Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026

Νεολίμπεραλ πολιτικό κεφάλαιο

του Σταμάτη Μαμούτου

Πριν κάποια χρόνια, κάπου στα 2015, όταν τα επί δεκαετίες κακομαθημένα παρτάλια της τότε κυβέρνησης Τσίπρα έπεφταν από τα ροζ σύννεφα της ευρωπαϊκής Αριστεράς και βυθιζόταν στην ιδεολογική χρεωκοπία, αντιλαμβανόμενα (τα περισσότερα τουλάχιστον) ότι εθνική ανεξαρτησία και κατάργηση των μνημονίων, με ταυτόχρονη παραμονή της χώρας μας στο ευρώ, δεν ήταν κάτι πολιτικά εφικτό (ακόμη και αν κάποιοι αμερικανικοί κύκλοι τα τάιζαν με το κουτόχορτο της επιδίωξης ενός μερικού «κουρέματος χρέους» εντός του ευρώ, ως πολιτικού στόχου), ακούστηκε κάπου ότι σε μια συζήτησή της με τον πλέον ανεπίδεκτο πολιτικής μάθησης του αριστερού τσίρκου Γιάννη Βαρουφάκη, η Κριστίν Λαγκάρντ είχε παραδεχτεί πώς τα μνημόνια ήταν απαράδεκτα ως λύσεις αλλά έπρεπε να εφαρμοστούν γιατί, πέρα από το οικονομικό, είχε δαπανηθεί και πολύ μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο για αυτά. Στην ουσία η Λαγκάρντ φαίνεται να είπε ότι οι μνημονιακές ρυθμίσεις μπορεί να ισοπέδωναν τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της Ελλάδας για αρκετά χρόνια, τουλάχιστον όμως θα αποτελούσαν μια ευκαιρία για τις δυτικές ελίτ προκειμένου να επιβάλλουν, μέσω των μνημονίων, πολιτικούς μετασχηματισμούς ικανούς να εγκαθιδρύσουν όσο περισσότερα φιλελεύθερα γνωρίσματα στο ελληνικό στερέωμα τα οποία θα έφερναν την Ελλάδα εγγύτερα στα ηθικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και, κατά συνέπεια, πολιτικά δυτικά πρότυπα.

Σήμερα, δέκα και πλέον χρόνια μετά, μπορούμε να έχουμε μια σχετικά καλή εικόνα για το τι σήμαινε εκείνη η φράση της Λαγκάρντ και για το ποιες είναι οι συνέπειες της εφαρμογής του μνημονιακού σχεδιασμού για τον οποίο είχε δαπανηθεί μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο. Μια Ελλάδα χωρίς κοινωνικό κίνημα. Μια ναρκωμένη κοινωνία που αποδέχεται μαζοχιστικά κάθε αντιλαϊκή (και θα αποδεχόταν κάθε αντεθνική, αν δεν υπήρχε γεωπολιτικό συμφέρον του Ισραήλ προς την αντίθετη κατεύθυνση) απόφαση αρκεί να παρουσιάζεται με δυτικό και φιλελεύθερο λούστρο. Ένας μέσος Αθηναίος που τρώει ξύλο και ληστεύεται στον δρόμο από πολυεθνικές συμμορίες έφηβων καθαρμάτων αλλά δεν βγάζει άχνα γιατί «έτσι συμβαίνει και στην Ευρώπη ή τις Η.Π.Α.». Ένας μέσος Έλληνας της επαρχίας που αποδέχεται αδιαμαρτύρητα ότι δεν μπορεί να εκφραστεί στην τοπική αυτοδιοίκηση γιατί, προκειμένου να συγκροτηθεί ψηφοδέλτιο στους διευρυμένους Δήμους των πολλών χιλιάδων κατοίκων, απαιτείται χρηματοδότηση από βιομήχανους. Κυβερνήσεις που παρακολουθούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους μέσω πρακτόρων του ισραηλινού κράτους, σκοτώνουν εκατοντάδες ανθρώπους στα τρένα, ληστεύουν το εισόδημα των εργαζομένων με την ακρίβεια αλλά επιβραβεύονται στις κάλπες γιατί τα ΜΜΕ λένε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα απ’ αυτές. Μια νεολαία που δεν αξίζει ούτε το φτύσιμο, παραδομένη στους κανόνες του διαδικτυκαού life style και ανακατεμένη με κάθε παρείσακτη κοινότητα λαθρομεταναστών μπουκαδόρων. Αυτά πέτυχε το πολιτικό κεφάλαιο που δαπάνησαν δυτικοί και Ισραηλινοί «εταίροι» του ελλαδικού κράτους -και πολλά άλλα ακόμη.

