Το κράτος πουλάει έγγραφα (με το στανιό)

Ο εξουθενωμένος πολίτης είναι πιο εύκολα ελέγξιμος από τη χειριστοκρατία που αυτοδιαφημίζεται σαν ελίτ

Παναγιώτης Λιάκος

Κάποιες από τις παλιές ταυτότητες ήταν ολοκαίνουργες το 2000. Έπρεπε να αφαιρεθεί το θρήσκευμα βεβαίως βεβαίως, το αποτύπωμα και το ονοματεπώνυμο του/της συζύγου. Ε, ναι. Μην τυχόν και βλέπανε τα άτομα του καθεστώτος Σημίτη ότι είμαστε τίποτις ορθόδοξοι χριστιανοί. Ούτε ονόματα συζύγων και αποτυπώματα. Θα προσβάλλονταν ιδιαίτετα οι «φίλοι» του Κώστα -είναι μακέτο- Σημίτη. Έτσι ο πολίτης θα ερχόταν εγγύτερα στα οργουελιανά πρότυπα του μυθιστορήματος «1984».

Με τούτα και μ’ εκείνα, όσοι παίρνουν στα σοβαρά τις κυβερνήσεις βγάλανε «νέες» ταυτότητες, που πάλιωσαν σε χρόνο μηδέν. Το 2007 μας είπαν ότι ήταν υποχρέωσή μας να βγάλουμε πιο νέες ταυτότητες, που να έχουν και λατινικούς χαρακτήρες. Ήμασταν, γαρ, έτοιμοι να κάνουμε διεθνή καριέρα (να, σαν την Αννα Βίσση, που νόμιζε ότι με τη σαχλαμαρίτσα «Everything I Am» θα έκανε στράκες στα ξένα). Θα έπρεπε το ονοματεπώνυμό μας να γράφεται και στα εγγλέζικα.

Τώρα οι ολοκαίνουργες πάλιωσαν και πρέπει να βγάλουμε σούπερ ούλτρα νέες. Για μια επιπλέον φορά όσοι παίρνουν στα σοβαρά τις κυβερνήσεις βγάλανε τις ακόμα πιο «νέες» ταυτότητες, που πάλιωσαν σε χρόνο μηδέν. Τώρα μας λένε ότι τον Αύγουστο του 2026 όλες οι «παλιές» ταυτότητες θα πάψουν να ισχύουν οριστικά ως ταξιδιωτικά έγγραφα και έγγραφα ταυτοποίησης.

Πάλι πρέπει να εκδώσουμε πιο «νέες» που θα έχουν και «βιομετρικά» στοιχεία. Οι βασικοί στόχοι πίσω από την απόφαση είναι τρεις:

1. Η άγρια χαρά που νιώθουν όλα τα καθάρματα που βαστούν την μπαγκέτα του γραφειοκράτη μαέστρου όταν ταλαιπωρούν τους υπηκόους. Φαίνεται και στο βλέμμα τους η σκοτεινή ηδονή όταν ισχυρίζονται ότι «ωφελούν», ενώ περιγράφουν τις διαδικασίες, τα κερατόσημα και τις ταλαιπωρίες που εκείνοι επινόησαν. Ο εξουθενωμένος πολίτης είναι πιο εύκολα ελέγξιμος από τη χειριστοκρατία που αυτοδιαφημίζεται σαν ελίτ.

2. Με τα βιομετρικά φακελώματα ερχόμαστε ακόμα πιο κοντά στα οργουελιανά πρότυπα του «1984» – κι αυτά ξετρελαίνουν την ελίτ των αλήτ.

3. Το κράτος (δηλαδή όσοι το απομυζούν) θα κονομήσει το δεκαρικάκι που θα πληρώσεις ως… παράβολο για να σου επιτρέψουν να έχεις το δημόσιο έγγραφο που εκείνοι αποφάσισαν ότι υποχρεούσαι να αποκτήσεις. Ωραία μπίζνα να επινοείς δημόσια έγγραφα και μετά να τα μοσχοπουλάς με το στανιό στα κορόιδα.

Το γεγονός ότι μας κοροϊδεύουν και το καταδιασκεδάζουν είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Μας έχουν φακελώσει από χίλιες μεριές και λένε ότι δεν είναι αρκετό και χρειάζεται κι άλλο, πιο «επιστημονικό», πιο μαζικό φακέλωμα. Δεν τους φτάνουν οι αριθμοί του πολίτη, οι ΑΜΚΑ, οι αριθμοί ταυτότητας, οι ΑΦΜ, τα δεδομένα των τραπεζών, οι φορολογικές δηλώσεις, τα Ε9, τα διαβατήρια, οι αριθμοί στρατιωτικού μητρώου, η φακελάρα που μας έχουν ανοίξει στην Ασφάλεια ή την ΕΥΠ, κι όλα τα υπόλοιπα. Θέλουν κι άλλα. Και έπειτα από λίγο καιρό πάλι θα σου πουν ότι αυτό δεν φτάνει και να τους δώσεις και λίγο από το DNA σου για να τσεκάρουν αν υπάγεσαι σε άλλη οντολογική (άρα και φορολογική) κλίμακα.

Σταματήστε τώρα την ανάγνωση του αναρχο-ανατρεπτικού κειμένου, κλείστε αγχωμένοι ραντεβού με το αστυνομικό τμήμα της αρεσκείας σας (αν βρείτε) και ετοιμάστε το δεκαρικάκι για να το σπρώξετε στο τσιφλίκι του Μητσοτάκη.

Α, και κάτι για το τέλος. Στη φωτογραφία στην ταυτότητα απαγορεύονται τα χαμόγελα. Μόνο όσοι κονομάνε από τους φόρους σας δικαιούνται να χαμογελούν…

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Μηνύματα από το μέλλον

Ο εξαιρετικά καμπυλωμένος χωροχρόνος μπορεί να στρεβλώσει το αίτιο και το αιτιατό (τουλάχιστον μαθηματικά), δημιουργώντας κανάλια για επικοινωνία προς το παρελθόν

Ένας υποθετικός “βρόχος” στον χωροχρόνο, όπου ένας παρατηρητής θα μπορούσε να συναντήσει τον εαυτό του στο παρελθόν.

Αν κάτι επιτρέπεται από τους νόμους της φυσικής, τότε οι επιστήμονες μπορούν να υποθέσουν ότι αποτελεί μαθηματική δυνατότητα, όχι όμως κατ’ ανάγκην ότι υπάρχει στη φύση. Υπό αυτό το σκεπτικό, ορισμένες εξωτικές δομές του χωροχρόνου που ονομάζονται κλειστές χρονοειδείς καμπύλες ίσως να είναι θεωρητικά δυνατές και ενδέχεται να επιτρέπουν σε ένα μήνυμα να ταξιδέψει από το μέλλον στο παρελθόν, αν και δεν γνωρίζουμε αν μπορούν να υπάρξουν σε ρεαλιστικές φυσικές συνθήκες.

Μια νέα μελέτη υπολόγισε πόση πληροφορία μπορεί να σταλεί πίσω στον χρόνο μέσω κλειστών χρονοειδών καμπυλών. Η γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν προβλέπει ότι αυτά τα χωροχρονικά μονοπάτια μπορούν να σχηματιστούν σε ορισμένες ακριβείς λύσεις των εξισώσεών της, σε συνθήκες έντονα καμπυλωμένου, περιστρεφόμενου χωροχρόνου, όπως στο ιδανικό μαθηματικό πρότυπο μιας περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας. «Ο χωροχρόνος μπορεί να καμπυλωθεί τόσο πολύ, ώστε να προχωράς ανυποψίαστα μπροστά στον χρόνο και έπειτα να συναντήσεις τον εαυτό σου στο παρελθόν», λέει ο συν-συγγραφέας της μελέτης Seth Lloyd, επιστήμονας κβαντικής πληροφορικής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT). Βέβαια εννοείται πως αυτό περιγράφει ιδανικοποιημένες λύσεις και όχι επιβεβαιωμένα αστροφυσικά σενάρια.

Σύμφωνα με την γενική σχετικότητα, σε μια περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα, η ιδιομορφία (singularity), στο ιδανικό μοντέλο Kerr, το θεωρητικό σημείο άπειρης πυκνότητας στο κέντρο, είναι στην πραγματικότητα ένας μονοδιάστατος δακτύλιος, με κλειστές χρονοειδείς καμπύλες να σχηματίζουν τόξα γύρω του. Κανείς δεν γνωρίζει αν αυτές οι χωροχρονικές δομές υπάρχουν όντως στο σύμπαν μας, και πολλοί φυσικοί θεωρούν ότι κβαντικά ή ημικλασικά φαινόμενα ίσως τις αποτρέπουν. Όμως γνωρίζουμε, ότι οι μαύρες τρύπες είναι άφθονες στο διάστημα και ότι οι περισσότερες από αυτές περιστρέφονται. Αυτό όμως δεν αρκεί για να συμπεράνουμε ότι οι κλειστές χρονοειδείς καμπύλες υπάρχουν πράγματι στη φύση.

Η έμπνευση για τη μελέτη προήλθε εν μέρει από μια ταινία. «Στις αρχές του 2025 παρακολούθησα την ταινία Interstellar», λέει ο Kaiyuan Ji, μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Cornell ο οποίος, μαζί με τον σύμβουλό του Mark Wilde, συνεργάστηκε με τον Lloyd στη νέα έρευνα. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό Physical Review Letters [Kaiyuan Ji, Seth Lloyd, and Mark M. Wilde. «Retrocausal Capacity of a Quantum Channel: Communicating through Noisy Closed Timelike Curves»]. Ωστόσο, η εργασία δεν αποδεικνύει ότι τέτοια κανάλια υπάρχουν σε πραγματικές μαύρες τρύπες. Μελετά ένα θεωρητικό κβαντικό μοντέλο επικοινωνίας μέσω κλειστών χρονοειδών καμπυλών με εκ των υστέρων επιλογή (postselected closed timelike curves, P-CTC).

Στην ταινία, ένας αστροναύτης που τον υποδύεται ο Matthew McConaughey ταξιδεύει πολύ κοντά σε μια μαύρη τρύπα και στέλνει ένα μήνυμα στην κόρη του στο παρελθόν. Ο Ji συνειδητοποίησε ότι η πλοκή ήταν χρήσιμη ως εννοιολογική αναλογία με ένα ερώτημα που ο ίδιος και οι συνάδελφοί του είχαν θέσει σε προηγούμενη έρευνα.

Η ομάδα αποφάσισε να διερευνήσει πώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν καλύτερα οι κλειστές χρονοειδείς καμπύλες για τη μετάδοση πληροφοριών μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος. «Η στρατηγική έχει διαφορετική δομή από την επικοινωνία προς τα εμπρός στον χρόνο», σημειώνει ο Ji. «Η βασική διαφορά είναι ότι ο αποστολέας στο μέλλον έχει μνήμη του τι συνέβη στο παρελθόν, και αυτό προκαλεί έναν αιτιακό βρόχο. Έχεις πλέον την ικανότητα να κάμψεις την πιθανότητα επιτυχίας». Στο πλαίσιο της μελέτης, αυτά αφορούν τις πληροφοριακές ιδιότητες ενός θεωρητικού κβαντικού καναλιού και όχι μια παρατηρημένη αστροφυσική διάταξη.

Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι το κανάλι ίσως να έχει κάποιο θόρυβο, παρεμβολές που εμποδίζουν τη διέλευση της μέγιστης ποσότητας πληροφοριών. Διαπίστωσαν όμως ότι η μνήμη του αποστολέα για το παρελθόν μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση αυτού του θορύβου. «Ας υποθέσουμε ότι ρίχνεις ένα μήνυμα σε μια μαύρη τρύπα στο μέλλον και αυτό αναδύεται από την ίδια μαύρη τρύπα στο παρελθόν, αλλά το μήνυμα αλλοιώνεται ή χάνονται τμήματά του», λέει ο Lloyd. Αυτό το παράδειγμα λειτουργεί ως εικονογράφηση του μαθηματικού μοντέλου και όχι ως περιγραφή φυσικής διαδικασίας: η εργασία δεν δείχνει ότι ένα πραγματικό μήνυμα μπορεί να σταλεί σε πραγματική μαύρη τρύπα και να αναδυθεί στο παρελθόν.

Τα ευρήματα αυτά θα μπορούσαν να έχουν ενδιαφέρουσες προεκτάσεις για τον κβαντικό υπολογισμό, δηλώνει ο Giulio Chiribella, επιστήμονας κβαντικής πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. Ο Chiribella έχει μελετήσει την πιθανότητα προσομοίωσης κλειστών χρονοειδών καμπυλών σε εργαστήριο στη Γη. Εδώ “προσομοίωση” σημαίνει αναπαραγωγή ορισμένων μαθηματικών-πληροφοριακών χαρακτηριστικών τέτοιων μοντέλων, όχι δημιουργία πραγματικής χρονικής μηχανής.

«Δεν γνωρίζουμε αν αυτές οι καμπύλες υπάρχουν στο σύμπαν μας, αλλά ξέρουμε ότι αν υπάρχουν, έχουν ισχυρές συνέπειες», αναφέρει. «Για παράδειγμα, προκαλούν ριζικά νέα σενάρια όπου η σειρά των γεγονότων γίνεται αόριστη, ενισχύοντας τον κβαντικό υπολογισμό και την κβαντική επικοινωνία πέρα από τα όρια των συμβατικών διατάξεων». Το κρίσιμο εδώ είναι ακριβώς αυτό το «αν»: η ύπαρξή τους παραμένει ανοιχτό ερώτημα.

Στο παρελθόν, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι κλειστές χρονοειδείς καμπύλες σε ορισμένα κβαντικά μοντέλα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παράδοξα ταξίδια στον χρόνο. Ένα πείραμα σε μια ερευνητική εργασία του 2011[Closed Timelike Curves via Postselection: Theory and Experimental Test of Consistency], την οποία συνυπέγραψε ο Lloyd, δεν έστειλε πραγματικά ένα φωτόνιο (ένα σωματίδιο φωτός) πίσω στον χρόνο κατά λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο· αντί γι’ αυτό, προσομοίωσε εργαστηριακά τις προβλέψεις ενός συγκεκριμένου μοντέλου P-CTC.

Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν αν το φωτόνιο θα μπορούσε να καταστρέψει την παρελθοντική του εκδοχή—κάτι ανάλογο με έναν άνθρωπο που ταξιδεύει πίσω στον χρόνο για να σκοτώσει τον παππού του, αποτρέποντας έτσι να γεννηθεί ποτέ ο ίδιος. Το λεγόμενο παράδοξο του παππού είναι μια ακανθώδης πτυχή του ταξιδιού στον χρόνο, αλλά στην περίπτωση των κλειστών χρονοειδών καμπυλών, φαίνεται ότι σε αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο η κβαντική φυσική επιτρέπει μόνο αυτοσυνεπείς εκδοχές του ταξιδιού στον χρόνο. Με άλλα λόγια, μπορείς να επισκεφθείς το παρελθόν, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις το μέλλον, δεν επιτρέπεται η δολοφονία του παππού. Αυτό δεν αποτελεί γενικά αποδεδειγμένο φυσικό συμπέρασμα για όλες τις πιθανές θεωρίες των κλειστών χρονοειδών καμπυλών, αλλά αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου θεωρητικού πλαισίου.

Ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει μια ιστορία εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων πάνω σε μια χλωμή μπλε κουκκίδα, σε ένα τεράστιο σύμπαν που έχει ήδη μια ηλικία 13,8 δισεκατομμυρίων ετών. Μπορεί να μην είμαστε υπερ-πολιτισμός που κάνει διαστρικά ταξίδια, ελέγχει την ενέργεια άστρων ή κατασκεύασε χρονομηχανές. Έχουμε όμως κατανοήσει πάρα πολλά για τους νόμους της φυσικής και την θέση μας στην εξέλιξη του σύμπαντος. Ανεξάρτητα από το αν οι κλειστές χρονοειδείς καμπύλες παραμείνουν μια μαθηματική ιδιομορφία ή αποδειχθούν φυσική πραγματικότητα, η πιθανή αδυναμία μας να επέμβουμε στο παρελθόν κρύβει μια βαθύτερη συμβουλή: ότι η ανθρωπότητα δεν πρέπει να σπαταλά τον χρόνο της. Διαθέτει λίγο. Κι αυτό είναι μάλλον το μόνο «μυστικό» που θα μας αποκάλυπτε ένας χρονοταξιδιώτης.

Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες:
1. Can black holes send information back in time? – https://www.scientificamerican.com/article/can-black-holes-send-information-back-in-time/
2. Gott, J. Richard: «Time Travel in Einstein’s Universe: The Physical Possibilities of Travel Through Time». 

ΠΗΓΗ: physicsgg.me

Ποιος κερδίζει από την καταστροφή της Ελλάδας;

Ο πολίτης που βλέπει τα τελευταία χρόνια το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος να αυξάνεται δικαιούται να μάθει πότε θα σταματήσει η «πράσινη» ληστεία, και, το σημαντικότερο, ποιος πλουτίζει από τη διαρκή φορολογική αφαίμαξη

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Καταστρέφουν τα πάντα. Με ελεγχόμενη έκρηξη οι τρεις καδοφόροι εκσκαφείς των λιγνιτωρυχείων Πτολεμαΐδας, βάρους 150 τόνους ο καθένας, κατέρρευσαν. Έτσι, δεν θα υπάρξει επιστροφή στον λιγνίτη. Ταυτόχρονα, φορολογικά έσοδα κατευθύνονται σε έργα μονάδων βιοαερίου. Η χιονοστιβάδα των κυβερνητικών σκανδάλων θέτει επιτακτικά το ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από την καταστροφή της Ελλάδας»;

Οι μονάδες βιοαερίου παρουσιάζονται ως μια «περιβαλλοντικά φιλική λύση». Η βασική ιδέα είναι ότι τα αγροτικά κατάλοιπα μετατρέπονται σε βιοαέριο, το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιείται για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μια μορφή οικονομίας μηδενικού ή αρνητικού αθροίσματος. Η εμπειρία πολλών ευρωπαϊκών χωρών δείχνει ότι η οικονομική βιωσιμότητα των μονάδων βασίζεται σε επιδοτήσεις, εγγυημένες τιμές αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και προγράμματα χρηματοδότησης. Για την πλειονότητα των ευρωπαϊκών μονάδων η πώληση της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας σε τιμές αγοράς δεν επαρκεί για να καλύψει το κόστος λειτουργίας και συνεπώς επιδοτούνται.

Αν όμως μια δραστηριότητα δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά, το κόστος δεν εξαφανίζεται αλλά μεταφέρεται στους φορολογουμένους και τους λογαριασμούς της ηλεκτρικής ενέργειας. Ο πολίτης που βλέπει τα τελευταία χρόνια το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος να αυξάνεται εκθετικά δικαιούται να μάθει πότε θα σταματήσει η «πράσινη» ληστεία, και, το σημαντικότερο, ποιος πλουτίζει από τη διαρκή φορολογική αφαίμαξη. Σε μία μονάδα βιοαερίου ισχύος 1 MW, κόστους 10-15 εκατομμυρίων ευρώ, το 50% της επένδυσης χρηματοδοτείται από ευρωπαϊκούς πόρους μέσω ΕΣΠΑ ή άλλων προγραμμάτων.

Η μονάδα παράγει περίπου 8.000 MWh ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως, που εάν διατεθεί στην τιμή αγοράς των 60 ευρώ ανά MWh, θα έχει ετήσια έσοδα περίπου 480.000 ευρώ, τα οποία οριακά ισοσταθμίζουν το λειτουργικό κόστος. Ωστόσο, οι μονάδες βιοαερίου λειτουργούν με καθεστώς επιδότησης 219 ευρώ ανά MWh, με τα ετήσια έσοδα να ανέρχονται σε περίπου σε 1.752.000 ευρώ. Το ετήσιο κέρδος μεταξύ επιδοτούμενης και μη επιδοτούμενης μεγαβατώρας είναι περίπου 1.272.000 ευρώ.

Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι αν το κοινωνικό όφελος είναι μεγαλύτερο του φορολογικού κόστους της επιδότησης. Παράλληλα υπάρχει και το ζήτημα του πραγματικού ενεργειακού ισοζυγίου. Μια μονάδα βιοαερίου δεν λειτουργεί σε κενό αέρος. Απαιτεί μεταφορές πρώτων υλών, κατανάλωση καυσίμων, αποθήκευση, επεξεργασία και διάθεση των υπολειμμάτων της. Εάν οι πρώτες ύλες προέρχονται από μεγάλες αποστάσεις, αν απαιτούνται καθημερινά δρομολόγια φορτηγών και αν το τελικό υπόλειμμα πρέπει να μεταφέρεται εκ νέου σε άλλες περιοχές, τότε το συνολικό περιβαλλοντικό και οικονομικό όφελος αξιολογείται δύσκολα. Υπάρχει επίσης ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα που συχνά παραβλέπεται.

Η μονάδα δεν εξαφανίζει τα απόβλητα. Τα μετατρέπει σε οργανικό υπόλειμμα (digestate), του οποίο πρέπει να γίνει ο διαχειρισμός και η διάθεση. Για μία (1) μονάδα MW, οι ποσότητες αυτές μπορεί να ανέρχονται σε 160 τόνους λυμάτων την ημέρα. Η χωροθέτηση της μονάδας είναι επίσης προβληματική εάν ρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με βιομηχανίες τροφίμων που δραστηριοποιούνται στις εξαγωγές και λειτουργούν υπό αυστηρά διεθνή πρότυπα πιστοποίησης και ISO. Οι ανησυχίες για οσμές, έντομα, τρωκτικά, πτηνά και γενικότερα για ζητήματα βιοασφάλειας δεν μπορούν να απορρίπτονται ως υπερβολικές.

Ομως, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν το βιοαέριο είναι «καλό» ή «κακό». Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η συγκεκριμένη επένδυση ως επιχειρηματική δραστηριότητα δεν επιβαρύνει τον φορολογούμενο. Οι τρεις ενεργειακοί εκσκαφείς λιγνίτη που κατέστρεψε η κυβέρνηση Μητσοτάκη μέχρι χθες παρήγαγαν φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα. Σε μια εποχή όπου η αγροτική παραγωγή και η κτηνοτροφία συρρικνώνονται λόγω ευρωπαϊκών κανονισμών και MERCOSUR, η λειτουργία των μονάδων βιοαερίου είναι αβέβαιη. Οι πολίτες δικαιούνται να λάβουν απαντήσεις. Ποιο ποσοστό της επένδυσης πληρώνει η κοινωνία; Είναι οι μονάδες βιώσιμες χωρίς διαρκείς επιδοτήσεις; Ποιο είναι το πραγματικό ενεργειακό και περιβαλλοντικό ισοζύγιο; Και τέλος, ποιοι πλουτίζουν από τις «πράσινες» ενεργειακές πολιτικές εις βάρος των φορολογούμενων πολιτών;

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Κατέβηκε η «πολύχρωμη» σημαία της διαστροφής από την Νομική του ΑΠΘ!

Η κοινωνία αντιδράει οργανικά στην επιβαλλόμενη από το καθεστώς «αποδοχή» της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας! Μετά την μαζική παρουσία μαθητών, φοιτητών και νέων γονέων και εργαζομένων στην εκδήλωση των χριστιανικών σωματείων ενάντια στην «woke» παράνοια (και με την ισχυρή αγωνιστική παρουσία του Μετώπου Νεολαίας να δίνει τον παλμό), σημειώθηκε ακόμα μια πράξη αντίστασης στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Πιο συγκεκριμένα, μια μεγάλων διαστάσεων σημαία της δήθεν… «υπερηφάνειας» η οποία είχε αναρτηθεί στο κτίριο της Νομικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κατέβηκε, σκίστηκε και «έτυχε» της αντιμετώπισης που της αξίζει, από «άγνωστους δράστες» όπως αναφέρουν τα φιλελεύθερα συστημικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. H ενέργεια αυτή προκάλεσε… «σοκ» σε διάφορα καθεστωτικά παπαγαλάκια και θορύβησε αρκετές μαριονέτες του κρατικού μηχανισμού, οι οποίες πίστευαν πως το Αριστοτέλειο είναι τάχα το «απόρθητο κάστρο» του ψεύτικου «θεού» της παγκοσμιοποίησης, της ισότητας και της «ανεκτικότητας»!

Αξίζει να καταγραφεί πως η καθολική εναντίωση του ελληνικού λαού δεν έμεινε μόνο στα δρώμενα της Θεσσαλονίκης, καθώς ανοικτές διαδηλώσεις ενάντια στην αποδόμηση της παραδοσιακής οικογένειας προγραμματίζονται αυτές τις ημέρες και σε αρκετούς ακόμα νομούς της επαρχίας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Arditi - Aeonic Flame

 

Μέγας Αλέξανδρος, ομοφυλοφιλία, «διαφορετικότητα» και Αρχαίες Πηγές

Συνέντευξη στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” έδωσε πρόσφατα ο καθηγητής του Ελληνικού Πολιτισμού του Κέμπριτζ Δρ. Πωλ Κάρτλεντζ. Στις δηλώσεις του λέει ότι η πρώτη σύζυγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου η Ρωξάνη ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί όταν ο Αλέξανδρος πέθανε. Παρ’ όλα αυτά στον υπότιτλο του άρθρου διαβάζουμε τα εξής χαρακτηριστικά: “Ο Βρετανός ακαδημαϊκός θεωρεί (πιθανή) μία ομοφυλοφιλική σχέση του Αλέξανδρου με τον Ηφαιστίωνα, ωστόσο τονίζει ότι “ουδεμία αρχαία πηγή αναφέρει ρητώς ότι ήταν εραστές”

Αφού λοιπόν καμία αρχαία πηγή δεν αναφέρει ότι ήταν ομοφυλόφιλος από που αυτός το θεωρεί πιθανόν; Όμως αρχαίες πηγές υπάρχουν, και συγκριμένα ο Αρριανός που ξεκαθαρίζει το θέμα γράφοντας ότι ο Μέγας Αλέξανδρος θεωρεί αισχρή την ομοφυλοφιλία. 

Διαχρονική απάντηση στα γελοία ψεύδη που ξεκινάν από το Netflix και φτάνουν έως τους έκφυλους σχολιαστές των social media, το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του περιοδικού “ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ” μέσα από τα Ιστορικά κείμενα και συγκεκριμένα τον Αρριανό και τον Πλούταρχο:

Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, τόσο στα “Ηθικά” όσο και εις τους “Βίους Παραλλήλους” ήταν λιτός και ενάρετος. Προτιμούσε δε, την συντροφιά των στρατηγών του από των γυναικών. Μία νύχτα μάλιστα του έφεραν οι υπασπισταί του στην σκηνή του μία ωραία γυναίκα. Τότε ο Αλέξανδρος την ερώτησε: “Διατί αυτή την ώρα;” “Έπρεπε να περιμένω να κοιμηθεί ο άνδρας μου” απήντησε εκείνη. Ο Αλέξανδρος τότε την έδιωξε και επέπληξε τους αξιωματικούς του λέγοντας ότι εξαιτίας τους παραλίγο να διαπράξει μοιχεία.

Αγαπούσε τον Ηφαιστίωνα με πάθος, αλλά η αγάπη αυτή δεν είχε τίποτε το πονηρό και βρώμικο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Αντίθετα, όταν ο Θεόδωρος ο Ταραντίνος του δώρισε δύο πολύ όμορφους εφήβους, τον απέπεμψε με σκληρό τρόπο και ρώτησε τους φίλους του ποια ψυχική ποταπότητα έχει δείξει για να του γίνει μία τέτοια πρόταση;

Αυτό σαν μία απάντηση σε κάποιους που θέλουν να καλύψουν την αισχρότητα τους με δήθεν ιστορικές αναφορές περί σχέσεων των Μεγάλων Ανδρών του Ελληνισμού με την… διαφορετικότητα.

Αυτά σίγουρα δεν τα γνωρίζουν οι ανιστόρητοι εξυπνάκηδες του διαδικτύου. Δεν τα γνωρίζει ούτε ο καθηγητής του Ελληνικού Πολιτισμού του Κέμπριτζ Δρ. Πωλ Κάρτλεντζ, που θεωρεί «πιθανή» την «διαφορετικότητα»(…) του Μεγάλου Μακεδόνα;

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com