Φοιτήτριες από την Ολλανδία ζούσαν εθελοντικά μαζί με «πρόσφυγες» και αυτοί τις βίαζαν ομαδικά για χρόνια!

Μια ομάδα από 125 φοιτητές και φοιτήτριες από την Ολλανδία, που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα με «κεντρική ιδέα» ότι θα ζούσαν στον ίδιο χώρο μαζί με 125 υποτιθέμενους πρόσφυγες για να βοηθήσουν στην «ένταξή» τους στην ολλανδική κοινωνία, κατήγγειλαν ότι υπέστησαν επί χρόνια σεξουαλική κακοποίηση και βία, σύμφωνα με έρευνα.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Νυρεμβέργη: Διεθνές Δίκαιο ή Δικαιοσύνη των Νικητών;

του Μαυρομετωπίτη

Από την 18^η Δεκεμβρίου παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία «Νυρεμβέργη» η οποία αφορά την δίκη των ηγετών του Τρίτου Ράιχ. Η ταινία, παρότι απολαυστική και καλής κινηματογραφικής ποιότητας, με πρωταγωνιστές των Ράσελ Κρόου ως Χέρμαν Γκαίρινγκ και τον Ράμι Μέλεκ ως Ντάγκλας Κέλι, μας οδηγεί σε κάποιες σκέψεις.

Η κυκλοφορία μιας ταινίας με αυτή την θεματολογία μας ωθεί στο να επανεξετάσουμε ζητήματα τα οποία είναι απαγορευμένα στο σύγχρονο κόσμο.  

Ήταν δίκαιες οι Δίκες της Νυρεμβέργης; 

Ήταν πραγματικά το πρώτο βήμα προς το διεθνές δίκαιο ή ήταν απλώς η δικαιοσύνη των νικητών; 

Είναι γεγονός ότι οι δίκες της Νυρεμβέργης καταπάτησαν την αρχή της μη αναδρομικότητας του νόμου. 

Στην ουσία, οι νόμοι με τους οποίους καταδικάστηκαν οι ηγέτες του Τρίτου Ράιχ συντάχθηκαν μετά την πραγματοποίηση των γεγονότων. Πριν από τις Δίκες της Νυρεμβέργης δεν υπήρχε συγκεκριμένη διεθνής νομοθεσία που να χαρακτήριζε ορισμένες συμπεριφορές ως εγκλήματα πολέμου ή που να κηρύσσει τον επιθετικό πόλεμο ως αξιόποινο έγκλημα. 

Μάλιστα το συγκεκριμένο επιχείρημα - το οποίο δεν παρουσιάζεται στην ταινία - στην πραγματικότητα επικαλέστηκε ο Όττο Στάμερ δικηγόρος του Χέρμαν Γκαίρινγκ. Στην δίκη προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες οι οποίες δεν αφορούσαν το νομικό επίπεδο αλλά ήταν καθαρά ηθικές. Κάτι τέτοιο φυσικά υπονομεύει την αξιοπιστία της δίκης. 

Οι κατηγορίες εναντίον των ηγετών του Τρίτου Ράιχ ήταν τέσσερις: συνωμοσία για διάπραξη εγκλημάτων κατά της ειρήνης, σχεδιασμός για διεξαγωγή επιθετικών πολέμων, διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. 

Από τις τέσσερις κατηγορίες, μόνο εκείνη για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου μπορούσε να ευσταθεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαν διαπραχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία. Με μία πιο προσεκτική εξέταση μπορούμε να βρούμε την Σοβιετική Ένωση ως ένοχη και για τις τέσσερις.

Στην πραγματικότητα όσο και στις προθέσεις εκείνων που την διοργάνωσαν, η Δίκη της Νυρεμβέργης δεν ήταν ποτέ δικαστική δίκη. Ήταν πρώτα και κύρια μία απόπειρα ηθικής δίκης, που παρουσιάστηκε στη παγκόσμια κοινή γνώμη ως δίκη «δικαίου κατά της αυθαιρεσίας, δικαιοσύνης κατά της βαρβαρότητας». Μιλάμε λοιπόν για μια δίκη στην οποία de facto οι δικαστές διεκδικούν ηθική ανωτερότητα έναντι εκείνων που δικάζονται.

Αυτό φαίνεται και από την επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα Τζάκσον προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν: «[Οι Σύμμαχοι] έχουν κάνει και κάνουν μερικά από τα πράγματα για τα οποία καταδικάζουμε τους Γερμανούς. Οι Γάλλοι παραβιάζουν σίγουρα τη Σύμβαση της Γενεύης όσον αφορά τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου […]. Καταδικάζουμε τη λεηλασία και οι σύμμαχοί μας την εφαρμόζουν. Λέμε ότι ο επιθετικός πόλεμος είναι έγκλημα και ένας από τους συμμάχους μας  [η Σοβιετική Ένωση] διεκδικεί κυριαρχία επί των χωρών της Βαλτικής χωρίς κανένα δικαίωμα εκτός από αυτό της κατάκτησης». 

Σε αυτό θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ως παράδειγμα και την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, που κρίθηκε ως σχεδιασμός επιθετικού πολέμου αλλά μόνο ο Ρίμπεντροπ δικάστηκε και εκτελέστηκε ενώ ο Μολότοφ καθόταν με την πλευρά των νικητών.

Μια φράση του Χέρμαν Γκαίρινγκ προς προς τον Δρ. Κέλι κατά την διάρκεια ενός καυγά αποτυπώνει γλαφυρά την όλη υποκρισία των Συμμάχων:

«Ατμίζεις 150.000 Ιάπωνες απλώς πατώντας ένα κουμπί και νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις; ... Έχεις την ελευθερία σου και είμαι φυλακισμένος επειδή εσύ κέρδισες και εμείς χάσαμε. Όχι επειδή είσαι ηθικά ανώτερος».

 

ΠΗΓΗ

Pax Americana...Ο διεθνής χωροφύλακας της Υφηλίου!

Η Αμερική δεν πολεμά τη Βενεζουέλα γιατί αγαπά τη δημοκρατία. Τη χτυπά γιατί τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. Γιατί είπε ότι ο εθνικός πλούτος ανήκει στον Λαό της και όχι στα κοράκια των πολυεθνικών. Γιατί αρνήθηκε να γίνει ένα ακόμη ενεργειακό πορνείο που πουλά το αίμα της γης του σε δολάρια με αμερικανική επιτήρηση και κυβερνήτες μαριονέτες. Το πραγματικό έγκλημα της Βενεζουέλας είναι η θέλησή της για εθνική ανεξαρτησία. 

Η Βενεζουέλα είναι ένα κράτος με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, με φυσικό αέριο, χρυσό και στρατηγικές πρώτες ύλες και αρνήθηκε να λειτουργήσει ως αποικία. Αυτό και μόνο αρκούσε για να ενεργοποιηθεί όλος ο μηχανισμός του διεθνή χωροφύλακα με ωμή στρατιωτική βία.

Είναι κοινό μυστικό ότι η Νότια Αμερική για τις ΗΠΑ δεν είναι ήπειρος αλλά ζωτικός χώρος-ιδιοκτησία. Από το δόγμα Μονρόε μέχρι σήμερα όποιος λαός προσπάθησε να πάρει στα χέρια του τη μοίρα του το πλήρωσε ακριβά. Όχι γιατί απέτυχαν αλλά γιατί τιμωρήθηκαν. 

Η εθνική κυριαρχία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των κρατών και κανένας "παγκόσμιος χωροφύλακας" δεν νομιμοποιείται να την καταπατά στο όνομα δήθεν ηθικών προσχημάτων.

Ταυτόχρονα, δεν ωραιοποίω πρόσωπα και καθεστώτα. Ο Μαδούρο δεν υπήρξε το "καλύτερο παιδί" και υπήρξαν υπαρκτές σκιές, διαπλοκές και σχέσεις με κυκλώματα, που επιβάρυναν τον Λαό της χώρας. Αυτά όμως δεν δίνουν σε καμία υπερδύναμη το δικαίωμα να εισβάλλει, να εκβιάζει ή να επιβάλλει καθεστώτα διά της βίας.

Άλλωστε εάν πράγματι η αιτία ήταν η πάταξη του διεθνούς ναρκοεμπορίου, τότε γιατί η Ουάσιγκτον κλείνει τα μάτια σε άλλες εστίες που όλοι γνωρίζουν; Υπάρχουν χώρες και περιοχές –ακόμη και στη γειτονιά μας– όπου η παραγωγή και διακίνηση ναρκωτικών είναι κοινό μυστικό, χωρίς να "αγγίζονται" ποτέ. Το παράδειγμα χωριών-κέντρων διακίνησης, όπως το Λαζαράτι στην Αλβανία, δείχνει καθαρά την υποκρισία των επιλεκτικών ευαισθησιών.

Η αλήθεια είναι ωμή: η Βενεζουέλα διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο και πετρέλαια. Εκεί εδράζονται τα αμερικανικά συμφέροντα, όχι στην "δημοκρατία" ούτε στην "κάθαρση". Η Βενεζουέλα δεν απειλεί στρατιωτικά κανέναν. Απειλεί όμως το διεθνές σύστημα. Απειλεί το δολάριο. Απειλεί την κανονικότητα ότι οι Λαοί είναι καταδικασμένοι να ζουν με δανεικά, με χρέος στους διεθνείς τραπεζίτες και με κυβερνήσεις υπαλλήλους. Απειλεί το ψέμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Και εδώ πρέπει να κοιτάξει ο Έλληνας την αλήθεια κατάματα.Ποια θα ήταν η αντίδραση των συμμάχων μας εάν αύριο μια πραγματικά εθνική  κυβέρνηση έλεγε ότι τα πετρέλαια είναι ελληνικά, ότι η ενέργεια είναι εθνικό όπλο, ότι το νόμισμα και η οικονομική πολιτική δεν υπαγορεύονται απ’ έξω;Η απάντηση είναι απλή. Ό,τι έγινε στη Βενεζουέλα, ό,τι έγινε παντού.

Η Ελλάδα άλλωστε το έζησε ήδη. Όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος επιχείρησε να χαράξει στοιχειώδη ανεξάρτητη πολιτική, όταν τέθηκε σοβαρά το ζήτημα αξιοποίησης των ελληνικών ενεργειακών πόρων με εθνικούς όρους και όχι με το δολάριο του αφέντη, η αντίδραση ήρθε άμεσα. Η "χούντα" έπρεπε να πέσει. Όχι για τη δημοκρατία αλλά γιατί ξέφυγε από τη γραμμή. Αυτός είναι ο φόβος της Αμερικής. Όχι τα καθεστώτα αλλά τα παραδείγματα. Όχι οι στρατοί αλλά η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας. Αν ένας Λαός σταθεί όρθιος και αντέξει τότε ανοίγει ο δρόμος και για άλλους. Γι’ αυτό πολεμούν την Βενεζουέλα και την κάθε Βενεζουέλα. Για να μείνει ο κόσμος μια απέραντη φυλακή χρεωμένων λαών.

Ιδιαίτερα όμως ανησυχητικές είναι και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη που έσπευσε να δικαιολογήσει τις αμερικανικές επεμβάσεις. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα τέτοιες τοποθετήσεις δεν είναι απλώς δουλικές αλλά επικίνδυνες. Όταν αποδέχεσαι τον νόμο της ζούγκλας και το δίκαιο του ισχυρού, ανοίγεις τον δρόμο να εφαρμοστεί αύριο και πάνω σου. Όποιος χειροκροτεί τις επεμβάσεις των ισχυρών σήμερα δεν έχει κανένα ηθικό ή πολιτικό έρεισμα να διαμαρτυρηθεί όταν η πατρίδα του βρεθεί στο στόχαστρο.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο εμετικό από την ωμή αμερικανική επιθετικότητα. Είναι τα δήθεν πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα που γονατίζουν μπροστά στην πρεσβεία, που γλείφουν τις ΗΠΑ και χειροκροτούν τον Τραμπ σαν να είναι σωτήρας των εθνών. Πατριώτες με ξένο αφεντικό, εθνικιστές με εισαγόμενη γραμμή, αντισυστημικοί που τρέμουν μη δυσαρεστήσουν την Ουάσιγκτον.

Σε αυτό το ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το επικίνδυνο παραμύθι ότι μακάρι η Ελλάδα να είχε έναν Τραμπ. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται έναν καπιταλιστή επιχειρηματία που υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με εθνικιστική ρητορική βιτρίνας. 

Η Ελλάδα χρειάζεται κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν ηγέτη που να βλέπει το κράτος ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής και εθνικής ολοκλήρωσης. Χρειάζεται μια μορφή πιο κοντά στον Ιωάννη Μεταξά, με έμφαση στην εργασία, στην κοινωνική προστασία, στην εθνική παραγωγή και στην αξιοπρέπεια του Λαού και όχι έναν ακόμη μάνατζερ της αυτοκρατορίας με ελληνική σημαία στο πέτο.

Γιατί ο πατριωτισμός δεν μετριέται με σημαίες και συνθήματα αλλά με το αν τολμάς να πεις όχι στον αφέντη. 

Και αυτό δυστυχώς πολλοί που παριστάνουν τους πατριώτες δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν κάτι τέτοιο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελεύθερη Ώρα" την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Θαυμάστε τα κατ’ εξοχήν «τρολ» της κυβέρνησης Κούλη Μητσοτάκη

Όταν το fund κόκκινων δανείων στέλνει εξώδικο, το κράτος κλείνει το μάτι… - Τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι

Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο. Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό»

Στην Ελλάδα του 2026, η καταγγελία ενός δανείου δεν είναι απλώς μια τραπεζική πράξη.
Είναι μια πολιτική απόφαση με κοινωνικές συνέπειες.
Με ένα εξώδικο, ένα fund που αγόρασε «κόκκινα» δάνεια στο 5% της αξίας τους μετατρέπει μια οικογένεια σε εν δυνάμει άστεγη. 
Και το κάνει με τη σφραγίδα του κράτους.
Η νομική πραγματικότητα είναι κυνική: από τη στιγμή της καταγγελίας, όλο το χρέος γίνεται άμεσα απαιτητό.
Όχι οι καθυστερήσεις.
Όχι οι δόσεις.

Τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι

Όλο. Σαν να λέει το σύστημα στον οφειλέτη: «ή τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι».
Κι όμως, αυτό που δεν λέγεται ποτέ είναι το εξής: εκείνες οι πρώτες ημέρες μετά την καταγγελία είναι το μόνο «παράθυρο» όπου ο πολίτης δεν είναι ακόμη θήραμα, αλλά διαπραγματευόμενος.
Τα funds δεν αποφασίζουν με βάση την «ηθική», αλλά με βάση τα excel.
Στις πρώτες εβδομάδες σκανάρουν τον άνθρωπο απέναντί τους: αν φοβάται, αν μιλάει ασυνάρτητα, αν υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί να τηρήσει, αν εξαφανίζεται.

Κι από αυτό το ψυχολογικό και οικονομικό προφίλ αποφασίζουν αν θα τον «σφάξουν» νομικά ή αν θα του πετάξουν ένα σχοινί.
Όποιος νομίζει ότι το fund θέλει «να βρει λύση», είναι αφελής.
Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο.
Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό».
Αν σε δει οργανωμένο, ενημερωμένο και σταθερό, τότε – και μόνο τότε – μπαίνει στο τραπέζι το κούρεμα, η πραγματική διαπραγμάτευση, η έξοδος.

Το πιο τραγικό;

Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι, αλλά έχει επιλέξει πλευρά.
Έχει παραδώσει τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους σε εταιρείες που δεν έχουν καμία κοινωνική υποχρέωση, μόνο επενδυτικό στόχο. Και κάπου ανάμεσα σε excel, εξώδικα και πλειστηριασμούς, ο οφειλέτης καλείται να επιβιώσει μόνος του, μέσα σε ένα μήνα που θα κρίνει αν θα κρατήσει το σπίτι του ή αν θα γίνει άλλη μια «στατιστική ανάκτηση».
Η καταγγελία δεν είναι το τέλος.
Είναι το σημείο που το σύστημα σου λέει: «Τώρα ή θα μάθεις να διαπραγματεύεσαι ή θα σε διαγράψουμε από τον χάρτη».
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι η πιο ωμή αλήθεια της ελληνικής αγοράς χρέους.

ΠΗΓΗ: www.bankingnews.gr

Τα Μνημόνια δεν έχουν τελειώσει!

Τα Μνημόνια ήταν όλα παράνομα και παραμένουν παράνομα, γιατί δεν έχουν τελειώσει, όπως σας λένε οι επαγγελματίες ψεύτες της Βουλής. Δεν έχουν τελειώσει, γιατί κατ’ ουσίαν η λεγόμενη «εποπτεία» αποτελεί συνέχεια των Μνημονίων. Ο καθηγητής Κασιμάτης, από την πρώτη στιγμή, δήλωσε και τεκμηρίωσε νομικά ότι τα Μνημόνια είναι παράνομα και αντισυνταγματικά.

Ξεκάθαρα, το Σύνταγμα προβλέπει ότι η εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας, που έγινε με τα Μνημόνια, απαιτεί δύο προϋποθέσεις:
α) ότι αυτή μπορεί να γίνει μόνο για σκοπούς ευρωπαϊκής ενοποίησης, κάτι που δεν προέκυπτε.
Πιο σημαντική, όμως, από την α΄ αιτιολογική είναι η εξής:
β) σύμφωνα με το Σύνταγμα, προβλέπεται εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας με ψηφοφορία στη Βουλή και υπερψήφιση των τριών πέμπτων των βουλευτών, δηλαδή 180 βουλευτών. Αυτή η ψηφοφορία, όμως, δεν έγινε ποτέ και ο, από όλους αποδεκτός, καθηγητής Κασιμάτης τέθηκε στο περιθώριο, σχεδόν σαν… γραφικός (!), ενώ μέχρι τότε θεωρούνταν εξέχουσα πνευματική μορφή του δημοκρατικού χώρου, στον οποίο πάντοτε ανήκε.

Πέραν των νομικών σκέψεων για τη συνταγματικότητα ή μη των Μνημονίων, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Είναι δυνατόν, σε μια ελεύθερη χώρα, να προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμά της εκχώρηση της Εθνικής της Κυριαρχίας; Πρόκειται για χώρα ελεύθερη ή για προτεκτοράτο; Σημειώνεται ότι η «πρόβλεψη» αυτή έγινε μετά τη Μεταπολίτευση και ας θυμηθούμε τη δήλωση της προέδρου της Βουλής, κ. Μπενάκη, προς τον Κάρολο Παπούλια, ότι επί των ημερών του θα παραχωρηθεί Εθνική Κυριαρχία. Όλα τυχαία…;

Μέσα σε αυτό το κλίμα, φυσικό ήταν να δικαιωθεί το εθνικιστικό Κίνημα, το οποίο είχε πολεμήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ και τη Συμφωνία του Μάαστριχτ, και το οποίο, επί δεκαετίες ολόκληρες, πολεμούσε το καθεστώς της ξενοκρατίας και τόνιζε ότι ο Αγώνας των αληθινών Πατριωτών είναι, προπαντός, Αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία και, κατά δεύτερον λόγο, πολιτικός. Δεν είναι ένας πολιτικός αγώνας για ψήφους και βουλευτές. Είναι κάτι πολύ παραπάνω: είναι αγώνας απελευθερωτικός, πνευματικός, αγώνας ενάντια στους «μοντέρνους καιρούς», τους οποίους θεωρούσαμε την πανούκλα της άρρωστης εποχής μας.

Όλα αυτά, σε μια Ελλάδα που πεθαίνει δημογραφικά — το πλέον σημαντικό, γιατί όλα είναι Φυλή — πεθαίνει πνευματικά, γιατί η Εθνική Συνείδηση είναι είδος εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα· σε μια Ελλάδα που εξουσιάζεται από τους Ιούδες του ψευτορωμαίικου, οι οποίοι έχουν ως αποστολή τους να εξοντώσουν όποιον αντιστέκεται στα αντεθνικά τους σχέδια. Αποικία χρέους με τα Μνημόνια, «καλό παιδί» των Τζώννηδων και με συνεχείς υποχωρήσεις έναντι μιας επεκτατικής Τουρκίας.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com