Ο από ιδρύσεως προδοτικός ρόλος του ΕΑΜ

 

Η απόφαση ιδρύσεως του ΕΑΜ αρχίζει και τελειώνει με την ίδια φράση, την «υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης». Ιδού το ντοκουμέντο της προδοσίας:

Η υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης, η υποστήριξη της νίκης της με όλα τα μέσα είναι ύψιστο καθήκον κάθε κομμουνιστή, κάθε εργαζόμενου, κάθε ανθρώπου που θέλει τη λευτεριά της χώρας του από τον φασιστικό ζυγό. Οι κομμουνιστές ποτέ δεν ξεχνάνε, πως σε τελευταία ανάλυση η Σοβιετική Ένωση είναι ο κοινός εχθρός όλων των ιμπεριαλιστών. Όμως, οι κομμουνιστές οφείλουν να δουν, ότι στο σημερινό στάδιο της αντισοβιετικής επίθεσης, ο φασισμός είναι ο κύριος εχθρός όχι μόνο του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους, αλλά και κάθε δημοκρατικής κατάκτησης του λαού. Γι’ αυτό πρέπει να υποστηρίζουν κάθε προσπάθεια που θα τείνει στην συντριβή του φασισμού και στην υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ: Τον Ιανουάριο του 1944 στις Καρυδιές Έδεσσας, ο Βούλγαρος εγκληματίας πολέμου Κάλτσεφ και ο Ανδρέας Τζίμας υπέγραψαν στο όνομα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (όπως οι ίδιοι αναφέρουν) και του Βουλγαρικού στρατού το εξής συμφωνητικό:

1) Αι επαρχίαι Κιλκίς Παιωνίας, Αλμωπίας, Γιαννιτσών, Εδέσσης, Αριδαίας, Φλωρίνης και Καστοριάς εκχωρούνται από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως ζώνη δράσεως του ΣΝΟΦ.

2) Το ΣΝΟΦ έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τη ζώνη της δράσης του και σε άλλες νοτιότερες επαρχίες ύστερα από την εξασφάλιση πλήρους κυριαρχίας στις παραπάνω επαρχίες.

3) Ο Βουλγαρικός Στρατός κατοχής της Μακεδονίας παίρνει την υποχρέωση να καταλάβει τα αστικά κέντρα της Μακεδονίας υστέρα από την αποχώρηση των Γερμανών και την παράδοση τούτων εις τας αρχάς του ΕΑΜ.

4) Αποφασίζουν από κοινού ΕΑΜ και ΣΝΟΦ την δημιουργία αυτονόμου Μακεδονικού Κράτους Σοβιετικής Οργάνωσης το οποίον θα ζητήσει να μπει κάτω από την προστασία της Ρωσίας.

5) Για την ενίσχυση ΕΑΜ-ΣΝΟΦ αναλαμβάνεται ή υποχρέωση της πλαισίωσης της Διεθνούς Μεραρχίας πού θα ιδρυθεί στο Καϊμακτσαλάν από Βουλγάρους αξιωματικούς και ο εφοδιασμός της με πυρομαχικά.

6) Να φροντίσουν οι Βούλγαροι για την κατασυκοφάντηση κάθε δυναμικού εθνικιστικού στοιχείου στις αρχές κατοχής, ώστε να μη αναπτυχθεί εθνικιστική κίνηση. Καθιερώθη τέλος ως σημαία της Σοβ. Δημ. Μακεδονίας η βουλγαρική τοιαύτη, με αντίθετο φοράν των χρωμάτων και με αστέρια εις το κέντρον».

ΚΑΛΤΣΕΦ (υπογραφή) ΤΖΙΜΑΣ (υπογραφή)

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

«Φασιστικός Σοσιαλισμός» του Pierre Drieu La Rochelle

«Ο κόσμος της άκρας αριστεράς είναι ανίκανος να ανατρέψει τον καπιταλισμό, όπως ο κόσμος της ακροδεξιάς είναι ανίκανος να ανατρέψει τη δημοκρατία, γιατί οι δύο μεσαίοι κόσμοι της αριστεράς και της δεξιάς, ενώνουν τα χέρια»

Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Λόγχη», το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle. Η κριτική της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η ιδέα μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, η απογοήτευση από την αντίθεση της Γερμανίας στους λίγους Γάλλους φασίστες, η περιφρόνηση για το καθεστώς του Βισύ, που θεωρείται το προπύργιο της συντηρητικής και αντιδραστικής δεξιάς, ο στοχασμός της ευρωπαϊκής παρακμής, η στοχαστική και επώδυνη μετάβαση από τον φασισμό στον κομμουνισμό, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πολιτικού στοχασμού του Pierre Drieu La Rochelle. Ένας συγγραφέας ο οποίος δεν «ταλαντεύεται» – όπως νόμιζαν ορισμένοι – μεταξύ των δύο μεγάλων ιδεολογιών, αλλά απλώς πιστεύει ότι μεταξύ τους βλέπει ένα βαθύ χαρακτηριστικό μιας ένωσης, λαμβάνοντας υπόψη τις πιο ριζοσπαστικές συνέπειες αυτών που προσδιορίζει ως τις κοινές τους «εγελιανές και σοσιαλιστικές προϋποθέσεις».

