Στελέχη του κλεφτοΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι είναι οι
περισσότεροι από τους 9 εμπλεκόμενους στο κύκλωμα των παράνομων συνταγογράφησεων, επικεφαλής του
οποίου κατηγορείται ότι είναι φαρμακοποιός, υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη
Β’ Πειραιά.
Πρόκειται για γνωστό επαγγελματία με οικογενειακό
παρελθόν στο κίνημα, ο οποίος σύμφωνα με το κατηγορητήριο δρούσε τουλάχιστον
από το 2020. Δηλαδή στις εκλογές του 2023 επιδίδονταν σε εγκληματικές πράξεις.
Στον Πειραιά αναφέρουν ότι ήταν από τους κομματάρχες
του ΠΑΣΟΚ κατευθύνοντας αθρόα εκατοντάδες Ρομά με οικονομικά ανταλλάγματα.
Στην αυγή του δεύτερου μισού της
δεκαετίας του 2020 οι μακροοικονομικοί δείκτες της ελληνικής οικονομίας
παρουσιάζουν μια εικόνα σταθεροποίησης ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης γίνεται
αντικείμενο πανηγυρισμών από την κυβέρνηση.
Η νέα γενιά
βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση, κατέχοντας
έναν από τους χαμηλότερους δείκτες πλούτου στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Η
πραγματικότητα όμως, όπως βιώνεται στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης
και της ελληνικής περιφέρειας από τη νέα γενιά, αφηγείται μια εντελώς
διαφορετική ιστορία. Πίσω από τις αναβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης και τα
νούμερα του ΑΕΠ, κρύβεται μια σκληρή, δομική κοινωνική κρίση: οι νέοι στην
Ελλάδα, ηλικίας 16 έως 34 ετών, συγκαταλέγονται στους φτωχότερους στην
Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι νέοι της
Ελλάδας
Ανατρέχοντας
σε πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και της Eurostat ο
καθαρός διάμεσος πλούτος ενός νέου στην Ελλάδα αγγίζει τα 9.900 ευρώ. Όταν ο
αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωζώνη ξεπερνά τα 24.600 ευρώ και σε χώρες όπως η
Μάλτα ή το Βέλγιο οι νέοι ξεκινούν την παραγωγική τους ζωή με περιουσίες που
αγγίζουν ή ξεπερνούν τις 100.000 ευρώ, η Ελλάδα εμφανίζεται ως ένας ευρωπαϊκός
ουραγός. Μια χώρα όπου η νεότητα δεν αποτελεί πλέον εφαλτήριο δημιουργίας, αλλά
εισιτήριο για την οικονομική περιθωριοποίηση.
Η αγοραστική
δύναμη στην Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στο 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο
όρο. Την ίδια στιγμή, ο πληθωρισμός στα βασικά αγαθά —τα τρόφιμα, την ενέργεια,
τα καύσιμα— λειτουργεί ως ένας έμμεσος, οριζόντιος φόρος που εξανεμίζει τις
όποιες θεσμικές αυξήσεις έχουν δοθεί στον κατώτατο μισθό τα τελευταία χρόνια.
Σύμφωνα με
τα στοιχεία της Eurostat, το 30,0% των νέων (15-29 ετών) στην Ελλάδα βρίσκεται
αντιμέτωπο με τον άμεσο κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού.
Ακόμη πιο σοκαριστικός είναι ο δείκτης της σοβαρής υλικής και κοινωνικής
στέρησης. Στην ηλικιακή ομάδα των νέων, το ποσοστό αυτό στην Ελλάδα
εκτινάσσεται στο 14,7%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 5,8%.
Σε ορισμένες
χώρες, οι υψηλότεροι μισθοί, η προσιτή στέγη ή η στήριξη από την οικογένεια
βοηθούν τα νεότερα νοικοκυριά να χτίσουν περιουσία νωρίτερα. Σε άλλες, οι
περιορισμένες επαγγελματικές ευκαιρίες και το βαρύ κόστος στέγασης αφήνουν
πολλούς με ελάχιστα, πέρα από μια μικρή αποταμίευση.
Οι
αρχές «ξεσκέπασαν» εγκληματική οργάνωση που δραστηριοποιούνταν σε περιστατικά
οπαδικής βίας και διακίνησης ναρκωτικών σε Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές – ΘΑ
ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗΝ
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ Ν.Δ.; Ή ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ
ΑΥΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΨΕΙ ΨΗΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΓΑΛΑΖΙΑ» ΠΑΡΑΤΑΞΗ;
Σε
αστυνομική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε σε περιοχές της Θεσσαλονίκης, της
Χαλκιδικής και της Μυκόνου, εξαρθρώθηκε εγκληματική
οργάνωση που δραστηριοποιούνταν στον οπαδικόχώρο (δεν έχει σημασία ποιας ομάδας
συγκεκριμένα, τέτοιες δραστηριότητες παρατηρούνται σε περιβάλλοντα όλων των
συστημικών ΠΑΕ) και στη διακίνηση
ναρκωτικών. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το κύκλωμα είχε… ιεραρχική δομή (σας θυμίζει κάτι;)
και συνεχή δράση. Θα ασκηθούν άραγε ποινικές διώξεις με τα ίδια αίολα τάχα…
«επιχειρήματα» με τα οποία το καθεστώς ξεκίνησε τις διώξεις του εις βάρος της ηγεσίας, στελεχών και πρώην βουλευτών ενός νόμιμου πολιτικού
κόμματος, της Χρυσής Αυγής; Θα δούμε άραγε προέδρους,στελέχη ή ακόμα και… προπονητές ή
ποδοσφαιριστές μιας Ποδοσφαιρικής
Ανωνύμου Εταιρείας να δικάζονται και να αντικρίζουν κατάματα τα
κάγκελα μιας φυλακής, όπως πρωτοφανώς σκανδαλωδώς συνέβη με μια πολιτική
δίκη–σκευωρία που ενορχήστρωσε ο διεθνής σιωνισμός εις βάρος των Ελλήνων
εθνικιστών της Χρυσής Αυγής;
Η ανακοίνωση
της ΕΛ.ΑΣ. αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από
την Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος,
εξαρθρώθηκε εγκληματική οργάνωση αποτελούμενη από οπαδούς ομάδας, οι οποίοι
δραστηριοποιούνταν συστηματικά σε έκνομες ενέργειες σε βάρος οπαδών
άλλων ομάδων,
σε φθορές
ξένης ιδιοκτησίας,
σε πρόκληση
σωματικών βλαβών,
καθώς και στην κατοχή
και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών εντός αθλητικών εγκαταστάσεων στη περιοχή της Θεσσαλονίκης. (…) Στο
πλαίσιο αυτό, συνολικά συνελήφθησαν 20 άτομα, από τα οποία 15 είναι μέλη της
εγκληματικής οργάνωσης, τέσσερα διότι συνήργησαν ή επωφελήθηκαν από της δράση
της ή συμμετείχαν σε άλλες έκνομες ενέργειες και μια μητέρα ανήλικου, μέλους
της εγκληματικής οργάνωσης, για παραμέληση της εποπτείας του. Επιπλέον, ως βασικό μέλος της
εγκληματικής οργάνωσης, κατηγορείται ένας έγκλειστος σε σωφρονιστικό κατάστημα,
ενώ έχουν ταυτοποιηθεί και αναζητούνται τρία ακόμη βασικά μέλη, μεταξύ των
οποίων και το αρχηγικό. Συνολικά, στη δικογραφία που
σχηματίστηκε περιλαμβάνονται 51 άτομα, τα οποία – κατά περίπτωση –
κατηγορούνται για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, παραβάσεις της νομοθεσίας περί
ναρκωτικών και όπλων,
επικίνδυνες
σωματικές βλάβες, ληστεία, φθορά ξένης ιδιοκτησίας, υπόθαλψη εγκληματία και
παραμέληση της εποπτείας ανηλίκου.
Όπως
προέκυψε από την έρευνα, οργανωμένοι κυρίως οπαδοί αθλητικού σωματείου της
Θεσσαλονίκης, είχαν συστήσει και ενταχθεί σε εγκληματική οργάνωση, έχοντας
μεταξύ τους ιεραρχική δομή και διαρκή δράση, που τοποθετείται
χρονικά τουλάχιστον από τον Αύγουστο του 2021. Στο πλαίσιο της εγκληματικής
τους δραστηριότητας, προέβαιναν σε οργανωμένες επιθέσεις
σε βάρος οπαδών αντίπαλων ομάδων, αναρτούσαν επεξεργασμένο βιντεοληπτικό υλικό
των επιθέσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό την προβολή
και εδραίωση της κυριαρχίας τους, ενώ παράλληλα δραστηριοποιούνταν στη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Περαιτέρω,
από την ανάλυση ψηφιακών δεδομένων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, προέκυψε η
εμπλοκή μελών της οργάνωσης σε 46 ακόμη περιπτώσεις οπαδικής βίας, οι οποίες
δεν είχαν καταγγελθεί στις Αρχές. Επιπλέον, διακριβώθηκαν 30 περιπτώσεις
κατοχής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών κατά τη διάρκεια 8 αθλητικών
αναμετρήσεων και 88 περιπτώσεις διακίνησης ναρκωτικών στην ευρύτερη περιοχή της
Θεσσαλονίκης.
Από τις
σωματικές έρευνες και τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε οικίες, οχήματα και
λοιπούς χώρους βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:
Ας κάνουν οι
αναγνώστες την αντιπαραβολή με τη περίπτωση του λαϊκού εθνικιστικού Κινήματος
που διώχθηκε επειδή
έκοβε ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία και απειλούσε ευθέως την
(έτσι και αλλιώς καταρρέουσα τότε) εκλογική της κυριαρχία! Ένα Κίνημα καθ’ όλα νόμιμο, δίχως καμία
εξάρτηση από τα κοράκια της ολιγαρχίας. Ένας πολιτικός φορέας που πήγε κόντρα στην αμερικανοκρατία
και τόλμησε να ορθώσει ανάστημα στους διαχειριστές αυτού του δύσμοιρου προτεκτοράτου,
μιλώντας για εθνική
ανεξαρτησία και κοινωνική
δικαιοσύνη. Αυτούς (κατα)δίκασε το κράτος σε πολυετείς
φυλακίσεις ως δήθεν «εγκληματική οργάνωση», με όργανα τους διάφορους Ντογιάκους, Κλάπες και Λεπενιώτες, προς
όφελος των Σαμαράδων,
των Τσιπραίων
και των Μητσοτάκηδων
αφεντάδων τους!
Στις πραγματικές
εγκληματικές οργανώσεις που εμφιλοχωρούν
στον επαγγελματικό εμπορευματοποιημένο (πρωτ)αθλητισμό δεν
υπάρχουν ιδέες σε βιβλία και έντυπα, ομιλίες στη βουλή, πολιτικές παρεμβάσεις
ή… μουσικές νεολαιίστικες συναυλίες (όλα αυτά υπήρχαν στο υλικό της δικογραφίας
της σκευωρίας κατά της Χ.Α.!). Τα υπογραμμισμένα στο κείμενο αδικήματα που
αποδίδονται στους κατηγορούμενους είναι αυτά που ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΠΟΤΕ
ότι σχετίστηκαν με την υπόθεση της περίφημης «δίκης της Χρυσής Αυγής» (οπλοστάσιο, δραστηριότητα αποσκοπούσα σε χρηματικό
κέρδος, ναρκωτικά,
κ.α.).
ΥΓ. Το…
ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως τον «χρήσιμο
ηλίθιο» του κεφαλαίου και των τυχοδιωκτών επικεφαλής της
εκάστοτε ομάδας, τον κάνουν πάντοτε οπαδοί με δηλωμένη αντιφασιστική (και ανθελληνική
εννοείται), αριστερή και αναρχοκομμουνιστική «πολιτική» ταυτότητα
και πληθώρα αλλοδαπών
εισβολέων λαθρομεταναστών στις τάξεις τους (ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ!).
Αυτή την μεταμοντέρνα καπιταλιστική σαβούρα της επιδεικτικής «τρέντι»
παραβατικότητας που μιμούνται
δυστυχώς νέες γενιές και που μολύνει τον αθλητισμό
ανεπανόρθωτα, θα πρέπει να την παραμερίσουν οι υγιείς οργανωμένοι οπαδοί και
ασφαλώς η συντριπτική πλειονότητα των σοβαρών, κανονικών φιλάθλων σε κάθε
γήπεδο, καθώς οι εκάστοτε διοικήσεις βολεύονται
άριστα με την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων και μόνο για το καλό
του αθλήματος και της κοινωνίας δεν νοιάζονται!
Ο αγαπητός συνεργάτης της σελίδος μας, ο
Ίων Φιλίππου, συνεχίζει το αφιέρωμα του στους πρωταγωνιστές και
πρωτεργάτες της πολιτιστικής παρκμής του πνεύματος στην Ευρώπη. Καλή σας
ανάγνωση:
Οι Αντόρνο – Χορκχάιμερ είναι μαρξιστές
και κατά τούτο βαθέως προκατειλημμένοι με τον Χάιντεγκερ, τον οποίο δεν
μελέτησαν ποτέ. Συνεπώς η Σχολή της Φρανκφούρτης είναι εξ υπαρχής
θεωρητικά ανεπαρκής. Ο Μαρκούζε, ένας από τους πολλούς Εβραίους
μαθητές του Χάιντεγκερ και ακροατής του Νταβός καίτοι ο ίδιος μαρξιστής,
φιλοδοξεί να καλύψει αυτό το κενό. Εν τούτοις πέραν του
Χάιντεγκερ, διαφέρει από τους ιδρυτές σε δύο βασικές επιλογές. Πρώτον,
συμπλέκει την φιλοσοφική ερμηνεία με τον λώρο της φροϋδικής ψυχανάλυσης.
