Ο «αντιρατσισμός» απειλεί την εθνική μας ταυτότητα

 

Η δήλωση της Ιάπωνος υπουργού Οικονομικών , στο Νταβός, ότι η Ιαπωνία «δεν θα ακολουθήσει την Ευρώπη και δεν θα γίνει κοινωνία μεταναστών», δεν ήταν διπλωματική αβλεψία ούτε επικοινωνιακό λάθος. Ήταν μια πράξη πολιτικής αυτοσυνείδησης. Μια καθαρή δήλωση ότι το κράτος υπάρχει πρωτίστως για να διασφαλίζει τη συνέχεια του λαού του, του πολιτισμού του και της κοινωνικής του συνοχής. Η Ιαπωνία γνωρίζει ποια είναι και τι θέλει να παραμείνει. Ξέρει πως η ιστορία, η γλώσσα και οι άγραφοι κοινωνικοί κανόνες δεν είναι ουδέτερα μεγέθη που αντικαθίστανται κατά βούληση. Παρά το οξύ δημογραφικό της πρόβλημα, αρνείται να το αντιμετωπίσει μέσω πληθυσμιακής αντικατάστασης. Δεν επιλέγει τη βραχυπρόθεσμη «λύση» που διαλύει τη μακροπρόθεσμη συνοχή, αλλά επιλέγει τη δύσκολη οδό της αυτοσυντήρησης.

Στην Ευρώπη, αντίθετα, κυριάρχησε μια ιδεολογία αυτοαποδόμησης. Η έννοια του έθνους απαξιώθηκε, η πολιτισμική συνέχεια παρουσιάστηκε ως ύποπτη και κάθε αναφορά στην ανάγκη ορίων βαφτίστηκε ηθικό έγκλημα. Η πολιτική παραδόθηκε στον φόβο της καταγγελίας και στη λογική της υποταγής σε υπερεθνικές επιταγές που δεν λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές αντοχές των κοινωνιών. Η Ελλάδα βρίσκεται στο πιο επικίνδυνο σημείο αυτής της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης. Έθνος με ιστορική συνέχεια χιλιάδων ετών, με συγκεκριμένη πολιτισμική ταυτότητα και με ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα, καλείται να λειτουργεί ως χώρος υποδοχής χωρίς δικαίωμα άρνησης, χωρίς στρατηγική, χωρίς εθνικό λόγο. Όχι επειδή αυτό εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά επειδή έτσι «πρέπει». Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της σύγχυσης. Δεν έχει αποικιακό παρελθόν για να το εξιλεώσει, ούτε δημογραφική αφθονία για να την αναλώσει. Έχει όμως μνήμη, ιστορία και συγκεκριμένα όρια αντοχής. Όταν αυτά αγνοούνται, προκύπτει κοινωνική αποσάθρωση και απώλεια συλλογικού προσανατολισμού.

Η Ιαπωνία δεν απορρίπτει τον άνθρωπο αλλά απορρίπτει την ιδέα ότι ένα έθνος οφείλει να αυτοδιαλυθεί για να θεωρείται ηθικό. Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο η σύγκριση γίνεται οδυνηρή. Διότι ενώ εκεί η πολιτική υπηρετεί τη συνέχεια του λαού, εδώ συχνά λειτουργεί εναντίον της, στο όνομα μιας αφηρημένης «προόδου» που ποτέ δεν ρωτήθηκε αν έχει κοινωνικό αντίκρισμα. Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί η Ιαπωνία μπορεί να πει «όχι». Το ερώτημα είναι γιατί εμείς μάθαμε να φοβόμαστε να το πούμε. Γιατί ξεχάσαμε ότι η εθνική αυτοσυντήρηση δεν είναι ακραία θέση, αλλά θεμέλιο κάθε σοβαρού κράτους. Και γιατί επιτρέψαμε να παρουσιαστεί ως αρετή αυτό που ιστορικά οδηγεί πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: στην απώλεια της συλλογικής μας υπόστασης. Η Ιαπωνία απλώς έκανε αυτό που κάθε κυρίαρχο έθνος οφείλει να κάνει. Υπερασπίστηκε τον εαυτό της.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσάχθηκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. 

