από την πρώτη ημέρα ο κ. Γεωργιάδης:

Στα χρόνια της κρίσης, η παρουσία της «τρόικας» δεν παρουσιάστηκε από τον Γεωργιάδη ως απειλή για τη δημοκρατία. Αντιθέτως, αντιμετωπίστηκε ως  σωτηρία. Και τρόπον τινά «απελευθέρωση». Τότε, οι εξωτερικοί έλεγχοι δεν τον ενοχλούσαν. Τότε, οι παρεμβάσεις ήταν «μεταρρυθμίσεις».

Σήμερα όμως, όταν μια ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή ερευνά τη διαχείριση δημόσιου χρήματος στην οποία είναι ερευνώμενο σχεδόν το σύνολο της «κυβέρνησης των αρίστων», η ρητορική αλλάζει. Ξαφνικά, ο έλεγχος βαφτίζεται «υπέρβαση αρμοδιοτήτων» και η λογοδοσία «πολιτική παρέμβαση».

Η πραγματικότητα είναι απλή, παρά την μεθοδική προπαγάνδα του κ. Γεωργιάδη:  η Εισαγγελεύς κ. Κοβέσι δεν νομοθετεί, δεν κυβερνά, δεν πολιτεύεται στην Ελλάδα. Ερευνά, ως έχει καθήκον και υποχρέωση, την τέλεση ποινικώς κολάσιμων πράξεων (κοινώς απατεωνιών!) οι οποίες έχουν ως βάση την διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων με την μεσολάβηση ή συνέργεια πολιτικών προσώπων. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Άδωνι και τους συν αυτώ... Διότι η έρευνα δεν σηκώνει συνθήματα. Φέρνει στοιχεία, ευθύνες και φυσικά ονόματα. Τώρα αν τα ονόματα είναι όλα από το κόμμα στο οποίο είναι αντιπρόεδρος ο κ. Άδωνις προφανώς δεν ευθύνεται η κ. Κοβέσι γι’ αυτό…

Ας δούμε όμως πως ακριβώς λειτούργει η τακτική Γεωργιάδη:

Παράδειγμα πρώτο: όταν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επισημαίνει κινδύνους διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων, η απάντηση δεν είναι η θεσμική συνεργασία, αλλά η προσωπική επίθεση. Πρόκειται για κλασική τακτική αποπροσανατολισμού: αντί να συζητηθεί το περιεχόμενο των ερευνών, στοχοποιείται ο ερευνητής.

Παράδειγμα δεύτερο: η ειρωνική αποστροφή περί «δημοκρατίας που μας επιτρέπεται» δεν είναι απλώς πολιτική υπερβολή, αλλά μια επικίνδυνη αντιστροφή της πραγματικότητας. Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τη δικαιοσύνη που ελέγχει την εξουσία· απειλείται όταν η εξουσία επιχειρεί να απαξιώσει, και να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη.

Παράδειγμα τρίτο: η επιλεκτική ευαισθησία. Όταν οι δανειστές επέβαλλαν σκληρές πολιτικές με εφιαλτικό κοινωνικό κόστος, με τους Έλληνες να τρώνε από τους κάδους απορριμμάτων και τα ελληνόπουλα να λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, δεν υπήρχε αντίστοιχη ρητορική του κ. Άδωνι περί «υπονόμευσης της δημοκρατίας». Όταν όμως ο έλεγχος στρέφεται προς τη διαχείριση πόρων και πιθανές ευθύνες του πολιτικού εσμού της ΝΔ, τότε ξαφνικά ανακαλύπτεται το πρόβλημα.

Ξεκάθαρο το μοτίβο του κ. Άδωνι: ο διεθνής έλεγχος είναι αποδεκτός όταν εξυπηρετεί την εξουσία και ανεπιθύμητος όταν την εκθέτει.

Η τρόικα και οι λοιποί θεσμοί των Μνημονίων προφανώς δεν ενοχλούσαν τον κ. Άδωνι γιατί τον εξυπηρετούσαν… Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επί εποχής Μνημονίων και «Θεσμών» ξεκίνησε την κυβερνητική του καριέρα από την κυβέρνηση Παπαδήμου (τότε ως «απόφοιτος του ΙΕΚ Καρατζαφέρης») για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα με την καινούργια του κόμη και το εξωτικό του μαύρισμα.

Η στοχοποίηση της Εισαγγελέως Κοβέσι εκ μέρους του κ. Άδωνι δεν αφορά προφανώς το πρόσωπό της, αλλά τον ίδιο τον θεσμό της ανεξάρτητης έρευνας. Αν περάσει η λογική ότι κάθε έλεγχος μπορεί να βαφτιστεί «πολιτική παρέμβαση», τότε ανοίγει ο δρόμος για πλήρη απονομιμοποίηση κάθε μηχανισμού λογοδοσίας.

Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, το ελάχιστο αναμενόμενο από έναν υπουργό δεν είναι απλώς να συμφωνεί με κάθε θεσμικό έλεγχο, αλλά πρώτα και κύρια  να τον σέβεται. Να απαντά με στοιχεία, και όχι με ατάκες. Να υπερασπίζεται τους θεσμούς, και όχι να τους υπονομεύει όταν δεν εξυπηρετούν τις ιδεοληψίες του ή ό,τι άλλο…

Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει συνειδητά τον αντίθετο δρόμο. Και αυτή η επιλογή δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο, αλλά εκθέτει συνολικά το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και, κυρίως, τη σχέση της εξουσίας με τη λογοδοσία.

Γιατί σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι ποιος ενοχλείται από τον έλεγχο. Το ερώτημα είναι ποιος έχει λόγο να τον φοβάται. Και σίγουρα αυτή δεν είναι η Εισαγγελεύς Κοβέσι…

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Best of Richard Wagner

  

00:00:00 Lohengrin, WWV 75, Act I Part: Prelude (1) 00:07:59 Tannhäuser, WWV 70 Part: Overture (1) 00:22:47 Tristan and Isolde, Act I Part: Prelude (3) 00:25:52 Tristan und Isolde, WWV 90, Act III Part: "Love Death" (1) 00:44:28 Die Walküre, WWV 86B, Act III, Scene 1 Part: "Ride of the Valkyries" (4) 00:49:59 Lohengrin, WWV 75, Act III Part: Introduction (1) 00:52:59 Die Meistersinger von Nürnberg, WWV 96 Part: Overtüre (3) 01:03:18 Die Meistersinger von Nürnberg, WWV 96, Act I Part: Prelude (2) 01:11:49 Parsifal, WWV 111 Part: Overture (5) 01:26:18 Der fliegende Holländer, WWV 63 Part: Overture (5) 01:36:44 Das Liebesverbot, WWV 38 Part: Overture (5)

Performers

(1) Tbilisi Symphony Orchestra

(2) Berlin State Opera Orchestra

(3) Saint Petersburg Symphony Orchestra

(4) Orchestra New Philharmony Saint Petersburg

(5) Saint Petersburg Philharmonia

Για να σταματήσει η κατηφόρα

Τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ’ εἰκότα γένναι. Τα έργα της ασέβειας γεννούν πολλά παιδιά όμοια με τη γεννήτρα τους.

Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 758- 760

Παναγιώτης Λιάκος

Η τραγωδία «Αγαμέμνων», με την οποία ξεκινά η μόνη σωζόμενη τριλογία αρχαίας τραγωδίας, που αποκαλείται «Ορέστεια» (και απαρτίζεται από τα έργα «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι», «Ευμενίδες») είναι ένα από τα κλειδιά της κατανόησης των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, με τον θεό και την εξουσία. Η εναρκτήρια φράση περιγράφει μια φυσική νομοτέλεια, που επεκτείνεται στο πεδίο του συλλογικού ήθους και αποκαλύπτει μια οντολογική συνθήκη της ιστορίας: το κακό δεν παραμένει μεμονωμένο γεγονός, αλλά γεννά, πολλαπλασιάζει και αναπαράγει ομοειδείς εκτροπές. Στην περίπτωση του νεοελληνικού βίου, το «δυσσεβές ἔργον» είναι ένα σφάλμα που εξαλλάχθηκε σε παγιωμένη στάση ύπαρξης, σε αλλοτρίωση που έχει διεισδύσει στον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνειδησίας.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από απλό πολιτικό ή οικονομικό. Στην ουσία πρόκειται για έλλειμμα νοήματος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός, τα οποία επιβλήθηκαν από τα κοτζαμπάσικα και παρακμιακά σόγια, είναι πληγές οι οποίες στην επιφάνεια δείχνουν σαν στρεβλώσεις της διοίκησης. Ωστόσο, στο βάθος τους συνιστούν άρνηση της ίδιας της πολιτικής ως κοινής μέριμνας για το αγαθό. Η εξουσία αποκτάται σαν οικογενειακό… κληροδότημα. Γι’ αυτό η πόλις ξεπέφτει σε άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Η διαφθορά από παρέκκλιση καθίσταται αναμενόμενη, καθημερινή συνθήκη μιας κοινωνίας που έχει απολέσει το κριτήριο της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Μαζί με την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, η ξενοκρατία, που έχει καλλιεργήσει στις μάζες μια εσωτερική ετοιμότητα για υποταγή. Μια κοινωνία που δεν συγκροτείται αυτοθεσμιστικά, που δεν παράγει τους δικούς της όρους ύπαρξης, είναι αναγκασμένη να δανείζεται θεσμούς, πρότυπα και αξίες. Όμως ο δανεισμός αυτός δεν καταλήγει σε δημιουργική αφομοίωση, αλλά σε μιμητισμό. Και ο μιμητισμός, στραμμένος είτε προς την Ανατολή είτε προς τη Δύση, δεν παράγει αυθεντικό πολιτισμό. Μόνο θλιβερά υβρίδια.

