Όταν ένας Ιταλός ανταποκριτής ζήτησε στον Ernst Jünger να σχολιάσει τη σχέση του με τον Spengler, εκείνος απάντησε ως εξής, σε μια επιστολή, με ημερομηνία Φεβρουάριος 1995 (ένα μήνα πριν από τα εκατοστά γενέθλιά του):
«Σας ευχαριστώ που μου στείλατε τη σημαντική σας εργασία. Έχετε δίκιο να υποθέτετε ότι ο Oswald Spengler είχε σημαντική επιρροή στην πνευματική μου εξέλιξη. Οφείλω την πρώτη αναφορά για το βιβλίο “Η Παρακμή της Δύσης”, στον αδελφό μου Friedrich Georg, ο οποίος αφού τραυματίστηκε σοβαρά βρήκε χρόνο να το διαβάσει. Κι εγώ επίσης γοητεύτηκα από την ανάγνωση. Ακολούθησε μια επιστολή προς τον συγγραφέα και του έστειλα επίσης το πολεμικό μου ημερολόγιο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πρόσκληση για το Μόναχο. Ήμουν πολύ απασχολημένος εκείνη την εποχή: το γεγονός ότι δεν έδωσα συνέχεια σε αυτήν την πρόσκληση, είναι κάτι για το οποίο μετανιώνω ακόμα και σήμερα. Το φθινόπωρο του 1932, υπήρξε μια ακόμη σύντομη ανταλλαγή επιστολών σχετικά με το βιβλίο μου “Ο Εργάτης”. Ο Spengler κατανοούσε τον όρο με την έννοια του 19ου αιώνα, άρα με την έννοια της ταξικής πάλης και για αυτόν τον λόγο, όπως και για τον Carl Schmitt, ήδη ο απλός τίτλος του φαινόταν ύποπτος.
Και οι δύο πίστευαν ότι ο σκοπός του βιβλίου ήταν να επαινέσει το προλεταριάτο με τη μαρξιστική έννοια, αλλά για μένα αποτελεί μια νεοπλατωνική επιστροφή στην προμηθεϊκή ουσία. Αυτό μου έγινε σαφές μόνο σήμερα. Από αυτή την άποψη, σας προτείνω να διαβάσετε το σπουδαίο κεφάλαιο που αφιέρωσε ο αδελφός μου Friedrich Georg στον Προμηθέα, στο βιβλίο του «Grieschische Mythen». «Οι θεοί αντλούν από την αφθονία, ο Προμηθέας δημιουργεί. Ο Προμηθέας είναι περήφανος για τα έργα του νου και του χεριού του και αυτή η υπερηφάνεια επιστρέφει στον Προμηθέα άνθρωπο, μέχρι του σημείου παραμόρφωσης, σε εκείνη την αυτοαξιολόγηση της εργασίας, αλλά και του Εργάτη που εισάγει για άλλη μια φορά τον Σισυφισμό στη ζωή».
Αυτή η επιστολή λοιπόν,είναι μια μαρτυρία που είναι σημαντική από πολλές απόψεις. Υποδεικνύοντας επίσης , από την άλλη πλευρά , αξιοσημείωτες ερμηνευτικές ιδέες στην αναφορά – μέσω της μεσολάβησης των μυθογραφικών ερευνών του αδελφού, του Friedrich Georg – οι οποίες τον επηρέασαν πολύ, ιδιαίτερα στον τιτανισμό και τον σισυφισμό του “Εργάτη”. Αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη μαρτυρία. Αντιθέτως όλο το έργο του Jünger, από τα δοκίμιά του μέχρι τα ημερολόγια του και τα συγκεκριμένα λογοτεχνικά του έργα, είναι στενά συνυφασμένο, όπως θα δούμε εν μέρει, με έναν πυκνό και τεταμένο διάλογο με τον Spengler, τόσο σαφή όσο και έμμεσο. Ο Spengler, ένας «λαμπρός ιστορικός», σύμφωνα με μια καταχώρηση ημερολογίου από τον Ιούνιο του 1994, είναι ο στοχαστής που ο Jünger θεωρεί αναμφισβήτητα «καθοριστικό» για την αντίληψή του για την ιστορία.
Αυτές οι συζητήσεις περιλαμβάνουν επίσης, τον υποβλητικό ορισμό του Jünger για την “Παρακμή της Δύσης” ως ενός «χαρισματικού βιβλίου», σημείου αναφοράς, κατά την έκδοσή του, «ειδικά για τις νεότερες γενιές». Όταν ο Jünger έστειλε στον Spengler ένα φρεσκοτυπωμένο αντίτυπο του Arbeiter, πρόσθεσε την εξής αφιέρωση: «Στον Spengler, ο οποίος μετά τον αφοπλισμό της Γερμανίας, σφυρηλάτησε τα πρώτα της νέα όπλα». Και αυτά τα όπλα, πνευματικά αλλά πολύ τρομακτικά (ο Spengler είχε κυκλοφορήσει τον πρώτο τόμο του βιβλίου «Η Παρακμή της Δύσης», ελπίζοντας ότι το βιβλίο του δεν θα φαινόταν «εντελώς ανάξιο μπροστά στα στρατιωτικά κατορθώματα της Γερμανίας»), ο Jünger τα είχε εκτενώς χρησιμοποιήσει σε ένα σύνθετο πολιτικό επίπεδο.
