Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Άδωνις Γεωργιάδης: «Θέλω να είμαι ο πιο φιλοϊσραηλινός πολιτικός στον κόσμο» (VIDEO)

  

Οι δηλώσεις του από το Ισραήλ

«Θέλω να είμαι ο πιο φιλοϊσραηλινός πολιτικός στον κόσμο», δήλωσε ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, σε συνέντευξή του στο ισραηλινό τηλεοπτικό δίκτυο i24NEWS, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Ισραήλ.

Ο υπουργός αναφέρθηκε στη βράβευσή του τον περασμένο Δεκέμβριο από την εβραϊκή κοινότητα της Νέας Υόρκης, κατά τη διάρκεια της Χανουκά, όταν έλαβε βραβείο με τον χαρακτηρισμό «ο καλύτερος φίλος του Ισραήλ στον κόσμο».

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΛΕΥΡΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”

“Να ανεγερθή μεγαλοπρεπές μνημείον του τύφου”

Το δημοκρατικό κράτος μας τιμά με πολλούς τρόπους (μνημεία, εκδόσεις, τελεταί, μετάλλια και συντάξεις) τους αντιστασιακούς, αλλά δεν μας είπαν ποτέ πόσους τέλος πάντων Γερμανούς εφόνευσαν αι χιλιάδες των αντιστασιακών, ώστε να έχωμεν μίαν πλήρη εικόνα των αποτελεσμάτων τής αντιστάσεως.

Απετάθην με αίτησίν μου προς κρατικάς υπηρεσίας (Γεν. Επιτελείον, υπ. Εσωτερικών, αρχεία αντιστάσεως κ.τ.λ.) αλλ’ ουδείς γνωρίζει δια να με πληροφορήση σχετικώς. Εν τέλει απετάθην στην Γερμανικήν υπηρεσίαν (Deutsche Dienstelle) στο Βερολίνο που ασχολείται με τας απωλείας της Βέρμαχτ στην Ελλάδα και η οποία μού απήντησε με λεπτομερή στοιχεία.

Έκπληκτος είδα ότι από τον τύφον απέθαναν 721 Γερμανοί Στρατιώται και από την αντίστασιν 376. Κατόπιν των ανωτέρω αποτελεί αδικίαν ότι δεν ετιμήθη ο τύφος εξ αιτίας του οποίου απέθαναν πολύ περισσότεροι Γερμανοί από όσους εφόνευσε η αντίστασις.

Προς αποκατάστασιν αυτής της αδικίας θεωρώ επιβεβλημένον να ανεγερθή μεγαλοπρεπές μνημείον του τύφου και να αναγνωρισθή στο βακτήριον Ρικέτσια (τύφος) η συμβολή του στην αντίστασιν.

ΠΗΓΗ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Το Μουγγό Σήμερα

Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ -30 Νοεμβρίου 1903 – Ανδρέας Καρκαβίτσας

«Δεν με κεντά η φιλανθρωπία. Πόθος μεγάλης πατρίδος με τραβά. Πολίτης μεγάλης πατρίδας είσαι και φαίνεσαι. Μικρής, ίσκιο σου έχεις την καταφρόνια και το ανάμπαιγμα.

Για τούτο τη θέλω. Μα φτάνει μόνον το θέλω! Την Μακεδονία, και την θέλω για την Ελλάδα.  Όχι τόσο γιατί μ’ εκείνη θ’ ανοίξουν τα σύνορά της. Όσο γιατί μπορεί -ποιος ξέρει;- αποκεί να μας έρθει για δεύτερη φορά το θαύμα. Ένας άνθρωπος να κατεβή αποκεί, ν’ αρπάξει την Ελληνική φυλή, την μοιρασμένη και μικρολόγα, όπως άλλοτε, να της βάλει βαρύ χαλινάρι και, βουκέφαλος εκείνη καβαλλάρης αυτός, να την ρίξη πάλι σε θριάμβους και τρόπαια.

Εκτός αν, όπως φαίνεται, ο άνθρωπος αυτός κατέβη αποπάνω, από παραπάνω! Και τότε αλλοίμονο. Δεν θα ρίξη αυτή σε θριάμβους και τρόπαια, μα θα κάμη την ίδια τρόπαιό του ζηλευτό κι αξιοθρήνητο!»

Με το κείμενό του αυτό ο Καρκαβίτσας συντάραξε την καθημερινότητα της εποχής του. Άσκησε δριμεία κριτική στην πολιτεία αλλά και στην αθηναϊκή κοινωνία, καταδεικνύοντας ότι παρακολουθούν παθητικά τα δραματικά γεγονότα στην Μακεδονία (τις διώξεις, τους εμπρησμούς και τη βία των κομιτατζήδων μετά το Ίλιντεν), περιορισμένοι όλοι σε λόγια και ευχές. Ως στρατιωτικός ιατρός και άνθρωπος της δράσης, τονίζει ότι η Μακεδονία δεν σώζεται με διπλωματικά διαβήματα ή με αναφορές στην αρχαία δόξα (ένα θέμα που τον απασχόλησε έντονα την ίδια χρονιά και στο μυθιστόρημά του Ο Αρχαιολόγος), αλλά απαιτεί άμεση, ένοπλη και οργανωμένη συνδρομή από το ελεύθερο κράτος.

Όμως την εποχή εκείνη, ο Καρκαβίτσας δεν μιλούσε ούτε ανησυχούσε μόνος του. Σύσσωμη η διανόηση της εποχής, πανεπιστημιακοί, εκδότες, νομικοί και κληρικοί αγωνιούσαν για το Μακεδονικό ζήτημα και με κάθε τρόπο κήρυτταν την Εθνική ανάγκη.

Προσωπικότητες εμβληματικές όπως ο Κωστής Παλαμάς, με πάμπολλα άρθρα του στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ αλλά και τον επικήδειο και ποίημα «Στον Παύλο Μελά» (1904), καθώς και την «Φλογέρα του Βασιλιά» (1910).

Ο Ίων Δραγούμης, με ασταμάτητες πρωτοβουλίες αλλά και τα έργα του «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» (1907) και το «Σαμοθράκη» (1909).

Ο Άγγελος Σικελιανός, έγραψε τα «Επινίκια» (1912–1913) για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης.

Η Πηνελόπη Δέλτα με πολλά άρθρα εκείνη την εποχή και αργότερα τα αριστουργήματα «Στα μυστικά του Βάλτου» (1937) και «Παύλος Μελάς».

Ο κορυφαίος των κορυφαίων, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης που κατέγραψε την αγωνία και τον θρήνο για τα δεινά των Ελλήνων σε διηγήματα και χρονογραφήματα στον αθηναϊκό Τύπο (όπως «Οι χαλασοχώρηδες»).

Ο Λορέντζος Μαβίλης, σπουδαίος σονετογράφος που δεν έμεινε στα λόγια—πολέμησε στην Κρήτη, οργάνωσε σώματα για τη Μακεδονία και σκοτώθηκε πολεμώντας στον Δρίσκο (1912) στα 52 του χρόνια.

Ο Κωνσταντίνος Μάνος, ποιητής και λόγιος που βγήκε στο βουνό ως Μακεδονομάχος («Καπετάν Μιχάλης») και σκοτώθηκε κι αυτός στους Βαλκανικούς (1913).

Ο Γεώργιος Σουρής, αυτή η αιχμηρή σατυρική πέννα, μέσα από την εφημερίδα του «Ο Ρωμηός» μαστίγωνε καθημερινά τους πολιτικούς της Αθήνας για την αδράνειά τους στην Μακεδονία.

Οι Γεώργιος Δροσίνης, Ιωάννης Πολέμης & Γρηγόριος Ξενόπουλος που έγραψαν ποιήματα, άρθρα και διηγήματα στα περιοδικά της εποχής («Εστία», «Παναθήναια», «Διάπλασις των Παίδων») για να ξυπνήσουν το κοινό και τη νεολαία.

Οι Στρατής Μυριβήλης & Ηλίας Βενέζης (νεότεροι), αν και έγραψαν λίγο αργότερα, ο Μυριβήλης πολέμησε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς στη Μακεδονία (γεγονός που σφράγισε τα πρώτα του πεζά, όπως οι «Κόκκινες Ιστορίες»).

Επίσης τεράστια συμμετοχή είχαν προσωπικότητες όπως, ο Περικλής Γιαννόπουλος, Νεοκλής Καζάζης, Δημήτρης Καλαποθάκης, Βλάσης Γαβριηλίδης, Γεώργιος Χατζιδάκις, Σπυρίδων Λάμπρος, Αθανάσιος Σουλιώτης-Νικολαΐδης, Καλλιρόη Παρρέν, Αλέξανδρος Πάλλης, Αργύρης Εφταλιώτης, Γερμανός Καραβαγγέλης, Λάμπρος Κορομηλάς, Παύλος Καρολίδης, Σπυρίδων Λάμπρος και Αγγελική Πάλλη. Και πιθανότατα και κάποιοι ακόμη που μου διέφυγαν και ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό.

Πάντες εκείνοι, χρησιμοποίησαν τα ταλέντα και την τέχνη τους για να καθοδηγήσουν και να εμψυχώσουν τους συμπολίτες τους.

Σκοπός αυτής της αναφοράς σ’ εκείνους τους διανοητές που μίλησαν, έγραψαν, αγωνίστηκαν, μάτωσαν για την Μακεδονία, μέσα από εφημερίδες, Πανεπιστήμια, εκδόσεις και χαρακώματα, δεν είναι απλώς μια ερευνητική ματιά στο παρελθόν, αλλά μια τραγική και ρηξικέλευθη σύγκριση με το παρόν! Με το, μουγγό σήμερα, της διανόησης. Μια διανόηση φασκιωμένη σφιχτά με τις κομματικές φασκιές και με την προσοχή της σε ασημένιες και χρυσές κουδουνίστρες, που φαντάζει ασήμαντη σαν περιττώματα σε σύγκριση με την υπέρλαμπρη διανόηση της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα.

Για τους θριάμβους και τα τρόπαια που αναφέρει ο Καρκαβίτσας, απαιτούνται άνθρωποι σαν εκείνους. Για την παρακμή, την δειλία και το μπούκωμα με χρυσάφια, απαιτούνται αδιανόητοι διανοητές σαν τους σύγχρονούς μας.

Αχιλλέας Ξανθάκης

ΠΗΓΗ

Καλύτερα στο περιθώριο, παρά ρεζίλι στη νέα Γιάλτα

 

Γιατί η απουσία των Ευρωπαίων ηγετών από την τριμερή σύνοδο της Κίνας αποδείχθηκε τελικά σωτήρια για την αξιοπρέπειά μας – Ποιον να στέλναμε άλλωστε;

● Ε, και τι έγινε που δεν πήγαν (επειδή δεν προσκλήθηκαν) στην τριμερή σύνοδο της Κίνας (κεντρική φωτό ) οι Ευρωπαίοι ...ηγέτες; Πρώτα απ’ όλα, δείτε το πρακτικά. Αν πήγαινε έστω ένας, ή μία, δεν θα ήταν πλέον τριμερής αλλά τετραμερής. Έτσι θα χαλούσε η παράδοση της Γιάλτας, όπου στην ιστορική Σύνοδο διαμοιρασμού των ιματίων της ανθρωπότητας πάλι τρεις ήταν οι συμμετέχοντες: Στάλιν, Τσόρτσιλ και Ρούσβελτ. Καλά δεν πήγε αυτή; Τουλάχιστον δεν έγινε το χειρότερο (πυρηνικός πόλεμος), οπότε σίγουρα πήγε καλά για τα ανθρώπινα μέτρα και δεδομένα.

● Τώρα ημείς οι Ευρωπαίοι, τρομάρα μας, ποιον να στέλναμε; Τον Μακρόν; Θα έπαιρναν οι άλλοι στα σοβαρά άνθρωπο που τον ξυλοφορτώνει (φωτό κάτω) η γυναίκα του;

● Μήπως να στέλναμε τον Μερτς της Γερμανίας; Μα αυτός τον Μάιο του 2025 δεν ήταν στο περιβόητο βαγόνι μαζί με τον Μακρόν και τον Στάρμερ του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου ο Γάλλος έκρυψε άρον άρον από τους φωτογράφους ένα… χαρτομάντιλο; Δεν θυμάστε ότι αυτό το «χαρτομάντιλο» οι κακοπροαίρετοι, ρωσόφιλοι (και οι κανονικοί Ρώσοι, όπως η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα) λαϊκιστές συνωμοσιολόγοι και μερίδα των ΜΜΕ θεώρησαν ότι περιείχε «φιξάκι» με κοκαΐνη (φωτό κάτω );

● Ποιον να στέλναμε, λοιπόν; Τον Μητσοτάκη που -κατά δήλωσίν του- σε ηλικία 6 μηνών ήταν πολιτικός κρατούμενος της χούντας; *

● Δεν στείλαμε κανέναν και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Αν είναι να εκπροσωπηθείς έτσι, καλύτερα καθόλου.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

 * Δείτε το βίντεο (πριν 10 χρόνια περίπου) όπου ο κούλης δηλώνει στη βουλή ότι «σέβεται και τιμά τους αγώνες της αριστεράς κόντρα στο φασισμό και τη δικτατορία» και ότι υπήρξε πολιτικός κρατούμενος της χούντας στην ηλικία των 6 μηνών (SIC!):
 

Η Νέα Γιάλτα: Μόνον οι Ισχυροί θα Κυβερνούν

Η ιστορία καταβροχθίζει τους αδύναμους

Η Σεντζέν της Νότια Κίνας είναι το σημείο όπου ο κόσμος της Βεστφαλίας πεθαίνει. Ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Σι συναντήθηκαν εκεί στις 19 Νοεμβρίου του 2026, στο περιθώριο του φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC), σε μια πρωτοφανή σύνοδο κορυφής.  Οι δασμοί και η Τεχνητή Νοημοσύνη, τα πυρηνικά όπλα, η Ουκρανία, το Ιράν και η στρατηγική σταθερότητα ….κρέμονται πάνω από το τραπέζι. Τρεις άνδρες, τρεις ακήρυκτες «αυτοκρατορίες», τρεις διαφορετικοί πολιτισμοί, αρκετά ισχυροί για να αναδιατάξουν τον πλανήτη. Τα χάρτινα «Ηνωμένα Έθνη» μπορούν να διατηρήσουν τις σημαίες τους. Τα μικρότερα κράτη μπορούν να διατηρήσουν τους ύμνους τους. Η κυριαρχία δεν είναι πλέον κάτι καταγεγραμμένο με ασφάλεια σε ένα σύνταγμα. Ανήκει σε εκείνους που μπορούν να την υπερασπιστούν. Μόνο τέσσερα πολιτισμικά κράτη (ή κράτη-πολιτισμοί- δηλαδή χώρες που διεκδικούν ότι δεν αποτελούν απλώς ένα εθνικό κράτος ή μια διοικητική οντότητα, αλλά έναν ολόκληρο, διακριτό πολιτισμό από μόνες τους) υπάρχουν πραγματικά: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και Ινδία. Η Ουάσινγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο είναι οι τρεις γίγαντες. Όλοι οι άλλοι διαπραγματεύονται τους όρους της δικής τους ασημαντότητας.

Η τριμερής συνάντηση έχει παρομοιαστεί με τη Διάσκεψη της Γιάλτας το 1945, όταν οι τότε ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Σοβιετικής Ένωσης έβαλαν τα θεμέλια της σοβιετικής κυριαρχίας στην κατακτημένη – «απελευθερωμένη» Ανατολική Ευρώπη και χάραξαν τις μετέπειτα γραμμές του μετώπου του Ψυχρού Πολέμου. Τώρα η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε αδιαμφισβήτητο παράγοντα των πλανητικών διεθνών υποθέσεων. Ο Τραμπ επιδιώκει να κάνει τους οπαδούς του να ξεχάσουν την ήττα της παράταξής τους στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, μέσω διπλωματικών κερδών. Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει την ευκαιρία να προβάλει την εικόνα μιας Ρωσίας που ξαναγίνεται δεκτή στις τάξεις των μεγάλων δυνάμεων, παρά τις αφανιστικές οικονομικές κυρώσεις της Δύσης.

Ο Κόσμος ανήκει σε εκείνους που οδηγούν. Ο Δαρβίνος δεν υποσχέθηκε ποτέ ισότητα. Η ίδια η φύση παράγει θηρευτές, επιζώντες, παράσιτα και απολιθώματα. Η γεωπολιτική είναι εξίσου ανελέητη με τη βιολογία. Ένα έθνος-κράτος που εξαρτάται από ξένους στρατούς, ξένη τεχνολογία και ξένο χρήμα είναι απλά μια κυρίαρχη μυθοπλασία. Η ανεξαρτησία του τελειώνει εκεί που τελειώνει η υπομονή του προστάτη του. Τα πολιτισμικά κράτη κατέχουν κάτι βαθύτερο: ιστορική μνήμη, ηπειρωτικό χώρο, στρατιωτική ισχύ και τη θέληση για κυριαρχία. Προβάλλουν τις αξίες, τους θεσμούς και τον τρόπο ζωής τους ως ένα ενιαίο πολιτισμικό σύστημα, συχνά σε αντιδιαστολή με το δυτικό μοντέλο εθνικού κράτους.

Το Ισλάμ είναι ένας πολιτισμός χωρίς ένα ενιαίο κυρίαρχο κράτος. Η Νότια Αμερική έχει πολιτισμική ταυτότητα αλλά στερείται πολιτικής ενότητας. Η Βραζιλία ονειρεύεται την ηγεσία ενώ η ήπειρος παραμένει κατακερματισμένη. Η Ινδία έχει την ουσία ενός κράτους-πολιτισμού, αλλά δεν έχει ακόμη αποκτήσει την παγκόσμια στρατηγική ισχύ των άλλων τριών. Η ιστορία δεν ανταμείβει όσους βυθίζονται στη νοσταλγία για το παλιό μεγαλείο, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να το ανακτήσουν. Ανταμείβει την οργανωμένη ισχύ. Η ισχύς είναι το σωστό! Τα υπόλοιπα είναι διακόσμηση στους τοίχους των νικηφόρων αυτοκρατοριών.

Μια Νέα Γιάλτα θα χώριζε τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Η Αμερική διατηρεί το Δυτικό Ημισφαίριο. Το Δόγμα Μονρόε επιβιώνει επειδή επιβιώνουν τα αυτοκρατορικά συμφέροντα. Η Ρωσία διατηρεί την ιστορική της σφαίρα σε όλη την Ευρασία. Η Κίνα εδραιώνει τη στρατηγική της πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Ασία και στον δυτικό Ειρηνικό. Η Μόσχα βλέπει την προέλαση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορά της ως ξεκάθαρη εισβολή στον ιστορικό χώρο ασφαλείας της. Το Πεκίνο απορρίπτει την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή στο κατώφλι του. Η Ουάσιγκτον απαιτεί προνόμια στην Αμερική που αρνείται στους αντιπάλους της αλλού. Η υποκρισία ήταν και είναι η μητρική γλώσσα των αυτοκρατοριών. Ωστόσο, μια διευθέτηση μεταξύ αυτών των τριών δυνάμεων θα μπορούσε να θέσει όρια στον ανταγωνισμό τους. Θα αναγνώριζαν η μία τα στρατηγικά εδάφη της άλλης και θα διαπραγματεύονταν τα όρια της παρέμβασης. Τα μικρότερα έθνη-κράτη θα ….διαμαρτύρονταν. Βεβαίως οι ανίσχυρες διαμαρτυρίες τους δεν θα άλλαζαν την ισορροπία δυνάμεων.

Ο Γερμανός πολιτικός θεωρητικός Καρλ Σμιτ έδωσε σε αυτή τη συμφωνία το πνευματικό της όπλο: «την απαγόρευση παρέμβασης από δυνάμεις εκτός ενός γεωπολιτικού χώρου». Κάθε μεγάλος χώρος πρέπει να διαθέτει τη δύναμη να αποκλείει τους ξένους. Η Ρωσία δεν μπορεί να δεχτεί μια αμερικανική στρατιωτική τάξη που επιβάλλεται στην Ευρασία. Η Κίνα δεν μπορεί να δεχτεί μόνιμη ξένη παρέμβαση στο θαλάσσιο περιβάλλον της. Η Αμερική δεν θα παραδώσει την ιστορική της κυριαρχία στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η Νέα Γιάλτα θα μετέτρεπε αυτούς τους ισχυρισμούς σε ένα σύστημα αμοιβαίου περιορισμού. Η παγκόσμια «φιλελεύθερη ηθική» θα έχανε την εξουσία της που συγκαλύπτει ξεδιάντροπα την παρέμβαση ως σωτηρία. Η αναιμική Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να συνεχίσει να …κηρύττει ! Τα κηρύγματά της δεν καθορίζουν πλέον την πολιτική γεωγραφία του κόσμου. Η ισχύς θα εμφανιστεί για άλλη μια φορά χωρίς την ανόητη και γλυκερή ανθρωπιστική της μάσκα.

Η Ευρώπη είναι η επόμενη … Μογγολία. Κάποτε υπήρξε το κέντρο αυτοκρατοριών, στρατών και παγκόσμιων κατακτήσεων, τώρα μετατρέπεται σε μια γραφική συλλογή ιστορικών μνημείων που κυβερνώνται από φοβισμένους διοικητές.

Η Μογγολία κάποτε υπέταξε μεγάλο μέρος της Ευρασίας. Σήμερα επιβιώνει ως μια ονομαστικά ανεξάρτητη χώρα, αλλά ο κόσμος μόλις που αντιλαμβάνεται την ύπαρξή της. Η Ευρώπη κινείται προς την ίδια ιστορική αφάνεια και ασημαντότητα. Οι Βρυξέλλες κατασκευάζουν κανονισμούς, η Ουάσινγκτον παρέχει προστασία και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συγχέουν την υπακοή με την αλληλεγγύη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει μια μηχανή για τη διαχείριση της ίδια της δικής της παρακμής ! Οι πολιτικοί της μιλούν για στρατηγική αυτονομία, ενώ παραμένουν στρατιωτικά εξαρτημένοι από την Αμερική. Ανακοινώνουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας, λες και τα ανακοινωθέντα να μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις διαιρέσεις. Κάνουν διαλέξεις δημοκρατικής συμπεριφοράς στην Κίνα ωσάν οι διαλέξεις να μπορούσαν να σταματήσουν τα εργοστάσια. Μπερδεύουν την θολή μνήμη του ευρωπαϊκού μεγαλείου με την αμφίβολη συνέχεια της ύπαρξής του.

Η ήπειρος που κάποτε κατέκτησε τον κόσμο γίνεται ένα γεωπολιτικό κουφάρι που θα διαλυθεί από ισχυρότερους πολιτισμούς.

Η Σεντζέν δεν είναι ακόμη η Νέα Γιάλτα. Δεν έχει επιτευχθεί η συμφωνία και οι τρεις δυνάμεις παραμένουν αντίπαλες. Αλλά η λογική της επερχόμενης εποχής είναι ήδη ορατή. Η Ρωσία έχει υποστεί τεράστιες πιέσεις αντί να παραιτηθεί από την αξίωσή της σε μια ανεξάρτητη ευρασιατική τάξη. Η Κίνα έχει γίνει αρκετά ισχυρή για να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεμονία. Η Αμερική παραμένει αρκετά τρομερή για να υπερασπιστεί την αυτοκρατορική της θέση. Η Ινδία παρακολουθεί ως το τέταρτο πολιτιστικό κράτος, το  οποίο εξακολουθεί να συγκεντρώνει δυνάμεις. Το «έθνος-κράτος» γέννημα της Συνθήκης της Βεστφαλίας γίνεται ιστορικό λείψανο.

Η Συνθήκη της Βεστφαλίας υπεγράφη τον Οκτώβριο του 1648 στις πόλεις Μύνστερ και Όσναμπρυκ, έβαλε τέλος στον Τριαντακονταετή Πόλεμο (1618–1648) καθώς και στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο (1568–1648), ενώ τερμάτισε τις αιματηρές θρησκευτικές και δυναστικές συγκρούσεις στην κεντρική και δυτική Ευρώπη. Τότε εδραιώθηκε η αρχή ότι κάθε κράτος κυριαρχεί στο έδαφός του χωρίς εξωτερική παρέμβαση («βεστφαλικό σύστημα») ! Αυτό το σύστημα αμφισβητήθηκε μετά τον Α’ Παγκόσμιο, ατρόφησε και  διαλύθηκε κλιμακωτά μετά τον Β’ Παγκόσμιο. Τώρα στον μεταψυχροπολεμικό πολυπολικό κόσμο που αναδύεται … πνέει τα λοίσθια.

Ο φιλελεύθερος οικουμενισμός χάνει το μονοπώλιό του επί της πολιτικής νομιμότητας. Αργά αλλά σταθερά αναδύεται ένας δαρβινικός κόσμος στον οποίο τα κράτη πρέπει να οργανώσουν την εξουσία τους ή να υποταχθούν σε εκείνα που το έχουν πράξει.

Η Νέα Γιάλτα μπορεί να φέρει μια βάναυση ειρήνη, αλλά τουλάχιστον θα αναγνωρίσει τη δομή της πραγματικότητας. Σχεδόν διακόσια κράτη θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Τα περισσότερα δεν θα αποφασίσουν ποτέ απολύτως τίποτα με παγκόσμια σημασία. Οι σημαίες τους θα κυματίζουν πάνω από τα ερείπια της εθνικής κυριαρχίας. Οι ηγέτες τους θα εκφωνούν κούφιους λόγους. Οι διπλωμάτες τους θα χειροκροτούν. Όμως τελικά οι τρεις γίγαντες θα χωρίσουν τον παγκόσμιο χάρτη.

Κωστής Αθανασίου

ΠΗΓΗ