Anathema - Ariel (Live)

 

Ο Δάσκαλος με το τριμμένο σακάκι

Ευλογημένα χρόνια τα χρόνια της παιδικής ηλικίας. Τότε που με την καρδιά αγνή και καθαρή χτίζαμε κάστρα στην άμμο, φρούρια ολόκληρα από λάσπη και πέτρες, και ο νους φτερούγιζε προς το άγνωστο και η ψυχή μας άνοιγε ορίζοντες κόσμων νέων, που αλίμονο με το πέρασμα του χρόνου όλο φαντάζουν και πιο μακρινοί, χαμένοι, θολοί, ανυπόστατοι.

Η παιδική ηλικία σημαδεύει βαθιά τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου, του οριοθετεί καταστάσεις, του δημιουργεί Αρχές, Ιδανικά, Πρότυπα. Σε όλα αυτά, βασικό ρόλο παίζει ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής της παιδικής ψυχής για τα πρώτα έξι χρόνια της εκπαιδευτικής μας ζωής.

Εμείς οι νέοι των εικοσιπέντε -τριάντα χρόνων είμαστε η τελευταία γενιά, που πρόλαβε το δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι… Τότε στα τελευταία χρόνια της «μίζερης» νεοελληνικής ζωής γύρω στο 1970, που ο καταναλωτισμός δεν είχε ακόμα ισοπεδώσει τα πάντα και η ανέχεια κρατούσε ακόμη μερικά ιδανικά ζωντανά.

Τότε που ο γέρο δάσκαλος, μη έχοντας λόγω του πενιχρού του μισθού, την οικονομική άνεση να αγοράσει καινούργιο κουστούμι, ερχόταν στο σχολείο φορώντας ένα τριμμένο σακάκι και μία ξεβαμμένη από τα χρόνια γραβάτα, σημάδια μιας Αξιοπρέπειας, της Αξιοπρέπειας του Παιδαγωγού, που αλίμονο έχει χαθεί σήμερα.

Το τριμμένο σακάκι του γέρου δασκάλου μας ήταν ό,τι και η τήβεννος για τον δικαστή, ό,τι το ράσο για τον Παπά, ό,τι η Στολή για τον Αξιωματικό. Φορώντας το υπερήφανα, τον θυμάμαι να μας μιλάει για τον Διγενή Ακρίτα, για τον Μέγα Αλέξανδρο, για την Κωνσταντινούπολη, για την Μεγάλη Ελλάδα!

Θυμάμαι τον δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι, με δακρυσμένα μάτια να μας απαγγέλλει το «ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ» του Γεωργίου Δροσίνη, το «ΤΑΜΑ» του Κανάρη, την «ΔΕΗΣΗ ΤΟΥ ΣΑΜΟΥΗΛ» του Αρ. Βαλαωρίτη και σκέπτομαι πόσος λίγος χρόνος αρκεί για να έρθει η παρακμή, ο ξεπεσμός, η διαφθορά…

Αναλογίζομαι τον δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι και βλέπω τον σημερινό δάσκαλο, κομψευόμενο δανδή, να μιλάει έχοντας ανοιχτά τα πέτα του πουκαμίσου του με θρασύ και πολύξερο ύφος, για τους ανύπαρκτους ήρωες της ανύπαρκτης γενιάς του δήθεν Πολυτεχνείου. Μεγαλώνουν τα παιδιά με ψεύτικους ήρωες, ανύπαρκτους νεκρούς, που έπεσαν δήθεν μαχόμενοι για κάποια ιδανικά…

Βλέπω τον σημερινό δάσκαλο να μιλάει στα παιδιά για κάποια δήθεν ειρήνη, να τα μαζεύει σε κύκλο και σε μια φωτιά συμφοράς να καίνε τα πολεμικά τους παιχνίδια και αυτός γενειοφόρος, ίδιος Μεφιστοφελής, να σαρκάζει πάνω από τις θανατερές φλόγες μιας απατηλής και στείρας ειρήνης, ενώ απέναντι στην ξεριζωμένη Ελληνική Ιωνία, ο Τούρκος τροχίζει το μαχαίρι του.

Μεγαλώνει μια γενιά τραγική, μια γενιά κούφια χωρίς ιδανικά, χωρίς όνειρα, δίχως στόχους. Ποιοί άραγε θα σηκώσουν την Σημαία της Ιδέας στο Μέλλον; Ποιοί θα κρατήσουν την φλόγα ζωντανή της πατρίδας στους χρόνους που έρχονται; Οι αντιδραστικοί, οι αμφισβητίες, οι επαναστάτες για την επανάσταση, αυτοί που ντρέπονται να πηγαίνουν με τους πολλούς. Καλώς να ‘ρθούνε λοιπόν! 

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος – Οκτώβριος 1986

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η δομή της ισχύος στον Θουκυδίδη και η σύγχρονη γεωπολιτική

του Λ. Αλεξάνδρου

Ο ιστορικός Θουκυδίδης δεν έγραψε ιστορία με τη συμβατική έννοια του όρου, ούτε ενδιαφέρθηκε απλώς να αφηγηθεί γεγονότα, ούτε να εξυμνήσει πρόσωπα και ηρωισμούς. Το έργο του υπήρξε η πρώτη συστηματική ανάλυση ισχύος στην παγκόσμια πολιτική σκέψη. Πίσω από τις μάχες, τις συμμαχίες και τις διπλωματικές κινήσεις, τις εμφύλιες έριδες και τις πολιτικές δολοπλοκίες ο Αθηναίος ιστορικός αναζήτησε τους πραγματικούς μηχανισμούς που καθορίζουν τη συμπεριφορά των εκάστοτε κρατικών οντοτήτων: τον φόβο, το συμφέρον και τη φιλοδοξία. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τον Θουκυδίδη δραματικά επίκαιρο στη σημερινή εποχή.

Είναι προφανές ότι από την εποχή της πανδημίας του Κορονοϊού ο σύγχρονος κόσμος εγκαταλείπει συστηματικά τη σχετική σταθερότητα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου και εισέρχεται σε μια φάση ανοιχτού ανταγωνισμού ισχύος.

Η αμερικανική υπεροχή εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχη, αλλά για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου εμφανίζεται μια δύναμη, εν προκειμένω, η Κίνα, που διαθέτει τη δυνατότητα μακροπρόθεσμης στρατηγικής αμφισβήτησης. Παράλληλα, η Ρωσία επανέρχεται μέσω στρατιωτικής ισχύος, ενώ περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία, επιχειρούν να εκμεταλλευθούν τη ρευστότητα του διεθνούς συστήματος.

Ο Θουκυδίδης θα αναγνώριζε αμέσως το διαμορφούμενο σκηνικό. Στην ανάλυσή του, η διεθνής πολιτική δεν διέπεται από ηθικές βεβαιότητες αλλά από την κατανομή ισχύος.

Θεμελιώδης αρχή της σκέψης του Θουκυδίδη αποτελεί ότι οι συμμαχίες δημιουργούνται όσο εξυπηρετούν συμφέροντα, και ότι οι ισορροπίες διατηρούνται όσο οι αντίπαλοι θεωρούν ότι το κόστος της σύγκρουσης είναι μεγαλύτερο από το πιθανό όφελος. Οι δύο αυτές θεμελιώδεις αρχές καταλήγουν στην συνισταμένη αρχή ότι η ειρήνη δεν αποτελεί φυσική κατάσταση αλλά προσωρινή ισορροπία φόβου.

Η περίφημη «παγίδα του Θουκυδίδη» συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά απλουστευμένο τρόπο, και μάλιστα από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα καν περί τίνος πρόκειται, ούτε έχουν διαβάσει μια σελίδα του Θουκυδίδου.

 Στην πραγματικότητα ο κορυφαίος ιστορικός δεν υποστήριξε ποτέ ότι ο πόλεμος είναι μοιραίος. Μέσα από την ανάλυση της συγκρούσεως Αθηναίων και Λακεδαιμονίων υποστηρίζει, επί το ορθότερον καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι όταν μεταβάλλεται η ισορροπία ισχύος, αυξάνεται δραματικά η πιθανότητα σύγκρουσης, διότι η άνοδος της μίας δύναμης γεννά ανασφάλεια στην άλλη. Ο φόβος αυτός οδηγεί σε καχυποψία, εξοπλισμούς, επιθετικές κινήσεις και τελικά σε κλιμάκωση, η οποία χρειάζεται μια θρυαλλίδα ώστε να μετατραπεί σε ένοπλη σύγκρουση.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στο παγκόσμιο σύστημα. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διατηρήσουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους, μέσω της ιμπεριαλιστικής επίθεσης στο Ιράν, και τον έλεγχο της Μεσογείου με το Ισραήλ σε ρόλο διεθνή «τροχονόμου» της εξωτερικής τους πολιτικής.

Η Κίνα επιχειρεί να αποκτήσει οικονομική, τεχνολογική και στρατηγική κυριαρχία στην Ασία και σταδιακά σε ολόκληρο τον κόσμο, έχοντας μια αδιανόητη (και προφανώς μη αντιμετωπίσιμη με συμβατικούς τρόπους) εμπορική εξαγωγική δύναμη. Η Ρωσία αμφισβητεί ανοιχτά τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, συντηρώντας έναν πενταετή «αέναο» πόλεμο στην Ουκρανία. Το αποτέλεσμα είναι η ανάδυση μιας νέας εποχής διεθνούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, όπου η ισχύς επιστρέφει ως κυρίαρχος παράγοντας της διεθνούς καπιταλιστικής πολιτικής.

Μέσα σ’ αυτή τη μετάβαση, η ανατολική Μεσόγειος αποκτά κομβική σημασία. Και εδώ η θουκυδίδεια ανάλυση γίνεται εξαιρετικά χρήσιμη για την κατανόηση της τουρκικής στρατηγικής.

Η Τουρκία δεν ενεργεί παρορμητικά ούτε αποσπασματικά. Λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη που επιδιώκει αλλαγή συσχετισμών στο θέατρο των επιχειρήσεων της νοτιοανατολικής Μεσογείου  και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Η στρατηγική της βασίζεται στην αντίληψη ότι το διεθνές σύστημα μεταβάλλεται και ότι οι περιφερειακές δυνάμεις που θα κινηθούν επιθετικά θα αποκομίσουν γεωπολιτικά οφέλη.

Η «Γαλάζια Πατρίδα», η αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, , οι παρεμβάσεις σε Λιβύη, Συρία και Καύκασο αποτελούν εκφράσεις αυτής της λογικής ισχύος. Η Τουρκία δεν επιδιώκει απλώς καλύτερους όρους διαπραγμάτευσης, αλλά προφανώς αναβάθμιση γεωπολιτικού της ρόλου. Ο Θουκυδίδης θα περιέγραφε αυτή τη συμπεριφορά ως φυσική συνέπεια της αυξανόμενης φιλοδοξίας μιας δύναμης που αισθάνεται ότι διαθέτει στρατηγικό momentum.

Το κρίσιμο ερώτημα, κατά την γνώμη μας, αφορά την ελληνική αντίδραση. Στη θουκυδίδεια σκέψη, τα κράτη που αγνοούν την πραγματική φύση της ισχύος οδηγούνται σε στρατηγικά αδιέξοδα. Η αδυναμία εκτίμησης του συσχετισμού δυνάμεων, η ψευδαίσθηση ασφάλειας και η σύγχυση μεταξύ επιθυμιών και πραγματικότητας αποτελούν προάγγελους ήττας.

Η Ελλάδα μεταπολιτευτικά συχνά κινήθηκε με την παραδοχή ότι η συμμετοχή σε δυτικούς θεσμούς αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει σταθερότητα, όμως ο Θουκυδίδης υπενθυμίζει ότι οι διεθνείς σχέσεις δεν λειτουργούν με βάση αφηρημένες διακηρύξεις δικαίου αλλά με βάση την αξιοπιστία ισχύος, δηλαδή για να το πούμε απλά, με αμοιβαία συμφέροντα στη βάση του δούναι και λαβείν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το διεθνές δίκαιο ή οι συμμαχίες είναι αδιάφορες, σημαίνει όμως ότι αποκτούν ουσιαστικό βάρος μόνο όταν συνοδεύονται από πραγματική αποτρεπτική δυνατότητα. Στον κόσμο του Θουκυδίδη, οι αδύναμοι δεν επιβιώνουν επειδή έχουν δίκιο, αλλά επειδή καθιστούν το κόστος επίθεσης δυσβάσταχτο.

Η Ελλάδα οφείλει συνεπώς να αναπτύξει στρατηγική μακράς πνοής. Όχι περιστασιακή διαχείριση κρίσεων, αλλά συγκροτημένη εθνική αντίληψη ισχύος, πράγμα που σημαίνει ενίσχυση αποτροπής, ενεργειακή αυτονομία, δημογραφική ανθεκτικότητα, παραγωγική βάση και πολιτική συνοχή.

Στην θουκυδίδεια σκέψη, η ισχύς δεν είναι μόνο στρατιωτική, αλλά η συνολική ικανότητα αντοχής ενός κράτους διαχρονικά. Ο ίδιος κατέγραψε πως οι κοινωνίες παρακμάζουν όταν χάνουν την εσωτερική τους συνοχή. Ο διχασμός, η πολιτική παρακμή και η αποσύνθεση της συλλογικής συνείδησης λειτουργούν διαβρωτικά ακόμη και για ισχυρά κράτη. Η αθηναϊκή κατάρρευση δεν προήλθε μόνο από τη σπαρτιατική ισχύ αλλά και από τη στρατηγική ύβρη (Σικελική Εκστρατεία) και την εσωτερική φθορά της πόλεως τους λαοπλάνους δημαγωγούς.

Το δίδαγμα για τον σύγχρονο Ελληνισμό είναι σαφές: Η εποχή που ανοίγεται δεν θα χαρακτηρίζεται από σταθερότητα αλλά από παρατεταμένο διεθνή ανταγωνισμό ιμπεριαλιστικής ισχύος. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα συγκρούονται οικονομικά, τεχνολογικά και γεωπολιτικά, ενώ περιφερειακές δυνάμεις θα επιδιώκουν αναθεώρηση συνόρων και ισορροπιών.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάς δεν έχει την πολυτέλεια της στρατηγικής αφέλειας. Ο Θουκυδίδης προσφέρει μια καθαρή θέαση της πραγματικότητας, η οποία είναι ότι τα έθνη επιβιώνουν όταν διαθέτουν ισχύ, ιστορική αυτογνωσία και κυρίως βούληση συνέχειας.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Ύβρις στα αρχαία ελληνικά σύμβολα

  

Οργισμένες αντιδράσεις σε όλο τον πλανήτη για τη μαύρη Ωραία Ελένη και τον τρανς Ελπήνορα – Ο… ταλαντούχος σκηνοθέτης Νόλαν προσβάλλει βάναυσα τον Όμηρο και τη μυθολογία μας για να υπηρετήσει τους κανόνες της συμπερίληψης

Από τον Βασίλη Γαλούπη

Ας πούμε ότι ένας σκηνοθέτης πρόκειται να φτιάξει μια ιστορική ταινία για τον Μοχάμεντ Άλι, τον θρυλικό παγκόσμιο πρωταθλητή πυγμαχίας. Θα διάλεγε ένα λευκό, ξανθό αγόρι από τη Σουηδία για να παίξει τον ρόλο;

