Οι «ευπαθείς» αμετανόητοι δολοφόνοι του μικρού Μάριου!

 

Ο βασικός κατηγορούμενος (αθίγγανος «Ρομά» στη καταγωγή) για τη δολοφονία του 11χρονου Μάριου στο Μενίδι προ σχεδόν δέκα ετών κατά τη διάρκεια σχολικής εορτής, καταδικάστηκε σε ισόβια δίχως την αναγνώριση ελαφρυντικών. Πρωτοφανής ένταση όμως σημειώθηκε στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων, μετά την προαναφερόμενη απόφαση της έδρας. Σύμφωνα με τα καθεστωτικά μέσα, προκλητικοί συγγενείς και φίλοι του αλλόφυλου καταδικασθέντα επιτέθηκαν στα τηλεοπτικά συνεργεία έξω από το δικαστήριο, προκειμένου να πάρουν δηλώσεις, ρίχνοντας μάλιστα κάτω κάμερες.

Για την αποκλιμάκωση της έντασης χρειάστηκε η παρέμβαση της αστυνομίας. Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα όμως της θρασύτητας που χαρακτηρίζει αυτή την κοινωνική μάστιγα, αποτελεί η δημοσιευμένη μαρτυρία πως κατά τη διάρκεια της επίθεσης ακούστηκε η ντροπιαστική και απάνθρωπη φράση «Τον σκοτώσαμε, καλά του κάναμε».

Η ασύδοτη δραστηριότητα των εν δυνάμει εγκληματιών, οι οποίοι επιχαίρουν για τα «κατορθώματά» τους ενώπιον γονέων και συγγενών ενός νεκρού Ελληνόπουλου, θα έπρεπε να εξοργίζει κάθε γηγενή πολίτη αυτής της χώρας, ο οποίος – πολύ κακώς – ανέχεται αυτό το σάπιο και προδοτικό πολιτικό σύστημα να «κανακεύει», να πριμοδοτεί και να προστατεύει ποικιλοτρόπως την συγκεκριμένη φυλετική ομάδα εις βάρος του εθνικού συνόλου.

Η εγκληματικότητα, οι δολοφονίες, οι ληστείες, οι κλοπές (χαλκού και πολλών άλλων αγαθών), αλλά και ο εν γένει παρασιτισμός της, αποδεικνύονται από τις επίσημες εκθέσεις της Ελληνικής Αστυνομίας: Οι συγκεκριμένοι «ευπαθείς» και «ευάλωτοι» ενώ αποτελούν μόλις το 3% του πληθυσμού στην χώρα μας, ευθύνονται για το 53% των εγκλημάτων που διαπράττονται κατά της ιδιοκτησίας και στελεχώνουν το 70% των εγχώριων εγκληματικών οργανώσεων!

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Θερινό Ηλιοστάσιο: Μια Κοινή Ευρωπαϊκή Κληρονομιά!

 

Η 21η Ιουνίου, η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, αποτελεί εδώ και χιλιετίες ένα από τα σημαντικότερα σημεία του ετήσιου κύκλου για τους λαούς της Ευρώπης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, όταν ο ήλιος φτάνει στο υψηλότερο σημείο του στον ουρανό και το φως κυριαρχεί περισσότερο από κάθε άλλη ημέρα.

Πολύ πριν από τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών, οι ευρωπαϊκοί λαοί παρατηρούσαν τις εποχές, τον κύκλο της φύσης και τις μεταβολές του ουρανού. Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ήταν απλώς ένα αστρονομικό γεγονός. Ήταν ένα ορόσημο που συνδεόταν με τη γη, τη γεωργία, την κοινότητα και τη συνέχεια της ζωής.

Στην Ιρλανδία, οι αρχαίοι Κέλτες τιμούσαν τις μεταβολές των εποχών με εορτασμούς που συνδέονταν με τη γονιμότητα της γης και την ευημερία της κοινότητας. Αν και πολλά έθιμα μεταβλήθηκαν μέσα στους αιώνες, η σημασία των εποχικών σταθμών παρέμεινε ζωντανή στη λαϊκή παράδοση του νησιού.

Στη Σκανδιναβία, το θερινό ηλιοστάσιο εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παραδοσιακές γιορτές. Στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, οικογένειες και κοινότητες συγκεντρώνονται στην ύπαιθρο, ανάβουν φωτιές, τραγουδούν, χορεύουν και γιορτάζουν τη δύναμη του φωτός κατά τη διάρκεια των λευκών νυχτών του βορρά. Πρόκειται για ένα έθιμο που διατηρήθηκε επί αιώνες και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Στη Γερμανία και σε άλλες γερμανικές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, οι φωτιές του θερινού ηλιοστασίου αποτελούσαν παραδοσιακά σύμβολο κάθαρσης, ενότητας και εορτασμού της φύσης. Τα χωριά συγκεντρώνονταν γύρω από μεγάλες φωτιές στις κορυφές λόφων και βουνών, δημιουργώντας εικόνες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε πολλές περιοχές.

Στις βαλτικές χώρες, όπως η Λετονία και η Λιθουανία, οι εορτασμοί του ηλιοστασίου παραμένουν από τις σημαντικότερες λαϊκές εκδηλώσεις του έτους. Τραγούδια, παραδοσιακές φορεσιές, στεφάνια από λουλούδια και ολονύχτιες γιορτές αποτελούν στοιχεία μιας πολιτιστικής συνέχειας που φτάνει βαθιά στο παρελθόν.

Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, τις διαφορετικές ιστορικές διαδρομές και τις ιδιαίτερες παραδόσεις κάθε τόπου, οι ευρωπαϊκοί λαοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: τη διαχρονική σχέση τους με τον κύκλο της φύσης. Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις αυτής της κοινής ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στον ελληνικό χώρο, η περίοδος του θερινού ηλιοστασίου συνδέθηκε διαχρονικά με λαϊκά έθιμα που διατηρήθηκαν έως τις μέρες μας. Ο Κλήδονας, οι φωτιές του Αϊ-Γιάννη, το κάψιμο των μαγιάτικων στεφανιών και τα πηδήματα πάνω από τις φλόγες αποτελούν έθιμα γνωστά σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα. Μέσα από αυτά διακρίνεται η συνέχεια μιας παράδοσης που συνδέει τον άνθρωπο με την κοινότητα, τη φύση και τον ετήσιο κύκλο του χρόνου.

Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ανήκει σε κάποια σύγχρονη ιδεολογία ούτε αποτελεί αποκλειστικό κτήμα οποιασδήποτε θρησκευτικής αντίληψης. Είναι μέρος της ιστορικής μνήμης των ευρωπαϊκών λαών. Μια υπενθύμιση ότι οι πρόγονοί μας, από τις ακτές της Ιρλανδίας μέχρι τα βουνά της Ελλάδας και από τα δάση της Σκανδιναβίας μέχρι τις πεδιάδες της Κεντρικής Ευρώπης, ζούσαν σε αρμονία με τον ρυθμό της φύσης και τιμούσαν τα μεγάλα ορόσημα του χρόνου.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της πολιτιστικής ομοιομορφίας, η γνώση και η διατήρηση αυτών των παραδόσεων δεν αποτελεί επιστροφή στο παρελθόν, αλλά πράξη ιστορικής μνήμης. Είναι η αναγνώριση ότι οι λαοί της Ευρώπης διαθέτουν βαθιές πολιτιστικές ρίζες, οι οποίες διαμορφώθηκαν μέσα από αιώνες κοινών εμπειριών, παραδόσεων και δεσμών με τη γη τους.

ΠΗΓΗ: ierosloxos2012.blogspot.com

Τι σημαίνει δουλειά στην Ελλάδα των Μητσοτάκη – Κεραμέως

Του Γιώργου Χατζηδημητρίου

➜ Από το 1911 έως το 1986 οι Βρετανοί ανθρακωρύχοι έπαιρναν μαζί τους στα έγκατα της γης καναρίνια.

➜ Δεν ήταν επειδή τους ηρεμούσε το κελάηδημά τους. Όταν έπαυε το τραγούδι τους, ήταν ένα προειδοποιητικό σήμα κινδύνου ότι στις γαλαρίες είχαν διαρρεύσει επικίνδυνα αέρια κι έπρεπε επειγόντως να εγκαταλείψουν τις θανατηφόρες στοές.

➜ Τα καναρίνια είναι πολύ πιο ευαίσθητα από τους ανθρώπους σε ορισμένα επικίνδυνα αέρια, όπως το μεθάνιο και το διοξείδιο του άνθρακα, που εκλύονται στα ανθρακωρυχεία και είναι άχρωμα, άοσμα και άγευστα. Όμως, ακόμα και μικρές ποσότητες έκαναν τα καναρίνια να σιγήσουν εξαιτίας των δυσκολιών που προκαλούσαν στην αναπνοή τους. Ο θάνατος των πουλιών ήταν το σήμα για να επιστρέψουν τάχιστα όλοι στην επιφάνεια.

➜ Οι εργαζόμενοι στις μέρες μας έχουνε χάσει τόσο πολλά, ώστε δεν χρειάζονται «καναρίνια» για να διαπιστώσουν ότι η ατμόσφαιρα για την επιβίωσή τους έχει γίνει ανυπόφορα πνιγηρή.

➜ «Δεν υπάρχει μέρα στο υπουργείο Εργασίας που να μη βγω έξω στο πεδίο για να ακούσω τι γίνεται στην αγορά. Χωρίς αυτό δεν έχεις ιδέα τι γίνεται εκεί έξω» λέει η αρμόδια υπουργός Νίκη Κεραμέως, που έχει αναλάβει πρόθυμα κάθε «βρόμικη δουλειά» που της έχει αναθέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

➜ Δεν έχει ιδέα «τι γίνεται εκεί έξω»! Ή μάλλον έχει, αλλά επιμένει να μας δουλεύει κατάστηθα, ισχυριζόμενη ότι η 13ωρη εργασία αποτελεί κατ’ εξαίρεση ρύθμιση περιορισμένης εφαρμογής, την ώρα που μεγάλο μέρος των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα δουλεύει συστηματικά πάνω από το ωράριο χωρίς να πληρώνεται.

➜ Σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, το 65,5% των ερωτηθέντων δουλεύει 1 έως 5 ώρες επιπλέον την εβδομάδα, το 24,1% 6 έως 10 ώρες και το 9,1% 11 και πλέον ώρες. Το εύρημα αποκτά μεγάλη βαρύτητα, καθώς το 89,1% του αντιπροσωπευτικού δείγματος βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης και το 9,5% σε μερικής.

➜ Ένας στους τρεις εργαζομένους δουλεύει με ωράριο «λάστιχο» και μάλιστα το 34,5% από αυτούς δεν πληρώνεται και το 8,9%, αντί για λεφτά, παίρνει υποχρεωτική άδεια ή ρεπό. Απλήρωτες μένουν συχνότερα οι γυναίκες, με ποσοστό 41,1%, έναντι του 29,9% των ανδρών.

➜ Το υψηλότερο ποσοστό υπερωριακής απασχόλησης με τουλάχιστον 6 επιπλέον ώρες την εβδομάδα διαπιστώνεται στις επιχειρήσεις 50-249 εργαζομένων (35,6%) και στις επιχειρήσεις 10-49 εργαζομένων (35,5%).

➜ Στην αρνητική πρωτοπορία, οι κλάδοι του χονδρικού και λιανικού εμπορίου (73%), οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών (69,9%) αλλά και οι επιστημονικές/επαγγελματικές δραστηριότητες (68,1%). Στους δύο τελευταίους καταγράφονται αρνητικά ρεκόρ απλήρωτων προσαυξήσεων (42,6% και 41,5%) και τους ακολουθεί επαξίως ο χώρος της ενημέρωσης και της επικοινωνίας (39,5%).

➜ Την ίδια ώρα έξι στους δέκα εργαζομένους μιλούν για την κόπωση από τον φόρτο εργασίας και την ανελέητη πίεση χρόνου.

➜ Το εργασιακό άγχος κατατρώει την υγεία των εργαζομένων. Πόνοι σε οστά, αρθρώσεις ή μυς, πονοκέφαλοι και κόπωση ματιών που έρχονται να προστεθούν στη σωματική ή λεκτική βία από ασυνείδητους εργοδότες.

➜ Και όλα αυτά ενώ η ψηφιακή κάρτα εργασίας αποδεικνύεται κακόγουστο αστείο. Με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς διαλυμένους και πολλούς εργοδότες να υποχρεώνουν τους εργαζομένους τους να «χτυπούν» την κάρτα αλλά να παραμένουν στη δουλειά με απλήρωτες υπερωρίες.

➜ Δουλειά στην Ελλάδα των Μητσοτάκη – Κεραμέως σημαίνει περισσότερες ώρες απλήρωτη εργασία, διαρκή εξάντληση, σοβαρή επιβάρυνση της υγείας και 72 νεκρούς στο πρώτο εξάμηνο του 2026.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ SOS: Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!

