Τα μαρξιστικά απολιθώματα τρέμουν την απήχηση του Μετώπου Νεολαίας στους μαθητές!

 

Η εντεινόμενη εθνικιστική αφύπνιση των μαθητών ανά την ελληνική επικράτεια, φαίνεται πως έχει φοβίσει για τα καλά τα ημιθανή υπολείμματα του αριστερού «αντιχρυσαυγιτισμού». Μάλιστα, επιδίδονται σε βδελυρούς σχεδιασμούς… «συνέτισης» των «λοξοδρομούντων» μαθητών, δηλαδή όσων τολμούν να αμφισβητήσουν τα αντιφασιστικά αφηγήματα που επιβάλλει το καθεστώς, και –άκουσον άκουσον– μετατρέπουν τον πηγαίο πατριωτισμό τους σε δράση!

Έτσι λοιπόν, διαβάσαμε (ομολογουμένως με μεγάλη ικανοποίηση) διάφορα δημοσιεύματα παλιών γνωστών μας, «βετεράνων» του αναρχοκομμουνιστικού οχετού με υστερικές φωνούλες, πως η Χρυσή Αυγή κερδίζει καθημερινά έδαφος στις καρδιές και στις συνειδήσεις των ελληνόπουλων. Ενδεικτικά:

Από τον περασμένο Απρίλη μέχρι σήμερα είχαμε πάνω από 20 καταγεγραμμένες δράσεις φασιστών σε σχολεία 13 περιοχών της Αθήνας. Ανάλογες φασιστικές δράσεις είχαμε και σε πόλεις εκτός Αθήνας (πχ. Θεσσαλονίκη, Χανιά κα). Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των δράσεων είχε υπογραφή και όνομα: «Μέτωπο Νεολαίας Χρυσή Αυγή». Η Χρυσή Αυγή στην ιστοσελίδα της διαφήμισε τις περισσότερες από αυτές τις δράσεις, ενώ έχει σε ξεχωριστό πλαίσιο «οδηγό δράσης» για μαθητές μέλη της στα σχολεία. Αυτά τα γεγονότα ήταν η αφορμή για την ανάληψη πρωτοβουλίας από εκπαιδευτικούς και γονείς για τη δημιουργία ενός μετώπου που θα παρεμβαίνει συγκροτημένα σε όσο το δυνατό περισσότερα σχολεία φτάνει η φωνή του.

Σε άλλα σημεία του παραληρήματός τους, οι επαγγελματίες μπολσεβίκοι δεν παραλείπουν να παραχώσουν και παραμύθια περί «προπηλακισμών και επιθέσεων» που αποτελούν μέρος της συνήθους προσπάθειας ποινικοποίησης του εθνικισμού μέσω ψευδολογιών και αγαστής συνεργασίας με τις κυβερνητικές αρχές. Παρ’ όλα αυτά είναι εμφανές ότι αυτό που τους πονά πραγματικά είναι το έργο διαφώτισης της νέας γενιάς που επιτυγχάνει το Μέτωπο Νεολαίας. Διαπιστώνουν, ότι οι συνήθεις πρακτικές των παλουκοφόρων που λερώνουν τις γειτονιές με τσιρίδες και εμετικά συνθήματα, υπό την κάλυψη των ανώτερων κλιμακίων της Κρατικής Ασφάλειας, τους έχουν καταστήσει περίγελο. Τα θρασύδειλα ξεσπάσματα που έχουμε δει το τελευταίο διάστημα, με επιθέσεις σε 13χρονους και σε απολίτικους νεολαίους που έτυχε να φοράνε κάποιο γαλανόλευκο σχέδιο, καταφέρνουν μόνο να τους κάνουν περισσότερο αποκρουστικούς. Αντιλαμβάνονται υπό το κράτος της απελπισίας, ότι χάνουν οριστικά το «παιχνίδι» της προπαγάνδας σε ένα ευρύ φάσμα λαϊκών στρωμάτων, ανάμεσα στα οποία και αυτό των μαθητών, που τους «καίει» πολύ.

Η Χρυσή Αυγή τους έχει «ταρακουνήσει» για τα καλά, καθώς ακόμα και στην πιο δύσκολη φάση της μέχρι σήμερα ιστορίας της, καταφέρνει να συγκινεί και να κινητοποιεί τη νεολαία σε πανελλήνια κλίμακα. Δίχως τα δολώματα των επιχορηγούμενων φεστιβάλ και της κουλτούρας των καταχρήσεων, τα νέα παιδιά στρέφονται στον Εθνικισμό με δική τους πρωτοβουλία, και αυτό είναι κάτι που δεν αντέχουν με τίποτα οι ακούρευτοι ινστρούχτορες του… εξουσιαστικού χώρου που ξέμειναν με έναν συρφετό από «φεμινίστ@» των χλιδάτων προαστίων, και ξεχασμένους μεσήλικες μπολσεβίκους. Ίσως χρειαστεί να προστρέξουν για πολλοστή φορά στην… γενναιόδωρη συνδρομή των αγαπητών τους ολιγαρχών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να γεμίσουν με μπόλικο χρήμα τις τσέπες τους, και να μπορέσουν να ανταγωνιστούν υποτυπωδώς την οργανική απήχηση του Κινήματός μας σε ένα από τα πλέον υγιή τμήματα της κοινωνίας.  

Έτσι, μηχανεύονται νέας μορφής παιδομαζώματα, εξαναγκαστικές πρακτικές, ακόμα και εκφοβισμό των παιδιών που φτύνουν κατάμουτρα τις σάπιες, αντεθνικές ιδέες τους. Πρόκειται ουσιαστικά για μια προκήρυξη παράνομων δραστηριοτήτων, αφού η πολιτική προπαγάνδα εντός σχολικών χώρων και η διάδοση εθνοδιαλυτικών ιδεών αντίκεται ακόμα και σε αυτό το σαθρό μεταπολιτευτικό Σύνταγμα. Ασφαλώς, δεν περιμέναμε ποτέ, ούτε και τώρα έχουμε την απατηλή εντύπωση ότι θα αντιδράσει το κράτος των φιλελεύθερων ολετήρων της Νέας Δημοκρατίας σε αυτά τα σχέδια. Εξάλλου, οι δεξιοί «εκσυγχρονιστές» και τα πάσης φύσεως γαλάζια παρτάλια εντός του κρατικού μηχανισμού, στρώνουν δεκαετίες τώρα το έδαφος ώστε να διαχέεται ανεμπόδιστα το αντιρατσιστικό δηλητήριο σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου.

