Θάβουν πιο βαθιά και την εμπιστοσύνη των πολιτών

Με την άνεση της απόλυτης αριθμητικής πλειοψηφίας, η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση σύστασης προανακριτικής επιτροπής για το μεγάλο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

• Η Βουλή ξαναλειτούργησε χθες ως μηχανισμός συγκάλυψης. Με την άνεση της απόλυτης αριθμητικής πλειοψηφίας η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση σύστασης προανακριτικής επιτροπής για το μεγάλο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στέλνοντας άλλη μια φορά ένα ξεκάθαρο αρνητικό σήμα. Σήμερα αναμένεται να επαναλάβει ακριβώς το ίδιο έργο και με την εξεταστική επιτροπή για τις υποκλοπές. Δύο σοβαρές υποθέσεις, δύο διαφορετικοί τομείς, ένα και μόνο μήνυμα: κανένας έλεγχος, καμία αποκάλυψη, καμία λογοδοσία.

• Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν ένα απλό διοικητικό λάθος. Οπως έχει διαπιστωθεί πλέον από τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO), ήταν ένα καλά οργανωμένο σύστημα όπου εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος κατευθύνθηκαν σε λάθος χέρια μέσω εικονικών βοσκοτόπων, πλαστών τιμολογίων, «άνωθεν εντολών» και παράνομων παρεμβάσεων. Χιλιάδες πραγματικοί αγρότες έμειναν χωρίς ενισχύσεις, ενώ η συνολική ζημιά για το Ελληνικό Δημόσιο και την Ε.Ε. ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ζητήσει την άρση ασυλίας δεκάδων βουλευτών και πρώην υπουργών, ανάμεσά τους και στελέχη που υπηρέτησαν στα υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης, η αντιπολίτευση κατέσε αίτημα προανακριτικής για ποινικές ευθύνες πρώην υπουργών και η απάντηση της κυβέρνησης ήταν η αναμενόμενη: «Δεν χρειάζεται». Όπως ακριβώς δεν χρειάστηκε ποτέ τα τελευταία χρόνια σε δεκάδες άλλες υποθέσεις.

• Το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται και με τις υποκλοπές. Το Predator, το σάρωμα παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών και ακόμα και υπουργών, η εμπλοκή της ΕΥΠ και οι παράλληλοι μηχανισμοί που λειτούργησαν έξω από κάθε νομιμότητα βαραίνουν βαθιά τη δημοκρατία μας. Το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε πρόταση για νέα εξεταστική επιτροπή, ζητώντας πλήρη διερεύνηση των στοχεύσεων, του ρόλου της ΕΥΠ, των παράνομων λογισμικών και των πολιτικών ευθυνών, ακόμα και σε επίπεδο πρωθυπουργού. Ωστόσο, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να την απορρίψει επικαλούμενη «εθνική ασφάλεια», «ότι όλα έχουν ερευνηθεί» και ότι «η Δικαιοσύνη λειτουργεί». Με προκρούστεια λογική φέρνει τον Κανονισμό της Βουλής στα μέτρα της, θάβοντας κάθε ουσιαστικό έλεγχο.

• Με κάθε απόρριψη επιτροπής θάβουν πιο βαθιά και την εμπιστοσύνη των πολιτών. Η Βουλή έχει μετατραπεί από θεσμό ελέγχου της εξουσίας σε ασπίδα προστασίας της. Κάθε απόρριψη επιτροπής δεν θάβει μόνο μια υπόθεση. Θάβει και την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα ολόκληρο. Ενώ ο λαός πληρώνει βαρύ τίμημα στην καθημερινότητά του -με ακρίβεια σε τρόφιμα και ενέργεια, υψηλούς φόρους, ελλιπείς δημόσιες υπηρεσίες και πληθωρισμό που τρώει μισθούς και συντάξεις-, η επιτελική εξουσία του Μεγάρου Μαξίμου ασχολείται αποκλειστικά με το πώς θα συγκαλύψει τις αμαρτίες της.

• Η σήψη δεν απειλεί πια τα θεμέλια του κράτους δικαίου. Τα έχει διαβρώσει εντελώς, μετατρέποντας τη Βουλή σε εργαλείο ατιμωρησίας και υπονομεύοντας την ίδια την ουσία της δημοκρατικής νομιμότητας. Ως πότε θα συμβαίνει αυτό;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Επιστολή-«φωτιά»της Ευρωπαίας Εισαγγελέως στην Κομισιόν για τη συνεργασία με την Ελλάδα - «Σοβαρές αμφιβολίες» για τη στάση των ελληνικών αρχών

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Οπορτουνιστές, μπέκροι και καταχραστές: Αυτοί ήταν οι Γενικοί Γραμματείς του ΚΚΕ

  

Μια ματιά στο παρελθόν του ΚΚΕ δείχνει ότι στους προκατόχους του Κουτσούμπα ως επικεφαλής χρημάτισαν: οπορτουνιστές, μπέκροι, καταχραστές και σεχτιστές. Έτσι λένε οι ίδιοι οι κομμουνιστές που καθαίρεσαν τους δέκα από τους δεκαέξι πρώην Γενικούς Γραμματείς! Ένας μάλιστα εκτελέσθηκε στη Σοβιετική Ένωση.

ΣΕΚΕ – πρώιμη εποχή

Νίκος Δημητράτος (Νοέμ. 1918–1922): Διεγράφη ως οπορτουνιστής και καιροσκόπος, κυρίως επειδή πίστευε ότι το ΚΚΕ έπρεπε να απαρνηθεί τον επαναστατικό χαρακτήρα του και υποστήριξε την θέση της «μακράς νομίμου υπάρξεως», με την μετατροπή του σε μεταρρυθμιστικό κόμμα.

Γιάννης Κορδάτος (Φεβρ.–Νοέμ. 1922): Αποχώρησε από το μόλις μετονομασμένο ΚΚΕ, διαφωνώντας με τις επίσημες – έπειτα από την πλήρη ευθυγράμμιση αυτού με τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς – θέσεις στο Μακεδονικό ζήτημα, για να διαγραφεί οριστικά το 1927.

Νίκος Σαργολόγος (Νοέμ. 1922–Σεπτ. 1923): Το 1924 η Κομμουνιστική Διεθνής έδωσε 7.500 δολάρια στο Σαργολόγο για την ενίσχυση του ΣΕΚΕ. Εκείνος μαζί με την Γερμανίδα σύζυγό του που ήταν Γραμματέας της Διεθνούς, κράτησαν τα χρήματα και συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση, δίνοντας πληροφορίες για το κόμμα. Τελικά οι κρατικές αρχές τους έδωσαν άδεια και έφυγαν για την Αμερική.

Θωμάς Αποστολίδης (Σεπτ. 1923–Δεκ. 1924): Κατά την διάρκεια της ηγεσίας του σημειώθηκαν σκληρές εσωκομματικές συγκρούσεις με αιχμή το Μακεδονικό ζήτημα. Ο Αποστολίδης, μαζί με Κορδάτο και Σταυρίδη, ήταν ο πυρήνας των στελεχών που χαρακτήρισαν ανεδαφική την θέση για «Ενιαία Ανεξάρτητη Μακεδονία» και υπερασπίστηκαν τον ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής. Οι θέσεις του στάθηκαν αφορμή για την καθαίρεσή του. Διεγράφη από το κόμμα για αντικομματική στάση.

Μετονομασία σε ΚΚΕ

Παντελής Πουλιόπουλος (Δεκ. 1924–Σεπτ. 1925) Ως Τροτσκιστής διαφώνησε με την γραμμή του Στάλιν, απομακρύνθηκε και, μαζί με τον Γιατσόπουλο, στις 25 Σεπτεμβρίου 1927 διαγράφηκαν επίσημα από το κόμμα σαν Λικβινταριστές, αφού εξέδωσαν και κυκλοφόρησαν την μπροσούρα «Νέο Ξεκίνημα». Ο Λικβινταρισμός αποτέλεσε τάση που πρέσβευε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι επιβεβλημένο να εγκαταλείπεται η επαναστατική τακτική και να προκρίνονται νόμιμες μορφές αγώνα στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος.

Λευτέρης Σταυρίδης (Σεπτ. 1925–Σεπτ. 1926): Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1926, ο Σταυρίδης εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Καβάλα. Ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, το 1928, διαγράφηκε με την κατηγορία της «φιλοαστικής παρέκκλισης». Το 1958 επί κυβερνήσεως Καραμανλή, έγινε σύμβουλος στο υπουργείο Προεδρίας μέχρι το 1964.

Παστιάς Γιατσόπουλος (Σεπτ. 1926–Μάρτ. 1927): Στο τρίτο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ ο Γιατσόπουλος απομακρύνθηκε από την θέση του Γραμματέα της Κ.Ε. και διαγράφηκε τον Σεπτέμβριο του 1927, με ολόκληρη την τροτσκιστική κίνηση, ως Λικβινταριστής.

Ανδρόνικος Χαϊτάς (Μάρτ. 1927–Νοέμ. 1931): Τον Ιανουάριο του 1931 οι Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Κολοζώφ και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, θα συλληφθούν από την κυβέρνηση Βενιζέλου, θα καταδικαστούν σε τρία χρόνια φυλάκιση και έναν χρόνο εκτόπιση. Τον Απρίλιο του 1931 ο Χαϊτάς μαζί με άλλα οκτώ στελέχη του ΚΚΕ θα αποδράσουν, και θα καταφύγουν στην Σοβιετική Ένωση. Εκτελέστηκε το 1936 κατά την διάρκεια των σταλινικών εκκαθαρίσεων, λόγω των φιλικά προσκείμενων στις θέσεις του Νικολάι Μπουχάριν, απόψεών του.

Νίκος Ζαχαριάδης (Νοέμ. 1931–1936/1945–1956): Ο περιβόητος ηγέτης που καθαίρεσε τον Βαφειάδη από Αρχηγό του Δ.Σ. και ανέλαβε ο ίδιος, τελικά το 1956, ως αποτέλεσμα και της αποσταλινοποίησης στην ΕΣΣΔ και με παρέμβαση του ΚΚΣΕ και άλλων κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων της ανατολικής Ευρώπης, στην έκτη Πλατιά Ολομέλεια, ο Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ ως «σεχταριστής».

Ανδρέας Τσίπας (Ιούλ. 1941–Σεπτ. 1941): Ήταν σλαβόφωνος και «σλαβομακεδόνας». Τον Δεκέμβριο του 1941 αντικαταστάθηκε στην θέση του Γραμματέα από τον Γιώργη Σιάντο. Απομακρύνθηκε από κάθε υπεύθυνη καθοδηγητική θέση γιατί, παρά το ανεπτυγμένο ιδεολογικοπολιτικό του επίπεδο, παραβίαζε θεμελιώδεις συνωμοτικούς κανόνες και ήταν εθισμένος στο αλκοόλ. Μετά την καθαίρεσή του ως στοιχείου λούμπεν, μετακινήθηκε στη Σόφια.

Γιώργης Σιάντος (Ιαν. 1942–1945): Ο Σιάντος ανέλαβε, λόγω της απουσίας του Ζαχαριάδη, και παρέδωσε την ηγεσία με την επιστροφή του. Δεν καθαιρέθηκε μεν, αλλά λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του, το ΚΚΕ υπό τον Νίκο Ζαχαριάδη διακήρυξε πως ο Σιάντος ήταν πράκτορας της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, δίχως όμως να φανερώσει στοιχεία. Το 1957, ένα χρόνο μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το ΚΚΕ αποκατέστησε τη μνήμη του.

Απόστολος Γκρόζος (1956): Το 1956, μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, έγινε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ. Πέθανε το 1981 στο Βουκουρέστι, όπου ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας.

Κώστας Κολιγιάννης (1956–1972): Κατά την δωδέκατη Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στο Βουκουρέστι το 1968, ο φιλοσοβιετικός Κολιγιάννης και η ομάδα του κατάφεραν να επικρατήσουν, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί το κόμμα σε κρίση και τελικά διάσπαση και να δημιουργηθεί το ΚΚΕ Εσωτερικού από τους διαφωνούντες. Το 1972 έχοντας πια χάσει τον έλεγχο του κόμματος, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση «λόγω ασθένειας». Η 17η Ολομέλεια της ΚΕ, που μάλιστα έγινε εν απουσία του, τον Δεκέμβριο του 1972, εξέλεξε ως αντικαταστάτη του τον Χαρίλαο Φλωράκη.

Χαρίλαος Φλωράκης (1972–1989): Εμβληματική μορφή του ΚΚΕ, απόφοιτος της σχολής πολέμου της Μόσχας και παρασημοφορημένος με τα παράσημα «Τάγμα του Λένιν», «Φιλία των Λαών», «Καρλ Μαρξ», «Τάγμα Δημητρώφ» και του απενεμήθη και το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Δεν καθαιρέθηκε, αντίθετα εγκαθίδρυσε το ΚΚΕ στην Ελλάδα.

Γρηγόρης Φαράκος (1989–1991): Αξιωματούχος του Δ.Σ., δεν καθαιρέθη, παραιτήθηκε και ασχολήθηκε με συγγραφή βιβλίων.

Αλέκα Παπαρήγα (1991–2013) Η μακροβιότερη αρχηγός κόμματος μετά τη μεταπολίτευση, καθώς συμπλήρωσε είκοσι δύο συνεχή χρόνια στην θέση αυτή.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Ελλάδα 0.0: Από την οσμή μέχρι την εξουσία, όλα παραμένουν… άλυτα

➤ Άλυτο παραμένει το μυστήριο της οσμής στα νότια προάστια της Αττικής, άλυτο και το μυστήριο με το θαλάσσιο ουκρανικό drone, άλυτο και το μυστήριο με το ποιος σηκώνει το τριψήφιο τηλέφωνο στο Μαξίμου, εκτός του Πίνατ, άλυτο και το μυστήριο με τις υποκλοπές. Πολλά άλυτα μαζεύτηκαν…

➤ Λες ότι ο Άδωνις είναι ο χειρότερος υπουργός Υγείας που πέρασε και πετιούνται οι δεξιοί κόπανοι ότι είναι ο καλύτερος. Λες για τη Μενδώνη ότι είναι η χειρότερη στον Πολιτισμό και πετιούνται ξανά, είναι η καλύτερη. Μιλάμε για άλλη φάρα, για ηλίθια κομματόσκυλα ως το μεδούλι.

➤ Ξενιστής: Παράσιτο που εμφανίζεται, ζει, τρέφεται και αναπτύσσεται σε βάρος άλλου οργανισμού. Συμβαίνει και με τους ανθρώπους, στην Ελλάδα το λένε Μητσοτάκη.

➤ Και εις… σανότερα!

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Cérémonie d'hommage à Dominique Venner (VIDEO)

 

Ευτυχισμένοι, πάμπτωχοι στην Ελλάδα!

  

Παραληρηματική η «ανάλυση» του υπουργού Υγείας Σπυράδωνη Γεωργιάδη, που απεφάνθη ότι σ’ έναν Έλληνα και δη Αθηναίο, που τυγχάνει πάμπτωχος, αν δηλώσει δυστυχισμένος θα πρέπει να «του κάνει μήνυση η ανθρωπότητα»

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Αποσύρονται τα προϊόντα καννάβεως από τα περίπτερα, αλλά, δεν γίνεται, κάποια άλλη ουσία κυκλοφορεί εις τας Αθήνας και προκαλεί κύματα οργιαστικής ευωχίας (για να μη σας πω κι ευτυχίας και με θεωρήσετε υπερβολικό) σε όσους τη λαμβάνουν.

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η πρόσφατη παραληρηματική «ανάλυση» του υπουργού Υγείας Σπυράδωνη Γεωργιάδη. Εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος (ακόμα να του περάσει η πολυετής χαρά που κατόρθωσε να γίνει υπουργός) στη διαδικτυακή εκπομπή «Thats men talks», του ηθοποιού Μάνου Πιντζή, και απεφάνθη ότι σ’ έναν Έλληνα και δη Αθηναίο, που τυγχάνει πάμπτωχος, αν δηλώσει δυστυχισμένος θα πρέπει να «του κάνει μήνυση η ανθρωπότητα».

Η τεκμηρίωση του υπουργικού σκεπτικού δεν θα γινόταν δεκτή ούτε σε βιντεοκωμωδία της πυρκαγιάς τύπου «Ο Ταμτάκος στο Ναυτικό». Μασουλώντας (ξανά) αρκετές ντουζίνες λέξεις ισχυρίστηκε: «Ζεις στην Ελλάδα. Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα. Εγώ σου λέω ότι είσαι πάμπτωχος, ρε παιδάκι μου. Είσαι αυτό που λέμε “στα όρια της φτώχειας”, στην Ελλάδα. Κι είσαι στην Αθήνα. Κι έχεις δίπλα σου το Φάληρο, να πας να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα τζάμπα. Να μπεις στο λεωφορείο (διάφορες ακατάληπτες λέξεις) τζάμπα. Να μπεις στο νοσοκομείο τζάμπα.

Κι είσαι όλη τη μέρα και λες: “Πόσο δυστυχισμένος είμαι; Πόσο χάλια είναι η Ελλάδα; Πόσο δεν μ’ αρέσει το ΕΣΥ… Πόσο δεν μ’ αρέσει το ένα. Πόσο χάλια (διάφορες ακατάληπτες λέξεις)”. Κάτσε, ρε! Ο άλλος έχει τους πυραύλους στο κεφάλι του και λέει ότι είναι ευτυχισμένος. […] Δεν γίνεται να ζούμε στην Ελλάδα και να λέμε ότι είμαστε δυστυχισμένοι. Πρέπει να μας κάνει μήνυση η ανθρωπότητα. Δεν μας αξίζει αυτή η χώρα. Δεν μπορείς να είσαι στην Ελλάδα και να είσαι δυστυχισμένος. Δεν γίνεται. […] Πάμπτωχος, ρε παιδί μου, να είσαι. Ανοίγεις το μπαλκόνι σου και τον βλέπεις τον ήλιο να αστράφτει!».

Κάποιος να του πει αυτού του απίθανου τύπου ότι οι πάμπτωχοι, που δεν έχουν να πληρώσουν για το φαγητό τους, για το ηλεκτρικό ρεύμα και την παροχή ύδατος στις οικίες τους, τον ΕΝΦΙΑ κι ένα σωρό άλλα κερατόσημα που εφευρίσκει το κράτος για να συντηρεί αδηφάγα πολιτικά παράσιτα, δεν έχουν διάθεση να πάνε για θαλάσσιο μπάνιο που είναι τζάμπα κι ύστερα σε λεωφορείο (που δεν είναι τζάμπα) για να πάνε στο νοσοκομείο. Οι πάμπτωχοι πολύ σύντομα καταλήγουν στα νεκροταφεία, διότι το σαράκι της ανημπόριας τους εγγράφει στο ΚΚΕ (όχι στο κόμμα αλλά σε τριάδα νοσημάτων. Το -ιατρικής σύλληψης- αρκτικόλεξο της τριάδας είναι Καρκίνος, Καρδιά, Εγκεφαλικό).

Επίσης, αν πάρουμε στα σοβαρά όσα λέει ο Σπυράδωνις (που δεν το συνηθίζουμε), ενδέχεται να πιστέψουμε πως ο ίδιος αν μείνει χωρίς σεντ θα είναι όσο χαρούμενος δείχνει και τώρα. Θα ανοίγει το μπαλκόνι του, θα βλέπει τον ήλιο και θα ενθουσιάζεται. Αν, όμως, όπως πολλοί πάμπτωχοι, δεν έχει καν μπαλκόνι αλλά είναι άστεγος και ζει σε παγκάκι ή σε ρυπαρό, γεμάτο βρομιές και κατσαρίδες υπόγειο στην πλατεία Αμερικής – Αφρικής; Πάλι χαρούμενος θα είναι;

Επίσης, να σημειώσουμε ότι ίσως και να υπάρχουν κάποιοι με «πυραύλους πάνω από το κεφάλι τους» που δηλώνουν ευτυχισμένοι. Άλλο να έχεις πυραύλους πάνω από το κεφάλι σου κι άλλο… βλήματα που αρλουμπολογούν ακατάπαυστα. Τέλος, πρέπει να επισημανθεί και η προοικονομία των δηλώσεων Γεωργιάδη. Οσονούπω έρχεται κι άλλη πτωχοποίηση και δεν πρέπει να δηλώνουμε δυστυχισμένοι.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

Dominique Venner – 21 Μαΐου 2013 | VIDEO

Πριν δεκατρία χρόνο, την 21η Μαΐου του 2013, ο Γάλλος εθνικιστής ιστορικός και διανοητής Dominique Venner έβαλε τέρμα στη ζωή του στον Καθεδρικό Ναό της Notre–Dame με μια σφαίρα στο στόμα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παρακμή και τον εξισλαμισμό της γαλλικής κοινωνίας, μια διαδικασία που όπως πίστευε, θα συντελέσει με καταστροφικό τρόπο  στην εξαφάνιση των παραδοσιακών αξιών της Ευρώπης. Στην επιστολή που άφησε εξηγούσε τους λόγους της εθελούσιας θυσίας του:

«Είμαι σώματι και πνεύματι υγιής και γεμάτος από την αγάπη της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Αγαπώ τη ζωή και δεν περιμένω τίποτα πέρα απ’ αυτήν,  παρέχων την διαιώνιση της φυλής και του πνεύματός μου. Ωστόσο, στο δειλινό αυτής της ζωής, μπροστά στους τεράστιους κινδύνους για την γαλλική και ευρωπαϊκή μου πατρίδα, αισθάνομαι το καθήκον να δράσω όσο έχω ακόμα τη δύναμη. Αισθάνομαι αναγκαίο το να θυσιαστώ για να σταματήσει ο λήθαργος που μας βαραίνει. Προσφέρω ότι απομένει απ’ τη ζωή μου, στοχεύοντας σε μια διαμαρτυρία και μια θεμελίωση. Διαλέγω ένα εξαιρετικά συμβολικό μέρος, τον καθεδρικό της Παναγίας των Παρισίων, τον οποίο σέβομαι και θαυμάζω, αυτόν ο οποίος χτίστηκε από την ευφυΐα των προγόνων μου πάνω σε αρχαιότερους λατρευτικούς τόπους και που θυμίζει την πανάρχαια καταγωγή μας.

Τη στιγμή που τόσοι και τόσοι άνθρωποι γίνονται δούλοι της ζωής τους, η χειρονομία μου ενσαρκώνει μια ηθική της θέλησης. Αυτοκτονώ προκειμένου να αφυπνίσω τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Εξεγείρομαι ενάντια στη μοιρολατρία. Εξεγείρομαι ενάντια στα ψυχικά δηλητήρια και ενάντια στις ασυγκράτητες ατομικές επιθυμίες που καταστρέφουν τα ταυτοτικά μας ερείσματα και κυρίως της οικογένειας, ενδόμυχης βάσης του υπερχιλιετούς πολιτισμού μας. Ενώ υπερασπίζομαι την ταυτότητα όλων των λαών στον τόπο τους, εξεγείρομαι επίσης ενάντια στο έγκλημα που στοχεύει στην αντικατάσταση των πληθυσμών μας.

Δεδομένου ότι ο κυρίαρχος λόγος δεν δύναται να βγει από τα τοξικά του διφορούμενα, οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Με την έλλειψη μιας ταυτοτικής θρησκείας, με την οποία θα μπορούσαμε να δεθούμε, μοιραζόμαστε τουλάχιστον από την εποχή του Ομήρου μιαν ιδιαίτερη μνήμη, κατάθεση όλων αυτών των αξιών πάνω στις οποίες θα πρέπει να θεμελιωθεί η μελλοντική μας (θρησκεία) σε ρήξη με την μεταφυσική του απεριορίστου, ολέθρια πηγή όλων των σύγχρονων παρεκτροπών.

Ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων από όλους αυτούς που ο θάνατός μου θα τους κάνει να υποφέρουν, πρώτα απ’ όλα στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, όπως και από τους φίλους μου και τους έμπιστους μου. Όμως, όταν το σοκ της οδύνης θα έχει καταλαγιάσει, δεν αμφιβάλω καθόλου ότι και οι μεν και οι δε θα κατανοήσουν την έννοια της χειρονομίας μου και θα μετουσιώσουν τον πόνο τους σε υπερηφάνεια. Τους εύχομαι να καταφέρουν να διαρκέσουν. Θα βρουν στα πρόσφατα γραφόμενα μου το προοίμιο και την εξήγηση της χειρονομίας μου»

«Χρειάζονται νέες χειρονομίες, εντυπωσιακές και συμβολικές, που θα μας βγάλουν από την υπνηλία, θα ταρακουνήσουν τις αναισθητοποιημένες συνειδήσεις μας και θα αφυπνίσουν τη μνήμη της καταγωγής μας….Μπαίνουμε σε μια εποχή όπου τα λόγια πρέπει να υποστηρίζονται από έργα» 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Dominique Venner (16 Απριλίου 1935 – 21 Μαΐου 2013)

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com