ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

«Σήμερα δεν τίθεται θέμα διατήρησης του παρόντος ή επιστροφής σε ένα πρόσφατο παρελθόν που έχει αποτύχει, αλλά μάλλον ανάκτησης των πιο αρχαϊκών ριζών μας, δηλαδή εκείνων που ταιριάζουν περισσότερο στη νικηφόρα ζωή.» Γκυγιώμ Φαίη (Guillaume Faye)

Ο Guillaume Faye (1949-2019), ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος του πεπρωμένου, του μεγαλείου και της αναζωπύρωσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είδε πέρα ​​από τους διαχειριστές και τους τεχνοκράτες που παρεξήγησαν την προσωρινή σταθερότητα συγχέοντάς την με την ιστορική μονιμότητα. Η φαντασία του κινήθηκε επάνω σε γεωτεκτονικές γραμμές και όχι σε ξέθωρους και φευγαλέους εκλογικούς κύκλους. Πριν από δεκαετίες, περιέγραψε ένα μέλλον στο οποίο η Ευρώπη είτε θα ανακάλυπτε ξανά την ηρωική της κλίμακα είτε θα διαλυόταν στη διοικητική επιπολαιότητα και στη λειτουργική ελαφρότητα. Σήμερα η ίδια η ατμόσφαιρα φαίνεται φορτισμένη με την προνοητικότητά του. Ο Αρχαιοφουτουρισμός βγαίνει από την αφαίρεση και εισέρχεται στο πεδίο των στρατών, των εργαστηρίων, των τροχιακών δικτύων, της δημογραφικής στρατηγικής, της τεχνητής νοημοσύνης, των ενεργειακών διαδρόμων και των ηπειρωτικών υλικοεφοδιαστικών μορφολειτουργιών.

Ο Guillaume Faye ήταν ένας από τους βασικούς θεωρητικούς της «Νέας Δεξιάς» (GRECE) κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, προτού εξελιχθεί σε ηγετική μορφή του «Ταυτοτικού Κινήματος» (Identitarian movement) και της εθνικιστικής αντικαθεστωτικής διανόησης

Οι ιδέες του ήσαν σαφείς , συμπαγείς απροκάλυπτες και ριζοσπαστικές, ενώ επικεντρώνονταν στην επιβίωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι βασικές πεποιθήσεις του περιλάμβαναν:

• Αρχαιοφουτουρισμός : Η κεντρική του ιδέα. Πίστευε ότι η Ευρώπη έπρεπε να συνδυάσει την υψηλή τεχνολογία και την επιστήμη του μέλλοντος με τις «αρχαϊκές» αξίες του παρελθόντος (ιεραρχία, πολεμικό ήθος, οργανική κοινωνία, ειδωλολατρική κοσμοθεωρία).
• Σύγκλιση των Καταστροφών: Προέβλεψε ότι ο δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε λόγω μιας σειράς κρίσεων: δημογραφική αλλοίωση, μετανάστευση, οικονομική κατάρρευση, περιβαλλοντική ρύπανση, άνοδος του Ισλάμ και κοινωνική αναταραχή.
• Αντι-μετανάστευση και «Εθνο-αποκλεισμός»: Ήταν σφοδρός πολέμιος της μετανάστευσης, την οποία θεωρούσε «αποικιοκρατία» εις βάρος της Ευρώπης. Πίστευε ότι η πολυφυλετική κοινωνία είναι από τη φύση της «πολυρατσιστική» και αναπόφευκτα οδηγεί σε σύγκρουση.
• Ισλαμοφοβία και «Φυλετικός Εμφύλιος»: Θεωρούσε το Ισλάμ ως τον κύριο υπαρξιακό εχθρό της Ευρώπης και προέβλεπε έναν αναπόφευκτο «φυλετικό εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ των ιθαγενών Ευρωπαίων και των μουσουλμάνων μεταναστών.
• «Ευρωσιβηρία» (Eurosiberia): Οραματιζόταν τη δημιουργία μιας τεράστιας, αυτάρκους, αυτοκρατορικής συνομοσπονδίας από την Ιρλανδία έως τη Ρωσία («Ευρωσιβηρία»), η οποία θα λειτουργούσε ως «Λευκό εθνοκράτος» και συνάμα ως παγκόσμια υπερδύναμη.
• Απόρριψη του Φιλελευθερισμού και της Νεωτερικότηατς : Απέρριπτε τη σύγχρονη δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία, τον καταναλωτισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα, θεωρώντας τα ως βέβαιους παράγοντες εθνικής και κοινωνικής παρακμής

Η εποχή της αβαρούς ιδεολογίας υποχωρεί εμπρός στην εποχή της ενσαρκωμένης εξουσίας. Σε όλη τη στεριά της Ευρασίας, οι αρχαίοι πολιτισμοί ξυπνούν με ανανεωμένη τη συνοχή τους. Η Ορθόδοξη Ρωσία αναφέρεται για άλλη μια φορά στο μητρώο της ιερής ιστορίας και του αυτοκρατορικού χρόνου, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως «κατεχονική» δύναμη που περιορίζει το χάος μέσω της ιεραρχίας και της παράδοσης [ως δύναμη του «Κατέχοντος» δλδ της συγκρατητικής του Διαβόλου θείας Δυνάμεως. Αυτή η ελληνική λέξη βρίσκεται στη Β’ Επιστολή του παύλου προς  Θεσσαλονικείς 2:6–7 σε ένα εσχατολογικό πλαίσιο: Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να ανησυχούν ωσάν να επρόκειτο να συμβεί η Ημέρα του Κυρίου αύριο, αφού ο διαβολικός «άνθρωπος της Ανομίας» (ο Αντίχριστος) πρέπει να αποκαλυφθεί πριν συμβεί. Ο Απόστολος Παύλος προσθέτει τότε ότι η εμφάνιση του Αντιχρίστου εξαρτάται από την αφαίρεση «κάτι/κάποιου που τον συγκρατεί» από το να εκδηλωθεί πλήρως. Το εδάφιο 6 χρησιμοποιεί το ουδέτερο γένος, «τὸ κατέχον» και το εδάφιο 7 το αρσενικό, «ὁ κατέχων». ]

Η κομφουκιανή «κομμουνιστική» Κίνα προχωρά με μεθοδική πειθαρχία, συγχωνεύοντας την αλγοριθμική διακυβέρνηση με μια πολιτισμική μνήμη που μετριέται σε χιλιετίες. Η Ινδουιστική Ινδία συγκεντρώνει τεράστια ορμή μέσω της πνευματικής κληρονομιάς, της επιστημονικής φιλοδοξίας και της στρατηγικής αυτονομίας, διαμορφώνοντας έναν πόλο του οποίου η ζωτικότητα και το διαστημικό πρόγραμμα  ακτινοβολεί σε ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα.

Η ψευδαίσθηση ενός ενιαίου κέντρου οργάνωσης για την ανθρωπότητα ξεθωριάζει, καθώς η εξελισσόμενη «πολυπολική αυγή» απλώνεται με το αναπόφευκτο στην ανατολή της Ανατολής.

Μέσα σε αυτόν τον μετασχηματιζόμενο ορίζοντα, η Ευρώπη αντιμετωπίζει το ερώτημα που καθορίζει τους αιώνες: Θα λειτουργήσει ως ιστορικό υποκείμενο ή θα παρασυρθεί ως αντικείμενο; Ο  Φαίη απάντησε με «προμηθεϊκή» διαύγεια : «Η Ευρώπη πρέπει να αρπάξει τη δική της φλόγα. Μια ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, τεράστια σε οικονομική ισχύ και αποφασιστική σε στρατιωτική ισχύ, θα μπορούσε να προκύψει ως ένας ενιαίος στρατηγικός οργανισμός —πολιτικά συγκεντρωμένος, πολιτισμικά πλουραλιστικός— που θα συγκεντρώνει τους ιστορικούς λαούς της Ευρώπης σε μιαν ενιαία ηπειρωτική βούληση. Μια τέτοια δομή θα αντανακλά την αυταρχικότητα των μεγάλων χώρων, έναν ηπειρωτικό μεταβολισμό ικανό να συντηρηθεί μέσω εσωτερικής δύναμης και όχι εξωτερικής άδειας. Οι στρατηγικές βιομηχανίες, η επισιτιστική ασφάλεια, τα τεχνολογικά οικοσυστήματα και τα όργανα άμυνας θα ευθυγραμμιστούν προς την ανθεκτικότητα. Η πολιτιστική εμπιστοσύνη θα αντικαθιστούσε τον απολογητικό δισταγμό. Η δημογραφική ανανέωση θα εμφανιζόταν περισσότερο ως πολιτισμικό έργο παρά ως μια στατιστική ανησυχία.»

