Πικρές αλήθειες για την 21η Απριλίου

Ποια ήταν η 21η Απριλίου στ’ αλήθεια; Επανάστασις, παρένθεσις, πραξικόπημα, στάσις, εθνικιστικό καθεστώς, λαϊκό πατριωτικό πολίτευμα, απλή στρατιωτική δικτατορία, ευκαιριακή αναρρίχηση μίας συντεχνίας στην εξουσία; Οι απαντήσεις είναι πολλές και ο καθένας μπορεί να τις λάβει από την γωνιά ακροάσεως που καθορίζει λίγο-πολύ η ψυχολογία του, οι ιδέες του, η πολιτική του διαδρομή, οι ελπίδες του ή αντιθέτως οι διαψεύσεις των επιλογών του.
Για μία σοβαρή εισαγωγή στο θέμα παραθέτουμε τον λόγο του κορυφαίου διανοητή του Καθεστώτος Γεωργίου Γεωργαλά αρκούντως τεκμηριωμένη:

Η κινητήρια δύναμις της Επαναστάσεως
«Η φύσις μίας Επαναστάσεως καθορίζεται από δύο στοιχεία: Την κινητήρια δύναμη και τους σκοπούς της.
Κινητήρια δύναμις της Δικής μας Επαναστάσεως υπήρξε το Σώμα των Αξιωματικών. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του Σώματος; Πρώτον: Οι Αξιωματικοί είναι παιδιά του εργαζομένου λαού. Δεν προέρχονται ούτε από αριστοκρατία , ούτε από πλουτοκρατία, ούτε από κάποια οιανδήποτε κλειστή «κάστα».Είναι παιδιά της μικροαστικής τάξεως ή αγροτικών οικογενειών. Ξέρουν την γεύση του ιδρώτα. Ξέρουν τον πόνο του εργαζόμενου λαού. Είναι σάρκα από την σάρκα του. Και αυτό βεβαίως βάζει την σφραγίδα του επάνω στην όλη πορεία της Επαναστάσεως. Γιατί της δίνει κοινωνικές προεκτάσεις που εκφράζονται με την συστηματική άσκηση μίας ευρύτατης θετικής κοινωνικής πολιτικής.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό των Αξιωματικών είναι ότι αυτοί αποτελούν τους πιο ευαίσθητους φορείς της εθνικής συνειδήσεως. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν ο μόνος μεγάλος τομέας του εθνικού μας οργανισμού που είχε μείνει έξω από την κομματική συναλλαγή, την κομμουνιστική διάβρωση και την ηθικοϊδεολογική διαφθορά. Και η εθνική συνείδησις, πιο έντονα ανεπτυγμένη εκεί βρήκε την απήχηση και την έκφρασή της με την 21η Απριλίου. Οι Αξιωματικοί έχουν αταξική νόηση του Έθνους. Γι’ αυτούς υπέρτατος νόμος είναι πάντοτε η σωτηρία της Πατρίδος. Έτσι η Απριλιανή Επανάστασις έχει έντονα εθνικό χαρακτήρα. Είναι,πριν από όλα και πάνω από όλα, μία εθνική Επανάστασις. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι Επανάστασις υπερπαραταξιακή και υπερκομματική. Είναι Επανάστασις όλων των Ελλήνων. Είναι ξεπέρασμα των παλαιών διαιρέσεων με μία σύνθεση όλων των δημιουργικών δυνάμεων του Έθνους».
Γ. Γεωργαλά «Η Ιδεολογία της Επαναστάσεως Όχι Δόγματα αλλά Ιδεώδη»

Κατά την γνώμη του ιδίου ανθρώπου (συγγραφέα του αξεπέραστου έργου «Η Προπαγάνδα») σκοποί της Επαναστάσεως ήταν δύο και πρέπει να γίνει παραδεκτό σε γενικές ότι πάνω-κάτω οι σκοποί πλησίασαν τους στόχους τους.
Ο πρώτος δηλαδή να σωθεί η χώρα από το ερχόμενο εμφύλιο χάος, την ασυδοσία, την αναρχία και την διάλυση των πάντων επετεύχθει. Η κατάσταση ήταν τραγική και το ομολογεί ο κυριότερος εχθρός και τιμωρός (όψιμος) των Αξιωματικών ο ίδιος ο ψευτοεθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής σ συνέντευξή του στην γαλλική εφημερίδα «LE MONDE»(29/11/1967) η οποία δημοσιεύθηκε και στον ελληνικό τύπο (5/12/1967). Ολοκληρωμένη αξίζει να την διαβάσει κανείς στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Πλεύρη «21 Απριλίου 1967» Αθήνα 2003 (σελίδες 134-135).

Η εξομολόγησις ενός  φαύλου
Πως και διατί έγινε η επανάστασις, εν Ελλάδι;
Κ.Κ Διότι υπήρξαν ορισμένοι φιλόδοξοι αξιωματικοί και διότι είχε χρεωκοπήσει η Δημοκρατία. Εάν έλειπε το ένα από τα δύο, δεν θα είχε γίνη το πραξικόπημα. Διότι κανείς δεν ημπορεί να ανατρέψει ένα υγειές πολίτευμα. Πείρα αιώνων και΄λοι οι πολιτικοί φιλόσοφοι μας εδίδαξαν ότι η τυραννία είναι μοιραία συνέπεια εκφυλισμού της Δημοκρατίας. Θα ημπορούσε κανείς να πη ότι η Δημοκρατία εδολοφονήθη εν Ελλάδι υπό καθεστώς ελευθερίας και ότι οι Συνταγματάρχαι της κατάφεραν απλώς την χαριστικήν βολήν.

Ηδύνατο κατά την γνώμη σας νααποτραπή το πραξικόπημα;
Ασφαλώς ναι, εφόσον όλοι το έβλεπαν ερχόμενον. Και όχι μόνον δεν προσεπάθησαν να το αποτρέψουν, αλλά τυφλωμένοι από τα πάθη των το προκαλούσαν, όταν δεν το ενεθάρρυναν. Εάν, επί παραδείγματι, τα κόμματα έκαναν κάτι ανάλογον με αυτό που έγινε εις την Γαλλίαν το 1958, όχι μόνον θα απέτρεπαν το πραξικόπημα, αλλά θα διηυκόλυναν και τον εκσυχρονισμόν της δημόσιας μας ζωής, άνευ του οποίου είναι αδύνατος η λειτουργία της Δημοκρατίας εν Ελλάδι.

Υπήρχεν κατά την γνώμη σας ο κίνδυνος της επικρατήσεως του κομμουνισμού όπως ισχυρίζονται οι επαναστάται;
Δεν γνωρίζω εάν υπήρχεν και εις ποίαν έκτασιν ο κίνδυνος αυτός. Γνωρίζω, όμως, ότι υπήρχεν κάτι χειρότερον: η πολιτική και ηθική αναρχία. Και ότι η χώρα συγκλονιζόμενη από άγρια πάθη εφέρετο προς εμφύλιον σπαραγμόν. Αυτό το συνομολογούν ήδη όλοι οι Έλληνες και όταν ακόμη διαφωνούν ως προς τους υπευθύνους. Οι απαντήσεις του κορυφαίου παράγοντα της Μεταπολιτεύσεως αλλά και βασικότατου πολιτικού της μεταπολεμικής Ελλάδος με τις τεράστιες ευθύνες ομιλούν από μόνες τους.

Ένα εύλογο ερώτημα και μία σύνθετη απάντηση
Ο δεύτερος σκοπός της Επαναστάσεως κατά τον Γεώργιο Γεωργαλά ήταν μεταξύ άλλων η εθνική αναγέννησις νοούμενη ως απελευθέρωση από την κάθε είδους υπανάπτυξη Διοικητική, Πολιτική, Κοινωνική, Πνευματική, Οικονομική κλπ.
Ασχέτως του οχετού της ψευδολογίας και της συκοφαντίας που οι φαυλοκράτες Δεξιοί και Αριστεροί εξαπέλυσαν κατά του Στρατιωτικού Καθεστώτος μετά την πτώση του (αν και ικανός αριθμός των ιδίων ουδεμία αντιστασιακή πράξη έκανε) όλοι γνωρίζουμε ότι στον Οικονομικό, Διοικητικό και Κοινωνικό τομέα σημειώθηκαν θαύματα.
Ο Πολιτικός και Πνευματικός τομέας είναι άλλο πιο ευρύτερο κεφάλαιο που εξαρτάται από τον υποκειμενισμό του καθενός και όχι από την αντικειμενικότητα της μετέπειτα θέασης. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα. Αφού σχεδόν όλα πήγανε καλά γιατί το καθεστώς έπεσε και κυρίως- αν και τέλος πάντων έπεσε- γιατί δεν άφησε μία μακροχρόνια κληρονομιά που το ελάχιστό της αποτέλεσμα θα ήταν ένα σταθερό πλήθος οπαδών που θα μαζικοποιούταν διεκδικώντας αργά ή γρήγορα μέσω εκλογών ένα σεβαστό ποσοστό πολιτικής εκπροσωπήσεως. Ποσοστό που θα σηματοδοτούσε παρεμβάσεις, δράσεις, διεκδικήσεις και με τον αγώνα του θα δικαίωνε μεταξύ άλλων τις επιτυχημένες κινήσεις και κοινωνικές κατακτήσεις της 21/4/1067. Η απάντηση είναι σύνθετη. Εκτός από τον ξένο παράγοντα που δεν έβλεπε και με πολύ ενθουσιασμό την τότε κυβέρνηση, εκτός από τις αντίρροπες δυνάμεις που δρούσαν παράλληλα ή και συγκρούονταν μέσα στο ίδιο το Στράτευμα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των Αξιωματικών- ίσως το μοιραίο-ήταν κατά την γνώμη μας ένα:
Το ότι δεν έδωσε πολιτικό και ιδεολογικό όραμα στην νεολαία.
Η νεολαία θέλει πολιτικοποίηση, όραμα,  αγώνα ελπίδες, αγωνιστικές διεξόδους και αυτά δεν δόθηκαν.
Η υπερσυντηρητικότατη αντίληψη ότι «οι νέοι πρέπει να κοιτούν τα μαθήματά τους» και τίποτε άλλο υπήρξε η καταστροφή που οδήγησε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου και στην ακόμα καταστροφικότατη πρακτική καταστολής τους. Χωράφι που εγκαταλείπεται για έτη -νομοτελειακά- αν βρεθεί κάποιος με την απόφαση να το κάνει να καρπίσει και αργότερα να το κάνει (και δικό του) εκεί θα καταλήξει. Και εκεί κατέληξαν τα πράγματα.

«Οι Έλληνες Άλκιμοι παρελαύνουν με σθένος». Η μεταπολίτευση παρότι δεν έφταιγαν σε τίποτα φρόντισε με ειδικό διάταγμα να τους διαλύσει.

Η πικρή αλήθεια για την νεολαία που στράφηκε σταδιακά στον Μαρξισμό και στην φαυλοκρατία
Το Καθεστώς δεν ήθελε πολιτικοποίηση και το πλήρωσε πανάκριβα, οι προτροπές και οι συμβουλές των εθνικιστών της εποχής να γίνει το «Σώμα των Ελλήνων Αλκίμων» ο μελλοντικός «Στρατός» νέων που θα προετοιμάσει μία διάδοχη κατάσταση δεν τελεσφόρησαν αφού προσέκρουαν σε ώτα μη ακουόντων.  Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Η νεολαία της εποχής δεν επηρεάστηκε από το χάρισμα των αγροτικών χρεών που έσωσαν τον πρωτογενή τομέα απλώς διότι οι νέοι ακόμα δεν είχαν χρέη και σε αυτούς δεν χαρίστηκαν βάρη. Οι ηλεκτροδοτήσεις, οι γέφυρες, οι χρηματοδοτήσεις, το ισοζύγιο εξαγωγών- εισαγωγών, η ανάπτυξη, η ευημερία δεν έλεγαν πολλά στους νέους της εποχής που από μέσα της θα ξεπηδούσαν αύριο οι ταγοί και συνεχιστές της οποιασδήποτε επαναστάσεως. Η νεολαία ήθελε έναν ισχυρό σκοπό ένα αυριανό όραμα μία πλήρη ιδεολογία-κοσμοθεωρία, ένα όνειρο στα μέτρα της και τις ελπίδες της. Δεν βρήκε εκεί σχεδόν τίποτα από τα παραπάνω. Τα βρήκε όμως αλλού και οι ηγούμενες μειοψηφίες-όπως παντού-προσανατολίστηκαν εκεί όπου φάνηκαν οι έστω και επίπλαστες προσδοκίες. Μαζί τους-όπως πάντοτε- ακολούθησαν σιωπηρά ή ενεργά και οι ευρύτερες μάζες. Αυτό υπήρξε η «Λυδία λίθος» δύο ολεθρίων αποτελεσμάτων:  πρώτον της ανεπάρκειας και δεύτερον της αποτυχίας του Στρατιωτικού Καθεστώτος, η απουσία του από τις καρδιές και τις σκέψεις της νεολαίας.
Και το πλήρωσε πανάκριβα παρασύροντας δυστυχώς στην κατάρρευση του και ότι σπουδαίο πέτυχε στον ηθικό και στον οικονομικό τομέα.
Καθήκον λοιπόν σημερινό όλων των ζωντανών πατριωτικών δυνάμεων στο δύσκολο δρόμο που περιμένει είναι να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη για κανέναν λόγο αν θέλουν κάποτε να πάρουν την εξουσία και την διάσωση της χώρας στα χέρια τους.

 Πέτρος Μ.

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr 

Χάνει τις εκλογές η ΝΔ & αλλάζει τον εκλογικό νόμο θεωρώντας ότι μπορεί να επικρατήσει σε δεύτερες κάλπες

  

Η κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό σύστημα για να «εξαργυρώσει» μία πρωτιά της ΝΔ ασχέτως του ποσοστού που θα λάβει

Χάνει τις εκλογές η ΝΔ και αλλάζει τον εκλογικό νόμο θεωρώντας ότι μπορεί να επικρατήσει σε δεύτερες κάλπες κερδίζοντας την αυτοδυναμία.

Όμως κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο, καθώς μπορεί να ωθήσει το ΠΑΣΟΚ, μαζί με κόμματα της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς να συνεργαστούν μεταξύ τους για να αλλάξουν εκ νέου τον εκλογικό νόμο πριν τις δεύτερες εκλογές, ειδικά στο ενδεχόμενο που η ΝΔ δεν ξεπεράσει το 25% και άρα δεν θα λάβει κανένα μπόνους εδρών.

Στο εγχείρημα αυτό μάλιστα μπορεί να συμμετάσχουν και κάποια δεξιά κόμματα προκειμένου να εξασφαλιστεί πως δεν θα επιτευχθεί οι αντικειμενικός σκοπός αυτού του εκλογικού συστήματος:

Να δώσει την αυτοδυναμία σε μία ΝΔ που θα έχει επιτύχει εξωφρενικά χαμηλά ποσοστά.

Το σκεπτικό των κυβερνώντων είναι να αλλάξουν τον εκλογικό νόμο τώρα, δημιουργώντας σε μεγάλο μέρος του ένα επί της ουσίας πλειοψηφικό σύστημα, με βάση το οποίο «Ο πρώτος τα παίρνει όλα».

Συγκεκριμένα στο νέο εκλογικό νόμο που επιθυμεί να περάσει η ΝΔ δημιουργείται ένα υβριδικό μοντέλου μεταξύ του «βρετανικού» και του «γερμανικού»:

Μειώνονται οι βουλευτές από 300 σε 200-250.

Δημιουργούνται 7 μεγάλες περιφέρειες.

Μισές έδρες γίνονται μονοεδρικές (χωρίς σταυρό): Ψηφίζεται μόνο ένας υποψήφιος που βάζει το κόμμα.

Καταργείται ο σταυρός προτίμησης.

Ποιοι κερδίζουν: Το πρώτο κόμμα (η ΝΔ).

Οι ηγεσίες των κομμάτων κερδίζουν ότι θα έχουν υπό τον έλεγχό τους πειθήνιους βουλευτές της αρεσκείας τους.

Βουλευτές που υπακούν στην κεντρική γραμμή και «κουράζουν» με τις αντιρρήσεις τους.

Ποιοι χάνουν: Τα μικρά και μεσαία κόμματα, τα οποία θα συμπιεστούν και οι βουλευτές που στηρίζονταν στον σταυρό.

Φυσικά χάνουν και οι ψηφοφόροι καθώς τους αφαιρείται η δυνατότητα να διαλέξουν πρόσωπα μέσα στο κόμμα.

Με λίγα λόγια η άποψη των πολιτών και η θέλησή τους δεν θα παίζει κανέναν ρόλο.

Στις μονοεδρικές, τις έδρες θα τις παίρνει το κόμμα που έρχεται πρώτο.

Δηλαδή θα εμφανιστούν πανίσχυρες πλειοψηφίες περίπου όπως στην Βρετανία (εκεί το πρώτο κόμμα κερδίζει συνήθως το 80% των εδρών γιατί είναι όλες μονοεδρικές). 

Η Βουλή θα είναι απόλυτα ελεγχόμενη και φυσικά η Δημοκρατία θα εκπέσει στο στάτους του ρωμαϊκού Republic (όπου ο λαός θεωρητικά είχε κάποια εξουσία και ψήφιζε αλλά στην πραγματικότητα αποδέχονταν την μοίρα του και τις επιλογές της Συγκλήτου).

Βέβαια το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να αλλάξει τόσο ριζικά τον εκλογικό νόμο δείχνει ότι έχει κατανοήσει πως δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει την αυτοδυναμία με τον υπάρχοντα και πλέον είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορέσει να περάσει το 25% για να λάβει και το απλό μπόνους των 20 εδρών.

Πρέπει όμως και η αντιπολίτευση να αναλάβει τις ευθύνες της.

Δεν έχουν περιθώρια να βλέπουν ο ένας στον άλλον τι τους «χωρίζει».

Αν περάσει νέος εκλογικός νόμος με αυτή την μορφή και επιτρέψουν την διατήρησή του θα είναι υπεύθυνοι για μία τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία του Κ. Μητσοτάκη.

ΠΗΓΗ: www.pronews.gr

Algernon Henry Blackwood

   

Ο Άλγκερνον Χένρι Μπλάκγουντ (Algernon Henry Blackwood) ήταν Άγγλος αφηγητής, δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος κι  από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς ιστοριών φαντασμάτων στην ιστορία του είδους. Ο κριτικός λογοτεχνίας S.T. Joshi δήλωσε: "Το έργο του είναι πιο σταθερά αξιέπαινο από οποιονδήποτε περίεργο συγγραφέα εκτός από αυτό του Dunsany κι ότι η συλλογή διηγημάτων του Incredible Adventures (1914) μπορεί να είναι η 1η παράξενη συλλογή αυτού ή οποιουδήποτε άλλου αιώνα".      Γεννήθηκε 14 Μάρτη 1869 στο Shooter's Hill (τώρα μέρος του ΝΑ Λονδίνου, τότε του ΒΔ Κεντ). Μεταξύ 1871-80, έζησε στο Crayford Manor House, Crayford και εκπαιδεύτηκε στο Wellington College. Ο πατέρας του, Sir Stevenson Arthur Blackwood, ήτανε διαχειριστής ταχυδρομείου. Η μητέρα του, Χάριετ Ντομπς, ήταν η χήρα του 6ου δούκα του Μάντσεστερ. Σύμφωνα με τον Peter Penzoldt, ο πατέρας του, αν και δεν στερούνταν γνήσιας καλής καρδιάς, είχε τρομακτικά στενές θρησκευτικές ιδέες. Αφού ο Algernon διάβασε το έργο ενός ινδουιστή σοφού που έμεινε πίσω στο σπίτι των γονιών του, ανέπτυξε ενδιαφέρον για το Βουδισμό κι άλλες ανατολικές φιλοσοφίες.      Είχε ποικίλη καρριέρα, εργαζόμενος ως γαλακτοπαραγωγός στον Καναδά, όπου λειτούργησε επίσης ένα ξενοδοχείο για 6 μήνες, ως δημοσιογράφος εφημερίδας στη Νέα Υόρκη, μπάρμαν, μοντέλο, δημοσιογράφος για τους New York Times, ιδιωτικός γραμματέας, επιχειρηματίας και δάσκαλος βιολιού. Στη διάρκεια του χρόνου του στον Καναδά, έγινε επίσης από τα ιδρυτικά μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας του Τορόντο τον Φλεβάρη του 1891. Καθ' όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του, ήτανε περιστασιακός δοκιμιογράφος για περιοδικά. Στα τέλη της 10ετίας του 30, επέστρεψε στην Αγγλία κι άρχισε να γράφει ιστορίες για το υπερφυσικό. Ήταν επιτυχημένος, γράφοντας τουλάχιστον 10 πρωτότυπες συλλογές διηγημάτων κι αργότερα τις αφηγήθηκε στο ραδιόφωνο και τη τηλεόραση. Έγραψε επίσης 14 μυθιστορήματα, αρκετά παιδικά βιβλία και πολλά θεατρικά έργα, που τα περισσότερα παράχθηκαν, αλλά δεν δημοσιεύτηκαν. Ήταν άπληστος εραστής της φύσης και της υπαίθρου, όπως αντικατοπτρίζουν πολλές από τις ιστορίες του. Για να ικανοποιήσει το ενδιαφέρον του για το υπερφυσικό, εντάχθηκε στο The Ghost Club. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Σύμφωνα με τους φίλους του ήταν μοναχική, αλλά και χαρούμενη παρέα.      Ο Τζακ Σάλιβαν δήλωσε ότι "η ζωή του Μπλάκγουντ παραλληλίζεται με το έργο του πιο τακτοποιημένα από ό,τι ίσως οποιουδήποτε άλλου συγγραφέα ιστοριών φαντασμάτων. Όπως κι οι μοναχικοί αλλά θεμελιωδώς αισιόδοξοι πρωταγωνιστές του, ήταν ένας συνδυασμός μυστικιστή κι υπαίθριου ανθρώπου. όταν δεν ήταν βουτηγμένος στον αποκρυφισμό, συμπεριλαμβανομένου του Ροδοσταυρισμού ή του Βουδισμού, ήταν πιθανό να κάνει σκι ή ορειβασία". Ήταν μέλος μιας από τις φατρίες του Ερμητικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής, όπως κι ο σύγχρονός του Arthur Machen. Καμπαλιστικά θέματα επηρεάζουν το μυθιστόρημά του The Human Chord.      Οι 2 πιο γνωστές ιστορίες του είναι πιθανώς Οι ιτιές και Το Wendigo. Επίσης, έγραφε συχνά ιστορίες για εφημερίδες σε σύντομο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να μην είναι σίγουρος πόσα ακριβώς διηγήματα είχε γράψει και να μην υπάρχει σίγουρο σύνολο. Αν κι έγραψε αρκετές ιστορίες τρόμου, το πιο χαρακτηριστικό έργο του επιδιώκει λιγότερο να τρομάξει παρά να προκαλέσει μια αίσθηση δέους. Καλά παραδείγματα είναι τα μυθιστορήματα Ο Κένταυρος, το οποίο κορυφώνεται με τη θέα ενός ταξιδιώτη ενός κοπαδιού μυθικών πλασμάτων. και ο Julius LeVallon και η συνέχειά του The Bright Messenger, που ασχολούνται με τη μετενσάρκωση και τη δυνατότητα μιας νέας, μυστικιστικής εξέλιξης της ανθρώπινης συνείδησης. Σε αλληλογραφία με τον Peter Penzoldt, ο Blackwood έγραψε:    "Το θεμελιώδες ενδιαφέρον μου, υποθέτω, είναι σημάδια κι αποδείξεις άλλων δυνάμεων που κρύβονται σ' όλους μας. Η επέκταση, με άλλα λόγια, της ανθρώπινης ικανότητας. Τόσες πολλές από τις ιστορίες μου, επομένως, ασχολούνται με την επέκταση της συνείδησης. Υποθετική και ευφάνταστη αντιμετώπιση των δυνατοτήτων έξω από το φυσιολογικό εύρος της συνείδησής μας.... Επίσης, όλα όσα συμβαίνουν στο σύμπαν μας είναι φυσικά. σύμφωνα με το νόμο· Αλλά μια επέκταση της τόσο περιορισμένης κανονικής συνείδησής μας μπορεί να αποκαλύψει νέες, εξω-συνηθισμένες δυνάμεις κ.λπ. κι η λέξη "υπερφυσικό" φαίνεται η καλύτερη λέξη για την αντιμετώπιση αυτών στη μυθοπλασία. Πιστεύω ότι είναι δυνατό για τη συνείδησή μας να αλλάξει και να αναπτυχθεί, και ότι με αυτή την αλλαγή μπορούμε να αποκτήσουμε επίγνωση ενός νέου σύμπαντος. Μια "αλλαγή" στη συνείδηση, στον τύπο της, εννοώ, είναι κάτι περισσότερο από μια απλή επέκταση αυτού που ήδη κατέχουμε και γνωρίζουμε".      Ο Blackwood έγραψε αυτοβιογραφία των 1ων χρόνων του, Episodes Before Thirty (1923) κι υπάρχει βιογραφία, Starlight Man, από τον Mike Ashley. Πέθανε μετά από πολλά εγκεφαλικά επεισόδια. Επίσημα ο θάνατός του στις 10 Δεκέμβρη 1951 ήταν από εγκεφαλική θρόμβωση, με παράγοντα την αρτηριοσκλήρωση. Αποτεφρώθηκε στο κρεματόριο Golders Green. Λίγες βδομάδες αργότερα ο ανηψιός του πήρε τις στάχτες του στο πέρασμα Saanenmöser στις ελβετικές Άλπεις και τις σκόρπισε στα βουνά που αγαπούσε για περισσότερα από 40 χρόνια.      Ο H.P. Lovecraft συμπεριέλαβε τον Blackwood ως έναν από τους Modern Masters στο τμήμα αυτού του ονόματος στο Supernatural Horror in Literature. "Στα βιβλία της ζωής μου, ο Χένρι Μίλερ επέλεξε τον Φωτεινό Αγγελιοφόρο του Μπλάκγουντ ως το πιο εξαιρετικό μυθιστόρημα για την ψυχανάλυση, ένα μυθιστόρημα που επισκιάζει το θέμα". Συγγραφείς που έχουν επηρεαστεί από το έργο του είναι ο William Hope Hodgson, George Allan England, H. Russell Wakefield, L. Adams Beck (Elizabeth Louisa Moresby), Margery Lawrence, Evangeline Walton, Ramsey Campbell και Graham Joyce.      Στο 1ο προσχέδιο των καθοδηγητικών σημειώσεών του προς τους μεταφραστές του έργου του, Ονοματολογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ο J.R.R. Tolkien δήλωσε ότι άντλησε τη φράση crack of doom από ανώνυμη ιστορία του Blackwood. Στο βιβλίο της, Tolkien's Modern Reading, η Holly Ordway δηλώνει ότι αυτό το ανώνυμο έργο του είναι το μυθιστόρημά του του 1909 The Education of Uncle Paul. Εξηγεί ότι τα παιδιά της αδελφής του Παύλου, την οποία επισκέπτεται, του λένε "τη ρωγμή μεταξύ του χθες και του αύριο κι ότι αν είμαστε πολύ γρήγοροι, μπορούμε να βρούμε τη ρωγμή και να γλιστρήσουμε... Και, μόλις μπείτε εκεί, δεν υπάρχει χρόνος, φυσικά... Τα πάντα μπορεί να συμβούν και όλα γίνονται πραγματικότητα". Η Ordway σχολιάζει ότι αυτό θα προσέλκυε τον Tolkien λόγω του ενδιαφέροντός του να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Η ιστορία του Frank Belknap Long του 1928 The Space-Eaters παραπέμπει στη μυθοπλασία του Blackwood. Η ιστορία του Clark Ashton Smith Genius Loci (1933) εμπνεύστηκε από την ιστορία του The Transfer. Η πλοκή του μυθιστορήματος της Caitlin R. Kiernan Threshold (2001) είναι επηρεασμένη από το έργο του Blackwood. Η Kiernan έχει αναφέρει το Blackwood ως σημαντική επιρροή στο γράψιμό της. Ο Blackwood εμφανίζεται ως χαρακτήρας στο μυθιστόρημα The Curse of the Wendigo του Rick Yancey.      Ένα πρώιμο δοκίμιο για το έργο του ήταν το Algernon Blackwood: An Appreciation, της Grace Isabel Colbron (1869-1943), που εμφανίστηκε στο The Bookman τον Φλεβάρη του 1915. Ο Peter Penzoldt αφιερώνει το τελευταίο κεφάλαιο του The Supernatural in Fiction (1952) σε μια ανάλυση του έργου του κι αφιερώνει το βιβλίο με βαθύ θαυμασμό κι ευγνωμοσύνη, στον Algernon Blackwood, τον μεγαλύτερο από όλους. Κριτική ανάλυση του έργου του εμφανίζεται στο Jack Sullivan, Elegant Nightmares: The English Ghost Story From Le Fanu to Blackwood, 1978. Ο David Punter έχει γράψει 2 δοκίμια για το Blackwood. Υπάρχει ένα κριτικό δοκίμιο για το έργο του στο The Weird Tale (1990) του S. T. Joshi. Ο Edward Wagenknecht αναλύει το έργο του στο βιβλίο του Seven Masters of Supernatural Fiction. Ο Eugene Thacker, στη σειρά βιβλίων του Horror of Philosophy, συζητά τις ιστορίες του The Willows και The Man Who The Trees Loved ως παραδείγματα του πώς ο υπερφυσικός τρόμος θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με τη σχέση μεταξύ των ανθρώπων και τη κοσμική αδιαφορία του κόσμου.      Ο Christopher Matthew Scott αναλύει τη χρήση του χριστιανικού συμβολισμού και του σκηνικού της ιστορίας από τον Blackwood ως συνδεδεμένη με τη βιογραφία του συγγραφέα. Περιγράφοντας πνευματική πρόοδο από τη κολασμένη πόλη, μέσα από τον κήπο, το δάσος και το βουνό.. Ο Brian R. Hauser συζητά τον John Silence του Blackwood στο πλαίσιο των μορφών που έγιναν δημοφιλείς από τις κινηματογραφικές αφηγήσεις της 10ετίας του 1990, ομαδοποιώντας τον με τον Ichabod Crane και τον Fox Mulder και κατατάσσοντάς τον ως πρώιμο παράδειγμα υπερφυσικού ντετέκτιβ που η έρευνα για έναν τραυματισμένο χώρο αντικατοπτρίζει την έρευνα ενός ψυχαναλυτή για τραυματισμένη ψυχή. Ο Henry Bartholomew περιλαμβάνει τη σκοτεινή οικολογία του Pan's Garden του Blackwood στη συζήτησή του για τον κερδοσκοπικό ρεαλισμό και το γοτθικό. ΕΡΓΑ: Μυθιστορήματα Jimbo: Μια φαντασία (1909) Η εκπαίδευση του θείου Παύλου (1909) Η ανθρώπινη χορδή (1910) Ο Κένταυρος (1911) Ένας φυλακισμένος στη Νεράιδα (1913)· συνέχεια του Η εκπαίδευση του θείου Παύλου Η επιπλέον μέρα (1915) Τζούλιους ΛεΒαγιόν (1916) Το κύμα (1916) Η υπόσχεση του αέρα (1918) Ο κήπος της επιβίωσης (1918) Ο φωτεινός αγγελιοφόρος (1921). συνέχεια του Τζούλιους ΛεΒαλόν Επεισόδια πριν από τριάντα (1923) Dudley & Gilderoy: Μια ανοησία (1929) Παιδικά μυθιστορήματα Sambo και Snitch (1927) The Fruit Stoners: Being the Adventures of Maria Among the Fruit Stoners (1934) Θεατρικά The Starlight Express (1915), σε συνεργασία με τη Violet Pearn. τυχαία μουσική από τον Edward Elgar. βασισμένο στο μυθιστόρημα του Blackwood του 1913 A Prisoner in Fairyland Κάρμα, ένα έργο μετενσάρκωσης στον πρόλογο, τον επίλογο και τρεις πράξεις (1918), σε συνεργασία με τη Βάιολετ Περν· The Crossing (1920a), σε συνεργασία με τον Bertram Forsyth. βασισμένο στο διήγημα του Blackwood του 1913 "Transition" Through the Crack (1920), σε συνεργασία με τη Violet Pearn. βασισμένο στο μυθιστόρημα του Blackwood του 1909 The Education of Uncle Paul και στο μυθιστόρημα του 1915 The Extra Day White Magic (1921), σε συνεργασία με τον Bertram Forsyth The Halfway House (1921), σε συνεργασία με την Elaine Ainley Max Hensig (1929), σε συνεργασία με τον Frederick Kinsey Peile. βασισμένο στο διήγημα του Blackwood του 1907 "Max Hensig - Bacteriologist and Murderer" Συλλογές διηγημάτων Το άδειο σπίτι και άλλες ιστορίες φαντασμάτων (1906). Πρωτότυπη συλλογή Ο ακροατής και άλλες ιστορίες (1907). Πρωτότυπη συλλογή John Silence (1908); πρωτότυπη συλλογή. Ανατύπωση με πρόσθετο πρόλογο, 1942 Η χαμένη κοιλάδα και άλλες ιστορίες (1910). Πρωτότυπη συλλογή Pan's Garden: a Volume of Nature Stories (Ο κήπος του Πάνα: ένας τόμος με ιστορίες της φύσης, 1912)· Πρωτότυπη συλλογή Δέκα λεπτά ιστορίες (1914a); Πρωτότυπη συλλογή Απίστευτες περιπέτειες (1914b); Πρωτότυπη συλλογή Ιστορίες ημέρας και νύχτας (1917)· Πρωτότυπη συλλογή Λύκοι του Θεού και άλλες ιστορίες Fey (1921). Πρωτότυπη συλλογή Γλώσσες της φωτιάς και άλλα σκίτσα (1924). Πρωτότυπη συλλογή Αρχαίες μαγείες και άλλες ιστορίες (1927a). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Ο χορός του θανάτου και άλλες ιστορίες (1927b). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood. ανατυπώθηκε ως The Dance of Death and Other Stories του 1963 Παράξενες ιστορίες (1929). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Διηγήματα του σήμερα και του χθες (1930)· επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood The Willows and Other Queer Tales (Οι ιτιές και άλλες queer ιστορίες) (1932)· επιλεγμένο από τον G. F. Maine από προηγούμενες συλλογές Blackwood Σοκ (1935); Πρωτότυπη συλλογή Οι ιστορίες του Algernon Blackwood (1938). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood, με νέο πρόλογο από την Blackwood Επιλεγμένες ιστορίες του Algernon Blackwood (1942). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood (δεν πρέπει να συγχέεται με τη συλλογή Blackwood του 1964 με τον ίδιο τίτλο) επιλεγμένα διηγήματα του Algernon Blackwood (1945)· επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Η κούκλα και ένα άλλο (1946). Πρωτότυπη συλλογή Ιστορίες του παράξενου και υπερφυσικού (1949). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Στη σφαίρα του τρόμου (1957)· επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Ο χορός του θανάτου και άλλες ιστορίες (1963). ανατύπωση του βιβλίου του 1927 The Dance of Death and Other Tales Selected Tales of Algernon Blackwood (Επιλεγμένες ιστορίες του Άλγκερνον Μπλάκγουντ, 1964)· επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood (δεν πρέπει να συγχέεται με τη συλλογή Blackwood του 1942 με τον ίδιο τίτλο) Ιστορίες του μυστηριώδους και μακάβριου (1967). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Αρχαίες μαγείες και άλλες ιστορίες (1968). επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Best Ghost Stories of Algernon Blackwood (1973), επιλογή και εισαγωγή από τον Everett F. Bleiler. επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood. περιλαμβάνει τον πρόλογο του ίδιου του Blackwood στο The Tales of Algernon Blackwood του 1938 Οι καλύτερες υπερφυσικές ιστορίες του Algernon Blackwood (1973). επιλέχθηκε και παρουσιάστηκε από τον Felix Morrow. επιλογές από τις Παράξενες Ιστορίες του 1929 Ιστορίες τρόμου και σκότους (1977)· omnibus έκδοση των Tales of the Mysterious and Macabre (1967) και Tales of the Uncanny and Supernatural (1949). Ιστορίες του υπερφυσικού (1983). επιλέχθηκε και παρουσιάστηκε από τον Mike Ashley. επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Ο μαγικός καθρέφτης (1989)· Η αρχική συλλογή επιλέχθηκε, παρουσιάστηκε και με σημειώσεις από τον Mike Ashley. Οι πλήρεις ιστορίες σιωπής του John (1997). επιλέχθηκε και εισήχθη από τον S. T. Joshi. ανατύπωση του John Silence του 1908 (χωρίς τον πρόλογο της ανατύπωσης του 1942) και της μίας εναπομείνασας ιστορίας του John Silence, "A Victim of Higher Space" Αρχαίες μαγείες και άλλες παράξενες ιστορίες (2002). επιλεγμένο, εισήχθη και σημειώσεις από τον S. T. Joshi. επιλογές από προηγούμενες συλλογές Blackwood Οι καναδικές ιστορίες τρόμου του Algernon Blackwood (2004). επιλέχθηκε, εισήχθη, με σημειώσεις του John Robert Colombo· οκτώ ιστορίες ειδικού καναδικού ενδιαφέροντος καθώς και πληροφορίες για τα χρόνια του συγγραφέα στον Καναδά Roarings from Further Out: Four Weird Novellas (2020)· επιλογή και επιμέλεια από τον Xavier Aldana Reyes. μέρος της σειράς Tales of the Weird της British Library Publishing Δοκίμια Το δέλεαρ του άγνωστου: Δοκίμια για το παράξενο (2022). επιμέλεια κι εισαγωγή από τον Mike Ashley. Δουβλίνο: Τύπος ποταμού κύκνων. Περιορίζεται σε 400 μη αριθμημένα αντίτυπα. (Δύο φωτογραφικές καρτ-ποστάλ και μια τηλεομοιοτυπία υπογραφής του Blackwood). ΠΗΓΗ

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

  

γράφει ο Μυρμιδών

Η πρόσφατη αγόρευση της εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως «επικίνδυνη».

έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...

 Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική» ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας να παραπλανήσει τους αδαείς.

 Ειδικότερα, η εισαγγελεύς του Εφετείου αναφέρθηκε στην Χρυσή Αυγή, χαρακτηρίζοντας την ως «τέκνο της ναζιστικής ιδεολογίας», όπως είπε χαρακτηριστικά. Λες και η ελευθερία της έκφρασης σταματά ανεπιστρεπτί όταν πρόκειται για συγκεκριμένου είδους ιδεολογίας. Πουθενά στον Ποινικό Κώδικα, αλλά ούτε και στο Σύνταγμα της Ελλάδος δεν απαγορεύεται, τουλάχιστον άμεσα, η πίστη στην οποιαδήποτε ιδεολογία, διότι υποτίθεται ότι το φιλελεύθερο καθεστώς δεν διώκει φρονήματα, όπως έκαναν οι «κακοί» φασίστες του παρελθόντος. 

Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.

 Η Ελλάδα ζει όχι απλά συνθήκες Βαϊμάρης, όπως συμβαίνει ως επί το πλείστον και σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο της «σωστής μεριάς της ιστορίας», αλλά ειδικότερα διεξάγεται μία νέα Δίκη της Νυρεμβέργης του 21^ου αιώνος, όπου εντελώς μεροληπτικοί δικαστικοί λειτουργοί καταδικάζουν ανθρώπους, δίχως καν να παραπέμπουν στον σχετικό νόμο, αλλά βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στην ιδεολογία. Για του λόγου το αληθές, είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία εισαγγελεύς δεν στάθηκε μόνο στο να ψέξει ως έγκλημα την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά έσπευσε ακόμη να κατηγορήσει και το κόμμα της Χρυσής Αυγής, επειδή διέθετε ιεραρχία και δομή! 

Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;

Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα. 

Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών, προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα, αλλά μόνο οι πράξεις! 

Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν. 

Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της, καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών» ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.

ΠΗΓΗ: https://mavroskrinos.blogspot.com/