Τις τελευταίες μέρες παρατήρησα ότι το «πολιτικό κεφάλαιο» του διεθνούς εξουσιαστικού φιλελευθερισμού επενδύει στην μαζική κουλτούρα με έναν τρόπο που είναι πράγματι προκλητικά προοδευτικός. Κάποτε, υπήρχαν τα μικρά τοπικά (αθηναϊκά κυρίως) τηλεοπτικά κανάλια, στα οποία φιλοξενούνταν οι λεγόμενες εκπομπές του trash TV. «Ερωτοδικεία», «Παιδιά της νύχτας» και άλλες σχετικές εκπομπές αποτελούσαν καταφύγια των «Ομονοιάκηδων», των ανθρώπων ενός γραφικού περιθωρίου που εμπλέκονταν με την «επαγγελματική πορνεία» ή ακόμη και ανθρώπων που απλώς τους άρεσε να συχνάζουν σε κακόφημα στέκια και σε μέρη όπου ανθούσε μια πορνογραφική και ημιπαραβατική κοινωνική πραγματικότητα. Οι θεατές, δε, αυτών των εκπομπών ήταν είτε παρομοίων γνωρισμάτων άτομα είτε πιτσιρικάδες που έσπαγαν πλάκα, μέσω της εφηβικής τους ορμητικής σκληρότητας, με το παρακμιακό περιεχόμενο των συνειδήσεων και των συμπεριφορών που προβάλλονταν από τους συντελεστές και τους καλεσμένους εκείνων των εκπομπών.

Το όλο σκεπτικό πίσω από τέτοιου περιεχομένου εκπομπές ήταν να προσφέρουν διασκέδαση με έναν χοντροκομμένο, ενίοτε απάνθρωπο αλλά και, ταυτόχρονα, ακατέργαστα decadent και αυθεντικά ρεαλιστικό τρόπο. Το περιθώριο της τότε ζωής ερχόταν ορμητικά στο τηλεοπτικό γυαλί με όλη την παρωδία, την σκληρότητα και την αλλοκοτιά που το συνόδευε. Ακόμη και όταν ο εσμός εκείνων των παρουσιαστών και των καλεσμένων τους πέρασε και στην μεσημεριανή -πέρα από την μεταμεσονύκτια- ζώνη, λίγα χρόνια αργότερα κατά την δεκαετία του 2000, η πορνογραφική διάσταση των εκπομπών δεν έγινε ποτέ και σε καμία περίπτωση «κοινωνικό υπόδειγμα».