Οι έλεγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. 

Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

 Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.

Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.

Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

ΠΗΓΗ: erosloxos2012.blogspot.com

The Protagonist - La Fin De La Journée

Johann Gottlieb Fichte, ο Ιδεαλιστής πρόδρομος της εθνικιστικής κοσμοθέασης

Ο Johann Gottlieb Fichte ήταν Γερμανός φιλόσοφος ο οποίος γεννήθηκε στην Άνω Λουσατία στις 19 Μαΐου του 1762 και απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου του 1814 στο Βερολίνο. Υπήρξε η ιδρυτική μορφή του φιλοσοφικού κινήματος που έμεινε γνωστό ως Γερμανικός Ιδεαλισμός, ο οποίος αναπτύχθηκε από τα, θεωρητικού και ηθικού περιεχομένου, κείμενα του Immanuel Kant. Η σκέψη του στράφηκε προς την κατεύθυνση του ρομαντικού ιδεαλισμού, ενώ μέσω των φιλοσοφικών του τοποθετήσεων κατόρθωσε να γεφυρώσει τις ιδέες που ανέπτυξε ο Kant, από τον οποίο και εμπνεύστηκε σημαντικά, με τις αντιλήψεις του Γερμανού ιδεαλιστή Hegel. Δίδαξε φιλοσοφία στα πανεπιστήμια της Jena, του Königsberg και της Κοπεγχάγης, καθώς και στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου από το 1810. Η συνεισφορά του ήταν αξιοσημείωτη, εξαιτίας των ενοράσεών του για την φύση της «αυτοσυνείδησης» ή αλλιώς της «αντίληψης του εαυτού», ενώ ασχολήθηκε παράλληλα με το ζήτημα της υποκειμενικότητος και της συνείδησης γενικότερα. Προέβη στην συγγραφή έργων με περιεχόμενο την πολιτική φιλοσοφία, ενώ θεωρείται ένας από τους «πατέρες» της πολιτικής θεωρίας του Εθνικισμού, ιδίως εις ότι αφορά το ζήτημα του, τρόπον τινά, «δικαιώματος» του αυτοπροσδιορισμού.

Πράγματι ο Fichte υπήρξε ένθερμος Εθνικιστής, συμβάλλοντας με το έργο και τον στοχασμό του στην αφύπνιση του γερμανικού λαού από τον γαλλικό ζυγό. Με τον αγώνα του, ο Fichte έχει καταστεί ένα γνήσιο σύμβολο, αλλά και πρόδρομος του γερμανικού εθνικισμού. Προσλαμβάνοντας τα ιστορικά ερεθίσματα της εποχής του, προσπάθησε να διαμορφώσει μια θεμελιώδη «μεγάλη ιδέα» για το γερμανικό έθνος, απέναντι στην στρατηγική ή στρατιωτική διαπερατότητα του γερμανικού χώρου από τους ναπολεόντειους ή τους άλλους στρατούς, και το πράγματι πολύπαθο των γερμανικών εδαφών. Έτσι, εισήγαγε την ιδέα της «υπεροχής», αναφερόμενος σε μια πνευματική υπεροχή, ως το αναγκαίο συστατικό του προτεινόμενου από αυτόν οραματικού ρόλου του έθνους του, που θα βασιζόταν σε μια διαδικασία ενοποίησης. Το κίνημα του Διαφωτισμού είχε επιβάλλει τον κοσμοπολιτισμό στην γερμανική διανόηση του 18ου αιώνα, αλλά το κίνημα του Ρομαντισμού ήρθε να δώσει ώθηση προς μια νέα αναζήτηση ενός κοινού αρχέγονου πνεύματος όλων των γερμανικών λαών, στοχεύοντας συγχρόνως στην καθαγίαση της λαϊκής παράδοσης. Το κίνημα αυτό επέφερε πολλούς καρπούς, φανερώνοντας ότι το μεγαλείο ενός Έθνους έγκειται στον χαρακτήρα και στον λαϊκό πολιτισμό που εκείνο φέρει, στοιχεία άσχετα πολλές φορές από την πολιτική του μοίρα. Ωστόσο η γερμανική διανόηση συνέχιζε να παραμένει ουσιωδώς κοσμοπολίτικη, παρά την αναφορά στις «μεγάλες ρίζες».

