Η woke κουλτούρα, ο αρπακτικός καπιταλισμός και η Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος

Κώστας Γρίβας

Πριν από μερικές ημέρες, σε άρθρο μου στο SLpress, αναφέρθηκα στις απόψεις της καθηγήτριας Patricia MacCormack και ιδιαίτερα στο Ahuman Manifesto, στο οποίο η ανθρωπότητα αντιμετωπίζεται ως ένα είδος καταπιεστικής παρουσίας επάνω στον πλανήτη και προβάλλεται η προοπτική της σταδιακής εξαφάνισής της διά της παύσης της αναπαραγωγής.

Υποστήριξα τότε ότι τέτοιες αντιλήψεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως εκκεντρικές απόψεις μιας ακραίας ακαδημαϊκού, αλλά ως η κορυφή ενός πολύ μεγαλύτερου παγόβουνου. Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε τι μπορεί να βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια αυτού του παγόβουνου. Οι αναφορές που γίνονται εναντίον της λεγόμενης Woke Culture συχνά απορρίπτονται σαν “ακροδεξιές”, “συντηρητικές” ή σαν απόπειρες αποπροσανατολισμού από πολύ σοβαρότερα προβλήματα, όπως είναι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αποδιάρθρωση της εργασίας και η επικράτηση ενός ακραίου, αρπακτικού καπιταλισμού.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Μέσα από την 5η διάσταση

 

Theodor Kaluza και Oskar Klein

Πώς η θεωρία Kaluza-Klein ενοποίησε Βαρύτητα με Ηλεκτρομαγνητισμό και άνοιξε τον δρόμο στην Θεωρία των Χορδών

Mια από τις εντυπωσιακότερες αναζητήσεις του εικοστού αιώνα συμπυκνώνεται στην απλή μαθηματική σχέση: , όπου το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο, η ταχύτητα του φωτός, η σταθερά Planck/2π, σταθερά της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα, η ηλεκτροστατική σταθερά του νόμου Coulomb και η ακτίνα μιας αόρατης πέμπτης διάστασης. Γίνεται απλούστερη αν γραφεί στο φυσικό σύστημα^(*) μονάδων ως . Συνδέει το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο με την σταθερά του νόμου της βαρύτητας του Νεύτωνα και την ακτίνα μιας επιπλέον πέμπτης διάστασης. Προκύπτει από την θεωρία Kaluza-Klein η οποία έδειξε πώς η βαρύτητα και ο ηλεκτρομαγνητισμός μπορούν να εμφανιστούν ως διαφορετικές εκδηλώσεις μιας κοινής πενταδιάστατης γεωμετρικής θεωρίας, τις μόνες δυνάμεις που ήταν γνωστές όταν διατυπώθηκε η θεωρία.

Ήδη από τον 19ο αιώνα, o ηλεκτρομαγνητισμός, εκφρασμένος από τις εξισώσεις του Maxwell, αποτέλεσε την πρώτη ενοποίηση δυνάμεων, δείχνοντας ότι ο ηλεκτρισμός και ο μαγνητισμός δεν είναι ανεξάρτητα φαινόμενα, αλλά οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Ο ηλεκτρομαγνητισμός, πέρα από το ότι από μόνος του είναι μια ενοποιημένη θεωρία, διαθέτει και μια ακόμη εντυπωσιακή ιδιότητα: είναι εγγενώς συμβατός με την ειδική σχετικότητα του Einstein.

Μετά την δημοσίευση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας το 1915 και την επιτυχή αντικατάσταση της βαρυτικής δύναμης από τη δυναμική του χώρου και του χρόνου, αναζητήθηκε μια γεωμετρική εξήγηση και για τις υπόλοιπες δυνάμεις της φύσης … δηλαδή την ηλεκτρομαγνητική, την μόνη – μετά την βαρυτική – γνωστή δύναμη εκείνη την εποχή.

Σύμφωνα με την θεωρία των Theodor Kaluza και Oskar Klein, που διατυπώθηκε μετά την γενική θεωρία της σχετικότητας του Einstein, ενώ η βαρύτητα αντικατοπτρίζει το σχήμα των οικείων σε εμάς τεσσάρων χωροχρονικών διαστάσεων, ο ηλεκτρομαγνητισμός αναδύεται μέσα από την γεωμετρία μιας επιπρόσθετης πέμπτης διάστασης, η οποία είναι πολύ μικρή για να παρατηρηθεί απευθείας. Ο Einstein γοητεύτηκε ιδιαίτερα από αυτή τη θεωρία.