Μέσω της σύγκλισης με τη Ρωσία, η ίδια η γεωγραφία κινείται προς το πεπρωμένο: Ευρασία, ιδού μια συνεχής σφαίρα που εκτείνεται από την πρόσοψη του Ατλαντικού μέχρι το θέατρο του Ειρηνικού, άφθονη σε πόρους, επιστημονικό ταλέντο, μεταφορικές αρτηρίες και στρατηγικό βάθος. Εδώ ο χώρος γίνεται δύναμη. Η γεωγραφική κλίμακα καθίσταται  ελευθερία.

Ο Βέλγος εθνικιστής στοχαστής, λόγιος  και στρατηγιστής Ζαν-Φρανσουά Θιριάρ (Jean François Thiriart, 1922-1992), πολύ πριν ο τρέχων αιώνας συγκεντρώσει ορμή, άρθρωσε μια παράλληλη διαίσθηση με σταθερότητα από γρανίτη. Ο πολιτικός θεωρητικός, ήταν γνωστός ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του «ευρωπαϊκού εθνικισμού» και του καλούμενου από τους διεθνιστές «νεοφασισμού» κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι καθεστωτικοί κριτικοί τον αποκάλεσαν «ναζι-μαοϊκό». Οραματίστηκε μιαν ενωμένη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία που εκτείνεται από το Δουβλίνο μέχρι το Βλαδιβοστόκ, έναν γεωπολιτικό οργανισμό ικανό να στέκεται όρθιος ανάμεσα σε γίγαντες. Η σκέψη του επανέφερε τη ρωμαϊκή αίσθηση της Αυτοκρατορίας, του «Imperium», προσαρμοσμένη στην τεχνολογική εποχή: Αίσθηση πειθαρχημένη, κυρίαρχη και ηπειρωτική. Ο Θιριάρ κατάλαβε ξεκάθαρα ότι τα μικρά κράτη περιφέρονται γύρω από μεγαλύτερα βαρυτικά κέντρα.

Τα βασικά πιστεύω και η ιδεολογία του, όπως διαμορφώθηκαν κυρίως στη δεκαετία του 1960, συνοψίζονται στα εξής:

• Ενιαία Ευρώπη (Euro-nation): Πίστευε ακράδαντα στη δημιουργία μιας ενιαίας, ισχυρής, ενιαίας (unitarian) και αυτοκρατορικής Ευρώπης, εκτεινόμενης από το «Μπρεστ έως το Βουκουρέστι» (και αργότερα, , από τη «Δουβλίνο έως το Βλαδιβοστόκ»).
• Αντιαμερικανισμός & Αντισοβιετισμός: Στόχος του ήταν η απελευθέρωση της Ευρώπης από την επιρροή των δύο υπερδυνάμεων του Ψυχρού Πολέμου (ΗΠΑ και ΕΣΣΔ). Ορθότατα θεωρούσε την Ευρώπη «υποτελή» των ΗΠΑ.
• Ευρωπαϊκός Εθνικισμός (όχι εθνικός εθνικισμός): Απέρριπτε τα στενά, «μικρά» εθνικιστικά κινήματα (π.χ. γαλλικό ή γερμανικό εθνικισμό), υποστηρίζοντας ότι αποτελούν εμπόδιο για την ενότητα. Πίστευε σε έναν «Ευρωπαίο Πατριώτη».
• «Jeune Europe» («Νέα Ευρώπη»): Ίδρυσε το κίνημα «Jeune Europe» για την προώθηση των ιδεών του, με στόχο τη δημιουργία μιας πράγματι ενωμένης Ευρώπης ως τρίτης υπερδύναμης.
• «Πολιτικοί Στρατιώτες»: Ανέπτυξε την ιδέα της ανάγκης για μια ευρωπαϊκή ελίτ «πολιτικών στρατιωτών», που θα δρούσαν ως η κύρια επαναστατική δύναμη για την επίτευξη της ενότητας.
• Γεωπολιτική προσέγγιση: Πίστευε ότι η Ευρώπη έπρεπε να συνδυάσει τη δυτική τεχνολογία με τους υλικοπνευματικούς πόρους της ανατολής.

Μόνον ένα μεγάλο πολιτικό σώμα μπορεί να ορίζει και να κυβερνά τη δική του τροχιά! Στην αναδυόμενη πολυπολική τάξη πραγμάτων, μια τέτοια αυτοκρατορία θα μπορούσε να αποτελέσει έναν αποφασιστικό πόλο, εξισορροπώντας τις ενέργειες της Ασίας ενώ παράλληλα θα τις δεσμεύσει μέσω της αμοιβαιότητας και όχι της υποταγής. Ο Θιριάρ μας προμήθευσε τον γεωπολιτικό σκελετό. Ο Φαίη τον εμπότισε με τον αναγκαίο μυθικό ηλεκτρισμό. Μαζί σκιαγραφούν μιαν Ευρώπη που έχει αποκατασταθεί σε ιστορικό καθίδρυμα, ούτε μουσείο, ούτε αγορά, αλλά μάλλον έναν στρατηγικό πολιτισμό που έχει ξεκάθαρη συνείδηση ​​της κοσμογονικής αποστολής του.

Το γεωπολιτικό πεδίο ήδη μετατοπίζεται με ορατή επιτάχυνση. Το εξαφανισμένο σοβιετικό φάντασμα έδωσε τη θέση του σε νέους φορείς διεθνοπολιτικής πίεσης που ρέουν από τον παγκόσμιο Νότο, σε ισχυρά ρεύματα που η ατλαντική στρατηγική προσπάθησε να διαχειριστεί μέσω της οικονομικής μόχλευσης, των ομπρελών ασφαλείας και της αφηγηματικής κυριαρχίας. Αυτό το οικοδόμημα εξασθενεί γρήγορα καθώς οι πολιτισμικοί παράγοντες συσσωρεύουν νέα εμπιστοσύνη. Η ευρασιατική ολοκλήρωση προχωρά μέσω σιδηροδρομικών δικτύων υψηλής ταχύτητας, ενεργειακών αγωγών που επανασχεδιάζουν χάρτες εξάρτησης, κβαντικά συστήματα επικοινωνίας, αρκτικές διαδρομές και οικονομικούς μηχανισμούς οι οποίοι  παρακάμπτουν τα προηγούμενα «σημεία πνιγμού», τις προηγούμενες «στενωπούς». [«Στενωπός» ή «σημείο συμφόρησης» είναι ένας γεωγραφικός όρος, που χρησιμοποιείται κυρίως στη στρατηγική και το διεθνές εμπόριο, ο οποίος αναφέρεται σε μια στενή δίοδο ή πέρασμα που συνδέει δύο μεγαλύτερες περιοχές. Λόγω της θέσης τους, αυτά τα σημεία είναι υποχρεωτικά περάσματα για τη ναυτιλία ή τις χερσαίες μεταφορές, πράγμα που τους δίδει στρατηγική σημασία, καθώς μπορούν εύκολα να ελεγχθούν ή να αποκλειστούν.] 

Οι σχεδιαστές άμυνας σε όλη την ήπειρο εξετάζουν όλο και περισσότερο εκείνες τις ενοποιημένες δομές διοίκησης που υποστηρίζονται από αξιόπιστη πυρηνική αποτροπή. Αυτό που κάποτε προκαλούσε ανησυχία μέσα στο Πεντάγωνο τώρα θεωρείται ως μία μείζων δομική πιθανότητα: Μια ευρωκεντρική ευρασιατική δύναμη βασισμένη στην κληρονομιά, στον ρεαλισμό και στη στρατηγική υπομονή.

Ένας τέτοιος σχηματισμός θα επεδίωκε την ισορροπία μέσω της δύναμης και όχι την επέκταση μέσω της διεθνοπολιτικής   ανησυχίας και της αναταραχής. Ένα αυτοκρατορικό κράτος θα μπορούσε να συντονίσει με αποτελεσματική λειτουργική αρμονία τη διπλωματία, τα νομισματικά πλαίσια, τη βιομηχανική πολιτική, την άμυνα στον κυβερνοχώρο και την εκστρατευτική ικανότητα, καλλιεργώντας παράλληλα διμερείς συνεργασίες σε όλο το φάσμα του πολιτισμού. Η πολυπολικότητα εδώ αποκαλύπτει την εξαιρετικά ώριμη μήτρα της!

