omni
ΠΑΥΛΟΣ Χ. ΓΚΑΣΤΑΡΗΣ
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Ο μύθος του Πολυτεχνείου και ο… θρύλος της Ηλένιας
Για εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες νεκρούς φοιτητές στο Πολυτεχνείο, έκανε λόγο η μαρξιστική προπαγάνδα μετά το… σωτήριον έτος 1974. Μάλιστα, είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι τους έθαψαν ομαδικώς (για να τους αποκρύψουν) στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Προς ανεύρεση των «ηρωικών νεκρών», ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δ. Μπέης, κατέσκαψε το νεκροταφείο της περιοχής του, αλλά φευ, νεκρούς σε ομαδικούς τάφους… δεν ανακάλυψε.
Μία εκ των «ηρωικών νεκρών του Νοέμβρη», ήτο και η Ηλένια
Επρόκειτο για μια πανέμορφη κοπέλα, το σκίτσο της οποίας ετοποθετήθη ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες των υπολοίπων ανύπαρκτων νεκρών, που «κοσμούσαν» κάθε επιφάνεια του κτιρίου, κατά την πρώτη επέτειο του «ηρωικού Νοέμβρη».
Κάτω από το σκίτσο, τοποθετήθηκε κι ένα σημείωμα το οποίο έλεγε τα εξής συγκινητικά:
«Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου.
Είναι το κορίτσι μου.
Χάθηκε το βράδυ της σφαγής.
Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της.
Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει».
Η κομμουνιστική εφημερίς “Αυγή”, ανέλαβε εργολαβικώς την προώθηση της ιστορίας, υπό τον τίτλον «Τι απόγινε η Ηλένια μου;
Η τραγωδία ενός αγοριού που ψάχνει ακόμα για το δολοφονημένο κορίτσι του» και τον υπότιτλο: «Ηλένια Ασημακοπούλου.
Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρα από σφαίρα.
Τι απόγινε;».
Η Ηλένια έγινε θρύλος και σύμβολο του… αγώνος.
Όλοι ομιλούσαν περί αυτής και κατέθεταν στεφάνια στη μνήμη της.
Τελικώς, απεδείχθη ότι ο φοιτητής Ηλιόπουλος, ο οποίος είχε αναρτήσει το σκίτσο, το είχε πάρει από… διαφήμιση σαμπουάν, κι ότι η «ηρωική νεκρή» Ηλένια ήταν… φωτομοντέλο της αγγλικής εταιρίας παρασκευής σαμπουάν με την επωνυμία «ΜΠΡΕΚ».
Η σχετική διαφήμιση είχε δημοσιευθεί σε πολλά ξένα περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του γνωστού «Vogue».
Το δε όνομα του μοντέλου ήταν Νάνσυ Κρίντλαντ, από την Νέα Ζηλανδία,
κάτοικος Λονδίνου, η οποία δεν είχε επισκεφθεί ποτέ την Αθήνα κι ούτε
εγνώριζε κατά που πέφτει το… Πολυτεχνείο των Αθηνών.
Η άδοξος κατάληξις του παραμυθιού;
Ο ευφάνταστος και απατεωνίσκος κομμουνιστής φοιτητής, κατεδικάσθη -εν κρυπτώ- σε φυλάκιση οκτώ μηνών (για διασπορά ψευδών ειδήσεων), στις 18/02/1975 και η μαρξιστική προπαγάνδα έπεσε με τα μούτρα στους… υπολοίπους «ηρωικούς νεκρούς».
Αποφεύγοντας, όμως, να δίδει στην δημοσιότητα σκίτσα, φωτογραφίες και ονόματα.
Προφανώς, σεβόμενη την… ανωνυμία τους!
ΠΗΓΗ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
Τους λένε Αρτέμη*
Ένα από τα επικερδέστερα επαγγέλματα στην Ελλάδα, που προσέφερε σιγουριά και εξέλιξη στο μεταπολιτευτικό οικοσύστημα, ήταν εκείνο του «αντιστασιακού»
Παναγιώτης Λιάκος
Κάποια στιγμή, σε μια από τα εκατομμύρια των εκπομπών για την απριλιανή δικτατορία, ειπώθηκε το ακόλουθο (υπερβολικό μεν, ενδεικτικό μιας πραγματικότητας δε): «Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που διπλασίασε σε μια νύχτα τον πληθυσμό της. Είχε περίπου 10.000.000 χουντικούς και σε χρόνο μηδέν απέκτησε 10.000.000 αντιστασιακούς». Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Η συντριπτική πλειονότητα του λαού δεν έκανε αντίσταση.
Αν αντιστεκόταν, στα σοβαρά, έστω το 5% του πληθυσμού, το καθεστώς δεν θα άντεχε να ξεπεράσει σε διάρκεια ούτε τα 90 λεπτά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Στις καθυστερήσεις θα βρίσκονταν άπαντες στα κάτεργα. Από την άλλη, οι «αντιστασιακοί» που ήθελαν να εισπράξουν τοις μετρητοίς την αντιπάθειά τους για τους δικτάτορες, την οποία, φυσικά, σπανίως εκδήλωναν δημοσίως, έκαναν τόσο θόρυβο στη Μεταπολίτευση, που δύσκολα θα κατόρθωνε να προκαλέσει σύσσωμος ο ελληνικός λαός. Η νομενκλατούρα της Αριστεράς στην υπόθεση «Αντίσταση» μυρίστηκε ψητό. Αυτοί οι χαρισματικοί «ιδεολόγοι» είναι σπουδαία λαγωνικά, κυνηγόσκυλα του χρήματος. Ένα κέρμα να σου πέσει κάτω, «αντιστασιακός» της Μεταπολίτευσης θα το ακούσει πρώτος και θα έρθει να το μαζέψει.
Αλαλούμ
Η πειστικότερη περιγραφή της υποκρισίας και της ατόφιας γελοιότητας που χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους δίνεται από τον Χάρρυ Κλυνν στην ταινία «Αλαλούμ». Εκεί περιλαμβάνεται ένα σκετς που τιτλοφορείται «Μελόπραμα!». Το έχει σκηνοθετήσει ο Γιάννης Σμαραγδής (ο σκηνοθέτης της ταινίας «Καποδίστριας»). Το σκετς είναι τόσο καυστικό για τα σαπρόφυτα της παράταξης όπου ανήκε ο σπουδαίος σατιρικός καλλιτέχνης Χάρρυ Κλυνν, που δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί ούτε η Μάργκαρετ Θάτσερ στο τσακίρ κέφι της. Ο πρωταγωνιστής συστήνεται ως «Αρτέμης». Φοράει καπαρντίνα, έχει μουστάκι παχύ και κόκκινη κασκολάρα.
Μένει σε σπιταρώνα, με πανάκριβα έπιπλα και άνετους χώρους. Διαβάζει εγκυκλοπαίδεια της UNESCO και κλαίει για τα παιδιά που πεινάνε. Τραγουδάει στίχους από το «Μελαχρινάκι» (με πότισες φαρμάκι) και μιλάει κουλτουριάρικα. Ταυτόχρονα τσακίζει τα πανάκριβα και πάμπολλα εδέσματα που βρίσκονται στο τραπέζι του. Κάποια στιγμή γραπώνει ένα μαχαίρι και ο θεατής αρχίζει να νομίζει ότι ο Αρτέμης, σε μια έκρηξη αυτογνωσίας και τύψεων, είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει. Πριτς! Εκείνος απλώς κόβει αποφασιστικά μια κομματάρα από τούρτα. Το φινάλε του σκετς βρίσκει τον Αρτέμη στην τουαλέτα, όπου εκεί εκδηλώνει το πραγματικό Εγώ του. Ο Χάρρυ Κλυνν έχει δίκιο. Τους λένε Αρτέμη!
*Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 17 Νοεμβρίου 2012 και επαναδημοσιεύτηκε κατά καιρούς. Είναι πολλοί οι αναγνώστες της στήλης που το θυμούνται κάθε φορά που το ημερολόγιο πλησιάζει την 17η Νοεμβρίου. Σήμερα… παίζει ξανά σε επανάληψη λόγω λαϊκής απαίτησης. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι κάθε χρόνο οι παρακλήσεις για επαναδημοσίευση αντί να μειώνονται ή να μηδενίζονται, αυξάνονται. Κι αυτό λέει πολλά για την οργή και την αηδία που νιώθουν σκεπτόμενοι πολίτες για την άγρια εκμετάλλευση του… αγώνα των φοιτητών του 1973 από τη μεταπολιτευτική κλεπτοκρατία.
ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026
Τα δικά μας «πολυτεχνεία»
Το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα θα γιορτάσει την επέτειο
του πολυτεχνείου. Την επέτειο που ουσιαστικά οριοθέτησε την ίδια την
μεταπολίτευση. Δεν θα αναφερθώ στο τι ήταν το πολυτεχνείο, τι έγινε εκεί, τι
δεν έγινε. Αν έπαιξε κάποιο ρόλο στην ανατροπή του απριλιανού καθεστώτος, αν
ήταν σκηνοθετημένο, αν οι ξένες μυστικές υπηρεσίες το ήθελαν, αν η αριστερά το
χαρακτήριζε ή όχι προβοκάτσια. Αν οι νεκροί ήταν ή όχι εντός του χώρου του
ιδρύματος, τι ρόλο είχαν οι πρωτεργάτες της «εξέγερσης».
Όλα αυτά θα κριθούν τελικά από τον ιστορικό του μέλλοντος, χωρίς κομματικές
προκαταλήψεις, χωρίς υποκειμενισμούς. Και μέχρι να γίνει αυτό, κάθε χρόνο θα
βλέπουμε το ίδιο σκηνικό: τις καταθέσεις στεφάνων, τις πορείες, άλλοτε με
επεισόδια και άλλοτε χωρίς, τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, τα επετειακά
αφιερώματα των καναλιών. Η αριστερά, με επιδέξιο τρόπο, δημιούργησε μία
επέτειο, έφτιαξε έναν μύθο. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Έφτιαξε έναν μύθο
που κράτησε μέχρι σήμερα, αν και αρχίζει κάπως να ξεθωριάζει. Τον μύθο της
αντίστασης, της οργάνωσης, της δημιουργίας ενός μαζικού νεολαιίστικου
κινήματος, που έγινε εξέγερση και έριξε τον Παπαδόπουλο. Τον μύθο της αυτό, την
επέτειο της αυτή, η αριστερά την προστάτευσε και την ανέδειξε. Βοήθησε και σε
αυτό η δήθεν «δεξιά» με τις γνωστές ιδεολογικές της παραχωρήσεις. Γνωστή η
ιστορία αυτή...
Έτσι έκανε η αριστερά. Έφτιαξε τα πολυτεχνεία της. Κάτι που ποτέ η άλλη πλευρά
δεν έκανε, ενώ θα μπορούσε. Θα απορήσει κανείς. Τι πολυτεχνεία λες; Τι είναι
αυτά. Και όμως: και για όσους ήταν απέναντι από τους αριστερούς, υπήρχαν
«πολυτεχνεία». Για όσους δεκαετίες τώρα, αντιστάθηκαν στο "κόκκινο"
κατεστημένο. Μέσα σε πανεπιστήμια, σχολεία και άλλους μαζικούς χώρους. Για
όσους ήταν φοιτητές και δεν ήταν μαρξιστές, δεν ήταν κνίτες ή ρηγάδες, δεν ήταν
στο ΕΚΚΕ ή στο Μ-Λ ΚΚΕ. Για όσους πήγαιναν να δώσουν μάθημα και έπρεπε να
πλακωθούν στο ξύλο για να φτάσουν στην είσοδο του αμφιθεάτρου. Για όσους οι
συμφοιτητές τους, τους κόβανε ακόμα και την καλημέρα, απλά και μόνο επειδή δεν
ήταν αριστεροί. Για όσους μπήκαν ακόμα και σε παρατάξεις που δεν συμφωνούσαν
απόλυτα με το ιδεολογικό τους στίγμα, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελαν "κόκκινα"
πανεπιστήμια και σχολεία. Για όσους αφισοκολλούσαν στην Σόλωνος, την Κάνιγγος
και την Ακαδημίας και δέχονταν επιθέσεις, με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Για
όσους τραυματίστηκαν, για όσους κινδύνεψαν. Για όσους έπαιξαν ξύλο επειδή
ήθελαν να κάνουν μία εκδήλωση για την Κύπρο ή την Βόρειο Ήπειρο στις σχολές
τους. Για όσους αποβλήθηκαν από τα σχολεία τους επειδή τους τράβαγαν
φωτογραφίες στου Μακρυγιάννη. Για όλους αυτούς που δεν μπόρεσαν να πάρουν
πτυχίο από τις σχολές τους, εξ' αιτίας της ιδεολογικής τους άποψης.
Για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν απλά για να μην κάνουν ό,τι θέλουν οι
αριστεροί μέσα στα πανεπιστήμια. Για όλους όσους αγωνίστηκαν ενάντια στην
"κόκκινη" βία και την ιδεολογική τρομοκρατία. Για όλους αυτούς, τους
καθημερινούς ανθρώπους, τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που τους είπαν
φασίστες, που τους χαρακτήριζαν ακραίους και περιθωριακούς. Που όμως σε κάποια
στιγμή της ζωής τους όρθωσαν το ανάστημά τους και έδωσαν τον δικό τους αγώνα.
Τον οποίο μπορεί πολιτικοί να τον πρόδωσαν ή να τον έστρεψαν αλλού. Εκείνοι
όμως έκαναν το ιδεολογικό τους χρέος. Για όλους εκείνους λοιπόν που έφτιαξαν τα
δικά μας «πολυτεχνεία». Για όλους εκείνους, που πάντα είχαν μία Σημαία να
υπερασπίζονται...
Τάσος Δημητρακόπουλος
ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
«Πολυτεχνείο» 1973: ένας προπαγανδιστικός μύθος του καθεστώτος

Έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας από την πολυδιαφημισμένη «εξέγερση» των «φοιτητών» του Πολυτεχνείου, και δυστυχώς ο Λαός μας θα υποστεί για ακόμη μια χρονιά την γνωστή, μονότονη πλέον πλύση εγκεφάλου: ανιαροί λόγοι θα εκφωνηθούν, σχολικές εορτές–παρωδία θα διοργανωθούν, καταθέσεις στεφάνων και πορείες ετερόκλητων όχλων θα τελεστούν. Τέλος, κατά τις βραδινές ώρες θα παρελάσουν στα τηλεοπτικά πάνελ οι συνήθεις ύποπτοι. Δηλαδή οι γνωστοί μεσήλικες κύριοι και κυρίες, όλοι τους βολεμένοι, μοσχαναθρεμμένοι και με… μπόλικο μπότοξ τινές εκ των κυρίων, για να μας αφηγηθούν για χιλιοστή φορά τις περιπέτειές τους ως «ηρωικοί» θαμώνες του «Πολυτεχνείου». Πρόκειται για φτηνή παράσταση θεάτρου σκιών, που ευτυχώς, κόβει όλο και λιγότερα εισιτήρια.
«Πράκτορες και Προβοκάτορες»
Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί από την περίφημη Μεταπολίτευση για να μας πείσουν για τους εκατοντάδες ή και χιλιάδες νεκρούς φοιτητές. Μέχρι και φανταστικές ιστορίες για αγρίους εφευρέθηκαν, όπως της κατά φαντασίαν αγνοούμενης Ηλένιας Ασημακοπούλου, η οποία απεδείχθη ένα κακοστημένο μοντάζ. Η εικονιζόμενη τάχα Ηλένια, για την μοίρα της οποίας έκλαιγε με αναφιλητά σύμπας ο «προοδευτικός κόσμος» της Μεταπολιτεύσεως, αποδείχθηκε εν τέλει πως δεν ήταν παρά μια φωτογραφία ενός φωτομοντέλου από την Σουηδία που πόζαρε σε διαφημιστική εταιρεία. Απέναντι σε όλους αυτούς, το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά είναι καταπέλτης: ουδείς νεκρός εντός του Πολυτεχνείου.
Ποιος όμως ήταν ο κινητήριος μοχλός της όλης αυτής υποθέσεως; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό ίσως μας δίνει το όγδοο τεύχος της Πανσπουδαστικής. Έντυπο όχι κάποιας «ακροδεξιάς» οργανώσεως, αλλά του… τιμημένου Κ. Κ. Ε., στο οποίο χαρακτηρίζονται οι συνωθούμενοι «νεαροί» του Πολυτεχνείου ως «προβοκάτορες». Τυχαίο;
Πλέον μετά και την εμπειρία των περίφημων «πορτοκαλί επαναστάσεων», τις οποίες υποκινούν οι Αμερικανοσιωνιστές για να αποσταθεροποιούν εχθρικά σε αυτούς καθεστώτα, έχουμε ισχυρές ενδείξεις πως και το «Πολυτεχνείο» μια τέτοια επιχείρηση ήταν. Μια επιχείρηση προβοκατόρων με ιθύνοντα νου την Νέα Υόρκη και εκτελεστικό βραχίονα πράκτορες, προβοκάτορες και αριβίστες, πλαισιωμένους από τους συνήθεις «χρήσιμους ηλίθιους», για να αντικαταστήσουν το στρατιωτικό καθεστώς με μια πιο «βολική» κατάσταση. Η «πρόβα τζενεράλε» είχε δοθεί άλλωστε με τον περίφημο φοιτητικό Μάη του ’68, μια άλλη βρώμικη επιχείρηση των Αμερικανών με σκοπό την πτώση της κυβέρνησης στην Γαλλία.
Η μεγάλη απάτη: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία»
Μας λέγουν πως δήθεν το Πολυτεχνείο έγινε για να εξασφαλίσει ο Λαός μας «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Μισόν αιώνα μετά, εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να απαντούμε στον μεταπολιτευτικό μαρξιστικό εσμό και στους φοβικούς αστούς συνοδοιπόρους τους ως εξής:
Μισός αιώνας Μεταπολίτευσης άρκεσε, αφού διαφθείρατε πρώτα τον Λαό με «άρτον και θεάματα», για να χρεοκοπήσετε το κράτος και να καταδικάσετε εκατομμύρια νέων Ελλήνων στην ανεργία και στην μετανάστευση. Μισός αιώνας Μεταπολίτευσης άρκεσε, αφού θεμελιώσατε τον «πολυπολιτισμό» σας, για να διαλύσετε την Ελληνική Παιδεία, τον Ελληνικό Πολιτισμό και να μετατρέψετε τον Λαό μας σε καταναλωτικό όχλο. Τέλος, μισός αιώνας Μεταπολίτευσης άρκεσε, αφού υπογράψατε Μνημόνια υποταγής, να καταστήσετε τον Λαό μας σκλάβο της Διεθνούς των Τοκογλύφων και των Ξένων Δυνάμεων.
Επειδή, λοιπόν, ο αγώνας για την απελευθέρωση της Πατρίδος μας είναι πάνω από όλα Αγώνας Ιδεολογικός, καθήκον μας είναι να διαφωτίσουμε τους νέους ανθρώπους για την μεγάλη απάτη του «Πολυτεχνείου». Το «Πολυτεχνείο» είναι το σύμβολο της Μεταπολίτευσης, είναι το σύμβολο μιας χρεοκοπημένης γενιάς, είναι το σύμβολο της μεγάλης μας δυστυχίας. Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, η απελευθέρωση της Πατρίδος μας περνάει μέσα από την κατεδάφισή του.
Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ιστορίας
ΠΗΓΗ: antepithesi.gr
ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗΣ! Το «γελαστό παιδί» δεν το σκότωσαν φασίστες ούτε ήταν στο Πολυτεχνείο... ήταν Ιρλανδός μαχητής που πήγε από βόλι συμπολεμιστή του
ΑΝΑΘΕΜΑ
ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΤΑΡΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ"...
Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Οι στίχοι είναι του Ιρλανδού ποιητή Brendan Behan (1923 – 1964) ) και
μεταφράστηκε από το Βασίλη Ρώτα. Μελοποιήθηκε στο Παρίσι από το Μίκη Θεοδωράκη,
τον Οκτώβρη του 1961
Το 1962 ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά με την ερμηνεία της Ντόρας Γιαννακοπούλου
και το Δημήτρη Φάμπα στην κιθάρα. Έγινε παγκοσμίως γνωστό με την ερμηνεία της
Μαρίας Φαραντούρη στο δίσκο “Ένας Όμηρος’’ που κυκλοφόρησε 10 χρόνια αργότερα.
Ιστορική αναφορά
Το τραγούδι δεν αναφέρεται μόνο στη Βρετανική κατοχή των Ιρλανδών αλλά, κυρίως,
στην εμφύλια διαμάχη που ακολούθησε μετά την αυτονομία της Ιρλανδίας. Γι’ αυτό
και ο αρχικός στίχος ήταν “σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί”, αφού το
“γελαστό παιδί” σκοτώθηκε από σφαίρα συμπατριώτη του Ιρλανδού και όχι από “βόλι
Εγγλέζου”. Το τραγούδι, δηλαδή, είναι ένας θρήνος των συμπολεμιστών του, γιατί
το γελαστό παιδί δεν πέθανε τιμημένα στη φυλακή από απεργίας πείνας ή από βόλι
των Εγγλέζων, αλλά από το “άτιμο βόλι” των ομοεθνών του Ιρλανδών (εμφύλιος
πόλεμος).
ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ, ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟ;;;
ΠΗΓΗ: www.stoxos.gr