Απλώς να σκεφτεί κάποιος τη σύνδεση μεταξύ του “Εργάτη” και του Πρωσισμού, η οποία απηχεί έντονα τις ιδέες και τις προτάσεις που ανέπτυξε ο Spengler μια δεκαετία νωρίτερα στο “Πρωσσισμός και Σοσιαλισμός”. Ή ακόμη και σε αυτή μεταξύ του «Εργάτη» και της Γερμανίας, στην οποία ο Jünger λειτουργεί ως ένας εθνικιστικός περιορισμός της πλανητικής και παγκοσμιοποιητικής του προοπτικής. Ή ακόμη και στην «εχθρότητα του ανθρώπινου τύπου» (και εννοούμε φυσικά τον Εργάτη, σε αντίθεση με το αστικό «άτομο») «εναντίον των πολιτικών κομμάτων, των κοινοβουλίων, του φιλελεύθερου τύπου και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς», η οποία θυμίζει κεντρικά στοιχεία της σπεγκλεριανής πολιτικής πολεμικής, καθώς και φυσικά, μιας ευρύτερης πολιτιστικής ατμόσφαιρας, αυτής της «συντηρητικής επανάστασης», της οποίας οι Jünger και Spengler δικαίως έχουν θεωρηθεί μεταξύ των κύριων εκφραστών!
Παρά ταύτα, η απάντηση του Spengler, η οποία βασίζεται σε μια επιστολή με ημερομηνία Σεπτέμβριος 1932, είναι σκληρή: μέχρι στιγμής έχει καταφέρει μόνο να «ξεφυλλίσει» το βιβλίο, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν θέλει να καθυστερήσει να ανακοινώσει στον συγγραφέα την ιδέα που έχει σχηματίσει γι’ αυτό: «Εσείς, όπως πολλοί άλλοι, δεν καταφέρατε να διαχωρίσετε την έννοια του εργάτη από τη φρασεολογία των μαρξιστών.» Ο δημόσιος υπάλληλος, ο επιχειρηματίας, ο αξιωματικός είναι εργάτες με τον ίδιο τρόπο όπως και ο εργάτης. Είναι εντελώς παραπλανητικό να αντιπαραβάλλουμε τη μορφή του εργάτη, με αυτή του αγρότη, η οποία εξακολουθεί να είναι πολιτικά σημαντική, ειδικά στη Γερμανία. Με αυτόν τον τρόπο, ο Jünger αποστασιοποιήθηκε από την πραγματικότητα, αποκλείοντας στον εαυτό του «οποιαδήποτε επιρροή στο μέλλον, το οποίο θα ακολουθήσει εντελώς διαφορετικές οδούς». Αν ο Spengler όντως περιορίστηκε στο να «ξεφυλλίζει» τον “Εργάτη” πριν απαντήσει στον Jünger, είναι πιθανό ότι εντυπωσιασμένος αρνητικά από τον εργατισμό και την επιφανειακά μαρξιστική φρασεολογία, να μην συνειδητοποίησε αμέσως τον ρόλο που έπαιξε ο ίδιος στο αριστούργημα του Jünger.
Γιατί αν το είχε προσέξει εγκαίρως, είναι πιθανό η κρίση του να ήταν ακόμη πιο αυστηρή. Πράγματι υπάρχουν πολλά μέρη, όπου ακόμη και χωρίς να αναφέρονται ρητά οι αναφορές σε αυτόν, είναι παρόλα αυτά προφανείς. Και αυτές είναι πάντα εξαιρετικά σκληρές αναφορές, όπως στο κρίσιμο απόσπασμα που ακολουθεί: «Αν, επομένως, η σύγχρονη κριτική επιβεβαιώνει την πλήρη παρακμή και την ενδύει με σύμβολα, ας της δοθεί αυτή η επιβεβαίωση. Αυτή η κρίση, ωστόσο, μπορεί να ισχυριστεί ότι ισχύει μόνο για τον χρόνο στον οποίο ανήκει η ίδια η κριτική. Το καθήκον της κριτικής είναι να περιγράψει την τεράστια ιστορία του θανάτου, της οποίας είμαστε μάρτυρες. Αλλά αυτός ο θάνατος αναφέρεται στον αστικό κόσμο και στις αξίες που έχει εφαρμόσει. Υπερβαίνει τον αστικό κόσμο μόνο και μόνο επειδή ο αστός είναι απλώς ένας κληρονόμος και τίποτα περισσότερο από ένας κληρονόμος, ο οποίος με την παρακμή του σπατάλησε μια πολύ αρχαία κληρονομιά. Η βαθιά τομή που απειλεί τη ζωή σήμερα, χωρίζει όχι μόνο δύο γενιές, όχι μόνο δύο εποχές, αλλά αναγγέλλει το τέλος των παραδόσεων πολλών χιλιετιών».
