Βουλιάζει στα σκάνδαλα ο Μητσοτάκης – Επιστέφει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στη χώρα μας – Απευθείας αναθέσεις για δύο κέντρα υποδοχής μεταναστών – Τα κοστολόγησαν 15 φορές πιο πάνω από το κανονικό και τα έβαλαν στην τσέπη

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι βυθισμένη στα σκάνδαλα. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕ, η ΝΔ μπαίνει ξανά στο στόχαστρο της  Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη διαχείριση κονδυλίων για την κατασκευή δομών υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών στην Ελλάδα την περίοδο 2020-21.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Politico που επικαλείται δύο Έλληνες αξιωματούχους με γνώση της υπόθεσης, Ευρωπαίοι εισαγγελείς διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα χρησιμοποίησε κονδύλια της ΕΕ για την κατασκευή των δομών μεταναστών στη Μαλακάσα και στη Σιντική.

Η έρευνα επικεντρώνεται σε δύο κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας που ανεγέρθηκαν εν μέσω της πανδημίας του Covid, με συνολικό κόστος που αγγίζει τα 11,3 εκατ. ευρώ, ενώ οι σχετικές συμβάσεις ανατέθηκαν με απευθείας ανάθεση σε ιδιώτες και αποτιμώνται περίπου 15 φορές υψηλότερα από συγκρίσιμα έργα. Οι δύο εγκαταστάσεις που ερευνώνται βρίσκονται στη Μαλακάσα, βόρεια της Αθήνας, και στη Σιντική, στην ευρύτερη περιοχή των Σερρών.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Politico:« η Νέα Δημοκρατίας στην Ελλάδα δέχεται αυξανόμενη πίεση, καθώς ορισμένοι αξιωματούχοι της φέρονται να εμπλέκονται σε έρευνες της Εισαγγελίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EPPO) σχετικά με την κατάχρηση κονδυλίων της ΕΕ. Αρκετοί υπουργοί παραιτήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι, αλλά και τον Απρίλιο, λόγω της φερόμενης εμπλοκής τους σε ένα τεράστιο σκάνδαλο που αφορούσε τις αγροτικές επιδοτήσεις της ΕΕ».

Η έρευνα της EPPO

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ( EPPO) επικεντρώνει την έρευνά της στην κατασκευή δύο κέντρων υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών μεταξύ του 2020 και του 2021, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού. Σύμφωνα με τους αξιωματούχους, οι οποίοι μίλησαν στο POLITICO υπό τον όρο της ανωνυμίας, οι εν λόγω συμβάσεις ανατέθηκαν σε ιδιωτικές εταιρείες χωρίς δημόσιο διαγωνισμό και κόστισαν περίπου 15 φορές περισσότερο από παρόμοια έργα, φτάνοντας συνολικά τα 11,3 εκατομμύρια ευρώ.

Η εφημερίδα «Καθημερινή», η οποία αποκάλυψε την είδηση, ανέφερε ότι οι δομές που βρίσκονται υπό εξέταση είναι μία στη Μαλακάσα, ένα χωριό βόρεια της Αθήνας, και μία στη Σιντική, που βρίσκεται στη βόρεια περιοχή των Σερρών.

Τα νησιά του Αιγαίου ήταν το κύριο σημείο άφιξης των μεταναστών από τη Μέση Ανατολή το 2015, στο αποκορύφωμα της κρίσης στην Ευρώπη. Οι δομές μεταναστών στην Ελλάδα κατασκευάστηκαν από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης μέχρι το 2019. Στη συνέχεια, η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε την εποπτεία τέτοιων έργων, με τις συμβάσεις που τώρα ερευνώνται να είναι από τις πρώτες που υπογράφηκαν.

Η EPPO «δεν σχολιάζει τις εν εξελίξει έρευνες», δήλωσε εκπρόσωπός της όταν κλήθηκε να απαντήσει. «Αυτό γίνεται προκειμένου να μην τεθούν σε κίνδυνο οι πιθανές εν εξελίξει διαδικασίες και το αποτέλεσμά τους. Όποτε μπορούμε να πούμε κάτι σχετικά με οποιαδήποτε από τις έρευνές μας, θα το κάνουμε προληπτικά».

Η πρώτη σύμβαση που ερευνά τώρα η Εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορά την επέκταση ενός υπάρχοντος καταυλισμού στη Μαλακάσα, ο οποίος κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει 1.500 μετανάστες που μεταφέρθηκαν από τα νησιά. Η σύμβαση ανατέθηκε τον Απρίλιο του 2020 σε εταιρεία με έδρα την Αθήνα, χωρίς προηγούμενο διαγωνισμό. Ενώ η αρχική σύμβαση για τη βασική συντήρηση της εγκατάστασης ανερχόταν σε 4,3 εκατομμύρια ευρώ, το έργο τελικά παραδόθηκε μετά από τουλάχιστον πέντε παρατάσεις και μια συμπληρωματική σύμβαση αξίας 1,7 εκατομμυρίων ευρώ.

Η Εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EPPO) διερευνά επίσης μια σύμβαση για το κέντρο στη Βόρεια Ελλάδα, η οποία ανατέθηκε τον Ιούλιο του 2020 σε μια τεχνική εταιρεία με έδρα την Καβάλα, με αρχικό κόστος 3,6 εκατομμύρια ευρώ. Ομοίως, το εν λόγω έργο υπέστη τουλάχιστον τρεις παρατάσεις μέχρι την ολοκλήρωσή του, με επιπλέον κόστος 1,7 εκατομμύρια ευρώ.

European prosecutors are looking into how Greece used EU funds to construct migrant camps, said two Greek officials familiar with the inquiry.https://t.co/kiULSnImjv

— POLITICOEurope (@POLITICOEurope) May 18, 2026

ΠΗΓΗ: karditsastakra.com

Ο αντιγραφέας Κυριάκος Μητσοτάκης

 

Το λες και κατάντια ο Έλλην πρωθυπουργός να κοπιάρει παλιά (του 2008) και αποτυχημένη καμπάνια της Χίλαρι Κλίντον

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Είπε ο Μητσοτάκης στην ομιλία του την πρώτη ημέρα του συνεδρίου της Ν.Δ.: «Αν έπρεπε, λοιπόν, να το πω με μια εικόνα γιατί κάποιος να μας ξαναψηφίσει, ας σκεφτεί μόνο ότι αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».

Τάλε κουάλε όσα είπε, ακόμα και η επιλογή της ώρας, 3 τα ξημερώματα, με όσα ντελάλιζε το επιτελείο της Χίλαρι το 2008! Διαβάζουμε σε δημοσίευμα (βλ. εικόνα) της 29ης Φεβρουαρίου 2008 στην ιστοσελίδα* του αμερικανικού ειδησεογραφικού δικτύου CBS News:

«Η προεκλογική εκστρατεία της Κλίντον κυκλοφορεί μια νέα διαφήμιση στο Τέξας που δίνει έμφαση στην εθνική ασφάλεια. «Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή στα κρεβάτια τους. Όμως, υπάρχει ένα τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο και χτυπάει. Κάτι συμβαίνει στον κόσμο. Η ψήφος σας θα κρίνει ποιος θα απαντήσει σε εκείνο το τηλεφώνημα. Αν θα είναι κάποιος που ήδη γνωρίζει τους ηγέτες του κόσμου, που γνωρίζει τον στρατό, κάποιος δοκιμασμένος και έτοιμος να ηγηθεί σε έναν επικίνδυνο κόσμο. Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή. Ποιον θέλετε να απαντήσει στο τηλέφωνο;».

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η διαφήμιση «3 a.m. (3 τα ξημερώματα)» αποτέλεσε μία από τις γνωστότερες τηλεοπτικές καμπάνιες της Χίλαρι Κλίντον κατά τη διάρκεια των προκριματικών εκλογών των Δημοκρατικών το 2008 απέναντι στον Μπαράκ Ομπάμα. Στην εικόνα Νο 2** βλέπουμε ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από το τηλεοπτικό σποτ που προβλήθηκε λίγο πριν από κρίσιμες αναμετρήσεις, ιδιαίτερα στο Τέξας και το Οχάιο, σε μια περίοδο όπου η εξωτερική πολιτική και η ασφάλεια παρέμεναν κορυφαία ζητήματα για τους Αμερικανούς λόγω των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Η καμπάνια της Χίλαρι επιχειρούσε να παρουσιάσει την ίδια ως πιο έμπειρη και «έτοιμη από την πρώτη μέρα» για την προεδρία. Η εικόνα του τηλεφώνου που χτυπά μέσα στη νύχτα συμβολίζει μια ξαφνική διεθνή κρίση (τρομοκρατική επίθεση, στρατιωτική σύγκρουση ή άλλη κατάσταση έκτακτης ανάγκης), όπου ο πρόεδρος πρέπει να αντιδράσει άμεσα και ψύχραιμα. Το υπονοούμενο ήταν ότι η Κλίντον διέθετε την απαιτούμενη εμπειρία, ενώ ο Ομπάμα παρουσιαζόταν εμμέσως ως λιγότερο δοκιμασμένος.

Το αποτέλεσμα της καμπάνιας το ξέρουμε. Η Χίλαρι έκανε αυτό στο οποίο ειδικεύεται: ηττήθηκε από τον Ομπάμα, που εξελέγη δύο φορές πρόεδρος. Η καμπάνια πήγε στράφι. Μετά η Χίλαρι με το καλοπληρωμένο επιτελείο της πήγε πάλι κουβά, με αντίπαλο τον Τραμπ.

Ο δικός μας (που δεν είναι και δεν νιώθει και τόσο «δικός» μας) πρωθυπουργός τι στην ευχή σκέφτηκε όταν ενέκρινε αυτό το μεταχειρισμένο και αποτυχημένο ρητορικό σχήμα; Πώς καταδέχτηκε να μην αλλάξει ούτε καν την ώρα που τάχα γίνεται το κρίσιμο τηλεφώνημα;
Μήπως τον άνθρωπο τον πιάνουνε κώτσο οι Αμερικανοί σύμβουλοι που έχει και του πασάρουνε έτοιμες καμπάνιες που απλώς μεταφράζουν; Πάντως, το λες και κατάντια ολόκληρος πρωθυπουργός να κοπιάρει παλιά και αποτυχημένη διαφημιστική καμπάνια.

*Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: https://www.cbsnews.com/news/who-do-you-want-answering-the-phone

**Δείτε το σποτ εδώ:

 

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

Δύο τετραετίες τώρα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει κάθε προσωρινό βοήθημα ως «στήριξη της κοινωνίας». Pass, επιδόματα, έκτακτες ενισχύσεις, υποτιθέμενες αυξήσεις στους μισθούς, πανηγυρισμοί για τις τριετίες.

Την ίδια στιγμή όμως, το ελληνικό νοικοκυριό βυθίζεται ολοένα περισσότερο στην ακρίβεια, στη φορολογία και στην ανασφάλεια.

Η πραγματικότητα είναι απλή: το κράτος δίνει πολλά μπροστά στις κάμερες και παίρνει πολλαπλάσια πίσω μέσω φόρων, τεκμηρίων και αυξημένου κόστους ζωής.

Μια οικογένεια με δύο παιδιά μπορεί να λαμβάνει επίδομα τέκνων επειδή βρίσκεται οριακά μέσα σε μια εισοδηματική κατηγορία. Αρκεί όμως μια μικρή αύξηση στον μισθό ή λίγες παραπάνω αποδοχές μέσα στον χρόνο για να ξεπεραστεί το όριο. Τότε ξεκινά η παγίδα:

μειώνεται ή κόβεται το επίδομα τέκνων,

χάνονται τα κοινωνικά τιμολόγια,

περιορίζονται οι ενισχύσεις και τελικά 

αυξάνεται η φορολογική επιβάρυνση.

Έτσι, μια οικογένεια μπορεί να «κερδίσει» 40 ή 50 ευρώ τον μήνα από μια αύξηση, αλλά τελικά να χάσει εκατοντάδες ευρώ μέσα στη χρονιά από επιδόματα και φορολογικές αλλαγές.

Και όλα αυτά τη στιγμή που: το κόστος του σούπερ μάρκετ έχει εκτοξευθεί,

τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάστακτα,

το ρεύμα απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος και η ανατροφή παιδιών γίνεται οικονομικός αγώνας επιβίωσης.

Η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία παρουσίασε την επαναφορά των τριετιών ως μεγάλη κατάκτηση για τους εργαζόμενους.

Όμως για χιλιάδες ανθρώπους, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ο εργαζόμενος βλέπει μια μικρή αύξηση στον μισθό του. Στη συνέχεια όμως:

αλλάζει φορολογική κλίμακα,

αυξάνεται η παρακράτηση,

χάνει κοινωνικές παροχές,

επηρεάζονται εισοδηματικά κριτήρια και 

μειώνονται ή κόβονται τα επιδόματα για τα παιδιά.

Στο τέλος, ένα μεγάλο μέρος της «αύξησης» επιστρέφει πίσω στο κράτος.

Και ενώ η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη και οικονομική πρόοδο, ο εργαζόμενος συνεχίζει να αναρωτιέται αν θα μπορέσει να πληρώσει:

το νοίκι, τα καύσιμα, τα φροντιστήρια των παιδιών, το σούπερ μάρκετ του μήνα.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην Πατρίδα μας δικαιούνται, επιδόματα, δωρεάν στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και πόσες άλλες παροχές που οι Έλληνες δεν έχουν!

Η πολιτική της Νέα Δημοκρατία δεν χτυπά τη ρίζα του προβλήματος. Αντί να μειώσει ουσιαστικά τη φορολογία στα λαϊκά στρώματα και να προστατεύσει την ελληνική οικογένεια, επιλέγει την πολιτική των προσωρινών βοηθημάτων. Ένα κράτος που κρατά υψηλό ΦΠΑ ακόμη και στα βασικά αγαθά,

που αφήνει την αγορά ανεξέλεγκτη,

που επιτρέπει την αισχροκέρδεια, που

στηρίζει τις μεγάλες οικονομικές ελίτ,

δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως κοινωνικά ευαίσθητο!

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το σημερινό μοντέλο δεν στηρίζει τον εργαζόμενο και τον οικογενειάρχη. Στηρίζει κυρίως όσους έχουν ήδη δύναμη, πρόσβαση και οικονομική ισχύ.

Η λύση δεν βρίσκεται στα pass και στα προσωρινά ψίχουλα. 

Η λύση βρίσκεται σε ένα πραγματικό εθνικοκοινωνικό κράτος που θα υπηρετεί τον λαό και όχι τους πλουτοκράτες.

Ο Ελληνικός Λαός χρειάζεται το κράτος που

θα μειώνει δραστικά τη φορολογία στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα,

που θα προστατεύει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια με μόνιμες παροχές για τα παιδιά, που θα καταργεί τις παγίδες των εισοδηματικών ορίων που τιμωρούν τον εργαζόμενο όταν παίρνει μικρή αύξηση, που θα εξασφαλίζει φθηνή ενέργεια και βασικά αγαθά για τον λαό, που θα στηρίζει την ελληνική παραγωγή αντί για την κερδοσκοπία των πολυεθνικών.

Και πάνω απ’ όλα, ένα κράτος που θα μεταφέρει το πραγματικό φορολογικό βάρος εκεί όπου πρέπει. Στους μεγάλους οικονομικούς ομίλους.

Στις τραπεζικές και ενεργειακές ελίτ.

Στους προνομιούχους πλουτοκράτες που συσσωρεύουν τεράστια κέρδη ενώ η κοινωνία φτωχοποιείται.

Γιατί δεν είναι δίκαιο να φορολογείται εξοντωτικά ο εργαζόμενος πατέρας δύο παιδιών και την ίδια στιγμή να απολαμβάνουν προνόμια όσοι κερδίζουν εκατομμύρια από την ακρίβεια και την οικονομική εξάρτηση του λαού.

Πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να μοιράζεις κουπόνια επιβίωσης. Είναι να μπορεί μια ελληνική οικογένεια να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό της χωρίς να περιμένει κάθε μήνα το επόμενο επίδομα.

Γιατί ένας λαός δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Χρειάζεται δικαιοσύνη, εργασία, παραγωγή και κράτος που να στέκεται δίπλα στην κοινωνία και όχι απέναντί της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 17.5.26

Μητσοτακισμός, Αριστερά και «Γαλάζια Πατρίδα»

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εντάσσεται και η χρηματοδότηση από τη Ν.Δ. με 6 εκατομμύρια ευρώ κινηματογραφικής ταινίας που επαναπροσδιορίζει τη μορφή της Ωραίας Ελένης από «λευκοθέα» σε «μαυροθέα»

Του Αλκιβιάδη Κεφαλά*

Διαχρονικά η ισχύς ασκείται και μέσω της ιστορίας, της μνήμης και του πολιτισμού. Τα κράτη που κατανοούν αυτή τη διάσταση μετατρέπουν το παρελθόν τους σε εργαλείο στρατηγικής επιβολής. Εκείνα που αποκόπτονται από αυτό καταλήγουν να αμφισβητούν την ιστορική τους ύπαρξη.

Η αντίθεση ανάμεσα στη σύγχρονη ελληνική πολιτική θέση που διαμόρφωσαν η Aριστερά και ο μητσοτακισμός και στο στρατηγικό βάθος του Αχμέτ Νταβούτογλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα δύο αντιδιαμετρικών αντιλήψεων για το έθνος, την Ιστορία και τη γεωπολιτική ισχύ. Στη μία πλευρά κυριαρχεί το μεταπολιτευτικό αφήγημα, όπου η Ιστορία αντιμετωπίζεται όχι ως συλλογική μνήμη που δημιουργεί ισχύ, αλλά ως πεδίο αναθεωρητισμού (ήταν δίκαιο και έγινε πράξη, οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα, είμαι αντινατιβιστής). Η αρχαιότητα δεν θεωρείται κληρονομιά των Ελλήνων αλλά ένα σύνολο γεγονότων ανοιχτών σε προσωπικές ερμηνείες, ακόμη και όταν αυτά συγκρούονται με την ιστορική αυτοαντίληψη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εντάσσεται και η χρηματοδότηση από τη Ν.Δ. με 6 εκατ. ευρώ κινηματογραφικής ταινίας που επαναπροσδιορίζει τη μορφή της Ωραίας Ελένης από «λευκοθέα» σε «μαυροθέα».

Για τους Έλληνες, το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος χρηματοδοτεί τον ιστορικό αναθεωρητισμό εκλαμβάνεται ως εσωτερική απειλή της ιστορικής και πολιτισμικής του συνέχεια. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα, αντί να προβάλλει τον ελληνικό πολιτισμικό πυρήνα, ενσωματώνεται άκριτα σε ιδεολογικές τάσεις που γεννήθηκαν στον αγγλοσαξονικό ακαδημαϊκό χώρο και τη Σοβιετική Ένωση. Κατά την άποψη της Αριστεράς και του μητσοτακισμού η αρχαία Ελλάδα αποτελεί σύμβολο «λευκής υπεροχής» και συνεπώς θα πρέπει να υποδομηθεί μέσα από αφροκεντρικές προσεγγίσεις. Ακριβώς στο αντίθετο άκρο βρίσκεται η σκέψη του Αχμέτ Νταβούτογλου.

Στο «στρατηγικό βάθος», η Τουρκία δεν παρουσιάζεται ως απλό κράτος, αλλά ως ιστορικός και πολιτισμικός διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ιστορία μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο και η πολιτισμική μνήμη σε στρατηγικό κεφάλαιο. Ο Νταβούτογλου θεωρεί ότι ένα κράτος αποκτά επιρροή μόνο όταν συνδέεται οργανικά με το ιστορικό του βάθος, τη γεωγραφία του και την πολιτισμική του αυτοσυνείδηση.

Η Τουρκία επενδύει συστηματικά στην οθωμανική μνήμη, στη θρησκευτική και πολιτισμική της ταυτότητα, στην προβολή ιστορικών συμβόλων και στη δημιουργία μιας συνεκτικής εθνικής αφήγησης. Σε αυτό το πλαίσιο η «Γαλάζια Πατρίδα» αποτελεί την πλέον χαρακτηριστική έκφραση αυτής της αντίληψης. Πρόκειται για ένα συνολικό γεωπολιτικό αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία θεωρεί ότι διαθέτει ιστορικό και στρατηγικό δικαίωμα κυριαρχίας και επιρροής στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Η θεσμοθέτηση της θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως επίσημου κρατικού δόγματος δείχνει ακριβώς πώς ένα κράτος επιχειρεί να μετατρέψει την ιστορική του αφήγηση σε εργαλείο μακροπρόθεσμης γεωπολιτικής στρατηγικής.

Μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρείται να δημιουργηθεί μια νέα ιστορική κανονικότητα, σύμφωνα με την οποία το Αιγαίο αποτελεί φυσικό χώρο τουρκικής επιρροής, μετονομαζόμενο επισήμως σε «θάλασσα των νήσων». Μέσα από την ιστορική μόχλευση η πολιτισμική αυτοπεποίθηση αποκτά στρατηγική αποδυνάμωση του αντιπάλου. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ η Τουρκία αξιοποιεί το παρελθόν της ως εργαλείο ισχύος, η Ελλάδα αποποιείται το δικό της ιστορικό κεφάλαιο.

Η έννοια του εθνοκεντρισμού αντιμετωπίζεται αρνητικά από τον μητσοτακισμό και την Αριστερά, ενώ η πολιτισμική αυτοσυνείδηση δολίως συγχέεται με τον ναζισμό. Έτσι δημιουργείται μια βαθύτερη πολιτισμική κρίση. Ένα αρχαίο ιστορικό έθνος που υπήρξε θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού δείχνει συχνά απρόθυμο να υπερασπιστεί τις ίδιες του τις αφηγήσεις και κινδυνεύει να εξαφανιστεί, γεγονός που αποδεικνύει πόσο επικίνδυνοι είναι για την ύπαρξη του Ελληνισμού ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι. Είναι αδύνατον ένα έθνος να επιβιώσει όταν αποσυνδέεται σταδιακά από τη μνήμη, τα σύμβολα και την πολιτισμική του συνέχεια. Η Ιστορία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πεδία άσκησης ισχύος στον 21ο αιώνα. Η ιστορική Μεταπολιτευτική ασυμμετρία αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τον Ελληνισμό.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ο από ιδρύσεως προδοτικός ρόλος του ΕΑΜ

 

Η απόφαση ιδρύσεως του ΕΑΜ αρχίζει και τελειώνει με την ίδια φράση, την «υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης». Ιδού το ντοκουμέντο της προδοσίας:

Η υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης, η υποστήριξη της νίκης της με όλα τα μέσα είναι ύψιστο καθήκον κάθε κομμουνιστή, κάθε εργαζόμενου, κάθε ανθρώπου που θέλει τη λευτεριά της χώρας του από τον φασιστικό ζυγό. Οι κομμουνιστές ποτέ δεν ξεχνάνε, πως σε τελευταία ανάλυση η Σοβιετική Ένωση είναι ο κοινός εχθρός όλων των ιμπεριαλιστών. Όμως, οι κομμουνιστές οφείλουν να δουν, ότι στο σημερινό στάδιο της αντισοβιετικής επίθεσης, ο φασισμός είναι ο κύριος εχθρός όχι μόνο του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους, αλλά και κάθε δημοκρατικής κατάκτησης του λαού. Γι’ αυτό πρέπει να υποστηρίζουν κάθε προσπάθεια που θα τείνει στην συντριβή του φασισμού και στην υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ: Τον Ιανουάριο του 1944 στις Καρυδιές Έδεσσας, ο Βούλγαρος εγκληματίας πολέμου Κάλτσεφ και ο Ανδρέας Τζίμας υπέγραψαν στο όνομα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (όπως οι ίδιοι αναφέρουν) και του Βουλγαρικού στρατού το εξής συμφωνητικό:

1) Αι επαρχίαι Κιλκίς Παιωνίας, Αλμωπίας, Γιαννιτσών, Εδέσσης, Αριδαίας, Φλωρίνης και Καστοριάς εκχωρούνται από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως ζώνη δράσεως του ΣΝΟΦ.

2) Το ΣΝΟΦ έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τη ζώνη της δράσης του και σε άλλες νοτιότερες επαρχίες ύστερα από την εξασφάλιση πλήρους κυριαρχίας στις παραπάνω επαρχίες.

3) Ο Βουλγαρικός Στρατός κατοχής της Μακεδονίας παίρνει την υποχρέωση να καταλάβει τα αστικά κέντρα της Μακεδονίας υστέρα από την αποχώρηση των Γερμανών και την παράδοση τούτων εις τας αρχάς του ΕΑΜ.

4) Αποφασίζουν από κοινού ΕΑΜ και ΣΝΟΦ την δημιουργία αυτονόμου Μακεδονικού Κράτους Σοβιετικής Οργάνωσης το οποίον θα ζητήσει να μπει κάτω από την προστασία της Ρωσίας.

5) Για την ενίσχυση ΕΑΜ-ΣΝΟΦ αναλαμβάνεται ή υποχρέωση της πλαισίωσης της Διεθνούς Μεραρχίας πού θα ιδρυθεί στο Καϊμακτσαλάν από Βουλγάρους αξιωματικούς και ο εφοδιασμός της με πυρομαχικά.

6) Να φροντίσουν οι Βούλγαροι για την κατασυκοφάντηση κάθε δυναμικού εθνικιστικού στοιχείου στις αρχές κατοχής, ώστε να μη αναπτυχθεί εθνικιστική κίνηση. Καθιερώθη τέλος ως σημαία της Σοβ. Δημ. Μακεδονίας η βουλγαρική τοιαύτη, με αντίθετο φοράν των χρωμάτων και με αστέρια εις το κέντρον».

ΚΑΛΤΣΕΦ (υπογραφή) ΤΖΙΜΑΣ (υπογραφή)

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

«Φασιστικός Σοσιαλισμός» του Pierre Drieu La Rochelle

«Ο κόσμος της άκρας αριστεράς είναι ανίκανος να ανατρέψει τον καπιταλισμό, όπως ο κόσμος της ακροδεξιάς είναι ανίκανος να ανατρέψει τη δημοκρατία, γιατί οι δύο μεσαίοι κόσμοι της αριστεράς και της δεξιάς, ενώνουν τα χέρια»

Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Λόγχη», το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle. Η κριτική της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η ιδέα μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, η απογοήτευση από την αντίθεση της Γερμανίας στους λίγους Γάλλους φασίστες, η περιφρόνηση για το καθεστώς του Βισύ, που θεωρείται το προπύργιο της συντηρητικής και αντιδραστικής δεξιάς, ο στοχασμός της ευρωπαϊκής παρακμής, η στοχαστική και επώδυνη μετάβαση από τον φασισμό στον κομμουνισμό, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πολιτικού στοχασμού του Pierre Drieu La Rochelle. Ένας συγγραφέας ο οποίος δεν «ταλαντεύεται» – όπως νόμιζαν ορισμένοι – μεταξύ των δύο μεγάλων ιδεολογιών, αλλά απλώς πιστεύει ότι μεταξύ τους βλέπει ένα βαθύ χαρακτηριστικό μιας ένωσης, λαμβάνοντας υπόψη τις πιο ριζοσπαστικές συνέπειες αυτών που προσδιορίζει ως τις κοινές τους «εγελιανές και σοσιαλιστικές προϋποθέσεις».

Καταρχάς λίγα λόγια για τον Drieu. Γεννήθηκε το 1893, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και διανοούμενος από τους πιο εκλεπτυσμένους του εικοστού αιώνα, έζησε στην πρώτη γραμμή της ιστορίας. Εθελοντής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε στη Μάχη του Verdun (1916). Τη δεκαετία του 1920 συνέλεξε μια σειρά από γραπτά, που αποκαλύπτουν την απογοήτευση κάποιου – του ιδίου – που είχε θυσιαστεί πιστεύοντας στη χώρα του και ένιωθε προδομένος. Τον γοήτευσε ο εθνικισμός του Charles Maurras, ηγέτη της «Action Française» (ένα ακροδεξιό, μοναρχικό και εθνικιστικό κίνημα). Τη δεκαετία του 1930 εντάχθηκε στο «Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα» του πρώην κομουνιστή Jacques Doriot. Πήγε στην στη Νυρεμβέργη, όπου και παρακολούθησε μια συγκέντρωση του ναζιστικού κόμματος. Διακήρυξε τον εαυτό του έναν ένθερμο φασίστα. Όταν, τον Μάρτιο του 1945, οι εφημερίδες ανακοίνωσαν κλήτευσή του σε δίκη με την κατηγορία της συνεργασίας, ο Drieu επέλεξε την αυτοκτονία., αηδιασμένος από την συνολική παρακμή. Από το 2012 είναι ένας από τους μεγάλους συγγραφείς, που περιλαμβάνονται στην περίφημη «Bibliothèque de la Pléiade», που εκδίδεται από τον οίκο Gallimard.

«Ο σοσιαλισμός μου δεν βασίστηκε ποτέ στον φθόνο», έγραφε την δεκαετία του 1930. Ένας από τους στόχους του βιβλίου του αυτού, είναι να ξεσκεπάσει όσους καλύπτουν τον πιο ποταπό εγωισμό και την «υποκρισία των δημαγωγών», με κάποιες ιδεαλιστικές διαμαρτυρίες. Εξ ου και η οργή όλων, ειδικά της ακροδεξιάς. Και όλα αυτά φυσικά, προς μια μεγαλύτερη δόξα του συγγραφέα μας. Ο Drieu πιστεύει ότι βρήκε στον φασισμό, εκείνο το είδος της πολιτικής δράσης που ήταν ικανό για μια ευγένεια του πνεύματος. Ο φασισμός του όμως είναι κάτι περισσότερο από μια πολιτική διακήρυξη. Είναι μια ηθική στάση που «συνίσταται στην νιτσεϊκή επιθυμία για μια διαρκή αυτοβελτίωση, στην περιφρόνηση για κάθε στασιμότητα, για όλες τις μορφές της ακινησίας, για όλες τις ειρηνικές απολαύσεις των οποίων η δημοκρατία φαίνεται να είναι το σύμβολο». Στη μέγγενη ενός ηθικού πάθους, ο Drieu είναι απαλλαγμένος από εκείνο το πολύ χαμηλό πράγμα που ονομάζεται πολιτικό αίσθημα. Σημειώνει με μεγάλη ακρίβεια ότι στη Γαλλία, η Δεξιά και η Αριστερά είναι δυνάμεις που προορίζονται να αντιτίθενται αιώνια η μία στην άλλη, χωρίς όμως η μία, να μπορεί να καταστρέψει την άλλη.

Η πολιτική θα του δείξει, ότι αυτή η ισορροπία είναι ακριβώς το «θαύμα» αυτής της χώρας. Ο Drieu όμως επαναστατεί. «Πρέπει να σπάσουμε (με τον φασισμό) αυτόν τον φρικτό συμβιβασμό, αυτή τη σχετική απαλότητα». Μια αισθητική απάντηση και με έναν δυναμισμό. Ένα σημαντικό «αξιοθέατο» στο βιβλίο του, είναι η περιφρόνησή του για εκείνες τις εξωφρενικές απλουστεύσεις που είναι τόσο δημοφιλείς. Μέσα από μια ανάλυση που μου φαίνεται ολοκληρωμένη και την οποία οι μαρξιστές αναμφίβολα θα αγνοήσουν, εκθέτει την ωμότητα των εννοιών του Μαρξ για την τάξη, το κόμμα και την πολιτική εξουσία. Στο βιβλίο του αυτό, ο Pierre Drieu La Rochelle σημείωσε: «Ο φασισμός χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για να επιβληθεί στον καπιταλισμό. Στη συνέχεια, διαταράσσει και αλλοιώνει το καπιταλιστικό σύστημα στο βαθμό που οι ανάγκες του εθνικισμού τον αναγκάζουν να δημιουργήσει σοσιαλισμό – λιγότερο ίσως από ότι αρχικά υπόσχεται, αλλά σύντομα περισσότερο από ότι θα ήθελε. Έτσι, αυτό που αρχικά ενώνει τον καπιταλισμό και τον φασισμό, δηλαδή ο εθνικισμός, αργότερα τους χωρίζει δημιουργώντας ένα σοσιαλισμό».

Είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με πιο εύστοχα λόγια η πραγματική ιστορική δυναμική του φασισμού στην εξουσία εκείνα τα χρόνια. Μια δυναμική που ώθησε επίσης τον Nicola Bombacci, συνιδρυτή του PCI ( του Ιταλικού Κομουνιστικού κόμματος) το 1921 μαζί με τον Gramsci και τον Bordiga , να ασπαστεί τον «φασιστικό σοσιαλισμό». Θα έλεγα ότι πρώτα, το έκανε αθόρυβα, εκδίδοντας κατά τη διάρκεια του καθεστώτος, με την έγκριση του παλιού του φίλου Benito Mussolini, ένα περιοδικό, που βοήθησε στην ενίσχυση των διπλωματικών και εμπορικών επαφών μεταξύ Ρώμης και Μόσχας. Στην συνέχεια πιο ανοιχτά, με την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, για να «επιτύχει τον σοσιαλισμό», όπως είπε στον φίλο του, τότε σε δυσμένεια, δικαιολογώντας την επιλογή του να ασπαστεί τον δημοκρατικό φασισμό. Ο Drieu κατανόησε τις σοσιαλιστικές ρίζες του φασισμού και τόνιζε τις ρίζες του μέσα στην ίδια τη σοσιαλιστική παράδοση. Κατανοούσε επίσης ότι ο εθνικισμός που καλλιεργούσε ο φασισμός, από την ίδια του τη φύση, δεν μπορούσε να επιτρέψει μια φιλελεύθερη και διεθνιστική αντίληψη της οικονομίας. Για αυτόν τον λόγο δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον αναπόφευκτο σοσιαλισμό του εθνικισμού, ως φασιστικό. Εξ ου και η «πολιτική νομιμότητα» μιας έκφρασης όπως ο «φασιστικός σοσιαλισμός».

Ένα ιστορικά σημαντικό στοιχείο που προκύπτει σαφώς από τον “Φασιστικό Σοσιαλισμό” του Drieu, είναι η κινητικότητα μιας πολιτικής σκέψης που ανακατεύει όλα τα κόμματα της εποχής, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά. Και αυτό το στοιχείο ήταν μέσα στα αιματηρά γεγονότα του Φεβρουαρίου του 1934: Ο τραπεζίτης Stavisky είχε στήσει ένα γιγαντιαίο πολιτικό σχέδιο, που είχε ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο, με τη συνεργασία ορισμένων υπουργών της Ριζοσπαστικής κυβέρνησης (δηλαδή, της κεντροαριστεράς). Αυτό προφανώς προκάλεσε μια οικονομική κρίση. Η εβραϊκή καταγωγή του Stavisky έπαιξε επίσης ένα μεγάλο ρόλο στο χάος. Έγινε και μια προσπάθεια δημιουργίας ενός τραπεζικού κέντρου και που μόλις κατέρρευσε, πολλοί κατηγόρησαν τους Rothschild για την αποτυχία. Υπήρξε μια τεράστια εξέγερση και όχι μόνο στο Παρίσι. Η ακροδεξιά και η ακροαριστερά βγήκαν στους δρόμους. Στην πρωτεύουσα, η κυβέρνηση, υπό πίεση, άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Ακολούθησε μια περίοδος κατά την οποία όλα φαίνονταν πιθανά. Μια επανάσταση τόσο κόκκινη, όσο και μαύρη, έλεγαν όλοι τότε. Oι κομμουνιστές δίπλα με τους ακροδεξιούς, τους μοναρχικούς, τους φασίστες και τους εθνικιστές, όλοι πίσω από το ίδιο οδόφραγμα. Είδε ο συγγραφέας μας αυτό το θαύμα μόνο μία φορά, στις 6 Φεβρουαρίου του 1934. Ήταν αυτό το νέο και απροσδόκητο γεγονός που τον έκανε να καταλάβει πού να αναζητήσει μια διέξοδο… από το αδιέξοδο. Τα περιγράφει όλα αυτά με ενθουσιασμό, στο άλλο περίφημο έργο του, το “Gille”, με πολλές λεπτομέρειες, αλλά ακόμη μα φορά, όλα ήταν μια απλή ψευδαίσθηση…

Ο φασισμός είναι η απαγορευμένη λέξη σήμερα. Όταν μιλάμε γι’ αυτόν, πρέπει να καταφύγουμε σε υποκριτικές παραφράσεις, όπως η «Δεξιά», η «ακροδεξιά», ο «συντηρητισμός», η «ταυτότητα». Αλλά είναι δυνατόν να μιλάμε για «δημοκρατικό φασισμό», ενώ γνωρίζουμε όλους τους περιορισμούς της σημερινής δημοκρατίας; Δεν πρόκειται για επιλογή μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας, αλλά για το αν είναι απαραίτητο να «αναθεωρήσουμε» τη δημοκρατία, προς μια «δημοκρατία που βασίζεται στις αποφάσεις». Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε στο να μιλάμε – αν και ο χρόνος φαίνεται ακόμα λίγο μακρινός- για έναν «νέο» φασισμό, που δεν έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα της δημοκρατίας και ως εκ τούτου, μια λέξη και ένα πολιτικό και πολιτιστικό εγχείρημα, που δεν είναι πλέον ταμπού. Αυτό είναι το όνειρό μας. Το βιβλίο του Drieu La Rochelle, ο «Φασιστικός Σοσιαλισμός», είναι ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον καλλιεργεί αυτό το όνειρο. Και μερικές φορές, τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.

«Η Αγγλία και η Γαλλία αποφασίζουν, δυστυχώς, ότι δεν θα ζήσουν ούτε πιο γρήγορα ούτε πιο έντονα. Σήμερα το να ζει κάποιος πιο γρήγορα και πιο έντονα, σημαίνει να είναι φασίστας. Πριν από εκατό χρόνια σήμαινε να είναι φιλελεύθερος και πριν από πενήντα χρόνια σοσιαλιστής. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έκανε το καθήκον της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, του Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού.»

ΠΗΓΗ