Δεύτερον, παραμένει έπηλυς στην Αμερική, καθώς αρνείται να επιστρέψει
στην μεταπολεμική Γερμανία. Οι επιλογές αυτές προσδίδουν στην Σχολή της
Φρανκφούρτης μια νέα διάσταση και ενδεχομένως αίγλη, η οποία καθυστερεί
επ’ ολίγον την παρακμή της, που επέρχεται οριστικά με την παρουσία του
σημαντικότερου αλλά και μοναδικού μη Εβραίου εκπροσώπου της, του εισέτι
εν ζωή, Χάμπερμας. Το κυριότερο έργο του Μαρκούζε, αντίθετα με ό,τι
πιστεύεται κοινά είναι το σχετικά πρώιμο “Έρως και Πολιτισμός” και όχι
το ύστερο και ευρύτερα γνωστό, “Ο Mονοδιάστατος Άνθρωπος”. Ασήμαντο και
ολοτελώς παρωχημένο είναι το σύντομο εγχειρίδιο “Φαινομενολογία του
Ιστορικού Υλισμού”, με το οποίο επιχειρεί να αντιπαρατεθεί στον
Χάιντεγκερ, πλάθοντας ένα αμάλγαμα χαιντεγκεριανού…μαρξισμού.
Στο έργο αυτό, ο Μαρκούζε ορθώς
επισημαίνει εξ αρχής την ριζική διάκριση ανάμεσα στην φαινομενολογία του
Χούσσερλ και εκείθεν των Γάλλων μαρξιστών φαινομεναλιστών τουτέστιν
υπαρξιστών, Μερλώ – Ποντύ και Σάρτρ αφ’ ενός και την φαινομενολογία του
Χάιντεγκερ, η οποία οδηγεί στην θεμελιώδη Οντολογία. Ο Χούσσερλ
υποστηρίζει την εξάλειψη από το ιστορικό Εγώ κάθε ίχνους ιστορικότητας.
Ούτω πως θεμελιώνει την φαινομενολογία στην υποκειμενική και όχι την
αντικειμενική ιστορική συνείδηση. Αντιθέτως, ο Χάιντεγκερ θεωρεί την
ιστορικότητα θεμελιώδες υπαρκτικό γνώρισμα του Ενθάδε Είναι (Dasein) και
ωσαύτως την χρονικότητα, ως απόρροια της ιστορικότητας στην ιστορική
ζωή της Λαϊκής Κοινότητας (Volk): Δεν προηγείται η ύπαρξη της
ουσίας όπως λέγει ο Σαρτρ, αλλά η ύπαρξη είναι η ουσία της ουσίας. Η
φαινομενολογία είναι οντική, ενώ η οντολογία είναι οντολογική. Η
δεύτερη διαφέρει από την πρώτη κατά τον τρόπο του Είναι, διότι μεταξύ
του οντικού και του οντολογικού στοιχείου, παρεμβάλλεται το κβαντικό άλμα, το οποίο σκοτώνει την διαλεκτική. Ιστορική ύπαρξη είναι η διαδοχή των γενεών, η ιστορία είναι η γονιδιακά κληρονομημένη και ουχί νομοτελειακά καθορισμένη
δυνατότητα του όντος να ανακτά την ύπαρξη του ως Είναι στην εκδίπλωση
της κοινότητας του Λαού, του οποίου ρίζα είναι ακριβώς το πεπρωμένο της
κοινότητας. Αυτά ο Χάιντεγκερ.
Ο Μαρκούζε αντιτάσσει τις μαρξιστικές
ψευδαισθήσεις τις οποίες έχει συντρίψει η Οντολογική Επανάσταση, που για
αυτόν είναι …“αστική φιλοσοφία”: Η παραγωγή ιδεών και συνείδησης είναι
άμεσα εξαρτημένη από τις υλικές σχέσεις του ανθρώπου. Ο οικουμενικός
χαρακτήρας της τάξης γίνεται ορατός πέραν όλων των ιδιαιτεροτήτων των
πατρίδων, ούτω πως είναι εφικτή η μεταμόρφωση της ιστορίας, σε παγκόσμια
ιστορία. Η επιστήμη της δομής και των νόμων κίνησης, όσο και των
δυνατών μορφών ύπαρξης του ιστορικού dasein…είναι διαλεκτική! Μια
κοινωνία είναι φορέας ιστορικής κίνησης μόνο όταν αποκτά ιστορική
ενότητα, δηλαδή προνοεί αληθινά για τον ζωτικό της χώρο (!). Η
καθημερινή αγωνία για τον ζωτικό χώρο σπρώχνει το Dasein στο περιβάλλον
της μέριμνας του. Διαφορετικά στρώματα της παραγωγικής διαδικασίας μέσα
στον ίδιο ζωτικό χώρο είναι οι αυθεντικοί φορείς της ιστορικής κίνησης.
Ούτω πως οι τάξεις υφίστανται μόνο εντός του πρωταρχικού τρόπου ύπαρξης
του ιστορικού Dasein (!) και ιδού εξαίφνης, μέσα από μαγικό καπέλο
εμφανίζεται το Προλεταριάτο αντί του Λαού, ως Κοινωνικό Είναι. Κατά τον Μαρκούζε, είναι πρόδηλο ότι υπάρχει ένας αντικειμενικός κόσμος της φύσης που υπερβαίνει την συνείδηση.Φυσικά,
τούτο δεν είναι διόλου πρόδηλο, μάλιστα απεδείχθη επιστημονικά το
αντίθετο: Δεν είναι το Κοινωνικό Είναι που καθορίζει την Συνείδηση, αλλά
το Κβαντικό Γονίδιο. Τοιουτοτρόπως, ο μαρξισμός καθαιρείται ως
ιδεολογία δηλονότι ψευδής κοινωνική συνείδηση. Ο εν απογνώσει διατελών μαρξιστής Μαρκούζε παραλογίζεται.
Το άνθος της βιοποικιλότητας του
ανθρώπειου είδους είναι οι Πολιτισμοί, η μονοκαλλιέργεια του
Οικουμενισμού παράγει εκφυλισμένους Παραδείσους.Πολιτισμούς γεννούν οι Πατρίδες και αυτές μονάχα, Παραδείσους επινοούν οι θρησκείες και οι ιδεολογίες.
Η έρις (πόλεμος) πλέκει ομού με τον έρωτα το κουκούλι της Πόλεως εντός
του οποίου και μόνο η Κοινότητα μεταμορφώνεται σε πολιτισμική χρυσαλίδα.
Καμιά κοινωνική τάξη δεν μπορεί να καταλύσει τα βιολογικά θεμέλια της
κοινότητας, διότι δεν υπάρχουν αντίθετα συμφέροντα κυριαρχίας, αλλά
ανάγκη υπεράσπισης του κουκουλιού (Πόλις) από την Έριδα, για να ανθίσει ο
Έρως. Η πραγματικότητα είναι η σύντηξη της ιστορικότητας με την
χρονικότητα, η συνείδηση της οποίας ονομάζεται υπαρκτικότητα. Η θρησκεία
και η φιλοσοφία εξυψώνουν ένα βιολογικό δεδομένο σε οντολογική ουσία.
Ο Μαρκούζε επιχειρεί να ανασκευάσει την
αντίληψη ότι οι ορμές είναι κατ’ ουσίαν αμετάβλητα βιολογικά
υποστρώματα. Όμως ο πολιτισμός υπακούει σε ένα εσωτερικό κίνητρο το
οποίο του υπαγορεύει να ενώσει τους ομόγνιους λαούς σε μια στερρά
συνδεδεμένη ομογένεια. Η Τέχνη δεν είναι διαλεκτική και η μαρξιστική
αισθητική πρέπει να εξηγήσει γιατί βιώνουμε σήμερα την ελληνική τραγωδία
και τα μεσαιωνικά έπη αν και αφορούν την αρχαία δουλοκτητική κοινωνία
και τον φεουδαλισμό αντιστοίχως, ως διηνεκές παρόν. Η τέχνη είναι
υπεριστορική, διότι αναδεικνύει ήρωες, όχι τάξεις και μάζες. Η
μαρξιστική θεωρία αγνοεί τον μεταβολισμό μεταξύ ανθρώπου και φύσης και
καταγγέλλει την επιμονή σ’ αυτό το φυσικό έδαφος, ως οπισθοδρομική
ιδεολογική σύλληψη. Το κβαντικό γονίδιο την διαψεύδει. Ο απελευθερωμένος
κόσμος δεν είναι ελεύθερος άνευ της καλλιέργειας, ήγουν της βιολογικής
εκτροφής των ηρώων. Ήρως είναι εκείνος που επιχειρεί το κβαντικό
άλμα ή τιθασεύει το δυσήνιο άρμαμέσω του Είναι – Προς – Θάνατον
δηλονότι της Θυσίας. Η τέχνη δεν ευαγγελίζεται παραδείσους,
αλλά γεννά πολιτισμό. Η μαρξιστική αισθητική απέρριψε ρητά το Ωραίο ως
αστική αισθητική, ενώ το Ωραίο είναι ωάριο που διηνεκώς τίκτει την
Ομορφιά.
Το σημαντικότερο έργο του Μαρκούζε είναι
το “Έρως και Πολιτισμός”, η πρωτοτυπία του οποίου έγκειται στο εγχείρημα
συμπλοκής της μαρξιστικής ερμηνείας με την φροϋδική ψυχανάλυση. Ευθύς
εξ αρχής ο Μαρκούζε απορρίπτει τις παρεκκλίσεις: Τον Γιουνγκ με το
φυλετικό αρχέτυπο ως “δεξιό μυστικιστή” και τους μαρξιστές Ράιχ και
Χόρνεϋ με την οργόνη ως “αριστερούς μυστικιστές”. Τέλος επιτίθεται κατά
του ρεβιζιονισμού του Φρομμ, ήγουν της αναίρεσης του μαρξισμού μέσω του
φροϋδισμού, ο οποίος θεωρεί τον σοσιαλισμό ανέφικτο ένεκα του βιολογικού
προσανατολισμού της συνείδησης. Εν τούτοις, η απόπειρα ενσωμάτωσης του
φροϋδισμού στον μαρξισμό είναι εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Ο Μαρκούζε κατά
τούτο επισημαίνει ότι δίχως απελευθέρωση των ορμών η κοινωνική ελευθερία
παραμένει κόλουρη, διότι παράγει ανελευθερία.
Η βιολογική ορμή γίνεται πολιτισμική
λειτουργία μόνο καθ’ όσον οι επεκτεινόμενες ερωτικές σχέσεις καθίστανται
οιονεί ανώτερες εργασιακές σχέσεις. Τότε, ο μεταβολισμός μεταξύ
ανθρώπου και φύσεως περιέρχεται υπό τον προσδιορισμό του έρωτα. Ο
λιβιδινικός λόγος όμως δίχως την εργασία είναι επιστροφή στην αγέλη,
αντί της ώθησης του πολιτισμού σε υψηλότερη βαθμίδα. Η απελευθερωμένη λιβιδώ θα κατέστρεφε τον πολιτισμό.
Τοιουτοτρόπως, οραματίζεται ένα αισιόδοξο, ερωτικό πολιτισμό και μια
τέχνη, που ταυτίζεται με την μη αλλοτριωμένη εργασία. Τι ενώνει τον
Μαρκούζε με τον Φρόυντ; Η εβραϊκή ταυτότητα και κληρονομιά. Ο Εβραίος είναι έπηλυς, ο Άριος πέλας. Ο
Νομάς είναι δούλος του Νόμου μέσω των πέτρινων πλακών του Μωυσή και η
πρωτόγονη ορδή διά μέσου της πατροκτονίας οδηγείται μέχρι τον παράδεισο,
μακράν του Γιαχβέ. Κατ’ ουσίαν ο Ιουδαίος είναι ένας άθεος υποτελής του
μωσαϊκού Νόμου, διότι κείται άπω του Θεού. Ο Πέλας είναι δημιουργός της
Πόλεως, διότι κείται εγγύς του Θεού με λώρο τον Μύθο. Ο Εβραίος τίκτει Παραδείσους. Ο Άριος γεννά Πολιτισμούς.
Κατά τον Μαρκούζε ο πατριάρχης είναι το αρχέτυπο της κυριαρχίας και
εκείθεν της εξουσίας και όχι της ηγεσίας και εκείθεν της ιεραρχίας. Κατά
τον Άριο, ο πατριάρχης είναι ο Άναξ (Βασιλεύς = Βάσις Λαού), ο οποίος
συμβολίζει την αρχαϊκή κληρονομία του πολιτισμού. Καθώς λέγει ο Φρόυντ, η
πατριαρχία προηγήθηκε της μητριαρχίας. Η εβραϊκή φυλή είναι το
πρωτότοκο τέκνο του θεού πατέρα. Ο πατριάρχης θανατώνεται από την φατρία
των αδελφών, αλλά αργότερα ο πολιτισμός απειλείται από την τήξη των
ενστίκτων.
Ο Φρόυντ δεν πίστευε σε μελλοντικές
κοινωνικές αλλαγές που θα αλλοίωναν την ανθρώπινη φύση, η οποία είναι
αναλλοίωτη ένεκα του βαθυβιολογικού υποστρώματος. Η κυριαρχία των αρχαϊκών δυνάμεων είναι η βαθύτερη επίνοια του Φρόυντ.Η
ανθρώπινη φύση είναι ιστορικά αναλλοίωτη, διότι η ιστορία έχει ελάχιστο
χρόνο ζωής εν σχέσει με τις μεταλλάξεις του κβαντικού γονιδίου. Αιώνια
γυρίζει ο τροχός του Είναι, η τυραννία του Γίγνεσθαι πάνω στο Είναι
πρέπει να σπάσει. Εν τούτοις, ο μαρξιστής Μαρκούζε επιμένει. Η
φαινομενικά καθαρή βιολογική δομή της φροϋδικής θεωρίας είναι κατ’
ουσίαν κοινωνική-πολιτική. Η θεωρία που παρουσιάζεται σαν καθαρά βιολογική είναι βασικά κοινωνική και ιστορική,η ψυχή φαίνεται όλο και πιο άμεσα μόριο του κοινωνικού συνόλου, η ελευθερία είναι πέρα ως πέρα ιστορική.
Είναι η μετα-ψυχολογική και μάλιστα μετα-φυσική διατύπωση που περιέχει
το βαθύτερο και επαναστατικότερο πυρήνα της θεωρίας. Έρωτας είναι η
αφροδίσια ορμή, ένστικτο του θανάτου η ορμή καταστροφής, η επιστροφή
στην ανενδεή, προγενετική κατάσταση. Ανταρσία εναντίον του αρχέγονου
πατέρα, σημαίνει παλινόρθωση της πατρικής κυριαρχίας μέσω των υιών. Ο πολιτισμός υπακούει σε μια εσωτερική ερωτική παρόρμηση συνάζοντας ανθρώπους σε σφιχταγκαλιασμένες κοινότητες.
Η ιστορία της ανθρωπότητας δεσπόζεται από
αρχαϊκές δυνάμεις, είναι αγώνας του έρωτα με τον θάνατο. Ο άνθρωπος
παραμένει αχαλιναγώγητος, όσο είναι αχαλιναγώγητες αυτές οι ορμές. Ο πολιτισμός κατάγεται από την ηδονή, η ανθρώπινη φύση εξαρτάται από την ιστορία και η εργασία είναι ο κοινωνικός μεταβολισμός μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Αγάπη είναι ο έρως δίχως την άρνηση του, την έριδα άρα η αγάπη είναι κόλουρη.
Η αλήθεια είναι ομού όμορφη, άριστη, ήδιστη και κάλλιστη, διότι είναι η
βούληση της αρμονίας δηλονότι ο έρως του όντος. Είναι Έξη και Ιδέα και
Αξία και Θέα. Η ομορφιά μαγνητοκαλεί το όν προς έκσταση. Hoιδιπόδεια
επιθυμία είναι η αιώνια νηπιακή διαμαρτυρία ενάντια στον χωρισμό από
την μήτρα. Ο φαλλός είναι το έν το αιδοίο το μηδέν. Το μηδέν
είναι η επιστροφή στην μήτρα ήτοι την ύπαρξη. Όμως ο φροϋδικός
περιβαλλοντισμός που κατακυριεύει τον Μαρκούζε είναι αδιέξοδος, διότι
είναι ελάχιστα ή καθόλου μαρξιστικός. Τοιουτοτρόπως, ο Μαρκούζε στον
Μονοδιάστατο Άνθρωπο δραπετεύοντας από τον φροϋδισμό, ανακαλύπτει την
Νέα Αριστερά.
Η επαναστατική τάξη δεν μπορεί πλέον να
προσδιοριστεί ταξικά. Το νέο προλεταριάτο είναι οι αποκλεισμένες
πολυφυλετικές κοινότητες και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, οι μόνες
επαναστατικές δυνάμεις, οι μάζες των παριών. Η βία των θεσμών εκλύει την
βία της αντίστασης. Το κήρυγμα της αρχής της μη βίας αντιστοιχεί στην
αποδοχή της θεσμοθετημένης βίας. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ
ελεύθερης και ανελεύθερης κοινωνίας είναι η άνθιση του βασιλείου της
ελευθερίας μέσα στο βασίλειο της αναγκαιότητας και ουχί πέραν αυτού.
Η Νέα Αριστερά δεν προσδιορίζεται με ταξικούς αλλά με ιδεολογικούς
όρους. Οι αναγκαίες τροποποιήσεις των ενστίκτων για την διαιώνιση της
ανθρώπινης φυλής μέσα στον πολιτισμό είναι άλμα από την ποσότητα στην
ποιότητα, όπου η αναδιανομή των πόρων πρέπει να γίνει ερήμην των συνόρων.
Ο Μαρκούζε εγκαταλείπει τον κοινωνικό περιβαλλοντισμό του σοσιαλισμού
(ο άνθρωπος είναι κοινωνικό προϊόν) και επιστρέφει στον ιδεολογικό
τοιούτο του Καντ (ο άνθρωπος είναι ηθικό προϊόν). Η οικονομική ελευθερία
είναι η απελευθέρωση από την οικονομία, ιδού η εγκατάλειψη και του
φιλελεύθερου οικονομικού περιβαλλοντισμού (Ο άνθρωπος είναι οικονομικό
προϊόν). Εν τούτοις, οι ρομαντικές ψευδαισθήσεις για τον Τρίτο Κόσμο δεν
θα διαρκέσουν. Η απίσχναση των αριστερών δυνάμεων εκτός του ήδη
χειμαζόμενου σοβιετικού πόλου, η καπιταλιστική τεχνολογία που οδεύει
στην κατάργηση του προλετάριου ως συντελεστή παραγωγής και ακυρώνει την
θεωρία της υπεραξίας, ο αυτοματισμός που σημαίνει το τέλος της μέτρησης
της εργασίας, η κοινωνική και πολιτισμική ένταξη της εργατικής τάξης
στην καπιταλιστική κοινωνία, ο χρόνος εργασίας που παύει να είναι το
μέτρο του πλούτου, οδηγούν στην κατάρρευση του τρόπου παραγωγής που
βασίζεται στην ανταλλακτική αξία.
Η ελευθερία που αντικαθίσταται από τα δικαιώματα και την απελευθέρωση είναι ContraNaturam, διότι η φύση δεν καταργείται ούτε μεταμορφώνεται από την ιστορία.Δεν υπάρχει δημιουργία κάτινος που δεν υπήρχε πριν,
η επιστημονική μέθοδος βασίζεται σε ένα βιολογικό θεμέλιο που είναι
υπεριστορικό και η διαλεκτική είναι το δέρας του Νέσσου για κάθε
μαρξιστή. Ο Άνθρωπος δεν είναι κοινωνικό προϊόν, αλλά το επί γαίας κβαντικό ιόν, γαιοφυλετικό κβάντο του οποίου είναι η Πατρίδα.
Έτσι, το κοινωνικό κίνημα είναι ψευδής συνείδηση, αφού αρνείται την
φυσική και ιστορική ταυτότητα χάριν της κοινωνικής και πολιτικής
ισότητας. Στις αρχές της δεκαετίας του 70, το κίνημα της Νέας Αριστεράς
και μαζί του ο Μαρκούζε παρακμάζουν οριστικά.
Όποιος είναι
βέβαιος για την αθωότητά του πηγαίνει εκεί όπου τον κατηγορούν… όχι εκεί όπου
θεωρεί ότι θα βρει ευνοϊκότερο
ακροατήριο. Ο λόγος αυτή τη φορά για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο
οποίος αντί να αντικρούσει τις κατηγορίες στη βελγική Δικαιοσύνη, επέλεξε να
στραφεί στον Άρειο Πάγο. Μια επιλογή που γεννά ένα αυτονόητο ερώτημα: γιατί
προτιμά να δώσει τη μάχη στην Ελλάδα, όταν
γνωρίζει ότι η ουσία της υπόθεσης παραμένει στο Βέλγιο;
Ο
λόγος προφανής:
Στην Ελλάδα δεν πρόκειται να καταδικαστεί…αλλά ούτε να κρατηθεί και προσωρινά
όπως γίνεται στο εξωτερικό, σε σχετικές υποθέσεις διαφθοράς και υψίστης σημασίας.
Στο πλαίσιο
της έρευνας για το σκάνδαλο Qatargate κατηγορείται για την συνεργασία του με μη
κυβερνητική οργάνωση που είχε ιδρύσει ο πρώην ευρωβουλευτής και πρωταγωνιστής
της υπόθεσης Qatargate, Αντόνιο Παντσέρι, από την οποία αμειβόταν με το
ποσό των 5.000 ευρώ μηνιαίως.
Κατηγορείται για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, με τις
Αρχές να συνδέουν την υπόθεση με οικονομικό όφελος.
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος θα
μπορούσε να εμφανιστεί ενώπιον της βελγικής
Δικαιοσύνης και να αντικρούσει τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Δεν
το κάνει. Αντίθετα, επιλέγει να προσφύγει στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση του ευρωπαϊκού
εντάλματος.