Στις ημέρες μας ο όρος «μαφιοζοποίηση των θεσμών» περιγράφει τη ζοφερή πραγματικότητα όπου ο νόμος παύει να είναι καθολικός και γίνεται εργαλείο εξυπηρέτησης ομάδων. Το κράτος λειτουργεί σαν δίκτυο μυστικών και έκνομων συναλλαγών. Το κοινωνικό συμβόλαιο παραβιάζεται και η εμπιστοσύνη διαλύεται. Και χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει κοινωνία. Υφίσταται μόνο πλήθος ιδιωτών που επιδιώκουν το μέγιστο δυνατό υλικό κέρδος.
Αυτή η κατάσταση γεννά, κατά την αισχύλεια λογική, τα «εἰκότα γένναι».

Νέες νόσοι που θάλλουν πάνω στις υποκείμενες παλαιές. Μία εξ αυτών η υπογεννητικότητα. Σε πρακτικό επίπεδο πρόκειται για δημογραφικό φαινόμενο. Σε ψυχολογικό αποτελεί ένδειξη της απώλειας προοπτικής. Η συλλογική ζωή δεν βιώνεται ως σχέδιο με νόημα. Συνεπώς, η αναπαραγωγή της παύει να είναι αυτονόητη. Παράπλευρη απώλεια με στρατηγικές συνέπειες η εγκατάλειψη της υπαίθρου. Η οικονομική παράμετρος είναι αυτονόητη.

Λίγοι, όμως, διακρίνουν τις πολιτισμικές συνέπειες της εγκατάλειψης της υπαίθρου ως αποκοπή από έναν τρόπο ύπαρξης που συνδέει τον άνθρωπο με τον τόπο, με τη διάρκεια, με τη μνήμη.

Κι ενώ τεράστιες εκτάσεις μένουν αδειανές, έρχονται να τις «γεμίσουν» αλλογενείς και αλλόθρησκοι πληθυσμοί. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι η ετερότητα των πληθυσμών αυτή καθαυτή, όσο η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να αντισταθεί αποτελεσματικά στη συντριβή της. Μια κοινωνία με ισχυρή ταυτότητα αρνείται να συμβιβαστεί με τον ταυτοτικό αφανισμό της. Αντίθετα, μια κοινωνία που ήδη πάσχει από εσωτερικό κενό βιώνει κάθε εξωτερική πρόκληση ως μοιραίο, αναπόφευκτο υποπροϊόν του προσωρινού βολέματος ή της ανημπόριας της. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι οι «άλλοι», αλλά η απουσία ενός συνεκτικού «εμείς».

Η «ελληνόφωνη ελίτ» φέρει, αναμφίβολα, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης. Για τις ένοχες επιλογές της, τον καταγέλαστο «κοσμοπολιτισμό» της (που δεν είναι κάτι άλλο, παρά πιθηκισμός ξένων μοτίβων συμπεριφοράς) και για την αδυναμία της να αρθρώσει ένα πειστικό συλλογικό όραμα. Ωστόσο, η ευθύνη δεν εξαντλείται εκεί. Η κοινωνία που ανέχεται, προσαρμόζεται, συμμετέχει σιωπηρά στην επιχείρηση αφελληνισμού είναι συμμέτοχη. Το «δυσσεβές ἔργον» έχει πολλούς πατεράδες. Είναι συλλογικό.

Η υπέρβαση αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να προκύψει από τεχνικές λύσεις ή επιφανειακές μεταρρυθμίσεις. Απαιτείται μια ριζική αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τη σχέση μας με την κοινότητα. Χρειάζεται επαναθεμελίωση της πολιτικής ως πράξης ελευθερίας και ευθύνης. Πάνω απ’ όλα απαιτείται η εκκίνηση προσπάθειας ανάκτησης του γλωσσικού μας πλούτου που μας αφαιρέθηκε με τα μονοτονικά και τη διά νόμου κατάργησης όσων μας συνέδεαν με την αρχαία ελληνική γλώσσα.