Όχι, αν δεν ήθελε να τον πάρουν στο ψιλό. Και, κυρίως, όχι, αν δεν επιθυμούσε να προσβάλει τους μαύρους. Ή μια ταινία για τον π.χ. Μπάρακ Ομπάμα. Θα έβαζε να τον υποδυθεί ένας Κινέζος; Όχι, επειδή δεν θα είχε καμιά λογική, αληθοφάνεια και λόγο να το κάνει.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι από τους πιο πετυχημένους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Στις 17 Ιουλίου πρόκειται να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους η νέα του ταινία, η «Οδύσσεια», η οποία, μόνο από το τρέιλερ, έχει ήδη ξεσηκώσει τεράστια πολιτισμική αντίδραση στην Αμερική. Από τα τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τον Ίλον Μασκ. Ο Νόλαν βεβηλώνει («ουρεί», έγραψε συγκεκριμένα) τον τάφο του Ομήρου. Ντροπιαστικό.

Προσβάλλει βάναυσα τους Έλληνες. Ντροπή του. Έχει χάσει πλήρως την ακεραιότητά του ως δημιουργός. Κατηγόρησε τον σκηνοθέτη ότι «αλλάζει τις φυλές των χαρακτήρων στην “Οδύσσεια” επειδή θέλει τα βραβεία», αναφέροντας ότι τα Όσκαρ έχουν αυστηρά woke κριτήρια «εκπροσώπησης» και «ποικιλομορφίας».

Η «Οδύσσεια» του Ομήρου είναι το πιο θεμελιώδες λογοτεχνικό δημιούργημα για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Αλλά ο Νόλαν αποφάσισε ότι πρέπει να «σώσει» το σημερινό κοινό από τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων. Οι Έλληνες του Ομήρου ήταν, καταρχάς, λευκοί. Αυτό για τον σκηνοθέτη αποτελεί προφανώς την ύψιστη προσβολή. Έτσι, τον ρόλο της Ωραίας Ελένης θα τον παίζει η Λουπίτα Νιόνγκο, μια εξαιρετική μαύρη ηθοποιός, με καταγωγή από την Κένυα.

Ο Αχιλλέας είναι από τους πιο αρχετυπικούς πολεμιστές της αρχαιεολληνικής μυθολογίας. Αλλά ο Νόλαν αποφάσισε να «σώσει» το κοινό κι από την αρρενωπότητα του Αχιλλέα, που προφανώς κρίνεται εξίσου προσβλητική. Γι’ αυτό και τον ρόλο του Αχιλλέα ενδέχεται να τον παίξει ένας τρανς. Η Έλεν Πέιτζ, μια επίσης πολύ αξιόλογη χολιγουντιανή ηθοποιός, το 2020 αποφάσισε ότι στο εξής θα δηλώνει «μη δυαδικό άτομο» κι άλλαξε το όνομά της σε Έλιοτ Πέιτζ.

Βέβαια, η Έλεν Πέιτζ είναι μια μικρόσωμη γυναίκα, με ύψος 1,52. Μετά την αλλαγή του ονόματός της σε αντρικό, απλώς άλλαξε κούρεμα. Οπότε ο θρυλικός πολεμιστής Αχιλλέας θα είναι, όπως τον φαντάστηκε ο Νόλαν, μια μικρόσωμη γυναίκα με αντρικό κούρεμα. Τα ξένα ΜΜΕ λένε ότι ο Πέιτζ θα υποδυθεί τον Αχιλλέα ή τον Ελπήνορα.

Ενδεικτικό του τι θα ακολουθήσει είναι ότι ο διάσημος σκηνοθέτης είναι ένας άνθρωπος που νομίζει ότι η ποίηση του Ομήρου είναι το «αντίστοιχο της χιπ χοπ». Γι’ αυτό, λέει, έβαλε τον ράπερ Τράβις Σκοτ να υποδύεται τον ομηρικό βάρδο. Η δήλωση είναι πραγματική. Ο σκηνοθέτης την έκανε στο περιοδικό «Time», το οποίο κυκλοφόρησε στο τελευταίο του τεύχος, με τον Νόλαν εξώφυλλο και μια συνέντευξη-ποταμό, για να προμοτάρουν την «Οδύσσεια», αφού ψυχανεμίστηκαν ότι η «ιστορική υπερπαραγωγή» 250 εκατ. δολ. πάει να πατώσει.

Η «Οδύσσεια» ακολουθεί την πάγια πια συνταγή του Χόλιγουντ για ταινίες με εξασφαλισμένα κέρδη, επειδή θα βασίζονται σε μια γνωστή σε όλους ιστορία κι όχι σε κάποια καινούργια ιδέα που μπορεί και να αποτύχει. Με δυο λόγια, εισπρακτική επιτυχία εξασφαλισμένη. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για μια παρωδία της «Οδύσσειας». Οι διάλογοι θα μπορούσαν να γίνονται μέσα σε μπεργκεράδικο του Οχάιο. Μέχρι και οι Αμερικανοί, όχι και το πιο καλλιεργημένο κοινό στον κόσμο, σχολιάζουν ότι ατάκες όπως «Hey, what’s up;» (σαν να λέμε «Επ, τι έγινε, πώς πάει;») στο στόμα των ομηρικών ηρώων παραείναι γελοίες, ακόμα και για μια τυπικά ρηχή αμερικανική παραγωγή.

Η «Οδύσσεια» αποτελεί το τέλειο παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν το Χόλιγουντ προσπαθεί να «ταΐσει» με το ζόρι μια υστερικά εμμονική woke ατζέντα στο παγκοσμιοποιημένο κοινό, ακόμα κι όταν δεν έχει ούτε μισή αληθοφανή αφορμή για να το κάνει. Μαύρη Ωραία Ελένη. Τρανς Αχιλλέας. Διάλογοι προσβλητικά βλακώδεις. Βάναυσος χλευασμός του ομηρικού έργου. Όμως, το βραβείο της πιο πηχτής βλακείας πηγαίνει στην ελληνική κυβέρνηση και στο ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού. Επειδή έδωσε πάνω από 6.500.000 ευρώ κρατική επιχορήγηση στον Νόλαν για να γυρίσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτή κι αν είναι ύβρις. Με απόφαση της κυβέρνησης οι Έλληνες φορολογούμενοι πλήρωσαν εκατομμύρια για να γυριστεί μια προσβλητική ταινία που χρησιμοποιεί την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά σαν φτηνή προπαγάνδα. Οι Έλληνες «διαγράφονται» παντελώς από τη δική τους ιστορία. Κρίνονται ως υπερβολικά π.χ. «λευκοί», οπότε αντικαθίστανται. Αντί η ελληνική κυβέρνηση να αντιδρά απέναντι σε αυτή την κάλπικη κόπια της Οδύσσειας, τη χρηματοδοτεί κι από πάνω. Το 2023 το Netflix κυκλοφόρησε μια σειρά για την Κλεοπάτρα που την απεικόνιζε ως μαύρη Αφρικανή. Η Αίγυπτος αντέδρασε για την παραπλανητική παρουσίαση. Ο Αιγύπτιος πρώην υπουργός αρχαιοτήτων δήλωσε: «Αυτό είναι εντελώς fake.

Η Κλεοπάτρα ήταν Ελληνίδα, που σημαίνει ότι είχε ανοιχτόχρωμο δέρμα, όχι μαύρο». Η Αίγυπτος κατηγόρησε τότε το Netflix πως στοχεύει στη «διαγραφή της αιγυπτιακής ταυτότητας και την πρόκληση σύγχυσης, διαδίδοντας παραπλανητικά ότι η προέλευση του αιγυπτιακού πολιτισμού είναι μαύρη». «Η “Οδύσσεια” θα ενισχύσει τη θέση της χώρας μας ως κορυφαίου προορισμού για τέτοιες παραγωγές» φαντασιωνόταν ο Μητσοτάκης τον Φεβρουάριο 2025.