Ως Μέτωπο Νεολαίας δεν κρύβουμε τα λόγια μας και δηλώνουμε υπερήφανοι για τους μικρούς μας αδερφούς στα θρανία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι ψυχικά αμόλυντοι Έλληνες των σχολικών ηλικιών, συντάσσονται αναφανδόν με την Χρυσή Αυγή, η οποία βρίσκεται (δικαίως) μόνιμα στο στόχαστρο όλων αυτών των ελεεινών μισελληνικών υπάρξεων. Δυστυχώς για όλα τα κρατικοδίαιτα παρτάλια του μαρξιστικού βόρβορου, οι Έλληνες μαθητές και οι Χρυσαυγίτες νεολαίοι, δεν ανήκουν στη βολική συνομοταξία της ξεφτισμένης Δεξιάς, των Νεοδημοκρατών κομματαρχών, ή των –ανύπαρκτων στην κοινωνία και την πολιτική πάλη– πολυλογάδων του… «νεοεθνικιστικού» χώρου. Εάν τρομοκρατήθηκαν με αυτά που είδαν μέχρι τώρα, τους συνιστούμε να επιφυλαχθούν για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια που τους «ετοιμάζουν» τα ελληνικά νιάτα σε πολλά επίπεδα.

Η προτροπή μας προς τους χιλιάδες μελλοντικούς Συναγωνιστές μας εκεί έξω στα θρανία; Να συνεχίσουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση όσα ήδη κάνουν πάρα πολύ καλά! Να συνεχίσουν να μαζεύουν τα πατσαβουρόχαρτα που τους μοιράζουν οι κοπρίτες των αριστερών «νεολαίων» στις εισόδους των σχολείων και να τα πετούν στον κάλαθο των αχρήστων. Να συνεχίσουν να απέχουν από τις «εορτές του Πολυτεχνείου» και να εξευτελίζουν την προπαγάνδα της ημέρας στις παρέες τους. Να συνεχίσουν να αμφισβητούν και να απορρίπτουν τα αστικά μυθεύματα και τις… νομοθετημένες «ιστορικές αλήθειες». Να συνεχίσουν να «τρελαίνουν» τους ψυχικά νεκρούς ανθέλληνες καθηγητές και διευθυντές τους, με δύσκολες ερωτήσεις. Να συνεχίσουν να διαβάζουν βιβλία που οξύνουν τον νου και διευρύνουν το πνεύμα. Να συνεχίσουν να διαδίδουν τα κείμενα της ιστοσελίδας μας που τόσο αγχώνουν τα σκύβαλα της αριστερής ψώρας. Εν τέλει, να συνεχίσουν να οργανώνονται πανελλαδικά στο απροσκύνητο Κίνημα της Χρυσής Αυγής, μόλις έρθει η ώρα τους!

Συντρόφια του «Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας», αρπάξτε ό,τι προλαβαίνετε με τη νέα ΜΚΟ σας. Ο «επίμονος ήχος» που ακούτε είναι όντως παλιός, για την ακρίβεια είναι πανάρχαιος. Είναι ο αιώνιος παλμός της ζώσας καρδιάς της Φυλής μας και δεν θα γλιτώσετε από αυτόν!

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr

Ο 3ος της ομηγύρεως…

 

γράφει ο Σπυρίδων Αλφαντάκης
Δ.Ν., Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω 

Περισσότερον από τήν ουσία, ενδιαφέρει η παρουσία. Ή τάν ή επί τάς. Ή τήν καρέκλα ή επί τής καρέκλας. Ό ανεψιόπαις, ό προπονητής τού «παναθηναϊκάκια» καί ό «αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης καί υπουργός εξωτερικών», ως επιμένει να υπενθυμίζει καί να μάς συστήνεται, «αγωνιούν», ως μετανοούσαι Μαγδαληναί, «γιά τό πολίτευμα» καί παραδίδουν, είς τέρψιν τού πανελληνίου, μαθήματα πολιτικής αγωγής καί ηθικής συμπεριφοράς. Τά παλαιά μέγαρα Μαξίμου κατά τού σημερινού μεγάρου Μαξίμου. Αντί πολέμου τών άστρων, πόλεμος αστέρων. Μονομαχία κορυφής. Inter partes.

Ό παρ’ ολίγον προκαθήμενος δεν συγχωρεί ότι δεν επελέγη πάπας καί δεν δέχεται ότι «και ΄δω που έφθασε, λίγο δεν είναι». Ό γηραλέος γύψ, δεν τό βάζει κάτω. Ό (τηλε)κατήγορος τού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ό οποίος ως υφυπουργός προεδρίας καί υπουργός τύπου/μ.μ.ε. τού ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνέβαλεν είς τήν ματαίωσιν εν τέλει τής ποινικής του διώξεως είς τήν υπόθεσιν τών υποκλοπών καί τής ΑΓΕΤ-Ηρακλής εν γνώσει τής ενοχής του, είς ανταπόδοσιν τής αθωώσεως τού Ανδρέου Παπανδρέου πρώτον δι’ αποφάσεως τής κυβερνητικής επιτροπής (!) καί έπειτα δι’ αποφάσεως τού ειδικού δικαστηρίου, συμμετέχει είς μίαν απροσδόκητον, αληθώς περίεργον οπερέτα. Αλλά η συχνότης τού καναλίου 29 δεν είναι διαθέσιμος – από δεκαετιών. Η υψιπετής, σχεδόν προεδρική γλαφυρότης δεν φθάνει. Τά πρωτοσέλιδα τής ΕΣΤΙΑΣ δεν πτοούν…Διότι, τό να παραπονείται σήμερον ό εισηγητής τής πλειοψηφίας διά τήν αναθεώρησιν τού άρθρου 86 τού Συντάγματος τού 2001, δι’ «αίσθηση διαφθοράς, κραυγαλέα έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ασύμμετρη εικόνα τής δικαιοσύνης» κλπ., αν καί αυτός εισηγήθη τήν αποσβεστικήν προθεσμίαν ασκήσεως τής αρμοδιότητος τής Βουλής να κινεί τήν ποινικήν δίωξιν τών μελών τής κυβερνήσεως καί τών υφυπουργών μέχρι τού πέρατος τής δευτέρας τακτικής συνόδου τής αρχομένης μετά από τήν τέλεσιν τής πράξεως βουλευτικής περιόδου, είναι contradictio in adjecto. Κύριε αντιπρόεδρε, οί αριθμοί τών τραπεζικών λογαριασμών Τσοχατζοπούλου ήσαν τελικώς τηλεφωνικοί αριθμοί;  Η Ν.Δ. έπρεπεν όντως «να ζητήση συγγνώμη» από τούς Τσοχατζόπουλο καί Παπαντωνίου επειδή «τούς ταλαιπώρησε αδίκως» ;

Τό ύπατον αξίωμα διέφυγε. Αλλά η φιλοδοξία παρέμεινε. Η θέσις είναι καλή. Θα ήτο μία προαγωγή. «Η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη», μονολογεί. Δηλαδή, επί τών ημερών του, (δι)εκυβερνάτο ; Ανησυχεί καί διά τήν οικονομίαν. Αλλά η κατάταξις τού ανδρός, ως υπουργού οικονομικών, από τούς Financial Times, τό 2012, δεν υπήρξε τελευταία ; Τόν Αύγουστον 2012, ως υπουργός οικονομικών, δεν εδήλου ότι «Δεν είναι ο λογαριασμός τής Δ.Ε.Η., μοχλός για να εισπράττεις τέλη ή φόρους» ; Τόν αμέσως επόμενον μήναν, δεν επέβαλεν, αποτυχών παντάπασιν είς τάς διαπραγματεύσεις του με τούς δανειστάς τής Ελλάδος, τό διαβόητον ε.ε.τ.η.δ.ε. μέσω τών λογαριασμών τής Δ.Ε.Η. καί υπό τήν απειλήν διακοπής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος ; Τό ε.ε.τ.η.δ.ε. δεν μετωνομάσθη ε.ε.τ.α. καί ακολούθως εν.φ.ι.α. ;

«Ξύνονται» πληγαί…Τί να πρωτοθυμηθή κανείς…Ότι τή 6.6.2019, διαρκούσης τής τελευταίας, μέχρι στιγμής, ομιλίας του εις τήν Βουλήν, εξήρεσεν εαυτόν τής αποχωρήσεως πάντων τών βουλευτών τής μειοψηφίας από τής αιθούσης τής ολομελείας τής Βουλής καί έλαβεν αιφνιδίως θέσιν υπέρ τής κυρώσεως τών νέων Ποινικών Κωδίκων, καταχειροκροτούμενος υπό τών βουλευτών τής κομμουνιστικής θεομηνίας ; Ή τόν νόμον 2215/1994, με τόν οποίον ένας μικρός, αρεσκόμενος είς μικρότητας (Σατωβριάνδος), εστράφη εναντίον ενός μεγάλου ;  

Ό στηρίξας καί ψηφίσας τόν Τσοχατζόπουλον ως διάδοχον τού Παπανδρέου και αρχηγόν τού ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο θεμελιωτής τού τέλους επιτηδεύματος, τής ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, τού ε.ε.τ.η.δ.ε., τού ε.ε.τ.α., τού εν.φι.α. και τού περιωνύμου psi – μιας συμφωνίας διασώσεως καί ωφελείας αλλοδαπών πιστωτικών ιδρυμάτων καθαρού τελικού αποτελέσματος καί οφέλους διά τήν Ελλάδα, αντί τών νομιζομένων 106 μόλις 51,2 δις ευρώ (2012) και τούτων επί ζημία τής περιουσίας τών ασφαλιστικών ταμείων καί τών αποταμιεύσεων τών Ελλήνων, – ο καταταγείς τόν Νοέμβριον 2012, ως προείρηται, τελευταίος υπουργός οικονομικών τής Ε.Ε. (Financial Times), ό πρόεδρος τού ΠΑ.ΣΟ.Κ. τού 13,3 %, ό επί κεφαλής τής…«Ελιάς – Δημοκρατικής Συμπαράταξης» (που ουδείς θυμείται τί απεγένετο), απειλεί ότι θα μάς…ξανασώση.

Τό ερώτημα είναι: κωμωδία ή δράμα;

ΠΗΓΗ: elkosmos.gr

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Απ’ τα σχολικά θρανία στον ένοπλο Αγώνα

Ο νεαρός ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν ήταν κάποιος ήρωας της μακρινής αρχαιότητας, κάποιος επιφανής στρατηγός μεγάλου πολέμου ή τέλος πάντων μια μακρινή φιγούρα άλλης εποχής. Ο Ευαγόρας ήταν ένας Έλληνας μαθητής, πιθανότατα όμοιος με εσένα που διαβάζεις σήμερα αυτές τις γραμμές. Η ομοιότητα του αυτή καθιστά την ιστορία του βαθιά συγκινητική και οικεία για όσους εξ ημών έχουμε επιλέξει στην ζωή μας τον δρόμο του Εθνικού Αγώνα.

Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1938 σε ένα χωριό της Πάφου, στην Ελληνική αλλά κατεχόμενη από τους “συμμάχους” Βρετανούς Κύπρο. Περνά όλες τις τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Είναι ένα παιδί χαμηλών τόνων, με αγάπη για τον αθλητισμό αλλά και ένα αναδυόμενο πάθος για την ποίηση με την οποία γεμίζει σιγά-σιγά τα σχολικά του τετράδια. Η εφηβική του ηλικία σημαδεύεται ανεξίτηλα από το δημοψήφισμα του 1950, όταν οι Κύπριοι διακήρυξαν την μαζική επιθυμία τους για ένωση με την Ελλάδα.

Τρία χρόνια αργότερα η Κύπρος εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τον αποικιακό ζυγό. Μάλιστα, οι Βρετανοί ετοιμάζονται να γιορτάσουν την στέψη της νέας βασίλισσας με φιέστες σε ολόκληρο το νησί. Στην περιοχή του Ευαγόρα έχει παραχωρηθεί γι’ αυτό τον σκοπό το «Ιακώβειο Γυμναστήριο», όπου αθλούνταν όλα τα παιδιά της Πάφου σαν τον ίδιο. Από μέρες πριν ο χώρος στολίζεται επιδεικτικά με βρετανικά σύμβολα και φωτογραφίες των της Ελισσάβετ. Το θέαμα εξοργίζει όλα τα Ελληνόπουλα της Πάφου. Παραμονή της στέψης, μαθητές και φοιτητές οργανώνουν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η βρετανική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς.

Ο 15χρονος, Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και σκίζει την εχθρική σημαία παραδίδοντας την στο πλήθος που φωνάζει συνθήματα εναντίων των κατακτητών! Ομάδες τούρκων σπεύδουν να ενισχύσουν την αστυνομία. Ο Ευαγόρας και οι συμμαθητές του συγκρούονται με το κοινό μέτωπο του εχθρού αναγκάζοντας τον διοικητή να διατάξει υποχώρηση για να μην εκτεθεί το στέμμα λόγω της ημέρας. Ο,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς για την στέψη ισοπεδώνεται από τους νεαρούς αγωνιστές. Η Πάφος γίνεται έτσι το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και αφήνεται ελεύθερος λόγω της ηλικίας του αλλά στην εφηβική ψυχή του ήδη έχει ανάψει η εθνικιστική φλόγα για λευτεριά!

Πλέον οργανώνεται μυστικά στην ΕΟΚΑ και μαζί με άλλους συμμαθητές του ακολουθούν καθημερινά οδηγίες από τον επικεφαλής του τοπικού πυρήνα. Δύο χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1955, οι διαδηλώσεις λαμβάνουν εβδομαδιαία συχνότητα και οι Κύπριοι μαθητές αντιμετωπίζουν Τούρκους και Βρετανούς σε οδομαχίες με μόνο όπλο τα κοντάρια των Ελληνικών σημαιών που κρατούσαν! Σε μια από αυτές τις συγκρούσεις ο Ευαγόρας σώζει έναν Συναγωνιστή του από τα χέρια της αστυνομίας γρονθοκοπώντας τα «όργανα της τάξεως». Τότε συλλαμβάνεται εκ νέου και αυτή την φορά οδηγείται στο δικαστήριο, με την κατηγορία της συμμετοχής σε παράνομη οχλαγωγία.

Η δίκη του ορίζεται για τις 6 Δεκεμβρίου αλλά μια μέρα πριν ο Ευαγόρας λαμβάνει εντολή να συναντήσει εκτάκτως τον τομεάρχη του στην ΕΟΚΑ. Αυτός, τον ενημερώνει ότι υπάρχει η πληροφορία πως πρόκειται να οδηγηθεί στην φυλακή πάρα την προβλεπόμενη αθώωση του. Ο Ευαγόρας αντιδρά λέγοντας πως προτιμά τον κίνδυνο της άμεσης δράσης από τα κελιά και δηλώνει ότι είναι ήδη έτοιμος να συμμετάσχει στον ένοπλο αγώνα. Επιστρέφει στο σπίτι του όπου ανακοινώνει στον πατέρα του την απόφαση του να ανέβει στο βουνό ως αντάρτης. Περνά για τελευταία φορά το κατώφλι του σπιτιού του και πηγαίνει στην εκκλησία να αποχαιρετίσει την μητέρα του που προσευχόταν. Μέσω μιας συμμαθήτριας του αφήνει στην έδρα της τάξης του έναν φάκελο με αποχαιρετιστήριους αλλά και προφητικούς στίχους, που ετοίμαζε πολλές μέρες νωρίτερα αποκαλύπτοντας τον λόγο της φυγής του:

Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Έτσι, ο Ευαγόρας γίνεται πλέον μαχητής του ανταρτοπολέμου της ΕΟΚΑ για την Ένωση. Αγωνίζεται και ξεχωρίζει για την αυτοθυσία του αλλά και την σοβαρότητα του, Είναι λιγομίλητος αλλά πάντα θαρραλέος μπροστάρης, γι’ αυτό και ορίζεται υπαρχηγός αντάρτικης ομάδας. Η δράση του προκαλεί την επικήρυξη του από τους Άγγλους με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 5000 λιρών!

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους δύο Συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από τη Λυσό. Ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με βρετανική περίπολο η οποία κινούνταν βάσει πληροφοριών που είχε αποσπάσει από χρηματιζομένους προδότες. Οι υπόλοιποι καταφέρνουν να ξεφύγουν, όχι όμως και ο Ευαγόρας που συλλαμβάνεται με την κατηγορία της κατοχής και διακίνησης οπλισμού.

Οι «ανθρωπιστές» Βρετανοί τον υποβάλλουν σε βασανιστήρια. Αρνούνται επί πολλές μέρες στην οικογένεια του να τον δει. Ο αστυνομικός διευθυντής καλεί τον πατέρα του αγωνιστή και θέτει ως όρο επισκεπτηρίου να τον πείσει να καταδώσει τους Συναγωνιστές του! Τότε αυτός σηκώνεται όρθιος και απαντά περήφανα: «Υπό τοιαύτας συνθήκας, αρνούμαι να δω το παιδί μου!» και αποχωρεί.

Στις 25 Φεβρουαρίου, μετά από μια σύντομη δίκη-παρωδία καταδικάζεται σε θάνατο δι΄ απαγχονισμού. Ο ίδιος δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού δεν δέχεται να αρνηθεί την συμμετοχή του στον αγώνα της ΕΟΚΑ: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο…».

Ακολουθούν αλλεπάλληλα διαβήματα υπέρ του Ευαγόρα προς την βασίλισσα της Αγγλίας, την Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη. Όμως οι Βρετανοί απορρίπτουν κάθε πρόταση για αλλαγή στην ποινή. 12 Μαρτίου τον επισκέπτεται η οικογένεια του στις κεντρικές φυλακές όπου κρατούνταν. Ο Ευαγόρας γαλήνιος τους πληροφορεί, πως σε δύο μέρες θα βρεθεί μπροστά στην αγχόνη.

Αποχαιρετώντας τους, ζητά να μην λυπούνται λέγοντας: «Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου». Ζητά να του φέρουν το σταυρό του και μέσα από τα πυκνά σύρματα του κελιού των μελλοθάνατων δίνει θάρρος στα αγαπημένα του πρόσωπα. Στο τελευταίο γράμμα του γράφει:

Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.

Την επόμενη το βράδυ εξομολογείται και μεταλαμβάνει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας μεταφέρει τα τελευταία του λόγια «Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος. Τους χαιρετισμούς μου εις όλους, και εύχομαι σύντομα την ελευθερία της Κύπρου». Τα μεσάνυκτα, με το χαμόγελο στα χείλη, φορώντας το σταυρό του στο λαιμό, προχωράει απτόητος προς τον χώρο των εκτελέσεων. Όπως όλοι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ πριν από αυτόν, αρνείται να του κλείσουν τα μάτια. Ήταν ο νεαρότερος αλλά και, όπως ευχήθηκε, ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Βρετανούς. Μετά από αυτόν η ιστορία πήρε μια άλλη τροπή…

Η Βρετανοί μπορεί να μην βρίσκονται πλέον σε ολόκληρη την Κύπρο, αλλά ο πόθος του Ευαγόρα και των Συναγωνιστών του παραμένει ανεκπλήρωτος. Τα παιδιά της ΕΟΚΑ δεν αγωνιστήκαν, φτάνοντας μέχρι την υπέρτατη θυσία, ούτε για την «δημοκρατία», ούτε για την «συνύπαρξη», ούτε για την «ανεξαρτησία». Το όνειρο της ελευθερίας που γέμιζε τα τετράδια του ρομαντικού μαθητή από την Πάφο ήταν η Ένωση με την μητέρα Ελλάδα και η πραγμάτωση του οράματος της γαλανόλευκης σε κάθε αλύτρωτη Πατρίδα. Για το ίδιο όραμα σήμερα αγωνιζόμαστε κι εμείς.

Μαθητές και φοιτητές, νέοι και νέες του Μετώπου Νεολαίας έχουμε δίπλα μας Ήρωες σαν τον Ευαγόρα σε κάθε μάχη που δίνουμε. Μας ενώνει το κοινό Αίμα αλλά και ο ίδιος όρκος προς την Πατρίδα. Τα δικά μας πρότυπα δεν κραδαίνουν σπασμένα μπουκάλια υπό την επήρεια ουσιών, δεν ηρωοποιούνται σε θρασύδειλους τσαμπουκάδες έξω από μπαρ. Τα δικά μας πρότυπα αν χρειαστεί κρατούν βαριά κοντάρια, φορούν μάσκες και παίρνουν ακόμα και τα όπλα, αλλά πάντα υψώνουν σύμβολα Εθνικά και φεύγουν από αυτόν τον κόσμο με βλέμμα περήφανο και καθαρό!

Μαρτυρίες από την ζωή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη:

Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ιστορίας

ΠΗΓΗ: antepithesi.gr 

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

«Σήμερα δεν τίθεται θέμα διατήρησης του παρόντος ή επιστροφής σε ένα πρόσφατο παρελθόν που έχει αποτύχει, αλλά μάλλον ανάκτησης των πιο αρχαϊκών ριζών μας, δηλαδή εκείνων που ταιριάζουν περισσότερο στη νικηφόρα ζωή.» Γκυγιώμ Φαίη (Guillaume Faye)

Ο Guillaume Faye (1949-2019), ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος του πεπρωμένου, του μεγαλείου και της αναζωπύρωσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είδε πέρα ​​από τους διαχειριστές και τους τεχνοκράτες που παρεξήγησαν την προσωρινή σταθερότητα συγχέοντάς την με την ιστορική μονιμότητα. Η φαντασία του κινήθηκε επάνω σε γεωτεκτονικές γραμμές και όχι σε ξέθωρους και φευγαλέους εκλογικούς κύκλους. Πριν από δεκαετίες, περιέγραψε ένα μέλλον στο οποίο η Ευρώπη είτε θα ανακάλυπτε ξανά την ηρωική της κλίμακα είτε θα διαλυόταν στη διοικητική επιπολαιότητα και στη λειτουργική ελαφρότητα. Σήμερα η ίδια η ατμόσφαιρα φαίνεται φορτισμένη με την προνοητικότητά του. Ο Αρχαιοφουτουρισμός βγαίνει από την αφαίρεση και εισέρχεται στο πεδίο των στρατών, των εργαστηρίων, των τροχιακών δικτύων, της δημογραφικής στρατηγικής, της τεχνητής νοημοσύνης, των ενεργειακών διαδρόμων και των ηπειρωτικών υλικοεφοδιαστικών μορφολειτουργιών.

Ο Guillaume Faye ήταν ένας από τους βασικούς θεωρητικούς της «Νέας Δεξιάς» (GRECE) κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, προτού εξελιχθεί σε ηγετική μορφή του «Ταυτοτικού Κινήματος» (Identitarian movement) και της εθνικιστικής αντικαθεστωτικής διανόησης

Οι ιδέες του ήσαν σαφείς , συμπαγείς απροκάλυπτες και ριζοσπαστικές, ενώ επικεντρώνονταν στην επιβίωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι βασικές πεποιθήσεις του περιλάμβαναν:

• Αρχαιοφουτουρισμός : Η κεντρική του ιδέα. Πίστευε ότι η Ευρώπη έπρεπε να συνδυάσει την υψηλή τεχνολογία και την επιστήμη του μέλλοντος με τις «αρχαϊκές» αξίες του παρελθόντος (ιεραρχία, πολεμικό ήθος, οργανική κοινωνία, ειδωλολατρική κοσμοθεωρία).
• Σύγκλιση των Καταστροφών: Προέβλεψε ότι ο δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε λόγω μιας σειράς κρίσεων: δημογραφική αλλοίωση, μετανάστευση, οικονομική κατάρρευση, περιβαλλοντική ρύπανση, άνοδος του Ισλάμ και κοινωνική αναταραχή.
• Αντι-μετανάστευση και «Εθνο-αποκλεισμός»: Ήταν σφοδρός πολέμιος της μετανάστευσης, την οποία θεωρούσε «αποικιοκρατία» εις βάρος της Ευρώπης. Πίστευε ότι η πολυφυλετική κοινωνία είναι από τη φύση της «πολυρατσιστική» και αναπόφευκτα οδηγεί σε σύγκρουση.
• Ισλαμοφοβία και «Φυλετικός Εμφύλιος»: Θεωρούσε το Ισλάμ ως τον κύριο υπαρξιακό εχθρό της Ευρώπης και προέβλεπε έναν αναπόφευκτο «φυλετικό εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ των ιθαγενών Ευρωπαίων και των μουσουλμάνων μεταναστών.
• «Ευρωσιβηρία» (Eurosiberia): Οραματιζόταν τη δημιουργία μιας τεράστιας, αυτάρκους, αυτοκρατορικής συνομοσπονδίας από την Ιρλανδία έως τη Ρωσία («Ευρωσιβηρία»), η οποία θα λειτουργούσε ως «Λευκό εθνοκράτος» και συνάμα ως παγκόσμια υπερδύναμη.
• Απόρριψη του Φιλελευθερισμού και της Νεωτερικότηατς : Απέρριπτε τη σύγχρονη δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία, τον καταναλωτισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα, θεωρώντας τα ως βέβαιους παράγοντες εθνικής και κοινωνικής παρακμής

Η εποχή της αβαρούς ιδεολογίας υποχωρεί εμπρός στην εποχή της ενσαρκωμένης εξουσίας. Σε όλη τη στεριά της Ευρασίας, οι αρχαίοι πολιτισμοί ξυπνούν με ανανεωμένη τη συνοχή τους. Η Ορθόδοξη Ρωσία αναφέρεται για άλλη μια φορά στο μητρώο της ιερής ιστορίας και του αυτοκρατορικού χρόνου, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως «κατεχονική» δύναμη που περιορίζει το χάος μέσω της ιεραρχίας και της παράδοσης [ως δύναμη του «Κατέχοντος» δλδ της συγκρατητικής του Διαβόλου θείας Δυνάμεως. Αυτή η ελληνική λέξη βρίσκεται στη Β’ Επιστολή του παύλου προς  Θεσσαλονικείς 2:6–7 σε ένα εσχατολογικό πλαίσιο: Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να ανησυχούν ωσάν να επρόκειτο να συμβεί η Ημέρα του Κυρίου αύριο, αφού ο διαβολικός «άνθρωπος της Ανομίας» (ο Αντίχριστος) πρέπει να αποκαλυφθεί πριν συμβεί. Ο Απόστολος Παύλος προσθέτει τότε ότι η εμφάνιση του Αντιχρίστου εξαρτάται από την αφαίρεση «κάτι/κάποιου που τον συγκρατεί» από το να εκδηλωθεί πλήρως. Το εδάφιο 6 χρησιμοποιεί το ουδέτερο γένος, «τὸ κατέχον» και το εδάφιο 7 το αρσενικό, «ὁ κατέχων». ]

Η κομφουκιανή «κομμουνιστική» Κίνα προχωρά με μεθοδική πειθαρχία, συγχωνεύοντας την αλγοριθμική διακυβέρνηση με μια πολιτισμική μνήμη που μετριέται σε χιλιετίες. Η Ινδουιστική Ινδία συγκεντρώνει τεράστια ορμή μέσω της πνευματικής κληρονομιάς, της επιστημονικής φιλοδοξίας και της στρατηγικής αυτονομίας, διαμορφώνοντας έναν πόλο του οποίου η ζωτικότητα και το διαστημικό πρόγραμμα  ακτινοβολεί σε ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα.

Η ψευδαίσθηση ενός ενιαίου κέντρου οργάνωσης για την ανθρωπότητα ξεθωριάζει, καθώς η εξελισσόμενη «πολυπολική αυγή» απλώνεται με το αναπόφευκτο στην ανατολή της Ανατολής.

Μέσα σε αυτόν τον μετασχηματιζόμενο ορίζοντα, η Ευρώπη αντιμετωπίζει το ερώτημα που καθορίζει τους αιώνες: Θα λειτουργήσει ως ιστορικό υποκείμενο ή θα παρασυρθεί ως αντικείμενο; Ο  Φαίη απάντησε με «προμηθεϊκή» διαύγεια : «Η Ευρώπη πρέπει να αρπάξει τη δική της φλόγα. Μια ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, τεράστια σε οικονομική ισχύ και αποφασιστική σε στρατιωτική ισχύ, θα μπορούσε να προκύψει ως ένας ενιαίος στρατηγικός οργανισμός —πολιτικά συγκεντρωμένος, πολιτισμικά πλουραλιστικός— που θα συγκεντρώνει τους ιστορικούς λαούς της Ευρώπης σε μιαν ενιαία ηπειρωτική βούληση. Μια τέτοια δομή θα αντανακλά την αυταρχικότητα των μεγάλων χώρων, έναν ηπειρωτικό μεταβολισμό ικανό να συντηρηθεί μέσω εσωτερικής δύναμης και όχι εξωτερικής άδειας. Οι στρατηγικές βιομηχανίες, η επισιτιστική ασφάλεια, τα τεχνολογικά οικοσυστήματα και τα όργανα άμυνας θα ευθυγραμμιστούν προς την ανθεκτικότητα. Η πολιτιστική εμπιστοσύνη θα αντικαθιστούσε τον απολογητικό δισταγμό. Η δημογραφική ανανέωση θα εμφανιζόταν περισσότερο ως πολιτισμικό έργο παρά ως μια στατιστική ανησυχία.»

Μέσω της σύγκλισης με τη Ρωσία, η ίδια η γεωγραφία κινείται προς το πεπρωμένο: Ευρασία, ιδού μια συνεχής σφαίρα που εκτείνεται από την πρόσοψη του Ατλαντικού μέχρι το θέατρο του Ειρηνικού, άφθονη σε πόρους, επιστημονικό ταλέντο, μεταφορικές αρτηρίες και στρατηγικό βάθος. Εδώ ο χώρος γίνεται δύναμη. Η γεωγραφική κλίμακα καθίσταται  ελευθερία.

Ο Βέλγος εθνικιστής στοχαστής, λόγιος  και στρατηγιστής Ζαν-Φρανσουά Θιριάρ (Jean François Thiriart, 1922-1992), πολύ πριν ο τρέχων αιώνας συγκεντρώσει ορμή, άρθρωσε μια παράλληλη διαίσθηση με σταθερότητα από γρανίτη. Ο πολιτικός θεωρητικός, ήταν γνωστός ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του «ευρωπαϊκού εθνικισμού» και του καλούμενου από τους διεθνιστές «νεοφασισμού» κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι καθεστωτικοί κριτικοί τον αποκάλεσαν «ναζι-μαοϊκό». Οραματίστηκε μιαν ενωμένη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία που εκτείνεται από το Δουβλίνο μέχρι το Βλαδιβοστόκ, έναν γεωπολιτικό οργανισμό ικανό να στέκεται όρθιος ανάμεσα σε γίγαντες. Η σκέψη του επανέφερε τη ρωμαϊκή αίσθηση της Αυτοκρατορίας, του «Imperium», προσαρμοσμένη στην τεχνολογική εποχή: Αίσθηση πειθαρχημένη, κυρίαρχη και ηπειρωτική. Ο Θιριάρ κατάλαβε ξεκάθαρα ότι τα μικρά κράτη περιφέρονται γύρω από μεγαλύτερα βαρυτικά κέντρα.

Τα βασικά πιστεύω και η ιδεολογία του, όπως διαμορφώθηκαν κυρίως στη δεκαετία του 1960, συνοψίζονται στα εξής:

• Ενιαία Ευρώπη (Euro-nation): Πίστευε ακράδαντα στη δημιουργία μιας ενιαίας, ισχυρής, ενιαίας (unitarian) και αυτοκρατορικής Ευρώπης, εκτεινόμενης από το «Μπρεστ έως το Βουκουρέστι» (και αργότερα, , από τη «Δουβλίνο έως το Βλαδιβοστόκ»).
• Αντιαμερικανισμός & Αντισοβιετισμός: Στόχος του ήταν η απελευθέρωση της Ευρώπης από την επιρροή των δύο υπερδυνάμεων του Ψυχρού Πολέμου (ΗΠΑ και ΕΣΣΔ). Ορθότατα θεωρούσε την Ευρώπη «υποτελή» των ΗΠΑ.
• Ευρωπαϊκός Εθνικισμός (όχι εθνικός εθνικισμός): Απέρριπτε τα στενά, «μικρά» εθνικιστικά κινήματα (π.χ. γαλλικό ή γερμανικό εθνικισμό), υποστηρίζοντας ότι αποτελούν εμπόδιο για την ενότητα. Πίστευε σε έναν «Ευρωπαίο Πατριώτη».
• «Jeune Europe» («Νέα Ευρώπη»): Ίδρυσε το κίνημα «Jeune Europe» για την προώθηση των ιδεών του, με στόχο τη δημιουργία μιας πράγματι ενωμένης Ευρώπης ως τρίτης υπερδύναμης.
• «Πολιτικοί Στρατιώτες»: Ανέπτυξε την ιδέα της ανάγκης για μια ευρωπαϊκή ελίτ «πολιτικών στρατιωτών», που θα δρούσαν ως η κύρια επαναστατική δύναμη για την επίτευξη της ενότητας.
• Γεωπολιτική προσέγγιση: Πίστευε ότι η Ευρώπη έπρεπε να συνδυάσει τη δυτική τεχνολογία με τους υλικοπνευματικούς πόρους της ανατολής.

Μόνον ένα μεγάλο πολιτικό σώμα μπορεί να ορίζει και να κυβερνά τη δική του τροχιά! Στην αναδυόμενη πολυπολική τάξη πραγμάτων, μια τέτοια αυτοκρατορία θα μπορούσε να αποτελέσει έναν αποφασιστικό πόλο, εξισορροπώντας τις ενέργειες της Ασίας ενώ παράλληλα θα τις δεσμεύσει μέσω της αμοιβαιότητας και όχι της υποταγής. Ο Θιριάρ μας προμήθευσε τον γεωπολιτικό σκελετό. Ο Φαίη τον εμπότισε με τον αναγκαίο μυθικό ηλεκτρισμό. Μαζί σκιαγραφούν μιαν Ευρώπη που έχει αποκατασταθεί σε ιστορικό καθίδρυμα, ούτε μουσείο, ούτε αγορά, αλλά μάλλον έναν στρατηγικό πολιτισμό που έχει ξεκάθαρη συνείδηση ​​της κοσμογονικής αποστολής του.

Το γεωπολιτικό πεδίο ήδη μετατοπίζεται με ορατή επιτάχυνση. Το εξαφανισμένο σοβιετικό φάντασμα έδωσε τη θέση του σε νέους φορείς διεθνοπολιτικής πίεσης που ρέουν από τον παγκόσμιο Νότο, σε ισχυρά ρεύματα που η ατλαντική στρατηγική προσπάθησε να διαχειριστεί μέσω της οικονομικής μόχλευσης, των ομπρελών ασφαλείας και της αφηγηματικής κυριαρχίας. Αυτό το οικοδόμημα εξασθενεί γρήγορα καθώς οι πολιτισμικοί παράγοντες συσσωρεύουν νέα εμπιστοσύνη. Η ευρασιατική ολοκλήρωση προχωρά μέσω σιδηροδρομικών δικτύων υψηλής ταχύτητας, ενεργειακών αγωγών που επανασχεδιάζουν χάρτες εξάρτησης, κβαντικά συστήματα επικοινωνίας, αρκτικές διαδρομές και οικονομικούς μηχανισμούς οι οποίοι  παρακάμπτουν τα προηγούμενα «σημεία πνιγμού», τις προηγούμενες «στενωπούς». [«Στενωπός» ή «σημείο συμφόρησης» είναι ένας γεωγραφικός όρος, που χρησιμοποιείται κυρίως στη στρατηγική και το διεθνές εμπόριο, ο οποίος αναφέρεται σε μια στενή δίοδο ή πέρασμα που συνδέει δύο μεγαλύτερες περιοχές. Λόγω της θέσης τους, αυτά τα σημεία είναι υποχρεωτικά περάσματα για τη ναυτιλία ή τις χερσαίες μεταφορές, πράγμα που τους δίδει στρατηγική σημασία, καθώς μπορούν εύκολα να ελεγχθούν ή να αποκλειστούν.] 

Οι σχεδιαστές άμυνας σε όλη την ήπειρο εξετάζουν όλο και περισσότερο εκείνες τις ενοποιημένες δομές διοίκησης που υποστηρίζονται από αξιόπιστη πυρηνική αποτροπή. Αυτό που κάποτε προκαλούσε ανησυχία μέσα στο Πεντάγωνο τώρα θεωρείται ως μία μείζων δομική πιθανότητα: Μια ευρωκεντρική ευρασιατική δύναμη βασισμένη στην κληρονομιά, στον ρεαλισμό και στη στρατηγική υπομονή.

Ένας τέτοιος σχηματισμός θα επεδίωκε την ισορροπία μέσω της δύναμης και όχι την επέκταση μέσω της διεθνοπολιτικής   ανησυχίας και της αναταραχής. Ένα αυτοκρατορικό κράτος θα μπορούσε να συντονίσει με αποτελεσματική λειτουργική αρμονία τη διπλωματία, τα νομισματικά πλαίσια, τη βιομηχανική πολιτική, την άμυνα στον κυβερνοχώρο και την εκστρατευτική ικανότητα, καλλιεργώντας παράλληλα διμερείς συνεργασίες σε όλο το φάσμα του πολιτισμού. Η πολυπολικότητα εδώ αποκαλύπτει την εξαιρετικά ώριμη μήτρα της!

Ξεχωριστοί κόσμοι ξεκαθαρίζουν με την Ευρώπη να ανακαλύπτει εκ νέου την Απολλώνεια θεμελιώδη ουσία  και τη Φαουστιανή ορμή της προς τον απέραντο ορίζοντα. Κάθε πόλος στον νέο πολυπολικό κόσμο προστατεύει την κληρονομιά του, αναπτύσσει την τεχνολογική του έκφραση και προσελκύει άλλους μέσω διαπραγματευτικού σεβασμού. Ο Αρχαιοφουτουρισμός γίνεται έτσι η κυρίαρχη δομή του αιώνα: Υψηλή τεχνολογία καθοδηγούμενη από την προγονική μνήμη, πλανητική εμβέλεια αγκυροβολημένη στην αρχέγονη ταυτότητα και ρηξικέλευθη καινοτομία συγχωνευμένη με τη συνέχεια.

Ο Φαίη κατάλαβε ότι το μέγεθος της θέλησης διαμορφώνει το μέγεθος της ιστορίας. Η Ευρασία συμβολίζει ακριβώς αυτήν τη βούληση: ένα κράτος-πολιτισμό ικανό να προστατεύει τη σφαίρα του, να προβάλλει σταθερότητα κατά μήκος των συνόρων του, αλλά και να συμβάλλει σε μια «συναυλία πολιτισμών» των οποίων η πολυφωνία δημιουργεί ισορροπία και όχι κατακερματισμό. Η δύναμη αποτρέπει την ευκαιριακή εισβολή. Η σαφήνεια απαιτεί τη δομημένη συνεργασία. Οι εμπορικές ροές αποκτούν ανθεκτικότητα μέσω διαφοροποιημένων διαδρόμων. Η επιστημονική ανταλλαγή επιταχύνεται μέσω των κυρίαρχων ερευνητικών ομάδων. Η πολιτιστική παραγωγή ανακτά την αυτοπεποίθηση, όταν πηγάζει από ριζωμένους κόσμους και όχι από μια ξεφτιλισμένη μόδα, έναν χυδαίο υλόφρονα συρμό. Η ίδια η κλίμακα μιας τέτοιας δύναμης θα αποθάρρυνε τις αποικιστικές παρορμήσεις από αντίπαλα μπλοκ, ενώ θα ενθάρρυνε όλες τις πραγματιστικές συμφωνίες που βασίζονται στο σεβαστό αμοιβαίο πλεονέκτημα.

Η αυτοκρατορική διαίσθηση του Θιριάρ εμπλουτίζει περαιτέρω αυτήν την εικόνα. Αντιλαμβανόταν την αυτοκρατορία ως έναν σταθεροποιητικόν οργανισμό, ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο διαφορετικοί λαοί συμμετέχουν σε ένα κοινό στρατηγικό πεπρωμένο. Η αυτοκρατορία με αυτήν την έννοια υπερβαίνει την απλή κατάκτηση. Οργανώνει τον χώρο, εξασφαλίζει διαδρομές, τυποποιεί την άμυνα και δημιουργεί μακρούς χρονικούς ορίζοντες ανάπτυξης. Μέσα σε ένα πολυπολικό περιβάλλον, μια Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία θα λειτουργούσε ταυτόχρονα ως ασπίδα και ως γέφυρα: ασπίδα ενάντια στον εξωτερικό καταναγκασμό και γέφυρα προς τη συνεργατική ισορροπία μεταξύ των μεγάλων πολιτισμών. Η Ρώμη κάποτε δομούσε έναν κόσμο μέσα από δρόμους και νόμους. Μια μελλοντική Ευρώπη θα μπορούσε να δομήσει το περιβάλλον της μέσω των υποδομών, της ψηφιακής κυριαρχίας, της αεροδιαστημικής ικανότητας και της θαλάσσιας εμβέλειας.

Σε ολόκληρο τον ευρύτερο πλανήτη, παράλληλες αφυπνίσεις ενισχύουν αυτήν την τροχιά. Η Μόσχα μιλάει στη γλώσσα της κάθετης εξουσίας και του μεταφυσικού κρατισμού. Το Πεκίνο βελτιώνει μιαν ιδιότυπη σύνθεση αξιοκρατικής διακυβέρνησης και τεχνολογικού κράτους. Το Νέο Δελχί διοχετεύει το πολιτισμικό βάθος του στην επιχειρηματική επέκταση και στη στρατηγική ανεξαρτησία. Κάθε κέντρο συμβάλλει σε μια νέα πλανητική ισορροπία, στην οποία η διαφορά δημιουργεί αρμονία και όχι σύγκρουση. Η αναδυόμενη τάξη μοιάζει με έναν καθεδρικό ναό που αποτελείται από ξεχωριστές καμάρες, καθεμία από τις οποίες φέρει το αντίστοιχο βάρος, καθεμία ενισχύει την ακλόνητη σταθερότητα του συνόλου.

Ο αρχαιοφουτουρισμός εξέρχεται λοιπόν από το βασίλειο της προφητείας και εισέρχεται στη βιωμένη εμπειρία. Το υπερηχητικό σκάφος διασχίζει ουρανούς που κάποτε κυβερνούνταν από πιο αργά όνειρα. Αστερισμοί δεδομένων περιφέρονται πάνω από αρχαίες διαδρομές προσκυνήματος. Οι μεγαλουπόλεις υψώνονται κοντά σε ναούς παλαιότερους από την καταγεγραμμένη ιστορία. Η νεολαία σε όλες τις ηπείρους κληρονομεί τόσο το μικροτσίπ όσο και τον μύθο. Ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να διπλώνει, επιτρέποντας στα αρχαϊκά σύμβολα να καθοδηγούν τις μελλοντικές-φουτουριστικές κοινωνίες. Η Ευρώπη, αν ακολουθήσει το μονοπάτι που χάραξε ο Φαίη και περίμενε ο Θιριάρ, θα μπορούσε να ενταχθεί σε αυτήν την αναγέννηση ως κυρίαρχος συνειδητός πόλος παρά ως διστακτικός θεατής.

Το στρατηγικό σχέδιο εμφανίζεται με κρυστάλλινη ευκρίνεια. Μια περήφανη Ευρασία, βασισμένη στην κυριαρχία και εμψυχωμένη σε αυτοκρατορική κλίμακα, θα έδινε ασφάλεια σε όλα τα εδάφη της, καλώντας παράλληλα στον διάλογο μεταξύ ίσων. Η στρατιωτική ετοιμότητα θα συνυπήρχε με τη διπλωματική λεπτότητα. Η οικονομική βαρύτητα θα προσελκύσει συνεργασίες σε ολόκληρη την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και τον Ινδο-Ειρηνικό. Η νομισματική αυτονομία θα ενίσχυε την πολιτική ανεξαρτησία. Η πολιτιστική αυτογνωσία θα έτρεφε τη δημιουργική αναζωπύρωση στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στην αρχιτεκτονική και στη φιλοσοφία.

Το μέλλον που διέκριναν αυτοί οι στοχαστές προσεγγίζει το ορατό κάθε χρόνο που παρέρχεται. Οι χάρτες αναδιοργανώνονται. Οι συμμαχίες επαναβαθμονομούνται. Οι πολιτισμοί θυμούνται τον εαυτό τους ! Ο αρχαιοφουτουρισμός παύει να σημαίνει μιάν απλή τολμηρή και σαγηνευτική εικασία. Ονοματίζει τη δομή του κόσμου που έρχεται σε μορφή.

Η Ευρώπη μας βρίσκεται μπροστά σε ένα τιτάνειο ιστορικό κατώφλι. Αν προχωρήσει με την εμπιστοσύνη που αξίζει στην ιστορία της, μπορεί να αναδειχθεί ως ένας από τους αποφασιστικούς πόλους της επερχόμενης πολυπολικής εποχής: Πόλος απέραντος, κυρίαρχος, τεχνολογικά ακτινοβόλος, πιστός στο έθνος και στο ήθος του και προσανατολισμένος προς την ταυτοτική μοίρα του.

Γ. Ηλιόπουλος

ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

“Το Σύστημα που σκοτώνει τους λαούς”-Θυμόμαστε τον Γκιγιώμ Φέϋ

Που ήσασταν όλα αυτά τα χρόνια «Ελληναράδες»;

  

«Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά διά τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των».

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ως γνωστόν η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει τον Γολγοθά της. Ένας σκληρός διωγμός που ξεκίνησε το 2013 και είμαστε στο 2026 και συνεχίζεται ακόμη. Τα τελευταία χρόνια μετά τις εκλογές του 2019 και τη φυλάκιση στελεχών και μελών της Χρυσής Αυγής, αλλά και απλών οπαδών, ξαφνικά από το πουθενά εμφανίστηκαν πολλοί «Ελληναράδες». «Ελληναράδες» που θέλησαν με τρόπο πονηρό να καλύψουν το κενό της Χρυσής Αυγής. Το Σύστημα δεν είχε καμία αντίρρηση και τους βοήθησε σε αυτό και τους πρόβαλε και έτσι συμπλήρωσαν (;) το κενό σε… ψήφους, βουλευτικές αποζημιώσεις, θέσεις και μαζί τους πήραν και κάποιους καιροσκόπους, που δυστυχώς σιτιζόντουσαν στην Χρυσή Αυγή. Δεν μπόρεσαν όμως να καλύψουν το κενό στις Ψυχές, στους δρόμους και στις πλατείες. Και το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν μάχες της πλάκας σε τηλεοπτικά παράθυρα, χωρίς βέβαια να ανησυχούν το κατεστημένο.

Επί δεκαετίες η Χρυσή Αυγή αγωνιζότανε για τα εθνικά θέματα, μιλούσε για το πρόβλημα λαθρομετανάστες, για την κατάντια του Ελληνισμού. Όλα αυτά τα χρόνια που ήταν όλοι αυτοί οι «Ελληναράδες»; Ήταν απόντες! Και θα είναι απόντες και στο μέλλον. Γιατί αυτή είναι η μοίρα κάθε ασήμαντου και καιροσκόπου.

ΠΗΓΗ: xrisiavgi.com