Εντούτοις, το αποφασιστικό σημείο που άλλαξε την μοίρα των γερμανικών, και όχι μόνο, πραγμάτων, υπήρξε η μάχη της Ιένας τον Οκτώβριο του 1806, όπου ο Ναπολέων συνέτριψε τους Πρώσους. Επακολούθησε η διάλυση, καθώς από την πλευρά των ηττημένων απωλέσθησαν το Αννόβερο, η Βεστφαλία και η Πολωνία, και αμέσως μετά ήρθε η ταπείνωση. Τότε όμως, ανάμεσα στα ερείπια φάνηκε ένας άνθρωπος που κατόρθωσε να μετατρέψει την ήττα αυτή σε ημέρα γεννήσεως του γερμανικού εθνικισμού και του νέου πνεύματος. Πρόκειται για τον Johann Gottlieb Fichte, ο οποίος τον χειμώνα του επόμενου έτους εκφώνησε στο Βερολίνο, παρουσία και Γάλλων κατασκόπων, τους περίφημους «Λόγους προς το Γερμανικό Έθνος». Πρόκειται για ένα ιστορικό βήμα, καθώς απευθύνθηκε προς το ένα και ενιαίο γερμανικό έθνος, επιβάλλοντας στο κοινό του με αυτόν τον τρόπο την πεποίθηση ότι η Γερμανία είναι μια, ότι πρέπει αυτονόητα να είναι ένα ενιαίο κράτος, και ότι εάν δεν είναι το οφείλει στις ραδιουργίες των εχθρών της, των σκοτεινών δυνάμεων. Ταυτόχρονα, προέβη στην ενεργό διεκδίκηση των υποκειμενικών δικαιωμάτων του ανθρώπου απέναντι στο κράτος, το οποίο υποστήριζε ότι όφειλε να διανέμει τόσο τα αγαθά, όσο και τις κοινωνικές του δραστηριότητες στον λαό.

Η πολιτική σκέψη του ρομαντικού στοχαστή έχει πολύ μεγάλη σημασία, καθώς αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίον θέλησε να σώσει το Γερμανικό Έθνος. Το επίτευγμά του έγκειται στο γεγονός ότι «υποχρέωσε» την γερμανική ελίτ να εγκαταλείψει αμέσως τον κοσμοπολιτισμό της και να αισθανθεί αυτό που είναι, δηλαδή γερμανική, οδηγώντας την έτσι να μιλήσει για την άρρηκτη ενότητα του γερμανικού λαού, για την αρχέγονη εσωτερικότητά του, και την ειδική του αποστολή εντός της ιστορίας, κάτι που κατά τον φιλόσοφο πρέπει να ισχύει για κάθε έθνος. Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί ότι η ίδρυση του νεοελληνικού κράτους πραγματοποιήθηκε βασιζόμενη στις διακηρύξεις του Fichte περί του «Δικαίου του Αίματος», ενώ η άποψή του ότι «Η ζωή του ατόμου δεν υπάρχει, καθότι δεν έχει καμία αξία από μόνη της και πρέπει να βυθιστεί στο τίποτα, ενώ αντίθετα μόνο η Φυλή υπάρχει και μόνο αυτή πρέπει να θεωρείται ότι πραγματικά ζει», είναι πολύ χαρακτηριστική τόσο της κοσμοθέασης, όσο και των πολιτικών του πεποιθήσεων, καθώς μέσα από αυτήν εκφράζει με ιδιαίτερη σαφήνεια την σχέση μεταξύ του ατόμου και της φυλής. Η φυλή είναι η μόνη που ζει αιώνια, ενώ τα άτομα αποτελούν στιγμιαίες εκφάνσεις της που θα παρέλθουν. Αυτό σημαίνει πως το άτομο οφείλει να ζει για την φυλή του και όχι να δρα εγωιστικά, το οφείλει ως ένας αναπόσπαστος κρίκος στην αλυσίδα των γενεών, γεγονός το οποίο αυτομάτως συνεπάγεται την σύνδεσή του με ανώτερες αξίες και ιδανικά, όπως είναι η φιλοπατρία, η γενναιότητα και η αυτοθυσία.

Η ηθική του Fichte

«Ο προορισμός σου δεν είναι απλώς να γνωρίζεις, αλλά να δρας σύμφωνα με αυτό που γνωρίζεις. Να… αυτό που μια φωνή ισχυρή με κάνει να ακούω στο βάθος της ψυχής μου, από τότε που προσηλώνομαι συνεχώς και παρατηρώ τον ίδιο τον εαυτό μου. Καθόλου δεν υπάρχεις για να παρατηρείς και να θεωρείς τον ίδιο τον εαυτό σου χωρίς να δρας, ούτε για να σκέπτεσαι πάνω στα ευσεβή σου αισθήματα, όχι, υπάρχεις για να δρας.»

Ο Fichte ταύτισε την ηθική τάξη της πραγματικότητας με μια απρόσωπη θεότητα, με συνέπεια την επικράτηση του λόγου επάνω στα ένστικτα. Όταν αρνούμαστε την ύπαρξη κάθε πραγματικότητος, εκτός από αυτήν που είναι άμεσα (σαν πνεύμα) ο εαυτός μας, τότε μπορούμε να προσεγγίσουμε με εκπληκτική ομοιότητα στην γνώση για την αληθινή αρχή της ζωής και τα βασικά γνωρίσματα της έννοιας του Θεού. Ο Γερμανός στοχαστής υποστηρίζει πως «Το ποια φιλοσοφία ασπάζεται ένας άνθρωπος, εξαρτάται από το είδος του ανθρώπου». Αυτό δεν σημαίνει η φιλοσοφία είναι αποτέλεσμα της ατομικής φύσης του ανθρώπου, ή ότι ο άνθρωπος διαλέγει την φιλοσοφία με βάση την ιδιοσυγκρασία του. Αντιθέτως, σημαίνει ότι υπάρχει μόνο μία αληθινή φιλοσοφία, συγκεκριμένα αυτή που συμφωνεί με τον ηθικό λόγο. Συνεπώς, ο άνθρωπος, επιλέγοντας την φιλοσοφία του φανερώνει τον χαρακτήρα του.

Ο ηθικός νόμος κυβερνά την βούληση, όσο και τον σκεπτόμενο νου (νόηση) και επομένως υπαγορεύει την αληθινή φιλοσοφία. Δεν είναι απλά και μόνο θέμα επιστήμης, αλλά επίσης, και μάλιστα πρωτίστως, θέμα συνείδησης όταν ο άνθρωπος αποφασίζει για την ανώτατη αρχή της φιλοσοφίας του. Μόνο υπακούοντας στον ηθικό νόμο και στην επιταγή του ηθικού λόγου, μπορεί ο άνθρωπος να φθάσει στην θεώρηση της αλήθειας και να γίνει πραγματικά ελεύθερος. Μερικοί άνθρωποι κρίνοντας τις καταστάσεις μόνο από το άμεσο και περιορισμένο περιβάλλον τους, τις πρόσκαιρες συνθήκες και το επιβεβλημένο δόγμα (πολιτικό ή θρησκευτικό), δεν αντιλαμβάνονται σφαιρικά την υπάρχουσα κατάσταση. Φυσικά αυτό ήταν και το ζητούμενο της παντοδύναμης και ανελέητης Νέας Τάξης, η οποία έχει πάρει τις τύχες του κόσμου στα χέρια της εδώ και αιώνες, ελέγχοντας τα βασικά ένστικτα των πληθυσμών και αποφεύγοντας οποιαδήποτε αντίδραση κατάλληλα καμουφλαρισμένη πίσω από πολιτεύματα και ιερατεία.

Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ιδεολογίας

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr