ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL

  

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί σε έναν απολογισμό ζημιών.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος (4Ε) καταγγέλλει με οργή το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους, όπου δύο εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους έπειτα από έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης.

Δύο άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Δύο οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Δύο συνάνθρωποί μας, που πήγαν στη δουλειά τους για να εξασφαλίσουν το μεροκάματο, δεν θα γυρίσουν ξανά στους δικούς τους ανθρώπους.

Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να αναπληρώσουν την απώλειά τους. Υπάρχει, όμως, υποχρέωση να απαιτήσουμε απαντήσεις, να αναζητηθούν οι ευθύνες και να διασφαλιστεί ότι κανένας άλλος εργαζόμενος δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο κίνδυνο. Το δυστύχημα σημειώθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης στις εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου. Οι δύο εργαζόμενοι απασχολούνταν σε εξωτερικό εργολαβικό συνεργείο. Ο πρώτος, ηλικίας 43 ετών, υπέκυψε στα τραύματά του την ίδια ημέρα. Ο δεύτερος, που νοσηλευόταν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, κατέληξε στις 11 Οκτωβρίου. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε στη διάθεσή μας επιβεβαιωμένα στοιχεία για τα ονόματα των δύο νεκρών συναδέλφων. Δεν θα επιτρέψουμε, όμως, η απουσία των ονομάτων τους από τη δημόσια ενημέρωση να οδηγήσει και στη λήθη. Ήταν εργαζόμενοι. Ήταν άνθρωποι με οικογένειες, όνειρα και δικαίωμα να επιστρέψουν ζωντανοί στο σπίτι τους.

Από ότι φαίνεται όμως ο Ελληνικός Λαός μέσω των εργαζομένων θα συνεχίσει να "ταΐζει" με αίμα το μύλο του καπιταλισμού, καθώς την Πέμπτη 16.10.2026 είχαμε νέα έκρηξη με δύο τραυματίες εργάτες στην μονάδα 750 στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους.

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΑΙΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΥΘΕΙ;

Η ελληνική εργατική ιστορία έχει ήδη γραφτεί με το αίμα εργαζομένων στα διυλιστήρια. Στις 8 Μαΐου 2015, η έκρηξη στις εγκαταστάσεις των Ελληνικών Πετρελαίων στον Ασπρόπυργο τραυμάτισε έξι εργαζόμενους. Τέσσερις από αυτούς έχασαν τελικά τη ζωή τους. Ο Χαράλαμπος Δευτεραίος, 41 ετών, πατέρας δύο παιδιών. Ο Ραμαντάν Ντελιλάι, 32 ετών. Ο Αντώνης Αβράμπος, 27 ετών. Ο Κώστας Μαγγούρας, 31 ετών. Τέσσερα ονόματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Τέσσερις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν σε έναν χώρο όπου η ασφάλεια οφείλει να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση κάθε εργασίας.

Έντεκα χρόνια αργότερα, ο θάνατος δύο ακόμη εργατών στις εγκαταστάσεις της Motor Oil επαναφέρει με τραγικό τρόπο το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: Τι γίνεται στην πράξη για να προστατεύεται η ζωή των ανθρώπων που εργάζονται σε εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου;

Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Δεν αρκούν οι εκφράσεις συλλυπητηρίων. Δεν αρκεί η διερεύνηση των περιστατικών εκ των υστέρων. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής απαιτεί ουσιαστική πρόληψη, αυστηρούς ελέγχους, επαρκή στελέχωση, εκπαίδευση και απαρέγκλιτη τήρηση των κανόνων ασφαλείας.

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Η 4Ε θέτει στο επίκεντρο ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη τον Ελληνικό Λαό: την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Όταν οι εργαζόμενοι καλούνται να εκτελέσουν επικίνδυνες εργασίες, όταν η ευθύνη διαμοιράζεται ανάμεσα σε επιχειρήσεις και εργολαβικά συνεργεία, όταν οι συνθήκες εργασίας απαιτούν αυξημένα μέτρα προστασίας, κανένα κενό εποπτείας και καμία παράλειψη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι. Η εργολαβική σχέση εργασίας δεν επιτρέπεται να δημιουργεί εργαζομένους δεύτερης κατηγορίας ως προς την προστασία της ζωής και της υγείας τους.

Απαιτούμε να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του δυστυχήματος στη Motor Oil, να δημοσιοποιηθούν τα πορίσματα των αρμόδιων αρχών και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου τεκμηριωθούν. Απαιτούμε να ελεγχθούν τα μέτρα ασφαλείας, οι συνθήκες εκτέλεσης των εργασιών, η εκπαίδευση των συνεργείων, η επίβλεψη και η εφαρμογή των προβλεπόμενων διαδικασιών. Απαιτούμε ουσιαστικούς και τακτικούς ελέγχους σε όλες τις εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εκπτώσεις. Απαιτούμε δυνατά ακομμάτιστα σωματεία βάσης που να εντάσσονται στο μοναδικό εθνικό εργατικό σωματείο του 4Ε. 

Η πολιτεία και οι αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι κανόνες προστασίας της εργασίας εφαρμόζονται στην πράξη. Η ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη ούτε να ενεργοποιείται μόνο όταν συμβεί το κακό.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Για το 4Ε, η υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας του εργαζομένου αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αρχή. Δεν αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό τίμημα της εργασίας τον τραυματισμό, την αναπηρία και τον θάνατο. Δεν αποδεχόμαστε να συνηθίσουμε τις ειδήσεις για νεκρούς εργάτες. Δεν αποδεχόμαστε να μετατρέπονται οι ανθρώπινες απώλειες σε μια ακόμη είδηση που ξεχνιέται μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας. Η εργασία υπάρχει για να εξασφαλίζει τη ζωή, όχι για να την αφαιρεί. Στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών των δύο νεκρών εργατών και απαιτούμε πλήρη ενημέρωση, δικαιοσύνη και ουσιαστικά μέτρα προστασίας για κάθε εργαζόμενο.

Καλούμε τους εργαζομένους και κάθε άνθρωπο που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή υπέρτατη αξία να απαιτήσουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας και συσπειρωθούν δίπλα μας. Κανένα μεροκάματο δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Κανένα επιχειρηματικό συμφέρον δεν μπορεί να βρίσκεται πάνω από την ασφάλεια του εργαζομένου. Γίνε τώρα και εσύ στέλεχος του 4Ε. Έλα σε επαφή μαζί μας. Στείλε μήνυμα στο 4E.ERGASIA@GMAIL.COM 

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ!

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ!

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ (4Ε)

Γραφείο Τύπου

Το «λίγο απ’ όλα» του χάους

Παναγιώτης Λιάκος

Αυτό που γίνεται στη Γαλλία δεν έχει μία αιτία. Ουδέποτε οι μαζικές συμπεριφορές έχουν μία αιτία. Αν ήταν έτσι τα πράγματα, τότε με μια διορθωτική κίνηση θα έφτιαχναν όλα. Είναι πολλά τα υλικά της συνταγής του χάους. Όσοι το μαγειρεύουν (και στους σεφ περιλαμβάνονται και οι πολιτικοί, και η κοινωνία, και ο ξένος παράγοντας) πρέπει να συνδυάσουν πολλές πρώτες καύσιμες ύλες για να γίνει φλαμπέ μια σειρά από πόλεις.

Η φτώχεια, οι ανισότητες, η έλλειψη προοπτικής και στόχων στη ζωή, η εμπέδωση ενός αισθήματος διαρκούς αδικίας και η ορμή της νεότητας κατά παράδοση είναι όσα, αρχικά, χρειάζονται για να γίνουν ταραχές και να πάρουν μια κάποια έκταση. Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές, ασιατικές, αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες, υπάρχουν τα προαναφερθέντα. Υπάρχουν και στις ΗΠΑ και είναι θέμα χρόνου να μάθουμε ότι κι εκεί γίνεται της… κακομοίρας.

Πρώτα πρέπει να έχουμε μια εθνική οικονομία να… μπατάρει. Σε καμία χώρα που παράγει, έχει υγιή οικονομικά και προοπτικές ανάπτυξης δεν ευδοκιμούν εύκολα μαζικές μπαχαλοεκστρατείες. Στη Γαλλία η οικονομία είναι έτοιμη για απότομη προσγείωση σε καταστάσεις όπως η δική μας στο Μνημόνιο.

Επίσης, όπως δείχνουν και τα πλάνα των εθνικών και διεθνών ειδησεογραφικών δικτύων, στις εξεγερτικές δράσεις, στους εμπρησμούς και στα πλιάτσικα πρωτοστατούν τάγματα εφόδου της άκρας Αριστεράς και μετανάστες ή Γάλλοι πολίτες που νιώθουν μετανάστες (και μάλιστα λαθρομετανάστες) επειδή είναι απόγονοι (τρίτης και τέταρτης γενιάς) μεταναστών. Η μεγάλη πλειονότητα των δαιμονοποιημένων από το παγκόσμιο σύστημα πατριωτών – εθνικιστών δεν συμμετέχει στην… αποτέφρωση της πατρίδας τους και στη λεηλασία εμπορικών καταστημάτων.

Συνήθως σ’ αυτές τις καταστάσεις βρίσκουν ευκαιρία και δρουν γρήγορα και αποφασιστικά και ξένες δυνάμεις. Στη γαλλική περίπτωση έχει ενδιαφέρον να διακριβωθεί ποιος κρύβεται πίσω από το χακάρισμα των συστημάτων ψύξης στα γαλλικά σούπερ μάρκετ που έγινε πριν από μία εβδομάδα. Η ηλεκτρονική επίθεση έθεσε εκτός λειτουργίας πολλά ψυγεία και καταψύκτες, αλλοιώθηκαν πολλοί τόνοι τροφίμων και προεκλήθη μεγάλη οικονομική ζημία δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ (σε καταστήματα που υπολογίζονται από 350 έως 700). Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει σαφές ποιος ή ποιοι σχεδίασαν και πραγματοποίησαν την ηλεκτρονική επίθεση.

Με λίγα λόγια, αυτή τη στιγμή υπάρχουν στη Γαλλία όλα τα υλικά για την εκτέλεση της συνταγής του χάους. Η κατάσταση θυμίζει κάπως τη δική μας του 2008 με τις ταραχές του Δεκεμβρίου – με μια μεγάλη διαφορά: Τα «Δεκεμβριανά» μας τα στήσανε ξεκάθαρα ξένες δυνάμεις (ξέρετε ποιοι) για να μην προχωρήσει η κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Και οι τότε εξεγερμένοι τι κατάφεραν σ’ εμάς; Διέλυσαν το κέντρο της Αθήνας, νέκρωσαν την οικονομική δραστηριότητα της καρδιάς της πρωτεύουσας και -πάνω απ’ όλα- έφεραν στην εξουσία τον Γιωργάκη που κραύγαζε «λεφτά υπάρχουν» και μας αλυσόδεσε στο μνημονιακό μπουντρούμι.

Η μεγάλη ομοιότητα με τη Γαλλία θα ξεκινήσει μετά το πέρας των ταραχών, όταν θα αρχίσουν οι περικοπές, τα εντός ή εκτός εισαγωγικών μνημόνια και η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Τα χειρότερα έρχονται και δεν αποκλείεται να τα δούμε να επεκτείνονται και σε χώρες όπως η Γερμανία.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr

«Αμετανόητος ο Μιχαλολιάκος»

 

Σιωπούσα επί 7 χρόνια; ΟΧΙ μόνο δεν σιωπούσα, αλλά επειδή πολεμούσα το Σύστημα παρέμενα στην φυλακή

Ν.Γ.Μ.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ: «Ο Εισαγγελέας εισηγήθηκε στο δικαστικό συμβούλιο την παραμονή στη φυλακή του Νίκου Μιχαλολιάκου, αποδεχόμενος ότι τυπικά μόνο πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου για να αποφυλακιστεί… Η εισαγγελική πρόταση ήταν απόλυτη στην απόρριψη της αίτησης Μιχαλολιάκου, θεωρώντας πως ο κρατούμενος δεν έχει επιδείξει συμπεριφορές που δηλώνουν μεταμέλεια για όσα του αποδίδονται και επίσης δε δηλώνει τίποτε πως έχει υπάρξει ηθική βελτίωση του αιτούντος. Εμφανίζει μάλιστα σωρεία αρθρογραφίας του Μιχαλολιάκου που ενισχύει, όπως αναφέρει ο εισαγγελικός λειτουργός, την άποψη του, καθώς ο έγκλειστος εμφανίζεται αμετανόητος…»

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com

Πετάμε τα ιερότερα των κειμηλίων, τα οστά των ηρώων

Παναγιώτης Λιάκος

Όλη την ώρα, βίρα μάινα, μιλούν στο παρλαμέντο για την Ιστορία και τον πολιτισμό και καμώνονται ότι τους κόφτει για τα κειμήλια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Ψεύδονται. Επαναλαμβάνουν πως αγωνίζονται για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, για τα χειρόγραφα των μοναστηριών της Μακεδονίας που λεηλάτησαν οι Βούλγαροι.

Δημοκοπούν για αρχαία αγγεία, επιγραφές και λάφυρα παλιών πολέμων. Υποκρίνονται. Η αλήθεια είναι άλλη. Πίσω από την προσχηματική αναζήτηση της ύλης, των μαρμάρων και των μουσειακών εκθεμάτων, το επίσημο κράτος (και οι πολίτες που ψηφίζουν τους ανάξιους του ελληνικού έθνους εκπροσώπους) επιδεικνύει εγκληματική, προκλητική αδιαφορία για τη ζώσα σάρκα, το χυμένο αίμα της φυλής, το θεμέλιο της ίδιας της Ιστορίας: ο λόγος γίνεται για τα οστά εκείνων που σκοτώθηκαν για να υπάρχει σήμερα ελεύθερη Ελλάδα.

Τον Ιούλιο του 1913, στα στενά της Κρέσνας, της Τζουμαγιάς και στο αιματοβαμμένο Ύψωμα 1378, κρίθηκε η τελική έκβαση του Β’ Βαλκανικού Πολέμου. Εκεί, το θρυλικό 1ο Σύνταγμα Ευζώνων και τα ανεξάρτητα αποσπάσματα της 1ης Μεραρχίας έδωσαν έναν τιτάνιο αγώνα, αντιμετωπίζοντας τις λυσσαλέες επιθέσεις των Βουλγάρων σε ένα ορεινό τερέν που μετατράπηκε σε φρικτό πεδίο θανάτου. Μπροστάρηδες σε αυτή τη μάχη ήταν δύο επικές μορφές.

Ο ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου (γεννήθηκε το 1861 στο Πλοέστι της Ρουμανίας), ο θρυλικός «μαύρος καβαλάρης», ο στρατιωτικός ηγέτης που με την παλικαριά και το κοφτερό του μυαλό είχε εξαναγκάσει λίγους μήνες νωρίτερα σε παράδοση των Τούρκων στο Μπιζάνι και στα Ιωάννινα. Δίπλα του, ίσος προς ίσο, μαχόταν ο τελευταίος των Κολοκοτρωναίων, ο ταγματάρχης Γεώργιος Κολοκοτρώνης, πρωτότοκος γιος του Πάνου και εγγονός του Γέρου του Μοριά. Με το σπαθί του κατέστη γνήσιος κληρονόμος της τρομερής οικογενειακής παράδοσης.

Η σχέση του Βελισσαρίου με τον αρχιστράτηγο, τότε διάδοχο και μετέπειτα βασιλιά Κωνσταντίνο Α’ ήταν μια μοναδική φιλία, σφυρηλατημένη μέσα στην παραζάλη του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος ήξερε καλά πως ο Βελισσαρίου δεν ήταν ο αξιωματικός του γραφείου που περίμενε διαταγές. Γεννήθηκε πολεμιστής. Ορμούσε πρώτος στη φωτιά. Όταν σε μια φάση των επιχειρήσεων ο Βελισσαρίου προέλαυνε με τέτοια ορμή που ξεπέρασε τις εντολές του Στρατηγείου, αλλά η παρακοή των εντολών οδήγησε στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους, ο Κωνσταντίνος, βλέποντας μπροστά του αυτόν τον ατρόμητο αξιωματικό, του είπε την ιστορική κουβέντα: «Βελισσαρίου, είσαι άξιος ραπίσματος αλλά και φιλήματος. Εγώ αρκούμαι εις το φίλημα».

H μάχη στο Υψωμα-1378

Κι ύστερα προέκυψε η μάχη στο Υψωμα 1378. Το τριήμερο μακελειό που διήρκεσε από τις 12 έως τις 15 Ιουλίου 1913, κατά τη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού Πολέμου. Στις 12 Ιουλίου 1913 έπεσε μαχόμενος ο Γεώργιος Κολοκοτρώνης (γεννήθηκε το 1866). Την επομένη, 13 Ιουλίου, ο Βελισσαρίου τραυματίστηκε θανάσιμα από εχθρικό βλήμα. Τον βρήκε όρθιο το μοιραίο, την ώρα που μαχόταν με το περίστροφο στο χέρι και εμψύχωνε τα παλικάρια του. Θραύσμα βουλγαρικής οβίδας ήταν το βόλι που του τρύπησε τον πνεύμονα και τον έριξε κάτω ημιθανή. Λίγες ώρες αργότερα, πριν παραδώσει το πνεύμα, ρώτησε: «Πώς πάνε τα παιδιά πάνω;»

Ο γιατρός που πάλευε να τον κρατήσει στη ζωή κι είδε ότι δεν μπορούσε να τον σώσει του απάντησε: «Μείνετε ήσυχος. Θα σας εκδικηθούν εκείνοι». Τα τελευταία λόγια του ημίθεου ήρωα ήταν: «Ω, το πιστεύω, θα νικήσετε, θα φτάσετε στη Σόφια. Τι κρίμα να μην είμαι και εγώ κοντά σας, όπως και στα Γιάννενα! Κι όπως είπαμε, παιδιά μου. Στη Σόφια, στην Πόλη». Μαζί με τον Βελισσαρίου και τον Κολοκοτρώνη έπεσαν δεκάδες άλλοι αξιωματικοί και εκατοντάδες εύζωνοι. Την επομένη της θανής του θάφτηκε δίπλα από τον τάφο του Γεωργίου Κολοκοτρώνη.

Ο Ιωάννης Βελισσαρίου σκοτώθηκε, φέροντας τον βαθμό του ταγματάρχη Πεζικού. Μετά τον θάνατό του προήχθη τιμητικά «επ’ ανδραγαθία» στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Οταν τα μαντάτα του θανάτου του Βελισσαρίου έφτασαν στο Γενικό Στρατηγείο, ο διάδοχος Κωνσταντίνος λύγισε. Ξέσπασε σε λυγμούς, αδυνατώντας να πιστέψει πως χάθηκε ο ήρωας φίλος του, ο αγαπημένος του υπαρχηγός.

Συντετριμμένος μονολόγησε: «Τοιούτοι ήρωες δεν ζουν πολύ, δεν είναι δυνατόν να ζήσουν πολύ. Αυτός είναι ο ζηλευτός, ο πλέον ζηλευτός θάνατος. Δεν χρειάζονται συλλυπητήρια. Φέρτε μου χαρτί να συγχαρώ τη γυναίκα του». «Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων. Κωνσταντίνος. Βασιλεύς των Ελλήνων». Επιπλέον, ο Κωνσταντίνος διέταξε να δοθεί το όνομα του Βελισσαρίου στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων.

Τα σώματα του Βελισσαρίου, του Κολοκοτρώνη άλλων νεκρών της μάχης, τελικά, μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν όπως όπως στο προαύλιο της εκκλησίας και του ελληνικού σχολείου στο χωριό Γκράντεβο, κοντά στο Σιμιτλή, στη συνοικία Ονγιάρ μαχαλά. Η ανακωχή που ακολούθησε και η Συνθήκη του Βουκουρεστίου άφησαν την περιοχή αυτή εντός της βουλγαρικής επικράτειας. Και εκεί, ακριβώς, ξεκινάει το μεγάλο μας εθνικό κρίμα, το άγος της συλλογικής αδιαφορίας.

Εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα οι άνθρωποι που χάρισαν στην Ελλάδα την Ήπειρο και τη Μακεδονία παραμένουν θαμμένοι σε ξένο έδαφος. Το ελληνικό κράτος, βυθισμένο στο έλος της διαφθοράς, της ξενοκρατίας, στις μικροπολιτικές, στους καβγάδες και στην κάψα των εθνοπατριών και των εθνομητριών για εφήμερη επικαιρότητα, δεν βρήκε ποτέ το τσαγανό, τη διπλωματική επιμονή και το φιλότιμο να απαιτήσει την εκταφή, την ταυτοποίηση και τον επαναπατρισμό των λειψάνων του Βελισσαρίου, του Κολοκοτρώνη και των εκατοντάδων ευζώνων της Κρέσνας.

Στρατιωτικό νεκροταφείο

Στο πέρασμα των χρόνων το αυτοσχέδιο στρατιωτικό νεκροταφείο στο Γκράντεβο εγκαταλείφθηκε στη μοίρα του. Οι σταυροί ρημάχτηκαν, τα σήματα ισοπεδώθηκαν και οι τάφοι των παλικαριών μας χάθηκαν κάτω από τα αγριόχορτα της βουλγαρικής υπαίθρου. Πρόκειται για μια ντροπιαστική κατάσταση που ξεσκεπάζει την υποκρισία της πολιτείας.

Την ώρα που εξαντλούμε την εθνική μας περηφάνια σε πανηγυρικούς λόγους, στεφάνια, παρελάσεις και φτηνές πλακέτες, αρνούμαστε να κάνουμε το πιο απλό, το πιο ιερό χρέος που οφείλει κάθε σοβαρό έθνος στους νεκρούς του: να φέρει τα οστά των προμάχων του πίσω, να αναπαυθούν στο χώμα της πατρίδας για την οποία έχυσαν το αίμα τους.

Τα οστά των ηρώων είναι τα ιερότερα των κειμηλίων. Είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία πατούν η ελευθερία, ο πολιτισμός, η αξιοπρέπεια και η ιστορία αυτού του τόπου. Η εγκατάλειψή τους στη Βουλγαρία συνιστά διαρκή προσβολή προς την ιστορική μνήμη και ντροπή για όλους μας και, φυσικά, ύβρις, που ήδη πληρώνουμε ακριβά. Η θεϊκή οργή πάντα στρέφεται εναντίον όσων αγνοούν για την πρέπουσα ταφή στους νεκρούς τους.

Όσο ο Βελισσαρίου, ο Κολοκοτρώνης και οι ανώνυμοι εύζωνοι της Κρέσνας παραμένουν ξεχασμένοι σε βουλγαρικό έδαφος, τα μεγάλα λόγια περί «εθνικής μνήμης» είναι αέρας κοπανιστός. Η εθνική μας αξιοπρέπεια δεν κρίνεται μόνο στα μουσεία με την επιστροφή γλυπτών και χειρογράφων, αλλά στο πεδίο της τιμής: με τον άμεσο, επίσημο επαναπατρισμό των οστών των ηρώων μας, την απότιση φόρου τιμής στη μνήμη τους και την εναπόθεσή τους εκεί που τους πρέπει, στην αγκαλιά της ελληνικής γης.

ΠΗΓΗ: www.dimokratia.gr