Καταρχάς λίγα λόγια για τον Drieu. Γεννήθηκε το 1893, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και διανοούμενος από τους πιο εκλεπτυσμένους του εικοστού αιώνα, έζησε στην πρώτη γραμμή της ιστορίας. Εθελοντής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε στη Μάχη του Verdun (1916). Τη δεκαετία του 1920 συνέλεξε μια σειρά από γραπτά, που αποκαλύπτουν την απογοήτευση κάποιου – του ιδίου – που είχε θυσιαστεί πιστεύοντας στη χώρα του και ένιωθε προδομένος. Τον γοήτευσε ο εθνικισμός του Charles Maurras, ηγέτη της «Action Française» (ένα ακροδεξιό, μοναρχικό και εθνικιστικό κίνημα). Τη δεκαετία του 1930 εντάχθηκε στο «Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα» του πρώην κομουνιστή Jacques Doriot. Πήγε στην στη Νυρεμβέργη, όπου και παρακολούθησε μια συγκέντρωση του ναζιστικού κόμματος. Διακήρυξε τον εαυτό του έναν ένθερμο φασίστα. Όταν, τον Μάρτιο του 1945, οι εφημερίδες ανακοίνωσαν κλήτευσή του σε δίκη με την κατηγορία της συνεργασίας, ο Drieu επέλεξε την αυτοκτονία., αηδιασμένος από την συνολική παρακμή. Από το 2012 είναι ένας από τους μεγάλους συγγραφείς, που περιλαμβάνονται στην περίφημη «Bibliothèque de la Pléiade», που εκδίδεται από τον οίκο Gallimard.

«Ο σοσιαλισμός μου δεν βασίστηκε ποτέ στον φθόνο», έγραφε την δεκαετία του 1930. Ένας από τους στόχους του βιβλίου του αυτού, είναι να ξεσκεπάσει όσους καλύπτουν τον πιο ποταπό εγωισμό και την «υποκρισία των δημαγωγών», με κάποιες ιδεαλιστικές διαμαρτυρίες. Εξ ου και η οργή όλων, ειδικά της ακροδεξιάς. Και όλα αυτά φυσικά, προς μια μεγαλύτερη δόξα του συγγραφέα μας. Ο Drieu πιστεύει ότι βρήκε στον φασισμό, εκείνο το είδος της πολιτικής δράσης που ήταν ικανό για μια ευγένεια του πνεύματος. Ο φασισμός του όμως είναι κάτι περισσότερο από μια πολιτική διακήρυξη. Είναι μια ηθική στάση που «συνίσταται στην νιτσεϊκή επιθυμία για μια διαρκή αυτοβελτίωση, στην περιφρόνηση για κάθε στασιμότητα, για όλες τις μορφές της ακινησίας, για όλες τις ειρηνικές απολαύσεις των οποίων η δημοκρατία φαίνεται να είναι το σύμβολο». Στη μέγγενη ενός ηθικού πάθους, ο Drieu είναι απαλλαγμένος από εκείνο το πολύ χαμηλό πράγμα που ονομάζεται πολιτικό αίσθημα. Σημειώνει με μεγάλη ακρίβεια ότι στη Γαλλία, η Δεξιά και η Αριστερά είναι δυνάμεις που προορίζονται να αντιτίθενται αιώνια η μία στην άλλη, χωρίς όμως η μία, να μπορεί να καταστρέψει την άλλη.

Η πολιτική θα του δείξει, ότι αυτή η ισορροπία είναι ακριβώς το «θαύμα» αυτής της χώρας. Ο Drieu όμως επαναστατεί. «Πρέπει να σπάσουμε (με τον φασισμό) αυτόν τον φρικτό συμβιβασμό, αυτή τη σχετική απαλότητα». Μια αισθητική απάντηση και με έναν δυναμισμό. Ένα σημαντικό «αξιοθέατο» στο βιβλίο του, είναι η περιφρόνησή του για εκείνες τις εξωφρενικές απλουστεύσεις που είναι τόσο δημοφιλείς. Μέσα από μια ανάλυση που μου φαίνεται ολοκληρωμένη και την οποία οι μαρξιστές αναμφίβολα θα αγνοήσουν, εκθέτει την ωμότητα των εννοιών του Μαρξ για την τάξη, το κόμμα και την πολιτική εξουσία. Στο βιβλίο του αυτό, ο Pierre Drieu La Rochelle σημείωσε: «Ο φασισμός χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για να επιβληθεί στον καπιταλισμό. Στη συνέχεια, διαταράσσει και αλλοιώνει το καπιταλιστικό σύστημα στο βαθμό που οι ανάγκες του εθνικισμού τον αναγκάζουν να δημιουργήσει σοσιαλισμό – λιγότερο ίσως από ότι αρχικά υπόσχεται, αλλά σύντομα περισσότερο από ότι θα ήθελε. Έτσι, αυτό που αρχικά ενώνει τον καπιταλισμό και τον φασισμό, δηλαδή ο εθνικισμός, αργότερα τους χωρίζει δημιουργώντας ένα σοσιαλισμό».

Είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με πιο εύστοχα λόγια η πραγματική ιστορική δυναμική του φασισμού στην εξουσία εκείνα τα χρόνια. Μια δυναμική που ώθησε επίσης τον Nicola Bombacci, συνιδρυτή του PCI ( του Ιταλικού Κομουνιστικού κόμματος) το 1921 μαζί με τον Gramsci και τον Bordiga , να ασπαστεί τον «φασιστικό σοσιαλισμό». Θα έλεγα ότι πρώτα, το έκανε αθόρυβα, εκδίδοντας κατά τη διάρκεια του καθεστώτος, με την έγκριση του παλιού του φίλου Benito Mussolini, ένα περιοδικό, που βοήθησε στην ενίσχυση των διπλωματικών και εμπορικών επαφών μεταξύ Ρώμης και Μόσχας. Στην συνέχεια πιο ανοιχτά, με την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, για να «επιτύχει τον σοσιαλισμό», όπως είπε στον φίλο του, τότε σε δυσμένεια, δικαιολογώντας την επιλογή του να ασπαστεί τον δημοκρατικό φασισμό. Ο Drieu κατανόησε τις σοσιαλιστικές ρίζες του φασισμού και τόνιζε τις ρίζες του μέσα στην ίδια τη σοσιαλιστική παράδοση. Κατανοούσε επίσης ότι ο εθνικισμός που καλλιεργούσε ο φασισμός, από την ίδια του τη φύση, δεν μπορούσε να επιτρέψει μια φιλελεύθερη και διεθνιστική αντίληψη της οικονομίας. Για αυτόν τον λόγο δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον αναπόφευκτο σοσιαλισμό του εθνικισμού, ως φασιστικό. Εξ ου και η «πολιτική νομιμότητα» μιας έκφρασης όπως ο «φασιστικός σοσιαλισμός».

Ένα ιστορικά σημαντικό στοιχείο που προκύπτει σαφώς από τον “Φασιστικό Σοσιαλισμό” του Drieu, είναι η κινητικότητα μιας πολιτικής σκέψης που ανακατεύει όλα τα κόμματα της εποχής, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά. Και αυτό το στοιχείο ήταν μέσα στα αιματηρά γεγονότα του Φεβρουαρίου του 1934: Ο τραπεζίτης Stavisky είχε στήσει ένα γιγαντιαίο πολιτικό σχέδιο, που είχε ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο, με τη συνεργασία ορισμένων υπουργών της Ριζοσπαστικής κυβέρνησης (δηλαδή, της κεντροαριστεράς). Αυτό προφανώς προκάλεσε μια οικονομική κρίση. Η εβραϊκή καταγωγή του Stavisky έπαιξε επίσης ένα μεγάλο ρόλο στο χάος. Έγινε και μια προσπάθεια δημιουργίας ενός τραπεζικού κέντρου και που μόλις κατέρρευσε, πολλοί κατηγόρησαν τους Rothschild για την αποτυχία. Υπήρξε μια τεράστια εξέγερση και όχι μόνο στο Παρίσι. Η ακροδεξιά και η ακροαριστερά βγήκαν στους δρόμους. Στην πρωτεύουσα, η κυβέρνηση, υπό πίεση, άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Ακολούθησε μια περίοδος κατά την οποία όλα φαίνονταν πιθανά. Μια επανάσταση τόσο κόκκινη, όσο και μαύρη, έλεγαν όλοι τότε. Oι κομμουνιστές δίπλα με τους ακροδεξιούς, τους μοναρχικούς, τους φασίστες και τους εθνικιστές, όλοι πίσω από το ίδιο οδόφραγμα. Είδε ο συγγραφέας μας αυτό το θαύμα μόνο μία φορά, στις 6 Φεβρουαρίου του 1934. Ήταν αυτό το νέο και απροσδόκητο γεγονός που τον έκανε να καταλάβει πού να αναζητήσει μια διέξοδο… από το αδιέξοδο. Τα περιγράφει όλα αυτά με ενθουσιασμό, στο άλλο περίφημο έργο του, το “Gille”, με πολλές λεπτομέρειες, αλλά ακόμη μα φορά, όλα ήταν μια απλή ψευδαίσθηση…

Ο φασισμός είναι η απαγορευμένη λέξη σήμερα. Όταν μιλάμε γι’ αυτόν, πρέπει να καταφύγουμε σε υποκριτικές παραφράσεις, όπως η «Δεξιά», η «ακροδεξιά», ο «συντηρητισμός», η «ταυτότητα». Αλλά είναι δυνατόν να μιλάμε για «δημοκρατικό φασισμό», ενώ γνωρίζουμε όλους τους περιορισμούς της σημερινής δημοκρατίας; Δεν πρόκειται για επιλογή μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας, αλλά για το αν είναι απαραίτητο να «αναθεωρήσουμε» τη δημοκρατία, προς μια «δημοκρατία που βασίζεται στις αποφάσεις». Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε στο να μιλάμε – αν και ο χρόνος φαίνεται ακόμα λίγο μακρινός- για έναν «νέο» φασισμό, που δεν έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα της δημοκρατίας και ως εκ τούτου, μια λέξη και ένα πολιτικό και πολιτιστικό εγχείρημα, που δεν είναι πλέον ταμπού. Αυτό είναι το όνειρό μας. Το βιβλίο του Drieu La Rochelle, ο «Φασιστικός Σοσιαλισμός», είναι ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον καλλιεργεί αυτό το όνειρο. Και μερικές φορές, τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.

