Triarii - For the Fallen Ones

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΛΩΡΟΣ, ΤΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ!

ΨΗΦΙΣΕ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΣΗΣ ΤΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ ΝΔ!

Νὰ τὸν χαίρεστε ἐξωμότες ποὺ τὸν ψηφίσατε!

Πέντε ὁλόκληρα χρόνια πρὶν βλέπαμε ὅτι τὸ Σύστημα θὰ ἐπιχειρήσει νὰ θέσει στὸ περιθώριο τὴν ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ προκειμένου νὰ ἔχει μία μαϊμου-ἀκροδεξιὰ ἀπέναντί του, τὴν ὁποία θὰ ἐλέγχει καὶ ὄχι τὴν ἀσυμβίβαστη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Βλέπαμε ἐπίσης ὅτι εἴχαμε καὶ Ἰοῦδες μέσα στὰ τείχη μας, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν νὰ μὴ δίνουμε σημασία στὸὺς ὑβριστές μας καὶ κυρίως στoὺς ὑβριστές μου γιατί ἔτσι τoὺς δίνουμε ὀντότητα καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀσχολούμεθα μαζί τους. Τώρα εἶναι φίλοι μαζί τους καὶ αὐτὸ δείχνει ὅτι ἐκ τοῦ πονηροῦ ἔλεγαν τὰ ὅσα ἔλεγαν. Ἀνοικτὲς ὅλες οἱ πόρτες γιὰ τοὺς ἐξωμότες γιατί αὐτὸ ποὺ θέλει τὸ σύστημα δὲν εἶναι νὰ μὴ ὑπάρχει "ἀκροδεξιά", ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει μία ἀκροδεξιὰ στὰ μέτρα τους. Μάλιστα, τὸ ἴδιο ποὺ συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα συμβαίνει καὶ στὴν Εὐρώπη. Ὅποιος ἔχει πρόχειρη μὶα δήλωση μετανοίας εἶναι καλοδεχούμενος στὸ σύστημα. Ἀντίθετα, ὅσοι παραμένουν ἀσυμβίβαστοι καὶ σταθεροὶ στὴν μεγάλη ἰδέα τοῦ Ἐθνικισμοῦ, εἶναι γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἐξουσιάζουν τὶς Πατρίδες τῆς Εὐρώπης ὁ ἀπόλυτος ἐχθρός. Θὰ ἦταν πολὺ βολικὸ γι΄ αὐτοὺς (καὶ στὴν Ἑλλάδα!) νὰ ἔχουν μὶὰ "ἀκροδεξιὰ" στὰ μέτρα τους, πoὺ θὰ ψηφίζει μνημόνια, θὰ δέχεται ἀπολύτως τὴν ὑποταγὴ στὸν ξένο παράγοντα, θὰ ἀρνεῖται τὴν Ἐθνὶκὴ καὶ Φυλετικὴ ταυτότητα τοῦ λαοῦ της. Τέτοια "ἀκροδεξιὰ" δὲν πρόκειται νὰ γίνει πoτὲ ἡ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ καὶ γι΄ αὐτὸ μᾶς πολεμοῦν ... ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος https://xrisiavgi.com/2024/06/21/21/164673/

Ι.Λ

ΛΑΡΙΣΑ

ΠΗΓΗ

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ! ΠΡΟΣΕΛΑΒΕ 300 ΝΕΟΥΣ «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥΣ» ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΓΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!

  

Την ώρα που η ελληνική κοινωνία γονατίζει υπό το βάρος της ακρίβειας και οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε εξευτελιστικά επίπεδα, μια προκλητική απόφαση του Προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, έρχεται να μας τεντώσει τα νεύρα!

Με μια κίνηση που πολύ εύκολα θα χαρακτήριζε κανείς ως «οικονομικό έγκλημα», τροποποιείται η σύνθεση των συνεργατών των 300 βουλευτών, αυξάνοντας υπέρογκα το κόστος για τον φορολογούμενο πολίτη!

Μέχρι σήμερα, κάθε βουλευτής διέθετε τρεις αποσπασμένους δημόσιους υπαλλήλους (που πληρώνονται ούτως ή άλλως από το κράτος και δεν επιβαρύνουν επιπλέον τα ταμεία) και δύο επιστημονικούς συνεργάτες (ιδιώτες πτυχιούχους ΑΕΙ και κατόχους πτυχίου ξένης γλώσσας) με μέσο κόστος 3.000 € μικτά μηνιαίως για τον καθένα.

Το κράτος δηλαδή δαπανά ήδη για 600 συνεργάτες 1.800.000 € το μήνα. Το ετήσιο κόστος φτάνει τα 21.600.000 €.

Η σκανδαλώδης νέα απόφαση Κακλαμάνη αντικαθιστά τον έναν αποσπασμένο δημόσιο υπάλληλο (που δεν μας κοστίζει επιπλέον) με έναν τρίτο επιστημονικό συνεργάτη!

Αυτό σημαίνει 300 νέες προσλήψεις με το συνολικό μηνιαίο κόστος να εκτοξεύεται στα 2.700.000 €! Με άλλα λόγια, επιπλέον 10,8 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο προστίθενται στην πλάτη του λαού για «συμβούλους» που συχνά αποτελούν φαντάσματα των κοινοβουλευτικών διαδρόμων.

Κάποιοι μπορεί να δουλεύουν, όμως οι περισσότεροι δεν εμφανίζονται ποτέ… και είναι κοινό μυστικό ότι ορισμένοι από αυτούς είναι συγγενείς βουλευτών! Αξίζει να αναφέρουμε επίσης ότι παράλληλα με τον μισθό τους οι επιστημονικοί συνεργάτες μπορούν να εργάζονται και αλλού, που σημαίνει ότι κάποιοι βγάζουν πολύ υψηλά εισοδήματα!

Πέραν αυτών όμως, οι πληροφορίες που φτάνουν στον «κατάσκοπο» του VoiceNews προκαλούν ακόμα περισσότερη απογοήτευση.

Ισχύει πράγματι ότι αυτοί οι συνεργάτες λαμβάνουν τακτικά μπόνους πέραν του μισθού τους;

Αληθεύει η καταγγελία ότι τα περασμένα Χριστούγεννα δόθηκε πριμ 2.000 € σε κάθε έναν από αυτούς; Αν αυτό ισχύει, μιλάμε για μια εφάπαξ δαπάνη 1.200.000 €, την ώρα που ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να καλύψει τα πάγια έξοδά του.

Γιατί ο Νικήτας Κακλαμάνης προχώρησε σε αυτή την κίνηση; Ποιο λογικό θα ήταν να μειώσει τους βουλευτές, όχι να προσλάβει έναν επιπλέον υπάλληλο για τον καθένα τους;

Ποιες ανάγκες εξυπηρετούν 900 πλέον επιστημονικοί συνεργάτες, όταν είναι κοινό μυστικό πως πολλοί εξ αυτών είναι ημέτεροι που απολαμβάνουν πλουσιοπάροχες αργομισθίες;

Ποιός νομίζει ότι είναι ο Νικήτας Κακλαμάνης και αποφασίζει μόνος του και χωρίς να ρωτήσει τον λαό να σπαταλήσει τόσα χρήματα;

Ποιός υπουργός ενέκρινε αυτή τη σκανδαλώδη δαπάνη και με ποιο δικαίωμα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό της Βουλής;

Τα ερωτήματα είναι πολλά γιατί πρόκειται για μια ωμή πρόκληση που απαιτεί άμεσες απαντήσεις που πρέπει να δοθούν μέσα στη Βουλή!

ΠΗΓΗ: voicenews.gr

«Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι»: Αντί να κρύβονται Καραμανλής και Παπακώστα δίνουν «ρεσιτάλ» αλαζονείας

Αντί να ντρέπονται, αντί να έχουν παραιτηθεί από το λεπτό που το όνομά τους ενεπλάκη σε κακουργηματικές κατηγορίες, μένουν προσκολλημένοι στην καρέκλα τους, κουνάνε το δάχτυλο και το παίζουν και αθώοι. Η σημερινή συζήτηση στη Βουλή για την άρση ασυλίας των 13 βουλευτών στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτέλεσε παράδειγμα πολιτικής θρασύτητας, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Αχ. Καραμανλή και την Κατερίνα Παπακώστα.

Καραμανλής: Ο «τιμητής» του όρκου που βλέπει… τοξικότητα

Ο Κώστας Καραμανλής, ο άνθρωπος που το όνομά του έχει ταυτιστεί με την πιο μαύρη σελίδα της σύγχρονης Ελλάδας, είχε το θράσος να μιλήσει για «όρκους» και «τιμή». Με μια τοποθέτηση, που επιχείρησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα «άθλιας προβοκάτσιας» και «τοξικότητας», ισχυριζόμενος ότι στοχοποιείται μόνο και μόνο επειδή φέρει ένα «συγκεκριμένο επώνυμο». Προφανώς, για τον κ. Καραμανλή, η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για κακουργηματική απιστία και η εμπλοκή του στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι… οικογενειακή παρενόχληση. Αντί να αναλάβει την παραμικρή ευθύνη, δήλωσε αποφασισμένος να «καθαρίσει το όνομά του», λες και η δικαιοσύνη είναι μια τυπική διαδικασία για να ξεπλυθεί η πολιτική του διαδρομή.

Παπακώστα: Το «ρουσφέτι» βαφτίστηκε… καθήκον προς τον βιοπαλαιστή

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Κατερίνα Παπακώστα, η οποία με θράσος προσπάθησε να βαφτίσει το ωμό ρουσφέτι ως «ενδιαφέρον για τον πολίτη». Η βουλευτής Τρικάλων παραδέχθηκε ότι πήρε τηλέφωνο τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ για να προωθήσει το αίτημα ενός «βιοπαλαιστή κτηνοτρόφου», λες και η δουλειά του βουλευτή είναι να κάνει τον μεσάζοντα για μεμονωμένα κονδύλια και ενισχύσεις. Με «καθαρό βλέμμα» και «καθαρή συνείδηση» όπως ισχυρίστηκε, προσπάθησε να μας πείσει ότι η παρέμβασή της ήταν μια τυπική διοικητική εκκρεμότητα, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία βλέπει πίσω από αυτές τις «εξυπηρετήσεις» σοβαρές αξιόποινες πράξεις.

Προσκολλημένοι στην εξουσία, υποτιμούν την νοημοσύνη μας

Το θέαμα των δύο βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να ζητούν οι ίδιοι την άρση της ασυλίας τους «για να κριθούν ως απλοί πολίτες» είναι η απόλυτη υποκρισία. Αν ήθελαν να κριθούν ως απλοί πολίτες, θα είχαν παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα τη στιγμή που η Εισαγγελία έστειλε τον φάκελο στη Βουλή. Αντίθετα, χρησιμοποιούν το βήμα της Ολομέλειας για να στήσουν επικοινωνιακά σόου αθωότητας, υποτιμώντας βάναυσα τη νοημοσύνη ενός ολόκληρου λαού που βλέπει τη διαφθορά να ριζώνει στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας.

Προσκολλημένοι στα προνόμια και την ασυλία, επιχειρούν να μετατρέψουν μια κακουργηματική δίωξη σε «πολιτική δίωξη». Η ντροπή, δυστυχώς, έχει χαθεί προ πολλού στους διαδρόμους του κοινοβουλίου.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Το μέγα σκάνδαλο με τεράστιες παρενέργειες: Αποικία χρέους 590 δισ. ευρώ!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποθήκευσε το μέλλον της χώρας και μετέτρεψε ιδιωτικά «κόκκινα» δάνεια αξίας 227 δις. ευρώ σε εξωτερικό χρέος με εγγυήσεις δημοσίου

Ένα άγνωστο στους περισσότερους στοιχείο της ελληνικής οικονομίας έρχεται στο φως το τελευταίο διάστημα, που όχι μόνο δεν έχει συζητηθεί ποτέ ανοιχτά, αλλά αποτελεί και ένα λογιστικό παράδοξο που αγγίζει τα όρια σκανδάλου.