Όσοι ζήσαμε εκείνα τα χρόνια όντας νεαροί δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ακόμη και οι τύποι που απατούσαν συζύγους ή που κατέφευγαν σε υπηρεσίες του αγοραίου έρωτα, είχαν ως υπόδειγμα ερωτικής συμπεριφοράς τις περσόνες των τότε decadent media. Μπορεί σε αυτό το σημείο να εισέρχονταν ως επιρροές, σε κάποιο βαθμό, τα life style έντυπα του Κωστόπουλου και των άλλων τέτοιου ύφους εκδοτών εκείνης της περιόδου. Ωστόσο, στις life style φυλλάδες του Κωστόπουλου και των υπολοίπων εκδοτών αυτής της κατηγορίας εμφανίζονταν δημοφιλή πρόσωπα που έλεγαν τις ανοησίες τους αλλά με κάποιο μέτρο, λόγω της δημόσιας εικόνας τους. Κάπου, κάπως, υπήρχε ένα όριο γελοιότητας. Το βαθύ και απροκάλυπτο ημιπορνογραφικό τηλεοπτικό decadent των «Ερωτοδικείων» και το κρυφοπορνογραφικό life style δεν γινόταν σε καμία περίπτωση πρότυπα ανοιχτά αποδεκτής δημόσιας συμπεριφοράς.

Αν κάποιοι ήθελαν να καταφύγουν στην πορνογραφία για να εμπνευστούν τρόπους ερωτικών συνευρέσεων με συντρόφους, το έκαναν εστιάζοντας στην κανονική πορνοταινία ή στα τότε πορνοπεριοδικά. Ήταν μια πρακτική που τους στοχοποιούσε, γιατί έπρεπε να δανειστούν τις ταινίες από το video club της γειτονιάς τους ή να αγοράσουν τα περιοδικά από τα περίπτερα. Όμως, όλη αυτή η συμπεριφορά και η πρακτική τέτοιων ατόμων αφορούσε πεδία της ιδιωτικής τους ζωής. Δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τα αποδεκτά δεδομένα του δημόσιου λόγου. Ποτέ και πουθενά, ακόμη και στις καπιταλιστικά άθλιες συνθήκες των ετών που προηγήθηκαν των μνημονίων, η πορνογραφική αντίληψη των πραγμάτων δεν βρήκε χώρο ως αποδεκτή κανονικότητα του δημόσιου λόγου και της οικογενειακής μαζικής κουλτούρας. 

Σήμερα, ακόμη κι αυτό έχει αλλάξει. Το «πολιτικό κεφάλαιο» του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού που δαπανήθηκε ήταν σαφώς μεγαλύτερο από το οικονομικό κεφάλαιο των μνημονίων που, ως ανόητοι, πληρώνουμε από τις τσέπες μας. Συνέπεια αυτής της ολικής δηλητηρίασης του κοινωνικού ιστού της Ελλάδας με τις αντιανθρώπινες ιδέες του φιλελευθερισμού είναι και η πρόκριση της πορνογραφίας ως προοδευτικής κανονικότητας της ζωής και του δημόσιου λόγου. Ακούστε την παρακάτω εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού της εφημερίδας Lifo. Μιας εφημερίδας που αποτελεί προμετωπίδα της μεταμοντέρνας λίμπεραλ ιδεολογικής και υφολογικής αντίληψης των καιρών μας, αρεστή σε προοδευτικούς δεξιούς και αριστερούς ακαδημαϊκούς κύκλους. 

Πλέον δεν είναι οι «μίστερ Μπούτιες» και οι «εθνικοί σταρ» που αφηγούνται παλαιότερες ερωτικές περιπτύξεις. Είναι κανονικοί, επιτυχημένοι προσωρινά, βιοπαλαιστές νεολαίοι, κεφάτοι και ανέμελα χαρούμενοι που ρουφούν την (μνημονιακή) ζωή και απολαμβάνουν τα τυχερά της. Είναι ο τύπος και η τύπισσα της διπλανής πόρτας και του εργασιακού σου περιβάλλοντος, που παραβλέπουν τις δύσκολες συνθήκες της καθημερινότητας και ζουν στον αστερισμό του Μητσοτάκη και του Άδωνι. Αυτοί πλέον είναι που συζητούν με την γλ΄ψσσα του κρεβατιού -όχι βέβαια στις decadent «λαϊκιστικές» εκπομπές του παρελθόντος μα στο κραταιό μέσο της Lifo- πώς ερωτοτρόπησαν με πολλούς διαφορετικούς συντρόφους σε λίγες ώρες, ποιες ερωτικές στάσεις επέλεξαν, πόσες φορές εκσπερμάτισαν, ποιο σχήμα είχαν τα ανατομικά γνωρίσματα των συντρόφων τους και άλλα σχετικά. Αυτοί πλέον είναι που αποσπούν την πορνογραφία από το παλιό κινηματογραφικό της περιβάλλον και από τους «αστέρες» της και την κανονικοποιούν ως τυπική καθημερινότητα της φιλελεύθερης συνθήκης. Αυτοί γίνονται το όχημα μέσω του οποίου το εξουσιαστικό κτήνος του φιλελεύθερου καπιταλισμού αδειάζει από περιεχόμενα ήθους και κουλτούρας τον μέσο Έλληνα, μετατρέποντάς τον σε ένα εν ζωή αντικείμενο των αγορών του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου. Σε ένα αντικείμενο διπλής χρήσης. Εργασίας από την μια και κατανάλωσης από την άλλη.

Η αλλαγή, ασφαλώς, έχει και συμπεριληπτικό περιεχόμενο. Οι άνθρωποι που μπλέκονταν παλιά στα δίκτυα της αγοραίας πορνείας ή της πορνογραφίας, εμφανίζονταν ως εξόχως ιδιαίτερα παραδείγματα της ζωής. Περιθωριακοί ή και ιδιότυποι «αστέρες» αυτού του κινηματογραφικού περιβάλλοντος. Είχαν πάντοτε κάτι το διαφορετικό από τον μέσο Έλληνα. Δύσκολη παιδική ζωή, μια εφιαλτική καταπίεση από οργανωμένα δίκτυα παραβατικών της νύχτας (κυρίως οι γυναίκες του αγοραίου έρωτα), μια αξιοπρόσεκτη οικονομική άνεση, δίκτυα δημοσίων σχέσεων με ισχυρούς, επικίνδυνους ή και δημοφιλείς ανθρώπους του star system. Σε κάθε περίπτωση δεν ήταν οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή τα παιδιά μιας γνωστής σου οικογένειας. Σήμερα, ο εξουσιαστικός φιλελευθερισμός των καιρών μας, πιστός στο μίσος προς το αληθινά διαφορετικό, ενσωματώνει τα πάντα στην χαοτική χοάνη του. Η πορνοστάρ και η εκδιδόμενη δεν έχει καμία σχέση με την τραγική decadent φιγούρα του παρελθόντος. Είναι απλά μια επαγγελματίας κοπελίτσα με τυπική παιδική και εφηβική ηλικία, χωρίς να έχει καταστραφεί οικονομικά. Το να εκπορνεύεται είναι απλή επαγγελματική επιλογή που για να την πραγματοποιήσει οφείλει απλά να είναι προοδευτική και «ακομπλεξάριστη» σύμφωνα με την φιλελεύθερη αφήγηση των social media. 

Τώρα αν με ρωτήσετε πώς γίνεται και αυτά τα κανάλια, αυτά τα social media, βρίσκουν χορηγούς, παίρνουν διαφημίσεις και βλέπουν τα περιεχόμενά τους να ταξιδεύουν σε κάθε οθόνη της Ελλάδας, μπορεί να φανώ καχύποπτος αλλά θα σας απαντήσω ότι «ήταν μεγάλο το πολιτικό κεφάλαιο» που δαπάνησαν οι Εβραίοι και οι δυτικοί για να κάνουν την πατρίδα μας ζώνη καπιταλιστικού φιλελευθερισμού όπως εκείνες της δυτικής και της κεντρικής Ευρώπης.

Εικόνα: Harry Clarke-The travelling companion

ΠΗΓΗ: Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Ο Πόλεμος Σαν Ενισχυτής Σκέψεως

Πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν η κατάσταση στην Ουκρανία εξελίχθηκε από εμφύλιο σε πλήρη πόλεμο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες βρέθηκαν σχεδόν αυτόματα, να υποστηρίζουν την Ουκρανία. Αυτό συνέβη κυρίως διότι κάθε τι που γνώριζαν για το θέμα, ήταν  προϊόν των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως ή καλύτερα των Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως.

Οι μάζες των πολιτών σπάνια ενεργοποιούνται στο άθλημα της εκσκαφής  πληροφορίας. Αρέσκονται στην έτοιμη κι εύκολη πληροφόρηση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Σημαίνει προπαντός ότι η κοινωνική τεμπελιά είναι ισχυρό όπιο για τις μάζες. Υπάρχει μια θαλπωρή στο να πιστεύεις τα μεγάλα κανάλια, τους λαμπερούς παρουσιαστές και να αποδέχεσαι αυτό που πουλάνε. Το αντίθετο απαιτεί εγρήγορση, ανησυχία, ευθυκρισία και μελέτη. Και η κοινωνία σήμερα, αυτά τα θεωρεί δύσκολα και κοπιαστικά.

Πέντε χρόνια αργότερα, η γνώμη των περισσοτέρων έχει αλλάξει εντελώς, και αυτό δεν επιτεύχθηκε από κάποιο μεμονωμένο συμβάν αλλά από την συνεχή τριβή με τα γεγονότα. Για να δικαιολογηθούν οι πακτωλοί χρημάτων (που βεβαίως δίνουν οι πολίτες) και οι πολιτικές γκάφες των ηγετών, τα ΜΜΕ τονίζουν ασταμάτητα την επικινδυνότητα της κακιάς Ρωσσίας. Όμως οι δοσολογίες στα φάρμακα έχουν σημασία! Και έτσι όσο παραπάνω χορηγείται ο “Ρωσσικός κίνδυνος”  τόσο περισσότεροι πολίτες αποφασίζουν να ψαχτούν λίγο πιο πολύ. Να μάθουν πληροφορίες για τον κίνδυνο που θα αντιμετωπίσουν. Και έτσι βγαίνουν από την ύπνωση της «mainstream» πληροφόρησης και έρχονται σε επαφή με στοιχεία και ειδήσεις πιο εναλλακτικών μέσων. Αυτή είναι μια από τις λίγες θετικές ιδιότητες του internet.

Κατά την διάρκεια του πρώτου χρόνου του πολέμου, η Ρωσσία λοιδορήθηκε από την Δύση σχετικά με την αδυναμία της να τελειώσει τον πόλεμο σε λίγες ημέρες ή σε λίγους μήνες. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τους σχεδιασμούς και τις σκέψεις της Ρωσσικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας. Είμαι όμως σε θέση να κατανοήσω πως, ο πόλεμος αυτός έχει γίνει ένας πόλεμος φθοράς σε όλα τα επίπεδα και βεβαίως και στο επικοινωνιακό. Αν η Ρωσσία το είχε σχεδιάσει έτσι είναι ζήτημα για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Όσο περισσότερο κρατάει αυτή η σύρραξη, τόσο περισσότερα και επαναλαμβανόμενα γεγονότα βλέπουν το φως της δημοσιότητος, κάνοντας την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη (και όχι μόνον) να παίρνει το μέρος της Ρωσσίας.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος οι πολίτες ελάχιστα γνώριζαν για την Ουκρανία. Τα «mainstream» μέσα ποτέ δεν είχαν μεταδώσει ότι για παράδειγμα, ότι ο εμφύλιος ξεκίνησε το 2014 λόγω της κακομεταχείρισης των ρωσόφωνων Ουκρανών στα ανατολικά, ή για την σύγκρουση που οδήγησε στον θάνατο 14.000 από εκείνους από το Κίεβο.

