Η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ»

  

Η Ευρώπη κοιμάται κι ονειρεύεται καθώς διαλύεται

Ο επαναπατρισμός, η αναμετανάστευση, η επαναπροώθηση των μαζικών παράνομων μεταναστευτικών μαζών είναι ένας αντικατοπτρισμός που τρεμοπαίζει στον ορίζοντα της παρακμής. Υπόσχεται την λύτρωση μέσω της αντιστροφής, σαν να μπορούσε να γυρίσει πίσω το ρολόι της ιστορίας, σαν να μπορούσαν απλώς οι λαοί που διέσχισαν τα σύνορα πράγματι να σταλούν πίσω. Ωστόσο, οι συνθήκες που δημιούργησαν τη μετανάστευση έχουν επίσης τερματίσει την πιθανότητα ανατροπής της. Η Ευρώπη που ονειρεύεται να επιστρέψει στον εαυτό της δεν διαθέτει πλέον την ενέργεια, την ενότητα ή τους  αριθμούς για να δράσει. Στέκεται στο λυκόφως του έθνους και στην αυγή του πολιτισμού της Παγκοσμιοποίησης.

Σήμερα στη Γερμανία, στην γεωγραφική και γεωπολιτική καρδιά του Ευρωπαϊκού συγκροτήματος, παραμένουν περίπου δώδεκα εκατομμύρια γυναίκες γηγενούς καταγωγής κάτω των σαράντα ετών. Το ποσοστό γεννήσεών τους κυμαίνεται γύρω στο ένα παιδί ανά γυναίκα. Τα παιδιά τους θα αριθμούν μόλις έξι εκατομμύρια. Κάτω από αυτή την ήπια και ήσυχη αριθμητική κρύβεται μια φρικώδης σιωπηλή επανάσταση: Μεταξύ των παιδιών κάτω των πέντε ετών, σχεδόν τα μισά έχουν ήδη ξένες ρίζες. Η γενιά των κοσμοπολιτών, νεοφιλελεύθερων κι εθνοαποδομητών Baby Boomers, που εξακολουθεί να γεμίζει αξιώματα, κοινοβούλια και συντάξεις, συγκαλύπτει τον μετασχηματισμό. Ωστόσο, μέσα σε είκοσι χρόνια, όταν αυτή η γενιά ξεκουμπιστεί οριστικά, το σηπτικό πέπλο της εξαπάτησης θα σηκωθεί, αποκαλύπτοντας σε όλη την τραγική της λεπτομέρεια μιαν ήπειρο που έχει ήδη αλλάξει.

Ο επαναπατρισμός, η αναμετανάστευση, η επαναπροώθηση, [μια ιδέα που συνέλαβε πρώτος ο αξέχαστος Γάλλος εθνικιστής Ζαν Πιέρ Στιρμπουά (Jean-Pierre Stirbois, 1945-1988)], σε σύγκριση με την περιρρέουσα πραγματικότητα, γίνεται ολότελα άτοπη και παράδοξη, καταντώντας παράλογη. Ένας συρρικνούμενος, δημογραφικά «μαραμένος»  πληθυσμός φαντάζεται πως εκδιώκει επιτυχημένα τα εκατομμύρια των λαθραίων μεταναστών – εισβολέων, ενώ αποτυγχάνει απόλυτα να αντικαταστήσει τον εαυτό του. Η φαντασία μεγαλώνει αντιστρόφως ανάλογα με τη δύναμη. Παρηγορεί επιδερμικά και φευγαλέα όσους αισθάνονται την παρακμή αλλά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το βάθος της. Μια ήπειρος που δεν πιστεύει πλέον στην κατάκτηση, ασφαλώς  δεν μπορεί να πιστέψει στην απομάκρυνση. Οι ηθικοί κώδικες, οι γραφειοκρατίες και οι οικονομίες της συνωμοτούν ενάντια στην οποιαδήποτε  αποφασιστική δράση. Ακόμα και εκείνοι που ζητούν τον επαναπατρισμό των μαζικών παράνομων μεταναστευτικών μαζών θα δίσταζαν να τον εφαρμόσουν. Χρειάζονται λειτουργικά το σύστημα που καταδικάζουν: Τα νοσοκομεία, τα εργοστάσια, τα φορτηγά διανομής και το ξένο εργατικό δυναμικό που κρατά την παλαιά καρδιά της μεταψυχροπολεμικής κοινωνίας να κτυπά.

Ωστόσο, αυτή η παρακμή δεν εκτυλίσσεται μεμονωμένα. Ο κόσμος πέρα ​​από την Ευρώπη έχει αφυπνιστεί. Η δύναμη τώρα ακτινοβολεί από διάφορους πόλους: Από τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, τον ισλαμικό κόσμο και την Αμερική. Ο καθένας πόλος ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, τον δικό του πολιτισμό. Η παγκόσμια ισορροπία έχει μετατοπιστεί από τον μονοπολικό έλεγχο στον πολυπολικό ανταγωνισμό. Η ίδια η μετανάστευση είναι ένα σύμπτωμα αυτού του μετασχηματισμού: Είναι η μετακίνηση των ανθρώπων μετά το κενό που άφησε η εξασθένηση της δύναμης. Το να φανταζόμαστε την επαναπατρισμό είναι σαν να φανταζόμαστε ότι αντιστεκόμαστε σε αυτήν την κοσμική αναδιάταξη.

Το καταθλιπτικό παράδοξο βαθαίνει συνεχώς. Η Ευρώπη, κάποτε εξαγωγέας λαών και ιδεών, έχει γίνει ο δέκτης. Δεν μπορεί να ξαναφτιάξει τον κόσμο κατ’ εικόνα της, γιατί ο κόσμος τώρα ξαναφτιάχνει την Ευρώπη κατ’ εικόνα του. Από  πόλη σε πόλη, κλιμακωτά η Ευρώπη αντανακλά τώρα τον κόσμο πίσω στον εαυτό της: Τις φωνές, τα πιστεύω της και το παρελθόν της συγχωνευμένα μέσα στα ίδια πέτρινα τείχη. Δεν πρόκειται απλά για εισβολή  κάποιου είδους, αλλά για αντιστροφή, για αντιμετάθεση, που αποτελεί το φυσικό αποτέλεσμα της επιστροφής της παγκόσμιας ισχύος σε ισορροπία. Η κραυγή για αναμετανάστευση, για επαναπατρισμός και επαναπροώθηση  είναι μια άρνηση να δούμε ότι η εποχή της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας έχει ανατραπεί.

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έχουν ήδη προσαρμοστεί, αθόρυβα και …. ρεαλιστικά. Στέλνουν τα παιδιά τους σε διαφορετικά σχολεία από εκείνα της συσσώρευσης παιδιών των «ειρηνικών εισβολέων», εξαρτώνται από την εργασία των μεταναστών και κατοικούν σε πόλεις όπου η εθνοφυλετική ομοιογένεια επιβιώνει …. μόνο στην ασθενική μνήμη. Ωστόσο, αυτή η εξάρτηση φέρνει τη δική της πίεση: Πολλοί από αυτούς που στηρίζουν την καθημερινή οικονομία βασίζονται επίσης σε μεγάλο βαθμό στα συστήματα πρόνοιας, υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης.

Η ήπειρος πληρώνει για την επιβίωσή της μέσω μιας αργής δημοσιονομικής αφαίμαξης. Γνωρίζει την ανισορροπία, αλλά δεν μπορεί να τη διορθώσει. Οι ίδιες οικονομίες που βασίζονται στην εργασία με χαμηλό μισθό θα κατέρρεαν αν αυτή η εργασία εξαφανιζόταν. Οι ίδιες κυβερνήσεις που θρηνούν το βάρος φοβούνται την αναταραχή που θα ακολουθήσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντιστροφής: Αναταραχή στους δρόμους, εξέγερση στους θεσμούς και παράλυση σε όλο το σύστημα. Επομένως η Ευρώπη πρέπει να υπομείνει αυτό που δεν μπορεί να αναιρέσει: Μιαν εξαθλιωτική  εξάρτηση που απεχθάνεται και έναν ύπουλο υπονομευτικό μετασχηματισμό που δεν μπορεί να αποφύγει.

Η αναμετανάστευση δεν θα συμβεί ποτέ επειδή δεν μπορεί να συμβεί. Ο μηχανισμός του μεταψυχροπολεμικού «πολιτισμού» έχει κλειδώσει την Ευρώπη μέσα στα ερείπια της μονοπολικής εποχής. Οι δυνάμεις που κάποτε δημιούργησαν τον σύγχρονο κόσμο – εμπόριο, τεχνολογία, μετανάστευση και αυτοκρατορίες – έχουν συγχωνευθεί σε ένα ενιαίο, εξαντλημένο σύστημα εξάρτησης. Αυτό το σύστημα εξακολουθεί να στηρίζει την Ευρώπη, ακόμη και όταν αποστραγγίζει τη ζωτικότητά της.

Η πολυπολικότητα εγείρεται σε αντίθεση με αυτή την τάξη: Μια εξέγερση πολιτισμών που αναζητούν αυτονομία, νέα σύνορα και ριζική, πραγματική ισορροπία. Το καθήκον της Ευρώπης είναι να ανακαλύψει ξανά την εξουσία μέσα σε αυτόν τον νέο ανταγωνισμό: Να μετατρέψει την παρακμή σε μορφή, να διοικήσει την αναδυόμενη πολυπλοκότητα αντί να διαλυθεί σε αυτήν και τέλος να ανακτήσει το πεπρωμένο της από το ίδιο το σύστημα που την ανάλωσε και συνεχίζει να την κατατρώει.

Η ψευδαίσθηση της αναμετανάστευσης, του επαναπατρισμού, της επαναπροώθησης των παράνομων μεταναστευτικών μαζών, είναι ανακουφιστικό ηρεμιστικό «πολιτικό ψυχοφάρμακο», διαδεδομένο  σε Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία. Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Βρετανία και ΗΠΑ. Προσφέρει παρηγοριά σε όσους επιθυμούν έναν απλούστερο κόσμο. Ωστόσο, το πραγματικό δράμα της εποχής μας βρίσκεται αλλού: Στο πώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη μεταμόρφωσή της. Το έθνος παραπαίει και φαίνεται πως έχει μισοπεθάνει. Η Ιστορία δεν σταματά την κίνησή της : Ο νέος πολιτισμός πρέπει να αναδυθεί στο ιστορικό προσκήνιο. Το παρελθόν δεν μπορεί να επιστρέψει, αλλά το μέλλον εξακολουθεί επίμονα και αδιαπραγμάτευτα να απαιτεί δύναμη !

Karl Alexander Wahl

ΠΗΓΗ