Πληθυσμό μεγαλύτερο από εκείνον της Πάτρας, του Ηρακλείου και της Λάρισας μαζί έχασε δημογραφικά η Ελλάδα από το 2012 έως το 2025. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποτυπώνουν το μέγεθος της δημογραφικής κρίσης, με τις γεννήσεις να καταγράφουν πτώση 34,6% μέσα σε 14 χρόνια.

Η δημογραφική κρίση αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας, όμως τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά επιδεινώνεται και μάλιστα με ιδιαίτερα ταχείς ρυθμούς. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το 2025 καταγράφηκαν μόλις 65.594 γεννήσεις, όταν το 2012 - η τελευταία χρονιά κατά την οποία οι γεννήσεις στην Ελλάδα ξεπέρασαν το ψυχολογικό όριο των 100.000 - είχαν ανέλθει σε 100.371.

Τα στοιχεία της τελευταίας 14ετίας αποτυπώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο το μέγεθος του προβλήματος. Οι γεννήσεις είναι σήμερα κατά 34.777 λιγότερες σε σχέση με το 2012, καταγράφοντας μείωση 34,6%. Την ίδια στιγμή το πρόβλημα γιγαντώνεται αν λάβουμε υπόψη τους θανάτους, οι οποίοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις μέσα σε αυτά τα 14 χρόνια κατά περισσότερους από μισό εκατομμύριο ανθρώπους.

Η χώρα μας συγκαταλέγεται σε ένα γκρουπ χωρών με τη χαμηλότερη γονιμότητα στην Ευρώπη και κάπως έτσι αναδεικνύεται το κρίσιμο πρόβλημα που αποκτά χαρακτηριστικά μόνιμης δομικής συρρίκνωσης.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί μια απλή ματιά στα συγκριτικά δεδομένα των τελευταίων ετών. Το 2025 καταγράφηκαν στην Ελλάδα μόλις 65.594 ζώντα νεογνά, εκ των οποίων τα 33.620 ήταν αγόρια και τα 31.974 κορίτσια. Μόλις έναν χρόνο πριν, το 2024, ο αντίστοιχος αριθμός ήταν 68.467. Αυτή η ετήσια πτώση της τάξης του 4,2% μεταφράζεται στην απώλεια αυτών των 2.873 παιδιών που δεν γεννήθηκαν ποτέ.

Αν δε διευρύνουμε τον χρονικό ορίζοντα στην τελευταία πενταετία, η εικόνα προκαλεί ίλιγγο. Το 2020, εν μέσω πανδημίας, οι γεννήσεις είχαν διαμορφωθεί στις 84.764. Μέσα σε πέντε χρόνια, η χώρα «έχασε» 19.170 γεννήσεις, καταγράφοντας μια τρομακτική υποχώρηση που αγγίζει το 23%. Οι αριθμοί αυτοί γίνονται ακόμη πιο εφιαλτικοί αν αναλογιστούμε ότι τη δεκαετία του 1980 η Ελλάδα κατέγραφε σταθερά περί τις 140.000 γεννήσεις ετησίως.

Σήμερα, εν έτη 2026, ο δείκτης γονιμότητας (Eurostat) παραμένει καθηλωμένος σε επίπεδα μεταξύ 1,24 και 1,28, καθιστώντας την Ελλάδα μία από τις πιο γερασμένες χώρες της Ευρώπης. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο δείκτης έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 2,1. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρξε μια μικρή ανάκαμψη λόγω της οικονομικής ευφορίας και της ενσωμάτωσης μεταναστών, φτάνοντας το 1,50 το 2008. Η οικονομική κρίση λειτούργησε ως καταλύτης.

Η απώλεια 2.873 γεννήσεων μέσα σε ένα μόλις έτος (2025) αποτελεί το πιο πρόσφατο σύμπτωμα μιας παρατεταμένης κρίσης, η οποία οδήγησε τη χώρα σε ένα νέο, ιστορικό χαμηλό, σπάζοντας για πρώτη φορά το ψυχολογικό και στατιστικό φράγμα των 66.000 γεννήσεων.

Εξαιτίας αυτής της απόκλισης, η φυσική μείωση του πληθυσμού (το αρνητικό ισοζύγιο μεταξύ γεννήσεων και θανάτων) άγγιξε τις 57.320 απώλειες για το έτος 2025.