Αν το «δυσσεβές ἔργον» γεννά τα όμοιά του, τότε και το αντίθετό του ισχύει: η επαναφορά της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της δημιουργικής αυτονομίας μπορεί να γεννήσει έναν νέο κύκλο. Το μέγα θέμα είναι αν υπάρχει βούληση για αυτογνωσία. Διότι χωρίς αυτήν, κάθε προσπάθεια θα αναπαράγει, απλώς, τα ίδια και τα ίδια, που θα αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Η Ελλάδα και επίσημα στην τελευταία θέση της ΕΕ σε μισθούς και επίπεδο διαβίωσης!

Με βάση ανάλυση της Eurostat η Ελλάδα βρίσκεται πλέον πίσω από Ουγγαρία και Βουλγαρία

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat η Ελλάδα κατέχει την προτελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς τον μέσο ετήσιο μισθό πλήρους απασχόλησης, με περίπου 18.000 ευρώ.

Μόνο η Βουλγαρία βρίσκεται χαμηλότερα (γύρω στα 15.400 ευρώ, άλλα όχι για πολύ ακόμη), ενώ η Ουγγαρία καταγράφει ελαφρώς υψηλότερο μέσο μισθό (περίπου 18.500 ευρώ).

Ωστόσο, ο μέσος μισθός δεν δίνει πάντα την πλήρη εικόνα, καθώς μπορεί να επηρεάζεται σημαντικά από μεγάλες μισθολογικές ανισότητες. Για να προσεγγίσει κάποιος καλύτερα την πραγματικότητα που βιώνει ο «μέσος» εργαζόμενος, μία ανάλυση χρησιμοποίησε τον δείκτη ανισότητας Gini (όπου 0 σημαίνει τέλεια ισότητα και 1 τέλεια ανισότητα) προκειμένου να εκτιμήσει τον ενδιάμεσο μισθό (median wage) δηλαδή τον μισθό που λαμβάνει ο μισός πληθυσμός κάτω από αυτόν και ο μισός πάνω από αυτόν.

Τα αποτελέσματα της εκτίμησης για το 2024 είναι τα εξής:

Ουγγαρία: Gini 0,28 (χαμηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 16.235 ευρώ

Ελλάδα: Gini 0,318 (υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ – 4η πιο άνιση χώρα) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 15.179 ευρώ

Βουλγαρία: Gini 0,384 (πολύ υψηλό) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 11.965 ευρώ

Με άλλα λόγια, όταν λαμβάνεται υπόψη η ανισότητα, η Ελλάδα πέφτει κάτω και από την Ουγγαρία στον ενδιάμεσο μισθό.

Ακόμα πιο σημαντική είναι η σύγκριση της πραγματικής αγοραστικής δύναμης, δηλαδή πόσα αγαθά και υπηρεσίες μπορεί πραγματικά να αγοράσει κάποιος με τον μισθό του.

Αυτό υπολογίζεται διαιρώντας τον ενδιάμεσο μισθό με τον Δείκτη Επιπέδου Τιμών (Price Level Index – PLI), όπου υψηλότερος δείκτης σημαίνει και ακριβότερο κόστος ζωής.

Έτσι το PLI διαμορφώνεται ως εξής:

PLI Ουγγαρίας: 74

PLI Ελλάδας: 86

PLI Βουλγαρίας: 60

Μετά την προσαρμογή για το κόστος ζωής, οι εκτιμώμενες κανονικοποιημένες τιμές του ενδιάμεσου μισθού διαμορφώνονται ως εξής:

Ουγγαρία: 21.939 ευρώ

Βουλγαρία: 19.942 ευρώ

Ελλάδα: 17.650 ευρώ

Συμπέρασμα; Με βάση αυτή τη μεθοδολογία και τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα καταλήγει στην τελευταία θέση μεταξύ των τριών χωρών ως προς την πραγματική αγοραστική δύναμη του διάμεσου μισθού, πίσω τόσο από την Ουγγαρία όσο και από τη Βουλγαρία.

Η ανάλυση δεν αλλάζει δραματικά την γενική εικόνα της Ελλάδας ως μία από τις χώρες με τους χαμηλότερους μισθούς στην ΕΕ, αλλά δείχνει πόσο σημαντικό είναι να εξετάζουμε πέρα από τον απλό μέσο όρο: την ανισότητα εισοδήματος και το πραγματικό κόστος ζωής. Τέτοιες λεπτομέρειες βοηθούν να σχηματίσουμε μια πιο ακριβή εικόνα της καθημερινής πραγματικότητας των πολιτών, η οποία είναι ζοφερή στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr