Γιατί ήμασταν οι χαμένοι του Μεγάλου Πολέμου

 

Το 1945 με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ηττήθηκαν κράτη και μια Ιδεολογία. Ηττήθηκε η Ιδέα του Εθνικισμού σε όλες της τις μορφές (Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, 4η Αυγούστου, Σιδηρά Φρουρά στην Ρουμανία κ.λπ.). Νικητές αναδείχθηκαν Ιδεολογικά η δυτική δημοκρατία και ο κομμουνισμός. Ηττήθηκαν και κράτη με πρώτη και καλύτερη την Μεγάλη Βρετανία, που έπαψε πλέον να είναι Μεγάλη και η Γαλλία, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια είδε να χάνει όλα τα υπερπόντια εδάφη της από Ινδοκίνα μέχρι Βόρειο Αφρική.

Ηττήθηκαν και η Ελλάδα και χαρακτηριστικό είναι το τραγούδι της Σοφίας Βέμπο του 1946-47 «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου», στο οποίο καταγγέλλονται οι σύμμαχοί μας για όσα ψεύτικα μας τάζανε από τα Λονδίνα τους και χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι «μας ρίξανε μπαμπέσικα οι σύμμαχοι στην μοιρασιά».

Νικήθηκε, λοιπόν, μια Ιδεολογία και κατ’ ουσίαν και τα κράτη, τα οποία υπέστησαν τις μεγαλύτερες θυσίες στον πόλεμο, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Τι να πει κανείς και για την δύστυχη Πολωνία, που για χάρη της υποτίθεται κήρυξαν τον πόλεμο στην Γερμανία η Αγγλία και η Γαλλία. Δεν τον κήρυξε, όμως, στην Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, η οποία και αυτή εισέβαλε στην Πολωνία. Αφού τελείωσε, λοιπόν, ο πόλεμος οι «σύμμαχοι», οι μεγάλοι δημοκράτες, άφησαν την Πολωνία για την οποίαν δήθεν έκαναν έναν παγκόσμιο πόλεμο υπόδουλη και λάφυρο στον Στάλιν.

Ήμασταν, λοιπόν, οι επίγονοι των νικημένων του μεγάλου Πολέμου και το επαναλαμβάνω εμφατικά και το εξηγώ. Νικημένοι Ιδεολογικά γιατί είμαστε εθνικιστές και όχι λιμπεραλιστές ή μπολσεβίκοι. Νικημένοι και Εθνικά ως Έλληνες γιατί όχι δεν μας έδωσαν την Κύπρο, όπως μας είχαν υποσχεθεί οι Άγγλοι, αλλά μόλις δέκα χρόνια μετά κρεμούσανε στην Λευκωσία Ελληνόπουλα, που αγωνιζόντουσαν για την Ένωση της Κύπρου με την μητέρα Πατρίδα. Και στους τελευταίους ιθαγενείς της Αφρικής έδωσαν την ελευθερία τους, στους Έλληνες της Κύπρου ΟΧΙ. Τελικά μάλιστα ο αγώνας της ΕΟΚΑ και τα φυλακισμένα μνήματα ξεπληρώθηκαν με μια «ανεξαρτησία», που οδήγησε στην Τουρκική εισβολή, όπως είχε προβλέψει τότε ο πρέσβης της Ελλάδος στο Λονδίνο μέγας ποιητής Σεφέρης, που παραιτήθηκε. Δεν μας έδωσαν ούτε Κύπρο, ούτε Βόρειο Ήπειρο και όχι μόνο…

Με τις ευλογίες τους, ευλογίες τόσο των Σοβιετικών, όσο και των Αγγλοαμερικανών αρχίζει στην Ελλάδα μια αλληλοσφαγή όπως και να την πούμε είτε συμμοριτοπόλεμο, είτε εμφύλιο, και δεν είναι οι μάχες μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και οι χιλιάδες μικροί πόλεμοι και οι αλληλοσκοτωμοί μέχρι το τελευταίο Ελληνικό χωριό. Αυτή η αλληλοσφαγή άρχισε στα 1943 (που θα μπορούσε να λεχθεί ότι υπήρξε η αρχή του «Ψυχρού Πολέμου»), κορυφώθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 και έλαβε την μορφή κανονικού πολέμου στα έτη 1946-1949 και ήταν αυτός ο αδελφοκτόνος πόλεμος περισσότερο αιματηρός από τον Ελληνο-Ιταλικό και Ελληνο-Γερμανικό πόλεμο και όσο για τις υλικές καταστροφές ακόμη μεγαλύτερες. Έτσι για τους Έλληνες ο πόλεμος κράτησε εννέα ολόκληρα χρόνια, αφού συνεχίστηκε και μετά το τέλος του Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου και την πτώση του Βερολίνου. Μετά ταύτα, λοιπόν, υπάρχει κανένας να πιστεύει ότι είμαστε με τους νικητές του πολέμου;

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com 

Τι συμβαίνει... Γιατί ξαφνικά οι Εβραίοι αγοράζουν μαζικά ακίνητα στην Ελλάδα

Ισραηλινά κεφάλαια «σαρώνουν» την αγορά ακινήτων της Ελλάδας – Από το αεροδρόμιο μέχρι τα… κιμπούτς της Θεσσαλονίκης

 

Δεν φτάνει που έχουν ισοπεδώσει τη Γάζα και έχουν επιτεθεί σε κάθε αραβόφωνο γείτονά τους, οι Εβραίοι φαίνεται ότι έχουν σκοπό να αλώσουν και την Ελλάδα.
Με περίτεχνο τρόπο βέβαια, αφού δεν μπορούν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα... να καταστρέφουν.
Μάλιστα, η εικόνα που εμφανίζεται πλέον στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.
Στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών Ελευθέριος Βενιζέλος, μια διαφήμιση κυριαρχεί και απευθύνεται ξεκάθαρα όχι στους Έλληνες, αλλά σε ξένους επενδυτές: «Don’t go home without a home in Greece».
Πίσω από το μήνυμα της Palmo Group αποτυπώνεται μια ευρύτερη πραγματικότητα: η ελληνική αγορά ακινήτων μετατρέπεται σε πεδίο έντονης διεθνούς διεκδίκησης, με τα ισραηλινά κεφάλαια να πρωταγωνιστούν.
Η Αθήνα παρουσιάζεται πλέον ως μια «εύκολη» και σχετικά φθηνή επενδυτική ευκαιρία, με τιμές εκκίνησης που προσελκύουν αγοραστές από το εξωτερικό.
Την ίδια στιγμή, για μεγάλο μέρος των Ελλήνων, η πρόσβαση στην ιδιοκτησία γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, καθώς οι τιμές ανεβαίνουν και η αγορά προσαρμόζεται στις ανάγκες επενδυτών και όχι κατοίκων.

Η ισραηλινή παρουσία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Η δραστηριότητα δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες αγορές. Ένα ολόκληρο δίκτυο εταιρειών έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας ένα πλήρως οργανωμένο οικοσύστημα επενδύσεων.
Εκτός από την Palmo Group, σημαντική παρουσία έχουν η The Greek House Group στη Θεσσαλονίκη, η Progreece Group με projects στο κέντρο της πόλης, καθώς και η Finders TMI που δραστηριοποιείται σε Αθήνα και Κρήτη.
Παράλληλα, εταιρείες όπως η Bryte Investments προσφέρουν πλήρη υποστήριξη επενδυτών, ενώ μεγάλοι όμιλοι όπως η Brown Hotels και η Fattal Group επενδύουν δυναμικά στον τομέα της φιλοξενίας, μετατρέποντας ιστορικά κτίρια σε ξενοδοχεία και σύγχρονα διαμερίσματα.
Το αποτέλεσμα είναι ορατό: ολόκληρες περιοχές αλλάζουν χαρακτήρα, με την αγορά να κινείται πλέον με όρους διεθνούς επενδυτικού ανταγωνισμού.

 

Το «κιμπούτς» της Επανομής και το νέο μοντέλο ανάπτυξης

Αν οι αστικές επενδύσεις αλλάζουν τις πόλεις, ένα νέο μοντέλο φαίνεται να διαμορφώνεται εκτός αυτών.
Στην Επανομή Θεσσαλονίκης προωθείται το project Neorama Thessaloniki, το οποίο παρουσιάζεται ως μια σύγχρονη εκδοχή «κιμπούτς» στην Ελλάδα.
Δεν πρόκειται για το παραδοσιακό συλλογικό μοντέλο, αλλά για μια ιδιωτική, οργανωμένη κοινότητα με ημι-κλειστό χαρακτήρα.
Οι συμμετέχοντες αποκτούν μεγάλες εκτάσεις γης, δημιουργούνται κοινόχρηστες υποδομές και προωθείται ένας τρόπος ζωής που απευθύνεται κυρίως σε συγκεκριμένο διεθνές κοινό.
Το project διαφημίζεται ως «πράσινο χωριό» και «νέα αρχή», όμως στην ουσία εισάγει ένα διαφορετικό μοντέλο οικιστικής ανάπτυξης, που δεν περιορίζεται στην αγορά ακινήτων αλλά επεκτείνεται στη δημιουργία ολόκληρων κοινοτήτων.

Ανάπτυξη ή μετασχηματισμός της αγοράς;

Η αυξανόμενη παρουσία ξένων επενδυτών, και ειδικά ισραηλινών εταιρειών, έχει αλλάξει ριζικά το τοπίο.
Από τη μία πλευρά, εισρέουν κεφάλαια και ανακαινίζονται κτίρια που για χρόνια παρέμεναν εγκαταλελειμμένα.
Από την άλλη, οι τοπικές κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξήσεις τιμών και αλλαγές στη φυσιογνωμία των πόλεων.
Το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι απλό. Δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά και το ποιος διαμορφώνει τελικά τον αστικό χώρο και με ποιους όρους.
Η Ελλάδα εξελίσσεται σε σημαντικό επενδυτικό προορισμό, όμως αυτή η εξέλιξη συνοδεύεται από βαθιές μεταβολές που ήδη γίνονται αισθητές στην καθημερινότητα.

ΠΗΓΗ: www.bankingnews.gr

Bound for Glory - Moment of Serenity / Farewell

 

Θράσος Bελοπουλου: Μετά τη «θητεία» σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καταγγέλλει το… κομματικό κράτος

  

Διαβάσαμε και γελάσαμε με την αφέλεια (ή μήπως βλακεία;) αυτών που τον ψηφίζουν τις εξής δηλώσεις του Βελόπουλου:

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ βεβαίως η αποστολή της δικογραφίας είναι σοβαρή εξέλιξη. Αλλά οι διωκτικές Αρχές δεν είναι της κυβέρνησης, είναι του κράτους. […] Για κάθε ΟΠΕΚΕΠΕ φταίει το κράτος που φτιάξατε. Το κράτος το ρουσφετολογικό που φτιάξατε.

Αλήθεια, με ποιόν μαγικό τρόπο νομίζει ότι δεν φέρει ευθύνη γι’ αυτό το ρουσφετολογικό κράτος; Το ’80 όταν υπηρετούσε το ΠΑΣΟΚ ως αφισοκολλητής δεν υπήρχαν ρουσφέτια; Το 2011 όταν στήριζε ως βουλευτής την μνημονική κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, χέρι-χέρι με το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, δεν υπήρχαν ρουσφέτια; Το 2012 όταν εντάχθηκε και επίσημα στην ΝΔ δεν υπήρχαν ρουσφέτια; Μήπως νομίζει ότι τα ρουσφέτια εμφανίστηκαν στην Ελλάδα μετά το 2016, όταν θυμήθηκε να κάνει δικό του κόμμα;

Φαίνεται, επίσης, ότι ετοιμάζεται πυρετωδώς να γίνει ξανά δεκανίκι της ΝΔ. αυτό λέει κατ’ ουσίαν η δήλωσή του: “Όποια και αν είναι η ημερομηνία των εκλογών, ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει ότι η Ελληνική Λύση είναι έτοιμη να κυβερνήσει…”  Και επειδή είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να κυβερνήσει, προφανώς αυτό που ελπίζει είναι να συγκυβερνήσει. Άλλωστε, έχει ήδη επιδείξει την προθυμία του να υπηρετήσει το κατεστημένο, με τις προαναφερθείσες «θητείες» του.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

13 Απριλίου 1943: Η μεγάλη σφαγή του Κατύν!

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Σαν σήμερα, το 1943, ο Δρ. Γκαίμπελς ανακοίνωσε σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ότι τα στρατεύματά του ανακάλυψαν ένα ακόμα φρικιαστικό κομμουνιστικό έγκλημα στο Δάσος του Κατύν, που ευρίσκεται πλησίον της ομωνύμου πόλεως της Πολωνίας και ανήκε εις την Περιφέρειαν του Σμολένσκ. Χιλιάδες πτώματα, με μια σφαίρα στον σβέρκο (κλασσική μέθοδος δολοφονιών της σοβιετικής NKVD…), ευρέθησαν θαμμένα σε πρόχειρους ομαδικούς τάφους.

Από την ταυτοποίηση των πτωμάτων, προέκυψε ότι επρόκειτο για Πολωνούς αξιωματικούς, αστυνομικούς, ιερείς, διανοουμένους και αιχμαλώτους πολέμου των Σοβιετικών δυνάμεων κατοχής. Το έγκλημα έγινε από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940 (εποχήν κατά την οποία ίσχυε το σύμφωνον Ρίμπεντροπ-Μολότωφ…), ο δε συνολικός αριθμός των δολοφονηθέντων Πολωνών έφθασε τις 22.000!

Οι μελλοθάνατοι, που αποτελούσαν το «άνθος» της πολωνικής κοινωνίας, εκρατούντο σε διάφορα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, καθώς και σε φυλακές της δυτικής Λευκορωσσίας και δυτικής Ουκρανίας και η εξόντωσή τους αποφασίστηκε και διατάχθηκε από τον μεγαλύτερο εγκληματία του συγχρόνου κόσμου, τον Στάλιν ο οποίος τους θεωρούσε αξεπέραστο εμπόδιο στα σχέδιά του για την μελλοντική σοβιετοποίηση της Πολωνίας.

Στα ρωσσικά αρχεία, ευρέθησαν αρκετά αποδεικτικά έγγραφα σχετικώς με την σφαγή, τα οποία οι μετασοβιετικές ρωσσικές κυβερνήσεις έδωσαν στην δημοσιότητα, αναρτώντας τα στο διαδίκτυο. Το σπουδαιότερο είναι το «άκρως εμπιστευτικό» υπόμνημα του Μπέρια προς τον Στάλιν, με ημερομηνία 05/03/1940, το οποίο αναφέρει τα εξής για την ανάγκη ολοκληρωτικής εξοντώσεως των στηριγμάτων της πολωνικής κοινωνίας: «Ένας μεγάλος αριθμός Πολωνών πρώην αξιωματικών του στρατού και άλλοι, κρατούνται αυτήν τη στιγμή στα στρατόπεδα της Νι Κα Βε Ντε ΕΣΣΔ ως κρατούμενοι πολέμου, καθώς και στις φυλακές των δυτικών περιφερειών της Ουκρανίας και της Λευκορωσσίας. Όλοι τους είναι στυγνοί εχθροί της σοβιετικής εξουσίας, γεμάτοι έχθρα για το σοβιετικό σύστημα. Η Νι Κα Βε Ντε ΕΣΣΔ θεωρεί σημαντικό: 1ον) Να εφαρμόσει την ανωτάτη ποινή – τουφεκισμό. 2ον) Το ζήτημα να εξεταστεί χωρίς να κληθούν οι συλληφθέντες και χωρίς την παρουσίαση αποδεικτικών στοιχείων». Στο έγγραφο υπάρχει η υπογραφή εγκρίσεως της σφαγής, από τον Στάλιν…

Επίσης, το «άκρως απόρρητο» έγγραφο που παραδόθηκε στον Χρουστσώφ από τον τότε αρχηγό της KGB (διάδοχο της NKVD), τον Μάρτιο του 1959, αναφέρει τα εξής για την εξόντωση του σώματος των Πολωνών αξιωματικών: «21.857 άτομα τουφεκίστηκαν, εκ των οποίων τα 4.421 στο Δάσος του Κατύν (Περιφέρεια Σμολένσκ), 3.820 άτομα στο στρατόπεδο του Σταρομπέλσκ, κοντά στο Χάρκοβο, 6.311 άτομα στο στρατόπεδο του Οστάσκοβο (Περιφέρεια Καλίνιν), και 7.305 άτομα τουφεκίστηκαν σε άλλα στρατόπεδα και φυλακές της Δυτικής Ουκρανίας και της Δυτικής Λευκορωσσίας».

Στις αναφορές της NKVD που υπάρχουν στα αρχεία, διαφαίνεται πως οι δυστυχείς κρατούμενοι αφήνονταν να πιστεύουν πως θα επέστρεφαν στις οικογένειές τους, προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε αντίσταση. Εν συνεχεία μεταφέρονταν στο Δάσος του Κατύν με τραίνα και συμφώνως με την μαρτυρία του αυτόπτου μάρτυρος Ντμίτρι Τοκάρεφ, που έγινε τον Μάρτιο του 1991, οι μελλοθάνατοι χωρίζονταν σε ομάδες των 250 ατόμων και εκτελούντο την νύχτα. Από τις εκσκαφές του 1943, προέκυψε πως περίπου το 20% των θυμάτων είχαν δεμένα πίσω τα χέρια.

 

Αμέσως μετά την φρικτή αποκάλυψη, οι Γερμανοί σχημάτισαν μια διεθνή δωδεκαμελή επιτροπή από ιατρούς, ιατροδικαστές και εγκληματολόγους με αντιπροσώπους από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες για να εξετάσει τα πτώματα. Την επιτροπή αποτελούσαν οι κάτωθι: Dr. Birkle (Ρουμανία), Dr. Miloslavich (Κροατία), Prof. Palmieri (Ιταλία), Dr. Orsos (Ουγγαρία), Dr. Subik (Σλοβακία), Dr. Marko Antonov Markov (Βουλγαρία), Dr. Hajek (Βοημία και Μοραβία), Prof. Naville (Ελβετία), Dr. Speleers (Βέλγιο), Dr. De Burlett (Ολλανδία), Dr. Tramsen (Δανία) και Dr. Saxen (Φινλανδία).

Η πρώτη αντίδρασις των δολοφόνων, ήτο η απόλυτος άρνηση της ευθύνης, χρεώνοντας την σφαγή στα SS. Έτσι, το πρώτο απαντητικό δημοσίευμα της «Πράβντα», με ημερομηνία 19 Απριλίου 1943, ανέφερε τα εξής:

«Έχοντας συνείδηση της οργής ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας για τις σφαγές που διέπραξαν σε βάρος ειρηνικών πολιτών και ιδιαίτερα Εβραίων, οι Γερμανοί, προσπαθούν τώρα να εγείρουν το μίσος ευκολόπιστων ανθρώπων εναντίον των Εβραίων. Γι’ αυτόν τον λόγο εφηύραν μια ολόκληρη συλλογή από «Εβραίους κομισάριους», οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται, συμμετείχαν στη δολοφονία των 10.000 Πολωνών αξιωματικών…».

Το 1944, όταν η περιοχή κατελήφθη από τους Σοβιετικούς, η «Σοβιετική Επιτροπή Ερεύνης», κάλεσε με την σειρά της πολλούς και διαφόρους διεθνείς παράγοντες, για να τους επιδείξει την «θηριωδία των S.S.», που –κατά τους Σοβιετικούς- διεπράχθη τον Αύγουστο του 1941, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την περιοχή του Σμολένσκ. Ωστόσο, οι χειμερινές στολές που φορούσαν τα θύματα, καθιστούσε καταφανώς ψευδή την σοβιετική εκδοχή σε όποιον δεν φορούσε παρωπίδες ή δεν ήταν αυτό που έλεγε ο Λένιν, «χρήσιμος ηλίθιος».

Παρόμοια στάση, ετήρησαν και οι Αγγλο-αμερικανοί, οι οποίοι επέρριψαν την ευθύνη της σφαγής στην… Βέρμαχτ, παρότι εγνώριζαν πολύ καλώς –δια των πρακτόρων τους- ότι επρόκειτο για σοβιετικό έγκλημα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετώπισε η Αγγλία, καθώς η εξόριστη Πολωνική κυβέρνηση που έδρευε στο Λονδίνο, ζήτησε την πλήρη διαλεύκανση της φοβεράς ανθρωποσφαγής. Ωστόσο, ο Τσώρτσιλ υποστήριξε ανεπιφυλάκτως τις σταλινικές θέσεις και στις 24 Απριλίου του 1943 διαβεβαίωσε τον εγκληματία σοβιετικό σύμμαχό του ότι θα τασσόταν κατά οποιασδήποτε ερεύνης του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.

Επιπροσθέτως, στις 27 Απριλίου απέστειλε νέο τηλεγράφημα στον αρχιδολοφόνο συνέταιρό του Στάλιν, με το οποίο τον ενημέρωνε ότι θα επέβαλε «πειθαρχία» στην Πολωνική κυβέρνηση. Δηλαδή, πλήρη σιωπή. Και όχι μόνον στην πολωνική κυβέρνηση… Όπως αναφέρει ο γνωστός ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις, στο βιβλίο του «Η Ευρώπη σε Πόλεμο»: «Οι Βρετανοί στρατιώτες απειλήθηκαν με στρατοδικείο για “άκριτη φλυαρία”, αν υπαινίσσονταν κάτι διαφορετικό. Οι Βρετανοί κομμουνιστές και οι συμπαθούντες τους Σοβιετικούς έστελναν στο τύπο επιστολές επί επιστολών, με τις οποίες καταδίκαζαν τους Πολωνούς ως “φασίστες”, “αντισημίτες” και “ανεύθυνους”, ως “αχάριστους συμμάχους που δεν στέκονταν στο ύψος τους”».

Όσον αφορά τας ΗΠΑ, αναφέρει σχετικώς ο διαπρέπων στην χώρα, ελληνικής καταγωγής ιστορικός Τζουλιάδης: «Ο πρόεδρος Ρούζβελτ ήταν ήδη πλήρως ενήμερος για τα γεγονότα που είχαν λάβει χώρα στο Δάσος του Κατύν. Στις 13 Αυγούστου 1943, ο Ρούζβελτ είχε λάβει μια απόρρητη έκθεση της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών που τη συνόδευε μια προσωπική επιστολή του Ουίνστον Τσόρτσιλ, η οποία καθιστούσε σαφές πως για το μαζικό φόνο ευθύνονταν οι Σοβιετικοί. Οι λεπτομέρειες που παρείχε η έκθεση ήταν ακριβείς και χωρίς κενά…». Τι απέγινε η έκθεση αυτή; Ιδού: «Η έκθεση καταχωνιάστηκε στους “φακέλους ασφαλείας” και δεν είδε το φως της δημοσιότητας παρά δεκαετίες αργότερα».

Το θέμα είναι, ότι μέχρι την δημόσια παραδοχή της ευθύνης για το έγκλημα πολέμου του Κατύν, που έγινε αρχικώς το 1990 από τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και εκτενέστερα το 1992 από τον τότε πρόεδρο της Ρωσσίας, Μπορίς Γιέλτσιν και μετέπειτα από τον διάδοχόν του, Βλαντίμιρ Πούτιν (ο οποίος επεσκέφθη τον τόπον του μαρτυρίου και κατέθεσε στέφανον προς τιμήν των θυμάτων) όλος ο κόσμος το λογάριαζε ως «ναζιστικό έγκλημα». Να θέσω, λοιπόν, το εξής ερώτημα: Πόσα άλλα παρόμοια εγκλήματα που θεωρούνται «ναζιστικά», τα έχουν διαπράξει οι «καλοί» του Β’ Π.Π., με προεξέχοντες τους «πολύ καλούς» Σοβιετικούς; 

Απατεώνες, Ψεύτες και Υποκριτές

Σφοδρή διαμάχη έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες μεταξύ του «άριστου» υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μακάριου Λαζαρίδη της κυβέρνησης Κούλη Μητοστάκη και της αντιπολίτευσης (κλεφτοΠΑΣΟΚ και Αριστερά) σχετικά με το πτυχίο – μαϊμού που κατέχει. Στα βιογραφικά του που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, ο Λαζαρίδης αναφέρει ότι «έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία». Στο βιογραφικό του που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Βουλής, διευκρινίζει ότι έχει σπουδάσει «δημοσιογραφία και πολιτικές επιστήμες στο College of Southeastern Europe». Πρόκειται για ένα από τα δεκάδες «Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών» που χορηγούν «πτυχία» (βεβαιώσεις σπουδών) έναντι μερικών χιλιάδων ευρώ. Το «πτυχίο» αυτό δεν είναι σε καμιά περίπτωση ισότιμο με πανεπιστημιακό αλλά ούτε και με πτυχίο από τα πρώην ΤΕΙ.

Να σημειωθεί ότι στις 16 Ιανουαρίου 2007, ο Λαζαρίδης είχε προσληφθεί ως Ειδικός επιστήμονας στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς σύμφωνα με το νόμο 2190/1994 από την τότε υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου. Για τη συγκεκριμένη θέση, τα απαιτούμενα προσόντα περιλάμβαναν ρητά την κατοχή πτυχίου ΑΕΙ ή ισότιμου τίτλου σπουδών ημεδαπής ή αλλοδαπής, προσόντα που ο ίδιος δεν διέθετε.

Ο Λαζαρίδης αρνείται την κατηγορία για εξαπάτηση και «πετάει το μπαλάκι» στη Γενική Γραμματείας Νέας Γενιάς. Ο ίδιος κατηγορεί τους επικριτές του για «φτηνούς εντυπωσιασμούς» γράφοντας μεταξύ άλλων, στο Χ: «Σε ό,τι αφορά τα περί «προσόντων», ας απευθυνθούν στη Διεύθυνση Διοικητικού – Οικονομικού της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Εγώ κατέθεσα όλα τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά που μου ζητήθηκαν (απολυτήριο Λυκείου και πτυχίο από το «The College of Southeastern Europe»). Αν υπήρχε οποιοδήποτε ζήτημα, θα μου είχε επισημανθεί. Τα υπόλοιπα είναι απλώς φθηνές εντυπώσεις».

Τώρα ποιος φταίει; Ο Λαζαρίδης που εξαπάτησε τους υπευθύνους προσλήψεων της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενεάς; Οι υπεύθυνοι που δεν φρόντισαν να διερευνήσουν για την αυθεντικότητα του πτυχίου–μαϊμού που τους είχε προσκομίσει; Οι πολιτικάντηδες ή τα κομματόσκυλα που μεσολάβησαν για να διοριστεί ο Λαζαρίδης στη συγκεκριμένη θέση, παρακάμπτοντας πολλούς άλλους που διέθεταν τα απαραίτητα προσόντα -και πιθανόν πολύ περισσότερα-, αλλά «δεν είχαν μπάρμπα στην Κορώνη»; Είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ούτε ποτέ θα δικαστεί ο Λαζαρίδης για εξαπάτηση του Δημοσίου, ούτε θα του επιβληθεί ποινή όπως επιβλήθηκε στην καθαρίστρια στο Βόλο πριν 10 περίπου χρόνια, η οποία είχε καταδικαστεί σε πολυετή φυλάκιση για πλαστό απολυτήριο δημοτικού που είχε καταθέσει προκειμένου να βρει εργασία.

Στις 2 Ιανουαρίου 2026, ο Μακάριος Λαζαρίδης σε ανάρτησή του στο Χ, υμνεί την Κυβέρνηση Μητσοτάκη, εξαίροντας το έργο της για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την αναβάθμιση των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων, αλλά κυρίως για τη διαγραφή των 309.000 «αιώνιων» φοιτητών. Γράφει στην ανάρτησή του:

Ψέμα 1^ο:  «Όσοι έχουμε αποφοιτήσει από δημόσιο πανεπιστήμιο, γνωρίζουμε πολύ καλά πόσες ευκαιρίες πήγαν χαμένες για ολόκληρες δεκαετίες». Ο Λαζαρίδης εμφανίζεται ως πτυχιούχος ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου!!!

Ψέμα 2^ο: «Το 2026 βρίσκει τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια: Με τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, όπως το Harvard και το Yale, να τους δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης και συμπράττοντας μαζί τους». Να σημειώσουμε ότι εδώ και αρκετά χρόνια η κυβερνητική προπαγάνδα και πολλά παπαγαλάκια των ΜΜΕ παρουσιάζουν το ΕΚΠΑ να βρίσκεται στην κορυφή των καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου (συγκεκριμένα ανάμεσα στα 100 καλύτερα του κόσμου) και όχι μεταξύ της 400^ης και 700^ης θέσης που στην πραγματικότητα κατέχει στις ετήσιες αξιολογήσεις από διάφορους φορείς. Αν, για παράδειγμα, ανατρέξει κάποιος στην ταξινόμηση των πανεπιστημίων από την QS World Rankings για το 2026, θα διαπιστώσει ότι το ΕΚΠΑ  κατέχει την 390^η θέση, το ΑΠΘ την 485^η , το πανεπιστήμιο Κρήτης την 628^η , το πανεπιστήμιο Πατρών την 730^η και ακολουθούν άλλα ελληνικά πανεπιστήμια σε πολύ χαμηλότερες θέσεις.

Να θυμίσουμε και την αντίστοιχη περίπτωση ενός άλλου «αρίστου», του Ελληνοαμερικανού εκδότη της εφημερίδας της ομογένειας «Εθνικός Κήρυκας», Αντώνη Διαμαντάρη, ο οποίος ορίστηκε τον Ιούλιο του 2019 υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα Απόδημου Ελληνισμού, στην κυβέρνηση Κούλη Μητσοτάκη, θέση που διατήρησε μόνο για πέντε μήνες. Ο Διαμαντάρης αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του τον Δεκέμβριο του 2019, ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που προκάλεσαν έντονες πολιτικές αντιδράσεις. Ο ίδιος εμφανιζόταν ως κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (ΜΒΑ) από το Columbia University που ουδέποτε είχε λάβει, ενώ αμφιβολίες υπήρξαν και για τις προπτυχιακές σπουδές του. Ο Διαμαντάρης είχε εμπλακεί και σε άλλα σκάνδαλα, γεγονός που συνετέλεσε στην αποπομπή του.

Αναρίθμητα είναι τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται, σχεδόν καθημερινά, «άριστοι» της κυβέρνησης Μητσοτάκη, βυθίζοντας τη χώρα σε ένα κυκεώνα διαφθοράς, σήψης και παρακμής.