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα από την ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 σε σχέση με το 2024, οι πιο σημαντικές μειώσεις γεννήσεων καταγράφονται τους μήνες Νοέμβριο και Ιανουάριο, κατά 10,4% και 10% αντίστοιχα. Οι πιο σημαντικές αυξήσεις καταγράφονται τους μήνες Σεπτέμβριο και Μάιο, κατά 3% και 2,9% αντίστοιχα.

Από την ανάλυση του συνόλου των γεννήσεων ζώντων κατά ηλικιακή ομάδα της μητέρας το 2025 σε σχέση με το 2015, οι κυριότερες μειώσεις, σε απόλυτες τιμές, καταγράφονται για τις ηλικιακές ομάδες 30 έως 34 ετών (12.356 γεννήσεις), 25 έως 29 ετών (7.922 γεννήσεις) και 35 έως 39 ετών (4.597 γεννήσεις). Ενώ οι κυριότερες αυξήσεις παρατηρούνται για τις ηλικιακές ομάδες 40 έως 44 ετών (1.031 γεννήσεις) και 45 έως 49 ετών (445 γεννήσεις).

Αντίστοιχα, σύμφωνα με τη συγκριτική ανάλυση του συνόλου των γεννήσεων ζώντων κατά ηλικιακή ομάδα της μητέρας το 2025 σε σχέση με το 2005, οι κυριότερες μειώσεις, σε απόλυτες τιμές, καταγράφονται για τις ηλικιακές ομάδες 25 έως 29 ετών (20.775 γεννήσεις), 30 έως 34 ετών (13.983 γεννήσεις) και 20 έως 24 ετών (10.177 γεννήσεις). Ενώ οι κυριότερες αυξήσεις παρατηρούνται για τις ηλικιακές ομάδες 40 έως 44 ετών (2.955 γεννήσεις) και 45 έως 49 ετών (852 γεννήσεις).

Η αναλογία γεννήσεων ζώντων από μητέρες με ελληνική ιθαγένεια προς τις γεννήσεις από αλλοδαπές μητέρες, διαμορφώθηκε σε 8,9 προς 1 το 2025, έναντι 6,7 προς 1 το 2015 και 5,1 προς 1 το 2005.

Από την ανάλυση του συνόλου των γεννήσεων ζώντων κατά περιφέρεια μόνιμης διαμονής της μητέρας το 2025 σε σχέση με το 2024, παρατηρείται μείωση των γεννήσεων στις 12 από τις 13 περιφέρειες της χώρας. Οι σημαντικότερες μειώσεις, σε απόλυτες τιμές, καταγράφονται στις περιφέρειες Αττικής, Κεντρικής Μακεδονίας και Πελοποννήσου, κατά 1.007, 656 και 273 γεννήσεις αντίστοιχα. Η μοναδική περιφέρεια σε ολόκληρη την επικράτεια που εμφάνισε θετικό πρόσημο ήταν η Κρήτη, καταγράφοντας 129 περισσότερες γεννήσεις σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Όσον αφορά τον πληθυσμό της χώρας, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις της ευρωπαϊκής στατιστικής αρχής αναμένεται να μειωθεί κατά 14% μέχρι το 2050. Η καθοδική πορεία θα συνεχιστεί και ο πληθυσμός θα φτάσει τα 7,3 εκατομμύρια έως το 2100 με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο στο ασφαλιστικό σύστημα όσο και στην αγορά εργασίας και τη συνολική αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Οι αιτίες πίσω από αυτό το δημογραφικό κραχ είναι βαθιά ριζωμένες στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας. Η παρατεταμένη οικονομική αβεβαιότητα, οι χαμηλοί μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής, η εκτόξευση των τιμών των ακινήτων και των ενοικίων στα αστικά κέντρα, καθώς και η έλλειψη σύγχρονων υποδομών παιδικής φροντίδας, υγείας και παιδείας στην περιφέρεια, λειτουργούν ως αποτρεπτικοί παράγοντες για τους νέους ανθρώπους.

Η απόφαση για τη δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση παιδιών δεν είναι πλέον μια αυτονόητη βιολογική και κοινωνική συνέχεια, αλλά μια δύσκολη, έως και απαγορευτική, οικονομική εξίσωση.

ΠΗΓΗ: www.elora.gr