Η τυραννία της ασχήμιας στην Αθήνα

 

Παναγιώτης Λιάκος

Στο κέντρο της σελίδας βλέπετε την Ακρόπολη. Το διασημότερο και κομψότερο μνημείο στον κόσμο.

Εκατομμύρια άνθρωποι από όλο τον πλανήτη κάνουν προσκυνηματικό ταξίδι στη χώρα μας απλώς για να έχουν την τιμή και τη χαρά να βρεθούν πάνω στον θεοβάδιστο λόφο και να λουστούν με αττικό, ηλιακό φως, θαυμάζοντας το αριστουργηματικό αρχιτεκτόνημα και τα αξεπέραστου αισθητικού ύψους μέλη του. Αυτό είναι μια από τις «πινελιές» που άφησε ο πνευματικός χρωστήρας των αρχαίων προγόνων μας πάνω στο σώμα του ιερού πτολιέθρου των Αθηνών.

Γύρω από την Ακρόπολη βλέπουμε μερικές από τις «εικαστικές» (ο Θεός να τις κάνει) προσθήκες της νεωτέρας εποχής, οι οποίες εκφράζουν την ελληνέζικη ηγεσία του τόπου.

Στην εικ. Νο 2 βλέπουμε κάτι που μοιάζει με σκαλωσιά ή πολυκατασκευή για να κάνουν τζόκινγκ τα χάμστερ του σπιτιού. Λένε ότι είναι έργο τέχνης, ονομάζεται «Πεντάκυκλο» και δημιουργός του ο Γιώργος Ζογγολόπουλος. Τοποθετήθηκε στην πλατεία Ομονοίας. Ταιριάζει απόλυτα με τα πέριξ (κάντε μια βόλτα μέχρι εκεί να εννοήσετε τι εννοώ).

Στην εικ. Νο 3 κυριαρχεί ένα σύμπλεγμα. Αν έχεις πολλή φαντασία, θα καταλάβεις ότι είναι τσίγκινα ανθρωπάκια, που προσπαθούν να κάνουν τρίο στο ταγκό. Η κατασκευή αποκαλείται «Μνημείο Εθνικής Συμφιλίωσης». Τοποθετήθηκε στην πλατεία Κλαυθμώνος στο κέντρο της Αθήνας. Δημιουργός ο Βασίλης Δωρόπουλος.

Στην εικ. Νο 4 μπορούμε να οικτίρουμε, ελεύθερα, έναν τύπο που τον έχει σπάσει στο ξύλο η μαφία και τον έθαψε στην οδό Ερμού με το κεφάλι (;) κάτω και τα πόδια επάνω. To γλυπτό ονομάζεται «Μια βουτιά στον κόσμο μας» και το έφτιαξε ο Κυριάκος Ρόκος. Η θέα του τερατουργήματος προκαλεί εμετό, αλλά ποιος νοιάζεται; Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς.

Στην εικ. Νο 5 η πρώτη εντύπωση που σχηματίζεται είναι πως βλέπεις τον διάβολο που ‘πεσε με το κεφάλι πάνω στη Γη, έπειτα από την… έξωσή του από τους ουρανούς. Κι όμως, αυτή η αηδία αποκαλείται Ικαρος και υποτίθεται ότι αποτελεί Μνημείο Πεσόντων Αεροπόρων – κι είναι τόσο κακόγουστο, που περισσότερο σαν χλεύη φαντάζει παρά σαν απότιση φόρου τιμής. Με την παρουσία του μολύνει την πλατεία Καραϊσκάκη. Το έφτιαξε ο γλύπτης Ευάγγελος Μουστάκας.

Στην εικ. Νο 6 το απροσδιορίστου μορφής πράμα αποκαλείται «Θησέας» και μολύνει (αισθητικά) την πλατεία Κοτζιά περισσότερο από τις κουτσουλιές των εκατοντάδων περιστεριών, που καταχέζουν τον χώρο. Το έφτιαξε η γλύπτρια Σοφία Βάρη.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "δημοκρατία"

Κτήνη που πλουτίζουν επάνω στο αίμα και χρηματοδοτούν κυβερνήσεις της αρεσκείας τους για να συνεχίσουν να πλουτίζουν επάνω στο αίμα

Ιδού τα βαμπίρ του πολέμου:

«Δεν είμαστε έτοιμοι για ειρήνη στην Ουκρανία».

Ποιος το δήλωσε;

Ο Γιάκομπ Βάλενμπεργκ.

Ποιος είναι ο Γιάκομπ Βάλενμπεργκ;

«Εξέχων» Σουηδός βιομήχανος και χρηματοδότης, ο οποίος διαδραματίζει βασικό ρόλο στην εποπτεία της Saab AB μέσω της θέσης του ως Προέδρου της Investor AB.

Η Investor AB είναι κύριος μέτοχος της σουηδικής αμυντικής εταιρείας Saab η οποία συνεργάζεται με την Ανώνυμη Εταιρεία «Ουκρανική Αμυντική Βιομηχανία» (JSC UDI) για την καθιέρωση κοινής παραγωγής συστημάτων αεράμυνας και την ανάπτυξη δυνατοτήτων στην αεροπορία και την επιτήρηση. Αυτή η συνεργασία, μέρος της πρωτοβουλίας «Build in Ukraine», στοχεύει στην ενίσχυση της άμυνας της Ουκρανίας, με μελλοντικούς στόχους να περιλαμβάνουν την πιθανή παραγωγή μαχητικών αεροσκαφών Gripen.

Πόσο έχει ωφεληθεί η συγκεκριμένη εταιρεία, άρα και ο συγκεκριμένος άνθρωπος από τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Ψίχουλα. Οι μετοχές της έχουν αυξηθεί κατά 1.000%, ειδικά έπειτα από τις τελευταίες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

«Δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, ασφάλεια της Ευρώπης» και τρίχες κατσαρές.

Κτήνη που πλουτίζουν επάνω στο αίμα και χρηματοδοτούν κυβερνήσεις της αρεσκείας τους για να συνεχίσουν να πλουτίζουν επάνω στο αίμα.

ΠΗΓΗ 

Η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ»

  

Η Ευρώπη κοιμάται κι ονειρεύεται καθώς διαλύεται

Ο επαναπατρισμός, η αναμετανάστευση, η επαναπροώθηση των μαζικών παράνομων μεταναστευτικών μαζών είναι ένας αντικατοπτρισμός που τρεμοπαίζει στον ορίζοντα της παρακμής. Υπόσχεται την λύτρωση μέσω της αντιστροφής, σαν να μπορούσε να γυρίσει πίσω το ρολόι της ιστορίας, σαν να μπορούσαν απλώς οι λαοί που διέσχισαν τα σύνορα πράγματι να σταλούν πίσω. Ωστόσο, οι συνθήκες που δημιούργησαν τη μετανάστευση έχουν επίσης τερματίσει την πιθανότητα ανατροπής της. Η Ευρώπη που ονειρεύεται να επιστρέψει στον εαυτό της δεν διαθέτει πλέον την ενέργεια, την ενότητα ή τους  αριθμούς για να δράσει. Στέκεται στο λυκόφως του έθνους και στην αυγή του πολιτισμού της Παγκοσμιοποίησης.

Σήμερα στη Γερμανία, στην γεωγραφική και γεωπολιτική καρδιά του Ευρωπαϊκού συγκροτήματος, παραμένουν περίπου δώδεκα εκατομμύρια γυναίκες γηγενούς καταγωγής κάτω των σαράντα ετών. Το ποσοστό γεννήσεών τους κυμαίνεται γύρω στο ένα παιδί ανά γυναίκα. Τα παιδιά τους θα αριθμούν μόλις έξι εκατομμύρια. Κάτω από αυτή την ήπια και ήσυχη αριθμητική κρύβεται μια φρικώδης σιωπηλή επανάσταση: Μεταξύ των παιδιών κάτω των πέντε ετών, σχεδόν τα μισά έχουν ήδη ξένες ρίζες. Η γενιά των κοσμοπολιτών, νεοφιλελεύθερων κι εθνοαποδομητών Baby Boomers, που εξακολουθεί να γεμίζει αξιώματα, κοινοβούλια και συντάξεις, συγκαλύπτει τον μετασχηματισμό. Ωστόσο, μέσα σε είκοσι χρόνια, όταν αυτή η γενιά ξεκουμπιστεί οριστικά, το σηπτικό πέπλο της εξαπάτησης θα σηκωθεί, αποκαλύπτοντας σε όλη την τραγική της λεπτομέρεια μιαν ήπειρο που έχει ήδη αλλάξει.

Ο επαναπατρισμός, η αναμετανάστευση, η επαναπροώθηση, [μια ιδέα που συνέλαβε πρώτος ο αξέχαστος Γάλλος εθνικιστής Ζαν Πιέρ Στιρμπουά (Jean-Pierre Stirbois, 1945-1988)], σε σύγκριση με την περιρρέουσα πραγματικότητα, γίνεται ολότελα άτοπη και παράδοξη, καταντώντας παράλογη. Ένας συρρικνούμενος, δημογραφικά «μαραμένος»  πληθυσμός φαντάζεται πως εκδιώκει επιτυχημένα τα εκατομμύρια των λαθραίων μεταναστών – εισβολέων, ενώ αποτυγχάνει απόλυτα να αντικαταστήσει τον εαυτό του. Η φαντασία μεγαλώνει αντιστρόφως ανάλογα με τη δύναμη. Παρηγορεί επιδερμικά και φευγαλέα όσους αισθάνονται την παρακμή αλλά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το βάθος της. Μια ήπειρος που δεν πιστεύει πλέον στην κατάκτηση, ασφαλώς  δεν μπορεί να πιστέψει στην απομάκρυνση. Οι ηθικοί κώδικες, οι γραφειοκρατίες και οι οικονομίες της συνωμοτούν ενάντια στην οποιαδήποτε  αποφασιστική δράση. Ακόμα και εκείνοι που ζητούν τον επαναπατρισμό των μαζικών παράνομων μεταναστευτικών μαζών θα δίσταζαν να τον εφαρμόσουν. Χρειάζονται λειτουργικά το σύστημα που καταδικάζουν: Τα νοσοκομεία, τα εργοστάσια, τα φορτηγά διανομής και το ξένο εργατικό δυναμικό που κρατά την παλαιά καρδιά της μεταψυχροπολεμικής κοινωνίας να κτυπά.

Ωστόσο, αυτή η παρακμή δεν εκτυλίσσεται μεμονωμένα. Ο κόσμος πέρα ​​από την Ευρώπη έχει αφυπνιστεί. Η δύναμη τώρα ακτινοβολεί από διάφορους πόλους: Από τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, τον ισλαμικό κόσμο και την Αμερική. Ο καθένας πόλος ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, τον δικό του πολιτισμό. Η παγκόσμια ισορροπία έχει μετατοπιστεί από τον μονοπολικό έλεγχο στον πολυπολικό ανταγωνισμό. Η ίδια η μετανάστευση είναι ένα σύμπτωμα αυτού του μετασχηματισμού: Είναι η μετακίνηση των ανθρώπων μετά το κενό που άφησε η εξασθένηση της δύναμης. Το να φανταζόμαστε την επαναπατρισμό είναι σαν να φανταζόμαστε ότι αντιστεκόμαστε σε αυτήν την κοσμική αναδιάταξη.

Το καταθλιπτικό παράδοξο βαθαίνει συνεχώς. Η Ευρώπη, κάποτε εξαγωγέας λαών και ιδεών, έχει γίνει ο δέκτης. Δεν μπορεί να ξαναφτιάξει τον κόσμο κατ’ εικόνα της, γιατί ο κόσμος τώρα ξαναφτιάχνει την Ευρώπη κατ’ εικόνα του. Από  πόλη σε πόλη, κλιμακωτά η Ευρώπη αντανακλά τώρα τον κόσμο πίσω στον εαυτό της: Τις φωνές, τα πιστεύω της και το παρελθόν της συγχωνευμένα μέσα στα ίδια πέτρινα τείχη. Δεν πρόκειται απλά για εισβολή  κάποιου είδους, αλλά για αντιστροφή, για αντιμετάθεση, που αποτελεί το φυσικό αποτέλεσμα της επιστροφής της παγκόσμιας ισχύος σε ισορροπία. Η κραυγή για αναμετανάστευση, για επαναπατρισμός και επαναπροώθηση  είναι μια άρνηση να δούμε ότι η εποχή της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας έχει ανατραπεί.

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έχουν ήδη προσαρμοστεί, αθόρυβα και …. ρεαλιστικά. Στέλνουν τα παιδιά τους σε διαφορετικά σχολεία από εκείνα της συσσώρευσης παιδιών των «ειρηνικών εισβολέων», εξαρτώνται από την εργασία των μεταναστών και κατοικούν σε πόλεις όπου η εθνοφυλετική ομοιογένεια επιβιώνει …. μόνο στην ασθενική μνήμη. Ωστόσο, αυτή η εξάρτηση φέρνει τη δική της πίεση: Πολλοί από αυτούς που στηρίζουν την καθημερινή οικονομία βασίζονται επίσης σε μεγάλο βαθμό στα συστήματα πρόνοιας, υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης.

Η ήπειρος πληρώνει για την επιβίωσή της μέσω μιας αργής δημοσιονομικής αφαίμαξης. Γνωρίζει την ανισορροπία, αλλά δεν μπορεί να τη διορθώσει. Οι ίδιες οικονομίες που βασίζονται στην εργασία με χαμηλό μισθό θα κατέρρεαν αν αυτή η εργασία εξαφανιζόταν. Οι ίδιες κυβερνήσεις που θρηνούν το βάρος φοβούνται την αναταραχή που θα ακολουθήσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντιστροφής: Αναταραχή στους δρόμους, εξέγερση στους θεσμούς και παράλυση σε όλο το σύστημα. Επομένως η Ευρώπη πρέπει να υπομείνει αυτό που δεν μπορεί να αναιρέσει: Μιαν εξαθλιωτική  εξάρτηση που απεχθάνεται και έναν ύπουλο υπονομευτικό μετασχηματισμό που δεν μπορεί να αποφύγει.

Η αναμετανάστευση δεν θα συμβεί ποτέ επειδή δεν μπορεί να συμβεί. Ο μηχανισμός του μεταψυχροπολεμικού «πολιτισμού» έχει κλειδώσει την Ευρώπη μέσα στα ερείπια της μονοπολικής εποχής. Οι δυνάμεις που κάποτε δημιούργησαν τον σύγχρονο κόσμο – εμπόριο, τεχνολογία, μετανάστευση και αυτοκρατορίες – έχουν συγχωνευθεί σε ένα ενιαίο, εξαντλημένο σύστημα εξάρτησης. Αυτό το σύστημα εξακολουθεί να στηρίζει την Ευρώπη, ακόμη και όταν αποστραγγίζει τη ζωτικότητά της.

Η πολυπολικότητα εγείρεται σε αντίθεση με αυτή την τάξη: Μια εξέγερση πολιτισμών που αναζητούν αυτονομία, νέα σύνορα και ριζική, πραγματική ισορροπία. Το καθήκον της Ευρώπης είναι να ανακαλύψει ξανά την εξουσία μέσα σε αυτόν τον νέο ανταγωνισμό: Να μετατρέψει την παρακμή σε μορφή, να διοικήσει την αναδυόμενη πολυπλοκότητα αντί να διαλυθεί σε αυτήν και τέλος να ανακτήσει το πεπρωμένο της από το ίδιο το σύστημα που την ανάλωσε και συνεχίζει να την κατατρώει.

Η ψευδαίσθηση της αναμετανάστευσης, του επαναπατρισμού, της επαναπροώθησης των παράνομων μεταναστευτικών μαζών, είναι ανακουφιστικό ηρεμιστικό «πολιτικό ψυχοφάρμακο», διαδεδομένο  σε Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία. Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Βρετανία και ΗΠΑ. Προσφέρει παρηγοριά σε όσους επιθυμούν έναν απλούστερο κόσμο. Ωστόσο, το πραγματικό δράμα της εποχής μας βρίσκεται αλλού: Στο πώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη μεταμόρφωσή της. Το έθνος παραπαίει και φαίνεται πως έχει μισοπεθάνει. Η Ιστορία δεν σταματά την κίνησή της : Ο νέος πολιτισμός πρέπει να αναδυθεί στο ιστορικό προσκήνιο. Το παρελθόν δεν μπορεί να επιστρέψει, αλλά το μέλλον εξακολουθεί επίμονα και αδιαπραγμάτευτα να απαιτεί δύναμη !

Karl Alexander Wahl

ΠΗΓΗ

Η ανησυχία κυβερνητικού στελέχους για τον εργοστασιάρχη της Βιολάντα

 

Μέχρι και τη δικαιοσύνη να χειραγωγήσουν

Σε δύσκολη θέση βρίσκεται κυβερνητικός παράγοντας μετά την αναβάθμιση του κατηγορητηρίου σε βάρος ιδιοκτήτη του εργοστασίου Βιολάντα στα Τρίκαλα.

Ντρέπεται και η ντροπή…

Η εισαγγελία διαθέτει πλήθος νεότερων στοιχείων και μαρτυρικών καταθέσεων παρότι ο πολιτικός διαβεβαίωνε άπαντες ότι δεν υπήρχε τίποτα επιλήψιμο στις συνθήκες του τραγικού δυστυχήματος που κόστισε τη ζωή σε 5 εργάτριες.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι έγινε και κρούση στη δικαιοσύνη, ωστόσο η απάντηση ήταν απολύτως αρνητική αφού και ο εισαγγελέας και η πρόεδρος του Αρείου πάγου συνταξιοδοτούνται σε 4 μήνες.

ΠΗΓΗ: www.newsbreak.gr

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές

Προχθές, ακόμη ένας εργαζόμενος στην Θεσσαλονίκη κατέληξε στο νοσοκομείο αντί να γυρίσει στο σπίτι του. Ένα ακόμη εργατικό ατύχημα. Μια ακόμη υπενθύμιση ότι στους χώρους δουλειάς της Πατρίδας μας η ανθρώπινη ζωή παραμένει αναλώσιμη.

Το ίδιο μοτίβο κυριαρχεί παντού: εντατικοποίηση, εξάντληση, πίεση για παραγωγή χωρίς όρια, ελλιπείς έλεγχοι, διπλοβάρδιες εργαζομένων ακόμη και σε διαφορετικές εργασίες. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το πρόβλημα είναι διαρκές και δομικό.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Εθνικής Εργατοϋπαλληλικής Ένωσης Ελλάδος (4Ε), Γεώργιος Τζουβάρας:

«Τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι κακή στιγμή. Είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου που μετρά την απόδοση σε αριθμούς και αγνοεί το ανθρώπινο κόστος. Όταν ο εργαζόμενος δουλεύει υπό διαρκή πίεση, με άγχος επιβίωσης και εξαντλητικά ωράρια, τότε το ατύχημα γίνεται αναπόφευκτο.»

Η λεγόμενη ανάπτυξη που μας παρουσιάζουν στηρίζεται σε εξουθενωμένους και τσακισμένους Έλληνες εργαζόμενους.

Η ανταγωνιστικότητα και το κέρδος χτίζεται πάνω στη συμπίεση μισθών και στην ανασφάλεια.

Και η σιωπή επιβάλλεται μέσα από τον φόβο της απόλυσης.

Το Εθνικό Κοινωνικό μας πρόσημο είναι ξεκάθαρο:

Η εργασία δεν είναι πεδίο θυσίας.

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κόστος παραγωγής.

Το κράτος και η εργοδοσία οφείλουν να λογοδοτήσουν για κάθε τραυματισμό που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία όπου ο Έλληνας εργαζόμενος επιστρέφει σπίτι σακατεμένος — ή δεν επιστρέφει καθόλου — για να διατηρηθούν τα περιθώρια κέρδους.

Δεν θα συζητάμε άλλο ψιθυριστά στους διαδρόμους των εργοστασίων!

Δεν θα μένουμε άλλο διασπασμένοι και φοβισμένοι!

Ήρθε η ώρα για οργάνωση στη βάση.

Για Εθνικά σωματεία πραγματικά ανεξάρτητα από εργοδοτικές επιρροές.

Για Εθνική Εργατική ενότητα με πυρήνα την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια.

Καμία ζωή στο βωμό του κέρδους.

Καμία ανοχή στην εργοδοτική και κρατική αυθαιρεσία.

Οργάνωση – Αντίσταση – Αξιοπρέπεια.

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Επικοινωνία μεταξύ παραλλήλων συμπάντων;

Στην δημοσίευσή της με τίτλο ‘Quantum observers can communicate across multiverse branches’, η φυσικός Maria Violaris υποστηρίζει ότι η επικοινωνία μεταξύ παράλληλων συμπάντων είναι εφικτή – εφόσον η θεωρία των πολλών κόσμων της κβαντικής φυσικής^(*) είναι σωστή.

Η συνοριακή γραμμή μεταξύ κβαντικού και κλασικού κόσμου 

Η θεωρία των πολλών κόσμων της κβαντικής φυσικής μας λέει ότι η κβαντική φυσική στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου τυχαία, απλώς φαίνεται τυχαία σε εμάς. Όταν παρατηρούμε το αποτέλεσμα μιας κβαντικής μέτρησης, δεν μπορούμε να προβλέψουμε με βεβαιότητα τι θα συμβεί. Μπορούμε μόνο να προβλέψουμε την πιθανότητα για ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, για παράδειγμα, ένα σωματίδιο να εμφανιστεί στην αριστερή πλευρά της οθόνης με πιθανότητα 30%. Στη θεωρία των πολλών κόσμων, αυτό που λέγεται είναι ότι στην πραγματικότητα συμβαίνουν όλα τα πιθανά αποτελέσματα. Απλώς το καθένα συμβαίνει σε ένα διαφορετικό παράλληλο σύμπαν. Και εμείς παρατηρούμε πάντα μόνο ένα από αυτά. Αλλά αν τίποτα δεν είναι πραγματικά τυχαίο στην ερμηνεία των πολλών κόσμων, τότε πώς γίνεται οι παρατηρητές να χωρίζονται τυχαία σε σύμπαντα έτσι ώστε τα αποτελέσματα να φαίνονται τυχαία; Ίσως γι αυτό η ερμηνεία των πολλών κόσμωνμπορεί να είναι μια ανοησία.

Οι υποστηρικτές των πολλών κόσμων λένε ότι αυτό που συμβαίνει σε μια μέτρηση οδηγεί σε μια διακλάδωση ή διαχωρισμό των συμπάντων σε μια διαδικασία που είναι, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, αδύνατο να αντιστραφεί. Βασικά αντιστοιχεί σε αύξηση της εντροπίας· στην κβαντική φυσική αυτό συμβαίνει μέσω της αποσυνοχής (decoherence). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, μετά την μέτρηση, οι διαφορετικοί κλάδοι, ο καθένας με διαφορετικό αποτέλεσμα μέτρησης, αποσυνδέονται. Υπάρχει ένας κλάδος στον οποίο το σωματίδιο πήγε στην αριστερή πλευρά της οθόνης και το είδατε αριστερά, και ένας στον οποίο πήγε στη δεξιά πλευρά και το είδατε δεξιά, και ένας στον οποίο … καθόσασταν στο κρεβάτι εκείνη τη μέρα. Αυτές οι διαφορετικές εκδοχές του εαυτού σας βρίσκονται σε «υπέρθεση», υπάρχουν ταυτόχρονα.

Στην εργασία της, η Maria Violaris υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα έξυπνο κόλπο που μπορούμε να κάνουμε στο σενάριο των πολλών κόσμων το οποίο κανείς δεν είχε σκεφτεί μέχρι σήμερα. Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε μια μέτρηση που χωρίζει το σύμπαν σε αρκετούς κλάδους. Για απλούστευση, ας πούμε ότι είναι μόνο δύο κλάδοι. Τώρα φανταστείτε ότι σε κάθε κλάδο υπάρχει ένα αντίγραφο ενός παρατηρητή. Ο καθένας παρατηρεί ένα διαφορετικό αποτέλεσμα μέτρησης, οπότε οι παρατηρητές είναι επίσης διαφορετικοί. Αλλά γνωρίζουμε ακριβώς πώς διαφέρουν επειδή μας το λέει η εξίσωση Schrödinger. Τώρα, σε έναν κλάδο, ο παρατηρητής γράφει ένα μήνυμα – όχι κάτι κβαντικό, αλλά ένα παλαιάς κοπής «κλασικό» μήνυμα, όπως λένε οι φυσικοί. Σκεφτείτε το σαν γραπτό μήνυμα σε ένα κομμάτι χαρτί. Η συγγραφέας δείχνει ότι αν ο παρατηρητής, αφού γράψει το μήνυμα, χάσει κάθε μνήμη αυτής της πράξης, τότε μπορεί κανείς να ανταλλάξει τους παρατηρητές των δύο κλάδων.

Είναι κοινά αποδεκτό ότι οι παρατηρητές στους διακριτούς κλάδους ενός πολυσύμπαντος του Έβερετ δεν μπορούν να επικοινωνήσουν χωρίς να παραβιάσουν τη γραμμικότητα της κβαντικής θεωρίας. Πρόσφατα δημοσιεύτηκε ένα αντιπαράδειγμα, που υποδεικνύει ότι η επικοινωνία μεταξύ των κλάδων είναι στην πραγματικότητα δυνατή, στο πλαίσιο της τυπικής κβαντικής θεωρίας. Εξετάζεται ένα σενάριο του «φίλου του Wigner», όπου ένας παρατηρητής (Wigner) μπορεί να έχει κβαντικό έλεγχο πάνω σε έναν άλλο παρατηρητή (τον φίλο). Σε ένα νοητικό πείραμα ο φίλος σε υπέρθεση μπορεί να λάβει ένα μήνυμα γραμμένο από ένα διακριτό αντίγραφο του εαυτού του στο πολυσύμπαν, με την βοήθεια του Wigner. Για να διατηρηθεί η ισχύς της κβαντικής θεωρίας, οι παρατηρητές δεν πρέπει να έχουν καμία μνήμη του μηνύματος που έστειλαν. Το εν λόγω νοητικό πείραμα αμφισβητεί την συμβατική άποψη σχετικά με τα τελικά όρια του τι είναι δυνατό σε ένα πολυσύμπαν του Έβερετ.

Έτσι, ο παρατηρητής λαμβάνει ένα μήνυμα από τον άλλο κλάδο, όχι επειδή το μήνυμα πέρασε από το ένα παράλληλο σύμπαν στο άλλο, αλλά επειδή το έκανε ο παρατηρητής. Όπως το θέτει η συγγραφέας: ο παρατηρητής «σε υπέρθεση μπορεί να λάβει ένα μήνυμα γραμμένο από ένα ξεχωριστό αντίγραφο του εαυτού του στο πολυ-σύμπαν». Και «ο παρατηρητής που δεν έγραψε ποτέ το μήνυμα το κατέχει παρ’ όλα αυτά, ενώ ο παρατηρητής που το έγραψε δεν το έχει πια». Και το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό είναι απόλυτα συμβατό με την κβαντική φυσική.

Το προφανές ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι το εξής: καταρχάς πώς διασφαλίζεται ότι ο παρατηρητής ξεχνάει τελείως το μήνυμα και πώς ένας παρατηρητής περνάει από τον έναν κλάδο στον άλλο. Μαθηματικά μπορείς να το κάνεις αυτό. Στην πραγματικότητα … μάλλον είναι κομμάτι δύσκολο. Θα έπρεπε να παρακολουθείς την ακριβή κβαντική κατάσταση του εγκεφάλου του παρατηρητή και να μπορείς να την χειριστείς. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι στην πράξη δεν χρειαζόμαστε πραγματικά ο παρατηρητής να είναι άνθρωπος, χρειαζόμαστε απλώς ένα είδος πρωτοκόλλου για τη σύνταξη ενός μηνύματος. Έτσι, αν μπορούμε να σκεφτούμε ένα πρωτόκολλο που είναι αρκετά απλό ώστε να μπορούμε να το ανταλλάξουμε από τον έναν κλάδο στον άλλο, τότε θα μπορούσαμε να υλοποιήσουμε αυτή τη διάταξη. Από την άλλη πλευρά, αυτό ακυρώνει τον σκοπό, γιατί αν το πράγμα που ανταλλάξατε δεν είναι παρατηρητής, τότε δεν υπήρξε επικοινωνία μεταξύ των κλάδων.

διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες:
1. Physicist Publishes Method For Communicating With Parallel Universes – https://backreaction.blogspot.com/2026/02/physicist-publishes-method-for.html
2. Quantum observers can communicate across multiverse branches – https://arxiv.org/abs/2601.08102

(*) Η θεωρία των παράλληλων συμπάντων της κβαντικής φυσικής

H εξίσωση Σρέντιγκερ περιγράφει μια αιτιοκρατική εξέλιξη της κατάσταση ενός κβαντικού συστήματος, η οποία προσδιορίζει μονοσήμαντα την μελλοντική μορφή της κυματοσυνάρτησής του, αν είναι γνωστή η παρούσα. Αντίθετα, η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης σε μια μέτρηση είναι απολύτως μη αιτιοκρατική διαδικασία και απολύτως ασυμβίβαστη με την εξίσωση Σρέντιγκερ.

H κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης σε μια μέτρηση θέσης: Η ανίχνευση σωματιδίου από έναν μετρητή πάνω στη Γη προκαλεί στιγμιαίο μηδενισμό της κυματοσυνάρτησης σε περιοχές που μπορεί να απέχουν μέχρι και έτη φωτός από τη γη. Η κυματοσυνάρτηση που περιγράφει το σωματίδιο καταρρέει αμέσως στην ακραία εντοπισμένη μορφή μιας συνάρτησης δέλτα και εξαφανίζεται ακαριαία από παντού αλλού. Είναι ως εάν η μέτρηση να «ρούφηξε» την κυματοσυνάρτηση για να τη συγκεντρώσει στιγμιαία στο σημείο που εντοπίστηκε το σωματίδιο. Όμως μια τέτοια στιγμιαία κατάρρευση – η οποία θα μπορούσε να φορά ακόμα και μια κυματοσυνάρτηση που εκτεινόταν θεωρητικά (έστω και με απειροελάχιστο πλάτος) μέχρι την … Ανδρομέδα – δείχνει να έχει έναν εμφανώς μη τοπικό χαρακτήρα. Είναι σαν να ενεργοποιείται κατά τη μέτρηση μια «αλλόκοτη δράση εξ’ αποστάσεως» , όπως χαρακτήριζε το φαινόμενο ο Einstein. Δεδομένου όμως ότι η κυματοσυνάρτηση ψ είναι μια μαθηματική οντότητα – ένα κύμα πιθανότητας και όχι ένα φυσικό κύμα που μεταφέρει ενέργεια και ορμή-, αυτή η στιγμιαία κατάρρευσή της δεν συνεπάγεται αντίστοιχη ακαριαία μετακίνηση ενέργειας και ορμής στον χώρο, και επομένως σίγουρα δεν παραβιάζει τη θεωρία της σχετικότητας. Απλώς με τη μέτρηση «αποσύρονται» όλα τα ενδεχόμενα που υπήρχαν πριν και δεν πραγματώθηκαν με την εκτέλεσή της. Διότι με τη μέτρηση μάθαμε πλέον ότι το σωματίδιο είναι στη θέση που μετρήθηκε στη Γη και όχι κάπου αλλού, οπότε η κυματοσυνάρτησή του θα πρέπει να «συμμωρφωθεί» με αυτό που μάθαμε. Η κυματοσυνάρτηση δεν είναι φυσικό κύμα αλλά κύμα πληροφορίας πιθανοκρατικού χαρακτήρα. Σύμφωνα με τη σχολή της Κοπεγχάγης αυτή η ακραία μη τοπικότητα της κβαντομηχανικής θα πρέπει να γίνει δεκτή – όπως και ο πιθανοκρατικός της χαρακτήρας – ως ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό του φυσικού κόσμου.

Το 1957 ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Πρίνστον, Χιου Έβερετ ο τρίτος (Hugh Everett III), είχε διατυπώσει στην διδακτορική του διατριβή μια πραγματικά ριζοσπαστική πρόταση: Η κυματοσυνάρτηση δεν καταρρέει ποτέ!
Ενώ η κλασική κβαντομηχανική (σχολή Κοπεγχάγης) υποστηρίζει ότι αναγκαία προϋπόθεση για να οδηγούν οι μετρήσεις μας σε σαφή και μονοσήμαντα αποτελέσματα είναι να θεωρηθούν οι μετρητικές μας συσκευές ως καθαρά κλασικά αντικείμενα, για τα οποία επομένως δεν ισχύει η αρχή της επαλληλίας, σύμφωνα με την θεωρία του Έβερετ, η κβαντομηχανική ισχύει παντού, επομένως και για τις μετρητικές μας συσκευές. Δηλαδή η κυματοσυνάρτηση που περιγράφει το σύμπαν μας απλώς μεταβάλλεται διαρκώς, αιτιοκρατικά, και διέπεται από την εξίσωση του Σρέντιγκερ ανεξαρτήτως αν λαμβάνουν χώρα παρατηρήσεις ή όχι. Έτσι η εξίσωση του Σρέντιγκερ δεσπόζει χωρίς «εάν» ή «αλλά». Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να σκεφτούμε την θεωρία του Έβερετ σαν μια «Λάιτ Κβαντική Μηχανική»: να πάρουμε δηλαδή την εκδοχή της θεωρίας που συναντάμε στα εγχειρίδια και απλώς να αφαιρέσουμε το αξίωμα που μιλάει για την κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης και τις πιθανότητες.

Θεωρώντας το παράδειγμα της γάτας του Σρέντιγκερ, η ζωντανή γάτα, όπως και η νεκρή γάτα είναι δυο φυσικά πραγματοποιήσιμες καταστάσεις μιας γάτας. Αν η γάτα θεωρηθεί κβαντικό αντικείμενο, τότε και κάθε γραμμικός συνδυασμός των καταστάσεων «ζωντανή γάτα» και «νεκρή γάτα» θα είναι επίσης μια φυσική πραγματοποιήσιμη κατάσταση της γάτας. Όταν ο παρατηρητής ανοίγει το κουτί βλέπει μόνο τη μία. Σύμφωνα με τον Έβερετ, το σύμπαν έχει χωριστεί σε δυο παράλληλα σύμπαντα και στο τέλος του πειράματος θα υπάρχουν δυο διαφορετικές εκδοχές σας, χωρίς όμως η καθεμία να έχει ιδέα για την ύπαρξη της άλλης. Στην μία εκδοχή σας μετά το άνοιγμα του κουτιού βρίσκετε τη γάτα να είναι ζωντανή, ενώ στην άλλη νεκρή!

Πηγές:
1. Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωές – physicsgg.me/2017/03/11/
2. Στέφανος Τραχανάς, ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ – https://cup.gr/book/ermineies-kvantomichanikis/

ΠΗΓΗ: physicsgg.me

Μετά τους «αγώνες της Αριστεράς» ο Μητσοτάκης τιμά και τον Μουσταφά Κεμάλ

Για ακόμα μια φορά, η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν δεν αποτέλεσε παρά ένα γλοιώδες σόου διπλωματικής κενότητας. Ο πρωθυπουργός της Νέας Δημοκρατίας έκανε το ταξιδάκι του στην Άγκυρα, φωτογραφήθηκε περιχαρής δίπλα στον αλαζόνα Ερντογάν, απήλαυσε τις αναπαυτικές πολυθρόνες του «Λευκού Παλατιού», υπέγραψε επτά ανούσια κείμενα με αοριστίες περί τεχνολογίας και… σεισμών, και επέστρεψε στην Ελλάδα με άδεια χέρια. Εδώ που τα λέμε, πάλι καλά! 

Όλα δείχνουν πως θα πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό όσο δεν σημειώνεται κάποια εξέλιξη ουσίας στα «ελληνοτουρκικά». Η απίστευτη ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τα Εθνικά μας Δίκαια δικαιώνει την προ πολλού πρόβλεψη του Νικόλαου Μιχαλολιάκου για τις «Πρέσπες του Αιγαίου». Τίποτα θετικό δεν μπορεί να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση που έχει κάνει δόγμα της την πολιτική των πάση θυσία «ήρεμων νερών». Μια κυβέρνηση που επί παντός επιστητού επικαλείται το κουρελιασμένο «Διεθνές Δίκαιο» αντί της ισχύος που θα έπρεπε να επιδιώκει. Μια κυβέρνηση της οποίας ο επικεφαλής ανέχτηκε, ξανά, τις προκλητικές δηλώσεις του Ερντογάν περί «τουρκικής μειονότητας». Μια κυβέρνηση που κυριεύθηκε από τέτοιο πανικό εν όψει της επετείου των Ιμίων, ώστε απαγόρευσε να τιμηθούν οι Ήρωες αξιωματικοί.

Δεν έφτασαν όμως όλα τα παραπάνω. Τούτη τη φορά ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του θέλησαν να πάνε την δουλικότητα κι ένα βήμα παραπέρα. Πριν λίγα χρόνια έφτυνε την μνήμη των θυμάτων των κομμουνιστο-συμμοριτών, δηλώνοντας με φανατισμό πως «τιμά τους αγώνες της Αριστεράς». Τώρα προσβάλλει την μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων σφραγισθέντων Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μνημονεύοντας σαν άξια τιμής(!) την αιματοβαμμένη «παρακαταθήκη» του Κεμάλ. Επιζητώντας την εύνοια του τουρκικού κοινού και χρησιμοποιώντας τον τιμητικό τίτλο του σφαγέα, «Ατατούρκ», δήλωσε:

«Η μοίρα μας όρισε να ζούμε στην ίδια γειτονιά, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο, επιλέγοντας τη σύγκλιση, τον διάλογο και την πίστη στο διεθνές δίκαιο, ώστε με αίσθημα ευθύνης να χτίσουμε ένα αύριο ειρήνης, προόδου και ευημερίας για τις χώρες μας, να τιμήσουμε την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ.»

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com