Δεν φώτισαν ποτέ ότι το πραξικόπημα του Μαϊντάν υποδαυλίστηκε από την Δύση και έθεσε την Ουκρανία υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και της ΕΕ. Δεν έχουν μιλήσει ποτέ για τα Ουκρανικά εργαστήρια βιολογικού πολέμου που χρηματοδοτήθηκαν από το ΝΑΤΟ.

Αλλά και κατά την διάρκεια του πολέμου, ποτέ δεν μετέδωσαν την αλήθεια π.χ. για τον North Stream ή για τα μυθικά πλούτη του Ζελένσκυ και των συμμοριτών του. Και κανένα δημοσιογραφικό μέσο της Δύσης δεν καταδεικνύει το καταστροφικό τίμημα που πληρώνει η Ουκρανία για να λειτουργεί ως αναλώσιμο κράτος στα σχέδια του Πενταγώνου και του ΝΑΤΟ.

Ο πατριωτικός ενθουσιασμός του 2022, έχει πια σχεδόν εξατμιστεί.

Οι αριθμοί αποτυπώνουν μιαν ολέθρια πραγματικότητα. Το 2023, η Ουκρανία έχασε σχεδόν 140.000 στρατιώτες νεκρούς ή σοβαρά τραυματισμένους. Μόνο για το 2025, ο απολογισμός αναφέρει περίπου τις 500.000. Βεβαίως ακριβή στοιχεία δεν υπάρχουν αυτή την ώρα λόγω του πολέμου όμως η αλήθεια άρχισε να φαίνεται μέσα από τα ρήγματα της δυτικής παραπληροφόρησης.

Ακόμη και η εφημερίδα Kyiv Independent, σίγουρα όχι φερέφωνο του Κρεμλίνου, έχει επιβεβαιώσει ότι ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει «αυξανόμενη ανάγκη να αναπληρώσει τις μαχητικές μονάδες, να οικοδομήσει εφεδρείες και να επιτρέψει στους υπάρχοντες στρατιώτες να εναλλάσσονται από την πρώτη γραμμή», και ότι «η στράτευση έχει γίνει το πιο αμφιλεγόμενο εσωτερικό ζήτημα της χώρας». ». Ο ίδιος ο επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ουκρανικού κοινοβουλίου κατέγραψε τουλάχιστον 5.000 καταγγελίες για παραβιάσεις από αξιωματικούς στράτευσης από την αρχή του 2025.

Ο Ουκρανός νομοθέτης Βαντίμ Ιβτσένκο παραδέχτηκε τον Μάρτιο του 2026 ότι λιγότερο από το 10% των νεοσύλλεκτων εντάσσονται εθελοντικά, καθιστώντας την αναγκαστική στράτευση, με τα δικά του λόγια, «αδύνατο να εγκαταλειφθεί». Το κράτος έχει μετατρέψει το σύστημα στράτευσης σε επιχείρηση απαγωγής (1). Οι Ουκρανοί άνδρες ηλικίας 25 έως 60 ετών υπόκεινται πλέον σε στράτευση υπό στρατιωτικό νόμο και τους απαγορεύεται να φύγουν από τη χώρα. Επειδή δεν μπορούν να πειστούν να ενταχθούν, απλώς αρπάζονται από τον δρόμο.

Σκεφθείτε λοιπόν ότι η Ε.Ε. των «δημοκρατικών αξιών» υποστηρίζει υλικοτεχνικά, οικονομικά και πολιτικά μια κυβέρνηση που απαγάγει τον ίδιο της τον λαό για να πολεμήσει!

Τι λέει αυτό για τις Ευρωπαϊκές «αξίες»;  Ότι εξαφανίστηκαν! Το ίδιο και  οι Ουκρανοί… Ο πληθυσμός τελείωσε. Μια διεφθαρμένη κυβέρνηση τους απάγει από νηπιαγωγεία και κυριακάτικη λειτουργία!

Οι Ουκρανοί αγωνίζονται για την επιβίωσή τους… ενάντια στην Ουκρανία. Αυτό που η Δύση αποκαλεί δημοκρατία, οι Ουκρανοί σήμερα, το αποκαλούν εφιάλτη. Βεβαίως αυτά αφορούν τους απλούς καθημερινούς Ουκρανούς. Οι έχοντες τα μέσα, η οικονομική ελίτ, βρίσκεται σε ένα συνεχές προκλητικό parti με σαμπάνιες και κότερα, κάτι που επίσης δεν προβάλλουν τα ΜΜΕ.

Και ξαφνικά οι ευρωπαίοι πολίτες συνειδητοποίησαν ότι τα «mainstream» δυτικά μέσα που τους έλεγαν να υποστηρίζουν την Ουκρανία είναι τα ίδια που τους λένε π.χ. ότι δεν υπάρχει γενοκτονία στην Παλαιστίνη! Τα ίδια που λένε ψέματα για την Κίνα, την Βενεζουέλα και την Κούβα. Αυτή η «ανακάλυψη» σπρώχνει σε περαιτέρω ψάξιμο των ειδήσεων.

Στο επικοινωνιακό επίπεδο λοιπόν, η Ρωσσία έχει επιτύχει μιαν ανέλπιστη νίκη καθώς η κοινή γνώμη των αντιπάλων της αρχίζει να γέρνει προς το μέρος της!

Αλλά είναι ακόμη χειρότερο για τους «Δυτικούς». Η απαξίωση του κρατικού αφηγήματος και η αμφισβήτηση των ΜΜΕ, αφορά όλες πλέον τις ειδήσεις κι όχι μόνον για το Ουκρανικό μέτωπο. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και στο πρόσφατο φιάσκο στο Ιράν.

Σε συνθήκες ειρήνης κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανότατα αδύνατον να γίνει, αλλά όπως ο Ηράκλειτος είπε: «Πόλεμος εστί πατήρ πάντων» δηλαδή και καλών και κακών.

Το τραγελαφικό στην υπόθεση είναι ότι οι «δυτικοί opinion makers» δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτε από την αλλαγή αυτή. Και αυτό είναι περίεργο αφού γνωρίζουν την δύναμη της επικοινωνίας αφού μέσω αυτής έχουν επιβάλλει στους λαούς το αφήγημά τους. Πως είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν τι θα συμβεί όταν αντιστραφεί η δύναμις αυτή και κατευθυνθεί εναντίον τους;

Το ερώτημα αυτό είναι μεν σημαντικό αλλά προς το παρόν φαίνεται να μην επηρεάζει τα κέντρα αποφάσεων. Αυτά ακόμη ανέχονται -ή και σπρώχνουν- τον τηλεπερσόνο Πρόεδρο των ΗΠΑ να φωνάζει οργίλος από βήματος ότι «όποιος δεν ψηφίσει θα πάει στην κόλαση» και ότι «θα δώσω 5.000$ σε όποιον ψηφίσει» …

Η Αυτοκρατορική Δύση, πιθανότατα θα πέσει λόγω των πολέμων που χρησιμοποιεί ως τροφή. Αλλά η ζημιά, η καταστροφή που θα έχει γίνει στο κύρος της πολιτικής και των πολιτικών, θα χρειαστεί μια ριζική αναμόρφωση για να μπορέσει να εμπνεύσει και πάλι αξίες και πολιτισμό.

Δύσκολα χρόνια. Ζέχνει η παρακμή.

(1) Αυτή η τακτική έχει ονομαστεί «busification», από τα μίνι bus που χρησιμοποιούν οι ομάδες στράτευσης για να απαγάγουν πολίτες. Η ιστοσελίδα busification.org/en έχει καταγράψει σχεδόν 10.000 videos Ουκρανών πολιτών που τεκμηριώνουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

ΠΗΓΗ