Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, το προοίμιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

  

Στις 17 Ιουλίου, αρχίζει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία. Πολλοί θεωρούν ότι ο ισπανικός εμφύλιος ήταν η «πρόβα–τζενεράλε» του Β’ Π. Π., μιας και παρουσιάστηκαν δύο μπλοκ, τα ίδια που αργότερα βρέθηκαν αντιμέτωπα στον Β’ Π. Π., από την μία μεριά η Αγγλία (η ανάμειξη της οποίας δεν ήταν ιδιαιτέρως ενεργή), η Γαλλία και η ΕΣΣΔ υπέρ των λεγομένων «δημοκρατικών» (που ήταν στην πλειοψηφία τους σταλινικοί…) και από την άλλη, η Γερμανία και η Ιταλία υπέρ των εθνικιστών. Η γερμανική ανάμειξη στον πόλεμο της Ισπανίας, προήλθε ύστερα από έκκληση του στρατιωτικού ηγέτου των εθνικιστών, στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο.

Πιο συγκεκριμένα, στις 25 Ιουλίου, δύο απεσταλμένοι του Φράνκο έγιναν δεκτοί από τον ίδιο τον Χίτλερ, ο οποίος αφού παρέλαβε την σχετική γραπτή έκκληση του Φράνκο κι αφού τους άκουσε προσεκτικά, υποσχέθηκε να βοηθήσει στην προσπάθειά τους. Και ετήρησε την υπόσχεσή του. Κατ’ αρχάς, έστειλε στο ισπανικό Μαρόκο μεταγωγικά αεροπλάνα, τα οποία μετέφεραν τους στρατιώτες του Φράνκο, περίπου 12.000 άνδρες, στην ισπανική ενδοχώρα. Εν συνεχεία, απέστειλε πληθώρα πολεμικού υλικού, στρατιωτικούς συμβούλους και την περίφημη αεροπορική μοίρα «Condor» (Κόνδωρ).

Γύφτοι ή Ρομά;

Η πολιτική της Ε.Ε. δεν είναι η πολιτισμική ευαισθησία, αλλά ένα εργαλείο διαχείρισης κονδυλίων, γραφειοκρατικής κατηγοριοποίησης και πλουτισμού

Αλκιβιάδης Κεφαλάς*

Γάλλος ποδηλάτης που έκανε τον γύρο της Ευρώπης βρέθηκε από λάθος του GPS σε καταυλισμό Ρομά στο Μενίδι και τον «έγδυσαν». Δεκάδες ανάλογα περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά στην Ελλάδα και σχεδόν ποτέ οι ένοχοι δεν τιμωρούνται. Το ερώτημα είναι γιατί οι Ρομά τυγχάνουν μίας άτυπης νομικής ασυλίας; Καταρχάς, οι Ρομά στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια αυτοαποκαλούνται μεταξύ τους «γύφτοι και τσιγγάνοι». Ποτέ δεν απευθύνονται μεταξύ τους «ρε, Ρομά». Αυτό διαπιστώνεται στις συνομιλίες τους, στα τραγούδια, στις παροιμίες και γενικότερα στην καθημερινή τους ζωή.

Γιατί όμως η Ε.Ε. και οι διεθνείς οργανισμοί επιμένουν στη λέξη «Ρομά»; Αυτή η ονομασία δεν είναι μία τυχαία εξέλιξη. Είναι μία πολιτική και γραφειοκρατική επιλογή που βασίζεται στο χρήμα και ξεκίνησε το 1971 στο Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο των Τσιγγάνων στο Λονδίνο. Εκεί αποφασίστηκε να απορριφθούν οι ονομασίες «Gypsy» και«Tsigani» και να αντικατασταθούν από τον όρο «Roma», ως ένα ενιαίο και πολιτικά ισχυρό όνομα. Από τότε, η ονομασία υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης, την Ε.Ε., τον ΟΗΕ, τον ΟΑΣΕ και το European Roma Rights Centre, επειδή όλοι αυτοί οι οργανισμοί και η ελίτ που βρίσκεται από πίσω τους χρειάζονταν ένα ενιαίο «καλάθι» για να φτιάξουν στρατηγικές ένταξης, ώστε να απομυζούν τα δισεκατομμύρια ευρώ από τα ευρωπαϊκά ταμεία από την υπόθεση. Η λέξη «Ρομά» λοιπόν είναι ένας ελιτίστικος όρος και όχι μία αυθόρμητη λέξη της βάσης.

Η Ε.Ε. επιμένει στην ορολογία επειδή την εξυπηρετεί γραφειοκρατικά και πολιτικά δοθέντος του ότι ρίχνει πολλά λεφτά στο πλαίσιο «καταπολέμησης» του ρατσισμού. Όμως η πραγματικότητα των κοινοτήτων, η αθλιότητα των καταυλισμών, η εγκληματικότητα και η ενσωμάτωση δεν αλλάζουν με την αλλαγή του ονόματος. Ο πακτωλός των δισεκατομμυρίων και τα «προγράμματα» είναι ο πραγματικός πυρήνας της υπόθεσης. Η πολιτική της Ε.Ε. δεν είναι η πολιτισμική ευαισθησία, αλλά ένα εργαλείο διαχείρισης κονδυλίων, γραφειοκρατικής κατηγοριοποίησης και πλουτισμού. Πράγματι, από το 2011 και μετά η Ε.Ε. διοχέτευσε δισεκατομμύρια ευρώ σε προγράμματα «ένταξης Ρομά».

Αυτά τα χρήματα περνούν μέσα από εθνικές στρατηγικές, δηλαδή μηχανισμούς ανάλογους του ΟΠΕΚΕΠΕ, ευρωπαϊκά ταμεία, ESF, ERDF ΜΚΟ, «συμβούλους», «ερευνητικά κέντρα», «εμπειρογνώμονες», τοπικές Αρχές και ενδιάμεσους φορείς. Για να δικαιολογηθούν αυτά τα κονδύλια χρειάζεται ένα σαφές «target group» με το επίσημο όνομα «Ρομά», καθώς επίσης στατιστικές και αναφορές που μετρούν «αποκλεισμό» και «αντιτσιγγανισμό», οργανώσεις και «ειδικοί ρομανολόγοι». Χρειάζονται το αφήγημα του ρατσισμού και τη «συμπερίληψη» του Μητσοτάκη και όχι πολιτισμικούς παράγοντες και συμπεριφορές, ενώ αποσιωπάται η αποτυχία προηγούμενων προγραμμάτων. Αν το σύστημα χρησιμοποιούσε τον παλιό, καθημερινό όρο, θα ήταν δύσκολη η ροή των χρημάτων στις τσέπες των επιτηδείων.

Οι ίδιες οι κοινότητες διαπιστώνουν ότι τα χρήματα πηγαίνουν σε διοίκηση, μελέτες, συνέδρια, ΜΚΟ και ενδιάμεσους, σχεδόν ποτέ στις οικογένειες. Τα αποτελέσματα σε εκπαίδευση, απασχόληση και στέγαση παραμένουν στα χαρτιά παρά τα δισεκατομμύρια. Έτσι δημιουργείται μια «βιομηχανία Ρομά». Πολιτικοί, λαμόγια, ΜΚΟ, τοπικές κοινωνίες, ένα ολόκληρο οικοσύστημα ζει από το πρόβλημα και έχει κίνητρο να το διατηρεί ζωντανό. Το γενικό μοτίβο είναι ότι η γραφειοκρατία και τα συμφέροντα έχουν μεγαλύτερο όφελος από τις ίδιες τις κοινότητες. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η δημόσια χρήση της λέξης «γύφτος» γίνεται ριψοκίνδυνη. Δεν είναι η πολιτική ορθότητα.

Είναι ότι αμφισβητείται το επίσημο αφήγημα πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα της αφαίμαξης κονδυλίων. Όταν λες «γύφτος» αντί «Ρομά», δεν χρησιμοποιείς απλά μια «προσβλητική» λέξη. Αμφισβητείς το πλαίσιο που δικαιολογεί τα λεφτά, τις ψήφους και τα κόμματα, τις στρατηγικές και τις ΜΚΟ. Η «μαγεία» των χρημάτων εξηγεί γιατί το σύστημα υπερασπίζεται τόσο έντονα την ορολογία και γιατί η νομική, επαγγελματική και κοινωνική πίεση πέφτει υποκριτικά σε όποιον χρησιμοποιεί τους παλιούς καθημερινούς όρους.

*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Το ένοπλο Κίνημα της ΕΟΚΑ Β’

Η ΕΟΚΑ Β’ (ή αλλιώς «Οργάνωσις Γρίβα»), υπήρξε παραστρατιωτική, εθνικιστική μυστική οργάνωση, την οποία ίδρυσε ο θρυλικός Στρατηγός Γρίβας. Είχε αδιαπραγμάτευτο σκοπό την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα και συμμετείχε σε ισχυρές συγκρούσεις με τα (παρα)κρατικά υποχείρια του ανθενωτικού Μακαριακού καθεστώτος. Ο «Διγενής» της ΕΟΚΑ καταφθάνει μυστικά με καράβι στη Κύπρο, την πρώτη Σεπτεμβρίου του 1971 μαζί με τον Γεώργιο Καρούσο αλλά και τον Σταύρο Σύρο, και ξεκινά αμέσως τις προετοιμασίες για τον μεγάλο αγώνα. Βρίσκεται με παλιούς αγωνιστές και γίνονται μυστικές συναντήσεις. Λίγες βδομάδες αργότερα ο Γρίβας είδε προσωπικά τον Μακάριο, ωστόσο ο Αρχιεπίσκοπος υπαναχωρεί και αλλάζει για ακόμη μια φορά τη στάση του: έτσι, ναυαγεί κάθε ελπίδα συνεννόησης μεταξύ των δύο ηγετών, παρά και τις αντιπροτάσεις του Γρίβα για κοινής αποδοχής πρόεδρο της Δημοκρατίας και συνέχιση της πάλης μέχρι την τελική δικαίωση, διοργανώνοντας παράλληλα δημοψήφισμα. Η οργάνωση δημιουργήθηκε από τον Γρίβα κατά το πρότυπο του ανταρτοπολέμου της ΕΟΚΑ Α’. Σε κάθε πόλη και κωμόπολη διορίστηκαν τομεάρχες, υποτομεάρχες και τοπικοί ομαδάρχες. Τομεάρχες, υποτομεάρχες και μέλη της οργάνωσης ήταν κατά κανόνα τα έμπιστα μέλη της ΕΟΚΑ αλλά και νεαρότεροι ένθερμοι πατριώτες.

Η ΕΟΚΑ Β’ ασκούσε πιέσεις ώστε τελικώς να εξαναγκαστεί η Κυπριακή κυβέρνηση και το πολιτικό κατεστημένο του νησιού να επιστρέψουν πίσω στο πάγιο αίτημα του λαού μας για Αυτοδιάθεση–Ένωση. Παράλληλα, δημιουργείται η Ε.Σ.Ε.Α. (Επιτροπή Συντονισμού Ενωτικού Αγώνα) για τη προβολή και τη διαφώτιση των πολιτικών θέσεων του Στρατηγού, στα πρότυπα της Π.Ε.Κ.Α. τα έτη 1955–1959. Στην Ε.Σ.Ε.Α. εντάχθηκαν ακόμη και πρώην υπουργοί του Μακαρίου, πολιτικοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, ιερείς, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, εκπαιδευτικοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, αλλά και νέοι και νέες από κάθε περιοχή της νήσου. Στη μητροπολιτική Ελλάδα, το Ενωτικό εγχείρημα του Στρατηγού στήριζαν πυρήνες φοιτητών. Ο Αρχηγός αρχίζει να επεξεργάζεται και να υλοποιεί διάφορα σχέδια με δολιοφθορές εγκαταστάσεων, κλοπές όπλων και εκρηκτικών υλών, αλλά και ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών και αυτοκινήτων. Σε μια εντυπωσιακή ενέργεια μάλιστα, μέλη της ΕΟΚΑ Β’ είχαν καταφέρει να καταλάβουν σε μία νύχτα όλους τους μεγάλους αστυνομικούς σταθμούς της Κύπρου.

Το πρώτο σχέδιο, που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Μακαρίου, έφερε τη κωδική ονομασία «ΣΦΕΝΔΟΝΗ». Το σχέδιο γίνεται γνωστό στις αρχές, ενώ και οι δύο υπαρχηγοί (Σύρος, Καρούσος) διαφωνούν ως προς το εάν μπορεί πράγματι να επιτύχει το σχέδιο δίχως τη βοήθεια της Εθνικής Φρουράς. Το σχέδιο τελικώς εγκαταλείπεται πρωτού καν ξεκινήσει. Ο Μακάριος ζητά βοήθεια από τον Παπαδόπουλο. Αντιλαμβανόμενος ο Μακάριος τον κίνδυνο που τον περιζώνει, ζητά από αυτόν να επιτρέψει τη δημιουργία Εφεδρικού Στρατιωτικού Σώματος μέσα στις τάξεις της Αστυνομίας. Ο Παπαδόπουλος το επιτρέπει, με συνέπεια το Εφεδρικό να γίνει το αντίπαλο δέος της «Οργάνωσης Γρίβα». Ο Παπαδόπουλος ζητά όμως και τη διάλυση των υπόλοιπων παραστρατιωτικών οργανώσεων που μάχονται υπέρ του Αρχιεπισκόπου και που δρούσαν ανενόχλητες τόσα χρόνια. Ο Μακάριος θα κάνει αμέσως το πρώτο, όχι όμως και το δεύτερο. Στις αρχές του 1972 το Εφεδρικό έχει στις τάξεις του δύο χιλιάδες ενόπλους: όλοι τους ήταν πιστοί Μακαριακοί, Ακελικοί και ορκισμένοι αντι–Γριβικοί. Τον Ιανουάριο του 1972 ο Μακάριος προχώρησε σε εισαγωγή οπλισμού από τη Τσεχοσλοβακία, οπλισμό τον οποίον αποθήκευσε στο υπόγειο της Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά: ήταν ξεκάθαρο πως ο παποκαίσαρας προδότης της Κύπρου επιθυμούσε την ίδρυση προσωπικού στρατού.

Συλλαμβάνεται τότε ο Σύρος, ενώ ξεκινούν τα πρώτα κρούσματα απειθαρχίας στην οργάνωση. Οι συγκρούσεις μεταξύ Γριβικών και Μακαριακών θα κορυφωθούν και δεν θα αργήσουν και οι πρώτοι νεκροί. Πολλοί γνωστοί Γριβικοί και αντιφρονούντες αναφέρονται πλέον ως καταζητούμενοι, ενώ οι «προοδευτικοί δημοκράτες» δεν διστάζουν να απειλούν απροκάλυπτα και τις οικογένειές τους. Ο Παπαδόπουλος θα καταδικάσει την δράση του Γρίβα, αλλά όχι του Εφεδρικού και των παραστρατιωτικών δυνάμεων που ακόμη υπάρχουν. Εκπονούνται νέα σχέδια για δολοφονία του Μακαρίου, ενώ και οι Μακαριακοί σχεδιάζουν δολοφονία του Γρίβα. Ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε εκλογές και παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της κυβέρνησης, διορίζοντας τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Ο Μαρκεζίνης προετοιμαζόταν για βουλευτικές εκλογές και ζητούσε την πολιτικοποίηση του αγώνος ΕΟΚΑ Β’. Ο Ιωαννίδης όμως παρακολουθούσε από κοντά τις εξελίξεις και ετοιμαζόταν για δράση. Το Πολυτεχνείο θα του δώσει την ευκαιρία να καταλάβει την εξουσία από τους Παπαδόπουλο και Μαρκεζίνη, και να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία του κράτους από το παρασκήνιο. Ο Ιωαννίδης, σε αντίθεση με τον Παπαδόπουλο, είναι εναντίον του Αρχιεπισκόπου και θέλει ο ίδιος να ελέγξει την ΕΟΚΑ Β’. Στη Κύπρο, τα βασανιστήρια εναντίον των πολιτικών κρατουμένων και το κυνηγητό των καταζητουμένων είναι πλέον καθημερινό και ανελέητο. Η έλλειψη χρημάτων φέρνει την οργάνωση σε δεινή θέση απέναντι σε ένα κράτος με ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και μέσα. Στην τελευταία του συνέντευξη τον Αύγουστο του 1973, ο Γρίβας κάνει λόγο για πολιτικοποίηση του αγώνα του, αλλά ο Μακάριος αρνείται και εντείνει τις προσπάθειές του για την τελική επικράτησή του. Επισυνέβησαν νέα κρούσματα απειθαρχίας από μέλη της ΕΟΚΑ Β’ και αιματηρά επεισόδια, άνευ αρχηγικής εντολής.

Η Κυπριακή βουλή επρόκειτο να εκδώσει ψήφισμα καταδίκης του Γρίβα. Τελικά καταδικάζεται η βία και η αντιβία. Στις 27 Ιανουαρίου του 1974, ο Στρατηγός Γρίβας πεθαίνει στο κρησφύγετό του στη Λεμεσό. Ακολουθεί μία τριήμερη εκεχειρία και τα ζωτικά όργανα του Αρχηγού αφαιρούνται για να εξεταστούν από ιατροδικαστές. Με νεκρό πλέον τον Γρίβα, ο Μακάριος ήταν πια σίγουρος για τη διαφαινόμενη νίκη του. Δίνει εντολή για προκήρυξη τριήμερου εθνικού πένθους και παύση όλων των επιχειρήσεων, ζητώντας παράλληλα τη παράδοση όλων των όπλων από την ΕΟΚΑ Β’. Η Κυπριακή βουλή θα ανακηρύξει τον Ήρωα Γρίβα, σε έκτακτη συνεδρία της, ως Άξιο Τέκνο της Πατρίδος. Ο θάνατος όμως του Στρατηγού προκάλεσε διάσπαση στις τάξεις της οργάνωσης. Τα ικανότερα στελέχη του κινήματος διαφωνούν μεταξύ τους και ακολουθούν ξεχωριστή πολιτική. Ο Ιωαννίδης θέλει να ποδηγετήσει την ΕΟΚΑ Β’, ώστε εκείνη να μην διαλυθεί. Ο Σύρος, ο οποίος είχε ήδη συλληφθεί από το Εφεδρικό, αποχωρεί οριστικά από την οργάνωση και φεύγει για την Ελλάδα. Ο Καρούσος, αν και αρχικά αυτοχρίζεται ως «διοικητής της ΕΟΚΑ Β’», μη μπορώντας να επιβάλει τη θέση του για πολιτικοποίηση του αγώνος, εγκαταλείπει και αυτός μυστικά το νησί, μετά από έναν μήνα. Τις αποχωρήσεις Σύρου και Καρούσου ακολουθούν και άλλες αποχωρήσεις τομεαρχών, υποτομεαρχών και την αποστασιοποίηση πρωτοκλασσάτων στελεχών και μελών της οργάνωσης. Ο Ιωαννίδης προσπαθεί να έρθει σε συνεργασία με κάποιους από τους εναπομείναντες τομεάρχες (Λεμεσού, Αμμοχώστου και Καρπασίας). Οι ίδιοι οι τομεάρχες όμως δεν μπορούν να συνεργαστούν πλέον με κανέναν, αφού τους ενδιαφέρει πρωτίστως η ανάληψη της ηγεσίας της οργάνωσης (Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνου, Χριστοδουλίδης) και η επιβολή της δικής τους πολιτικής γραμμής. Η ανασύνταξη είναι πλέον οριστικά ανέφικτη. Γίνονται μόνο κάποιοι φόνοι για λόγους αντεκδίκησης.

Ο Μακάριος μετά τον θάνατο του Γρίβα, έχει αναθαρρήσει και είναι έτοιμος να διατάξει τη τελική επίθεση κατά της Ενωτικής οργάνωσης. Σε ελάχιστο χρόνο, το Εφεδρικό και η Αστυνομία θα επιτύχουν αλλεπάλληλα, καθοριστικά και νικηφόρα χτυπήματα σε όλες τις πόλεις. Ο αριθμός των φυλακισμένων μελών της ΕΟΚΑ Β’ μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και οι βαρβαρότητες του Εφεδρικού κορυφώνονται. Υψηλά ιστάμενα στελέχη της οργάνωσης συλλαμβάνονται και οδηγούνται στη φυλακή, ενώ άλλοι εγκαταλείπουν αγανακτισμένοι λόγω της ανυπαρξίας ηγεσίας, σχεδίου και χρημάτων. Πλέον είναι θέμα χρόνου η οριστική εξόντωση του κινήματος, όπως και όλων των αντιπάλων του Μακαρίου. Ο Ιωαννίδης αρχίζει τότε να σκέπτεται σοβαρά πλέον το ενδεχόμενο της ανατροπής του Μακαρίου με δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς. Η πρώτη του σκέψη ήταν να γίνει η ανατροπή όταν ο Αρχιεπίσκοπος θα έφευγε για ένα προγραμματισμένο ταξίδι, κάτι όμως που δεν συνέβη. Ο Μακάριος αλληλογραφεί και πάλι με τον Καραμανλή και τον Βασιλιά, με θέμα το πως θα πέσει το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών και πως θα γίνει η άμεση επαναφορά της… Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Την πρώτη Ιουλίου του 1974, ο Μακάριος σκόπιμα θα ξεσπαθώσει φανερά εναντίον του Ταξίαρχου Ιωαννίδη, του καθεστώτος των Αθηνών, των Ελλήνων Αξιωματικών στην Κύπρο και της ΕΟΚΑ Β’, μιλώντας για «Δημοκρατία». Στη δισέλιδη επιστολή του προς τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Φαίδωνα Γκιζίκη, θα τον διατάξει εντός είκοσι ημερών την αποχώρηση όλων των Ελλήνων Αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς (περίπου εξακόσιοι στον αριθμό), και την άμεση μείωση της στρατιωτικής θητείας στη Κύπρο στους 14 μήνες. Παράλληλα, επεξεργάζεται σχέδιο οριστικής διάλυσης της Εθνικής Φρουράς και αντικατάστασής της από την αστυνομία, το Εφεδρικό και μια ομάδα χιλίων ένοπλων Ακελικών.

Στις έντεκα Ιουλίου του 1974 συλλαμβάνεται και το τελευταίο ισχυρό στέλεχος της ΕΟΚΑ Β’, ο τομεάρχης Λεμεσού Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ο Ιωαννίδης θα αποστείλει στις 14 Ιουλίου στην Κύπρο τον Σκλαβενίτη, για να τον χρίσει επικεφαλής των ατάκτων μελών της ΕΟΚΑ Β’. Κατά την τούρκικη εισβολή του ίδιου έτους, η ένοπλη αντίσταση της οργάνωσης απέτρεψε τη σύνδεση των τουρκοκυπριακών δυνάμεων του νότου με τα στρατεύματα της εισβολής. Τα Ενωτικά πολεμικά τάγματα προέβησαν σε εξουδετέρωση τούρκικων θυλάκων. Μέλη της ΕΟΚΑ Β’ συγκρότησαν τον πυρήνα του Τάγματος Μιχαήλ Καλογερόπουλου – Διάκου, επιχειρώντας κατά των Τούρκων στη Λεμεσό. Τμήμα εκατό αντρών της οργάνωσης κατέλαβε το χωριό Αυδήμου, όπου εκπαιδεύονταν οι βάρβαροι εχθροί, ενώ συγκρούσεις εναντίον των Τούρκων με τη συμμετοχή Εοκαβιτών σημειώθηκαν και στην Αμμόχωστο και τη Λεύκα. Έρευνες και δημοσιευμένα στοιχεία της εποχής έχουν αναδείξει ως στόχους επιθέσεων Αμερικάνους αξιωματούχους. Η εκτέλεση του Αμερικάνου πρέσβη Rodger Davies εξάλλου τον Αύγουστο του 1974, έχει αποδοθεί σε δύο Ελληνοκύπριους που σχετίζονταν με την ΕΟΚΑ Β’. Προσέτι, σύμφωνα με (αμφιλεγόμενα) δημοσιεύματα βασισμένα σε απόρρητες εκθέσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, το κίνημα απεργαζόταν σχέδιο εκτέλεσης του Αμερικανοεβραίου πολιτικού – τότε υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α, Henry Kissinger.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Στην ΕΡΤ τα «εγκλήματα» του Ελληνικού Στρατού!

 

Πληρώνουμε χαράτσι για την ΕΡΤ για ν’ ακούμε σε μετάδοση γαλλικής παρέλασης πως στη Μικρασία «σκότωναν και βίαζαν» τις μουσουλμάνες οι Έλληνες στρατιώτες

Παναγιώτης Λιάκος

Είναι πολλά τα σκαλιά της αβύσσου που έχει κατηφορίσει τούτο το χάρτινο κοκοράκι (όρος του φλογερού Έλληνα διανοητή Περικλή Γιαννόπουλου) που αποκαλούμε «ελληνικό» κράτος. Τόσα τα σκαλιά της καταβάσεως ώστε έχουμε φτάσει στο σημείο, εν ώρα μεταδόσεως γαλλικής στρατιωτικής παρελάσεως, να καταγγέλλει πανεπιστημιακός (Θανάση Διαμαντόπουλο τον λένε, διδάσκει στο Πάντειο) τα «εγκλήματα» του Ελληνικού Στρατού στη Μικρασία. Βίαζαν μαζικά, καθώς είπε, και σκότωναν μουσουλμάνες και έφτιαχναν κομπολόγια από τις θηλές τους!

Για την ακρίβεια, ο κ. Διαμαντόπουλος εμφανίστηκε στην εκπομπή «Newsroom» και ξεστόμισε τα ακόλουθα: «Η Γαλλία αναγνώρισε επίσημα το έγκλημα του πνιγμού στον Σηκουάνα 80 Αλγερινών Αράβων, οι οποίοι ζητούσαν την ανεξαρτησία της πατρίδας τους, αφού νωρίτερα είχε αποδεχθεί τα εγκλήματα για τα βασανιστήρια στην Αλγερία και ακόμα πιο νωρίς τη συμβολή του γαλλικού κράτους του στρατάρχη Πετέν, του κράτους του Βισί, στον εκτοπισμό Γάλλων Εβραίων.

Δηλαδή βλέπουμε ότι μια κοινωνία που ωριμάζει μπορεί να βλέπει (γιατί δεν υπάρχει ιστορικό υποκείμενο χωρίς εγκλήματα στο παρελθόν του) και τα εγκλήματά της, όπως και η Ρωσία, η Σοβιετική Ένωση επί Γκορμπατσόφ, αποδέχτηκε το έγκλημα για το Κατίν. Γι’ αυτό μου επιτρέπετε να διερωτηθώ πότε η ελληνική Πολιτεία θα βρει -το οποίο γίνεται βέβαια με το άρθρο 59 της Συνθήκης της Λωζάννης- αλλά και επισήμως να αναγνωρίσει τα εγκλήματα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία, τους βιασμούς των μουσουλμανίδων, τους μαζικούς, τα κομπολόγια που φτιάχνανε οι φαντάροι μας με ανοχή των αξιωματικών από θηλές μουσουλμανίδων βιασμένων και δολοφονημένων. Διότι ένας λαός που βρίσκει τη δύναμη να δει τα προσωπικά του εγκλήματα έχει και το μεγαλείο να προωθείται και να προχωράει προς τα μπροστά σε έναν δρόμο ειρήνης και αναβάθμισης του πολιτισμού».

Κι η αντίδραση του δημοσιογράφου – παρουσιαστή Γιώργου Σιαδήμα; Απορία (και ολίγος τρόμος) ψάλτου βηξ. Δηλαδή, έριξε την μπάλα στην εξέδρα λέγοντας: «Και όσο μιλάτε, κύριε Διαμαντόπουλε, βλέπουμε ότι τελειώνει η παρέλαση με τα πεζοπόρα τμήματα. Έχει πέσει έξω είκοσι λεπτά, σύμφωνα με τον προγραμματισμό». Ούτε λέξη δεν ξεστόμισε για να υπερασπιστεί τους Έλληνες στρατιώτες που άφησαν τα κόκαλά τους στη Μικρασία για να υπερασπιστούν τα αδέλφια μας που εξολοθρεύονταν από τους Τούρκους.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Τι είχε αποκαλύψει ο Γιωτόπουλος για τους ασύλληπτους τρομοκράτες

Μετά τις τελευταίες συλλήψεις για τρομοκρατικές επιθέσεις επίκαιρη καθίσταται παλαιότερη καταγγελία του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου

Καταγγελία για ασύλληπτο πυρήνα της «17 Νοέμβρη» και συγκεκριμένα για οκτώ τρομοκράτες, που έχουν συμμετάσχει σε αιματηρές επιθέσεις με νεκρούς και τραυματίες, κάνει λόγο σε επιστολή του προς το «Έθνος» ο καταδικασμένος ως επικεφαλής της οργάνωσης, Αλ. Γιωτόπουλος.

Γράφοντας μέσα από τη φυλακή, αναφέρει ακόμα πως στη γιάφκα της οργάνωσης που αποκαλύφθηκε το 2002 υπήρχε ένα όπλο που ενέπλεκε συγκεκριμένο πρόσωπο και το οποίο, για κάποιο λόγο, δεν βρέθηκε από την Αστυνομία.

Ο Γιωτόπουλος διερωτάται ποιος εξαφάνισε το επίμαχο όπλο, αναφέροντας ως ενδεχόμενα τις μυστικές υπηρεσίες και κάποιον από τους συλληφθέντες που συνεργάστηκε με τις Αρχές. Παράλληλα, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος σημειώνει ότι έχουν εξαφανιστεί και χειρόγραφα του ίδιου προσώπου, ενώ αγνοήθηκαν επιβαρυντικές καταθέσεις τρίτων προσώπων.

Είναι φανερό ότι δεν έχουμε μάθει όλη την αλήθεια για την τρομοκρατία και μάλλον δεν θα την μάθουμε ποτέ…

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com