Η πρωθυπουργική και υπουργική… ευφυΐα χρηματοδότησαν κιόλας, μέσω ΕΚΚΟΜΕΔ, μια κινηματογραφική πολιτιστική διαγραφή του Ελληνισμού. Χωρίς όρους, χωρίς κριτήρια. Το άφωνο ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν λαμβάνει νομικά μέτρα για την κακοποίηση και την «ακύρωση» του ιερού έργου της «Οδύσσειας», που διαμορφώνει την ελληνική ταυτότητα εδώ και 3.000 χρόνια, λες και ο πολιτισμός μας είναι ένας λευκός καμβάς για να μπορεί ο καθένας να «ζωγραφίζει» όποια ιδεολογία θέλει. Μας υποχρεώνει να την πληρώσουμε κιόλας.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia,gr

Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι Εβραίοι

Μέσα στα πλαίσια των διηγήσεων του Ψευδο-Καλλισθένους, ενός μυθομανούς, που έγραψε ότι ο Αλέξανδρος  κατέλαβε μέχρι την Ισπανία και ότι πολέμησε  εναντίον ανθρώπων με φτερά, περιλαμβάνεται και η περίφημη συνάντηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τους Εβραίους.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτές, ο Αλέξανδρος προσκύνησε τον αρχιραββίνο της Ιερουσαλήμ και προσέφερε θυσία στον Ιεχωβά. Μάλιστα, βλέποντας ο Αλέξανδρος το θεϊκό σχήμα των ενδυμάτων των Ραββίνων, απόρησε και τους ρώτησε ποιον θεόν πιστεύουν. Οι Εβραίοι τότε του απήντησαν ότι πιστεύουν στον θεό που έπλασε τον ουρανό και την γη. Για την συνάντηση αυτή μεταξύ Εβραίων και Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν αναφέρει φυσικά ούτε μια λέξη ο Αρριανός ούτε βεβαίως ο Πλούταρχος και κανένας αρχαίος συγγραφέας εκτός από τον… Εβραίο Ιώσηπο.

Για την συνάντηση Αλεξάνδρου και Εβραίων γράφει χαρακτηριστικά στην μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια ο πολύς (πολύς και γι’ αυτό λησμονημένος) καθηγητής εθνολόγος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Στίλπων Κυριακίδης: “Το διήγημα τούτο, ευρίσκεται παρά Ψευδο-Καλλισθένη, ότι αποτελεί δε πλάσμα Ιουδαϊκόν ουδεμία υπάρχει αμφιβολία. Η επίσκεψη άλλως του Αλέξανδρου εις Ιεροσόλυμα ως ανήκουσα εις την Ιουδαϊκήν Παράδοσιν δεν είναι άγνωστος και εις τον Ιώσηπο”. Ψέμα λοιπόν και τερατολογία όλα τα περί προσκυνήσεως του Αλεξάνδρου εις τον αρχιραββίνο.

Αλλά για τις σχέσεις Ελληνισμού και Εβραϊσμού ας δούμε τι γράφει ο Γουίλ Ντυράν στην Παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού:

“Ο αγών μεταξύ του Ελληνικού και Εβραϊκού τρόπου ζωής ήτο μια από τας διαρκεστέρας συγκρούσεις του ανθρωπίνου αισθήματος και της σκέψεως”.

Όλοι άλλωστε γνωρίζουμε τις αιματηρές συγκρούσεις Ελλήνων και Εβραίων μέσα στην Ελληνική Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Ίσως μάλιστα να μην γνωρίζετε ότι ο σκληρός πυρήνας του διεθνούς σιωνισμού ακόμη και σήμερα, οι περίφημοι “Χασιντίμ”, άρχισαν την δράση τους το 300π.Χ. σαν κίνημα φανατικών εβραίων που εστηρίζοντο στην προστασία της Ρώμης και επολέμουν τον Αντίοχο τον Επιφανή. Αυτά τα λίγα λοιπόν για ένα ακόμη από τα μεγάλα ψέματα που συστηματικά καλλιεργούνται στην εποχή μας από τους ψευτοϊστορικούς περί των αγαθών σχέσεων του Αλεξάνδρου με τους Εβραίους.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com