Ξεχωριστοί κόσμοι ξεκαθαρίζουν με την Ευρώπη να ανακαλύπτει εκ νέου την Απολλώνεια θεμελιώδη ουσία  και τη Φαουστιανή ορμή της προς τον απέραντο ορίζοντα. Κάθε πόλος στον νέο πολυπολικό κόσμο προστατεύει την κληρονομιά του, αναπτύσσει την τεχνολογική του έκφραση και προσελκύει άλλους μέσω διαπραγματευτικού σεβασμού. Ο Αρχαιοφουτουρισμός γίνεται έτσι η κυρίαρχη δομή του αιώνα: Υψηλή τεχνολογία καθοδηγούμενη από την προγονική μνήμη, πλανητική εμβέλεια αγκυροβολημένη στην αρχέγονη ταυτότητα και ρηξικέλευθη καινοτομία συγχωνευμένη με τη συνέχεια.

Ο Φαίη κατάλαβε ότι το μέγεθος της θέλησης διαμορφώνει το μέγεθος της ιστορίας. Η Ευρασία συμβολίζει ακριβώς αυτήν τη βούληση: ένα κράτος-πολιτισμό ικανό να προστατεύει τη σφαίρα του, να προβάλλει σταθερότητα κατά μήκος των συνόρων του, αλλά και να συμβάλλει σε μια «συναυλία πολιτισμών» των οποίων η πολυφωνία δημιουργεί ισορροπία και όχι κατακερματισμό. Η δύναμη αποτρέπει την ευκαιριακή εισβολή. Η σαφήνεια απαιτεί τη δομημένη συνεργασία. Οι εμπορικές ροές αποκτούν ανθεκτικότητα μέσω διαφοροποιημένων διαδρόμων. Η επιστημονική ανταλλαγή επιταχύνεται μέσω των κυρίαρχων ερευνητικών ομάδων. Η πολιτιστική παραγωγή ανακτά την αυτοπεποίθηση, όταν πηγάζει από ριζωμένους κόσμους και όχι από μια ξεφτιλισμένη μόδα, έναν χυδαίο υλόφρονα συρμό. Η ίδια η κλίμακα μιας τέτοιας δύναμης θα αποθάρρυνε τις αποικιστικές παρορμήσεις από αντίπαλα μπλοκ, ενώ θα ενθάρρυνε όλες τις πραγματιστικές συμφωνίες που βασίζονται στο σεβαστό αμοιβαίο πλεονέκτημα.

Η αυτοκρατορική διαίσθηση του Θιριάρ εμπλουτίζει περαιτέρω αυτήν την εικόνα. Αντιλαμβανόταν την αυτοκρατορία ως έναν σταθεροποιητικόν οργανισμό, ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο διαφορετικοί λαοί συμμετέχουν σε ένα κοινό στρατηγικό πεπρωμένο. Η αυτοκρατορία με αυτήν την έννοια υπερβαίνει την απλή κατάκτηση. Οργανώνει τον χώρο, εξασφαλίζει διαδρομές, τυποποιεί την άμυνα και δημιουργεί μακρούς χρονικούς ορίζοντες ανάπτυξης. Μέσα σε ένα πολυπολικό περιβάλλον, μια Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία θα λειτουργούσε ταυτόχρονα ως ασπίδα και ως γέφυρα: ασπίδα ενάντια στον εξωτερικό καταναγκασμό και γέφυρα προς τη συνεργατική ισορροπία μεταξύ των μεγάλων πολιτισμών. Η Ρώμη κάποτε δομούσε έναν κόσμο μέσα από δρόμους και νόμους. Μια μελλοντική Ευρώπη θα μπορούσε να δομήσει το περιβάλλον της μέσω των υποδομών, της ψηφιακής κυριαρχίας, της αεροδιαστημικής ικανότητας και της θαλάσσιας εμβέλειας.

Σε ολόκληρο τον ευρύτερο πλανήτη, παράλληλες αφυπνίσεις ενισχύουν αυτήν την τροχιά. Η Μόσχα μιλάει στη γλώσσα της κάθετης εξουσίας και του μεταφυσικού κρατισμού. Το Πεκίνο βελτιώνει μιαν ιδιότυπη σύνθεση αξιοκρατικής διακυβέρνησης και τεχνολογικού κράτους. Το Νέο Δελχί διοχετεύει το πολιτισμικό βάθος του στην επιχειρηματική επέκταση και στη στρατηγική ανεξαρτησία. Κάθε κέντρο συμβάλλει σε μια νέα πλανητική ισορροπία, στην οποία η διαφορά δημιουργεί αρμονία και όχι σύγκρουση. Η αναδυόμενη τάξη μοιάζει με έναν καθεδρικό ναό που αποτελείται από ξεχωριστές καμάρες, καθεμία από τις οποίες φέρει το αντίστοιχο βάρος, καθεμία ενισχύει την ακλόνητη σταθερότητα του συνόλου.

Ο αρχαιοφουτουρισμός εξέρχεται λοιπόν από το βασίλειο της προφητείας και εισέρχεται στη βιωμένη εμπειρία. Το υπερηχητικό σκάφος διασχίζει ουρανούς που κάποτε κυβερνούνταν από πιο αργά όνειρα. Αστερισμοί δεδομένων περιφέρονται πάνω από αρχαίες διαδρομές προσκυνήματος. Οι μεγαλουπόλεις υψώνονται κοντά σε ναούς παλαιότερους από την καταγεγραμμένη ιστορία. Η νεολαία σε όλες τις ηπείρους κληρονομεί τόσο το μικροτσίπ όσο και τον μύθο. Ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να διπλώνει, επιτρέποντας στα αρχαϊκά σύμβολα να καθοδηγούν τις μελλοντικές-φουτουριστικές κοινωνίες. Η Ευρώπη, αν ακολουθήσει το μονοπάτι που χάραξε ο Φαίη και περίμενε ο Θιριάρ, θα μπορούσε να ενταχθεί σε αυτήν την αναγέννηση ως κυρίαρχος συνειδητός πόλος παρά ως διστακτικός θεατής.

Το στρατηγικό σχέδιο εμφανίζεται με κρυστάλλινη ευκρίνεια. Μια περήφανη Ευρασία, βασισμένη στην κυριαρχία και εμψυχωμένη σε αυτοκρατορική κλίμακα, θα έδινε ασφάλεια σε όλα τα εδάφη της, καλώντας παράλληλα στον διάλογο μεταξύ ίσων. Η στρατιωτική ετοιμότητα θα συνυπήρχε με τη διπλωματική λεπτότητα. Η οικονομική βαρύτητα θα προσελκύσει συνεργασίες σε ολόκληρη την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και τον Ινδο-Ειρηνικό. Η νομισματική αυτονομία θα ενίσχυε την πολιτική ανεξαρτησία. Η πολιτιστική αυτογνωσία θα έτρεφε τη δημιουργική αναζωπύρωση στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στην αρχιτεκτονική και στη φιλοσοφία.

Το μέλλον που διέκριναν αυτοί οι στοχαστές προσεγγίζει το ορατό κάθε χρόνο που παρέρχεται. Οι χάρτες αναδιοργανώνονται. Οι συμμαχίες επαναβαθμονομούνται. Οι πολιτισμοί θυμούνται τον εαυτό τους ! Ο αρχαιοφουτουρισμός παύει να σημαίνει μιάν απλή τολμηρή και σαγηνευτική εικασία. Ονοματίζει τη δομή του κόσμου που έρχεται σε μορφή.

Η Ευρώπη μας βρίσκεται μπροστά σε ένα τιτάνειο ιστορικό κατώφλι. Αν προχωρήσει με την εμπιστοσύνη που αξίζει στην ιστορία της, μπορεί να αναδειχθεί ως ένας από τους αποφασιστικούς πόλους της επερχόμενης πολυπολικής εποχής: Πόλος απέραντος, κυρίαρχος, τεχνολογικά ακτινοβόλος, πιστός στο έθνος και στο ήθος του και προσανατολισμένος προς την ταυτοτική μοίρα του.

Γ. Ηλιόπουλος

ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

“Το Σύστημα που σκοτώνει τους λαούς”-Θυμόμαστε τον Γκιγιώμ Φέϋ