WIKIPEDIA: Assassination of Sergio Ramelli
Δευτέρα 4 Μαΐου 2026
«Ἡ φύσις ὡς θεμέλιο, ἡ τελειότης ὡς στόχος, ἡ ὡραιότης ὡς ὁρίζοντας»
«Ἡ τραγωδία εἶναι τὸ τίμημα τῆς δόξης »
«Τὸ
νὰ ὑπάρχεις σημαίνει νὰ ἀψηφᾶς ὅλα ὅσα σὲ ἀπειλοῦν. Τὸ νὰ εἶσαι
ἐπαναστάτης δὲν σημαίνει νὰ συσσωρεύεις μιὰ βιβλιοθήκη ἀνατρεπτικῶν
βιβλίων ἢ νὰ ὀνειρεύεσαι φανταστικὲς συνωμοσίες ἢ νὰ κατακτᾶς τὰ βουνά.
Σημαίνει νὰ φτιάχνεις τὸν δικό σου νόμο. Νὰ βρίσκεις μέσα σου αὐτὸ ποὺ
μετράει. Νὰ βεβαιώνεσαι ὅτι δὲν θὰ «θεραπευτεῖς» ποτὲ ἀπὸ τὴ νεότητά
σου. Νὰ προτιμᾶς νὰ τοὺς στήνεις ὅλους στὸν τοῖχο παρὰ νὰ μένεις
ξαπλωμένος. Νὰ λεηλατεῖς ὅ,τι μπορεῖ νὰ μετατραπεῖ σὲ νόμο σου, χωρὶς νὰ
ἀνησυχεῖς γιὰ τὴν ἐμφάνισή σου.»
«Ὁ
κόσμος μας δὲν θὰ σωθῇ ἀπὸ τυφλοὺς ἐπιστήμονες ἢ ἀπόμακρους μελετητές.
Θὰ σωθῇ ἀπὸ ποιητὲς καὶ ἀγωνιστές, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ σφυρηλάτησαν τὸ «μαγικὸ σπαθὶ»
γιὰ τὸ ὁποῖο μίλησε ὁ Ernst Jünger, τὸ πνευματικὸ σπαθὶ ποὺ κάνει τὰ
τέρατα καὶ τοὺς τυράννους νὰ ὠχριοῦν. Ὁ κόσμος μας θὰ σωθῇ ἀπὸ τοὺς
φρουροὺς ποὺ βρίσκονται στὰ σύνορα τοῦ βασιλείου καὶ τοῦ χρόνου.»
«Υἱοθετῶντας
τὴν διασταύρωση ὡς ὁρίζοντά τους, οἱ περισσότερες χῶρες τῆς Δυτικῆς
Εὐρώπης εὐνόησαν τὰ μεταναστευτικὰ ρεύματα ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ ἢ τὴν Ἀφρική.
Ὑπό το φῶς τῶν νέων νόμων, μέσῳ μιᾶς πλήρους ἀνατροπῆς τῆς ζωτικῆς
ἠθικῆς, ὁ ἔνοχος ἔπαψε νὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ κατέστρεψε τὸν λαό του, γιὰ νὰ
γίνει αὐτὸς πού, ἀντίθετα, ἐργάστηκε γιὰ τὴ διατήρησή του. Δὲν ὑπάρχει
ἱστορικὸ παράδειγμα πολιτισμοῦ ποὺ νὰ ἔχει ὠθήσει σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο τὴν
ἄρνηση ἐπιβίωσης καὶ τὴ θέληση γιὰ αὐτοεξάλειψη. Τὸ φαινόμενο εἶναι
ἀκόμη πιὸ διεστραμμένο στὸ ὅτι συνοδεύεται ἀπὸ ἐμφανεῖς ἐκδηλώσεις
ἰσχύος, μιᾶς οἰκονομικῆς καὶ τεχνικῆς ἀποτελεσματικότητας ποὺ χρησιμεύει
ὡς μάσκα γιὰ τὴν παρακμὴ καὶ καταφύγιο γιὰ τὶς δημιουργικὲς ἱκανότητες
τῶν λαῶν εὐρωπαϊκῆς καταγωγῆς. Αὐτὴ ἡ ἐναλλαγὴ συνέπεσε μὲ ἕνα ἀντίθετο
κίνημα στὴν Ἀφρική, τὴν Ἀσία καὶ γενικὰ ἐκτὸς τῶν ὁρίων τοῦ πρώην
«λευκοῦ κόσμου».
Παντοῦ,
ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς ἀποαποικιοποίησης, μειονότητες εὐρωπαϊκῆς
καταγωγῆς ἀποκλείστηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν μὲ βία. Αὐτὴ ἡ ἐξάλειψη
πραγματοποιήθηκε στὸ ὄνομα τῆς ἀρχῆς τῆς ἐθνικῆς ὁμοιογένειας, τὴν ὁποία
οἱ Δυτικοὶ εἶναι οἱ μόνοι ποὺ ἀποκηρύσσουν. Ἂν ἔχουν φτάσει σὲ αὐτὸ τὸ
σημεῖο, εἶναι σὲ ἐξιλέωση γιὰ τὴ συλλογική τους αὐτοκτονία στοὺς δύο
παγκόσμιους πολέμους.»
«Ὅ,τι καὶ ἂν λέει ἡ ψευδὴς καὶ ἰδιοτελὴς προπαγάνδα, τὰ πολυεθνικὰ κράτη εἶναι ἀναπόφευκτα καταδικασμένα σὲ διαιρέσεις καὶ διχασμένες θρησκευτικὲς πεποιθήσεις. Τὰ σύνορά τους δὲν εἶναι μόνο ἐξωτερικά, ἀλλὰ καὶ ἐσωτερικά. Διασταυρώνονται μεταξὺ πολλαπλῶν καὶ ἀντίθετων δεσμῶν, δημιουργῶντας τόσες πολλὲς γραμμὲς ρήξης.»
«Ὅσο
πιὸ «σύγχρονος» ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, ἀστικοποιεῖται, τόσο περισσότερο
μεγαλώνει τὸ μῖσος του γιὰ τὴ φύση. Πιστεύει ὅτι ἀγαπᾶ τὰ ζῶα, ἐνῷ
καταδικάζει τοὺς κυνηγούς, γιὰ παράδειγμα, χωρὶς νὰ βλέπει ὅτι ἔτσι
ὑπακούει σὲ μιὰ συμπονετικὴ ἠθικὴ ξένη πρὸς τὴ φύση. Στὴν
πραγματικότητα, αὐτὸ ποὺ μισεῖ στοὺς κυνηγοὺς εἶναι τὸ μέρος της
ζωικότητας, τῆς ἀληθινῆς φύσης καὶ τῆς ἀγριότητας ποὺ διατηρεῖται ἀκόμα
σὲ αὐτούς.»
«Ὁ
ἄνθρωπος «καθαυτὸς» τοῦ Διαφωτισμοῦ δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχουν μόνο
συγκεκριμένοι ἄνθρωποι, γιοὶ μιᾶς κληρονομιᾶς, μιᾶς γῆς, μιᾶς ἐποχῆς,
ἑνὸς πολιτισμοῦ, μιᾶς ἱστορίας, μιᾶς παράδοσης ποὺ ἀποτελοῦν τὸ πλαίσιο
τοῦ πεπρωμένου τους.»
«Ἐλπίζω
ὅτι στὸ μέλλον θὰ συνεχίσουμε νὰ ἀκοῦμε τὸν ἁπαλὸ ἦχο τῶν καμπανῶν τῶν
ἐκκλησιῶν ἀπὸ τὸ καμπαναριὸ τοῦ χωριοῦ μου καὶ τοὺς πύργους τῶν
καθεδρικῶν ναῶν μας. Ἀλλὰ ἐλπίζω ἀκόμη περισσότερο ὅτι οἱ προσευχὲς ποὺ
ἐκφωνοῦνται κάτω ἀπὸ τοὺς θόλους τους θὰ ἀλλάξουν. Ἐλπίζω ὅτι κάποιος θὰ
πάψει νὰ ζητάει συγχώρεση καὶ ἔλεος καὶ ἀντ' αὐτοῦ θὰ ζητάει δύναμη,
ἀξιοπρέπεια καὶ ἐνέργεια.»
«Σὲ
ἀντίθεση μὲ τὸν ὑλισμό, ἡ παράδοση δὲν ἐξηγεῖ τὸ ἀνώτερο μέσῳ τοῦ
κατώτερου, τὴν ἠθικὴ μέσῳ τῆς κληρονομικότητας, τὴν πολιτικὴ μέσῳ τῶν
συμφερόντων, τὴν ἀγάπη μέσῳ τῆς σεξουαλικότητας. Ὡστόσο, ἡ
κληρονομικότητα ἔχει τὸν ρόλο της στὴν ἠθικὴ καὶ τὸν πολιτισμό, τὸ
συμφέρον ἔχει τὸν ρόλο του στὴν πολιτικὴ καὶ ἡ σεξουαλικότητα ἔχει τὸν
ρόλο της στὴν ἀγάπη. Ὡστόσο, ἡ παράδοση τὰ ἱεραρχεῖ. Κατασκευάζει τὴν
προσωπικὴ καὶ συλλογικὴ ὕπαρξη ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω.»
«Δύναμη
καὶ ὀμορφιά. Ἡ Ἰλιάδα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ποίημα γιὰ τὸν Τρωικὸ Πόλεμο,
ἀφορᾶ τὴ μοῖρα ὅπως τὴν κατανοοῦσαν οἱ Βορειοανατολικοὶ πρόγονοί μας,
εἴτε ἦταν Ἕλληνες, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι ἢ Λατῖνοι. Ὁ ποιητὴς
τραγουδᾶ γιὰ τὴν ἀριστοκρατία ἀπέναντι στὸν πόλεμο, τοὺς γενναίους ἥρωες
ποὺ σκοτώνουν καὶ πεθαίνουν, τὴ θυσία ὅσων ὑπερασπίζονται τὴν πατρίδα
τους, τὶς λῦπες τῶν γυναικῶν, τὸν ἀποχαιρετισμὸ τοῦ πατέρα στὸν γιό του
ποὺ συνεχίζει νὰ ζεῖ, τὴν ἔνταση τῶν γηρατειῶν. Τραγουδᾶ γιὰ πολλὰ ἄλλα
πράγματα: τὶς φιλοδοξίες τῶν βασιλιάδων, τὴ ματαιοδοξία τους, τὶς
διαμάχες τους. Τραγουδᾶ γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴ δειλία, τὴ φιλία, τὴν
ἀγάπη καὶ τὴν τρυφερότητα. Γιὰ τὴν ἀνάγκη γιὰ δόξα ποὺ ἀνεβάζει τοὺς
ἀνθρώπους στὸ ὕψος τῶν θεῶν».
~ Dominique Venner
ἀπό τά βιβλία :
« The Shock of History: Religion, Memory, Identity » (Τό Σόκ τῆς Ἱστορίας: Θρησκεία, Μνήμη, Ταυτότητα )
« Un samouraï d'Occident: Le Bréviaire des insoumis » ( Ἕνας Σαμουράϊ τῆς Δύσης: Ἡ Σύνοψη τῶν Ἐπαναστατῶν )
« Histoire et Tradition des Européens : 30000 ans d'identité » ( Ἱστορία καί Παράδοση τῶν Εὐρωπαίων: 30.000 Χρόνια Ταυτότητας)
Ὀλιγάρκεια
Σὰν τί προσμένει ἀπὸ σὲ ὁ ποιητής, Ἀπόλλωνα;
Ποιά τάχα χάρη σου ζητᾶ, καθὼς ἀπ τὸ κροντήρι
χύνοντας νιόβγαλτο κρασὶ κάνει σπονδὴ σὲ σένα;
Ὄχι, δὲν σοῦ ζητάει αὐτὸς τὰ πλούσια βοσκοτόπια
τῆς Σαρδηνίας κι οὔτε βοδιῶν κοπάδια της Καλαβρίας
Οὔτε χρυσάφι λαχταράει ἀπὸ τὶς Ἰνδίες καὶ φίλντισι ἤ
τοὺς ἀγροὺς ποὺ ἁπαλὰ μὲ τὰ νερά του
τὸ ἥσυχο ποτάμι ὁ Λίρης γλείφοντας ποτίζει.
Ἄλλοι ἂς κλαδεύουν καὶ ἂς τρυγοῦν
τῆς Καμπανίας τ’ ἀμπέλια ποὺ ἡ τύχη τους ἐδώρισε.
κι ὁ ἔμπορος ὁ πλούσιος ἂς πίνει
ἀπὸ τὰ χρυσᾶ κύπελλα γλυκὸ κρασί
ποὺ ἀπέκτησε ἐδῶ κομίζοντας ἐκλεχτή πραμάτεια
ἀπ τὴ Συρία. Θὰ ἦταν ἀλήθεια ἀγαπημένος τῶν Θεῶν,
ἀφοῦ τρεῖς καὶ τέσσερις φορὲς τὸν χρόνο ἐδιάβη
ἀτιμώρητα καὶ ἀνέβλαβα τὸ πέλαγος τὸ Ἀτλαντικό.
Τίποτε δὲν ζητῶ ἀπὸ αὐτά.
μένα μὲ θρέφουν λίγες ἐλιές, ραδίκια ἀπὸ τὸ βουνὸ κι οἱ ταπεινὲς μολόχες.
Γιέ τῆς Λητώς, ἄμποτε νὰ μοῦ χαρίζεις ὑγεία καὶ καθάριο νοῦ
νὰ χαίρομαι ὅσα ἔχω, σὲ ἄθλια νὰ μὴν πέσω γηρατειά
Κι ἂς μοῦ εἶναι πάντα βολετὸ νὰ κρούω τὴν κιθάρα.
Ὡδές Ὁρατίου ( Βιβλίο 1, 31 )
Υ.Γ. Ἐμπλουτισμένη, παλιά ἀνάρτησις τοῦ Ἰουλίου 2025, ἀφιερωμένη στόν Dominique Venner
Κυριακή 3 Μαΐου 2026
Στα τάρταρα του ΟΟΣΑ η ελληνική παραγωγικότητα
Αν διακρίνεται σε κάτι το ετήσιο πανηγυράκι που διεξήχθη για το 2026 την περασμένη εβδομάδα στους Δελφούς υπό τον τίτλο «Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών», αυτό είναι το lobbying. Πολλοί και διάφοροι, μέσα από κύκλους συζητήσεων, παρέλασαν και φέτος στο διάστημα από 22 έως 25 Απριλίου ώστε να καλυφθούν οι παρασκηνιακές διεργασίες σε διάφορα επίπεδα.
Ας μείνουμε όμως στις συζητήσεις επί του προσκηνίου και δη σε αυτή μεταξύ του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη και του γενικού γραμματέα του ΟΟΣΑ Ματίας Κόρμαν που αφορούσε την παραγωγικότητα της εργασίας. Πρόκειται για την αχίλλειο πτέρνα της ελληνικής οικονομίας, για την τρωτότητα της οποίας ευθύνεται τα μέγιστα ο Κ. Χατζηδάκης με το ελαστικό οκτάωρο που έδωσε τζάμπα υπερωρίες και μία ευκαιρία στους βιομηχάνους να μην επενδύσουν σε μέσα παραγωγής.
Οι ευθύνες Μητσοτάκη
Όπως ανακοινώθηκε μέσω της μεταξύ τους συζήτησης η κυβέρνηση και ο ΟΟΣΑ συμφώνησαν σε νέο πακέτο μεταρρυθμίσεων για την οικονομία της επόμενης δεκαετίας, με έμφαση σε παραγωγικότητα, μισθούς και επενδύσεις που θα υλοποιηθεί από το 2028. Για να μην ξεχνιόμαστε, πρόκειται για την κυβέρνηση που, σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό της Τάκη Θεοδωρικάκο, έστρεψε από το 2019 το 80% των πόρων μέσω των αναπτυξιακών νόμων στον ξενοδοχειακό κλάδο και όχι στη μεταποίηση. Όπως παραδέχτηκαν, η Ελλάδα παραμένει χαμηλά σε σχέση με την Ευρώπη, με την παραγωγικότητα της εργασίας να διαμορφώνεται περίπου στο 64% του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ.
Η απόσταση της ελληνικής οικονομίας από την ευρωπαϊκή κανονικότητα είναι μετρήσιμη και αποκαλυπτική. Η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα διαμορφώνεται μόλις στο 64% του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ, όταν σε χώρες όπως η Πορτογαλία ξεπερνά το 75% και στην Ισπανία προσεγγίζει το 85%. Με απλά λόγια, ένας Έλληνας εργαζόμενος παράγει σχεδόν ένα τρίτο λιγότερο από τον μέσο εργαζόμενο στον ανεπτυγμένο κόσμο. Και αυτή η υστέρηση έχει συγκεκριμένη πολιτική υπογραφή.
ΠΗΓΗ: karditsastakra.com
ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Ακροαριστερή υπέρ-ΛΟΑΤΚΙ διορίζεται υπουργός παιδείας. Ο "εθνικός ύμνος" των τσιγγάνων θα ακουστεί κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση του κοινοβουλίου
H αναμέτρηση με την πραγματικότητα έρχεται νωρίς για τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Πέτερ Μαγυάρ (Péter Mayar),
οι οποίοι έπαiξαν καθοριστικό ρόλο στον διορισμό της πρώτης
ακτιβίστριας υπέρ των ΛΟΑΤΚΙ+, φιλο-ουκρανής ακροαριστερής υπουργού
Παιδείας της Ουγγαρίας.
Παρά το γεγονός ότι η Ρίτα Ρουμπόβσκι (Rita Rubovsky) — διευθύντρια μιας Καθολικής Κιστερκιανής (μοναστικό τάγμα)
Σχολής — διαφημιζόταν επί μέρες ως η πιο πιθανή υποψήφια για τη θέση, ο
Πέτερ Μαγιάρ αποφάσισε τελικά να ανταμείψει τους ψηφοφόρους του με έναν
διορισμό ακτιβιστή "για τα φύλα". Η επιλογή θα μπορούσε να προκαλέσει
τύψεις σε ορισμένα μέρη του εκλογικού σώματος του κυβερνητικού (συντηρητικού) κόμματος "Tisza",
αλλά η κίνηση πιθανότατα έχει σχεδιαστεί για να απευαισθητοποιήσει την
κοινωνία πριν εισαχθούν ακόμη πιο ριζοσπαστικές πολιτικές αφύπνισης.
Ωστόσο, με τον διορισμό της Judit Lannert,
η αυτοανακηρυγμένη εικόνα του Péter Magyar ως «δεξιού συντηρητικού»
σιγά σιγά ξεφτίζει. Η νέα υπουργός Παιδείας είναι μια γνωστή ακτιβίστρια
"της θεωρίας των φύλων" και υπέρ της Ουκρανίας, γνωστή επίσης για την προηγούμενη αντι-κυβερνητική της στάση.
Αυτό έρχεται μόλις μία ημέρα αφότου ένα τηλεοπτικό κανάλι προπαγάνδας για την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα υπέβαλε αίτηση για άδεια στην Ουγγαρία.
Υπό την κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν, δεν επιτρεπόταν καμία ιδεολογία ΛΟΑΤΚΙ+ στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα παιδιά είχαν πρόσβαση σε τέτοιο υλικό αποκλειστικά με τη συγκατάθεση των γονέων. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Ουγγαρίας είναι επίσης πιθανό να καταργήσει τη συνταγματική τροποποίηση του προκατόχου της, στην οποία έχει καθορίσει την ύπαρξη μόνο δύο φύλων.
Επίσης, όπως έγινε γνωστό ο "εθνικός ύμνος" των Τσιγγάνων θα ερμηνευθεί επίσης από τα παιδιά του Sükösd (Σούκεσντ) κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση του κοινοβουλίου.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΡΥΒΕΙ — Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΤΩΧΟΤΕΡΗ ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Τα νούμερα μιλούν και η κυβέρνηση Μητσοτάκη κωφεύει. Η Eurostat δημοσίευσε στις 30 Απριλίου στοιχεία που διαλύουν κάθε αφήγημα περί «οικονομικού θαύματος» και αποκαλύπτουν με ωμή σαφήνεια την πραγματική εικόνα μιας χώρας που έχει εγκαταλειφθεί στη φτώχεια και την ακρίβεια, ενώ η κυβέρνησή της μετράει πλεονάσματα και μοιράζει αυτοέπαινους.
Η Ελλάδα είναι η δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 27,5% των πολιτών της κινδυνεύει από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό — ποσοστό που ξεπερνά κατά πολύ τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 20,9% και αφήνει πίσω του μόνο τη Βουλγαρία. Χώρες όπως η Τσεχία, η Πολωνία και η Σλοβενία έχουν καταφέρει να κρατούν τη φτώχεια στο μισό και κάτω από αυτό που καταγράφεται στη χώρα του δήθεν θαύματος.
Και τότε έρχεται το ερώτημα που κανείς στο Μαξίμου δεν τολμά να απαντήσει: σε επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη, με δισεκατομμύρια υπερπλεόνασμα στα ταμεία, με φορολογική αφαίμαξη που στραγγίζει εργαζόμενους και μεσαία στρώματα, το ποσοστό της φτώχειας μειώθηκε μόλις κατά 1,4%. Μόλις 1,4% σε επτά ολόκληρα χρόνια. Τα λεφτά υπήρχαν. Η πολιτική βούληση για να φτάσουν στους πολλούς, προφανώς όχι.
Σαν να μην έφτανε αυτό, τον Απρίλιο του 2026 ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε στο 4,6% — από 3,4% τον προηγούμενο μήνα, άνοδος 1,2% μέσα σε τριάντα μέρες. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πέμπτη χειρότερη θέση σε ολόκληρη την ΕΕ, με τις τιμές να καλπάζουν και τα εισοδήματα να μένουν ακίνητα. Η ακρίβεια δεν είναι πλέον κρίση — είναι μόνιμη κατάσταση που η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί ως δεδομένο.
Κι εκεί που περιμένεις έστω μια αναγνώριση του προβλήματος, εμφανίζεται ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος για να εξηγήσει με αφοπλιστική αλαζονεία ότι η άνοδος του τζίρου των σούπερ μάρκετ δεν οφείλεται στην ακρίβεια αλλά σε «καθαρή άνοδο του όγκου συναλλαγών». Με άλλα λόγια: δεν πληρώνετε περισσότερο — απλώς τρώτε περισσότερο. Ένας υπουργός που προτιμά τον σουρεαλισμό από την αλήθεια, σε μια κυβέρνηση που προτιμά τα αφηγήματα από τις λύσεις.
Αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη: όχι θαύμα, αλλά στατιστική φτώχεια που αγγίζει σχεδόν τρία εκατομμύρια ανθρώπους, ακρίβεια που κατατρώει κάθε μισθό και σύνταξη, και μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει την αναλγησία σε επικοινωνιακή στρατηγική.
ΠΗΓΗ: karditsastakra.com
Λιαντίνης: «Δίκη θα ειπεί να μη χαρίζεσαι ποτέ στον εαυτό σου μπροστά στο άδικο, στο ψέμα, στην αδυναμία..»
«Από την άποψη της φυσικής πραγματικότητας ζωντανός άνθρωπος σημαίνει ταυτόχρονα και πεθαμένος. Αφού μια μέρα θα πεθάνει, φέρνει από τώρα που ζει δυνάμει μέσα του αυτή την κατάσταση της ανυπαρξίας του.»
«Η ελληνική τέχνη είναι το γέννημα του αδυσώπητου αλλά και του εξαίσιου κόπου να μετουσιώσει το βάρος του κόσμου σε ελαφράδα ζωής. Η θλίψη που γέννησε στον Έλληνα, η γνωριμία του με το κακό του κόσμου, με το malum physicum καθώς το λεν, παραχώρησε τη θέση της σε μία πικρή αποδοχή, σε μία συναίνεση ανάγκης με τις σκληρές δομές της φύσης. Και το πράγμα έγινε μ’ έναν τρόπο, ώστε την εγγενή συφορά του ανθρώπου να μην τη νοθέψει η δειλία και ο δόλος. Να μην κουκουλωθεί το κακό δηλαδή με την αυταπάτη και το ψέμα.»
«Η τέχνη των Ελλήνων είναι η αποτύπωση της συμπεριφοράς τους να ξεπεράσουν τον πόνο που τους έδινε η γνώση τους για τον κόσμο και για τη θέση του ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Εάν οι Έλληνες δεν έβρισκαν διέξοδο στην τέχνη τους, θα ̓παιρναν τα βουνά και τα όρη. Κάτω από κάθε δέντρο θα μας άφηναν και από μια αγχόνη.»
«Με την τέχνη οι Έλληνες το βαθύ τους πόνο και την τιμιότητα να μην τον ψευτίσουν τα έκαμαν τραγούδι. Έτσι γεννήθηκε η ραψωδία του αοιδού, η λύρα και ο χορός του Αλκαίου και του Αλκμάνα, η διδασκαλία στα θέατρα, ο δωρικός κίονας, το αέτωμα του ναού, το άγαλμα του γλύπτη, το επιτύμβιο επίγραμμα, το πλατωνικό φιλοσόφημα.»
«Γνωρίζουμε πως την τραγωδία των Ελλήνων τη γέννησε το δράμα της ζωής του Διονύσου. Και ο θεός Διόνυσος εικόνιζε μυθικά την πορεία της φύσης από το γέννημό στη χαρά της αύξησης, στην οδύνη του θανάτου, στην ταφή του σπόρου, και στον ξαναγεννημό. Την ώρα που πεθαίνει ο παππούς έχει κιόλας γεννηθεί το εγγόνι του.»
«Όσο ο άνθρωπος θα ζει σε τούτο το γαλαζοπράσινο πλανήτη, και όσο η πολιτική του συνείδηση θα αναζητεί το τέλειο πολίτευμα για να συμβιώνει ειρηνικά και δίκαια στις κοινωνίες του, πάντα θα σημαδεύει σα στόχο τη δημοκρατία του Σόλωνα. Θα γυρίζει προς το κέντρο της, όπως η πυξίδα γυρίζει προς το βοριά.»
«Μ’ ενδιαφέρει λιγότερο, δηλαδή, αν ο τάδε πολίτης είναι πιο ακουστός από μένα, απ’ όσο μ’ ενδιαφέρει να με κοιτάξει ευφρόσυνα ένα κορίτσι μέσα στους μπαχτσέδες, ή να κοιτάξω λυπημένα ένα άστρο που βασιλεύει και να συλλογιστώ ότι έτσι ταχιά θα βασιλέψω κι εγώ.»
«Δίκη θα ειπεί να μη χαρίζεσαι ποτέ στον εαυτό σου μπροστά στο άδικο, στο ψέμα, στην αδυναμία, σ’ αυτό που το νομίζεις συφέρο σου. Και όλες σου τις επιθυμίες να τις αφήνεις να ευδοκιμήσουν και να αυξηθούν όσο και το μπόι σου. Ούτε χιλιοστό περισσότερο.»
Επιλεγμένα αποσπάσματα απο το βιβλίο του Δ. Λιαντίνη, «Τα Ελληνικά»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)