«Η Αγγλία και η Γαλλία αποφασίζουν, δυστυχώς, ότι δεν θα ζήσουν ούτε πιο γρήγορα ούτε πιο έντονα. Σήμερα το να ζει κάποιος πιο γρήγορα και πιο έντονα, σημαίνει να είναι φασίστας. Πριν από εκατό χρόνια σήμαινε να είναι φιλελεύθερος και πριν από πενήντα χρόνια σοσιαλιστής. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έκανε το καθήκον της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, του Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού.»

ΠΗΓΗ

Τραγελαφικό παραλήρημα Νίκου Δένδια στο Συνέδριο της ΝΔ – ΒΙΝΤΕΟ

Αναρχικοί οι ληστές της Τιθορέας – «Ομερτά» από ΜΜΕ και πολιτικούς

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από το περίφημο “ο δολοφόνος ήταν Χρυσαυγίτης” και η σύλληψη ληστών με συγκεκριμένη αντιφασιστική ταυτότητα δεν οδήγησε κάποιον δημοσιογράφο να πει ήταν… αναρχικοί οι ληστές. ΠΛΗΡΗΣ πολιτική κάλυψη από τα ΜΜΕ και όχι μόνον. ΠΛΗΡΗΣ πολική κάλυψή και από την… Αστυνομία. Η εκπρόσωπος τύπου της ΕΛΑΣ βγήκε στα κανάλια και είπε ότι η υπόθεση δεν έχει σχέση με την τρομοκρατία ενώ δημοσιεύονταν κείμενα των δραστών σε γνωστό αντιφασιστικό-παρακρατικό ιστότοπο! Σκέπτεστε τι  θα γινότανε εάν οι ληστές ήταν Χρυσαυγίτες ή Εθνικιστές;

Τέσσερις χειροβομβίδες, ένα καλάσνικοφ και τέσσερα πιστόλια έχουν βρεθεί στην κατοχή των δραστών της ληστείας στην Κάτω Τιθορέα, οι οποίοι συνελήφθησαν έπειτα από καταδίωξη στο Αλεποχώρι. Συνολικά εξετάστηκαν έξι άνδρες και δύο γυναίκες για την εμπλοκή τους στην υπόθεση. Στις οικίες τους εντοπίστηκαν γεμιστήρες, πυροκροτητές και αρκετά φυσίγγια. Το δρόμο για τη φυλακή πήραν μετά τις απολογίες τους έξι από τους συνολικά οκτώ κατηγορούμενους για την υπόθεση της ληστείας σε υποκατάστημα στην Κάτω Τιθορέα. Οι άλλοι δυο με απόφαση ανακρίτριας και εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.

Στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων επικράτησε ένταση και έγινε χρήση χημικών και κρόκου λάμψης από τους αστυνομικούς. Από νωρίς ομάδα αναρχικών, βρέθηκε στα δικαστήρια, φωνάζοντας συνθήματα συμπαράστασης στους κατηγορούμενους. Η κατάσταση παρεκτράπηκε γρήγορα, με τις αστυνομικές δυνάμεις να προχωρούν σε εκτεταμένη χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου λάμψης για να απωθήσουν τους συγκεντρωμένους, μετατρέποντας τον περιβάλλοντα χώρο των δικαστηρίων σε πεδίο έντασης.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Η άθλια εκδοχή της «Οδύσσειας» από τον απαράδεκτο Νόλαν: Το τέρας της woke κουλτούρας του Χόλιγουντ βεβηλώνει την ελληνική κληρονομιά! Ώρα για ολικό μποϊκοτάζ…

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Σε αυτό που δεν μπορεί παρά να περιγραφεί ως μια αποκρουστική πράξη πολιτιστικής βανδαλιστικής καταστροφής, ο σκηνοθέτης, Κρίστοφερ Νόλαν, μόλις παρέδωσε την τελική προσβολή σε έναν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς του Δυτικού πολιτισμού.

Η επικείμενη ταινία του, η διασκευή της «Οδύσσειας» του Ομήρου, δεν είναι απλώς μια ταινία. Είναι μια υπολογισμένη βεβήλωση, ένα προκλητικό και κατάπτυστο μνημείο στην παρανοϊκή εμμονή του Χόλυγουντ με την «ποικιλομορφία» εις βάρος της ιστορικής αλήθειας, της εθνικής πιστότητας και της βασικής καλλιτεχνικής ακεραιότητας.

Οι ανακοινώσεις για το καστ της ταινίας διαβάζονται σαν εφιάλτης από τον πιο τρελαμένο επιθεωρητή DEI: Η Lupita Nyong’o – μια Κενυάτισσα-Μεξικανή ηθοποιός – στον ρόλο της Ελένης της Τροίας και της αδελφής της Κλυταιμνήστρας. Η Zendaya ως η θεά Αθηνά. Ένας ράπερ, ο Travis Scott, τοποθετημένος ως κάποιο νεύμα στην «προφορική ποίηση».

Ο Matt Damon ως Οδυσσέας, ο Tom Holland ως Τηλέμαχος, η Anne Hathaway ως Πηνελόπη, και μια παρέλαση άλλων εισαγόμενων από το Χόλυγουντ χωρίς καμία ελληνική ή έστω μεσογειακή αντιπροσώπευση στους κύριους ρόλους.

• Κανένας Έλληνας ηθοποιός. Κανένα παιδί της Ιθάκης, της Σπάρτης ή της Τροίας. Μόνο άλλο ένα άψυχο, άρριζο προϊόν της woke μηχανής. Αυτό δεν είναι διασκευή. Είναι διαγραφή. Ας είμαστε σκληρά ξεκάθαροι για το τι μας έδωσε ο Όμηρος.
• Στην «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», η Ελένη περιγράφεται επανειλημμένα ως «λευκόπλοκη», με λευκό δέρμα και ξανθά μαλλιά – το λαμπρό ιδανικό της ελληνικής ομορφιάς που έστειλε χίλια πλοία και προκάλεσε την πτώση της Τροίας.

Η αρχαία ελληνική τέχνη, τα αγγεία και τα αγάλματα απεικονίζουν τους ήρωες και τους θεούς με μεσογειακά-ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά: ελαιόχρωμο δέρμα, ίσια ή κυματιστά μαλλιά, ακριβώς το φαινότυπο των Ινδοευρωπαϊκών λαών που έπλασαν τον ελληνικό πολιτισμό.

Αυτές οι ιστορίες δεν είναι λευκοί καμβάδες για να ζωγραφίζουν πάνω τους οι σύγχρονοι ιδεολόγοι. Είναι η ιερή κληρονομιά του ελληνικού λαού – ο θεμέλιος λίθος της Δυτικής λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, δημοκρατίας και ταυτότητας.

• Ο Όμηρος δεν έγραψε fan fiction. Τραγούδησε την ψυχή ενός έθνους: τις ρίζες του αίματός του, την πατρίδα του, την αδιαπραγμάτευτη υπερηφάνεια του για την καταγωγή και τον ηρωισμό. Το επικό ταξίδι του Οδυσσέα προς την πατρίδα του είναι για το «νόστο» – την επιστροφή στις ρίζες.

Η εκδοχή του ποτισμένου με woke mind culture Χόλυγουντ, είναι το αντίθετο: μια συνειδητή αποκοπή από αυτές τις ρίζες. Αυτό το τέρας αποκαλύπτει την χυδαία υποκρισία της βιομηχανίας του θεάματος. Για χρόνια μας κήρυτταν ότι η πολιτιστική ιδιοποίηση είναι θανάσιμο αμάρτημα. Να βάλεις λευκή ηθοποιό σε ρόλο ιθαγενή πνεύματος; Οργή. Να απεικονίσεις ασιατικό χαρακτήρα με «λάθος» εθνότητα; Αυτοκτονία καριέρας.

Όμως όταν πρόκειται για τους αρχαίους Έλληνες – την ίδια την κοιτίδα του Δυτικού πολιτισμού – ξαφνικά οι κανόνες εξαφανίζονται. Οι Έλληνες μπορούν να αντικατασταθούν με μαύρους, Λατίνους ή όποιο diversity hire της μόδας εξυπηρετεί την αφήγηση.

• Ο Νόλαν, αυτός ο δήθεν auteur που εμμονικά ασχολείται με την «ιστορική ακρίβεια» σε άλλα συμφραζόμενα, τώρα το αγνοεί με αόριστες καλλιτεχνικές προφάσεις περί «θεματικού ενδιαφέροντος». Απαγορεύει ακόμα και την παραδοσιακή ορχηστρική μουσική υπέρ κάποιου μοντερνιστικού πειράματος, ενώ εγκρίνει έναν ράπερ να «αντιπροσωπεύει» μια 2.700 ετών προφορική παράδοση.

Η παράλογη αυτή κατάσταση είναι προσβλητική. Φανταστείτε την παγκόσμια αναταραχή αν ένας λευκός ηθοποιός έπαιζε τον Μάνσα Μούσα ή έναν σαμουράι άρχοντα. Κεφάλια θα έπεφταν. Αλλά οι Έλληνες; Είναι ελεύθεροι στόχοι – πολύ Ευρωπαίοι, πολύ θεμελιώδεις, πολύ ενοχλητικοί για την ατζέντα της μεγάλης αντικατάστασης.

• Η απουσία ελληνικού ταλέντου είναι ιδιαίτερα εξοργιστική. Η ταινία γυρίζεται, λέγεται, στην ίδια την Ελλάδα, στα ίδια τα τοπία που γέννησαν αυτούς τους μύθους. Ωστόσο, κανένας κύριος ρόλος δεν δόθηκε σε Έλληνα ερμηνευτή. Ούτε ένας ηθοποιός ελληνικής καταγωγής για να ενσαρκώσει τη γλώσσα, τις χειρονομίες, τη ζώσα πολιτιστική μνήμη. Οι σύγχρονοι Έλληνες είναι οι άμεσοι απόγονοι εκείνων των αρχαίων Μυκηναίων και Ιώνων. Το DNA τους, η γλώσσα τους, η Ορθόδοξη πίστη και οι λαϊκές παραδόσεις τους κουβαλούν το αδιάσπαστο νήμα.

Το Χόλυγουντ όμως τους αντιμετωπίζει ως αόρατους. Αυτό δεν είναι ένταξη. Είναι κατάκτηση με άλλα μέσα – η συστηματική απο-ευρωπαϊκοποίηση των ευρωπαϊκών ιστοριών. Η ίδια βιομηχανία που μας κηρύττει ασταμάτητα για τον «συστημικό ρατσισμό» τώρα εμπλέκεται σε συστημική πολιτιστική κλοπή.

Φτάνει πια. Η ελληνική κληρονομιά δεν είναι στολή για το τσίρκο αρετής του Χόλυγουντ. Η «Οδύσσεια» ανήκει στους Έλληνες, στη Δύση, σε όποιον σέβεται την αλήθεια αντί της προπαγάνδας. Είναι ύμνος στην πονηριά, την πίστη, την πατρίδα και τους θεούς των πατέρων σου – όχι όχημα για θεατρική αποζημίωση.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, κάποτε υμνούμενος ως κινηματογραφική ιδιοφυΐα, πούλησε την ψυχή του στην ίδια ιδεολογία του κλόουν-κόσμου που μετέτρεψε κάθε άλλο franchise σε κήρυγμα για την ισότητα. Το αποτέλεσμα δεν είναι έπος. Είναι ντροπή.

• Η μόνη έντιμη απάντηση είναι ολικό μποϊκοτάζ. Κανείς να μην αγοράσει εισιτήριο. Κανείς να μην το δει streaming. Μην δώσουμε σε αυτό το έκτρωμα ούτε ένα λεπτό από τα χρήματά μας και τον χρόνο μας. Ας νιώσουν τα στούντιο και η woke καφρίλα του Χόλυγουντ τον πόνο στα πορτοφόλια τους όταν το κοινό απορρίψει την πολιτιστική τους βεβήλωση.

Ας στηρίξουμε αντίθετα το πρωτότυπο κείμενο, και αυτούς που σέβονται την αλήθεια και την πραγματική ιστορία. Ας διαβάσουμε πάλι Όμηρο. Ας επισκεφτούμε τα ερείπια στις Μυκήνες ή την Ιθάκη. Ας διδάξουμε τα παιδιά μας την πραγματική ιστορία, όχι την αποστειρωμένη, φυλετικά αλλαγμένη προπαγάνδα.

• Ο Δυτικός πολιτισμός χτίστηκε πάνω σε ελληνικά θεμέλια. Αν επιτρέψουμε στο Χόλυγουντ να ισοπεδώσει αυτά τα θεμέλια στο όνομα της wokeness, τότε αξίζουμε την πολιτιστική έρημο που θα ακολουθήσει.

Μποϊκοτάρετε την «Οδύσσεια» του Νόλαν. Διατηρήστε ό,τι έχει απομείνει από την κληρονομιά μας. Η Αρχαία Ελλάδα, μας χάρισε τη λογική, την ομορφιά και την αλήθεια. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αρνηθούμε να αφήσουμε το μεγαλύτερο μαζί με την Ιλιάδα Αρχαίο Ελληνικό Έπος τους να μετατραπεί σε woke προπαγάνδα. Ώρα για διεθνή εκστρατεία μποϊκοτάζ κατά του woke εκτρώματος του Νόλαν.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο. 

ΠΗΓΗ

Τουρκία: Νέα σχολικά βιβλία με «γαλάζια πατρίδα», «αβάσιμους αρμενικούς ισχυρισμούς» και πολλά άλλα!

Μια δομική και μακροπρόθεσμη ιδεολογική στροφή επιχειρείται στο εκπαιδευτικό σύστημα της Τουρκίας, με το Υπουργείο Παιδείας της χώρας να προχωρά σε ριζική αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων. Όπως αναφέρει η ενημερωτική ιστοσελίδα hurriyetdailynews.com, δεν πρόκειται για μια απλή, τυπική διόρθωση εκπαιδευτικού υλικού, αλλά για μια συστηματικά μελετημένη επιχείρηση αλλαγής ορολογιών. Ο αντικειμενικός στόχος είναι η μετατροπή του επεκτατικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε βιωματική εθνική συνείδηση, ο εξωραϊσμός ιστορικών εγκλημάτων, η ταύτιση με το σκληρό ισλαμικό αφήγημα και η καλλιέργεια μιας βαθιάς επιφυλακτικότητας απέναντι στη Δύση για τις επόμενες γενιές των Τούρκων πολιτών.

Η πιο κρίσιμη εξέλιξη για τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η επίσημη εισαγωγή του επεκτατικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά θρανία, τοποθετώντας τη γεωπολιτική ατζέντα της Άγκυρας στην κορυφή της εκπαιδευτικής βαθμίδας.

Όπως αποκαλύπτει η hurriyetdailynews.com, νέα εννοιολογικά πλαίσια όπως η «Γαλάζια Πατρίδα» για τα θαλάσσια δικαιώματα και η «Πράσινη Πατρίδα» για τα δάση ενσωματώνονται πλέον επίσημα στα σχολικά εγχειρίδια.

Η κίνηση αυτή δείχνει ότι το σχέδιο της τουρκικής κυβέρνησης είναι απόλυτα μελετημένο. Δεν πρόκειται απλώς για ένα αφήγημα της παρούσας πολιτικής ηγεσίας ή για μια θεωρία κάποιων αξιωματικών, αλλά για μια προσπάθεια να μετατραπεί η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου σε «νόμο του κράτους» και, κυρίως, σε «εθνική συνείδηση» του μέσου Τούρκου μαθητή.

Μέσα από τα νέα βιβλία, οι επόμενες γενιές των Τούρκων θα μεγαλώσουν θεωρώντας ως αυτονόητο ότι το μισό Αιγαίο και μεγάλο  μέρος της ανατολικής Μεσογείου τούς ανήκει.

Εξωραϊσμός της Αρμενικής Γενοκτονίας

Μια εξίσου σοβαρή αναθεώρηση αφορά στη συστηματική προσπάθεια εξωραϊσμού και πλήρους άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

«Το ζήτημα, που συνήθως αναφέρεται στην τουρκική εκπαίδευση ως «αρμενικό ζήτημα» ή «αρμενικό θέμα», θα παρουσιάζεται πλέον στους μαθητές ως «αβάσιμοι αρμενικοί ισχυρισμοί», αναφέρει η ίδια ιστοσελίδα.

Ακόμη και οι διωγμοί των Αρμενίων υφίστανται λεκτικό «λίφτινγκ». Η πολιτική μετεγκατάστασης δεν θα περιγράφεται πλέον ως «Νόμος περί Μετακίνησης», αλλά ως «Νόμος περί Επανεγκατάστασης». Η λέξη «επανεγκατάσταση» επιλέγεται σκόπιμα για να δώσει την ψευδαίσθηση μιας οργανωμένης, ειρηνικής και δήθεν προστατευτικής κρατικής μέριμνας, κρύβοντας πίσω από τις λέξεις τις σφαγές και τον βίαιο εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το στίγμα της νέας αυτής πολιτικής έδωσε με απόλυτο τρόπο ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Παιδείας, Γιουσούφ Τεκίν, κατά τη διάρκεια τοποθετήσεών του σχετικά με το νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

«Υπάρχουν κάποιες έννοιες που μας έχουν επιβληθεί μέσα από το εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε. Για παράδειγμα, κάτι που μπορεί να σας φαίνεται εντελώς αθώο είναι ότι στα βιβλία ιστορίας μάς το διδάσκουν ως “Σταυροφορίες”», δήλωσε, αναφερόμενος στις στρατιωτικές εκστρατείες που εξαπέλυσε ο Παπισμός μεταξύ 1095 και 1291 εναντίον μουσουλμανικών ηγεμόνων, αναφέρει το hurriyetdailynews.com.

«Ίσως ακούγεται αθώο στη γλώσσα μας, όμως όταν λέμε “εκστρατεία”, ακούγεται αποδεκτό, σχεδόν καλοπροαίρετο. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για επίθεση. Γι’ αυτό αφαιρέσαμε τον όρο “Σταυροφορίες” από το πρόγραμμα σπουδών και τον αντικαταστήσαμε με τον όρο “Επιθέσεις των Σταυροφόρων”. Αυτός είναι ο σωστός όρος», είπε ο υπουργός.

Μέσα από αυτή την αυτούσια τοποθέτηση γίνεται φανερό ότι η Άνκυρα επιδιώκει να γαλουχήσει τους μαθητές με το αίσθημα του «αμυνόμενου Ισλάμ» απέναντι σε μια διαχρονικά επιθετική Δύση.

Επίσης, η «Εποχή των Ανακαλύψεων» γίνεται «Πολιτικές Αποικιοκρατίας». Ο όρος που χρησιμοποιείται παγκοσμίως για να περιγράψει τα μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια από τον 15ο αιώνα και έπειτα, σβήνεται από τα τουρκικά βιβλία. Στη θέση του μπαίνει μια ξεκάθαρα φορτισμένη πολιτική ορολογία, καθώς θα αναφέρεται πλέον ως «Πολιτικές Αποικιοκρατίας», εστιάζοντας αποκλειστικά στην αποικιακή επέκταση που ακολούθησε τις ευρωπαϊκές εξερευνήσεις νέων ηπείρων.

Η «Κεντρική Ασία» μετονομάζεται σε «Τουρκεστάν». Ο γεωγραφικός όρος «Κεντρική Ασία», που παραδοσιακά διδασκόταν ως η προγονική πατρίδα των Τούρκων πριν από την άφιξή τους στην Ανατολία, καταργείται. Στο εξής θα αναφέρεται ως «Τουρκεστάν» στο εκπαιδευτικό υλικό.

Τέλος, το νέο σχέδιο του υπουργείου προβλέπει μια στροφή προς προγράμματα σπουδών ειδικά προσαρμοσμένα σε κάθε πόλη. Αντί για ένα ενιαίο εθνικό εκπαιδευτικό μοντέλο, τα σχολεία θα προσαρμόζουν ολοένα περισσότερο τη διδασκαλία στις οικονομικές ανάγκες κάθε επαρχίας, προκειμένου οι μαθητές να αποφοιτούν με δεξιότητες που ανταποκρίνονται άμεσα στην τοπική αγορά εργασίας.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Ο Δάσκαλος με το τριμμένο σακάκι

Ευλογημένα χρόνια τα χρόνια της παιδικής ηλικίας. Τότε που με την καρδιά αγνή και καθαρή χτίζαμε κάστρα στην άμμο, φρούρια ολόκληρα από λάσπη και πέτρες, και ο νους φτερούγιζε προς το άγνωστο και η ψυχή μας άνοιγε ορίζοντες κόσμων νέων, που αλίμονο με το πέρασμα του χρόνου όλο φαντάζουν και πιο μακρινοί, χαμένοι, θολοί, ανυπόστατοι.

Η παιδική ηλικία σημαδεύει βαθιά τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου, του οριοθετεί καταστάσεις, του δημιουργεί Αρχές, Ιδανικά, Πρότυπα. Σε όλα αυτά, βασικό ρόλο παίζει ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής της παιδικής ψυχής για τα πρώτα έξι χρόνια της εκπαιδευτικής μας ζωής.

Εμείς οι νέοι των εικοσιπέντε -τριάντα χρόνων είμαστε η τελευταία γενιά, που πρόλαβε το δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι… Τότε στα τελευταία χρόνια της «μίζερης» νεοελληνικής ζωής γύρω στο 1970, που ο καταναλωτισμός δεν είχε ακόμα ισοπεδώσει τα πάντα και η ανέχεια κρατούσε ακόμη μερικά ιδανικά ζωντανά.

Τότε που ο γέρο δάσκαλος, μη έχοντας λόγω του πενιχρού του μισθού, την οικονομική άνεση να αγοράσει καινούργιο κουστούμι, ερχόταν στο σχολείο φορώντας ένα τριμμένο σακάκι και μία ξεβαμμένη από τα χρόνια γραβάτα, σημάδια μιας Αξιοπρέπειας, της Αξιοπρέπειας του Παιδαγωγού, που αλίμονο έχει χαθεί σήμερα.

Το τριμμένο σακάκι του γέρου δασκάλου μας ήταν ό,τι και η τήβεννος για τον δικαστή, ό,τι το ράσο για τον Παπά, ό,τι η Στολή για τον Αξιωματικό. Φορώντας το υπερήφανα, τον θυμάμαι να μας μιλάει για τον Διγενή Ακρίτα, για τον Μέγα Αλέξανδρο, για την Κωνσταντινούπολη, για την Μεγάλη Ελλάδα!

Θυμάμαι τον δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι, με δακρυσμένα μάτια να μας απαγγέλλει το «ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ» του Γεωργίου Δροσίνη, το «ΤΑΜΑ» του Κανάρη, την «ΔΕΗΣΗ ΤΟΥ ΣΑΜΟΥΗΛ» του Αρ. Βαλαωρίτη και σκέπτομαι πόσος λίγος χρόνος αρκεί για να έρθει η παρακμή, ο ξεπεσμός, η διαφθορά…

Αναλογίζομαι τον δάσκαλο με το τριμμένο σακάκι και βλέπω τον σημερινό δάσκαλο, κομψευόμενο δανδή, να μιλάει έχοντας ανοιχτά τα πέτα του πουκαμίσου του με θρασύ και πολύξερο ύφος, για τους ανύπαρκτους ήρωες της ανύπαρκτης γενιάς του δήθεν Πολυτεχνείου. Μεγαλώνουν τα παιδιά με ψεύτικους ήρωες, ανύπαρκτους νεκρούς, που έπεσαν δήθεν μαχόμενοι για κάποια ιδανικά…

Βλέπω τον σημερινό δάσκαλο να μιλάει στα παιδιά για κάποια δήθεν ειρήνη, να τα μαζεύει σε κύκλο και σε μια φωτιά συμφοράς να καίνε τα πολεμικά τους παιχνίδια και αυτός γενειοφόρος, ίδιος Μεφιστοφελής, να σαρκάζει πάνω από τις θανατερές φλόγες μιας απατηλής και στείρας ειρήνης, ενώ απέναντι στην ξεριζωμένη Ελληνική Ιωνία, ο Τούρκος τροχίζει το μαχαίρι του.

Μεγαλώνει μια γενιά τραγική, μια γενιά κούφια χωρίς ιδανικά, χωρίς όνειρα, δίχως στόχους. Ποιοί άραγε θα σηκώσουν την Σημαία της Ιδέας στο Μέλλον; Ποιοί θα κρατήσουν την φλόγα ζωντανή της πατρίδας στους χρόνους που έρχονται; Οι αντιδραστικοί, οι αμφισβητίες, οι επαναστάτες για την επανάσταση, αυτοί που ντρέπονται να πηγαίνουν με τους πολλούς. Καλώς να ‘ρθούνε λοιπόν! 

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος – Οκτώβριος 1986

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com