Πρόκειται για το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας, το οποίο διαφέρει ως προς τη δομή και το συνολικό ύψος του από το «παραδοσιακό» δημόσιο χρέος. Το πρώτο αγγίζει τα 590 δισ. ευρώ και το δεύτερο τα 362,8 δισ. ευρώ. Τι είναι, όμως, τα υπόλοιπα 227 δισ. ευρώ; Στην πλειονότητά τους τα «κόκκινα» δάνεια που πουλήθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες και πέρασαν στα χέρια των ξένων funds, σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις κάτω από 10% της αξίας τους.

Παρότι τα δάνεια τιτλοποιήθηκαν με το πρόγραμμα «Ηρακλής», φέρνουν την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου και στη συνέχεια πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές στα funds και στο ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας μεταφέρθηκε το αρχικό ποσό των δανείων. Αυτό το ποσό, μάλιστα, κάνουν απαιτητικό τα ξένα funds από τους δανειολήπτες, αποκομίζοντας τα ίδια τεράστια υπερκέρδη. Την ίδια ώρα, οι οφειλέτες απειλούνται με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, αφού καλούνται να αποπληρώσουν το σύνολο της οφειλής.

Πολύ σχηματικά, ένα δάνειο π.χ. ύψους 100.000 ευρώ πουλήθηκε σε fund αντί 20.000 ευρώ. Ωστόσο, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως υποχρέωση 100.000 ευρώ στο ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας. Η οικονομία, δηλαδή, συνεχίζει να εμφανίζει πως χρωστά το σύνολο του ποσού, ενώ ο νέος πιστωτής έχει αποκτήσει το δάνειο σε πολύ χαμηλή τιμή.

Το διπλό κόστος

Το ακόμα πιο εξοργιστικό της υπόθεσης είναι πως το κράτος βοήθησε τις τράπεζες να ξεφορτωθούν τα δάνεια και διευκόλυνε τη μεταβίβαση σε ξένα funds, μέσω του προγράμματος «Ηρακλής», δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο δίνει κρατικές εγγυήσεις για τις μαζικές πωλήσεις δανείων. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), το συνολικό υπόλοιπο των εγγυήσεων από το πρόγραμμα «Ηρακλής» ανέρχεται στα 17,1 δισ. ευρώ, παρότι τα funds και οι servicers έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους δάνεια που υπερβαίνουν τα 80 δισ. ευρώ, ενώ μόνο το δ’ τρίμηνο του 2025 παρουσιάζονται αυξημένα κατά 604 εκατ. ευρώ.

Αυτές οι εγγυήσεις όμως, εφόσον καταπέσουν, θα πληρωθούν από τον ελληνικό Προϋπολογισμό, δηλαδή τα υπερπλεονάσματα που καταγράφονται στις πλάτες των πολιτών και των επιχειρήσεων. Ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός τρόπος που οι Ελληνες φορολογούμενοι πληρώνουν το «μάρμαρο» της εξυγίανσης των τραπεζών.

Το Δημόσιο συμμετείχε και στις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των ελληνικών τραπεζών στη διάρκεια των Μνημονίων. Το κόστος έφτασε τα 42-43 δισ. ευρώ, ενώ μετά την αποεπένδυση του πρώην Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), που έχει απορροφηθεί από το Υπερταμείο, το τελικό ποσό που χρεώθηκε ο Έλληνας φορολογούμενος αγγίζει τα 40 δισ. ευρώ (βλέπε πίνακα 1).

Το μεγάλο «ξεφόρτωμα»

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας εκτινάχθηκε από 366,9 δισ. ευρώ το 2008, σε 590,3 δισ. ευρώ το 2025. Δηλαδή, όχι μόνο δεν μειώθηκε στη διάρκεια της πιο σκληρής περιόδου λιτότητας που γνώρισε μεταπολεμικά η χώρα, αλλά κατέγραψε νέα ιστορικά υψηλά στη μεταμνημονιακή εποχή – οπότε υποτίθεται ότι η οικονομία θα «απελευθερωνόταν». Μετά την πρώτη εκτόξευση στα χρόνια της κρίσης, το εξωτερικό χρέος αποκλιμακώνεται ελαφρώς μέχρι το 2017. Ωστόσο, από το 2018 και μετά επανέρχεται σε ανοδική τροχιά, για να ξεπεράσει τα 500 δισ. ευρώ το 2020 και να προσεγγίσει τα 600 δισ. μέσα σε λίγα χρόνια (βλέπε πίνακα 2).

Πίσω από αυτήν την εξέλιξη κρύβεται μια μετατόπιση που δεν συζητήθηκε σχεδόν ποτέ με πολιτικούς όρους, καθώς γκρεμίζει το αφήγημα των Μνημονίων και αποκαλύπτεται πως η ελληνική οικονομία λειτουργεί με δανεικά από το εξωτερικό σε όλα τα επίπεδα.

Μεγάλο μέρος αυτής της «έκρηξης» χρέους αφορά τη μαζική πώληση «κόκκινων» δανείων από τις ελληνικές τράπεζες στα ξένα funds. Με αυτόν τον τρόπο το εσωτερικό χρέος μετατράπηκε σε εξωτερικό. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, που κάποτε ξεπερνούσαν τα 100 δισ. ευρώ, περιορίστηκαν σε μονοψήφια ποσοστά, με το τραπεζικό σύστημα να εμφανίζεται πλέον «καθαρό», αφού οι τράπεζες «καθάρισαν» τους ισολογισμούς τους. Και μόλις βρήκαν ευκαιρία -καθώς πήραν το πράσινο φως από την κυβέρνηση Μητσοτάκη-, άρχισαν να μοιράζουν προκλητικά μεγάλα ποσά σε μερίσματα.

Ωστόσο, οι δανειολήπτες παρέμειναν οι ίδιοι και το χρέος από εσωτερικό μετατράπηκε σε… εξωτερικό, με τη χώρα να γίνεται ακόμα πιο εξαρτημένη από διεθνείς πιστωτές.

Κερδισμένοι τα ξένα funds 

Αξίζει να διευκρινιστεί πως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο καταγράφονται διεθνώς οι υποχρεώσεις στο εξωτερικό χρέος μιας χώρας. Όμως, το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό και κοινωνικό, καθώς το ξένο fund που αγόρασε το δάνειο έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει έως και το σύνολο της απαίτησης, χωρίς να σημαίνει ότι θα το εισπράξει στο ακέραιο. Σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν σε ρυθμίσεις με μικρά «κουρέματα», φυσικά υπό τις προϋποθέσεις που ορίζουν αυθαίρετα τα ίδια τα funds. Ωστόσο, ακόμα και αν τελικά πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό, δεν κατευθύνεται πλέον στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα, αλλά μεταφέρεται στο εξωτερικό.

Συνεπώς ούτε τα δάνεια διαγράφηκαν και ούτε οι δανειολήπτες απαλλάχθηκαν από τις οφειλές τους. Το μόνο που άλλαξε είναι ο πιστωτής και ο μόνος που κερδίζει από τη μαζική πώληση των δανείων είναι τα ξένα funds τα οποία δεν διαθέτουν καν γραφεία στην Ελλάδα και εκπροσωπούνται από του servicers. Το fund, δηλαδή, που αγόρασε ένα δάνειο 100.000 ευρώ αντί 10.000 ευρώ θα διεκδικήσει ολόκληρο το ποσό. Ακόμα και αν αποδεχτεί μια ρύθμιση με «κούρεμα» στα 80.000 ευρώ, ο δανειολήπτης θα κερδίσει σχεδόν 20.000 ευρώ.

Και εδώ προκύπτει ακόμα μια προκλητική διάσταση του θέματος, καθώς έχει μεταφερθεί στο εξωτερικό ένα μεγάλο μέρος των μελλοντικών εισοδημάτων των πολιτών και κατ’ επέκταση της ελληνικής οικονομίας.

Πίνακας 1

  

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr