Ο Μετάνθρωπος έρχεται με μεγάλη ταχύτητα…

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

• Οι μαζικές απολύσεις που ανακοινώθηκαν από την Amazon και σοκάρουν πραγματικά ως προς το μέγεθός τους δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο επιχειρηματικό επεισόδιο, αλλά αντίθετα συνιστούν σαφή ένδειξη μιας ευρύτερης στρατηγικής που υιοθετείται πλέον από τους μεγαλύτερους τεχνολογικούς ομίλους διεθνώς. Πρόκειται για τη συστηματική αντικατάσταση ανθρώπινου δυναμικού από εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης και αυτοματοποιημένα συστήματα που προχωρά με ραγδαίο ρυθμό και αφορά τους πάντες…

• Ο πολυεθνικός κολοσσός άρχισε από χθες την απομάκρυνση άλλων 16.000 εργαζομένων, που μαζί με τις 14.000 του περασμένου Οκτωβρίου ανέρχονται περίπου στο 9% του συνολικού προσωπικού γραφείου της εταιρίας. Έτσι μένουν στον δρόμο χιλιάδες οικογένειες, που προφανώς κάθε άλλο θα είναι σε θέση να θαυμάζουν «το μέλλον» στο πλαίσιο αυτής της περίφημης «αναδομητικής στρατηγικής» γενίκευσης των εφαρμογών της ΑΙ για την «αναδιάρθρωση» και τη «βελτιστοποίηση διαδικασιών», που επικαλείται η Amazon. Όπως και να το λένε, πίσω από τη γλώσσα της εταιρικής επικοινωνίας, ωστόσο, αποκαλύπτεται μια σκληρή πραγματικότητα: η εργασία, όπως τη γνωρίζαμε, επαναπροσδιορίζεται με όρους κόστους και όχι κοινωνικής χρησιμότητας.

• Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν εισάγεται απλώς ως βοήθημα, αλλά και ως υποκατάστατο. Ρόλοι που μέχρι χθες απαιτούσαν ανθρώπινη κρίση, εμπειρία και ευθύνη περνούν σε αλγορίθμους, με μοναδικό κριτήριο την αύξηση της κερδοφορίας. Ο άνθρωπος απομακρύνεται όχι μόνο από τη φυσική παραγωγή, αλλά και από τη διοίκηση, τον έλεγχο, τη λήψη αποφάσεων.

• Ο Μετάνθρωπος, όπως εύστοχα τον χαρακτηρίζουν πολύ, έρχεται με μεγάλη ταχύτητα, αφικνείται τάχιστα και το μήνυμα είναι σαφές: ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θεωρείται πλέον οικονομικά περιττό. Την ίδια στιγμή που οι απολύσεις γενικεύονται, τα οικονομικά μεγέθη των τεχνολογικών κολοσσών καταγράφουν ιστορικά υψηλά κέρδη. Η αντίφαση είναι προκλητική: λιγότερη εργασία, περισσότερα κέρδη, μεγαλύτερη συγκέντρωση ισχύος. Και όλα αυτά σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι ανισότητες διευρύνονται, η φτώχεια αυξάνεται και η ψυχική επιβάρυνση των κοινωνιών γίνεται εκρηκτική.

• Η εξέλιξη αυτή δεν είναι «μακρινή» και δεν αφορά μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφορά και την Ευρώπη, αφορά και την Ελλάδα. Οι ίδιες τεχνολογίες, τα ίδια επιχειρηματικά μοντέλα, οι ίδιες λογικές «εξορθολογισμού» εισάγονται σταδιακά παντού, χωρίς δημόσιο διάλογο, χωρίς έλεγχο και χωρίς κοινωνική προστασία.

• Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η ιδεολογική νομιμοποίηση αυτής της μετάβασης. Η αντικατάσταση του ανθρώπου παρουσιάζεται ως «πρόοδος», η ανεργία ως «αναγκαίο κόστος» και η πλήρης εξάρτηση από ψηφιακά συστήματα ως «ελευθερία». Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια νέα μορφή εξουσίας: τεχνοκρατική, απρόσωπη και απολύτως συγκεντρωτική που δεν λογοδοτεί…

• Το ερώτημα δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αλλάξει τον κόσμο, αλλά ποιος θα πληρώσει το τίμημα και αν ο άνθρωπος θα έχει θέση σε αυτόν τον «βελτιστοποιημένο» κόσμο ή αν θα μετατραπεί σε στατιστικό μέγεθος προς διαγραφή. Εν τω μεταξύ, η Amazon «έκλεισε» και το τέταρτο τρίμηνο του 2025 με καθαρά κέρδη 21 δισ. δολάρια…

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Συγκυριαρχία στό Αἰγαῖο ἀνεκοίνωσαν οἱ Τοῦρκοι

Ζητοῦν νά τούς… ρωτᾶμε γιά τίς ἔρευνες πού κάνουμε στό Ἀρχιπέλαγος καί τήν Μεσόγειο – Πικρή δικαίωσις τῆς «Ἑστίας», ἡ ὁποία ἀπεκάλυψε τίς μυστικές διαπραγματεύσεις τῆς Γενεύης καί τόν συντονισμό Ἀθηνῶν καί Ἀγκύρας γιά τόν μηχανισμό διαχειρίσεως κρίσεων πού ἰσοδυναμεῖ μέ συνδιοίκηση

H «Eστία» εἶχε προειδοποιήσει ἀπό τόν περασμένο Σεπτέμβριο γιά τήν ἐπικίνδυνη ἀτραπό πού ἀκολουθεῖται ὡς πρός τήν διαχείριση τῶν ἑλληνο-τουρκικῶν καί εἶχε ἐκφράσει φόβους ὅτι τά πράγματα ὁδηγοῦνται σέ συγκυριαρχία τῆς ἑλληνικῆς θαλάσσης. Καί ἐνῷ κάποιοι στήν Ἀθήνα ἐξακολουθοῦν νά μᾶς ἀμφισβητοῦν, ἐξακολουθοῦν ἐνδεχομένως νά τρέφουν ψευδαισθήσεις γιά «ἤρεμα νερά», ἡ Τουρκία δέν τηρεῖ οὔτε τά προσχήματα. Ἤδη χθές ἐκπρόσωπος τοῦ τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἀμύνης ἀνεκοίνωσε ὅτι οἱ Navtex πού κλείνουν τό Αἰγαῖο καί πού ἀρχικῶς ἦσαν διετοῦς διαρκείας τώρα παρατείνονται ἐπ’ ἀόριστον, ἐνῷ ἡ Ἄγκυρα ἀπαιτεῖ νά ἐρωτᾶται γιά κάθε ἐνέργεια πού θά γίνεται στό Ἀρχιπέλαγος. Ἔρευνες, καλώδια, διασυνδέσεις καί κάθε ἄλλη δραστηριότητα.

Συγκεκριμένα, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἀμύνης ἐδήλωσε: «Στό Αἰγαῖο ὅλες οἱ ἔρευνες πού θά διενεργοῦνται πρέπει νά συντονίζονται μέ ἐμᾶς. Οἱ ἀγγελίες ναυτιλίας (Navtex), οἱ ὁποῖες ἔχουν τήν φύση τεχνικῶν ἀντιρρήσεων σχετικῶς μέ τίς δραστηριότητες τῆς Ἑλλάδος στό Αἰγαῖο Πέλαγος πού παραβιάζουν τό Διεθνές Δίκαιο, δημοσιεύονται ἐπ’ ἀόριστον, ὄχι γιά περίοδο δύο ἐτῶν, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ ἑλληνικός Τύπος. Μέ τίς Navtex πού ἐκδίδουμε, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τήν ἀσφάλεια τῆς ναυσιπλοΐας, τονίζουμε ὅτι οἱ ναυτικές ἀναγγελίες πού καλύπτουν τήν ὑφαλοκρηπῖδα στό Αἰγαῖο Πέλαγος καί ὅλες οἱ ἐρευνητικές δραστηριότητες ἐντός τῶν θαλασσίων περιοχῶν δικαιοδοσίας πρέπει νά συντονίζονται μέ τήν χώρα μας. Ὑπογραμμίζουμε ὅτι ἡ διεξαγωγή στρατιωτικῶν δραστηριοτήτων πού θά μποροῦσαν νά θέσουν σέ κίνδυνο τήν ἀσφάλεια τῆς ναυσιπλοΐας σέ περιοχές πού περιλαμβάνουν τά χωρικά ὕδατα τῶν Νησιῶν μέ Ἀποστρατιωτικοποιημένο Καθεστώς (GASA) ἀντιτίθεται στίς διεθνεῖς συνθῆκες.

Οἱ τουρκικές Ἔνοπλες Δυνάμεις θά συνεχίσουν νά καθιστοῦν ἀνενεργούς, στό πλαίσιο τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, τίς μονομερεῖς ἐνέργειες καί πρωτοβουλίες πού ἀγνοοῦν τά δικαιώματα καί τά συμφέροντα τῆς χώρας μας, τά ὁποῖα ἀπορρέουν ἀπό τίς θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας της».

Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ «Ἑστία» εἶχε ἀξιόπιστες πληροφορίες, τίς ὁποῖες ἐδημοσίευσε στό φύλλο τῆς 21ης Σεπτεμβρίου καί συμφώνως πρός τίς ὁποῖες ἡ Ἄγκυρα ἐπιδιώκει την συγκυριαρχία στό Αἰγαῖο, μέσῳ τῆς ἐφαρμογῆς ἑνός μηχανισμοῦ διαχειρίσεως κρίσεων μέ τήν μορφή «προσωρινῶν πρακτικῶν μέτρων». Ὁ μηχανισμός αὐτός, πού προβλέπει ἡ Σύμβασις γιά τό Δίκαιο τῆς Θαλάσσης, θά ὑποχρεώνει τά δύο μέρη νά ἐνημερώνουν τό ἕνα τό ἄλλο γιά κάθε κίνηση στήν ὁποία προβαίνουν στό πεδίο ἐν ὅσῳ διαρκοῦν οἱ διαπραγματεύσεις γιά τήν ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν. Σέ πλεῖστες ὅσες περιπτώσεις θά δεσμεύονται νά ζητοῦν καί ἄδεια ἀπό τό ἄλλο μέρος. Πρόκειται δηλαδή γιά τήν νομοθέτηση τῆς συγκυριαρχίας στό Αἰγαῖο καί τήν Μεσόγειο μέ τήν μορφή «ἀσφαλιστικῶν μέτρων».

Οἱ χθεσινές δηλώσεις τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἀμύνης συνιστοῦν μιάν ἀκόμη πικρή δικαίωση γιά τήν «Ἑστία», ἡ ὁποία ἐγκαίρως εἶχε ἐπισημάνει τά ὕπουλα σχέδια τῆς Τουρκίας, ἐνῷ οἱ πλεῖστοι ὁμιλοῦσαν γιά «ἤρεμα νερά». Ἀποδεικνύεται γιά μιάν ἀκόμη φορά ὅτι ἡ Τουρκία δέν ἔχει ὑποχωρήσει οὔτε βῆμα ἀπό τίς πάγιες θέσεις της καί πιέζει γιά μιά «συνολική λύση» σέ Αἰγαῖο καί Ἀνατολική Μεσόγειο.

Παραλλήλως, ἐξακολουθεῖ νά ἐγείρει ζήτημα ἀναγνωρίσεως τουρκικῆς μειονότητος στήν Θράκη μέ τήν συνακόλουθη δημιουργία τουρκικῶν συλλόγων. Ὑπενθυμίζεται ὅτι, σέ δηλώσεις του στίς ἀρχές τοῦ 2026 καί στά τέλη τοῦ 2025, ὁ Χακάν Φιντάν ὑπεστήριξε ὅτι τά ζητήματα τῆς «τουρκικῆς», ὅπως τήν ἀπεκάλεσε, μειονότητος στήν Δυτική Θράκη θά πρέπει νά ἐξετάζονται ὡς μέρος τοῦ συνολικοῦ πακέτου τῶν ἑλληνοτουρκικῶν διαφορῶν στό Αἰγαῖο.

Χθές τό τουρκικό ΥΠΕΞ ἐπανῆλθε μέ ἀνακοίνωση γιά τήν «Ἡμέρα Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καί Κοινωνικῆς Ἀλληλεγγύης τῶν Τούρκων τῆς Δυτικῆς Θράκης». Σέ αὐτήν, ἀφοῦ κάνει λόγο γιά «τουρκική μειονότητα», τονίζει ὅτι «συνεχίζουμε νά διεκδικοῦμε τά δικαιώματα τῶν συμπατριωτῶν μας βάσει τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί τῶν συνθηκῶν καί θά τά ὑπερασπιζόμαστε πάντα».

Ἀναφέρει συγκεκριμένα: «Στίς 29 Ἰανουαρίου, Ἡμέρα Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καί Κοινωνικῆς Ἀλληλεγγύης τῶν Τούρκων τῆς Δυτικῆς Θράκης, ἡ ὁποία συμβολίζει τήν πορεία πού σηματοδότησε τήν ἀναγνώριση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος τῆς Τουρκικῆς Μειονότητος τῆς Δυτικῆς Θράκης, τονίζουμε γιά ἄλλη μιά φορά ὅτι συνεχίζουμε νά διεκδικοῦμε τά δικαιώματα τῶν συμπατριωτῶν μας βάσει τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί τῶν συνθηκῶν καί ὅτι θά τά ὑπερασπιζόμαστε πάντα».

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ

Το καθεστώς Μητσοτάκη ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ τις εκδηλώσεις Μνήμης για τους Ήρωες των Ιμίων – Δεν θα τους περάσει!

Σε μια Ελλάδα που καταδυναστεύεται από προδότες και ραγιάδες, το Εθνικιστικό Κίνημα της Χρυσής Αυγής τιμά κάθε χρόνο ανελλιπώς τους Ήρωες των Ιμίων. Είναι γεγονός ότι η απεχθής νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παραμείνει πιστή στην αντισυνταγματική τακτική καταστολής που της «κληρονόμησε» ο ΣΥΡΙΖΑ. Αξιοποιώντας τις παράνομες αντισυγκεντρώσεις των χρήσιμων ηλιθίων της Αριστεράς (από το ΜέΡΑ25 έως αντιφασιστικές συμμορίες), η Νέα Δημοκρατία έχει ήδη επιβάλει πολλάκις απαγορεύσεις συναθροίσεων, με απώτερο στόχο τη μη πραγματοποίηση νόμιμων συγκεντρώσεων της Χρυσής Αυγής. Αυτή τη φορά, όμως, ξεπέρασαν άλλο ένα όριο ξεδιαντροπιάς!

Αντί να τιμήσει, έστω και τυπικά, τη θυσία των τριών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού, η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής εξέδωσε μία κατάπτυστη απόφαση, στην οποία αναφέρει ρητά πως «απαγορεύεται η πραγματοποίηση κάθε υπαίθριας δημόσιας συνάθροισης με αφορμή τη συμπλήρωση -30- ετών από τα γεγονότα των Ιμίων», ενώ ως αιτιολογία παρατίθεται η «αναμενόμενη μαζικότητα των συγκεντρώσεων»! Πλέον, χωρίς να κρατούν καν τα προσχήματα, δηλώνουν πως δεν απαγορεύουν γενικά τις «συναθροίσεις», αλλά ειδικά όσες έχουν σκοπό τη διατήρηση της Εθνικής Μνήμης! Το αντεθνικό καθεστώς ομολογεί την αναμενόμενη επιτυχία της συγκέντρωσης και δεν κρύβει ότι προτιμά να βεβηλώνονται τα Ηρώα των Αθηνών από τους μπαχαλάκηδες που υποθάλπει συστηματικά.

Όμως η συνωμοσία της λήθης δεν θα περάσει! Η νομίμως ανακοινωμένη συγκέντρωση απαγορεύτηκε, αλλά η Χρυσή Αυγή θα βρει τρόπο να τιμήσει και φέτος τους Ήρωες. Καλούμε όλους τους Συναγωνιστές της Αττικής σε αγωνιστική εγρήγορση και άμεση επαφή με τους κατά τόπους επικεφαλής. Συνεχής ενημέρωση από την ιστοσελίδα XRISIAVGI.COM.

Λαϊκός Σύνδεσμος – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
Γραφείο Τύπου

ΙΜΙΑ 2026: Συγκέντρωση Κυριακή 1 Φεβρουαρίου | 15:00 Πλατεία Ρηγίλλης

Ο Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή καλεί όλους τους Έλληνες Εθνικιστές να δώσουν το «παρών» στην εκδήλωση Τιμής και Μνήμης για τους πεσόντες Ήρωες των Ιμίων, η οποία διοργανώνεται από την Επιτροπή Εθνικής Μνήμης, την 1η Φεβρουαρίου και ώρα 15:00 στο μνημείο Ιμίων, επί της πλατείας Ρηγίλλης.

Εκείνες τις ημέρες του 1996 οι Χρυσαυγίτες βρέθηκαν στον δρόμο με το σύνθημα «προτιμότερος ο πόλεμος από την ταπείνωση». 30 χρόνια μετά, εμμένουμε στο ίδιο σύνθημα, στον ίδιο Αγώνα! Απέναντι στην προκλητική «αγιοποίηση» του καθεστώτος Σημίτη, στους εθνικούς μειοδότες που μετατρέπουν το Αιγαίο σε μια απέραντη γκρίζα ζώνη, στο ανθελληνικό καθεστώς που εμμένει στο δόγμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», οι Εθνικιστές καλούνται να υπερασπιστούν την Τιμή των Ηρώων που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος, για την ελληνικότητα του Αιγαίου και την Εθνική Κυριαρχία.

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΗΡΩΕΣ

Συνεχής Ενημέρωση από το XRISIAVGI.COM

Ο «αντιρατσισμός» απειλεί την εθνική μας ταυτότητα

 

Η δήλωση της Ιάπωνος υπουργού Οικονομικών , στο Νταβός, ότι η Ιαπωνία «δεν θα ακολουθήσει την Ευρώπη και δεν θα γίνει κοινωνία μεταναστών», δεν ήταν διπλωματική αβλεψία ούτε επικοινωνιακό λάθος. Ήταν μια πράξη πολιτικής αυτοσυνείδησης. Μια καθαρή δήλωση ότι το κράτος υπάρχει πρωτίστως για να διασφαλίζει τη συνέχεια του λαού του, του πολιτισμού του και της κοινωνικής του συνοχής. Η Ιαπωνία γνωρίζει ποια είναι και τι θέλει να παραμείνει. Ξέρει πως η ιστορία, η γλώσσα και οι άγραφοι κοινωνικοί κανόνες δεν είναι ουδέτερα μεγέθη που αντικαθίστανται κατά βούληση. Παρά το οξύ δημογραφικό της πρόβλημα, αρνείται να το αντιμετωπίσει μέσω πληθυσμιακής αντικατάστασης. Δεν επιλέγει τη βραχυπρόθεσμη «λύση» που διαλύει τη μακροπρόθεσμη συνοχή, αλλά επιλέγει τη δύσκολη οδό της αυτοσυντήρησης.

Στην Ευρώπη, αντίθετα, κυριάρχησε μια ιδεολογία αυτοαποδόμησης. Η έννοια του έθνους απαξιώθηκε, η πολιτισμική συνέχεια παρουσιάστηκε ως ύποπτη και κάθε αναφορά στην ανάγκη ορίων βαφτίστηκε ηθικό έγκλημα. Η πολιτική παραδόθηκε στον φόβο της καταγγελίας και στη λογική της υποταγής σε υπερεθνικές επιταγές που δεν λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές αντοχές των κοινωνιών. Η Ελλάδα βρίσκεται στο πιο επικίνδυνο σημείο αυτής της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης. Έθνος με ιστορική συνέχεια χιλιάδων ετών, με συγκεκριμένη πολιτισμική ταυτότητα και με ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα, καλείται να λειτουργεί ως χώρος υποδοχής χωρίς δικαίωμα άρνησης, χωρίς στρατηγική, χωρίς εθνικό λόγο. Όχι επειδή αυτό εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά επειδή έτσι «πρέπει». Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της σύγχυσης. Δεν έχει αποικιακό παρελθόν για να το εξιλεώσει, ούτε δημογραφική αφθονία για να την αναλώσει. Έχει όμως μνήμη, ιστορία και συγκεκριμένα όρια αντοχής. Όταν αυτά αγνοούνται, προκύπτει κοινωνική αποσάθρωση και απώλεια συλλογικού προσανατολισμού.

Η Ιαπωνία δεν απορρίπτει τον άνθρωπο αλλά απορρίπτει την ιδέα ότι ένα έθνος οφείλει να αυτοδιαλυθεί για να θεωρείται ηθικό. Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο η σύγκριση γίνεται οδυνηρή. Διότι ενώ εκεί η πολιτική υπηρετεί τη συνέχεια του λαού, εδώ συχνά λειτουργεί εναντίον της, στο όνομα μιας αφηρημένης «προόδου» που ποτέ δεν ρωτήθηκε αν έχει κοινωνικό αντίκρισμα. Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί η Ιαπωνία μπορεί να πει «όχι». Το ερώτημα είναι γιατί εμείς μάθαμε να φοβόμαστε να το πούμε. Γιατί ξεχάσαμε ότι η εθνική αυτοσυντήρηση δεν είναι ακραία θέση, αλλά θεμέλιο κάθε σοβαρού κράτους. Και γιατί επιτρέψαμε να παρουσιαστεί ως αρετή αυτό που ιστορικά οδηγεί πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: στην απώλεια της συλλογικής μας υπόστασης. Η Ιαπωνία απλώς έκανε αυτό που κάθε κυρίαρχο έθνος οφείλει να κάνει. Υπερασπίστηκε τον εαυτό της.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσάχθηκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. 

Οι έλεγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. 

Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

 Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.

Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.

Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

ΠΗΓΗ: erosloxos2012.blogspot.com