Η αναζήτηση από τον Einstein μιας ενοποιημένης θεωρίας συχνά μνημονεύεται ως αποτυχημένη, ενώ στην ουσία ήταν αδύνατον να επιτευχθεί εκείνη την εποχή. Έπρεπε πρώτα να κατανοηθούν οι πυρηνικές δυνάμεις και ο κρίσιμος ρόλος της κβαντικής θεωρίας πεδίου στη Φυσική, μια έρευνα που άρχισε από τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα και οδήγησε πολύ αργότερα στο Καθιερωμένο Πρότυπο των στοιχειωδών σωματιδίων. Στην «εικασία» Kaluza-Klein (όπως και στη θεωρία των χορδών) οι φυσικοί νόμοι «που παρατηρούμε» ελέγχονται από το σχήμα και το μέγεθος των επιπρόσθετων μικροσκοπικών διαστάσεων. Οι Kaluza και Klein διατύπωσαν την ιδέα τους περί μιας πέμπτης διάστασης στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν γνωρίζαμε μόνο τη βαρυτική και την ηλεκτρομαγνητική δύναμη. To ότι και οι δύο ήταν ανάλογες του αντιστρόφου τετραγώνου της απόστασης δεν ήταν από μόνη της απόδειξη ότι οι δύο δυνάμεις συνδέονται μεταξύ τους. Η πραγματική γοητεία της ιδέας ήταν ότι ο ηλεκτρομαγνητισμός μπορούσε να προκύψει από την ίδια γεωμετρική δομή που περιγράφει τη βαρύτητα.

Αν η επιπρόσθετη χωρική διάσταση έχει συμπαγοποιηθεί, δηλαδή έχει «τυλιχθεί» σχηματίζοντας έναν αρκετά μικρό κύκλο, θα έχει διαφύγει από τα μικροσκόπιά μας – τους επιταχυντές. Επιπλέον, γνωρίζουμε ήδη από την γενική θεωρία της σχετικότητας ότι ο χώρος είναι εύκαμπτος. Οι 3 διαστάσεις που αντιλαμβανόμαστε διαστέλλονται, ενώ κάποτε υπήρξαν πολύ μικρότερες, οπότε δεν αποτελεί μεγάλο νοητικό άλμα να φανταστούμε ότι υπάρχει μια ακόμα διάσταση που παραμένει μικρή. Αυτή η μικρή επιπρόσθετη διάσταση θα είχε σημαντικές έμμεσες επιδράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να παρατηρηθούν. Τότε η γενική θεωρία της σχετικότητας θα περιέγραφε την γεωμετρία ενός πενταδιάστατου χωρόχρονου.

Για να περιγραφεί αυτός ο πενταδιάστατος χωρόχρονος, ο Kaluza προσάρμοσε τις μαθηματικές εξισώσεις του Einstein προσθέτοντας απλώς τους όρους της νέας, αόρατης διάστασης. Μπορούμε να διαχωρίσουμε τη γεωμετρία αυτή σε 3 στοιχεία:
(α) στο σχήμα των τεσσάρων μεγάλων χωροχρονικών διαστάσεων (δηλαδή την συνήθη βαρύτητα που βιώνουμε καθημερινά)
(β) στη «γωνία» μεταξύ της μικρής διάστασης και των υπολοίπων (η οποία τελικά αποκαλύπτεται ότι λειτουργεί ακριβώς όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο)
(γ) και στην περιφέρεια της μικρής διάστασης (η οποία καθορίζει τη σχετική ισχύ μεταξύ ηλεκτρομαγνητισμού και βαρύτητας)

Ο μεγάλος χωρόχρονος συμπεριφέρεται σύμφωνα με την συνήθη τετραδιάστατη σχετικότητα. Σε κάθε σημείο του, «η γωνία και η περιφέρεια» λαμβάνουν από μία τιμή, μοιάζουν δηλαδή με δύο πεδία που διαπερνούν τον χωρόχρονο λαμβάνοντας συγκεκριμένες τιμές σε κάθε σημείο του. Προς γενική έκπληξη, προκύπτει ότι το πεδίο της γωνίας προσιδιάζει στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ενός τετραδιάστατου κόσμου, δηλαδή οι εξισώσεις που διέπουν τη συμπεριφορά του είναι πανομοιότυπες με εκείνες του ηλεκτρομαγνητισμού. Η δε περιφέρεια καθορίζει τη σχετική ισχύ μεταξύ των ηλεκτρομαγνητικών και των βαρυτικών δυνάμεων. Καθώς η μικρή διάσταση είναι ένας κλειστός κύκλος ακτίνας , οποιοδήποτε σωματίδιο κινείται μέσα της «εγκλωβίζεται» συμπεριφερόμενο σαν ένα στάσιμο κύμα. Λόγω αυτού του περιορισμού, η ορμή του σωματιδίου στην 5η διάσταση δεν μπορεί να είναι τυχαία, αλλά εξαρτάται αντιστρόφως ανάλογα από την ακτίνα του κύκλου (). Το εντυπωσιακό είναι ότι το ηλεκτρικό φορτίο που παρατηρούμε εμείς στον δικό μας κόσμο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτή η κρυμμένη ορμή! Αν συνδυάσουμε αυτή την ορμή με την σταθερά της παγκόσμιας έλξης – που συνδέεται με την γεωμετρία και το μέγεθος της μικρής διάστασης, παίρνουμε τελικά την σχέση .

Δυστυχώς όμως η κομψότητα αυτής της προσέγγισης δεν αρκεί για να περιγράψει πειστικά την φυσική πραγματικότητα. Για να ισχύει θα έπρεπε η ακτίνα να είναι ασύλληπτα μικρή, στην κλίμακα του μήκους Planck, γεγονός που θα οδηγούσε θεωρητικά σε αδιανόητα τεράστιες μάζες για στοιχειώδη σωματίδια όπως το ηλεκτρόνιο. Για ένα R της τάξης του μήκους Planck, προκύπτει μάζα της τάξης μάζας Planck, 10²² MeV, ενώ η μάζα του ηλεκτρονίου είναι μόλις 0,511 MeV.

Με τον τρόπο αυτό, από μια θεωρία αποκλειστικά και μόνο για τη βαρύτητα στις 5 διαστάσεις απορρέει μια θεωρία που περιγράφει την βαρύτητα και τον ηλεκτρομαγνητισμό στις 4 διαστάσεις. Η θεωρία των χορδών είναι πιο περίπλοκη από τη θεωρία Kaluza-Klein, αλλά η μαθηματική της δομή είναι ουσιαστικά πληρέστερη και επιτυγχάνει μεγαλύτερο βαθμό ενοποίησης. Όμως ο βασικός ισχυρισμός της θεωρίας Kaluza-Klein διατηρείται: Οι φυσικοί νόμοι που παρατηρούμε εξαρτώνται από τη γεωμετρία των επιπρόσθετων κρυμμένων διαστάσεων. Η θεωρία Kaluza-Klein αποκάλυπτε τη γοητεία και τη δύναμη της συμμετρίας.

Αργότερα αποδείχθηκε, σύμφωνα με την θεωρία των χορδών, ότι αν προσθέσουμε επιπλέον διαστάσεις στην παλιά θεωρία του Einstein, τότε το σχήμα και οι πολύπλοκες συμμετρίες τους, καθώς και οι χορδές που ταλαντώνονται μέσα σε αυτές, παράγουν τα μποζόνια W και Z και τα γλοιόνια που βρίσκουμε στις ασθενείς και ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις! Παρότι η θεωρία Kaluza-Klein δεν ήταν δυνατόν να είναι σωστή, μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας ουσιαστικός πρόδρομος της θεωρίας των χορδών.

Πηγές: On hidden realities – https://www.quantum-bits.org/?p=1078, Η θεωρία Kaluza-Klein – https://physicsgg.me/2010/12/29

(*) στο φυσικό σύστημα μονάδων που χρησιμοποιήθηκε θεωρούμε  

ΠΗΓΗ: physicsgg.me

Στην “πολιτικά ορθή” Ελλάδα

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ: ΣΚΑΛΚΟΣ, ΛΑΓΟΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ, ΖΑΡΟΥΛΙΑ, ΔΗΜΟΥ

Η ακρίβεια καλπάζει, η ανηθικότητα αποτελεί “τίτλο τιμής” για την… “πολιτικά ορθή” Ελλάδα (Ελλάδα ή ψευτορωμαίικο;…), τα εθνικά θέματα από το κακό στο χειρότερο, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα έχουμε δημοκρατία, δημοκρατία με αποχή στις εκλογές σχεδόν 60% και πολιτικούς κρατούμενους στον 21ο Αιώνα, εμάς τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, “κύριοι εθνικόφρονες” της πεντάρας Νεοδημοκράτες και Δελαπατρίδηδες, που κάνετε ότι δεν ξέρετε τίποτε, γιατί πάντοτε ήσασταν δειλοί και ραγιάδες.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Puissance - State Collapse (Full Album)

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους όπου η γεωμετρία των αριθμών καταλύεται από το μέγεθος της ψυχής. Τον Αύγουστο του 1974, στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου, γράφτηκε μια από τις πιο ένδοξες και συνάμα τραγικές σελίδες του σύγχρονου Ελληνισμού. Εκεί, στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στον Γερόλακκο της Λευκωσίας, μια χούφτα ανδρών αρνήθηκε να συνθηκολογήσει με το μοιραίο. Κοίταξαν κατάματα τον θάνατο και επέλεξαν τον δρόμο της τιμής, περνώντας απευθείας στο πάνθεον των ηρώων. Κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον «Αττίλα ΙΙ», το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ αποτέλεσε τον κύριο αντικειμενικό σκοπό των εισβολέων. Η αναλογία των δυνάμεων προκαλεί δέος, καθώς περίπου 318 Έλληνες μαχητές, απομονωμένοι και ουσιαστικά αβοήθητοι, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πολλαπλάσια τουρκική δύναμη, η οποία υποστηριζόταν από βαριά άρματα μάχης, καταιγιστικό πυροβολικό και αεροπορική υπεροχή. Από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου η κυπριακή γη σείστηκε συθέμελα. Υπό την ψύχραιμη και ακλόνητη ηγεσία του Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, οι υπερασπιστές του στρατοπέδου μετέτρεψαν κάθε σπιθαμή εδάφους σε γραμμή άμυνας. Χωρίς την αεροπορική κάλυψη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα και με τις ενισχύσεις που περίμεναν να μην φτάνουν, οι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βρέθηκαν να πολεμούν μέσα σε έναν πραγματικό όλεθρο, απέναντι σε έναν εχθρό συντριπτικά ανώτερο σε αριθμούς και μέσα.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν πρέπει να σβήσουν μέσα στον χρόνο. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έμειναν τόσο μόνοι; Πού ήταν η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία όταν οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ έδιναν την ύστατη μάχη τους; Γιατί οι εκκλήσεις για βοήθεια δεν είχαν την ανταπόκριση που περίμεναν οι υπερασπιστές του στρατοπέδου; Ποιες αποφάσεις λαμβάνονταν στην Αθήνα την ώρα που οι στρατιώτες έδιναν μάχη μέσα στα χαρακώματα; Ήταν αδυναμία, φόβος, λανθασμένος υπολογισμός, πολιτική ατολμία ή κάτι βαθύτερο; Η Ιστορία οφείλει να εξετάσει αυτά τα ερωτήματα χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς εύκολες απλουστεύσεις. Γιατί πίσω από τις αποφάσεις των επιτελείων και των πολιτικών γραφείων υπήρχαν άνθρωποι. Άνθρωποι που περίμεναν βοήθεια, άνθρωποι που πολεμούσαν και άνθρωποι που τελικά έπεσαν. Η μαρτυρία του ίδιου του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου αποκτά γι' αυτό ιδιαίτερη βαρύτητα. Όπως περιγράφει αργότερα τη στιγμή κατά την οποία οι τουρκικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν την άμυνα, οι άνδρες του συνέχισαν να πολεμούν μέχρι την τελευταία τους πνοή:

«Όταν διατάχθηκε η οπισθοχώρηση, η κατάσταση ήταν πλέον δραματική. Βλέπαμε τα εχθρικά άρματα να ισοπεδώνουν τα χαρακώματα. Οι άνδρες μου όμως δεν έτρεχαν να σωθούν. Πολεμούσαν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Φώναζαν "Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!" και ορμούσαν με τις λόγχες. Εμείς στην Κύπρο δεν ηττηθήκαμε από τον εχθρό...προδοθήκαμε από εκείνους που μας άφησαν μόνους».

Πηγή: Παναγιώτης Β. Σταυρουλόπουλος, Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. 14-16/8/1974.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων μεταφέρουν την πραγματική εικόνα εκείνων των ωρών. Ένας ακόμη επιζών, πολεμώντας μέσα στα χαρακώματα της πρώτης γραμμής, μεταφέρει την απόλυτη φρίκη της σώμα με σώμα μάχης:

«Το πυροβολικό μας είχε τυφλώσει, το χώμα είχε γίνει κόκκινο από το αίμα των συντρόφων μας. Θυμάμαι έναν λοχία δίπλα μου, με κομμένο το χέρι, να συνεχίζει να γεμίζει το όπλο με το άλλο και να πυροβολεί. Όταν τελείωσαν οι σφαίρες, βγήκαμε με τα μαχαίρια. Δεν υπήρχε φόβος πια, μόνο μια λυσσαλέα επιθυμία να πάρουμε όσους περισσότερους μπορούσαμε μαζί μας. Κοιτάζαμε τον ουρανό ψάχνοντας την ελληνική αεροπορία, αλλά δεν ήρθε ποτέ. Ήμασταν μόνοι μας, εμείς και η Ιστορία».

Πηγή: Αθανάσιος Χρυσάφης, Οι άγνωστοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ.

Μέσα σε αυτή την πύρινη κόλαση η μορφή του Λοχαγού Μηχανικού Σωτήρη Σταυριανάκου υψώθηκε ως αιώνιο σύμβολο ανδρείας. Ο Σταυριανάκος είχε ήδη πάρει μετάθεση για την Ελλάδα, αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Κύπρο, λέγοντας στη γυναίκα του: «Δεν μπορώ να αφήσω τα μεγάλα μου παιδιά», εννοώντας τους κληρωτούς στρατιώτες του. 

Στις 16 Αυγούστου, επικεφαλής μιας μικρής δύναμης στο στρατηγικό Ύψωμα Β΄, ανέλαβε το βάρος της τουρκικής κύριας επίθεσης. Όταν η θέση του περικυκλώθηκε από εχθρικά άρματα μάχης, ο Σταυριανάκος δεν οπισθοχώρησε. Με αστείρευτο θάρρος βγήκε όρθιος από το χαράκωμα και επιτέθηκε, προσπαθώντας να εξουδετερώσει τον πολυβολητή ενός τουρκικού άρματος. Χρειάστηκε η απευθείας βολή του πυροβόλου ενός άρματος για να κοπεί το νήμα της ζωής αυτού του μεγάλου Λάκωνα ήρωα, ο οποίος έπεσε μαχόμενος μέχρι την τελευταία του πνοή. Η θυσία του αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της μάχης της ΕΛΔΥΚ και συμπυκνώνει το μεγαλείο εκείνων των ανθρώπων που δεν εγκατέλειψαν τους συμπολεμιστές τους ακόμη και όταν όλα έδειχναν ότι η μάχη είχε χαθεί.

Πηγή: Αρχείο Πεσόντων ΓΕΣ / Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.

Το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου το στρατόπεδο είχε μετατραπεί σε έναν απέραντο σωρό από ερείπια και στάχτη. Οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ ήταν βαρύτατες. Δεκάδες αξιωματικοί και οπλίτες έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ενώ για δεκαετίες η λίστα των αγνοουμένων παρέμενε μια ανοιχτή πληγή για τις οικογένειές τους στην Ελλάδα. Η θυσία τους όμως δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με τον αριθμό των νεκρών. Η αντίσταση των υπερασπιστών του Γερόλακκου καθυστέρησε την τουρκική προέλαση και δυσχέρανε τα σχέδια του αντιπάλου σε μια κρίσιμη στιγμή της εισβολής. Οι «300» της ΕΛΔΥΚ έγιναν σύμβολο μιας μάχης όπου η αριθμητική υπεροχή συγκρούστηκε με την αποφασιστικότητα ανθρώπων που γνώριζαν ότι οι πιθανότητες επιβίωσής τους ήταν ελάχιστες. Κι όμως έμειναν. Πολέμησαν. Και πολλοί από αυτούς δεν έφυγαν ποτέ.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 υπερβαίνει τα στενά όρια μιας στρατιωτικής αναμέτρησης και αποκτά βαθιά εθνική και υπαρξιακή σημασία για τον Ελληνισμό. Σε μια περίοδο κατά την οποία η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων, ο απλός Έλληνας φαντάρος της πρώτης γραμμής κράτησε ψηλά την τιμή των ελληνικών όπλων. Και ακριβώς γι' αυτό η μνήμη των πεσόντων δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να κλείσει η συζήτηση, αλλά για να ανοίξει. Η θυσία τους επιβάλλει να ρωτήσουμε τι πραγματικά συνέβη το καλοκαίρι του 1974, γιατί η Κύπρος βρέθηκε τόσο απομονωμένη, γιατί οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν με τόσο περιορισμένη υποστήριξη και ποιες αποφάσεις είχαν ληφθεί από εκείνους που βρίσκονταν μακριά από τα χαρακώματα. Δεν είναι προσβολή προς τους νεκρούς να αναζητούμε απαντήσεις. Τουναντίον είναι υποχρέωση απέναντί τους. Γιατί εκείνοι έκαναν το καθήκον τους. Το ερώτημα είναι αν το έκαναν και εκείνοι που είχαν την ευθύνη να τους στηρίξουν.

Σήμερα, οι πολιτικοί μπορούν να εκφωνούν πανηγυρικούς λόγους, να καταθέτουν στεφάνια και να διοργανώνουν τελετές μνήμης. Όμως η πραγματική δικαίωση των νεκρών βρίσκεται στην ιστορική μνήμη και στην αναζήτηση της αλήθειας. Η Λευκωσία παραμένει διαιρεμένη και η κατοχή συνεχίζεται. Το αίμα που χύθηκε δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια απλή επετειακή αναφορά. Οι ήρωες του 1974 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Καθορίζουν το μέλλον και μας υπενθυμίζουν ότι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ιστορική μνήμη απαιτούν ευθύνη. Όσο θυμόμαστε τους ανθρώπους που έμειναν εκεί, στα χαρακώματα του Γερόλακκου, και όσο εξακολουθούμε να αναζητούμε την αλήθεια για τις συνθήκες μέσα στις οποίες πολέμησαν και έπεσαν, η θυσία τους θα παραμένει ζωντανή.

Αθάνατοι οι Ήρωες της ΕΛΔΥΚ.

Ανδρέας Γενιάς Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 16.8.26

Λογοκρισία και αποκλεισμός για τους Χρυσαυγίτες – αμέριστη “αβάντα” στους ψευτοεθνικιστές

Το τελευταίο διάστημα η ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής και του Μετώπου Νεολαίας δέχονται αλλεπάλληλες διαδικτυακές επιθέσεις, με στόχο να τις καταστήσουν μη λειτουργικές και μη προσβάσιμες στο κοινό. Στους επίσημους λογαριασμούς που διατηρούν σε δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης στελέχη, πρώην βουλευτές, ακόμη και απλοί υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι παρέμειναν ΠΙΣΤΟΙ και το περιεχόμενο των αναρτήσεων τους αφορά στην προώθηση των ιδεών και του αγώνα του εθνικιστικού κινήματος, εφαρμόζονται δραστικότερα μέτρα: αποκλεισμός και απόλυτη φίμωση. Στον χώρο του διαδικτύου, όπου ο περίφημος πλουραλισμός δίνει τη δυνατότητα να περιηγηθείς χωρίς κανένα πρόβλημα σε ιστοσελίδες που προβάλλουν την ανηθικότητα ή την παρανομία, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μιλάς για πίστη σε ΠΑΤΡΙΔΑ, ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΘΕΟ. Ταυτόχρονα, αυτή η ιδιαίτερη ανεκτικότητα στην προώθηση της ανηθικότητας έχει και μια άλλη παράμετρο, άμεσα σχετική με τον αποκλεισμό της Χρυσής Αυγής από τον δημόσιο διάλογο: την προώθηση των ψευτοεθνικιστών, οι οποίοι ασφαλώς και αν ήταν επικίνδυνοι για το σύστημα θα είχαν την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση με τους Χρυσαυγίτες. Αυτοί που απαγορεύουν στην Χρυσή Αυγή να μιλά και να γράφει ελεύθερα, δίνουν ελεύθερο βήμα στους υβριστές της ακόμα και όταν χρησιμοποιούν (ή παραποιούν σκοπίμως) τα συνθήματα, τα σύμβολα και τους αγώνες της. Η ρητορική της Χρυσής Αυγής επιτρέπεται σε ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ πλην… της Χρυσής Αυγής!

Ας αναλογιστούν οι αναγνώστες πως γίνεται να προβάλλονται χωρίς καμία αντίδραση οι fake εθνικιστές ως το αντίπαλο δέος της εξουσίας την ώρα που οι υποστηρικτές της “τελειωμένης” Χρυσής Αυγής απαγορεύεται να διαδίδουν άρθρα και ανακοινώσεις από ένα κόμμα που “διαλύθηκε”.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com