Δευτέρα 27 Απριλίου 2026

Ο Άρειος Πάγος στις υπηρεσίες της κυβέρνησης: Δεν ανασύρει από το αρχείο τη δικογραφία για τις υποκλοπές

Σε μια απόφαση που αναμένεται να πυροδοτήσει έντονες πολιτικές και θεσμικές αντιδράσεις προχωρά ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ο οποίος έκρινε ότι δεν συντρέχουν λόγοι για την ανάσυρση από το αρχείο της υπόθεσης των υποκλοπών, απορρίπτοντας ουσιαστικά κάθε ενδεχόμενο επανεξέτασης μιας υπόθεσης που έχει απασχολήσει έντονα την πολιτική και δικαστική ζωή της χώρας.

Η απόφαση έρχεται σε μια περίοδο όπου το ζήτημα των υποκλοπών εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό κλίμα, κι ενώ είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες -έστω και περιορισμένες- ότι η υπόθεση θα μπορούσε να ανοίξει ξανά μετά τη σχετική κρίση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το δικαστήριο είχε διαβιβάσει την υπόθεση στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, θέτοντας ζήτημα πιθανών περαιτέρω ενεργειών βάσει του άρθρου 43 παράγραφος 6 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Εντούτοις, η διαδρομή αυτή κατέληξε τελικά στον Άρειο Πάγο, όπου και μπήκε οριστική τελεία. Με την από 27 Απριλίου 2026 πράξη του, ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός έκρινε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την επανενεργοποίηση της δικογραφίας, υιοθετώντας μια αυστηρή ερμηνεία ως προς το τι συνιστά «νέο στοιχείο».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, τα δεδομένα που επικαλέστηκε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο δεν πληρούν το κριτήριο των «νέων στοιχείων» που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο. Με αυτόν τον τρόπο, αποκλείεται η ενεργοποίηση της διάταξης που θα επέτρεπε την εκ νέου διερεύνηση, κλείνοντας στην πράξη κάθε θεσμική δίοδο επανεξέτασης.

Στο αρχείο παραμένει η υπόθεση

Η συνέπεια είναι σαφής: η δικογραφία παραμένει στο αρχείο, όπως είχε διαμορφωθεί με βάση το πόρισμα του πρώην αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση, χωρίς καμία απολύτως ανατροπή των συμπερασμάτων του και χωρίς να ανοίγει οποιοδήποτε νέο πεδίο διερεύνησης.

Αναμφίβολα, το βάρος της απόφασης δεν περιορίζεται στο νομικό της περιεχόμενο. Αντίθετα, ενσωματώνει και μια σαφή πολιτική διάσταση, καθώς έρχεται να «σφραγίσει» μια υπόθεση που έχει αποτελέσει σημείο αιχμής στην αντιπαράθεση για τη λειτουργία των θεσμών και τη διαφάνεια στη δημόσια ζωή.

Μέσω της επίκλησης της έλλειψης «νέων στοιχείων» απορρίπτεται κάθε προοπτική περαιτέρω διερεύνησης. Ωστόσο, για ένα σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης και της αντιπολίτευσης, το ερώτημα δεν είναι μόνο νομικό, αλλά βαθιά πολιτικό: αν και κατά πόσο δηλαδή μια υπόθεση τέτοιας βαρύτητας μπορεί να κλείνει χωρίς να εξαντλούνται όλα τα περιθώρια ελέγχου.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Γι’ αυτούς που προδόθηκαν από όσους πρόδωσαν την Χρυσή Αυγή

Ψυχή δεν παραδώσαμε
και δεν τους δώσαμε ποτέ
ύδωρ και γη
γι’ αυτό και έπρεπε
εξόριστοι να είμαστε
μέσα σε βρόμικα κελιά
γιατί ποτέ δεν δώσαμε
ύδωρ και γη
και την Σημαία την Ιερή
κρατήσαμε ψηλά.

Με τα ευτράπελα των ακροδεξιών κομμάτων, που συνεχίζονται και που υποτίθεται ότι αποτελούσαν την «αντισυστημική» ψήφο στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, ένα κύμα απογοήτευσης σκόρπισε στο σώμα των ψηφοφόρων το οποίο ανησυχεί για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδος. Κάνανε τα πάντα για να ξεφτιλιστούν τα ίδια, αλλά και για να ξεφτιλίσουν όσους τους ψήφισαν διά των πράξεων τους. Εύλογη είναι λοιπόν η νοσταλγία για τα χρόνια που μεσουρανούσε η Χρυσή Αυγή σε ποικίλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Συνυπάρχει παράλληλα όμως και ένα αίσθημα κούρασης, παραίτησης, αποπολιτικοποίησης και εν τέλει αποχής από τα κοινά, και ιδιαίτερα από τον εθνικιστικό αγώνα, αγνών ανθρώπων οι οποίοι προδόθηκαν από όσους πρόδωσαν την Χρυσή Αυγή.

Η προσμονή για κάτι καλύτερο πρέπει να συνδυαστεί με την συμμετοχή στον ακτιβισμό και στην συνδιαμόρφωση ενός κινήματος που θα απειλήσει ουσιαστικά το καθεστώς σε καίριες δομές του. Το σύστημα δεν φοβάται την διάσπαρτη ψήφο η οποία κατά καιρούς κατευθύνεται σε κομματίδια δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, φοβάται μόνο τους εθνικιστές ιδεολόγους Χρυσαυγίτες που δεν προσφέρονται για «θελήματα» και αμαρτωλές συμπράξεις.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Οι καλοί και οι κακοί έλεγχοι του Αδώνιδος: Η σύγκρουση με την Κοβέσι και η μνήμη των μνημονίων

Το αμετροεπές ύφος και ο αλαζονικός τρόπος του κ. Γεωργιάδη είναι γνωστά στην ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια, και ακόμη περισσότερα για τους «παροικούντες της Ιερουσαλήμ».

Επιπλέον η πολιτική υποκρισία (κοινώς λεγομένη «κωλοτούμπα) σπάνια εμφανίζεται τόσο απροκάλυπτα όσο στην περίπτωση του. Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα καταγγέλλει την Εισαγγελέα κ. Κοβέσι για «παρεμβάσεις» και αφήνει δηλητηριώδεις αιχμές για τη δημοκρατία, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της πλέον σκοτεινής περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας όπου η εθνική κυριαρχία τελούσε υπό στυγνή επιτήρηση άλλων, συμπαθών  του κ. Γεωργιάδη, διεθνών θεσμών: Την εποχή των Μνημονίων.

Επειδή λοιπόν σε αυτή τη χώρα ευτυχώς δεν χάσαμε όλοι την μνήμη μας και την κρίση μας, ούτε ζούμε στην φαντασμαγορική πολιτεία του Αδώνιδος, ας θυμηθούμε μερικά ενδιαφέροντα γεγονότα από την τραγική εκείνη εποχή, κεντρικό πρόσωπο της οποίας αναδείχτηκε από την πρώτη ημέρα ο κ. Γεωργιάδης:

Στα χρόνια της κρίσης, η παρουσία της «τρόικας» δεν παρουσιάστηκε από τον Γεωργιάδη ως απειλή για τη δημοκρατία. Αντιθέτως, αντιμετωπίστηκε ως  σωτηρία. Και τρόπον τινά «απελευθέρωση». Τότε, οι εξωτερικοί έλεγχοι δεν τον ενοχλούσαν. Τότε, οι παρεμβάσεις ήταν «μεταρρυθμίσεις».

Σήμερα όμως, όταν μια ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή ερευνά τη διαχείριση δημόσιου χρήματος στην οποία είναι ερευνώμενο σχεδόν το σύνολο της «κυβέρνησης των αρίστων», η ρητορική αλλάζει. Ξαφνικά, ο έλεγχος βαφτίζεται «υπέρβαση αρμοδιοτήτων» και η λογοδοσία «πολιτική παρέμβαση».

Η πραγματικότητα είναι απλή, παρά την μεθοδική προπαγάνδα του κ. Γεωργιάδη:  η Εισαγγελεύς κ. Κοβέσι δεν νομοθετεί, δεν κυβερνά, δεν πολιτεύεται στην Ελλάδα. Ερευνά, ως έχει καθήκον και υποχρέωση, την τέλεση ποινικώς κολάσιμων πράξεων (κοινώς απατεωνιών!) οι οποίες έχουν ως βάση την διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων με την μεσολάβηση ή συνέργεια πολιτικών προσώπων. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Άδωνι και τους συν αυτώ... Διότι η έρευνα δεν σηκώνει συνθήματα. Φέρνει στοιχεία, ευθύνες και φυσικά ονόματα. Τώρα αν τα ονόματα είναι όλα από το κόμμα στο οποίο είναι αντιπρόεδρος ο κ. Άδωνις προφανώς δεν ευθύνεται η κ. Κοβέσι γι’ αυτό…

Ας δούμε όμως πως ακριβώς λειτούργει η τακτική Γεωργιάδη:

Παράδειγμα πρώτο: όταν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επισημαίνει κινδύνους διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων, η απάντηση δεν είναι η θεσμική συνεργασία, αλλά η προσωπική επίθεση. Πρόκειται για κλασική τακτική αποπροσανατολισμού: αντί να συζητηθεί το περιεχόμενο των ερευνών, στοχοποιείται ο ερευνητής.

Παράδειγμα δεύτερο: η ειρωνική αποστροφή περί «δημοκρατίας που μας επιτρέπεται» δεν είναι απλώς πολιτική υπερβολή, αλλά μια επικίνδυνη αντιστροφή της πραγματικότητας. Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τη δικαιοσύνη που ελέγχει την εξουσία· απειλείται όταν η εξουσία επιχειρεί να απαξιώσει, και να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη.

Παράδειγμα τρίτο: η επιλεκτική ευαισθησία. Όταν οι δανειστές επέβαλλαν σκληρές πολιτικές με εφιαλτικό κοινωνικό κόστος, με τους Έλληνες να τρώνε από τους κάδους απορριμμάτων και τα ελληνόπουλα να λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, δεν υπήρχε αντίστοιχη ρητορική του κ. Άδωνι περί «υπονόμευσης της δημοκρατίας». Όταν όμως ο έλεγχος στρέφεται προς τη διαχείριση πόρων και πιθανές ευθύνες του πολιτικού εσμού της ΝΔ, τότε ξαφνικά ανακαλύπτεται το πρόβλημα.

Ξεκάθαρο το μοτίβο του κ. Άδωνι: ο διεθνής έλεγχος είναι αποδεκτός όταν εξυπηρετεί την εξουσία και ανεπιθύμητος όταν την εκθέτει.

Η τρόικα και οι λοιποί θεσμοί των Μνημονίων προφανώς δεν ενοχλούσαν τον κ. Άδωνι γιατί τον εξυπηρετούσαν… Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επί εποχής Μνημονίων και «Θεσμών» ξεκίνησε την κυβερνητική του καριέρα από την κυβέρνηση Παπαδήμου (τότε ως «απόφοιτος του ΙΕΚ Καρατζαφέρης») για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα με την καινούργια του κόμη και το εξωτικό του μαύρισμα.

Η στοχοποίηση της Εισαγγελέως Κοβέσι εκ μέρους του κ. Άδωνι δεν αφορά προφανώς το πρόσωπό της, αλλά τον ίδιο τον θεσμό της ανεξάρτητης έρευνας. Αν περάσει η λογική ότι κάθε έλεγχος μπορεί να βαφτιστεί «πολιτική παρέμβαση», τότε ανοίγει ο δρόμος για πλήρη απονομιμοποίηση κάθε μηχανισμού λογοδοσίας.

Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, το ελάχιστο αναμενόμενο από έναν υπουργό δεν είναι απλώς να συμφωνεί με κάθε θεσμικό έλεγχο, αλλά πρώτα και κύρια  να τον σέβεται. Να απαντά με στοιχεία, και όχι με ατάκες. Να υπερασπίζεται τους θεσμούς, και όχι να τους υπονομεύει όταν δεν εξυπηρετούν τις ιδεοληψίες του ή ό,τι άλλο…

Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει συνειδητά τον αντίθετο δρόμο. Και αυτή η επιλογή δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο, αλλά εκθέτει συνολικά το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και, κυρίως, τη σχέση της εξουσίας με τη λογοδοσία.

Γιατί σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι ποιος ενοχλείται από τον έλεγχο. Το ερώτημα είναι ποιος έχει λόγο να τον φοβάται. Και σίγουρα αυτή δεν είναι η Εισαγγελεύς Κοβέσι

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Best of Richard Wagner

  

00:00:00 Lohengrin, WWV 75, Act I Part: Prelude (1) 00:07:59 Tannhäuser, WWV 70 Part: Overture (1) 00:22:47 Tristan and Isolde, Act I Part: Prelude (3) 00:25:52 Tristan und Isolde, WWV 90, Act III Part: "Love Death" (1) 00:44:28 Die Walküre, WWV 86B, Act III, Scene 1 Part: "Ride of the Valkyries" (4) 00:49:59 Lohengrin, WWV 75, Act III Part: Introduction (1) 00:52:59 Die Meistersinger von Nürnberg, WWV 96 Part: Overtüre (3) 01:03:18 Die Meistersinger von Nürnberg, WWV 96, Act I Part: Prelude (2) 01:11:49 Parsifal, WWV 111 Part: Overture (5) 01:26:18 Der fliegende Holländer, WWV 63 Part: Overture (5) 01:36:44 Das Liebesverbot, WWV 38 Part: Overture (5)

Performers

(1) Tbilisi Symphony Orchestra

(2) Berlin State Opera Orchestra

(3) Saint Petersburg Symphony Orchestra

(4) Orchestra New Philharmony Saint Petersburg

(5) Saint Petersburg Philharmonia